-O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία

janus-vaticanΑπό τον Ιωάννη Μεταξά στον Πλεύρη και το Νακρατζά

ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟ (Mέρος Α’)

Η σφοδρή ιδεολογική σύγκρουση για το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ δημοτικού ανέδειξε μια πραγματικότητα στο χώρο των ιδεών που λίγοι μπορούσαν να φανταστούν. Ανεξάρτητα από την ένταση και τις διακυμάνσεις  της ιδεολογικής σύγκρουσης και την επικράτηση των κραυγών και από τις δύο πλευρές , δόθηκε η ευκαιρία να καταγραφούν τα σύγχρονα ρεύματα σκέψης, οι ιδεολογικές μετατοπίσεις, και οι μεταλλάξεις των πολιτικών χώρων.

Κατά τη σύγκρουση αυτή προβλήθηκαν δημοσίως κυρίως ζητήματα όπως το «κρυφό σχολειό» και αναδείχθηκαν ζητήματα όπως ο εθνοκεντρισμός στην εκπαιδευτική λειτουργία. Παρεπιπτόντως έλαβε κεντρική θέση και το ζήτημα του «συνωστισμού» στην παραλία της Σμύρνης. Στην πραγματικότητα η σύγκρουση είχε τη συγκεκριμένη ένταση εξαιτίας της εμπλοκής των απογόνων των προσφύγων του ’22, που αμφισβήτησαν την ουδέτερη ιστοριογραφία της κ. Ρεπούση, την υποτίμηση της ελληνικής Ανατολής και την ενσυνείδητη παρερμηνεία των ιστορικών γεγονότων που συνέβησαν εκεί.

Παράλληλα, στο πλαίσιο της σύγκρουσης, επανεμφανίστηκαν όλες εκείνες οι τάσεις, που από τις αρχές του 20ου αιώνα διαμόρφωσαν το σύγχρονο ελληνισμό, τόσο γεωπολιτικά όσο και ιδεολογικά. Άλλες απ’ αυτές κινήθηκαν με συνέπεια στη γραμμή που χάραξαν οι πολιτικοί τους προπάτορες. Και άλλοι στο ακριβώς αντίθετο σημείο.

Το αντιπροσφυγικό συναίσθημα στην Ελλάδα ιστορικά θα βρει τον εκφραστή του στην πολιτική του Ιωάννη Μεταξά, της Μοναρχίας και του Λαϊκού Κόμματος.

Σήμερα βρισκόμαστε σ’ ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό σημείο. Αυτό που αποκαλούμε «προσφυγική ιστοριογραφική σχολή» είναι πολύ κοντά στους νέους αντικεμαλικούς Τούρκους ιστορικούς και συνδιαλέγεται μαζί τους. Αντιθέτως, οι αναθεωρητές, είτε ιστορικοί, τύπου Ρεπούση, Λιάκου, Αναγνωστοπούλου, Γιαννουλόπουλου κ.ά., είτε ιστοριοδίφες τύπου Κωστόπουλου, Νακρατζά, Ταχματζίδη είναι κοντύτερα στην επίσημη καθεστωτική κεμαλική ιστοριογραφία.

Αυτά τα πολύπλοκα ζητήματα, που η απαρχή πολλών χάνεται στην αρχή του 20ου αιώνα και προγενέστερα, θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε στο κείμενο αυτό. Η προσέγγιση αυτή όμως θα έχει το χαρακτήρα της περιγραφής και της προσπάθειας κωδικοποίησης των βασικών στοιχείων. Το ζήτημα της αναλυτικής καταγραφής και συστηματικής τεκμηρίωσης του αντιπροσφυγικού αναθεωρητισμού, είναι ένα από τα επιστημονικά αντικείμενα που θα πρέπει να αναπτύξουν οι νέοι προσφυγικής καταγωγής ιστορικοί.

Η σημασία του προσφυγικού κινήματος σήμερα

Το προσφυγικό κίνημα υπάρχει ως διακριτό κίνημα πολιτών από την επαύριο της Μικρασιατικής Καταστροφής του ’22. Πόντιοι, Ίωνες, Θρακιώτες θα ιδρύσουν τους συλλόγους τους και τα πνευματικά τους ιδρύματα, θα προσπαθήσουν να διασώσουν το λαογραφικό πλούτο των περιοχών προέλευσής τους και θα αρθρώσουν έναν πολιτικό λόγο. Όμως οι ευρύτερες συνθήκες δεν θα επιτρέψουν τις προσφυγικές οργανώσεις να εκφράσουν δημόσια την κριτική τους προς τον τουρκικό εθνικισμό και την πολιτική της Ελλάδας που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή. Η μηχανισμοί καταστολής του προσφυγικού λόγου θα είναι ισχυρότατοι και θα παραμένουν εν ισχύ σχεδόν μέχρι τη δεκετια του ’80.

Τότε και με αφορμή την εμφάνιση ενός διεκδικητικού ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος θα δημιουργηθεί η πρώτη ρωγμή στην ενιαία αντιπροσφυγική πολιτική συμπεριφορά της «μητέρας-πατρίδας». Το πρώτο απτό κέρδος θα είναι η αναγνώριση της Γενοκτονίας στον Πόντο το 1994 με την καθιέρωση της 19ης Μαίου ως Ημέρας Μνήμης. Στη συνέχεια, η ολοκλήρωση της απόπειρας καταξίωσης της ιστορίας των Ελλήνων της Ανατολής θα συμβεί με την ομόφωνη απόφαση του ’98 για αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων στο σύνολο του μικρασιατικού εδάφους με τη θέσπιση της 14ης Σεπτεμβρίου -ημέρας που οι κεμαλικοί ολοκλήρωσαν το θρίαμβό τους με την πυρπόληση και τη σφαγή της Σμύρνης- ως Ημέρας Μνήμης.

Όμως, στο σημείο αυτό, τα παραδοσιακά αντιπροσφυγικά αντανακλαστικά του ελλαδικού πολιτικού συστήματος άρχισαν να επανακάμπτουν με αποφασιστικότητα. Η απόφαση της Βουλής των Ελλήνων του ΄98 θα τεθεί σε ισχύ, αλλάζοντας στο Προεδρικό Διάταγμα τον όρο «Γενοκτονία» με τον όρο «Καταστροφή».

Το σημείο αυτό, είναι το σημείο καμπής. Τότε θα κλείσει το περιστασιακό ιδεολογικό ρήγμα στην ελλαδική ιδεολογία που άνοιξε τη δεκαετία του ’80. Με  μαθηματική ακρίβεια, η επόμενη αντίδραση του συστήματος θα ήταν η αφαίρεση των κατακτήσεων των προφύγων. Είτε διοικητικά, είτε με άλλες τεχνικές. Όπως τη δυσφήμηση, τη συκοφαντία και τη γελοιοποίηση  του προσφυγικού κινήματος. Όλες αυτές τις μεθόδους και τις τεχνικές τις βλέπουμε να βρίσκονται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη. Από την αναπαραγωγή των εθνικιστικών τουρκικών θέσεων,  που επιχειρεί ο Νακρατζάς, μέχρι την αφελή επιστημονικά προσέγγιση της Ρεπούση και τη συστηματοποίηση της αντιπροσφυγικής κριτικής από τον Κωστόπουλο του «Ιού».

Πώς ξεκίνησε η ρήξη με τον ελληνισμό της Ανατολής

Η ρήξη των βασικών πολιτικών τάσεων του ελλαδικού χώρου με τον ελληνισμό της Ανατολής εντοπίζεται στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι αιτίες όμως της  εμφάνισής της μπορούν να ανιχνευτούν μόνο με την καλή αποτύπωση των ιστορικών αντινομιών που σχετίζονται με την ελληνική πολιτική αποκατάσταση του 19ου αιώνα.

Ο νοτιοελλαδικός χώρος, λόγω της απομάκρυνσής του από τα κέντρα, της κοινωνικής αποσάρθρωσης και της συνεχούς σύγκρουσης των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής στα όρια του, προσφερόταν στους νεαρούς προοδευτικούς Έλληνες εθνικιστές για εκδήλωση αντι-ισλαμικής εξέγερσης. Έτσι θα δημιουργηθεί το ελληνικό Βασίλειο στο πλέον καθυστερημένο, οικονομικά και πνευματικά, τμήμα του ελληνικού κόσμου. Οι ελλείψεις αυτές, καθώς και η απουσία προοδευτικών αστικών στρωμάτων, θα οδηγήσουν στη διαμόρφωση των παλαιοελλαδικών ελίτ, εξαρτημένων από το κράτος που πολιτικά θα εκφράζονται από τη Μοναρχία. Φυσικά οι αιτίες της αντινομίας αυτής είναι πολλές, και σχετίζονται στη φύση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που επικάθησε στο μεσαιωνικό ελληνικό κόσμο, με αποτέλεσμα τα κέντρα των Ελλήνων να ταυτίζονται με τα κέντρα των Οθωμανών. Η αδυναμία να συμπεριλάβει το νεαρό έθνος-κράτος τα κέντρα του έθνους, δημιούργησε  δομικές αντινομίες με σοβαρές συνέπειες στη διαχείριση των ζητημάτων που σχετίζονταν με την εθνική ολοκλήρωση.

Αντίθετα, οι Έλληνες της Ανατολής, μετά τις μεταρρυθμίσεις που θα ολοκληρωθούν με το Διάταγμα του 1856, το του Χάτι Χουμαγιούν, θα έχουν μια εκπληκτική πορεία οικονομικής ανάπτυξης και σύντομα θα αποτελέσουν τον κύριο κορμό της οθωμανικής αστικής τάξης. Οι Έλληνες αστοί της Ανατολής ελάχιστη σχέση θα έχουν με το κράτος. Θα θυμίζουν περισσότερο τα σύγχρονα μη κρατικοδίαιτα αστικά στρώματα, που εν πολλοίς είναι φορείς του εκσυγχρονισμού των κοινωνιών.

Αυτή ακριβώς η κοινωνική θέση των αστών των ραγιάδων, θα τροφοδοτήσει με ανασφάλεια και μίσος τα παραδοσιακά κυρίαρχα στρώματα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Έτσι θα εμφανιστεί ο ακραίος τουρκικός εθνικισμός στο πρόσωπο των Νεότουρκων, ο οποίος εξ αρχής θα συνδυαστεί με τον μιλιταρισμό και τη βία. Kαι οι βαλκανικοί πόλεμοι προήλθαν κυρίως από τη σκλήρυνση της πολιτικής των Νεοτούρκων. Η Ελλάδα έτυχε να έχει προετοιμαστεί καλά, λόγω της ανάληψης της εξουσίας από τον Βενιζέλο, που ερχόταν από τον επαναστατημένο εξωελλαδικό ελληνισμό.

Με τον τρόπο αυτό,  διαμορφώθηκαν δύο ισχυρά -και ασύμβατα τελικά- ηγετικά στρώματα των Ελλήνων: η γραφειοκρατία στην Παλαιά Ελλάδα από τη μια και τα ελληνικά αστικά στρώματα της Oθωμανικής Αυτοκρατορίας από την άλλη. Αυτή ήταν η κοινωνική βάση της σφοδρής σύγκρουσης και του μεγάλου κοινωνικού Διχασμού

Σχηματικά μπορούμε να πούμε ότι οι Έλληνες της Ανατολής θα επενδύσουν πολιτικά στον αλυτρωτικό βενιζελισμό, ενώ τα κρατικοδίαιτα στρώματα της Παλαιάς Ελλάδας στη Μοναρχία και το Λαϊκό Κόμμα. Το παράδοξο της ελληνικής περίπτωσης για τα ευρωπαϊκά δεδομένα,  είναι ότι τον ελληνικό αλυτρωτισμό και τον ελληνικό εθνικισμό στην εποχή που διαμορφώνονταν τα τελικά σύνορα στην περιοχή μας, δεν τα εξέφρασε η (ακρο)Δεξιά και το φασιστικό κίνημα -όπως γινόταν εκείνη την εποχή στην υπόλοιπη Ευρώπη- αλλά η φιλελεύθερη πολιτική παράδοση.

Η ελληνική Δεξιά εκείνης της περιόδου, ήταν η μοναδική στον ευρωπαϊκό χώρο που δεν ήταν επεκτατική και αλυτρωτική, αλλά αντιθέτως οικοδόμησε την πολιτική της στην άρνηση της Μικρασιατικής Εκστρατείας, στην παραγνώριση του Ζητήματος του Πόντου και στο σύνθημα «μικρά πλην έντιμος Ελλάς». Και επιπλέον μετά το ’22, στο στόχαστρό της δεν έθεσε τους  Εβραίους ή τις μειονότητες, αλλά τους πρόσφυγες από τον Πόντο, την Ιωνία και την Ανατολική Θράκη. Δηλαδή στη θέση του ρατσιστικού «αντισημιτισμού» που σάρωσε την Ευρώπη, στην Ελλάδα του μεσοπολέμου θα κυριαρχήσει ο επίσης ρατσιστικός «αντι-προσφυγισμός».

Από τους  «Επίστρατους» του Μεταξά στον «αντιμικρασιατισμό» του Ίωνα Δραγούμη και στα αντιπροσφυγικά εγκλήματα του Δημητρίου Γούναρη

Η πρώτη αντιπροσφυγική πράξη της ελληνικής Δεξιάς θα συμβεί το 1916 και θα έχει ως οργανωτή και εμπνευστή τον Ιωάννη Μεταξά.

Με την ίδρυση του φιλοσυμμαχικού κράτους της Θεσσαλονίκης εν μέσω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου για να παρακαμφθούν οι φιλογερμανικές θέσεις του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο ελληνισμός διέθετε δύο κράτη. Ένα φιλικό προς τους συμμάχους της Αντάντ, που δημιουργήθηκε από τον Ελ. Βενιζέλο ως αποτέλεσμα του μεγάλου ενωτικού επαναστατικού κινήματος της Κρήτης -που επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της εθνικής ολοκλήρωσης- και ένα φιλογερμανικό, που εξέφραζε τα παλαιοελλαδικά συντηρητικά στρώματα της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος». Το φιλογερμανικό κράτος της Αθήνας είχε ήδη παραδώσει το Σεπτέμβρη του ’16 στη Δράμα, με εντολή του Ιωάννη Μεταξά, την Ανατολική Μακεδονία  στους Βούλγαρους, συμμάχους των Γερμανών, χωρίς την παραμικρή αντίσταση. Ολόκληρο το ελληνικό 4ο Σώμα Στρατού θα αιχμαλωτιστεί και θα μεταφερθεί στη Γερμανία. 6.500 Έλληνες στρατιώτες θα παραμείνουν σε γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Goerlitz (Γκέρλιτς) μέχρι το Φεβρουάριο του ’19.

Απ’ την άλλη, το φιλοσυμμαχικό κράτος της Θεσσαλονίκης εξέφραζε τους πόθους των αλύτρωτων Ελλήνων της Ανατολής, που ήδη είχαν αρχίσει να βιώνουν την προαποφασισμένη από το 1911, πολιτική των Νεότουρκων για εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων. Οι διώξεις αυτές είχαν ξεκινήσει πριν από την έναρξη  του Α’  Παγκοσμίου Πολέμου και έλαβαν μεγάλη έκταση με την έναρξή του το 1914. Η πολιτική αυτή είχε ως αποτέλεσμα μια μεγάλη ανθρωπιστική καταστροφή στις ελληνικές περιοχές της Μικράς Ασίας (συμπεριλαμβανομένου και του Πόντου) και της Ανατολικής Θράκης. Χιλιάδες Έλληνες πρόσφυγες θα καταφύγουν στην Ελεύθερη Ελλάδα και πολλοί απ’ αυτούς στην πρωτεύουσα, στην Αθήνα. Όμως στο φιλογερμανικό κράτος του βασιλιά Κωνσταντίνου, ο κύριος στόχος θα είναι οι πρόσφυγες μαζί με τους βενιζελικούς. Στις διαδηλώσεις των μοναρχικών παρακρατικών τα συνθήματα στρέφονται κατά των προσφύγων. Οι πρόσφυγες μετατρέπονται σε εύκολο στόχο της τότε παλαιοελλαδικής Δεξιάς ως : «συρφετός μίσθαρνων προσφύγων» ή «Ελληνόφωνοι ξενόδουλοι δούλοι». [«οι Ελληνόφωνοι ξενόδουλοι και ξενόπληκτοι πρόσφυγες» (ΝΕΑ ΗΜΕΡΑ 20-8-1916)]

Το Νοέμβριο του ’16, στη φιλογερμανική  Αθήνα θα γίνουν σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ των Γάλλων, που αποβιβάστηκαν με βάση συμφωνία που υπογράφτηκε, και των παρακρατικών αντιβενιζελικών ομάδων των «Επιστράτων», εμπνευστής και οργανωτής των οποίων ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς. Στο στόχαστρο των ένοπλων παρακρατικών θα βρεθούν επίσης οι Κρητικοί της Αθήνας και οι πρόσφυγες από την οθωμανική Ανατολή. Υπήρξε αληθινό πογκρόμ με προγραφή σπιτιών και καταταστημάτων με σημάδεμα με κόκκινη μπογιά. Οι «τίμιοι» βασιλικοί ανέλαβαν να μολύνουν με το αίμα των «προδοτών» βενιζελικών τα όπλα τους. Το σύνθημα των παρακρατικών ήταν: «Ο βασιλιάς μας θα ζώσει το σπαθί, θα σφάξει Αγγλογάλλους και βενιζελικούς μαζί». Ο Γεώργιος Βεντήρης γράφει: από της 19 μέχρι 23 Νοεμβρίου, ωδηγούντο πλησίον του φθισιατρείου «Σωτηρία» Μικρασιάται κυρίως πρόσφυγες και εθανατώνοντο ως κατάσκοποι των Αγγλογάλλων». Ο Φοίβος Γρηγοριάδης υπολογίζει ότι ο αριθμό των δολοφονημένων ήταν περί τους 20. Γράφει: «απλοί άνθρωποι του λαού θα δολοφονηθούν στους δρόμους και στα μικρά Φρουραρχεία (σ.τ.σ συνοικιακά κέντρα των Επιστράτων)»

Ακριβώς αυτό το μίσος κατά των Ελλήνων της Ανατολής θα διατρέχει όλο το μηχανισμό του Λαϊκού Κόμματος και της φιλομοναρχικής παράταξης για δεκαετίες μετά τη μεγάλη Καταστροφή. Ακόμα και ο Ίωνας Δραγούμης, ο κορυφαίος διανοούμενος του ελλαδικού ελληνισμού, εν μέσω της Μικρασιατικής Εκστρατείας θα γράψει από το Παρίσι όπου ήταν αυτοεξόριστος ότι εκείνη τη στιγμή «ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας ήταν ο Βενιζέλος και οι συμπαραστάτες του, Κρητικοί και Μικρασιάτες».

Με τον παραπάνω τρόπο θα διαχειριστούν και τη Μικρασιατική Εκστρατεία, όταν θα καταλάβουν την εξουσία μετά το Νοέμβριο του ’20. Δεν θα τους ενδιαφέρει ούτε το αξιόμαχο του στρατού, ούτε και η μοίρα των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θα περιφρονήσουν ολοκληρωτικά τους Ποντίους και δεν θα αποστείλουν ούτε μία σφαίρα στο ποντιακό αντάρτικο, ενώ θα απαγορεύσουν από τις οργανώσεις των Ελλήνων της Ιωνίας να δημιουργήσουν το δικό τους Μικρασιατικό Στρατό με στόχο την Αυτονόμηση της Ιωνίας.

044__

Θα διαχειριστούν την μικρασιατική κρίση με έναν τελείως ανορθολογικό τρόπο. Ενώ είχαν αποφασίσει από νωρίς (χωρίς όμως να προλάβουν να υλοποιήσουν την απόφαση) την απαγγίστρωση από τη Μικρά Ασία και την παράδοσή της στους Κεμαλικούς, απαγόρευσαν νομοθετικά (2670/1922) από τον Ιούλιο του  ’22 στον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει. Και μετά την κατάρρευση του Μετώπου τον Αύγουστο του ΄22, ο Δημήτριος Γούναρης τηλεγραφεί στον Έλληνα αρμοστή Σμύρνης Αριστείδη Στεργιάδη και του ζητά να μην επιτρέψει τους Έλληνες της Ιωνίας να φύγουν για την Ελλάδα και δημιουργηθεί έτσι «προσφυγικό πρόβλημα». Ουσιαστικά ο Γούναρης και η κυβέρνησή του παρέδωσαν τον ελληνισμό της Ιωνίας στα τουρκικά εθνικιστικά στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ  και με μια έννοια είναι συνυπεύθυνοι για τη σφαγή που επακολούθησε.

Στο ρόλο του Δημητρίου Γούναρη αναφέρεται ένα έγγραφο της ΟΠΣΝΕ (Ομοσπνδία Ποντιακών Σωματείων Ν. Ελλάδας) του 2003 που στάλθηκε στον πρόεδρο της Ν.Δ. Κωσταντίνο Καραμανλή, ζητώντας του να παρέμβη ώστε να σταματήσουν οι ενέργειες του βουλευτή Πατρών Ν. Νικολόπουλου που αποσκοπούσαν στην αποκατάσταση του ηγέτη του Λαϊκού Κόμματος : «Ο Δ. Γούναρης βαρύνεται με πλήθος εγκλημάτων εις βάρος του ελληνισμού, που μεγάλο μέρος απ’ αυτά κωδικοποιήθηκαν κατά την περίφημη Δίκη των Εξ. Μπορεί η συγκεκριμένη δίκη να ήταν μερική και να διέφυγαν την τιμωρίας και άλλοι πολλοί υπαίτιοι της Καταστροφής. Όμως οι βασικοί διαχειριστές της κρίσης στην τελευταία της φάση -αυτοί που οδήγησαν την ελληνική πλευρά στην ήττα- δικάστηκαν, καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν.

Εκτός όμως από τα συγκεκριμένα εγκλήματα που καταγράφηκαν στη Δίκη, υπάρχουν και άλλα που βαρύνουν το Γούναρη και την ομάδα του. Μερικά απ’ αυτά είναι:
υπονόμευση της δράσης της Μικρασιατικής Άμυνας και της δημιουργίας τοπικού μικρασιατικού στρατού, που θα μπορούσε να αντισταθεί στους κεμαλικούς,
απόλυτη εγκατάλειψη των Ελλήνων του Πόντου, μέσω της παραγνώρισης των πολιτικών τους αιτημάτων και της μη αποστολής στρατιωτικής βοήθειας προς το δυναμικό ποντιακό αντάρτικο κίνημα που δρούσε στο βορρά της Μικράς Ασίας,
ψήφιση του Νόμου 2870/1922 με τον οποίο η κυβέρνηση Γούναρη απαγόρευε στον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει, τη στιγμή που συζητούσε την απαγγίστρωση από τη Μικρά Ασία

Σύγχρονη επιβίωση αυτής της γραμμής αποτελούν οι ακροδεξιές πολιτικές εκφράσεις (Λάος, Χρυσή Αυγή). Καθώς και πολλοί  ανεξάρτητοι ακροδεξιοί που  υποστηρίζουν και προβάλλουν τον πολιτικό ρόλο του Ιωάννη Μεταξά και επιδιώκουν την αναψηλάφηση  της Δίκης των Εξ πρωταιτίων της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Ο Κωσταντίνος Πλεύρης, αποτελώντας την πιο εμβληματική φιγούρα του ακροδεξιού χώρου στράφηκε ανοιχτά λίγα χρόνια πριν κατά του Μικρασιατικού Ελληνισμού, κατηγορώντας τον για την ήττα στη Μικρά Ασία και προσβάλλοντας τους χιλιάδες Μικρασιάτες (μεταξύ τους και πολλοί Πόντιοι) στρατιώτες του ελληνικού στρατού στο Μέτωπο, που έχασαν τη ζωή τους και δολοφονήθηκαν μαζικά από τους Κεμαλικούς μετά την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου.

Η μεταχείριση των προσφύγων: Από τον Γεώργιο Βλάχο  στον Ελευθέριο Βενιζέλο

Ο Γεώργιος Βλάχος, σημαίνον στέλεχος του Λαϊκού Κόμματος και εκδότης της τότε «Καθημερινής», υπήρξε ένας από τους πλέον ένθερμους εχθρούς των προσφύγων. Ακόμα και το 1928, έξη χρόνια μετά την Καταστροφή αποκαλούσε τους πρόσφυγες «προσφυγική αγέλη». Από την εποχή της Μικρασιατικης Εκστρατείας ο Γ. Βλάχος με τα εμπρηστικά του δημοσιεύματα(«Οίκαδε», «Πομερανοί») καλούσε την κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος  να εγκαταλείψει τη Μικρά Ασία. Την αντιμικρασιατική του αντίληψη τη μετέτρεψε  αργότερα σε αντιπροσφυγική μανία. Η ένταση ήταν τέτοια μεταξύ των προσφύγων και του Λαϊκού Κόμματος, ώστε διατυπώθηκαν από κάποιους βουλευτές του ιδέες περίεργες και ρατσιστικές, όπως να φορούν οι πρόσφυγες ειδικό περιβραχιόνιο για να ξεχωρίζουν από τους γηγενείς, ενώ ένας βουλευτής αργοσαρωνικού μιλώντας στη Βουλή και απευθυνόμενος προς τους πρόσφυγες βουλευτές είπε αμφισβητώντας την ελληνικότητά τους: «Οι Εβραίοι είναι πιο Ρωμιοί από σας».

Παν. Κανελλόπουλου ομολογεί ότι… για τους πρόσφυγες «δεν υπήρξε συμπάθεια, δεν υπήρξε απάθεια, υπήρξε αντιπάθεια. Το θυμούμαι και ανατριχιάζω». Και συνεχίζει ο ίδιος: «Οι άνθρωποι που μόλις είχαν διασωθεί από την τουρκική σφαγή αποκαλούνταν «τουρκόσποροι» και «γιαουρτοβαφτισμένοι»….»

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα ξαναανέλθει στην εξουσία μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και το κίνημα του Πλαστήρα. Ήδη, είχε συμβάλλει στις εξελίξεις με την ακατανόητη απόφασή του να προκηρύξει εκλογές εν μέσω Μικρασιατικού Πολέμου, ενώ οι αντίπαλοί του (Δεξιά και κομμουνιστές) ήσαν σφόδρα αντίθετοι με τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Έτσι, την πλέον κρίσιμη στιγμή και ενώ είχε αποφασίσει και αποστολή στρατού στον Ποντο, παραχώρησε την εξουσία στην αντιπολεμική Δεξιά με τα γνωστά αποτελέσματα. Όμως και ο ίδιος βαθμιαία θα απομακρύνεται από τις θέσεις του και θα μετατρέπεται σ’ ένα κυνικό παλαιοελλαδίτη πολιτικό. Μια από τις πρώτες οδυνηρές αποφάσεις του, ήταν η παύση για λίγο χρόνο της Ανταλλαγής των Πληθυσμών  που είχε αποφασιστεί, με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν πολλοί Πόντιοι πρόσφυγες στο Στρατόπεδο Σελιμιέ της Κωνσταντινούπολης με τραγικά αποτελέσματα.

Παράλληλα θα  λάβει κάποιες αποφάσεις που θα έχουν επιπτώσεις στην προσφυγική αποκατάσταση. Και μια απ’ αυτές θα είναι η εξωσυμβατική εξαίρεση, κατά παράβαση των προνοιών της συνθήκης της Λωζάννης, των 20.000 Τσάμηδων, δηλαδή των αλβανόφωνων μουσουλμάνων της Ηπείρου. Και αυτό συνέβη επειδή οι Ιταλοί υπό τον Μουσολίνι ζήτησαν τη «χάρη» αυτή, με προφανή στόχο να διατηρήσουν κάποια ερείσματα που θα διευκόλυναν τα μελλοντικά επεκτατικά τους σχέδια. Έτσι στέρησε από τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες πολύτιμα εδάφη. Κάτι παρόμοιο έκανε και στην περιοχή των Χανίων, απ’ όπου απελάθηκαν οι Τουρκοκρητικοί. Ο Βενιζέλος απέτρεψε την αναλογική εγκατάσταση προσφύγων, με στόχο οι εγκαταλειμμένες τουρκοκρητικές περιουσίες να καταπατηθούν από τους ψηφοφόρους του.

Επίσης το 1928 παρατηρείται μια ρήξη των προσφύγων με τον βενιζελισμό. Οι Βενιζέλος, στο πλαίσιο της προσέγγισης με την Ιταλία, προκρίνει ως προτεραιότητα της εξωτερικής πολιτικής του, τη δημιουργία ενός Άξονα Ιταλίας-Ελλάδας-Τουρκίας. Προσπαθεί να επιλύσει τις ελληνο-τουρκικές εκκρεμότητες, που σχετίζονταν με τις εγκαταλειμμένες περιουσίες των προσφύγων, προς όφελος του τουρκικού κράτους ακριβώς για να εξυπηρετηθεί η νέα περί συμμαχιών αντίληψη. Η πολιτική αυτή θα εκφραστεί με τη σύναψη του Συμφώνου της Άγκυρας το 1930, με το οποίο παραχωρήθηκαν οι προσφυγικές περιουσίες στο τουρκικό κράτος. Συμβολικό επιστέγασμα αυτής της πολιτικής  θα είναι η πρόταση να δωθεί το Νόμπελ Ειρήνης στον Μουσταφά Κεμάλ  πασά.

Η βενιζελική στροφή προκάλεσε τις αντιδράσεις των προσφύγων. Το 1928 ο Βενιζέλος θεσπίζει το νόμο εσωτερικής καταστολής, που θα μείνει γνωστός ως «Ιδιώνυμο». Με το νόμο αυτό, για πρώτη φορά στην Ελλάδα  ποινικοποιείται η πολιτική δράση. Ο νόμος αυτός είχε δύο στόχους: τους κομμουνιστές και τους πρόσφυγες. Παράλληλα, την ίδια χρονιά ο Βενιζέλος απαγορεύει την κάθοδο των Ποντίων προσφύγων που είχαν εγκλωβιστεί στη Σοβιετική Ένωση. Με το επιχείρημα ότι «είναι ύποπτοι  κομμουνιστικών ιδεών» και την επίκληση της αδυναμίας αποκατάστασης, παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάννης, με βάση την οποία η Ελλάδα ήταν η χώρα υποδοχής των προσφύγων μετά από την υποχρεωτική Ανταλλαγή των Πληθυσμών.  Με τον τρόπο αυτό εγκλωβίζεται στην ΕΣΣΔ το μεγαλύτερο μέρος των Ποντίων προσφύγων που είχαν καταφύγει εκεί, με αποτέλεσμα να υπάρξει μεγάλος αριθμός θυμάτων κατά την περίοδο των σταλινικών διώξεων 1937-1938.

Παρόλα αυτά, και ενώ έχει αρχίσει η στροφή των προσφύγων των αστικών κυρίως κέντρων προς την Αριστερά, ο κύριος όγκος τους θα παραμείνει πιστός στο φιλοβενιζελισμό του. Πιθανόν γιατί το αντίπαλο δέος της αντιπροσφυγικής ρατσιστικής Μοναρχίας, συνέχιζε να φοβίζει τους πρόσφυγες.

Έτσι, στο αποτυχημένο πραξικόπημα των βενιζελικών του ’35, οι πρόσφυγες θα πάρουν μαζικά μέρος προσδοκώντας σε ανατροπή της μοναρχίας και του Λαϊκού Κόμματος. Οι αντάρτικες ποντιακές ομάδες που είχαν εγκατασταθεί στην Ανατολική Μακεδονία θα πλαισιώσουν τα αντιμοναρχικά στρατεύματα των στασιαστών. Η κατάπνιξη του κινήματος θα οδηγήσει σε ισχυροποίηση της παλαιοελλαδικής Δεξιάς και του Ιωάννη Μεταξά

Δημοσιεύτηκε:

– στην εφημερίδα «Εύξεινος Πόντος», Θεσσαλονίκη, αρ.φ. 141, Οκτώβριος 2008

-στο περιοδικό «Άρδην», τεύχ. 74, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2009

839c_1 Από τον Ιωάννη Μεταξά στον Πλεύρη και το Νακρατζά

.

.

.

.

.

.

 

 ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟ

(μέρος Β’)

Στο αφιέρωμα αυτό για τον αντιπροσφυγικό αναθεωρητισμό, που εκφράζεται έντονα τελευταία, προσπαθήσαμε να εντοπίσουμε  την προϊστορία του και να δώσουμε κάποια βασικά παραδείγματα, τόσο από το παρελθόν, όσο και από τον παρόντα χρόνο.

Εντοπίσαμε τη βασική αιτία που γέννησε αυτή τη σύγκρουση στις αντιφάσεις και τις κοινωνικές δυσπλασίες της ελληνικής πολιτικής αποκατάστασης. Η αντίθεση ντόπιων-προσφύγων, πρωτοανιχνεύεται στη δημιουργία του νεαρού ελληνικού έθνους-κράτους και εκφράζεται για πρώτη φορά με τη σφοδρή σύγκρουση «αυτοχθόνων» με τους «ετερόχθονες», δηλαδή των προσφύγων με τους γηγενείς κατά τις πρώτες ελεύθερες δεκαετίες του εθνικού βίου. Από το 1830 έως το 1850, οι ετερόχθονες θα δεχτούν μια αλύπητη επίθεση από τους αυτόχθονες, που θα φτάσει μέχρι και απολύσεις από το δημόσιο. Στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης θα απολυθεί και ο κωνσταντινουπολίτης Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος, του οποίου ο πατέρας -για λόγους αντεκδίκησης- είχε δολοφονηθεί από τους Οθωμανούς. Το 10% του τότε ελληνικού πληθυσμού, που αντιπροσώπευαν οι «ετερόχθονες», θα υποταχθεί, θα αλλοτριωθεί και θα αποδεχτεί την κατάκτηση της εξουσίας στο νεαρό κράτος από τα παραδοσιακά ηγετικά στρώματα της Παλαιάς Ελλάδας, των κοτζαμπάσηδων και των προεστών.

Μεταξύ «Επίστρατων» και Ίωνα Δραγούμη

Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι ελληνικοί πληθυσμού της Ανατολής (Ίωνες, Πόντιοι, Ανατολικοθρακιώτες) θα βρεθούν στο στόχαστρο των γνήσιων «παλαιοελλαδικών» πολιτικών σχηματισμών και θεσμών. Για τη Μοναρχία και το Λαϊκό Κόμμα, οι Έλληνες της Ανατολής θα είναι ο βασικός τους αντίπαλος στη σύγκρουση με τον βενιζελισμό. Αποκορύφωμα αυτής της στάσης, θα είναι το πογκρόμ του Νοεμβρίου του 1916 κατά των προσφύγων που είχαν βρει άσυλο στην περιοχή της Αττικής. Με αφορμή την ανακήρυξη του κράτους της Θεσσαλονίκης από τον Ελ. Βενιζέλο, οι παρακρατικές ομάδες του Ιωάννη Μεταξά που έγιναν γνωστές ως «Επίστρατοι», εξαπέλυσαν σφοδρές διώξεις κατά των προσφύγων και των υπόλοιπων θεωρούμενων βενιζελικών. Τα θύματα αυτού του άγνωστου πογκρόμ δεν έχουν υπολογιστεί. Ο Φ. Γρηγοριάδης υπολογίζει σε 20 τους δολοφονημένους πρόσφυγες.

Στο βιβλίο ««Ελευθέριος Βενιζέλος, 1864-1936 – Η μεγάλη πορεία – Απο το ανάθεμα στην αποθέωση» αναφέρεται ότι ο αριθμός  ανερχόταν μεταξύ «…εκατό με τριακοσίων, ανάλογα με τους διάφορους υπολογισμούς, νεκρών προσφύγων, οι οποίοι ανώνυμοι και άγνωστοι μεταξύ αγνώστων και θαμμένοι σε μαζικούς τάφους…» Και συμπληρώνει ότι «[…] οι πρόσφυγες σκοτώθηκαν επειδή ήταν πρόσφυγες: Οι δολοφονίες αποτελούσαν εν ψυχρώ και απρόσωπα εγκλήματα μίσους, το οποίο είχε καλλιεργηθεί συστηματικά από τα μέσα ενημέρωσης. […]  είχε απαλλάξει [η κυβέρνηση] την πρωτεύουσα από αρκετές χιλιάδες άλλους πρόσφυγες, στέλνοντας τους να αποδεκατιστούν από την πείνα και τις επιδημίες σ’ ένα αυτοσχέδιο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Σούδα.[…]

Οι έντρομοι πρόσφυγες από τις οθωμανικές περιοχές θα καταφύγουν στο λιμάνι του Πειραιά όπου : «… η παρουσία του συμμαχικού στόλου και η άμυνα οπλισμένων ομάδων Κρητικών, απέτρεψαν τις επελάσεις που σχεδίαζαν οι επίστρατοι Ωστόσο πλήθη Βενιζελικών και προσφύγων – προοιωνίζοντας τις σκηνές που θα ζούσε λίγα χρόνια αργότερα στη Σμύρνη – συγκεντρώθηκαν στις αποβάθρες του λιμανιού, φορτωμένοι με ότι μπορούσαν να κουβαλήσουν και ελπίζοντας να βρουν πλοία φυγής. […]

Ακριβώς αυτή η ένταση θα οδηγήσει τον κορυφαίο διανοούμενο του βαλκανικού ελληνισμού, τον Ίωνα Δραγούμη, να υποστηρίζει σε κείμενά του το 1919 -εν μέσω ελληνοτουρκικού πολέμου στη Μικρά Ασία- ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της Ελλάδας ήταν ο Βενιζέλος, οι Κρητικοί και οι Μικρασιάτες. Στο πλαίσιο αυτού του μίσους θα απαγορευτεί νομοθετικά η έξοδος των Ελλήνων από τις οθωμανικές περιοχές, τη στιγμή που η κυβέρνηση Γούναρη είχε αποφασίσει την  απαγκίστρωση από την Ιωνία.  Η κατάρρευση του Μετώπου τον Αύγουστο του ’22 δεν επέτρεψε στην ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει ομαλά την Ιωνία στους κεμαλικούς. Όμως θα απαγορεύσει την εκκένωση της Ιωνίας, ενώ λίγο καιρό πριν είχε απαγορεύσει την ένοπλη  αυτοοργάνωση του ελληνικού πληθυσμού.  Είναι ιστορική ειρωνία, ότι τη συμπεριφορά αυτή άθελά του την περίγραψε ο Πρίγκιψ Ανδρέας σε επιστολή του προς τον Ι. Μεταξά, στις 21 Δεκεμβρίου 1921: «Απαίσιοι πραγματικώς είναι οι εδώ Έλληνες, εκτός ελαχίστων. Επικρατεί Βενιζελισμός ογκώδης και κατά την l5ην Δεκεμβρίου [σημ.: εορτή του Αγίου Ελευθερίου] είχον κλείσει σχεδόν όλα τα καταστήματα. Θα ήξιζε πράγματι να παραδώσωμεν την Σμύρνην εις τον Κεμάλ δια να τους πετσοκόψη όλους αυτούς τους αχρείους, οι οποίοι φέρονται ούτω κατόπιν του φοβερού αίματος όπερ εχύσαμεν εδώ.»

Ο αντιπροσφυγικός ρατσισμός και ο φιλο-ατατουρκισμός του Ι. Μεταξά

Οι πρόσφυγες που θα κατακλύσουν την Ελλάδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή θα αντιμετωπίσουν μια ιδιαιτέρως αρνητική κατάσταση. Ο Άλκης Ρήγος γράφει: «Η εντονότατη αντίθεση γηγενών και προσφύγων διαχέεται σ’ όλο τον ελλαδικό χώρο. Οι άνθρωποι που μόλις διασώθηκαν από την τουρκική σφαγή, αποκαλούνται «τουρκόσποροι» και «γιαουρτοβαφτισμένοι» (επειδή δυνήθιζαν να τρώνε γιαούρτι)… Η λέξη «πρόσφυγας» διαχέεται στον κοινωνικό ιστό με τον πιο υποτιμητικό τρόπο. Τον ρατσισμό αυτό προσπαθούν να εκμεταλλευτούν οι φασιστοειδείς κινήσεις που απαιτούν να επιβληθεί στους πρόσφυγες να φορέσουν κίτρινα περιβραχιόνια για να τους διακρίνουν και να τους αποφεύγουν οι έλληνες»

Η μεταχείριση των προσφύγων ήταν άθλια και πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η «Εφημερίς των Βαλκανίων» πληροφορεί στις 15 Δεκεμβρίου του 1920: «Οι δυστυχείς Καυκάσιοι λιμοκτονούν και πάλιν, παρά τας διαφόρους διαβεβαιώσεις, ότι ελήφθη πάσα φροντίς να μη μένωσι νηστικοί, ότι θα γίνουν πρατήρια, ότι δεν θ’ αποθάνουν από την πείναν και το κρύο. Μετά φρίκης μανθάνομεν ότι αποθνήσκουν 44 καθ’ εκάστην… Δεν θέλωμεν να είπωμεν περισσότερα, νομίζομεν όμως ότι αν τους παραδίδομεν εις τoν Μουσταφά Κεμάλ θα τoυς μεταχειρίζετο ίσως καλλίτερον…»

Η αντίθεση αυτή μεταξύ ντόπιων και προσφύγων θα ενταθεί και θα λάβει πολύ οξυμμένες μορφές για τη διεκδίκηση της γης που εγκατέλειψαν οι μουσουλμάνοι Ανταλλάξιμοι και θα έπρεπε, με βάση τη «Συνθήκη Ανταλλαγής πληθυσμών και περιουσιών» να δοθεί στους πρόσφυγες.

Όπως αναφέρθηκε στο Α’ μέρος, ο Βενιζέλος ήδη έχει εγκαταλείψει τους πρόσφυγες και με μια σειρά μέτρων προσανατολίζεται διαφορετικά. Από το σημείο αυτό και μετέπειτα θα αρχίσει η μετακίνηση των μεγάλου μέρους των προσφυγικών πληθυσμών προς την Αριστερά.

Ο βασικός όμως εκφραστής του αντιπροσφυγικού συναισθήματος θα παραμείνει ο Ιωάννης Μεταξάς. Ήδη από την εποχή της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο Μεταξάς είχε δηλώσει την άρνησή του να  βοηθήσει στη διαχείριση της κρίσης. Αρνήθηκε την αρχιστρατηγία με αποτέλεσμα αυτή να δοθεί στον ανίκανο Χατζηανέστη.  Με τη στάση του  αυτή ο Μεταξάς συνέβαλε στην ελληνική ήττα ή τουλάχιστον δεν έκανε ούτε το ελάχιστο για να μη συμβεί. Μετά το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου και την κατάργηση της δημοκρατίας, ο Μεταξάς θα εκφράσει πλήρως την περιφρόνησή του προς τους πρόσφυγες της Μικρασιατικης Καταστροφής. Κατ’ αρχάς θα απαγορεύσει τα τραγούδια των προσφύγων γιατί δεν τα θεωρούσε αρκούντως δυτικά!

Όμως η κορυφαία πράξη περιφρόνησης και προσβολής των προσφύγων ήταν  αποτέλεσμου του φιλοατατουρκισμού του. Το 1938, με έξοδα του ελληνικού δημοσίου αγόρασε από τον  ιδιώτη που το κατείχε το υποτιθέμενο σπίτι που γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ πασά. Στη συνέχεια το δώρισε στο τουρκικό κράτος, το οποίο το μετέτρεψε  σε τουρκικό προξενείο. Επιπλέον, ο Μεταξάς   μετονόμασε την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Την ονομασία αυτή είχε έως και το ’55. Ξαναπήρε το παλιό της όνομα λόγω του πογκρόμ που πραγματοποίησε το τουρκικό Βαθύ Κράτος κατά της ελληνικής μειονότητας της Κωνσταντινούπολης.

Ο Μεταξάς θα ακολουθήσει την ίδια πολιτική παραγνώρισης των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης, που είχε εγκαινιάσει από το 1928 ο Ελ. Βενιζέλος. Με την έναρξη των μεγάλων εθνικών διώξεων που εξαπέλυσε ο σταλινισμός από τις 3 Δεκεμβρίου του 1937, ο Μεταξάς θα αντιδράσει υποτονικά, παρότι μεγάλο μέρος των διωχθέντων διατηρούσαν την ελληική υπηκοότητα. Θα αναγκαστεί να αποδεχτεί όσους απέλασαν οι σταλινικοί το 1939, όμως θα διατηρήσει την επιφύλαξή του προς τους νέους προσφυγικούς πληθυσμούς. Θα τους θεωρεί «εθνικά ύποπτους». Ειδικά αυτούς που είχαν εγκατασταθεί στην Χαλκίδα, με την έναρξη του ελληνο-ιταλικού πολέμου θα τους απομακρύνει από την πόλη για το φόβο της πρόκλησης σαμποτάζ στη γέφυρα!

Από το Παλάτι έως τον Ευάγγελο Αβέρωφ

Το Παλάτι παρέμενε ως βασική πηγή του αντιπροσφυγικού συναισθήματος. Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του Βασιλιά Παύλου, που διαδέχτηκε τον πατέρα του Κωνσταντίνο, όταν του προτάθηκε να επισκεφτεί έναν καταυλισμό προσφύγων. Η άρνησή του είχε ως επιχείρημα την κακή εντύπωση που θα δημιουργούσε αυτό στους φιλομοναρχικούς πολίτες.

Ο ακραίος φιλοτουρκισμός της ελλαδικής πολιτικής ηγεσίας καθ’ όλη την περίοδο του μεσοπολέμου θα εμποδίσει την ενσωμάτωση στην επίσημη ιδεολογία ακόμα και του ελληνικού πολιτισμού που υπήρχε στην Ανατολή πριν το 1922. Σχετικές πρωτοβουλίες πάρθηκαν μόνο από επιφανείς πρόσφυγες με εξαιρετική όμως προσοχή και σεβασμό στην τουρκοφιλική αυτή γραμμή. Περί  το 1928 ιδρύθηκε η Επιτροπή Ποντιακών Μελετών με πρωτοβουλία του Χρύσανθου, του από Τραπεζούντος και το 1930 το Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών από την Μέλπω και τον Οκτάβιο Μερλιέ. Αξιοσημείωτο είναι ότι στα Καταστατικά αυτών των ιδρυμάτων οι πρόσφυγες αναφέρονται ως «μετανάστες». Το ελληνικό κράτος απαγόρευε τη χρήση του όρου «πρόσφυγας» για να μη θεωρηθεί ότι αυτό προέκυψε ως αποτέλεσμα της βίας της συμμάχου Τουρκίας.

Παρότι μετά την Κατοχή θα έχουμε για πρώτη φορά μια μετατόπιση κάποιων προσφυγογενών πληθυσμών προς το Λαϊκό Κόμμα, εν τούτοις δεν θα δούμε αντίστοιχη αλλαγή σε επίπεδο κεντρικών επιλογών. Η μετατόπιση αυτή οφείλεται είτε σε συνεργάτες των κατακτητών μέσω των Ταγμάτων Ασφαλείας, είτε σε άλλους που συμμετείχαν σε αντι-εαμικές ομάδες. Για πρώτη φορά μετά το ’44 θα εκλεγούν αρκετοί πρόσφυγες βουλευτές με τη σημαία του Λαϊκού Κόμματος [στην Κοζάνη ο ταγματασφαλίτης από το Κιλκίς Κώστας Παπαδόπουλος και ο Φωστερίδης (Τσαούς-Αντών στη Δράμα)].

Χαρακτηριστικότερη στιγμή της αντιπροσφυγικής συμπεριφοράς, ήταν η προσπάθεια που έγινε το 1958 από τον Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Παναγιώτη Πιπινέλη, για να σταματήσει η έρευνα στα αρχεία του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Σύμφωνα με μαρτυρία του ιστορικού Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, που τότε δούλευε για πρώτη φορά τα διπλωματικά έγγραφα των συμμάχων των Νεότουρκων κατά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο,   υπήρξε παρέμβαση προς τον Αυστριακό υπουργό Εξωτερικών να απαγορευτεί η πρόσβαση στα έγγραφα αυτά, γιατί η δημοσίευσή τους στην Ελλάδα θα μπορούσε να «υπονομεύσει την ελληνοτουρκική φιλία».

Από την χούντα στη μεταπολίτευση

Την περίοδο της χούντας θα ακολουθηθεί η ίδια ακριβώς πολιτική. Εξ αιτίας της αυταρχικής πολιτικής θα κλείσουν όλοι οι ποντιακοί και οι προσφυγικοί σύλλογοι. Προς το τέλος της χούντας θα επιτραπεί μόνο η δραστηριοποίηση κάποιων φίλα προσκείμενων προς το καθεστώς, με στόχο την πλήρη εξασφάλιση του ελέγχου.

Η τουρκοφιλία των χουντικών θα εκφραστεί με πολλούς τρόπους. Από τη Συνθήκη της Κεσάνης μέχρι την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας από την Κύπρο. Το όραμα του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου για μελλοντική ελληνοτουρκική συνομοσπονδια θα εκφραστεί σαφέστατα, ενώ θα απαγορευτεί οποιαδήποτε αναφορά στις πατρίδες της Ανατολής. Αποκορύφωμα της πολιτικής αυτής θα είναι η εντολή για αντικατάσταση του όρου «Τούρκος» από τον όρο «εχθρός» κατά η διάρκεια των εορτασμών για την Επανάσταση του ’21.

Η κατάρρευση της χούντας, μέσα στην κυπριακή τραγωδία που προκάλεσε, δημιούργησε κάποιες νέες συνθήκες ελευθερίας. Οι πρόσφυγες άρχισαν να δημιουργούν και πάλι τους συλλόγους τους και να προσπαθούν να πάρουν πίσω την κατασχεμένη από την χούντα περιουσία τους.

Όμως το κλίμα σε επίπεδο αντιμετώπισης της προσφυγικής μνήμης παρέμενε αναλλοίωτο. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ήταν η περιπέτεια της  κινηματογραφικής ταινίας «1922» του Νίκου Κούνδουρου. Η ταινία του Κούνδουρου βασίστηκε  σε αυθεντικές μαρτυρίες από το μυθιστόρημα «Το νούμερο 31328» του Ηλία Βενέζη και γυρίστηκε το 1977-’78 με κρατική χρηματοδότηση. Η περιπέτεια της untitledταινίας «1922» του γνωστού σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου αποτελεί την πλέον αποκαλυπτική πράξη του νεοελληνικού αναθεωρητισμού. Η ταινία αυτή γυρίστηκε με τη χρηματοδότηση του κρατικού Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ). Από την εποχή των γυρισμάτων (τρία μόλις χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) η «Χουριέτ» είχε καταγγείλει την ταινία, υποστηρίζοντας ότι έτσι «υπονομεύονται» οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες. Φυσικά το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών γνώριζε καλύτερους και αποτελεσματικότερους τρόπους διαμαρτυρίας. Οι τουρκικές αντιδράσεις απέδωσαν! Το ελληνικό Υπουργείο Προεδρίας αρνήθηκε να δώσει άδεια προβολής στην ταινία, κάτι που ήταν απαραίτητο για να βγει στις αίθουσες. Επί πλέον, το ΕΚΚ, το οποίο ήταν ιδιοκτήτης της ταινίας και είχε ως προϊστάμενη αρχή το Υπουργείο Βιομηχανίας, δέσμευσε την ταινία στο εργαστήριο. Μια κόπια που παρανόμως κατάφερε να εξασφαλίσει ο Κούνδουρος προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αποσπώντας 9 βραβεία. To Υπουργείο Προεδρίας, φοβούμενο την κατακραυγή δεν τόλμησε να απαγορεύσει την προβολή της ταινίας, η οποία παρέμενε δεσμευμένη στα συρτάρια του ΕΚΚ. Η λαθραία κόπια σταλθηκε το 1982 (οκτώ χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο) στο Διεθνές Φεστιβάλ Βουδαπέστης. Μισή ώρα πριν την προβολή της, κατέφθασε από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών εντολή προς τον Έλληνα πρέσβυ να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Ο Έλληνας πρέσβης ζήτησε με τη σειρά του από το ουγγρικό Υουργείο Εξωτερικών να εμποδίσει την προβολή της ταινίας. Πράγμα που έγινε!

Η δεκαετία του ’80 και το ρήγμα στη νεοελληνική ιδεολογία

Κατά τη δεκαετία του ’80 θα αρχίσουν σημαντικές διεργασίες στον προσφυγικό χώρο που θα οδηγήσουν στις κατακτήσεις της δεκαετίας του ’90. Η άνοδος του Πασόκ στην εξουσία θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα επιτρέψει την αναγνώριση του προσφυγικού ελληνισμού. Συμβολικά αυτό θα συμβεί με την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου στην Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο.

Το ’84 πραγματοποιείται το Συνέδριο των Μικρασιατικών οργανώσεων στην Αθήνα, το οποίο θέτει ως στόχο την παλιννόστηση στις πατρίδες της Ανατολής. Όμως το δυτικομικρασιατικό κίνημα, στο οποίο συμμετέχουν και ποντιακές οργανώσεις  δεν έχει τη δυναμική να προχωρήσει περισσότερο. Καταφέρνει όμως να πετύχει την επισημη αναγνώριση της 14ης Σεπτεμβρίου ως Ημέρα παμπροσφυγικής Μνήμης.

Εκείνη την εποχή, η δυναμική φαίνεται ότι βρίσκεται στις ποντιακές οργανώσεις. Ήδη έχει εμφανιστεί ένα νέο κύμα Ποντίων προσφύγων από την πρώην ΕΣΣΔ. Οι προηγούμενοι του 1965 έχουν ήδη ενσωματωθεί. Εμφανίζεται μια ριζοσπαστικοποίηση σε κάποιες ομάδες της τρίτης γενιάς, ενώ η δεύτερη γενιά προχωρεί από το 1985 στη θέσπιση των παγκόσμιων συνεδρίων. Σε παλιότερα κείμενα στον «Εύξεινο Πόντο» έχει παρουσιαστεί εκτεταμένα  το φαινόμενο της δημιουργίας ενός δυναμικού και μαχητικού  ποντιακού κινήματος. Όπως γνωρίζουμε σήμερα, και η Ασφάλεια είχε δραστηριοποιηθεί τότε για την ανακάλυψη των «εξτρεμιστών». Πάντως μέχρι το δεύτερο Συνέδριο του ’88 η επιφύλαξη, κυρίως από το συντηρητικό χώρο των Ποντίων, προς τα νέα ρεύματα θα είναι έντονη. Η σημαντικότερη τέτοια παρέμβαση θα εκδηλωθεί από τον βουλευτή της Ν.Δ. και πρόεδρο της Βουλής Ισαάκ Λαυρεντίδη, ο οποίος σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Δεσμός» θα δηλώσει ότι δεν υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων, αλλά απλώς πόλεμος, όπου τα συγκρουόμενα μέρη διέπραξαν αγριότητες.

Μετά το ’88 όμως το κλίμα άλλαξε άρδην. Οι απόψεις που οδήγησαν στην καθιέρωση της 19ης Μαϊου ως Ημέρας Μνήμης για τη γενοκτονία στον Πόντο επικράτησαν πλήρως στον ποντιακό χώρο. Το ευνοϊκό κλίμα εκείνων των χρόνων επέτρεψε την ομόφωνη αποδοχή του αιτήματος των ποντιακών οργανώσεων. Με μια έννοια υπήρξε τότε μια προσωρινή ρωγμή στην ιδεολογική συνέχεια του ελληνικού κράτους, η οποία συνδυάστηκε με την έλλειψη ανασυγκρότησης των αναθεωρητικών αντιπροσφυγικών απόψεων, κάτι που θα συμβεί από το 2000 και εντεύθεν, όταν η ρωγμή θα έχει πλέον κλείσει οριστικά με τη θητεία Σημίτη.

Ήδη από το ’97 άρχισαν να εμφανίζονται τα πρώτα κρούσματα αντιπροσφυγικής συμπεριφοράς στο χώρο του Τύπου. Στη διαδικασία αυτή πρωτοστάτησε τη δημοσιογραφική ομάδα του «Ιού», που προήλθε από την Β’ Πανελλαδική του Ρήγα. Η αντίδραση των προσφυγικών και κυπριακών οργανώσεων για τη διεξαγωγή ενός τιμητικού Συνεδρίου για τον Κεμάλ Ατατούρκ που οργάνωνε ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη, προκάλεσε την απαξίωση των αντιδρώντων με τον «Ιό» με βαρύτατους χαρακτηρισμούς.

Το επόμενο αντιπροσφυγικό κρούσμα θα δοθεί με τα γεγονότα της λίμνης Βεγορίτιδας, όπου δύο χωριά -ένα ποντιακό και ένα ντόπιο σλαβόφωνο- θα αρχίσουν να ερίζουν για την καταπάτηση του παλιού βυθού. Ένα απλό ζήτημα σύγκρουσης καταπατητών, ο «Ιός» το ανέδειξε σε ζήτημα σύγκρουσης των «καλών ντόπιων» με τους «κακούς, πράκτορες του κράτους  πρόσφυγες».

Η οργάνωση του αντιπροσφυγικού μπλοκ

Μέχρι όμως εκείνη την εποχή ο αντιπροσφυγικός ρατσισμός του «Ιού» παρέμενε περιορισμένος στο δημοσιογραφικό του  χώρο. Αυτό που θα προκαλέσει την επανεμφάνιση  του παλιού  αντιπροσφυγικού μένους, θα είναι η απόπειρα των μικρασιατικών οργανώσεων να καθιερώσουν νομοθετικά την 14η Σεπτεμβρίου, ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας στο σύνολο της Μικράς Ασίας.  Ο νόμος θα υπερψηφιστεί από το σύνολο των κομμάτων και το σύνολο των βουλευτών.  Όμως θα παραμείνει ανενεργός για δύο περίπου χρόνια εξαιτίας της προσέγγισης Γιώργου Παπανδρέου με Ισμαήλ Τζεμ.

Ας θυμηθούμε το τι έγινε τότε από ένα άρθρο του 2001: «Τις τελευταίες ημέρες γίναμε μάρτυρες μιας απίθανης νεοελληνικής ιστορίας καθημερινής τρέλας. Ένας Νόμος της Βουλής των Ελλήνων για τη Γενοκτονία του μικρασιατικού ελληνισμού -που ψηφίστηκε ομόφωνα τον Οκτώβριο του 1998 και δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα της Κυβέρνησης» (ΦΕΚ 13.10.98 ) με τις υπογραφές του Προέδρου της Ελλάδας Κ. Στεφανόπουλου και των τότε υπουργών Α. Παπαδόπουλου, Ευ. Βενιζέλου και Ε. Γιαννόπουλου- ακυρώνεται στην πράξη με ακατανόητες μεθοδεύσεις.

Με βάση το 2ο άρθρο του Νόμου έπρεπε να καθοριστεί «ο χαρακτήρας, ο φορέας και ο τρόπος οργάνωσης των εκδηλώσεων εθνικής μνήμης» με Προεδρικό Διάταγμα. Το άρθρο αυτό έμεινε -καθόλου τυχαία- ανενεργό για διόμιση χρόνια. Πρόσφατα, με πρωτοβουλία του υπουργού Πολιτισμού Ευ. Βενιζέλου και του υφυπουργού Εσωτερικών Κ. Καϊσερλή πήρε το δρόμο του για ολοκλήρωση της διαδικασίας με την τυπική υπογραφή του από τον Προεδρο της χώρας, ο οποίος τον είχε υπογράψει έτσι κι αλλοιώς δυό χρόνια πριν.

Ως αποτέλεσμα της σφοδρής αντίδρασης των εθνικιστών της Άγκυρας  και της επίσης σφοδρής διαφωνίας -ως μη όφειλαν- των δύο πόλων της νεοελληνικής «εκσυγχρονιστικής Αριστεράς» (σ.τ.μ. Συνασπισμός και Μπίστης), μαζί με τους νεοφιλεύθερους του Μάνου, το προεδρικό διάταγμα απεσύρθη για να απαλειφθεί ο όρος «γενοκτονία». Το εντυπωσιακό είναι ότι το 1ο άρθρο του ήδη ψηφισμένου και δημοσιευμένου νόμου αναφέρει: «Ορίζεται η 14η Σεπτεμβρίου κάθε έτους, ως ημέρα εθνικής μνήμης  της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το τουρκικό κράτος».

Εκείνη την εποχή τον κύριο ρόλο της αμφισβήτησης της προσφυγικής επιχειρηματολογίας ανέλαβε η εφημερίδα «Αυγή», η οποία το Φεβρουάριο του 2001 επιχείρησε να παρουσιάσει τις προσπάθειες αναγνώρισης της γενοκτονίας ως «επικίνδυνη προπαγάνδα». Στην κατεύθυνση της οργανωμένης αμφισβήτησης στρατεύθηκαν, ως μη όφειλαν, και τρεις ερευνητές του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών (ΚΜΣ), οι οποίοι αμφισβήτησαν και το νόμο του ΄94 που αφορούσε μόνο τη Γενοκτονία στον Πόντο. Έτσι λοιπόν οι Στ. Ανεστίδης, Μ. Κουρουπού και Ι. Πετροπούλου, στο ερώτημα για τα αν οι διώξεις εις βάρος των Ελλήνων της Μικράς Ασίας συνιστούν γενοκτονία απάντησαν: «Απαντάμε σ’ αυτό το δύσκολο ερώτημα στηριγμένοι στην πείρα μας ως    ιστορικοί-ερευνητές του ΚΜΣ. Τιμούμε τη μνήμη των θυμάτων της Μικρασιατικής Καταστροφής και πιστεύουμε ότι οι κατά τόπους και κατά περίπτωση διωγμοί, σφαγές, εκτελέσεις και βιαιότητες που διαπράχθηκαν σε συνθήκες πολέμου και ενίοτε εκτεταμένα, με αποκορύφωμα την περίπτωση των Ποντίων, δεν νομιμοποιούν τη χρήση του όρου γενοκτονία σε επιστημονικό επίπεδο. Γενοκτονία, λέξη ανύπαρκτη πριν το 1944 σε όλες τις γλώσσες, είναι κατά τα λεξικά η συστηματική και προγραμματισμένη εξολόθρευση μιας ολόκληρης εθνότητας.»

Το κείμενο αυτό αποτελεί τη βάση που πάνω της χτίστηκε στη συνέχεια μια αντιπροσφυγική αναθεωρητική παραφιλολογία, όπως θα δούμε παρακάτω. Διαστρέφοντας τη σημασία των όρων, χρησιμοποιώντας λανθασμένα στοιχεία και υποδυόμενοι ότι αγνοούν τις πηγές, τα διπλωματικά έγγραφα και τις μαρτυρίες των προσφύγων καταλήγουν σ’ ένα προκατειλημμένο συμπέρασμα για πολιτικούς λόγους, που το επενδύουν με το κύρος του Κ.Μ.Σ. ακυρώνοντας έτσι οποιαδήποτε σχέση του Κέντρου με τις προσφυγικές οργανώσεις. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι ουδέποτε απάντησαν στις αιτιάσεις κυρίως των σμυρναϊκών οργανώσεων, ούτε και (κατά)δέχτηκαν να συζητήσουν δημοσίως την άποψή τους.

kms_stin_avgi__

H περίπτωση Τρεμόπουλου

Ιδιαίτερο ρόλο στη Θεσσαλονίκη για τη συγκρότηση ενός αντιπροσφυγικού φιλοκεμαλικού ρεύματος είχε ο Μιχάλης Τρεμόπουλος, ιστορικό στέλεχος του οικολογικού κινήματος. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 είχε αντιταχθεί δημοσίως με το κείμενό του «Όχι Πόντιοι στη Θράκη» στην εγκατάσταση κάποιων Ποντίων προσφύγων από την πρώην ΕΣΣΔ στην ελληνική Θράκη. Ποτέ δεν επιχείρησε να καταθέσει μια δικιά του εναλλακτική πρόταση για το υπαρκτό κοινωνικό ζήτημα  της ύπαρξης ενός νέου ρεύματος Ποντίων προσφύγων. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκε ένα μέρος από τους ομογενείς πρόσφυγες της σοβιετικής κατάρρευσης δεν εμφανίστηκε το παραμικρό κίνημα αλληλεγγύης και συμπαράστασης. Και για το τελευταίο η ευθύνη βαραίνει σημαντικά και την προσέγγιση Τρεμόπουλου.

Ένα από τα μεγάλα κοινωνιολογικά θέματα της δεκαετίας του ΄90 υπήρξε το ζήτημα των ομογενών προσφύγων από τις χώρες την πρώην ΕΣΣΔ, καθώς και το πολιτισμικό σοκ που δέχτηκαν σε μια «μητέρα-πατρίδα», που τους αγνοούσε, τους περιφρονούσε και τους επιφύλασσε -με τη συναίνεση όλων- εν έτει 1993 τη μοίρα των προσφύγων του 22.

Ακόμα, μέχρι σήμερα δεν έχει συνειδητοποιηθεί από τους ιθαγενείς το γεγονός ότι ζήσαμε στις μέρες μας ένα μικρό ’22, με άλλους 230.000 περίπου ομογενείς πρόσφυγες, που ένα μέρος τους ήταν και Μικρασιάτες προσφυγες που  ήρθαν στο εθνικό κράτος μέσω της Κεντρικής Ασίας, όπου βρέθηκαν εκτοπισμένοι απ΄το σταλινισμό.

Η Θεσσαλονίκη, η πόλη των προσφύγων του ’22, επέδειξε έναν ασυγχώρητο ρατσισμό εις βάρος αυτών των ανθρώπων. Και όχι μόνο η κοινωνία. Αλλά και το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση! Για παράδεγμα: νομαρχεύοντος του Παπαδόπουλου  αποφασίστηκε η μεταφορά ενός πολυπολιτισμικού σχολείου, που είχε τότε δημιουργηθεί γι’ αυτούς, από το κέντρο της Θεσσαλονίκης εκτός πόλεως, μόνο και μόνο για να μην ενοχλούνται οι ιθαγενείς. Καμιά αντίδραση δεν υπήρξε από την τοπική «προοδευτική» διανόηση! Για το θέμα αυτό δεν είχαν ληφθεί από οποιονδήποτε αντιρατσιστικές πρωτοβουλίες για να δημιουργηθούν κάποιες γέφυρες με την υπόλοιπη κοινωνία. Ούτε και από τους αυτοθεωρούμενους «αντιρατσιστές»! Μόνο κάποιες περιθωριακές πρωτοβουλίες πάρθηκαν από κάποιους ποντιακούς συλλόγους, κι αυτό όχι συστηματικά.

Η τελευταία εκδήλωση του αντιπροσφυγικού συναισθήματος από τον Τρεμόπουλο έγινε τον Φεβρουάριο του 2007. Στην «Ελευθεροτυπία» (9-2-2007) παρουσιάστηκε ως εξής:

«Φωτιές άναψε χθες η πρόταση του επικεφαλής των οικολόγων Μιχάλη Τρεμόπουλου στο Νομαρχιακό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης «να τιμηθεί ο Κεμάλ Ατατούρκ γιατί είναι παιδί της πόλης». Η παρέμβαση έγινε μετά την πρόταση του νομάρχη Παναγιώτη Ψωμιάδη να σταλεί ψήφισμα στην υπουργό Παιδείας για το «επικίνδυνο» βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού. «Η Θεσσαλονίκη θα έπρεπε να έχει τιμήσει τον Κεμάλ γιατί είναι παιδί της πόλης», είπε ο νομαρχιακός σύμβουλος Μιχάλης Τρεμόπουλος και προκάλεσε έκρηξη…. Η επικεφαλής της αντιπολίτευσης Βούλα Πατουλίδου σημείωσε: «Τόσο απλά δοσμένα μεγάλες αλήθειες για τη γενοκτονία των Ποντίων, την τεκμηριωμένη με επίσημα έγγραφα και ντοκουμέντα, που ο καθένας μας μπορεί να αναγνώσει στους 15 τόμους καταγεγραμμένης ιστορίας των Ποντίων από τον καθηγητή Κώστα Φωτιάδη. Κι όμως αυτή τη σπαρακτική αλήθεια πολλοί τολμούν να την αγνοούν. Και χειρότερα: Τολμούν και προτείνουν να τιμηθεί ο γενοκτόνος Κεμάλ Ατατούρκ επειδή γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Δηλαδή και το Μπράουνάου της Αυστρίας, γενέτειρα του Χίτλερ, θα έπρεπε με την ίδια λογική να τον τιμά; Οι οπαδοί αυτής της λύσης της ανιστορισίας, ποιους σκοπούς εξυπηρετούν τελικά;……..»

Δημοσιεύτηκε:

-στην εφημερίδα «Εύξεινος Πόντος», Θεσσαλονίκη, αρ.φ. 142, Νοέμβριος 2008

–στο περιοδικό «Άρδην», τεύχ. 75, Μάρτιος-Απρίλιος 2009, σελ. 71-74.

839c_1Από τον Ιωάννη Μεταξά στον Πλεύρη και το Νακρατζά

.

.

.

.

.

.

ΠΡΟΣΕΓΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΣΜΟ

(Μέρος Γ’)

Στο τρίτο μέρος του κειμένου για το διαχρονικό φαινόμενο του αντιπροσφυγικού αναθεωρητισμού, θα επικεντρωθούμε στις σύγχρονες εκφάνσεις του. Θα μας απασχολήσουν οι απόψεις της ομάδας των μεταμοντέρνων ιστορικών, καθώς όμως και άλλων επαγγελματιών ιστορικών, του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, του Νακρατζά και της περίπτωσης Ταχματζίδη, του Τάσου Κωστόπουλου και του «Ιού» του ιδίου, καθώς επίσης και τις αναθεωρητικές  θέσεις σε κάποια επιμέρους θέματα που χαρακτηρίζουν την Ομάδα Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη. Επίσης, θα μας απασχολήσει και το φαινόμενο της απολογητικής του σταλινισμού που αναπτύσσεται τελευταία, κυρίως από τον Αν. Γκίκα.

Οι  «μεταμοντέρνοι», οι «αγγλοσάξονες», οι «Analles» και…. οι Πόντιοι!

Η πλέον ενδιαφέρουσα και άξια λόγου «αντίπαλη» προσέγγιση για τον τρόπο αντιμετώπισης των γεγονότων στην Ανατολή, είναι αυτή των επαγγελματιών ιστορικών που προέρχονται από διάφορες ιστοριογραφικές σχολές. Θα πρέπει μέσα από μια βαθύτατη και σοβαρή ανάλυση να εντοπίσουμε τι είναι αυτό που ενώνει τον αγγλοσαξονικής παιδείας Γιαννουλόπουλο, με την επηρεασμένη από τη γαλλική σχολή των ανάλς Αναγνωστοπούλου και τον μεταμοντέρνο Λιάκο. Τι είναι αυτό που τους καθοδηγεί ώστε να προσεγγίζουν με σχεδόν ενιαίο τρόπο τα της Ανατολής. Μ’ έναν τρόπο που κυμαίνεται μεταξύ ενός αδικαιολόγητου αγνωστικισμού και μιας προσπάθειας αιτιολόγησης των εγκλημάτων του τουρκικού εθνικισμού;

Σ΄ αυτή την κατηγορία θα έπρεπε να εντάξουμε και την ιστορική ματιά της Μ. Ρεπούση, η οποία -αναπαράγοντας με έναν απλοϊκό τρόπο τις «οδηγίες» του γκουρού των μεταμοντέρων ιστορικών, του Αντώνη Λιάκου- εξαφάνισε από τον ιστορικό ορίζοντα τόσο τους Έλληνες του Πόντου και της Ιωνίας, όσο και τους Αρμένιους.

Αυτό που φαίνεται να ενώνει όλους αυτούς τους πολύ διαφορετικής προέλευσης ιστορικούς, είναι η μη προσφυγική καταγωγή και η ιδεοληπτική πρόσληψη της ιστορίας. Μη διαθέτοντας άμεσες πληροφορίες για τα γεγονότα στην Ανατολή, δεν είχαν τη δυνατότητα να αντιληφθούν το μέγεθος και την ένταση της απαγόρευσης και της καταστολής που θέσπισε εις βάρος της μνήμης των προσφύγων του ‘22 η ελλαδική εξουσία.  Παράλληλα, έχοντας μια αριστερή παιδεία, διαμορφώθηκαν μέσα από δόγματα και τα αξιώματα της ελλαδικής Αριστεράς. Οι μύθοι για τον χαρακτήρα της Μικρασιατικής Εκστρατείας καθόρισαν και τα κριτήριά τους σε σχέση με τη μελέτη εκείνης της ιστορικής περιόδου. Η ματιά τους περιορίστηκε στα στενά όρια του ελληνοτουρκικού πολέμου, τον οποίον επίσης ερμήνευσαν με τον παραδοσιακό ελλειπτικό τρόπο της κεμαλολαγνείας, ελέω συμμαχίας Λένιν-Κεμάλ. Η ταξική ανάλυση απουσιάζει ολοκληρωτικά και αντικαθίσταται από ιδεολογικής προέλευσης αξιώματα.

Μέσα στη μυθολογία αυτή, ο Μουσταφά Κεμάλ προβάλει ως ο αδιαμφισβήτητος επαναστάτης, ενώ για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της επιφυλάσσεται η μοίρα του χρήσιμου ηλίθιου θύματος στο «νεοτουρκικό επαναστατικό φαγοπότι». Ακριβώς γι’ αυτό, φαίνεται ότι κινούνται σε μια  απολογητική των εγκλημάτων του νεοτουρκικού εθνικισμού την περίοδο 1914-1918 και επιβράβευσης των κεμαλικών εγκλημάτων της περιόδου 1919-1923.

Γι’ αυτούς, όλα  διαδραματίζονται σε μια σκηνή θεάτρου, όπου αντιπαλεύουν προκατασκευασμένοι εθνικισμοί. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι στις αναλύσεις τους απουσιάζει η κοινωνία. Είτε ως μέσο πραγματoποίησης της εθνικής οντότητας, είτε ως συμμετέχουσα σε σκληρότατες ιστoρικές διεργασίες.

Μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι στα κείμενά τους:

Δεν αναφέρονται καθόλου στις επίσημες αποφάσεις που είχαν ήδη ληφθεί από το 1911, από το κόμμα ‘Ενωση και Πρόοδος” που διαχειριζόταν την εξουσία.

Αγνοούν συστηματικά το γεγονός ότι από το 1913 οργανώνονται, όπως έχει αποκαλύψει ο ιστορικός Τανέρ Ακσάμ, οι μηχανισμοί που θα αναλάβουν δράση κατά των κοινοτήτων που έχουν προγραφεί από τους εθνικιστές

Αποκρύπτουν ότι από το 1914 ξεκινούν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων στην Ιωνία και την Ανατολική Θράκη με βάση οργανωμένο σχέδιο της εξουσίας

Συσκοτίζουν το γεγονός ότι η ιστορική στιγμή συγκροτεί ένα Μεταίχμιο, όπου έχουμε τη μετάβαση από την πολυεθνική προνεωτερική Αυτοκρατορία (που διαλύεται και αποχωρεί από την Ιστορία) στο έθνος-κράτος.

Παρουσιάζουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως το φυσικό έδαφος της εθνικιστικής Τουρκίας

Δεν αναφέρουν τις εναλλακτικές λύσεις που είχε η ελληνική πλευρά την επαύριο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ηττήθηκαν οι Νεότουρκοι εθνικιστές που είχαν ήδη ξεκινήσει τις γενοκτονίες από το 1914.

Δεν αναγνωρίζουν πολιτικά δικαιώματα στο 20% του οθωμανικού πληθυσμού που ήταν οι Έλληνες της Αν. Θράκης και της Μικράς Ασίας (Πόντος, Ιωνία, Βιθυνία, Καππαδοκία κ.ά.)

Θεωρούν ότι η μόνη φυσική λύση θα ήταν η εκ νέου υπαγωγή τους στην τουρκική διοίκηση.

Αποκρύπτουν ότι την περίοδο 1914-1923 από τα δύο εκατομμύρια του ελληνικού πληθυσμού επέζησε μόνο το 60% περίπου του πληθυσμού, εφόσον καταμετρήθηκαν πρόσφυγες στην Ελλάδα (το 1928 ) 1.250.000 άτομα

Θεωρούν το μιλιταριστή Μουσταφά Κεμάλ, που τα στρατεύματά του συγκροτήθηκαν με βάση τους παρακρατικούς πυρήνες των Νεότουρκων (Teskilat I Mahsusa), ως τον επαναστάτη και απελευθερωτή της περιοχής.

Επιχειρούν μια πρωτοφανή εξίσωση του αίματος, συγκρίνοντας τα εγκλήματα του διαλυμένου ελληνικού στρατού που υποχωρούσε, με την ψυχρή προαποφασισμένη εξαφάνιση των Ελλήνων και των Αρμενίων. Δομικά κάνουν αυτό ακριβώς που κάνουν οι ρατσιστές αντισημίτες, που δικαιολογούν το Ολοκαύτωμα επικαλούμενοι τη δράση του ισραηλινού στρατού κατά των Παλαιστινίων.

Στο παραπάνω πλαίσιο ο Λιάκος θα θεωρήσει σε κείμενό του το 2001 ότι η μοναδική γενοκτονία του 20ου αιώνα είναι το Ολοκαύτωμα. Ο Γ. Γιαννουλόπουλος θα δηλώσει ευθαρσώς το 2005 ότι «Το μέγα θέμα της καταστροφής της Σμύρνης εξακολουθεί να είναι αμφιλεγόμενο. Δεν είναι τόσο αυτονόητο ότι οι Τούρκοι έκαψαν τη Σμύρνη». Ενώ η Σ. Αναγνωστοπούλου θα αναφέρει ότι η αντίδραση των Νεότουρκων που οδήγησε στις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, ήταν «νόμιμη ενέργεια». Η συγκεκριμένη παραδοχή της Αναγνωστοπούλου θα ενσωματωθεί στο βιβλίο Ιστορίας της Γ’ γυμνασίου και θα αποτελέσει με τον τρόπο αυτό κομμάτι της καθεστωτικής ιστορίας.

Fuat_Dudartaner_akcam

«Οι νέοι αντιεθνικιστές Τούρκοι ιστορικοί όπως ο Taner Aksam, ο Fuat Dundar κ.ά. βρίσκονται στον αντίποδα των δικών μας αναθεωρητών. Ερευνούν την οργάνωση των εθνικών εκκαθαρίσεων που αποφάσισαν οι Νεότουρκοι, καταγγέλουν τις γενοκτονίες και βρίσκονται στην ίδια ερευνητική πλευρά με τη δική μας προσφυγική ιστοριογραφία

To ενδιαφέρον είναι ότι οι αναθεωρητικές προσεγγίσεις κινούνται αποφεύγοντας τη συνάντηση με «εκπροσώπους» της προσφυγικής ιστοριογραφικής σχολής.  Χαρακτηριστικές πρόσφατες περιπτώσεις τέτοιας συμπεριφοράς, έχουμε στο επιστημονικό συνέδριο που έλαβε χώρα στη Θεσσαλονίκη με αφορμή τα 100 χρόνια από το Πραξικόπημα των Νεότουρκων, όπου οι διοργανωτές απέφυγαν να καλέσουν Έλληνες ιστορικούς, όπως π.χ. ο Π. Ενεπεκίδης, που έχουν μελετήσει τα διπλωματικά έγγραφα της περιόδου 1908-1918, απ’ όπου συνάγεται ότι οι Νεότουρκοι πραγματοποίησαν γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής. Αντίστοιχη περίπτωση είναι το γεγονός που έλαβε χώρα στο πρόσφατο συμπόσιο του περιοδικού «Historein», όπου ο Χάρης Εξερτζόγλου της Ομάδας Λιάκου αναφέρθηκε στη Γενοκτονία των Ποντίων ως λαϊκό μύθευμα που αντιστρατεύεται την «επίσημη επιστημονική ιστορία».

Οι ίδιοι ιστορικοί, κάποιοι από τους οποίους προέρχονταν και από την αντισταλινική Αριστερά, έχουν την ίδια αμηχανία στο να προσεγγίσουν τα γεγονότα των σταλινικών διώξεων των Ελλήνων, όπως και άλλων μειονοτικών ομάδων, στη Σοβιετική Ένωση.

Από το τουρκικό υπ. ΕΞ. στον Γ. Νακρατζά

Εκτός από την ιστοριογραφική πρόσληψη των γεγονότων και τη συζήτηση που πραγματοποιείται μεταξύ των Ελλήνων ιστορικών, υπάρχει και η πρωτόγονη προσέγγιση του θέματος αυτού. Η χαρακτηριστικότερη εκδοχή αυτού του πρωτογονισμού εντοπίζεται στα κείμενα του γιατρού Γ. Νακρατζά…. Όμως για να κατανοήσουμε την περίπτωση αυτή, θα έπρεπε πρωτίστως να γνωρίσουμε τις επίσημες θέσεις  της τουρκικής πλευράς.

pontus_meselesi_2

«Το εξώφυλλο του βιβλίου Pontos Meselesi που εξέδωσε η τουρκική κυβέρνηση για να δικαιολογήσει τις ακρότητες που προκάλεσε στην περιοχή του Πόντου. Ο Νακρατζάς  χρησιμοποίησε αυτούσια την τουρκική εθνικιστική επιχειρηματολογία.»

Μετά την αναγνώριση της Γενοκτονίας με την καθιέρωση της Ημέρας Μνήμης, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών  αντέδρασε με την εκτύπωση (1996) ενός μικρού βιβλίου αντίκρουσης των ελληνικών επιχειρημάτων που βασιζόταν στο παλιό κεμαλικό προπαγανδιστικό βιβλίο «Pontus Meselesi» (Το ζήτημα του Πόντου), που είχε εκδοθεί μετά το πέρας των τραγικών γεγονότων. Σύμφωνα με την τουρκική άποψη  δεν υπήρχε γενοκτονία των (ολιγάριθμων) Ελλήνων στον Πόντο από τους Τούρκους, αλλά αντιθέτως γενοκτονία του φιλήσυχου τουρκικού πληθυσμού διέπραξαν οι αντάρτικές ομάδες που υποκινούνταν από τον «αιμοβόρο δεσπότη Αμισού Γερμανό Καραβαγγέλη». Στο προπαγανδιστικό αυτό κείμενο δεν υπάρχει καμιά αρνητική τουρκική εξουσία στην περιοχή -πλήν των Ποντίων ανταρτών. Δεν υπάρχει κυρίαρχος και κυριαρχούμενος, δεν υπάρχει προσχεδιασμός και απόφαση για την εξόντωση των ανεπιθύμητων από κανένα Νεότουρκο. Υπάρχει μόνο η λογική αντίδραση του νεοτουρκικού ή κεμαλικού ευνομούμενου κράτους.

Εκπληκτικά παρόμοιες απόψεις μ’ αυτές του τουρκικού υπ.Εξ. άρχισε να διατυπώνει από το 2004 ο Νακρατζάς, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει γίνει καμιά γενοκτονία, ούτε Ελλήνων, ούτε Αρμενίων και ότι όλα αυτά είναι  μυθεύματα κάποιων «φανατικών εθνικιστών νεοποντιστών», που εκ του μηδενός εφευρίσκουν ζητήματα και δημιουργούν προβλήματα. Και ότι αντιθέτως γενοκτονία διέπραξαν οι Πόντιοι κατά των Τούρκων. Στο κείμενό του, που φέρει τον τίτλο: “Ο θόρυβος σχετικά με τη γενοκτονία των Ποντίων” γράφει:  ”Τα τελευταία χρόνια ακούγονται εκκωφαντικοί θόρυβοι αναφορικά με την υποτιθέμενη Γενοκτονία που υπέστησαν το 1922 οι Έλληνες της Ιωνίας και του Πόντου από τους Τούρκους…… Όσον αφορά την Γενοκτονία των Ποντίων ο εκκωφαντικός αυτός θόρυβος εξακολουθεί να συνεχίζεται προερχόμενος από εκείνη την μερίδα των Ποντίων, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους αποτελούνται από άκρως εθνικιστικά στοιχεία και οι οποίοι σε ένα σημαντικό ποσοστό είναι επαγγελματίες πατριώτες… Παρόμοια εγκλήματα Γενοκτονίας που διέπραξαν οι Έλληνες αντάρτες στον Πόντο, αφορούσαν κυρίως στην Σάντα και στην Πάφρα…..”

Σε μια σχετική συζήτηση στο καλό μπλογκ «Πόντος και Αριστερά», ο Νακρατζάς χαρακτηρίστηκε ως «άθλιος, ρατσιστής φιλοεθνικιστής (και στην καλύτερη περίπτωση “γερο-ξεκούτης” )…» Με τον όρο «φιλο-εθνικιστής» ο συντάκτης της παραπάνω πρότασης θα εννοούσε μάλλον: «φίλος του τουρκικού εθνικισμού». Ο Νακρατζάς προσπαθεί να καλύψει τα εμφανώς προκατειλημμένα ρατσιστικά κείμενά του, τοποθετώντάς τα κάτω από τον τίτλο της ψευδώνυμης «Αντιεθνικιστικής Κίνησης»- όπου κατά καιρούς έχουν αναρτηθεί και σοβαρά κείμενα. Η αυτοαποκαλούμενη «Αντιεθνικιστική Κίνηση», αναπαράγει χονδροειδώς όλη την προπαγάνδα του σλαβομακεδονικού και του τουρκικού εθνικισμού.

Εξαπατώντας μορφολογικά τους μη γνωρίζοντες, ο Νακρατζάς προσπαθεί να επενδύσει τα κείμενά του μ’ ένα ελκυστικό αντιεθνικιστικό  ιδεολογικό επίχρισμα. Οι πληθυσμιακές ομάδες στις οποίες απευθύνεται είναι:

α) παραδοσιακοί αντιπόντιοι ρατσιστές που ψάχνουν για επιχειρήματα,

β) αμαθείς καλών προθέσεων, που ενοχλούνται από τον εθνολαϊκισμό της ελληνικής πλευράς, καθώς και

γ) αδιάφορους, που ενημερώνονται μόνο από τα μέιλ που αποστέλλει σε χιλιάδες αποδέκτες

Ο Νακρατζάς αποτελεί μια αστεία περίπτωση αναπαραγωγής των μύθων των γειτονικών εθνικισμών, που πολλές φορές φτάνουν στα όρια της φιλοναζιστικής υστερίας.  Στη ίδια γραμμή συντάχθηκαν και κάποιοι τουρκόφιλοι βούλγαροι ρατσιστές νεοναζί που εκφράζονται με την ηλεκτρονική σελίδα Bulgarmak.

Η περίπτωση του «Ιού» και οι «βιετναμέζοι πρόσφυγες»

«…Ο “Ιός” (δηλαδή Κωστόπουλος, Τρίμης, Ψαρράς) αποτελεί μια πιο επικίνδυνη (ιδεολογικά εννοείται) περίπτωση. Μπορεί να θεωρηθεί το αντίστοιχο του Κώστα Πλεύρη, εφόσον οι δυο τους εξέφρασαν τόσο καθαρά την αντιμικρασιατική στάση. Η οπτική του “Ιού” (των Κωστόπουλου, Τρίμη, Ψαρρά), αλλά και τα κίνητρά του, παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον για όσους μελετούν το ελλαδικό αριστερό φαινόμενο. Η επιβίωση και ο “εκσυγχρονισμός” των ακραίων απόψεων της πρωτόγονης περιόδου της ελλαδίτικης αριστεράς, αποτελεί ένα εντυπωσιακό γεγονός. Στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις αναλύσεις τους είναι η ιδεολογικοποίηση της πραγματικότητας, η επιλεκτική χρήση στοιχείων και η ξύλινη γλώσσα. Η πολιτική σύγκρουση των μελών της ομάδας του “Ιού” με το “αστικό κράτος της Ελλάδας” και τον εθνικισμό, τους οδήγησε στη συμμαχία με τους εχθρικούς εθνικισμούς (στη βάση της αρχής: ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου). Έτσι, αποτέλεσαν τη δημοσιογραφική τουλάχιστον δίοδο διάχυσης στην ελληνική κοινή γνώμη των βασικών αρχών του σλαβομακεδονικού και τουρκικού εθνικισμού.

Αποκορύφωμα της συγκεκριμένης προπαγάνδας των Κωστόπουλου, Τρίμη, Ψαρρά υπήρξε η άθλια αντιπροσφυγική παρουσίαση του Μικρασιατικού Ζητήματος το 1992, εβδομήντα χρόνια μετά τη μεγάλη τραγωδία του 1922. Ο χαρακτηρισμός της Μικράς Ασίας ως το “Βιετνάμ των Ελλήνων” απέδειξε ότι η ιστορική εμπειρία ελάχιστα επηρέασε τις ελλαδίτικες παλαιοκομμουνιστικές ομάδες. ΄Ετσι λοιπόν ο “Ιός”, παραγνώρισε πλήρως την ύπαρξη ελληνικών πληθυσμών, αναπαρήγαγε πιστά την αντιδραστική άποψη και στάση της αριστεράς του ΣΕΚΕ που προπαγάνδισε τότε στο μέτωπο την “απεργία πολέμου” (συμβάλλοντας έτσι στην ήττα και στην εξόντωση των ελληνικών μικρασιατικών πληθυσμών από τον τουρκικό εθνικισμό).

0001

«Για την ομάδα του «Ιού» η Μικρά Ασία ήταν το «Βιετνάμ των Ελλήνων» και οι Μικρασιάτες, με βάση τη λογική τους,  μάλλον ένα περίεργο είδος  Βιετναμέζων»

Η άποψη των Κωστόπουλου, Τρίμη, Ψαρρά, εβδομήντα χρόνια μετά τη μικρασιατική τραγωδία, πλησιάζει πολύ την ιστορική ερμηνεία περί μικρασιατικού που έχουν και οι Γκρίζοι Λύκοι. Στο ατόπημα αυτό αντέδρασαν μόνο οι προσφυγικές οργανώσεις, οι οποίες πικρά διαπίστωσαν ότι η ελλαδίτικη ακροαριστερά τους αντιμετώπιζε και στη δεκαετία του ‘90 μάλλον ως “Βιετναμέζους πρόσφυγες”, εφ’ όσον παραγνώριζε την τρισχιλιόχρονη παρουσία τους στις ιστορικές τους πατρίδες. Μόνο που η αντιμετώπιση αυτή συνεχίστηκε με θαυμαστή συνέπεια. Έτσι οι Κωστόπουλος, Τρίμης, Ψαρράς, ανακάλυψαν το 1997 ότι από το “Βιετνάμ των Ελλήνων” ξεπήδησαν και μερικές περίεργες ελληνικές ομάδες, όπως οι Πόντιοι για παράδειγμα, οι οποίοι δεν μπορούσαν να βολευτούν στα κλασικά πολιτικά σχήματα της “νέας τάξης πραγμάτων”. Έτσι, το πλέον εύκολο ήταν να εκχωρηθούν στην ακροδεξιά και να χαρακτηριστούν ως ύποπτοι για την εκκόλαψη του αβγού του φιδιού.

Είναι τραγικό που το σχήμα αυτό πέρασε ασχολίαστο. Φανταστείτε να κατηγορούσαν τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες γιατί αντιδρούν στο σιωνισμό, ή τους Εβραίους γιατί αντιδρούν στο ναζισμό, ή τους Ινδιάνους που γενοκτονήθηκαν από τους Αγγλοσάξωνες γιατί τολμούν να θυμούνται την τραγική τους μοίρα. Στην Ελλάδα όμως όλα είναι δυνατά, εφόσον, απ’ ότι φαίνεται, το αυγό του φιδιού εκκολάπτεται από πολλούς, πολύ διαφορετικούς μεταξύ τους χώρους. Επίσης η ιστορική μνήμη έχει μικρό βάθος και η κυρίαρχη ιδεολογία (αριστερή και δεξιά) είναι βασισμένη στην εξαφάνιση της μικρασιατικής παραμέτρου και στη βαλκανιοποίηση των Μικρασιατών. Απ’ ό,τι φαίνεται, σήμερα η “βρωμοδουλειά” γίνεται απ’ όλο αυτό τον εσμό των αυτοακκιζόμενων “αντιεθνικιστών”, οι οποίοι προτιμούν να εκχωρήσουν το μικρασιατικό χώρο (των προσφύγων εννοείται) στην ελλαδίτικη ακροδεξιά, παρά να τον αποδεχτούν ως υπαρκτή πολιτική συνιστώσα…» (Από το κείμενό μου με τίτλο «Μ’ αφορμή τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης. Πώς να κάνεις μια πετυχημένη προβοκάτσια», περ. Άρδην, τευχ. 11, 1997).

Η… εθνοκάθαρση του  Τάσου Κωστόπουλου

Η σημαντικότερη περίπτωση της «πριμιτίφ» αναθεωρητικής σχολής που ξεκινά από τις θέσεις του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και αποθεώνεται στα απλοϊκά κείμενα του Γ. Νακρατζά, είναι η προσέγγιση του Τάσου Κωστόπουλου, όπως διατυπώθηκε στο βιβλίο του «Πόλεμος και εθνοκάθαρση». Ο Κωστόπουλος δεν αμφισβητεί, όπως ο Νακρατζάς, τη γενοκτονία των Αρμενίων. Η αναθεωρητική του προσπάθεια περιορίζεται στην περίπτωση των Ελλήνων της Ανατολής. Προσπαθεί κατ΄ αρχάς να ενοχοποιήσει πολιτικά και ιδεολογικά το κίνημα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας, τοποθετώντας το στο χώρο του εθνικισμού και της Δεξιάς. Αποκρύπτει το γεγονός ότι η Ομάδα των «Ιταλών» που πρωτοστάτησε τότε, ανήκε στην αριστερή πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ, καθώς και το γεγονός ότι υπήρχε και μια σημαντική ομάδα που προερχόταν από την τότε εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και συνέβαλε αποφασιστικά στη ριζοσπαστικοποίηση του ποντιακού χώρου. Αποκρύπτει επίσης ότι εκείνη την περίοδο το κίνημα αυτό συνάντησε τη σκληρή αντίσταση της τότε Δεξιάς, η οποία προσπαθούσε με κάθε τρόπο να αποτρέψει το γεγονός της αναγνώρισης. Η συκοφαντία του δημοκρατικού κινήματος των πολιτών εξυπηρετεί εξαρχής αναγνωρίσιμα συμφέροντα, που κάποια θίχτηκαν στην περί «Ιού» ενότητα.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Κωστόπουλος προσεγγίζει τα αιτήματα και το υπαρκτό κοινωνικό κίνημα των προσφυγικών οργανώσεων, θυμίζει την υπεροψία των ακολούθων των  αποικιοκρατικών ελίτ, σε σχέση με τους απόβλητους (και ολίγον εθνικιστές, που θα έλεγε και ο Έντουαρντ Σάιντ) ιθαγενείς. Διαθέτει  όμως την ευφυία -που λείπει από τον Γ. Νακρατζά. Έτσι εντοπίζει τα υπαρκτά προβλήματα που κληροδότησε στο προσφυγικό κίνημα μια υπερβολική και αναποτελεσματική διαχείριση του ιστορικού παρελθόντος, όπως αυτό συνέβη με την υπερεκτίμηση των πληθυσμιακών μεγεθών, καθώς και του αριθμού των θυμάτων. Όμως το γεγονός αυτό της μεγένθυνσης των πληθυσμών και των απωλειών συναντιέται σε όλες τις ομάδες που έχουν υποστεί γενοκτονία, από τους Αρμένιους μέχρι τους Εβραίους. Ο Κωστόπουλος το θεωρεί ως αποκλειστική συμπεριφορά των Ποντίων και το αναδεικνύει σε πρωτεύον γεγονός. Αναδεικνύοντας παράλληλα και πολλές από τις δημοσιογραφικές υπερβολές,  προκαταβάλλει εξαρχής, εντέχνως, τους αναγνώστες του. Επίσης ασκεί κριτική στον ΟΗΕ, για την ελαστική διατύπωση του διεθνούς νομικού όρου για το έγκλημα της «Γενοκτονίας».

Sabah1

«Η τουρκική κεντροδεξιά και αρκετά εθνικιστική εφημερίδα Sabah, παρουσίασε τον Τ. Κωστόπουλο και τις αντιποντιακές και αντιπροσφυγικές του απόψεις, με βάση τις οποίες στην Ανατολή τα μόνα σοβαρά εγκλήματα τα έκανε ο ελληνικός στρατός μετά την ήττα του τον Αύγουστο του ‘22. Ο Κωστόπουλος δήλωσε -διά του δημοσιογράφου που παρουσίασε το έργο του-  ότι δεν έγινε  καμιά γενοκτονία στον Πόντο, δίνοντας μ’ αυτό τον τρόπο έωλα  επιχειρήματα στους Τούρκους εθνικιστές. Καταγγέλθηκε από ποντιακές οργανώσεις ότι «συκοφάντησε τους Πόντιους».

Στη συνέχεια τα πράγματα αποδεικνύονται εύκολα: Επικαλείται τους  «ειδικευμένους ερευνητές» του Κ.Μ.Σ. που είχαν αποφανθεί ότι καμιά γενοκτονία δεν είχε πραγματοποιηθεί (δες στο β’ μέρος του αφιερώματος στον αντιπροσφυγικό αναθεωρητισμό). Αποκλείονται πηγές «ενοχλητικές», όπως τα στοιχεία που προσφέρουν οι Τούρκοι ιστορικοί (Taner Alsam, Hamit Bozarslan, Fuat Dudar) για την προαπoφασισμένη πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και κεντρικά οργανωμένη γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών. Αποκλείονται επίσης πηγές που αναφέρονται στην επίσημη απόφαση των νεότουρκων για εξόντωση των ανεπιθύμητων πληθυσμών, όπως και τα διπλωματικά έγγραφα της περιόδου 1914-1918 με τα οποία οι σύμμαχοι των Νεότουρκων ομολογούν ότι διαπράττεται στον Πόντο σφαγή αντίστοιχη μ’ αυτή των Αρμενίων.

Το κείμενο του Κωστόπουλου είναι αποκαλυπτικό των μεθόδων που χρησιμοποιεί μια πολιτική ομάδα για να τεκμηριώσει τις προειλημμένες αποφάσεις της. Από το σύνολο των πηγών επιλέγει μόνο τις χρήσιμες  και τις συνθέτει με τέτοιο τρόπο, ώστε να τεκμηριώνει το προαποφασισμένο συμπέρασμα.

Το «Παράρτημα Γ’» του βιβλίου του Κωστόπουλου, που αφορά τόσο τη Γενοκτονία στον Πόντο όσο και τη Γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας, θα έπρεπε να αποτελέσει αντικείμενο  ειδικής μελέτης για να καταγραφούν αναλυτικά οι τεχνικές και οι μεθοδολογικές παραλήψεις, που χρησιμοποιεί η πλέον εκλεπτυσμένη εκδοχή του εμπαθούς αντιπροσφυγικού αναθεωρητισμού, καθώς και οι ιδεολογικές διαστρεβλώσεις που χαρακτηρίζουν έναν εκσυγχρονισμένο παλαιοελλαδίτικο λόγο.

Απ΄τον Χαραλαμπίδη στον Ταχματζίδη

Μια από τις ενδιαφέρουσες πρόσφατες αναθεωρητικές απόπειρες εκφράστηκαν δια της γραφίδος  του Πόντιου δημοσιογράφου Όμηρου Ταχματζίδη, ο οποίος σπούδασε Φιλοσοφία και Ιστορία και πρόσφατα επανέκδοσε το σημαντικό βιβλίο του Γεωργίου Σκληρού «Το Κοινωνικόν μας Ζήτημα». Ο Ταχματζίδης θεωρεί κι αυτός ότι η Γενοκτονία είναι μια «υποτιθέμενη γενοκτονία», μέρος μιας «νεοποντιστικής πολιτικής ιδεολογίας». Μια ιδεολογική κατασκευή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος βαρύνεται για τη συγκρότηση ενός ρεύματος «νεοποντιστών» από τα μέσα της δεκαετίας του ‘80. Αφού εξαφανίζει κι αυτός -όπως και ο Κωστόπουλος την παράμετρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς από τις γενέθλιες συνθήκες διαμόρφωσης του ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος- δαιμονοποιεί τον ποντιακό χώρο απ’ τη στιγμή που αποδέχεται το αίτημα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας και προσδίδει στους ποντιακούς συλλόγους παρακρατικά χαρακτηριστικά. Υιοθετεί μια ηθικιστική ασφαλίτικη λογική στην αντιμετώπιση του ποντιακού χώρου γράφοντας: «Οι σύλλογοι παίρνουν στη συνέχεια τη μορφή «θεσμικού παρακράτους» εφόσον ασχολούνται παράνομα και παραβιάζουν κατάφωρα τους σκοπούς των καταστατικών τους με πολιτικά θέματα, όπως η γενοκτονία ή η αναψηλάφηση του «ποντιακού ζητήματος»».

Το μένος του Ταχματζίδη κατά των «νεοποντιστών»  συμπεριλαμβάνει πλέον το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου και καταλήγει σε εμπάθεια και σε αιτιολόγηση των πράξεων του τουρκικού εθνικισμού στην περιοχή του Πόντου. Η ένταση της κριτικής του είναι τέτοια ώστε δεν διστάζει να δικαιολογήσει και πράξεις δολοφονιών, όπως αυτή του δημοσιογράφου Νίκου Καπετανίδη, για τον οποίον γράφει: «Ο δημοσιογράφος και εκδότης της εφημερίδας «Εποχή» Δ. Καπετανίδης, ένθερμος θιασιώτης της Μεγάλης Ιδέας και πιθανόν κατάσκοπος του ελληνικού κράτους στην Τραπεζούντα…»

Νίκος_Καπετανίδης

«Ο δημοσιογράφος Νίκος Καπετανίδης, εκδότης της τραπεζουντιακής εφημερίδας «Εποχή» δολοφονήθηκε από τους Τούρκους στα ψευδεπίγραφα κεμαλικά Δικαστήρια Ανεξαρτησίας. Προσπαθώντας να δικαιολογήσει την τουρκική πράξη ο Ταχματζίδης εφηύρε την ανυπόστατη θεωρία ότι  «ήταν πράκτορας της ελληνικής κυβέρνησης»

Ο Ταχματζίδης αναπαράγει αυτούσια την επιχειρηματολογία του Νακρατζά, και αυτό επιβραβεύεται από τη ψευδώνυμη «Αντιεθνικιστική Κίνηση», η οποία αποστέλλει σε χιλιάδες αποδέκτες το κείμενό που είχε δημοσιευτεί στην εφημ. «Εργατική Αλληλεγγύη» νο. 821. Στο Εισαγωγικό Κείμενο του ο Νακρατζάς, με το οποίο συνόδευε το κείμενο του Ταχματζίδη, γράφει: «Αλλά και επί της ουσίας το θέμα αποτελεί πνευματικό προϊόν των λεγόμενων νεοποντιστών, δηλαδή ενός σκληροπυρηνικού ελληνόφρονος ακροδεξιού αναθεωρητικού ρεύματος που έθεσε θέμα “γενοκτονίας” Ποντίων εντελώς ξεκάρφωτα και αντιεπιστημονικά (καθώς είναι γνωστή πια η διάκριση στο διεθνές δίκαιο ανάμεσα σε οργανωμένη επιχείρηση για εξόντωση μέχρις ενός ενός λαού, δηλαδή περίπτωση Άουσβιτς, και σε εθνοκάθαρση με στόχο την απομάκρυνση, την εκκένωση εδαφών, την εκδίκηση, αλλά δίχως δόλο α’ βαθμού για φυσική εξόντωση μέχρις ενός).»

Οι πρώτες αντιδραστικές παρεμβάσεις του Ταχματζίδη θα εμφανιστούν με αφορμή τη συζήτηση για το βιβλίο ιστορίας της Στ’ δημοτικού. Στη συνέχεια θα διατυπωθεί ένας απωθητικός αντιπροσφυγικός λόγος στην παρέμβασή του στο 10ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ (2008) στη Θεσσαλονίκη και θα ακολουθήσει η δημοσίευση ενός εμπαθούς άρθρου στην εφημερίδα που αναφέρθηκε παραπάνω.

Η περίπτωση Ταχματζίδη θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί αποτελεί ενδοποντιακό σύμπτωμα. Πρέπει να αναλυθεί πλήρως, εφόσον δεν υπάρχει κανένα ακροδεξιό ρεύμα εντός του ποντιακού κινήματος. Δηλαδή ρεύμα, που να θέτει ζητήματα εκδίκησης και αποκλεισμού άλλων πληθυσμιακών ομάδων. Ούτε φυσικά και “απελευθέρωσης του Πόντου”. Αντίθετα, είναι ένα κίνημα πολιτών, δημοκρατικά οργανωμένο, που προσπαθεί να εκφράσει τους Έλληνες που ζουν ή προέρχονται από τον Εύξεινο Πόντο, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, αξιοποιώντας γνώσεις και ερμηνείες που κληροδοτούνται στους σύγχρονους Ποντίους από την α’ γενιά των προσφύγων του 22.

Η κριτική του Ταχματζίδη κυριαρχείται από την παραδοσιακή μορφή του ποντιακού συναισθηματισμού και ανορθολογισμού και γι’ αυτό διατυπώνεται με ιδιαίτερη εμπάθεια και  δομείται παραγνωρίζοντας πλήθος σημαντικών παραμέτρων.

Η εκτίμησή μου είναι ότι αποτελεί μια ακραία αντίδραση στις ακρότητες της Ομάδας Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη, στον φανατικό λόγο και στις υπερβολές τους, που κυριάρχησαν για μια περίοδο σε κάποιες ποντιακές οργανώσεις της Θεσσαλονίκης. Η εικόνα που ανέδιδε ο ποντιακός χώρος της περίοδο αυτή, συνδυασμένη με την έλλειψη πρόσβασης σε στοιχεία και με την ψυχολογική ανάγκη απάντησης στην αθλιότητα, οδήγησε κάποιους στο άλλο άκρο. Με μια έννοια ο Ταχματζίδης αποτελεί το αντεστραμμένο  είδωλο του Χαραλαμπίδη.

Εξάλλου και στις αναλύσεις της Ομάδας Χαραλαμπίδη-Φωτιάδη ανιχνεύονται έντονα στοιχεία αντιπροσφυγικού αναθεωρητισμού.  Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η θεωρητική προσέγγιση των τραγικών γεγονότων της περιόδου 1914-1923, απέκοβε πλήρως την ιστορική εμπειρία των Ποντίων από την εμπειρία του υπόλοιπου προσφυγικού ελληνισμού. Ο Πόντος παρουσιαζόταν σαν κάτι ξεχωριστό και σίγουρα ξεκομμένο από την υπόλοιπη μικρασιατική χερσόνησο. Η εμπειρία της γενοκτονίας προβαλλόταν ως μοναδική εμπειρία των Ποντίων και αποκρυπτόταν επιμελώς ότι γενοκτονία είχαν υποστεί όλοι οι ελληνικοί πληθυσμοί της Μικράς Ασίας. Η αποκοπή αυτή των Ποντίων από τους υπόλοιπους προσφυγικούς πληθυσμούς πρέπει να υπήρξε αρχική αξιωματική θέση του κ. Χαραλαμπίδη, η οποία επιβλήθηκε στη συνέχεια και έγινε απόλυτος νόμος. Δεν είναι τυχαίο ότι στο καταστατικό του Κεπομέ δεν υπάρχει πουθενά ο όρος «Έλληνες του Πόντου», αλλά μόνο ο όρος «λαός του Πόντου». Η προσπάθεια αποκοπής των Ποντίων από τον υπόλοιπο  προσφυγικό ελληνισμό του ΄22 -που αποτελούσε το φυσικό τους κοινωνικό χώρο- θα ιδεολογικοποιηθεί με τη χρήση τουρκικών επιχειρημάτων.

Ο Μ. Χαραλαμπίδης, προσπαθώντας να καθοδηγήσει την ΠΟΕ είπε: «Όσον αφορά τη σύνδεση της γενοκτονίας των Ποντίων με τη μικρασιατική πιστεύω ότι είναι έγκλημα η σύνδεσή της. Ελληνικός στρατός δεν υπήρχε στον Πόντο.» (εφημ.  «Εύξεινος Πόντος», Οκτώβριος ‘03). Δηλαδή, η ύπαρξη ελληνικού στρατού στην Ιωνία την περίοδο ‘19-’22, νομιμοποιούσε τους Τούρκους να διαπράξουν τη γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού την περίοδο ‘16-’23. Αντίστοιχες θέσεις εξέφρασε σε διάφορες εκδηλώσεις και ο Κ. Φωτιάδης, ενώ αποκορύφωμα της κυνικής αποδοχής της γενοκτονίας στην υπόλοιπη Μικρά Ασία, υπήρξαν οι ομιλίες των στελεχών της Ομάδας στο ιδρυτικό συνέδριο της ΠΟΕ. Το γεγονός αυτό είχε πολλαπλές συνέπειες για τις πολιτικές δυνατότητες του ελληνισμού να πετύχει την αναγνώριση της γενοκτονίας. Καταρχάς μείωνε τη δυναμική του αιτήματος. Μετέτρεπε ένα μέρος ενός έθνους σε ιδιαίτερο έθνος, εφόσον η διεκδίκηση για αναγνώριση γενοκτονίας αφορά μόνο ολόκληρα έθνη (Αρμένιοι, Εβραίοι, Τσιγγάνοι, Ασσυροχαλδαίοι, Αμπορίτζιναλς, ιθαγενείς Αμερικής κ.ά.) Από την άλλη, παραμόρφωνε την πραγματική Ιστορία και καλλιεργούσε μια πλαστή εικόνα για το πρόσφατο παρελθόν στον ποντιακό πληθυσμό (δες το κείμενό μου «Η Ομάδα Χαραλαμπίδη Φωτιάδη», που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Εύξεινος Πόντος»).

Από τον Πουλιόπουλο στον Γκίκα

Μια άλλη πλευρά του αντιπροσφυγικού αναθεωρητισμού σχετίζεται με την απόπειρα κάποιων κύκλων του ΚΚΕ να δικαιολογήσουν τις σταλινικές διώξεις των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης και των άλλων εθνικών μειονοτήτων. Σε ένα σχετικό αφιέρωμα στο μπλογκ «Πόντος και Αριστερά» με τίτλο «Οι μισές αλήθειες του κ. Γκίκα» διαβάζουμε: «Ο προσυνεδριακός διάλογος φαίνεται ότι ξεκίνησε στο ΚΚΕ. Και σίγουρα στο επίκεντρο θα βρεθούν και εκείνα τα ζητήματα που μπορούν να ενταχθούν εύκολα στον ιστορικό αναθεωρητισμό. Και ένα απ’ αυτά θα είναι οι σταλινικές διώξεις κατά των μικρών κοινοτήτων, μεταξύ των οποίων και των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης.   Η ολοκληρωτική καταστροφή του ελληνικού σοβιετικού πολιτισμού από τους σταλινικούς, η εξόντωση της ελληνικής κομματικής και πνευματικής ηγεσίας, καθώς και η βίαιη εκτόπιση μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινότητας στην Κεντρική Ασία, μετατρέπουν σε εφιαλτική συνηγορία προς την απάνθρωπη βία και την αντεπαναστατική αντιλαϊκή πρακτική, απόπειρες όπως αυτές που κριτικάρονται στο παρακάτω δημοσίευμα.

Όμως στην απόπειρα του Γκίκα και των συν αυτώ να οδηγήσουν το ΚΚΕ σε μια αντιδραστική στροφή λέγοντας τη μισή αλήθεια και αποκρύπτοντας βασικά στοιχεία του ζητήματος αντιδράσαμε με τη δημοσίευση ενός άρθρου με τίτλο : «Τα παιδιά του Κολιγιάννη ποιον είχανε πατέρα.»  Καλώς η κακώς, η σύγκρουση με τον ιστορικό αναθεωρητισμό είναι μια αναγκαιότητα, ώστε να απαλλαγεί τελικά η Αριστερά από τους εφιάλτες της και τις ενοχές της. Γιατί στην άγρια εποχή που μπαίνουμε, το μόνο που θα καταφέρει ο ιστορικός αναθεωρητισμός είναι να θέσει εξαιρετικα άχρηστα βαρίδια στο κίνημα… Μόνο ως ανέκδοτο ηχεί σήμερα, ότι στο μέλλον μια από τις συζητήσεις με το ΚΚΕ θα είναι εάν ο σταλινισμός:

καλώς έκλεισε τις ελληνικές σοβιετικές εφημερίδες,

καλώς κατάργησε την ελληνική (σοβιετική) εκπαίδευση,

καλώς απαγόρευσε τα κρατικά ελληνικά θέατρα,

καλώς κατέστρεψε τα (κομματικά) ελληνικά τυπογραφεία,

καλώς κατάργησε τις ελληνικές κομματικές οργανώσεις,

καλώς αποκεφάλισε τις ελληνικές κοινότητες,

καλώς δολοφόνησε την (κομματική) ηγεσία τους,

καλώς έστειλε χιλιάδες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας,

καλώς εκτόπισε το λαό στις στέπες του Καζαχστάν, εν είδει δουλοπαροίκων του Μεσαίωνα.»

Αφορμή υπήρξαν τα κείμενα του Αναστάση Γκίκα, δρ. Πολιτικών Επιστημών και συνεργάτη του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ. Το πλέον «ώριμο» έργο του είναι το βιβλίο «Οι Έλληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ».

008-2

«Με την  αποκατάσταση του Στάλιν στο 18ο Συνέδριό του, το ΚΚΕ προσπάθησε να αλλάξει την ιστορία και να δικαιολογήσει την τρομοκρατική πολιτική του σταλινισμού, θύμα της οποίας υπήρξαν και οι χιλιάδες Πόντιοι και άλλοι ομεγενείς της Σοβιετικής Ένωσης»

Για την απόπειρα του Γκίκα, που είχε ως στόχο την παλινόρθωση του σταλινισμού και την αιτιολόγηση των διώξεων, έγραψα ένα κριτικό κείμενο που δημοσιεύτηκε παλιότερα στον «Εύξεινο Πόντο» με τίτλο «Τα παιδιά του Κολιγιάννη ποιόν είχανε πατέρα» .

Στο κείμενο αυτό έγραφα: «Κανείς δεν ξέρει, διαβάζοντας τη συγκεκριμένη μελέτη του Αν. Γκίκα, εάν βρισκόμαστε στο 2007 ή στο 1953, λίγο πριν το θάνατο του Στάλιν! Ας προσπαθήσουμε όμως να δούμε τις διάφορες πλευρές που έχει αυτή η νέα virtual reality που κάποιοι δημιουργούν στον Περισσό.

Η συγκεκριμένη προσέγγιση του Τμήματος Ιστορίας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ανατρέπει την πολιτική και ιδεολογική κληρονομιά του Κομμουνιστικού Κόμματος από το ‘56 έως και σήμερα. Η επαναφορά στα καθ’ ημάς της λατρείας του σταλινισμού, δηλαδή την «καταδικασθείσαν υπό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενώσεως προσωπολατρείαν του Ιωσήφ Β. Στάλιν»,(4) σημαίνει ότι η προσπάθεια ερμηνείας των όσων διαδραματίστηκαν τη σταλινική εποχή θα υπακούει πλέον στις προ του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ σκοπιμότητες και θα πραγματοποιείται με τις μεθόδους της μεταφυσικής θεολογίας.Πόσο όμως παραγωγική μπορεί να είναι σήμερα μια τέτοια προσέγγιση; Και πόσο νομιμοποιείται το Τμήμα Ιστορίας να ακολουθεί τη συγκεκριμένη γραμμή και να παρασέρνει την Κ.Ε. του ΚΚΕ σε επικίνδυνες ατραπούς;

…Οι απόπειρες να συκοφαντηθεί η έρευνα που πραγματοποιείται για τις σταλινικές διώξεις, έχουν όλα τα χαρακτηριστικά της συντηρητικής καθήλωσης και της προσπάθειας για διαμόρφωση ενός ψεύτικου παρελθόντος, όπου τα πάντα βρίσκονταν σε τάξη και λειτουργούσαν φυσιολογικά.

Είναι δυνατόν τα παιδιά του Κολιγιάννη να αναγνωρίζουν ως πατέρα το Νίκο Ζαχαριάδη; Φαίνεται ότι είναι! Η συγκεκριμένη προσέγγιση στην ΚΟΜΕΠ για τα ζητήματα και τους προβληματισμούς που θέτει ο ποντιακός ελληνισμός, επιβεβαιώνουν την εξέλιξη αυτή. Δεν ξέρουμε ακόμα πόσο καθολικά εκφράζει το ΚΚΕ η στροφή αυτή και αν έχει επιλέξει οριστικά να  μπεί ως κόμμα σε τροχιά σύγκρουσης με τον οργανωμένο ποντιακό χώρο. Είδωμεν! [1]

Γιατί εάν οι απόψεις του Τμήματος Ιστορίας γίνουν επίσημες απόψεις του ΚΚΕ και εκφραστούν με τον ανελαστικό τρόπο που διατυπώθηκαν στην ΚΟΜΕΠ, εκτιμώ ότι η σύγκρουση θα είναι αναπόφευκτη. Και αυτό θα συμβεί εάν επικρατήσει η γραμμική αντίληψη  επί της ιστορίας και γίνει εντονότερη η προσπάθεια να μετατραπούν τα θύματα σε θύτες και να καθαρθεί από κάθε αμαρτία το τρομοκρατικό σταλινικό καθεστώς -όπως επιχείρησε να πράξει ο συγγραφέας της συγκεκριμένης μελέτης. Και όπως φαίνεται, στη γραμμή της «κάθαρσης» της ιστορίας του κόμματος και της απενοχοποίησης,  θα υποταχθούν όλες οι ιστορικές στιγμές, από την ίδρυση του ΣΕΚΕ από τον Αβραάμ Μπεναρόγια, μέχρι σήμερα χωρίς την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής.»

Η αναφορά στον Αβραάμ Μπεναρόγια -και στον Παντελή Πουλιόπουλο κατά συνέπεια που επίσης με την πολιτική του επηρέασε τη τύχη των Ελλήνων της Ανατολής-  αποσκοπεί στο να αναδείξει το πόσο η μεταφυσική, ιδεοληπτική, αντιδιαλεκτική προσέγγιση της ιστορίας, μπορεί να οδηγήσει σε  δωσιλογικές συμπεριφορές. Η ομάδα αυτή που έδρασε εκείνη την περίοδο (1918-1923) ως αριστερή φράξια στο ΚΚΕ, βαρύνεται με την εκπόνηση μιας φιλοκεμαλικής πολιτικής εν μέσω του μικρασιατικού πολέμου, με την ενίσχυση του τουρκικού εθνικισμού και με την μετατροπή της κατανοήσιμης κυνικής εξωτερικής πολιτικής της νεαρής Σοβιετικής Ένωσης (που θα αλλάξει εξάλλου απ’ την άνοιξη του ‘22) σε ιδεολογικό δόγμα του νεαρού ελλαδικού κόμματος.

Αβραάμ_Μπεναρόγια

«Ο Αβραάμ Μπεναρόγια επηρέασε αποφασιστικά το ΣΕΚΕ και την αντιπολεμική του τακτική. Ο Πουλιόπουλος υλοποίησε τη γραμμή «Απεργία πολέμου» στο Μέτωπο με τους Κομμουνιστικούς Αντιπολεμικούς Πυρήνες Μετώπου. Ο Μπεναρόγια, που ισχυρίστηκε υπερβολικά ότι «Η απεργία πολέμου στο Μέτωπο έλυσε τη μικρασιατική κρίση» θα καταφύγει στη δική του «μητέρα-πατρίδα» όπου και θα πεθάνει. Ο βασικός υπεύθυνος για τη Μικρασιατική Καταστροφή υπήρξε η τότε Δεξιά, το Λαϊκό Κόμμα, το Παλάτι και ο Ιωάννης Μεταξάς.»

Με βάση τον τυπικό ορισμό του «δωσιλογισμού»[2], οι τάσεις που είχαν ως εμβληματικούς εκπροσώπους τους Πουλιόπουλο-Μπεναρόγια[3], εμφάνισαν δωσιλογική συμπεριφορά αντίστοιχη μ’ αυτήν του παπα-Εφτίμ, αλλά και των Ταγμάτων Ασφαλείας την περίοδο της Κατοχής.[4] Θα εκδιωχθούν στο πρόσωπο του Μπεναρόγια από το ΚΚΕ το 1923 με την κατηγορία του «πράκτορα του ταξικού εχθρού» και αρκετά από τα μέλη της θα δολοφονηθούν την περίοδο της Κατοχής από τις ένοπλες ομάδες του ΚΚΕ που έγιναν γνωστές ως ΟΠΛΑ[5]. Όμως η ιστορική εμπειρία του ελλαδικού κομμουνιστικού κινήματος, οι παλινωδίες και οι ανεπάρκειες δεν έχουν αξιολογηθεί κατάλληλα από τους κύκλους που σήμερα επιχειρούν την αγιογράφηση του παρελθόντος και υποκινούν προσβλητικές ιστορικές αναθεωρήσεις.

Εν κατακλείδι

Οι προσπάθειες αναθεώρησης της Ιστορίας και αναίρεσης των κατακτήσεων του ποντιακού, αλλά και του ευρύτερου προσφυγικού ελληνισμού φαίνεται ότι συστηματοποιούνται πλέον από ένα διακριτό και πολύμορφο ρεύμα σκέψης, εκφράζονται έντονα και διαμορφώνουν ένα κλίμα αμφισβήτησης. Οι επιδιώξεις αυτού του ρεύματος ενισχύονται από την εσωστρέφεια του οργανωμένου ποντιακού χώρου, το χαμηλό επίπεδο και την αρνητική παράδοση που κληροδότησαν διάφορες πολιτικές ομάδες που προσπάθησαν να κυριαρχήσουν επ’ αυτού. Το ρεύμα αυτό έχει πολλές μορφές: Από τους ακροδεξιούς που επιδιώκουν την αναθεώρηση της Δίκης των Εξ  και του Δημητρίου Γούναρη, μέχρι τον Κωστόπουλο του «Ιού», τον Νακρατζά, την ομάδα των λεγόμενων «νέων»  ιστορικών και τους νεοσταλινικούς του ΚΚΕ.

Η αντίκρουση της αναθεωρητικής παραφιλολογίας είναι άμεση προτεραιότητα. Παράλληλα όμως θα πρέπει να αναχαιτιστεί και η υποκριτική υιοθέτηση φιλοπροσφυγικών θέσεων από τους παλιούς αντιπάλους των Ελλήνων της Ανατολής και εν μέρει συνένοχους στη Γενοκτονία, δηλαδή από την ελλαδική Ακροδεξιά. Είναι σημάδι των καιρών ότι οι λάτρεις του Ιωάννη Μεταξά και της αντιπροσφυγικής παλαιοΔεξιάς,  έχουν ενδυθεί πλέον τη λεοντή του υπερασπιστή των προσφυγικών δικαιωμάτων. Όπως έγραφα και στην εισαγωγή τούτου του αφιερώματος: «Το αντιπροσφυγικό συναίσθημα στην Ελλάδα ιστορικά είχε βρει τον εκφραστή του στην πολιτική του Ιωάννη Μεταξά, της Μοναρχίας και του Λαϊκού Κόμματος.  Σήμερα όμως βρισκόμαστε σ’ ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό σημείο! Έχει διαμορφωθεί μια νέα αναθεωρητική σχολή που έχει πάρει τη σκυτάλη από τους προηγούμενους, παρότι επιφανειακά τουλάχιστον φαίνεται ότι προέρχεται από διαφορετική πολιτική παράδοση….»


[1] Τις εκτιμήσεις αυτές επιβεβαίωσαν οι αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, με τις οποίες απεκαταστάθη ουσιαστικά ο Στάλιν. Η πολιτική αντίληψη που διατύπωσαν μετά το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ οι ποικίλες σταλινικές-ζαχαριαδικές ομάδες δικαιώθηκε πανηγυρικά.  Με αφορμή την εξέλιξη αυτή μπορούμε να πούμε ότι η αποκατάσταση του Στάλιν και των σταλινικών πρακτικών ξαναφέρνει στην πολιτική μας καθημερινότητα ζητήματα, τα οποία θα έπρεπε να έχουν λυθεί οριστικά και να έχουν αφεθεί αποκλειστικά στους ιστορικούς. Η διαμόρφωση ενός σκληρότατου σταλινικού ιδεολογικού πυρήνα αναφοράς για τα μέλη και τους οπαδούς του ΚΚΕ θα διευρύνει τη ρήξη εντός της κοινωνίας μας. Θα υπάρξει αναπόφευκτη ιδεολογική σύγκρουση με κοινωνικούς χώρους, όπως είναι οι Πόντιοι, οι οποίο στο 4ο Παγκόσμιο Συνέδριό τους το 1997, καταδίκασαν τις σταλινικές διώξεις. Θέσπισαν επίσης και μια Ημέρα Μνήμης για τα θύματα του σταλινισμού, την 13η Ιουνίου, ημέρα που το ’49 οι σταλινικές αρχές της Σοβιετικής Ένωσης εκτόπισαν το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία. Παράλληλα, θα επιτρέψει σε ολοκληρωτικές ακροδεξιές απόψεις να λάβουν τη θέση του τιμητή, απέναντι στο εργατικό κίνημα, αλλά και στην ιστορία των μεγάλων ανατροπών του 20ού αιώνα.

[2] Από άποψη ορολογίας ο «δωσίλογος» είναι ο  «συνεργάτης των δυνάμεων κατοχής», (αγγλ. collaborator) ή «αυτός που συνεργάστηκε με τον εχθρό». Ο όρος προέρχεται από τις λέξεις «δίνω»  και «λόγος». Σε ακριβή ερμηνεία σημαίνει «αυτός που δίνει λόγο» με την έννοια του απολογισμού.

[3] Ο Αβραάμ Μπεναρόγια, που επηρέασε όσο κανείς άλλος τη διαμόρφωση του νεαρού ΣΕΚΕ με τις ακραίες αντιπατριωτικές και αντιπολεμικές του θέσεις -και θα είναι ο εμπνευστής μαζί με άλλους της αντιπολεμικής γραμμής «Απεργία στο Μέτωπο» της Μικράς Ασίας- θα διαγραφεί από το ΚΚΕ το 1923 ως «πράκτορας της αστικής τάξης», Θα ακολουθήσει τα βήματα του σιωνισμού και θα  ανακαλύψει ότι τελικά είχε πατρίδα –παρότι προλετάριος. Μετά τον  Εμφύλιο θα καταφύγει στη δική του «μητέρα-πατρίδα» το Ισραήλ, όπου και θα πεθάνει το 1979.

[4] Ο Πουλιόπουλος υπήρξε ένας από τους οργανωτές της αντιπολεμικής δράσης στο Μικρασιατικό Μέτωπο. Ήταν συντάκτης της εφημερίδας «Ερυθρός Φρουρός», οργανωτής του «Κεντρικού συμβουλίου των κομμουνιστών φαντάρων του μετώπου» και συγγραφέας των αντιπολεμικών προκηρύξεων.  Έχουν ενδιαφέρον τα κοινά αντικειμενικό στοιχεία -ανεξάρτητα από τα υποκειμενικά επιχειρήματα που θα μπορούσαν να παρουσιάσουν οι κρινόμενοι- που συνδέουν τις συμπεριφορές των τριών περιπτώσεων που αναφέρθηκαν ως «δωσιλογικές». Και στις τρεις περιπτώσεις υπήρξε συνεργασία με τον εχθρό. Ειδικά στην περίπτωση της ομάδας Πουλιόπουλου στο Μικρασιατικό Μέτωπο, εντοπίζονται περισσότερα κοινά στοιχεία με τη συμπεριφορά των Ταγμάτων Ασφαλείας κατά τη διάρκεια της Κατοχής, απ’ ότι με την πολιτική του παπα-Εφτίμ. Ο εθνικιστές του Μουσταφά Κεμάλ διεκδικούσαν τον ίδιο γεωγραφικό χώρο με τους Έλληνες, εκπροσωπώντας ήδη μια ακραία πολιτική γενοκτονίας που είχε εκπονηθεί από το 1911 και είχε αρχίσει να εφαρμόζεται συστηματικά από το 1914. Ο νικητής θα μετέτρεπε σε εθνικό τον πολυεθνικό  αυτοκρατορικό οθωμανικό χώρο και θα διασφάλιζε τη σωτηρία του λαού του. Για τους Έλληνες της Μικράς Ασίας τα τουρκικά σταρτεύματα ήταν κατακτητικά. Η μοναδική δυνατότητα να μην χαρακτηριστεί ως δωσιλογική η συνεργασία του Πουλιόπουλου -και όσων έδρασαν στο πλαίσιο της ομάδας του- με το στρατό των κεμαλικών εθνικιστών, είναι να αποδειχτεί ότι δεν είχαν καμιά κοινή εθνική ταυτότητα, συνείδηση και καταγωγή με τους Μικρασιάτες. Στην περίπτωση αυτή θα είχαν λειτουργήσει αυτόνομα ως ομάδα διαφορετικής εθνικής προέλευσης στο πλαίσιο  ενός πολέμου που δεν τους αφορούσε  και λάμβανε χώρα την εποχή του περάσματος από την πολυεθνική Αυτοκρατορία στην εποχή του έθνους-κράτους. Eπίσης είναι δεδομένο ότι εκείνη την εποχή, πριν την έλευση των προσφύγων στην Ελλάδα, η Αριστερά ήταν διαφορετική για κάθε ομάδα ελληνικού πληθυσμού. Οι Έλληνες προλετάριοι της Σμύρνης και της Κωνσταντινούπολης εκφράζονται μέσα από τις δικές τους οργανώσεις, πιθανότατα της άποψης Γιαννιού λόγω του ιστορικού πλαισίου και της ανάγκης πολιτικής χειραφέτησης από την οθωμανική απολυταρχία και το νεοτουρκικό εθνικισμό. Οι Πόντιοι του μικρασιατικού Βορρά είχαν το αντάρτικο εθνικοαπελευθερωτικό τους κίνημα, οι Πόντιοι του Καυκάσου τις ελληνικές σοσιαλιστικές οργανώσεις, μπολσεβικικές, μενσεβικικές ή σοσιαλεπαναστικές. Οι Έλληνες της Οδησσού εκφράζονταν μέσα από την Ελληνική Κομμουνιστική Ομάδα Οδησσού κ.λπ.

Μια ενδιαφέρουσα εκτίμηση κατατέθηκε σε μια σχετική συζήτηση στο «Πόντος και Αριστερά»: «…η δράση των «ντεφετιστών» στο Μέτωπο στο μικρασιατικό μέτωπο με τη γραμμή επικοινωνίας-πληροφόρησης με τους κεμαλικούς και τη σοβιετική αποστολή, με τις προσπάθειες υπονόμευσης της ελληνικής πλευράς συνιστούν πράξεις δωσιλογισμού. Και αυτό έγινε όχι για να βγάλουν κέρδος, αλλά από ιδεολογική μαλακία….Επίσης έχει σημασία σε ποιά γεωγραφική γωνιά κάθεσαι και παρατηρείς μια πράξη. Πιθανότατα για τον Μωραϊτη αυτά να μη συνιστούν δωσιλογισμό, όπως για τον Πόντιο ή το Σμυρνιό… Και ο όρος “δωσιλογισμός” πάει στη συνεργασία με τους κεμαλικούς από τη σκοπιά της δικιάς μας μικρασιατικής Αριστεράς και ενός λαού, των Ελλήνων της Ανατολής, ανύπαρκτου στα επίσημα κείμενα του ΣΕΚΕ και του ΚΚΕ εκείνης της περιόδου…» [http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/03/11/4233/] Ενδιαφέροπυν έχουν τα στοιχεία για τον Πουλιόπουλο, τη σύγκρουσή του με το ΚΚΕ κ.λπ. : «Η θέση που επιφύλαξε η κομματική ιστοριογραφία στον Παντελή Πουλιόπουλο είναι λίγο πολύ η αναμενόμενη: ελάχιστες παραμένουν οι αναφορές στην πρώτη περίοδο της δράσης του και σχεδόν αόρατη η παρουσία του στην κορυφή του ΚΚΕ. Η διαδρομή του συρρικνώνεται έτσι στην εποχή της «εξωκομματικής» του δραστηριότητας, οπότε, ως «αρχηγός του λικβινταρισμού», ο πρώην γραμματέας του ΚΚΕ καταγγέλλεται ευθέως ως ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς του κόμματος, υπεύθυνος για κάμποσα από τα δεινά του. Είναι προφανές ότι στην απλουστευτική αυτή αφήγηση, σύμφωνα με την οποία η πορεία του κόμματος γίνεται αντιληπτή ως μια συνεχής πάλη του «καλού» με το «κακό», ο ρόλος που έχει ανατεθεί στον Παντελή Πουλιόπουλο δεν αντέχει τις αποχρώσεις: αποσιωπούνται οι πρωτότυπες αναλύσεις του για κεντρικά ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας και αποκρύπτεται συστηματικά το ηρωικό του τέλος.

Διαφορετική είναι η εικόνα που θα συναντήσουμε στα κείμενα των συγχρόνων του. Ας μη μας ξεγελάσει η ποικιλία των προσεγγίσεων, είτε πρόκειται για την ψύχραιμη στάση των παλιών συντρόφων του Αβραάμ Μπεναρόγια («Η πρώτη σταδιοδρομία του ελληνικού προλεταριάτου», σ. 183) και Γιάνη Κορδάτου («Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας», τ. 5ος, σ. 618), είτε για το σκληρό λεξιλόγιο που υιοθέτησαν εναντίον του οι κατά καιρούς πολιτικοί του αντίπαλοι. Αν, για παράδειγμα, ο Δημήτρης Πουρνάρας ειρωνευόταν τον Πουλιόπουλο ως «διλετάντη του κομμουνισμού» («Κοινωνική Έρευνα», Μάιος 1932), κι αν ο Γιάννης Ζεύγος τον αποκαλούσε «δικολάβο της αντίδρασης» («Γιατί η επανάσταση στην Ελλάδα θ’ αρχίσει σαν αστικοδημοκρατική», 1934), οι χαρακτηρισμοί αυτοί πρέπει να γίνουν αντιληπτοί ως τρέχον την εποχή εκείνη στοιχείο της πολεμικής που κάθε μερίδα της αριστεράς ασκούσε στις υπόλοιπες…»

[5] Το νετεφετιστικό ρευμα που συνεργάστηκε στο Μικρασιατικό Μέτωπο με τους εθνικιστές του Μουσταφά Κεμάλ θα εκφραστεί κυρίως με τον «αρχειομαρξισμό». Ονομάστηκαν έτσι από ένα περιοδικό που εξέδιδαν με μεταφράσεις των κλασικών του μαρξισμού, το «Αρχείο του Μαρξισμού». Όπως αναφέρεται σε τροτσκιστικές αναφορές: «Ο αρχειομαρξισμός υπήρξε ένα ιδιότυπο επαναστατικό ρεύμα -καθαρά ελληνικό φαινόμενο- που έδρασε ουσιαστικά από το 1923 έως το 1930. Η πρώτη ηγεσία του  ήταν οι πρώτοι Μπολσεβίκοι στην Ελλάδα, αριστερή τάση του ΣΕΚΕ, που πάλεψαν για την προσχώρηση του ΣΕΚΕ στην Γ’ Διεθνή. Επειδή όμως το ΣΕΚΕ, λίγο μετά την ίδρυσή του, μπήκε σε μια πορεία καθαρά οπορτουνιστική και οργανωτικά είχε το μαύρο του το χάλι, οι αρχειομαρξιστές σχημάτισαν μια μυστική φράξια μέσα σε αυτό για να παλέψουν τις ιδέες τους. Πολύ σύντομα όμως διαγράφτηκαν και ακολούθησαν αυτόνομη πορεία

Η ομάδα αυτή εξοντώθηκε από τις οργανώσεις του ΚΚΕ.  Μια από τις βασικές πηγές για την εξόντωση των αρχειομαρξιστών-τροτσκιστών είναι το βιβλίο του Άγι Στίνα με τίτλο «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ…», Αθήνα, εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, 1984. Τα κείμενα αυτά είναι αναρτημένα στο διαδίκτυο:  http://stinas.vrahokipos.net/images/eam.jpg. Ο Στίνας στο κεφάλαιο με τίτλο: «Η εκκαθάριση των διεθνιστών» αναφέρει: «Αγωνιστές γνωστούς, αφοσιωμένους με όλη τους την ψυχή στο απελευθερωτικό κίνημα των εργαζομένων, δοκιμασμένους από χρόνια φυλακή, εξορία και βασανιστήρια, τους έσφαζαν τους έκοβαν το λαιμό ή τους κάνανε λυώμα το κεφάλι με ρόπαλα. Από τις εκατοντάδες των αγωνιστών που έπεσαν κάτω από το μαχαίρι και το ρόπαλο του σταλινικού δολοφόνου θα αναφέρουμε μερικά ονόματα…» Αναφέρει περίπου 60 ονόματα δολόφονημένων.

(στην παραπάνω πλήρη μορφή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Αρδην», τευχ.76, Σεπτέμβριος 2009. Μια πρώτη εκδοχή δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εύξεινος Πόντος», Θεσσαλονίκη, αρ.φ. 143, Δεκέμβριος 2008 )

ianos8

81 comments so far

  1. doctor on

    Καλή αρχή στο …blogging κύριε Αγτζίδη.
    Αν θέλετε (μιλώ ως …παλαιότερος blogger) τα κείμενά σας να μην είναι τόσο μακροσκελή, ώστε να γίνεται και στοχευμένη συζήτηση.

    Θα τοποθετηθώ επί του θέματος μόλις το εκτυπώσω και το διαβάσω με την ησυχία μου.

    Ως τότε επιτρέψτε μου να παραθέσω ένα δικό μου θέμα, σχετικό με το πως βλέπουν τα γεγονότα του 1919-1922 οι ιστορικοί των -άμεσα ή έμμεσα- εμπλεκομένων χωρών:

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.com/2008/12/blog-post_18.html

    Και πάλι καλή αρχή.

    doctor

  2. Βλάσης Αγτζίδης on

    Ευχαριστώ για τις ευχές.

    Ο στόχος μου είναι να συγκεντρώσω εδώ όσα από τα κείμενά μου, επιστημονικά και εκλαϊκευτικά, μπορέσω να εντοπίσω. Η πρώτη δημοσίευση άρθρου έγινε στην «Ελευθεροτυπία» το 1987 και έκτοτε έχουν συγκεντρωθεί αρκετά. Το μπλογκ αυτό, είτε συνεχίσει να έχει αυτή τη μορφή είτε κάποια άλλη εκτός wordpress, θα έχει περισσότερο το ρόλο μιας βιβλιοθήκης. Μιας βιβλιοθήκης όπου εκτός από τις πληροφορίες και τα ιστορικά στοιχεία, οι μελετητές θα μπορούν να παρακολουθήσουν και άλλα στοιχεία. Όπως τις φυσικές «μεταμορφώσεις» της ταυτότητας μέσα στο χρόνο και την αλλαγή των μεθοδολογικών εργαλείων. Γιατί, λαμβάνοντας υπόψη τη φυσική εξέλιξη, δύσκολα θα μπορούσε να υποστηριχθεί με πληρότητα ένα κείμενο του ’89 ή ακόμα και του ’94. Τα κείμενα, εκτός από τα αντικειμενικά ιστορικά στοιχεία που περιέχουν, αποτελούν παράλληλα από μόνα τους και γραπτές μορφές, μέσα στις οποίες ανακαλύπτεις νοοτροπίες, ιδεολογίες, δομές κ.λπ.

    Όσον αφορά τη συζήτηση επί των κειμένων, θα πρότεινα στους καλούς φίλους του «Πόντος και Αριστερά» να ανεβάζουν κατά καιρούς διάφορα κείμενα που θωρούν κι αυτοί ενδιαφέροντα. Για παράδειγμα, από το κείμενο για τον αντιπροσφυγικό αναθεωρητισμό θα μπορούσαν να δημιουργηθούν αρκετά ξεχωριστά αφιερώματα, ώστε η συζήτηση να επικεντρωθεί σ’ ένα συγκεκριμένο φαινόμενο κάθε φορά.

  3. Εγώ νομίζω ότι απ’ αυτό το κείμενο μπορούν να βγουν αρκετά ποστ. Ειδικά κάποια είναι ιδιαιτέρως προκλητικά και ταιριάζουν ακόμα πιο πολύ και στο δικό μας πνεύμα.

    Κάθε υπο-ενότητα θα μπορούσε να γίνει αυτόνομη ανάρτηση. Οι επικεφαλίδες μόνο αρκούν να δείξουν τη ποικιλία των θεμάτων:

    -Η σημασία του προσφυγικού κινήματος σήμερα
    -Πώς ξεκίνησε η ρήξη με τον ελληνισμό της Ανατολής
    -Η μεταχείριση των προσφύγων: Από τον Γεώργιο Βλάχο στον Ελευθέριο Βενιζέλο

    -Μεταξύ «Επίστρατων» και Ίωνα Δραγούμη
    -Ο αντιπροσφυγικός ρατσισμός και ο φιλοατατουρκισμός του Ι. Μεταξά
    -Από το Παλάτι έως τον Ευάγγελο Αβέρωφ
    -Από την χούντα στη μεταπολίτευση
    -Η δεκαετία του ’80 και το ρήγμα στη νεοελληνική ιδεολογία
    -Η οργάνωση του αντιπροσφυγικού μπλοκ
    -Η περίπτωση του Μ. Τρεμόπουλου

    -Οι …. «μεταμοντέρνοι», οι «αγγλοσάξονες», οι «Analles» και οι Πόντιοι!
    -Από το τουρκικό υπ. ΕΞ. στον Γ. Νακρατζά
    -Η περίπτωση του «Ιού» και οι «βιετναμέζοι πρόσφυγες»
    -Η… εθνοκάθαρση του Τάσου Κωστόπουλου
    -Απ΄τον Χαραλαμπίδη στον Ταχματζίδη
    -Από τον Πουλιόπουλο στον Γκίκα

    Με το τέλος της εξέγερσης της νεολαίας θα μπορούσαμε να αρχίσουμε να «ανεβάζουμε».

    Ομέρ

  4. Βλάσης Αγτζίδης on

    doctor

    είδα τα σχετικά κείμενά σας. Αυτά που αφορούν την τουρκική ιστοριογραφία αλλά και τη σύλληψη των γεγονότων απ’ άλλες εθνικές ιστοριογραφίες, αυτό για το Βενιζέλο, για τη μεταχείριση των προσφύγων, αλλά και αυτά που αφορούν τις κρυμμένες, σκοτεινές, πλευρές της νεότερης νεοελληνικής ιστορίας. Τα συστήνω ανεπιφυλακτα!

    Οι όποιες διαφωνίες, στην ιδεολογική κυρίως προσέγγιση, εντάσσονται στο πλαίσιο της απαραίτητης συζήτησης για όλα αυτά, καθώς και της ανάγκης να συγκροτηθεί μια κατά το δυνατόν σοβαρή «προσφυγική ιστοριογραφία», απαλλαγμένη από τις ιδεοληψίες και τις προκαταλήψεις της «κυρίαρχης εθνικής».

    Ομέρ

    νομίζω ότι μ’ αφορμή αυτό το κείμενο, θα γίνουν γόνιμες συζητήσεις στο «Πόντος και Αριστερά»…

  5. doctor on

    Κύριε Αγτζίδη, νομίζω ότι το «κλειδί» βρίσκεται στην υπέρβαση της «εύκολης λύσης» η οποία είναι ένα ατελείωτο μελό, ένας συνεχής θρήνος γεμάτος συναισθηματισμό σχετικά με τα όσα υπέστησαν οι πρόγονοί μας και η προσπάθεια επιστημονικής τεκμηρίωσης της προσφυγικής μας ιστορίας.

  6. Βλάσης Αγτζίδης on

    doctor,
    δεν έχω καμιά αντίρρηση στην προσέγγισή σας. Όμως πρέπει να γνωρίζουμε ότι η απόκτηση αυτοσυνείδησης, η απαλλαγή των ιστορικών δεδομένων από τα παραδοσιακά βάρη, η αποδυνάμωση των φίλτρων που είχαν επιβληθεί, δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση. Έχοντας παρακολουθήσει όλες τις εσωτερικές διεργασίες στον οργανωμένο προσφυγικό χώρο εδώ και μια 25ετία, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αυτό που σήμερα φαίνεται ως «εύκολη λύση» -από την οποία σίγουρα πρέπει να απαλλαγούμε- τότε ήταν η «επικίνδυνη εκδοχή». Επικίνδυνη, όχι μόνο γιατί αμφισβητούσε όλα τα έως τότε παραδεδεγμένα, αλλά και γιατί βρισκόταν στο στόχαστρο της Ασφάλειας και του κράτους.
    Σήμερα φυσικά, τα δεδομένα έχουν αλλάξει καθώς και οι προτεραιότητες…. Ίσως ήρθε η ώρα να κάνει το ποιοτικό άλμα και η προσφυγική ιστοριογραφία. Και η νέα γενιά των ιστορικών μας που εκπαιδεύεται έχει όλες τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο.

  7. Βλάσης Αγτζίδης on

    doctor

    διαβάζοντας το τελευταίο σας αφιέρωμα, η προσοχή μου εστιάστηκε στο εξής απόσπασμα:

    «Στην Τουρκία, την ίδια εποχή, επιβάλλονται οι όροι της ανακωχής της Συνθήκης του Μούδρου [2] που συνεπάγονται την ολοκληρωτική αποικιακή υποδούλωση του τουρκικού λαού ο οποίος αντιδρά και ξεσηκώνεται καθιστώντας την Τουρκία το κέντρο της αντιαποικιακής πάλης των λαών της Εγγύς Ανατολής»

    Μέσα σε έξι γραμμές περιέχεται όλη η μυθολογία της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος», όσον αφορά τα γεγονότα στην Ανατολή, όπου μετατρέπεται ο θύτης σε θύμα. Ενώ τα πραγματικά θύματα -όπως και τα φυσικά πολιτικά δικαιώματα των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων- αγνοούνται πλήρως.

    Αυτή η προσέγγιση δε λαμβάνει καθόλου υπ’ όψη:
    -ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν αποικιοκρατική δύναμη,
    -ότι με την κυριαρχία των εθνικιστών μετά το 1908 επεξεργάστηκε και υλοποίησε σχέδια για τη γενοκτονία των χριστιανικών κοινοτήτων και
    -ότι με τη Συνθήκη των Σεβρών, στο έδαφος της Αυτοκρατορίας που διαλυόταν, παραχωρούνταν το 6% στους Έλληνες (οι οποίοι ήταν περίπου το 20% του οθωμανικού πληθυσμού πριν το ’14), στους Αρμένιους αρκετά μεγαλύτερο ποσοστό απ’ ότι στους Έλληνες, ένα μικ΄ρο μέρος στους Κούρδους και στο έθνος-κράτος της Τουρκίας ο κύριος όγκος του παλιού οθωμανικού εδάφους της Μικράς Ασίας και της Ανατολίας. Επίσης η Αυτοκρατορία έχανε το 1918 τη Λιβύη και την Κιλικία προς όφελος της Ιταλίας και τη Μεσοποταμία και τη Μέση Ανατολή προς όφελος της Μεγάλης Βρετανίας.

    Για τη συγκεκριμένη προσέγγιση είχα γράψει παραπάνω τα εξής:

    «Μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι στα κείμενά τους:

    -Δεν αναφέρονται καθόλου στις επίσημες αποφάσεις που είχαν ήδη ληφθεί από το 1911, από το κόμμα ‘Ενωση και Πρόοδος” που διαχειριζόταν την εξουσία.

    -Αγνοούν συστηματικά το γεγονός ότι από το 1913 οργανώνονται, όπως έχει αποκαλύψει ο ιστορικός Τανέρ Ακσάμ, οι μηχανισμοί που θα αναλάβουν δράση κατά των κοινοτήτων που έχουν προγραφεί από τους εθνικιστές

    -Αποκρύπτουν ότι από το 1914 ξεκινούν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων στην Ιωνία και την Ανατολική Θράκη με βάση οργανωμένο σχέδιο της εξουσίας

    -Συσκοτίζουν το γεγονός ότι η ιστορική στιγμή συγκροτεί ένα Μεταίχμιο, όπου έχουμε τη μετάβαση από την πολυεθνική προνεωτερική Αυτοκρατορία (που διαλύεται και αποχωρεί από την Ιστορία) στο έθνος-κράτος.

    -Παρουσιάζουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως το φυσικό έδαφος της εθνικιστικής Τουρκίας

    -Δεν αναφέρουν τις εναλλακτικές λύσεις που είχε η ελληνική πλευρά την επαύριο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ηττήθηκαν οι Νεότουρκοι εθνικιστές που είχαν ήδη ξεκινήσει τις γενοκτονίες από το 1914.

    -Δεν αναγνωρίζουν πολιτικά δικαιώματα στο 20% του οθωμανικού πληθυσμού που ήταν οι Έλληνες της Αν. Θράκης και της Μικράς Ασίας (Πόντος, Ιωνία, Βιθυνία, Καππαδοκία κ.ά.)

    -Θεωρούν ότι η μόνη φυσική λύση θα ήταν η εκ νέου υπαγωγή τους στην τουρκική διοίκηση.

    -Αποκρύπτουν ότι την περίοδο 1914-1923 από τα δύο εκατομμύρια του ελληνικού πληθυσμού επέζησε μόνο το 60% περίπου του πληθυσμού, εφόσον καταμετρήθηκαν πρόσφυγες στην Ελλάδα (το 1928) 1.250.000 άτομα

    -Θεωρούν το μιλιταριστή Μουσταφά Κεμάλ, που τα στρατεύματά του συγκροτήθηκαν με βάση τους παρακρατικούς πυρήνες των Νεότουρκων (Teskilat I Mahsusa), ως τον επαναστάτη και απελευθερωτή της περιοχής….»

  8. akritas on

    Κύριε Αγτζίδη συγχαρητήρια για την προσπάθεια σας ώστε να εκφραστούν απόψεις άγνωστες στο ευρύ κοινό- γνωστές σε αυτούς που τον μάχονται- και οι οποίες αφορούν τον ιστορικό αναθεωρητισμό. Όταν θα έχετε χρόνο εάν μπορούσατε να σχολιάσετε και το βιβλίο του Κωστόπουλου ¨Η απαγορευμένη γλώσσα» όπου ως γνωστό οι Σκοπιανοί το έχουν κάνει σημαία έκφρασης των επιχειρημάτων τους.

    Εύχομαι καλό ταξίδι στο ημερολόγιο σας.

  9. A on

    Εδώ μπορεί να δει κανεις μια συλλογη ακαδημαικών αναφορών σχετικά με αυτο που θα έπρεπε να ονομαζεται Ελληνική και όχι Ποντιακή Γενοκτονία.

    http://en.wikiquote.org/wiki/Quotes_on_the_Pontic_Greek_genocide

    Η σύγχρονη έρευνα συμφωνει μαζι σας για το οτι οι εκκαθαρισεις ειχαν αρχισει ηδη απο το 1914 και την Ιωνια (βλ. * Bjørnlund, Matthias (2008) ‘The 1914 cleansing of Aegean Greeks as a case of violent Turkification’, Journal of Genocide Research, 10:1, 41-58) αλλά ειναι σαφης οτι η γενοκτονια δεν αφορα οχι μονο τους Ποντιους ειδικα αλλα ουτε και τους Ελληνες. Συγκεκριμενα η ταση ειναι να αντιμετωπιζεται το φαινομενο σαν συνολικη πολιτικη της ΟΑ εναντια στις χριστιανικες αρχικα (και ολες αργοτερα) μειονοτητες της. (Dominik J. Schaller and Jürgen Zimmerer, Late Ottoman genocides: the dissolution of the Ottoman Empire and Young Turkish population and extermination policies – introduction, Journal of Genocide Research, 10:1, 7 – 14) Tα αρθρα που παραθετω και ειμαι σιγουρος οτι εχετε υπόψιν σας ειναι του 2008 και ακολουθουν την αναγνωριση απο την IAGS (International Association of Genocide scholars) οτι η εκστρατεια των Νεοτουρκων εναντια στους Ελληνες και Ασσυροχαλδαιους ειχε χαρακτηρα γενοκτονιας.

  10. Βλάσης Αγτζίδης on

    Α, εύστοχες και σωστές οι παρατηρήσεις σας.

    Σίγουρα υπάρχει ένα ζήτημα ορισμού του φαινομένου. Πιθανότατα ο όρος «γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής» να είναι κοντύτερα στην πραγματικότητα. Ο όρος «ποντιακή γενοκτονία» είναι μερικός και περιοριστικός. Υπάρχει μια (ενδιαφέρουσα) συζήτηση για τους λόγους που καθιερώθηκε. Την άποψή μου την κατέθεσα [ΕΔΩ].

    Νομίζω ότι ο όρος «γενοκτονία των Ελλήνων της Ανατολής» είναι σωστότερος από το γενικώτερο όρο «γενοκτονία των Ελλήνων». Υπάρχουν κάποια δεδομένα που διαφοροποιούν την ελληνική περίπτωση απ’ αυτήν των Αρμενίων ή των Ασσυροχαλδαίων, όπως η ύπαρξη κράτους των «δυτικών» Ελλήνων. Ενός κράτους που είχε συγκεκριμένα κρατικά συμφέροντα και εκπονούσε σχετικές πολιτικές, οι οποίες δεν ήταν πάντα συμβατές με τα συμφέροντα των Ελλήνων της Ανατολής και πολλές φορές υπάκουαν στα κυνικά κρατικά συμφέροντα ομογενοποίησης του υπό έλεγχο εδάφους.

    Το ζήτημα της ορολογίας δεν μπορεί να λυθεί εύκολα και απαιτείται μια πολυμερής επιστημονική συνάντηση, στην οποία θα έπρεπε να λάβουν μέρος επιστήμονες (κυρίως ιστορικοί), που έχουν μελετήσει α) το φαινόμενο της γενοκτονίας των χριστιανικών πληθυσμών στην Οθωμανική Αυτοκρατορία από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς, β) το φαινόμενο του εθνικισμού και της διαμόρφωσης εθνικής ταυτότητας και γ) νομικοί που έχουν εξειδικευτεί στο έγκλημα της γενοκτονίας όπως ακριβώς περιγράφηκε στον ΟΗΕ το ’48.….. ….

  11. Lawyer on

    Σας καταθέτω το παρακάτω απόσπασμα από έναν έγκυρο νομικό για εγκλήματα του διαδικτύου, γιατί πιθανότατα διάφοροι κακοπροαίρετοι και εγκάθετοι θα ενοχληθούν από τις επισημάνσεις σας. Ελπίζω όμως ότι δεν θα βάλετε ούτε σταγόνα νερό στο κρασί σας.

    E-Lawyer, »Τιμωρούμαι για τις απόψεις μου »

    »Ό,τι γράφουμε δημόσια είναι αυτονόητο ότι καθίσταται αντικείμενο κριτικής, αξιολόγησης, αντιπαράθεσης ή και αποδοκιμασίας. Είναι αυτονόητο ότι, συμμετέχοντας σε μια ανοιχτή διαδικασία παράθεσης απόψεων, επιζητούμε το διάλογο, προσπαθώντας να πείσουμε ή να αφήσουμε άλλους να μας πείσουν. Η κατάσταση αυτή, στο μέτρο που δεν διεξάγεται στο πλαίσιο ενός θεσμού (όπως λ.χ. ο Ο.Π.Ι.) είναι απροϋπόθετη – δεν επιδέχεται κανονιστικές επεμβάσεις, πέραν εκείνων που θέτουν και αποδέχονται, άτυπα, οι ίδιοι οι ομιλητές.
    Η γόνιμη αυτή διαδικασία διακόπτεται όταν ασκείται βία.
    Η βία, μέρος της οποίας αποτελεί και ο ακραίος λεκτικός προπηλακισμός, συγκεντρώνει τη συζήτηση πάνω της και αποπροσανατολίζει από το θέμα.

    Ένας παθητικός τρόπος αντιμετώπισής της είναι η αδιαφορία, ώστε η βία να σταματήσει να αυτοτροφοδοτείται. Αυτό σημαίνει όμως ανοχή στην «πολιτική» εκείνου που ξεκινά να τορπιλίσει μια κουβέντα, στοχεύοντας στα πρόσωπα. Σε μερικές περιπτώσεις θα μπορούσε εκτός από ανοχή να θεωρηθεί και ενθάρρυνσή του.
    Κατά τη γνώμη μου, η περίπτωση μιας φαινομενικής ανοχής στις προσωπικές επιθέσεις επιδέχεται κι άλλες ερμηνείες, όπως η απομάκρυνση του προσώπου στο οποίο στοχεύει η βία. Όταν δεν συμφωνούμε με αυτόν που «προκαλεί» με μια διαφορετική άποψη, αφήνουμε τα μπουλντογκ να γαβγίζουν για να τον απομακρύνουν. Εν ανάγκη, φέρνουμε κι άλλα μπουλτνογκς για να γαβγίζουν όλα μαζί…….»

  12. Βλάσης Αγτζίδης on

    Lawyer, ευχαριστώ για το εύστοχο παράθεμα. Είναι αλήθεια ότι κάποιοι (τα «μπουλντογκ» όπως τα αποκαλείς) άρχισαν να αντιδρούν με τον γνωστό τους τρόπο. Φαίνεται να συνδέονται με κύκλους που επέφεραν πολλά δεινά στον ποντιακό χώρο: http://www.trapezounta.com/article96.htm

    Αργότερα θα αναρτηθεί κι εδώ αυτό το κείμενο, που πρωτοδημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εύξεινος Πόντος»

  13. […] Για τηνπερίπτωση Κωστόπουλου, ένα ενδιαφέρον σχόλιο υπό τον τίτλο: “Η… εθνοκάθαρση του  Τάσου Κωστόπουλου ”  έκανε και ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης στο κείμενό του: “Από τον Ιωάννη Μεταξά στον Πλεύρη και το Νακρατζά:  ΠΡΟ… ” […]

  14. […] “Από τον Ιωάννη Μεταξά στον Πλεύρη και το Νακρατζά:  ΠΡΟ… ” […]

  15. +ιΙερεύς Απόστολος Κ. Γάτσιας on

    Αγαπητέ συνερευνητή,
    ομολογώ χαρούμενος ότι η έρευνά Σου είναι από τις καλλίτερες ως προς την έκθεση – περιγραφή των εν λόγω γεγονότων μιας αηδιαστικής συμπεριφοράς του ανάξιου προτεκτοράτου που σκάρωσαν οι φραγκομασσώνοι με σκοπόν ένα: να φάνε την Ρωμηοσύνη. Σε μεγάλο βαθμό και στην αξιολόγησή σου φαίνεται νά’χης δίκαιο, άν και θεωρώ ότι βαρύνει πολύ και αρνητικά το γεγονός που δεν λαμβάνεις υπ’όψιν σου τον καταλυτικό παράγοντα των Ντονμέδων ή Σαμπαταϊστών ή Σαλανικλέρ ή Φρανκιστών, πράγματα που πλούσια πλέον στις μέρες μας έχουν αποκαλυφθεί, για την εβραιοτουρκική εμπλοκή δηλαδή. Ευχαρίστως να σου αποστείλω κάποιες από τις δικές μου μελέτες.
    Σκέφτομαι μάλιστα ως εξής:
    Κύττα φίλε, κοντεύω 50 ετών. Σε λίγο, κι εγώ κι εσύ, κι όσοι μπορούμε να σκεπτόμαστε ακόμα, ύστερα από τις λοβοτομές που έκανε σ’ όλους μας αυτό τό πρόστυχο κι ανθελληνικό Προτεκτοράτο, θα αποδημήσουμε. Δέν έχει σημασία άν αυτό γίνη σε 5, 10 ή 20 χρόνια.
    Λοιπόν, ζώ μ’ ένα όνειρο. Αυτοί οι αλήτες δεν πρόκειται να κάνουν ποτέ μιά ΔΙΚΗ ας πούμε για τα εγκλήματα που διέπραξαν βασικά τά σόγια τους στην Κύπρο, στην Μικρασία, στην ίδια την Ελλάδα κι όπου αλλού.
    Καλή η προσπάθεια των μπλόγξ βέβαια και τα συνέδρια και οι μελέτες. Ρωτώ:
    ΘΕΣ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΜΕ και να εκτελέσουμε μια ΔΙΚΗ, ανοιχτά, σ’ έναν δημόσιο χώρο, σε μιά παραλία όπου όποιος θέλει γι’ αυτά τα θέματα να μπορή να καταθέση μια έγγραφη κι ενυπόγραφη καταγγελία, όχι για ΞΕΝΟΥΣ, αλλά για τους «δικούς μας» ΠΡΟΔΟΤΕΣ και απάνθρωπους που συμπεριφέρθηκαν έτσι στα θύματα της προσφυγιάς και στην ΜΝΗΜΗ τους;
    Να δώσουμε όνομα στους προδότες.
    Κι άν φύγουμε απ’ αυτόν τόν κόσμο να ξέρουμε ΠΟΥ ΔΓΙΑΟΛΟ βρήκε τό σθένος ο Φοξβάγεν πρωθυπουργός, να ΚΑΤΑΘΕΤΗ στεφάνι στόν παιδεραστή Ντοβμέ της Άγγυρας και γιατί το ίδιο έπραξε κι ο Βατραχοειδής νάνος ο κρυπτοεβραίος και μασώνος τής Στοάς Ησίοδος Μεταξάς ο τουρκολάγνος, αλλά κι η Ροζαλία ή Αβέρωφ, κι όλα τα σκουπίδια του κερατά, βενιζέληδες, χουνταίοι κι όσοι άλλοι βίασαν τον λαό μας.
    ΠΩΣ τόλμησαν να το πράξουν αυτό; Την φριχτή συνωμοσία της Σιωπής εννοώ- λοιπόν, τί λές; Κάνουμε μια ΔΙΚΗ γι’ αυτά τα καθήκια, έτσι για να μην φύγουμε λαπαδίστικα απ’ τόν μάταιο τούτο κόσμο; Τά οστά των αδικοσφαγμένων και θυμάτων πρωτίστως κάποιων φερομένων ως «ελλήνων», θα λάβουν μια μικρή δικαίωση, αλλά κι εμείς θα έχουμε μια απόδειξη στα χέργια μας ότι η λοβοτομή που χρόνια μας κάνουν, δεν απέδωσε.
    Όποια κι άν ήνε η απάντησή Σου, ξανά εκφράζω τον θαυμασμό μου και την ευγνωμοσύνη μου για την καλή και συστηματική σου έρευνα η οποία ρίχνει ένα ιδιαίτερο και ήρεμο φώς στα τραγικά γεγονότα της Φυλής μας, αλλά πλαγίως και της Ανθρωπότητος ολόκληρης, θύμα, για όσους πιστεύουν, του πρώτου εκείνου Ανθρωποκτόνου, του Σατανά που απ’ ότι φαίνεται «εμπνέει» τις ηγεσίες του Πλανήτη μας.
    Ο Θεός να σ’ έχη καλά, φίλε,
    +Ιερ. Απόστολος Κ. Γάτσιας, Καθ., ΔΣ Ενώσεως Συγγραφέων Ευρώπης, Ιδρυτής του Αυτόνομου και Ανεξέλεγκτου Ψυχοϊστορικού Εργαστηρίου Γεωπολιτικών Ερευνών και Συστηματικών Τεκμηριώσεων για τις Εξωγήϊνες Δραστηριότητες και τις Ανθρώπινες Σχέσεις.

  16. +ιΙερεύς Απόστολος Κ. Γάτσιας on

    Κάτι αντίστοιχο συνέβη καί στήν Ελλάδα μετά τίς Χούντες, 1967 τού Παπαδόπουλου καί 1973 τού Ιωαννίδη, οπότε η ΕΣΑ «Ελληνική Στρατιωτική Αστυνομία», άλλαξε ονομασία, καί ονομάστηκε σκέττο ΣΑ: Στρατιωτική Αστυνομία, γιά τόν ίδιο λόγο. Ομοίως η Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών [ΚΥΠ], μετωνομάστηκε σέ ΕΥΠ [Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών]. Αλλά τό πιό κουφό συνέβη στήν… κουμμουνιστοφάγα ΕΒΧ, Ελληνική Βασιλική Χωροφυλακή, τό γνωστό «μπασκιναργιό» πού συγχωνεύτηκε μέ τήν Αστυνομία τών Πόλεων [μόνο σέ Αθήνα, Πάτρα καί … Κέρκυρα υφισταμένη ώς τότε], κι αφού καταργήθηκαν ή συγχωνεύτηκαν διάφορα άλλα φασιστοειδή Σώματα Ασφαλείας καί γερμανοτσολιάδικα, ραλλικά, ταγματαλήτικα μπεγλέργια καί ΤΕΑ [τάγματα εθνικής άμυνας], τελικώς, φτάσαμε στήν κατάντια νά ονομάζεται σήμερα η… ελληνική αστυνομία ώς «ΕΛΑΣ», πού είναι ακριβώς η ονομασία τών βασικών … αντιπάλων της, ήτοι τού αναρχοκομμουνιστικού καί συμμοριτικού κατασκευάσματος πού έφερε τήν ονομασία Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός, δηλαδή ΕΛΑΣ, τό ίδιο ακριβώς όπως ονομάζονται σήμερα οι «μπάτσοι», λίγο-πολύ, «ελασίτες»!

    Αλήστου μνήμης καταστάσεις εμφύλιου αλληλοσπαραγμού πού αιματοκύλισε καί σακάτεψε υλικά καί πνευματικά τήν Ελλάδα σχεδόν ολόκληρο τόν 20ό αιώνα, μέ κορύφωση τήν σφαγή τών ετών 1945-1949. Αλλά, νά ξαναγυρίσουμε στό θέμα μας, γιά τά εβραιοκουμμουνιστικά ανδραγαθήματα στήν δυστυχή Ρωσσία.
    Μέχρι τον Νοέμβριο του 1917, οι κομμουνιστές είχαν αντικαταστήσει την προσωρινή κυβέρνηση και ένας απαίσιος εμφύλιος πόλεμος άρχισε. Οι μπολσεβίκοι, [Bolsheviks = πλειοψηφούντες κουμμούνες, δηλαδή οι Trotsky και Λένιν], διεξήγαγαν όπως θά δούμε, έναν πόλεμο σε έξι μέτωπα. Νά πιάσουμε όμως τά γεγονότα μέ τήν σειρά καί ένα-ένα.
    Στις 3 Μαρτίου τού 1918, ο Λένιν υπέγραψε συμφωνία ειρήνης με την Γερμανία, κι έτσι οι γερμανοί μπόρεσαν να κινήσουν τον όγκο των στρατευμάτων πού διέθεταν ώς τότε στο ανατολικό μέτωπο, προς τη δύση, για να συναντήσουν τον ερχόμενο αμερικανικό στρατό.
    Κατόπιν, κάτι τό πολύ πιό περίεργο συνέβη. Ενώ γίνονταν ο χαμός, στήν κορύφωση δηλαδή τού 1ου Παγκοσμίου Πολέμου [!], οι Ηνωμένες Πολιτείες αποβίβασαν χιλιάδες στρατιώτες στο Murmansk, [πρός… Βόρειο Πόλο μεριά!] που ενώθηκαν με τους βρετανούς και γάλλους στρατιώτες, τραβόντας όλοι μαζί αυτοί οι ηλίθιοι πρός τόν νότο [!;], προς την Αγία Πετρούπολη.

    Επίσημα επρόκειτο νά πάνε εκεί γιά «να σταματήσουν» την επανάσταση, αλλά στην πραγματικότητα επρόκειτο νά σταθμεύσουν εκεί γιά άλλο «λόγο»: να σιγουρευτούν ότι οι κομμουνιστές θα πετύχουν!
    Από το νότο πάλι, μεγάλες γερμανικές δυνάμεις κινήθηκαν πρός την Ουκρανία, όπου εξασφάλισαν την τεράστια περιοχή τούτη… για τους κομμουνιστές.
    Στην ανατολή, τα αμερικανικά και ιαπωνικά στρατεύματα απεστάλησαν για να εξασφαλίσουν καί την Σιβηρία για… τους κομμουνιστές.
    Περισσότεροι από 100.000 στρατιώτες από 14 έθνη έμειναν στην Ρωσία έως το 1922, μέχρις ότου δηλαδή οι Μπολσεβίκοι [Bolsheviks, πλειοψηφίσαντες] έγιναν αρκετά ισχυροί γιά να κρατήσουν όλα τά εδάφη και να αρχίσει την κακοποιό της υπόσταση η νέα Σοβιετική Ένωση.
    Ανάμεσα στούς εισβολείς καί μερικές ελληνικές μεραρχίες πού είχε στείλει κατά διαταγήν τών αφεντικών του αγγλογάλλων, γιά νά σταματήσουν τάχα τόν… κουμμουνισμό [!;], ο περίεργος κρυπτοεβραίος πού διαφέντευε τήν Ελλάδα, ο λεγόμενος «εθνάρχης», άλλοτε δοτός τής μασσωνικής «Εθνικής Εταιρείας» κι άλλοτε στηριγμένος στίς λόγχες τών σενεγαλέζων, Βενιζέλος.
    Υπολογίζεται ότι περίπου 60 εκατομμύρια ρωσικού λαού πέθαναν κατά την διάρκεια της σοβιετικής εποχής.
    Η ρωσική επανάσταση ήταν στην πραγματικότητα μια εβραϊκή κατάληψη της Ρωσίας, σε αναμονή για τον σχηματισμό του κράτους του Ισραήλ και του ερχόμενου εβραϊκού messiah [= Αντιχρίστου].
    Ο ρωσικός λαός, οι απλοϊκοί άνθρωποι δεν είχαν καμιά πιθανότητα νά γλυτώσουν δεδομένου ότι οι κορυφαίες υπηρεσίες πληροφοριών διάφορων εθνών συνεργάστηκαν στενά μεταξύ τους, ενώ οι κανονικοί στρατοί τών χωρών τους διεξήγαν έναν τρομερό, συμβατικό πόλεμο.
    Μπορεί καλύτερα να περιγραφεί η όλη υπόθεση ως ένα γιγαντιαίο παιχνίδι σκακιού, με τον κόσμο ως σκακιέρα και ορισμένους ηγέτες νά παίζουν.
    Και αιφνίδια ο θάνατος έρχεται στους κοινούς ανθρώπους, τών οποίων δεν ήρθε ακόμα η ώρα πού πρέπει να πεθάνουν. Όσοι δεν πεθάνουν, πρέπει να εργαστούν σκληρά για να πληρώσουν τους φόρους, να φκιάξουν τα όπλα και να υποστηρίξουν «τα στρατεύματα» τών επόμενων πολέμων!

    Όσοι θά διαβάσουν τούτο τό κείμενο, πιθανόν νά προβληματιστούν ώς πρός τό γεγονός ότι προσδιορίζω ίσως τους Εβραίους ως σκακιστές, στό παγκόσμιο παιχνίδι. Ως τούς ανθρώπους εκείνους πού κινούν τά νήματα καί στέλνουν τόν αθώο κοσμάκη στά μνήματα. Τό καταλαβαίνω αυτό, αλλά σας ζητώ να κρατήσετε την κρίση σας αυτή έως ότου μελετήσετε επόμενα κομμάτια στήν έρευνά μου, όπου λαμβάνω μέριμνα νά παραλληλίσω τά καταγραφέντα γεγονότα μέ τήν βιβλική αλήθεια καί τίς όποιες πληροφορίες καί στοιχεία έχω συγκεντρώσει σχετικά με τον λεγόμενο Αντίχριστο.
    Γεγονότα, όπως οι Βαλκανικοί πόλεμοι, ο 2ος Παγκόσμιος, οι βομβαρδισμοί τών νατοϊκών στήν Γιουγκοσλαβία, ο Πόλεμος τού Κόλπου, Η νέα «ισλαμική» Τρομοκρατία, κλπ, έχουν οπωσδήποτε τεράστια σημασία καί ξεχωριστά ένα-ένα, θά τά δούμε. Ωστόσο, σ’ αυτό τό μελέτημα προέταξα μιά γενική θεώρηση στό φιάσκο τού κουμμουνισμού καθώς, δίχως αμφιβολία, ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΠΗΡΕΑΣΤΕΙ από τήν λεγόμενη «ΡΩΣΙΚΗ» ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
    Δεν υπάρχει κανένα πρόσωπο που ζει στον κόσμο σήμερα όποιος κι άν είναι αυτός καί με όποιον τρόπο, πού νά μήν έχει επηρεαστεί από αυτή την φρικτή αρρώστια πού χτύπησε το 1917 την Ρωσία. Χωρίς την μπολσεβικική επανάσταση δεν θα είχε υπάρξει καμία κομμουνιστική Κίνα, κανένας ψυχρός πόλεμος για περισσότερο από 40 έτη, κανένας κορεατικός πόλεμος, κανένας πόλεμος στο Βιετνάμ και καμία κατοχή των βαλτικών εθνών, τής Πολωνίας, τής Ανατολικής Γερμανίας, τής Τσεχοσλοβακίας, τής Ουγγαρίας, τής Ρουμανίας, τής Βουλγαρίας, τής Αλβανίας, τής Γιουγκοσλαβίας κτλ. Εξήντα εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν στην Κίνα κάτω από τον κομμουνισμό, εκατομμύρια σε άλλα έθνη και Χριστιανοί στάλθηκαν σέ στρατόπεδα εργασίας [γκούλανγκ]. Οι άνθρωποι που έχουν ζήσει κάτω από τον κομμουνισμό, στερήθηκαν καί τά στοιχειώδη τής διαβίωσης καί πρωτίστως μιά κανονική καί πλήρη συμμετοχή στην ελευθερία όπως ο Θεός έδωσε.

    Ναι, πιστεύω, ο διάβολος ήταν εκείνος πού εφηύρε τήν κουμμουνιστική απάτη, αλλά αρωγοί του υπήρξαν άτομα-φίδια, όπως ο Λένιν, ο Στάλιν, ο Trotsky, ο Parvus, οι Warburg, οι Rothschild, οι Rockefeller, οι Morgan και άλλα τέτοια όργανα.
    Εάν οι σωστοί άνθρωποι που έζησαν στον αιώνα πού πέρασε, τό ήξεραν αυτό, θα μπορούσαν πιθανόν να το έχουν σταματήσει. Αλλά επέλεξαν να μην ανακαλύψουν την αλήθεια. Είμαστε, εμείς άραγε που ζούμε τώρα κάπως εξυπνότεροι, πρόθυμοι να ανακαλύψουμε την αλήθεια και να ενεργήσουμε γιά νά λάμψη; Πώς άραγε θα μας κρίνουν οι απόγονοί μας εάν ο Κύριος επιτρέψει άλλον έναν αιώνα στήν ανθρωπότητα νά υπάρξη; Τούτο, καλό θά ’ταν ν’αρχίσουμε νά τό σκεπτόμαστε τώρα.
    Καί στήν περίπτωση πού χρειαζόμαστε πρόσθετα στοιχεία, βεβαίως καλό θά ήταν νά δούμε καί τά εγγλέζικα σχέδια, παράλληλα μέ τόν ρόλο τής εβραιομασσωνικής Στοάς «B’nai B’rith» Θεσσαλονίκης καί τήν σκοτεινή παρουσία τών νεότουρκων, γεγονότα δηλαδή πού ενδιαφέρουν ιδιαίτερα εμάς τούς νεοέλληνες.
    Είναι σαφές ότι η Στοά B’nai B’rith είναι ένα άθλιο εργαλείο τών βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, που οργανώνεται και κατευθύνεται για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της βρετανικής αυτοκρατορικής πολιτικής, και όχι τα συμφέροντα των Εβραίων, ούτε ακόμη και των μελών τής ίδιας τής Στοάς B’nai B’rith.

    Μια ιδιαιτερότητα τής B’nai B’rith σε σύγκριση με τις άλλες οργανώσεις που προωθήθηκαν από τόν Palmerston και τά τρία τσιράκια του [stooges τούς αποκαλούσε ο ίδιος!], είναι ότι η B’nai B’rith χρησιμοποιήθηκε σέ εκτετεμένη ποικιλία στόχων, σε διάφορες χώρες και εποχές. Επομένως, μπορούμε νά πούμε ότι η B’nai B’rith υπήρξε μονιμότερη ανάμεσα στίς συνεχείς οργανωμένες από τόν ίδιο, επαναστάσεις τύπου «Ματσίνι», [διεθνής όρος: Mazzinian], μεταξύ των οποίων μάλιστα ξεχωρίζει ως ο πιό εξειδικευμένος μηχανισμός.
    Στο τέλος του 20ού αιώνα, ένας από τους στόχους που διατάχθηκε νά φέρη εις πέρας η Στοά B’nai B’rith ήταν να επιτευχθή, με τη βοήθεια φυσικά κι άλλων ματσινιστών πρακτόρων, ο διαμελισμός [τό λεγόμενο: dismemberment], το κομάτιασμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
    Αυτό εξάλλου ήταν το κράτος που οι Βρετανοί αποκαλούσαν ώς τόν «μεγάλο ασθενή της Ευρώπης». Ιστορικά, η Οθωμανική αυτοκρατορία προσέφερε μιά εκπληκτική ανοχή στις εθνικές μειονότητές της. Προκειμένου να ανατιναχθεί λοιπόν η αυτοκρατορία, έπρεπε να μεταλλαχτεί σέ ένα βάναυσο φυλετικό μόρφωμα στο πρότυπο τού Mazzini.
    Το 1862 λοιπόν, κατά τη διάρκεια του χρόνου διεξαγωγής του αμερικανικού εμφύλιου πολέμου, ο Mazzini κάλεσε όλους τους πράκτορές του πού δρούσαν οπουδήποτε κοντά στη Ρωσία, να ενθαρρύνουν την επανάσταση στίς περιοχές δραστηριοποιήσεώς τους, γιά νά προκαλέσουν πρόβλημα στον τσάρο Αλέξανδρο ΙΙ.
    Λίγο αργότερα, με τη βοήθεια της μασσωνικής «νέας» Πολωνίας, ο Mazzini άρχισε τήν «νέα» Οθωμανική κατασκευή του, μέσα από ένα πρόγραμμα θεωρητικών ψευδο-επιστημονικών εκδόσεων υπό τήν ηγεσία τού Adam Smith, στο Παρίσι.

    Το 1876, οι «νέοι Οθωμανοί» πήραν δια της βίας πραξικοπηματικά τήν εξουσία στήν Κωνσταντινούπολη. Αμέσως, εξεπλήρωσαν στό ακέραιο καί μέ τό παραπάνω τό μεγάλο τους χρέος! στους Βρετανούς, αφού δήλωσαν εν συνεχεία την ελευθεροποίηση των συναλλαγών, και φέραν στήν Κωνσταντίνου Πόλη τους αγγλογάλλους τραπεζίτες. Αλλά όπως είναι γνωστό, γρήγορα τό νεο-οθωμανικό κίνημα εξέπνευσε καί γιά τόν λόγο αυτό, κατασκευάστηκε στό πίξ λάξ καινούριο δηλητηριώδες φρούτο απ’ τούς ίδιους δηλητηριαστές.
    Το ίδιο δίκτυο πρακτόρων λοιπόν έκανε σύντομα στροφή στούς νεότουρκους, ο ρόλος των οποίων πέτυχε στό νά καταστρέψουν τελικά την οθωμανική αυτοκρατορία.
    Το 1908, η «Επιτροπή για την Ένωση και τήν Πρόοδο», καλύτερα γνωστή ως Νεότουρκοι, πραγματοποίησαν ένα καινούριο στρατιωτικό πραξικόπημα, νίκησαν τον Σουλτάνο, και πήραν την εξουσία στην Οθωμανική [πού κακώς ονομάζεται από μερικούς τουρκική] αυτοκρατορία. Όντες στήν διακυβέρνηση τής αχανούς χώρας πλέον, πραγματοποίησαν μια ρατσιστική εκστρατεία γενοκτόνησης όλων των μη-τουρκικών μειονοτήτων.

    Μέσα σε τέσσερα έτη, οι βιοπραγίες τους ενάντια στίς μειονότητες τής αυτοκρατορίας, προκάλεσαν τους βαλκανικούς πολέμους του 1912 – 1913, μεταξύ της Τουρκίας, της Ελλάδας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας καί τού Μαυροβουνίου. Μέχρι το 1914, αυτοί οι πόλεμοι μέ τήν σειρά τους, προκάλεσαν καί τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, με κερασάκι στην τούρτα τήν ίδια τήν Τουρκία νά γίνεται σύμμαχος της Γερμανίας.
    Μέσα σε επτά έτη από τήν άνοδό τους στήν εξουσία, οι νεότουρκοι κατέστρεψαν την Οθωμανική αυτοκρατορία. Καί πώς έγινε αυτό; Επειδή ακριβώς οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες χειραγώγησαν όλες ανεξαίρετα τίς εθνικιστικές ομάδες μέσα στην αυτοκρατορία, δηλαδή τόσο τούς Νεότουρκους όσο και τούς… αντιπάλους τους!
    Άς τά δούμε μέ τήν σειρά: Όταν οι Νεότουρκοι πήραν την εξουσία, η Οθωμανική αυτοκρατορία περιελάμβανε ακόμα την Συρία, το σημερινό Ιράκ, την Ιορδανία, την Παλαιστίνη, και την Αραβική χερσόνησο. Η αυτοκρατορία περιελάμβανε ακόμα ένα μεγάλο μέρος των Βαλκανίων: την μισή σημερινή Ελλάδα, την μισή Βουλγαρία, την μισή Σερβία, και όλη τήν Αλβανία. Η περιοχή τών εδαφών της ήταν δηλαδή κατά πολύ μεγαλύτερη από την παρούσα σήμερα Τουρκία.
    Αν και το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν Τούρκοι, υπήρχαν επίσης μεγάλοι αριθμοί Σλάβων, Ελλήνων, Αράβων, Αρμενίων, και Κούρδων. Η οθωμανική αυτοκρατορία ήταν μια πολυεθνική αυτοκρατορία, όπως ήταν και οι κοντινές [αυστριακή και ρωσική] αυτοκρατορίες.
    Οι Νεότουρκοι ήρθαν στην εξουσία κυμματίζοντας τήν σημαία της «δημοκρατίας», αλλά σύντομα ξεφούρνισαν το μπαϊράκι τού Παντουρκισμού.
    Η θεωρία τους ήταν να διαμορφωθεί ένα κράτος που θά περιελάμβανε όλους τους «τουρκόφωνους» λαούς [Turkic] της Ασίας.
    Δεδομένου ότι οι μισοί από αυτούς τους πληθυσμούς ζούσαν στη Ρωσία, αυτή η πολιτική σήμανε αναπόφευκτα μια σύγκρουση με την Ρωσία.
    Αλλά ο Παντουρκισμός δεν δημιουργήθηκε από τους Νεότουρκους και ούτε γεννήθηκε στην Τουρκία. Αρχικά «εφευρέθηκε» στήν δεκαετία τού 1860 από έναν ούγγρο σιωνιστή ονόματι Arminius Vambery, ο οποίος είχε γίνει σύμβουλος τού Σουλτάνου, αλλά δούλευε κρυφά για τον Λόρδο Palmerston και το βρετανικό φόρεην όφις [γραφείο εξωτερικών υποθέσεων]. Ο Vambery επιχείρησε αργότερα νά παίξη καί τόν ρόλο τού μεσίτη σέ μια διαπραγμάτευση μεταξύ του σιωνιστή ηγέτη Theodor Herzl και του Σουλτάνου, πού αφορούσε στη δημιουργία του Ισραήλ.
    Οι Νεότουρκοι λοιπόν ενέτειναν τήν καμπάνια γιά ένα παν-ισλαμικό κράτος. Η ιδέα πού προπαγάνδιζαν ήταν να συγκεντρωθούν όλοι οι μουσουλμανικοί λαοί του κόσμου σε μια αυτοκρατορία, άσχετα εάν αυτή θά ήταν τουρκική ή όχι. Αυτό ήταν ένας άλλος, καινούργιος στόχος που σήμανε όμως πάλι σύγκρουση με τη Ρωσία.

    Αυτή η ιδέα ξανατονίζω, δεν δημιουργήθηκε ούτε απ’ τους Νεότουρκους ούτε στην Τουρκία. Πάτρωνάς της αρχικά στήν δεκαετία τού 1870 ήταν ένας άγγλος «ευγενής» που ονομάζονταν Wilfred Blunt, η οικογένεια τού οποίου είχε δημιουργήσει την τράπεζα της Αγγλίας. Ο Blunt αυτός, ήταν άλλος ένας κορυφαίος βρετανός ανώτερος υπάλληλος τών μυστικών υπηρεσιών που στή δεδομένη στιγμή υποστήριξε τη χρησιμοποίηση του Ισλάμ για να καταστρέψει τη Ρωσία. Η βρώμικη οικογένεια Blunt αργότερα ξέρασε καί τον γνωστό βρετανό Kα-Gε-Bίτη κατάσκοπο «Kim», Philby.
    Τήν ίδια ώρα πού οι νεότουρκοι ωθούσαν τον Παντουρκισμό και τις παν-ισλαμικές κινήσεις, οι Βρετανοί ωθούσαν επίσης όλα τα αντι-τουρκικά κινήματα ανεξαρτησίας μέσα στην αυτοκρατορία. Υποστήριζαν δηλαδή τον αραβικό εθνικισμό, που καθοδηγούνταν από τό γνωστό κάθαρμα, τόν Lawrence «της Αραβίας». Υποστήριζαν καί τον σερβικό εθνικισμό, που καθοδηγούνταν από το βρετανό πράκτορα Seton-Watson καί τόν αλβανικό εθνικισμό, που πρακτόρευε η λαίδυ Dunham και τόν βουλγαρικό σωβινισμό πού ποδηγετούσε ο Noel Buxton καί ασφυκτικότερα απ’ όλους τήν άθλια μασσωνική «Εθνική Εταιρεία» στήν Ελλάδα τής «Μεγάλης Ιδέας» πού είχε γιά κερασάκι της τόν άθλιο «εθνάρχη» Βενιζέλο, τού οποίου τό εβραϊκό όνομα ήταν Μπενύ Σελόν [Μπενουζίλιο, ελληνιστί: Σαλονικόπουλος] κλπ.
    Όλοι αυτοί οι λαοί θέλησαν «ξαφνικά» αφενός να σπάσουν τά δεσμά καί νά απαλλαχθούν από την Οθωμανική αυτοκρατορία, αφετέρου απαιτούσαν επίσης καί … εδάφη των γειτόνων τους!
    Παραδείγματος χάριν, οι Βρετανοί υποστήριζαν διακαώς την ιδέα της χάραξης μιας «μεγαλύτερης Αρμενίας» μέ αρπαγή εδαφών από την Τουρκία, το Ιράν, και τη Ρωσία. Αυτή η η «μεγαλύτερη Αρμενία» δεν είχε φυσικά καμία ελπίδα ύπαρξης. Καμία από τις μεγάλες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης καί της Μεγάλης Βρετανίας, δεν το ήθελε αυτό τό πράγμα πραγματικά. Οι Κούρδοι, που ζούσαν στην ίδια περιοχή, ευκόλως εννοείται, ποτέ δεν θά τό επέτρεπαν. Αλλά οι Βρετανοί είπαν στούς δυστυχείς Αρμενίους ότι «υποστήριζαν» τα σχέδιά τους γιά …Μεγάλη Αρμενία.

    Συγχρόνως, οι Βρετανοί έλεγαν καί στους Κούρδους ότι υποστηρίζουν την ιδέα ενός «μεγαλύτερου Κουρδιστάν»! Κι έχει πλάκα αυτό. Εάν κάποιος έκανε τότε τόν κόπο νά κοιτάξη σέ έναν χάρτη, θά έβλεπε απλά ότι, τα προτεινόμενα εδάφη τού «μεγαλύτερου Κουρδιστάν» και της «μεγαλύτερης Αρμενίας» ήταν σχεδόν ίδια!
    Το 1915, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, οι Κούρδοι δολοφόνησαν άγρια περισσότερους από 1 εκατομμύριο Αρμενίους. Οι Νεότουρκοι, που είχαν τεθεί στήν εξουσία μέ τήν στήριξη τών Βρετανών, χρησιμοποίησαν τους Κούρδους (που σκέφτηκαν ότι είχαν την υποστήριξη των Βρετανών) για να θανατώσουν τις Αρμενίους (που σκέφτηκαν επίσης ότι είχαν την υποστήριξη των Βρετανών)! Οι Βρετανοί χρησιμοποίησαν έπειτα αυτήν την γενοκτονία ως αιτιολόγηση για την προσπάθεια να ελεγχθή καί η Τουρκία.
    Στην πραγματικότητα, το επόμενο έτος, οι Βρετανοί και οι Γάλλοι έκαναν ειδική συνθήκη για να προγραμματίσουν μεταξύ τους, το τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας πού θά βούταγε γιά λογαριασμό του ο καθένας τους. Σύμφωνα με το σχέδιο, που μόνο μερικώς λειτούργησε, η ίδια η Τουρκία θα μειωνόταν σε μια μικροσκοπική περιοχή τής Μαύρης Θάλασσας. Το υπόλοιπο [μεγάλο κομμάτι] της αυτοκρατορίας θα πήγαινε στά στομάχια τών βρώμικων ιμπεριαλιστών πού έχουν όνομα: στην Μεγάλη [ηθικώς: τιποτένια] Βρετανία δηλαδή και στήν ξεφτιλισμένη υπηρέτριά της, τήν γελοία Γαλλία.
    Αλλά ποιοί ήταν αυτοί οι «Νεότουρκοι», πού τόσο αποτελεσματικά κατέστρεψαν την αυτοκρατορία;
    Ο ιδρυτής των νεότουρκων ήταν ένας ιταλός αξιωματούχος τής B’nai B’rith ονόματι Emmanuel Carasso. Στό όνομα αυτό διατηρείται μέχρι σήμερα [2007], στήν Θεσσαλονίκη κάποιο κτηριακό συγκρότημα μέ τήν επιγραφή «Στοά Καράσσο». Ο ιταλοεβραίος Carasso ήταν εκείνος πού οργάνωσε τήν μυστική οργάνωση τών Νεοτούρκων στήν δεκαετία τού 1890, στην Θεσσαλονίκη, πού τότε βέβαια ανήκε στήν Τουρκία και τώρα [από τό 1912] στήν Ελλάδα. Ο Carasso ήταν επίσης ο μέγας διδάσκαλος τής ιταλικής μασονικής Στοάς στήν Θεσσαλονίκη «Ματσεντόνια Ριζορτά» [= Αναστημένη Μακεδονία]. Αυτή η φιδοφωλιά ακριβώς, η Στοά Ματσεντόνια Ριζορτά, ήταν η έδρα των Νεοτούρκων, και όλη η κορυφαία ηγεσία τών Νεοτούρκων ήταν μέλη αυτής τής Στοάς.

    Οι ιταλικές μασονικές Στοές στην οθωμανική αυτοκρατορία ώς γνωστόν, ιδρύθηκαν από έναν οπαδό του αρχιεπαναστάτη Giuseppe Mazzini, ονόματι Emmanuel Veneziano, ο οποίος ήταν επίσης ηγέτης καί της θυγατρικής τής ευρωπαϊκής B’nai B’rith, δηλαδή τής Γιουνιβερζάλ Ιζραελίτ Αλλιάνς [= Παγκόσμιας Ισραηλινής Συμμαχίας].
    Κατά τη διάρκεια του καθεστώτος τών Νεοτούρκων, ο Carasso συνέχισε να διαδραματίζει έναν κύριο ρόλο. Μάλιστα ήταν εκείνος πού συναντήθηκε με τον Σουλτάνο, για να του πει ότι νικήθηκε. Ήταν υπεύθυνος για την κράτηση του Σουλτάνου σέ κατ’ οίκον περιορισμό. Ήλεγχε καί διηύθυνε τό δίκτυο κατασκοπίας τών Νεότουρκων στα Βαλκάνια. Αυτός ήταν επίσης ο υπεύθυνος για όλες τις προμήθειες τροφίμων στην αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου.
    Μια άλλη σημαντική περιοχή γιά τούς ενδιαφερομένους, ήταν ο Τύπος. Ενώ βρίσκονταν οι Νεότουρκοι στήν εξουσία, κυκλοφόρησαν διάφορες εφημερίδες, συμπεριλαμβανομένης καί τής εφημερίδας «The Young Turk» [= ο Νεότουρκος] καί συντάκτης δεν ήταν κανένας άλλος εκτός από το ρώσο σιωνιστή ηγέτη Vladimir Jabotinsky. Ο Jabotinsky, όπως γνωρίζουμε σήμερα πολύ καλά, είχε εκπαιδευτεί ως νεαρός άνδρας στην Ιταλία. Είναι ο ίδιος αυτός εγκέφαλος πού αντέγραψε αργότερα τις ιδέες τού Mazzini καί τίς χρησιμοποίησε ως βάση για τό εγκληματικό σιωνιστικό κίνημα.

    Ο Jabotinsky εμφανίστηκε στην Τουρκία αμέσως μετά την αρπαγή τής εξουσίας δια της βίας από τούς Νεοτούρκους, για να αναλάβει τήν «οικονομία». Τά χρηματοοικονομικά ήταν στήν αρμοδιότητα αρχικά ενός μέλους τού τουρκικού υπουργικού συμβουλίου, αλλά αφού χρηματοδότης ήταν η ρωσική σιωνιστή ομοσπονδία και ρυθμίστηκε τό θέμα αυτό από τήν B’nai B’rith, άνευ όρων αφεντικό κατέστη ο Ζαμποτίνσκυ. Συγχρόνως η χρηματοεκδοτική πολιτική επιτηρούνταν από έναν ολλανδό σιωνιστή ονόματι Jacob Kann, ο οποίος ήταν ο προσωπικός τραπεζίτης του βασιλιά και της βασίλισσας των Κάτω Χωρών.
    Ο Jabotinsky δημιούργησε αργότερα τήν πιό αντι-αραβική απ’ όλες τίς σιωνιστικές οργανώσεις, τήν Irgun. Οι οπαδοί του στο Ισραήλ είναι σήμερα αυτοί που αντιτάχθηκαν στό πρόσφατο παρελθόν, μέ τήν πιό λυσσασμένη βία, στις συμφωνίες ειρήνης τών Πέρεζ – Arafat.
    Ένας άλλος συνεταίρος τού Carasso ήταν ο Αλέξανδρος Helphand, καλύτερα γνωστός ως Parvus, ο χρηματοδότης των ρωσικών επαναστάσεων του 1905 και του 1917. Αμέσως μετά το 1905, ο Parvus κατέφθασε στην Τουρκία, όπου έγινε οικονομικός εκδότης μιας σημαντικής εφημερίδας μέ τίτλο «The Turkish Homeland» [Η τουρκική πατρίδα]. Τούτος ο Parvus έγινε συνέταιρος στίς επιχειρήσεις τού Carasso στο εμπόριο σιταριού, και …προμηθευτής όπλων στον τουρκικό στρατό κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων. Επέστρεψε αργότερα στην Ευρώπη, για να τακτοποιήσει τήν υπόθεση τής μεταφοράς τού Λένιν μέ το μυστικό «σφραγισμένο» τραίνο, που έφερε [τόν Λένιν καί τά εισαγόμενα παληκάρια του], από τήν Ελβετία μέσω … εμπόλεμης Γερμανίας! στήν Ρωσία, το 1917, γιά νά φροντίσουν τά συμφέροντα τών… προλεταρίων, υπογράφοντας τήν γνωστή εξευτελιστική συνθήκη μέ τούς γερμανούς!
    Φυσικά, υπήρξαν επίσης καί μερικοί Τούρκοι που βοήθησαν να αρπάξουν οι Νεότουρκοι τήν κουτάλα τής εξουσίας. Παραδείγματος χάριν, ο πασάς Talaat. Τούτος ο Talaat, ήταν ο υπουργός Εσωτερικών και ο δικτάτορας του καθεστώτος κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου. Ήταν μέλος τής ιταλικής μασονικής Στοάς πού διαφέντευε ο Carasso στήν Θεσσαλονίκη. Ένα έτος πριν από το Πραξικόπημα του 1908, ο Talaat έγινε Μέγας Διδάσκαλος τής Σκωτικής μασσωνίας στην Οθωμανική αυτοκρατορία. Εάν πάτε στά κεντρικά γραφεία τής Σκωτζέζικης Μασσωνίας στην Ουάσιγκτων, εύκολα μπορείτε να διαπιστώσετε ότι οι περισσότεροι από τους ηγέτες τών Νεοτούρκων ήταν ανώτεροι αξιωματούχοι στη σκωτσέζικη Μασσωνία.

    Αλλά ποιός ήταν εκείνος πού εγκαθίδρυσε τη σκωτσέζικη Μασσωνία στην Τουρκία; Ορίστε ένα μπουμπούκι, από τά Άνθη τού Κακού: Ένας από τους ιδρυτές λοιπόν ήταν ο μεγάλος δάσκαλος της σκωτσέζικης μασσωνίας τής Γαλλίας, ο Adolph Cremieux, ο οποίος συνέβη επίσης να είναι επικεφαλής καί της ευρωπαϊκής θυγατρικής B’nai B’rith! Ο Cremieux ήταν ηγέτης της «νέας» Γαλλίας τύπου Mazzini, και βοήθησε να τεθή ο βρετανός τσουτσές [πράκτορας] «αυτοκράτωρ» Napoleon ΙΙΙ στήν εξουσία εκεί.
    Μπορείτε να βρείτε την ιστορία των Νεοτούρκων στά αρχεία τής εβραϊκής Στοάς B’nai B’rith και στα αρχεία τής σκωτζέζικης μασσονερίας, αλλά δεν μπορείτε να την βρείτε στα [επίσημα] βιβλία τής «ιστορίας». Η καλύτερη δημόσια καταγραφή βρίσκεται στή νουβέλα «Greenmantle», όπου περιγράφεται λεπτομερώς ο «ήρωας», ένας βρετανός κατάσκοπος που καθοδήγησε τους Νεότουρκους. Ο Carasso εμφανίζεται σ’ αυτό το μυθιστόρημα με το όνομα Carusso. Ο συγγραφέας, John Buchan, που ήταν ανώτερος υπάλληλος τής βρετανικής κατασκοπίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, προσδιόρισε αργότερα τον ήρωα του μυθιστορήματος ως Aubrey Herbert.
    Στην πραγματική ζωή, τό όνομα Herbert ανήκει σέ μια από τις ισχυρότερες «ευγενείς» οικογένειες στην Αγγλία. Η οικογένεια αυτή ποτέ δεν ήλεγχε λιγότερες από τέσσερις κομμητείες [earldoms]. Η επαναλαμβανόμενη επαφή του τύπου αυτού μέ τόν εβραίο Carasso και άλλους ηγέτες τών Νεότουρκων, είναι ένα θέμα γιά έρευνα στά διάφορα κρατικά αρχεία.
    Ο παππούς Herbert ήταν ο προστάτης τού Mazzini και πέθανε καθώς ηγούνταν επαναστατικών όχλων διαφόρων αλητών στην Ιταλία τό 1848. Ο πατέρας του ήταν επικεφαλής τού βρετανικού τεκτονισμού στίς δεκαετίες 1880 και 1890.
    Ο θείος του ήταν ο βρετανός πρεσβευτής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, ο Herbert ήταν ο ύψιστος βρετανός αρχιρουφχιάνος [= spymaster] των δικτύων στη Μέση Ανατολή. Κι ο πολύς Λώρενς της Αραβίας προσδιόρισε αργότερα τόν Herbert, λέγοντας ότι αυτός ο τρισκατάρατος ήταν ο Εγκέφαλος [;] «the head of the Young Turks» [= προϊστάμενος των Νεοτούρκων].

    Το αμερικανικό υπουργείο εξωτερικών, διαδραμάτισε επίσης έναν σημαντικό ρόλο στην συνωμοσία. Αφού από τό 1890 μέχρι τόν Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξαν τρεις ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ πρεσβευτές στην Τουρκία: ο Όσκαρ Straus, ο Abraham Elkin, και ο Henry Morgenthau. Και οι τρείς αυτοί ήσαν φίλοι τού Σάϊμων Wolf. Και οι τρείς τους, ήταν ανώτεροι υπάλληλοι τής εβραϊκής B’nai B’rith σέ διατεταγμένη φυσικά υπηρεσία.

  17. ssp on

    Συγχαρητηρια για το εξαιρετικο αρθρο σας. Δεν εχω ξαναδιαβασει καποιο αρθρο άλλου Έλληνα ιστορικου η πολιτικου που να μπορεσε να δει ψυχραιμα και αντικειμενικα την ουσια του προσφυγικου ζητηματος. Δυστυχώς έχετε δίκιο, η Ελληνική κοινωνία ουδέποτε δέχτηκε τους πρόσφυγες, και παρόλο που πέρασαν 90 χρονια, ακομα και σημερα το θέμα της καταστροφης του 1922 χρησιμοποιείται σαν αφορμη ιδεολογικης αντιπαραθεσης. Η μεν ακρα δεξια σαν οχημα μεγαλοιδεατισμου, η δε «διεθνιστικη» αριστερα σαν μια μαυρη στιγμη της ελληνικης ιστοριας, για την οποια θα πρεπει να απολογηθουμε. Ενα γεγονος που έχει σημασία στην διαδικασία (μη) αφομοίωσης ειναι και η κοινωνικη διαφορά των προσφύγων απο τους γηγενεις το 1922. Εννοώ ότι το τμήμα της Ελλάδας που είχε ανεξαρτητοποιηθεί ως τότε ήταν το πλεον υποανάπτυκτο, όπως σωστά παρατηρήσατε στο άρθρο σας. Τα μεγάλα αστικά κέντρα του Ελληνισμού, η Κωνσταντινούπολη, η Σμύρνη, η Αλεξάνδρεια κλπ, δεν ενσωματώθηκαν ποτέ στο νέο Ελληνικό κράτος. Οι πρόσφυγες όμως ήταν κατά μεγάλο ποσοστό αστοί, με μόρφωση και ικανότητες που ξεπερνούσαν κατά πολύ το μέσο όρο του μορφωτικού επιπέδου των παλαιοελλαδιτών. Ένας από τους βασικούς λόγους του μίσους που εισέπραξαν οι πρόσφυγες του 1922 ήταν ακριβώς αυτή η κοινωνική ανωτερότητα τους. Η τότε Ελληνική κοινωνία, ακριβώς όπως και η σημερινή, αρνείται να προσλάβει και να αφομοιώσει οτιδήποτε θετικό φέρνουν μαζί τους οι πρόσφυγες. Τους ανέχεται μόνο στο περιθώριο, και τους αποδέχεται μόνο όταν αυτοί απωλέσουν την διαφορετικότητα τους. Το ίδιο συνέβη περίπου με τους Ρωσοπόντιους του 1993. Όσον αφορά την ομάδα του Ιού, και τους συμπορευόμενους ιστορικούς, έχουν καταφέρει όντως να αποπροσανατολίσουν αρκετούς σκεπτόμενους ανθρώπους, και να δημιουργήσουν ενοχικά συμπλέγματα, και φόβο σε όσους δεν θέλουν να ξεχάσουν τις πατρίδες των προγόνων τους ότι θα χαρακτηριστουν υπερεθνικιστές και φασίστες. Δεν έχει σημασία όμως, γιατί η πραγματικότητα υπαρχει – η περίοδος της μικρασιατικής καταστροφής είναι καλά τεκμηριωμένη διεθνώς και τα γεγονότα δεν αμφισβητούνται ευκολα. Λίγη και προσωρινή επιρροή έχουν οι λόγοι τους, απόδειξη και η απόσυρση του βιβλίου της Στ δημοτικού. Άλλωστε, στο χέρι των απογόνων των προσφύγων είναι να διατηρηθεί η ιστορική συνέχεια. Ευθύνη του καθενός μας είναι να αποκαταστήσουμε την αλήθεια και την θέση μας μέσα στην σημερινή κοινωνία, και να σταματήσουν τα λάθη του παρελθόντος.

  18. Στίνας on

    Οταν το ΚΚΕ σκοτωνε συντροφους
    ——————————————————

    Η ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΕΘΝΙΣΤΩΝ

    Αγωνιστές γνωστούς, αφοσιωμένους με όλη τους την ψυχή στο απελευθερωτικό κίνημα των εργαζομένων, δοκιμασμένους από χρόνια φυλακή, εξορία και βασανιστήρια, τους έσφαζαν τους έκοβαν το λαιμό ή τους κάνανε λυώμα το κεφάλι με ρόπαλα. Από τις εκατοντάδες των αγωνιστών που έπεσαν κάτω από το μαχαίρι και το ρόπαλο του σταλινικού δολοφόνου θα αναφέρουμε μερικά ονόματα:

    Τον Δημοσθένη Βουρσούκη, αγωνιστή από τους πιο εκλεκτούς τους πιο αφοσιωμένους, πιο δραστήριους, πιο μορφωμένους, δραπέτη της Ακροναυπλίας, τον έπιασαν και τον σκότωσαν τις μέρες της «απελευθέρωσης» και της «εθνικής κυβέρνησης».

    Τον Θύμιο Αδραμυτίδη, υπάλληλο του Ευαγγελισμού από τους πιο αγνούς και σεμνούς αγωνιστές που οι συνάδελφοι του τον είχαν εκλέξει παμψηφεί στη διοίκηση του συνδικάτου τους, τον σκότωσαν μέσα στην αυλή του Ευαγγελισμού, το πρωί της 3ης Δεκέμβρη 1944, όταν καλούσαν συλλαλητήριο για την «ελευθερία» και τα «δικαιώματα» του λαού.

    Τον Θανάση Οικονόμου, φοιτητή, στέλεχος της ΕΠΟΝ του Γκύζη που πέρασε στις γραμμές των διεθνιστών, τον σκότωσαν αφού πρώτα του έβγαλαν τα μάτια.

    Τον Παναγιώτη Τσιγγέλη, εργάτη, δραπέτη από τα νησιά, τον έσφαξαν αμέσως όταν τον έπιασαν στη Βάθη, με μαχαίρι όπως σφάζουν τα αρνιά.

    Σκότωσαν τον Νίκο Αραβαντινό, παληό διεθνιστή κομμουνιστή, πασίγνωστο σε όλη την Κεφαλονιά για τους αγώνες του στο εργατικό και αγροτικό κίνημα, με πολλά χρόνια φυλακή και εξορία. Τον πατέρα του, γνωστό προοδευτικό δάσκαλο τον είχαν σκοτώσει οι Γερμανοί.

    Σκότωσαν τον Σταύρο Βερούχη, ανάπηρο πολέμου, τυφλό από πολεμικό αέριο, γραμματέα της «Ομοσπονδίας αναπήρων και θυμάτων πολέμου» και εκλέκτορα της ΠΕΕΑ. Αυτόν τον σκότωσαν γιατί, όταν στο Πλατανιστό της Εύβοιας ανακάλυψαν μια αποθήκη με λάδια, αυτός επέμενε να διανεμηθεί το λάδι στους αγρότες που πέθαιναν από αποβιταμίνωση και όχι στην «Επιμελητεία του Αντάρτη» που ζητούσε ο υπεύθυνος του ΚΚΕ. Σε λίγες μέρες τον πήραν για μια δήθεν σύσκεψη της ΠΕΕΑ και στο δρόμο κυριολεκτικά τον αποκεφάλισαν.

    Σκότωσαν τον Γ. Δόξα εργάτη ελαιοχρωματιστή, τον Μ Μούσκα γκαρσόνι, τους αδελφούς Θεμελή καπνεργάτες, τον Κ. Χαριτωνίδη επαγγελματία, τον Π. Παναγιωτίδη ράφτη, αδελφό του Ν. Παναγιωτίδη που είχε πεθάνει στην Ακροναυπλία, τον Κώστα Δαμαλά τσαγγάρη, τον Στρ. Σπανέα δημοσιογράφο, και άλλους.

    Αυτοί είναι ορισμένοι από τις εκατοντάδες διεθνιστές επαναστάτες που πλήρωσαν με τη ζωή τους από το χέρι του σταλινικού δολοφόνου την πίστη τους στο Σοσιαλισμό και την Επανάσταση. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι φονιάδες ήξεραν ποιους σκότωναν. Ήξεραν ότι σκότωναν επαναστάτες και γιατί ήταν επαναστάτες τους σκότωναν. Δύο από αυτούς τους αρχιδήμιους, ένας Παρασκευάς στην Καισαριανή και ένας Μπάρμπας στον Πειραιά, πέρασαν με την μεγαλύτερη άνεση, μετά την ήττα του ΕΑΜ, στην Ασφάλεια για να συνεχίσουν από εκεί την ίδια δουλειά.

  19. on

    ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ, δείτε [ΕΔΩ]

    “- Ο αρχειομαρξισμός υπήρξε ένα ιδιότυπο επαναστατικό ρεύμα -καθαρά ελληνικό φαινόμενο- που έδρασε ουσιαστικά από το 1923 έως το 1930. Η πρώτη ηγεσία του (Τζουλάτι) ήταν οι πρώτοι Μπολσεβίκοι στην Ελλάδα, αριστερή τάση του ΣΕΚΕ, που πάλεψαν για την προσχώρηση του ΣΕΚΕ στην Γ’ Διεθνή. Επειδή όμως το ΣΕΚΕ, λίγο μετά την ίδρυσή του, μπήκε σε μια πορεία καθαρά οπορτουνιστική και οργανωτικά είχε το μαύρο του το χάλι, οι αρχειομαρξιστές σχημάτισαν μια μυστική φράξια μέσα σε αυτό για να παλέψουν τις ιδέες τους. Πολύ σύντομα όμως διαγράφτηκαν και ακολούθησαν αυτόνομη πορεία. Δεν έπαψαν όμως να υποστηρίζουν την ενότητα των κομμουνιστών και την αναφορά στην Γ’ Διεθνή.

    – Εξέδιδαν ένα περιοδικό με σπουδαίες μεταφράσεις των κλασικών του μαρξισμού, το “Αρχείο του Μαρξισμού”, από το οποίο και πήραν το όνομά τους.

    – Από το 1925 και μετά, μαζικοποιήθηκαν ραγδαία, κέρδισαν τη Γενική Συνομοσπονδία Αναπήρων και Θυμάτων Πολέμου, τους αρτεργάτες, τους τσαγκαράδες και δεκάδες ακόμη επαγγελματικά σωματεία.

    – Το 1930 προσχώρησαν στον τροτσκισμό και έγιναν το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης, με το όνομα ΚΟΜΛΕΑ. Από το 1930 και μετά, λοιπόν, δεν μπορούμε πια να μιλάμε ουσιαστικά για αρχειομαρξισμό, αλλά για ελληνικό τροτσκισμό.

    – Την περίοδο 1930-1934, το ΚΟΜΛΕΑ είχε τέτοια δύναμη, που στο οργανωμένο εργατικό κίνημα συγκρουόταν στα ίσα με το ΚΚΕ.

    – Το ΚΚΕ φυσικά τους έλεγε “αρχειοφασίστες”, “τροτσκιστοχαφιέδες” και τα γνωστά, δολοφόνησε 2 μέλη τους (αυτά μόνο μέχρι τον πόλεμο) και τραυμάτισε δεκάδες.

    – Το 1934, το ΚΟΜΛΕΑ διασπάστηκε, και η τάση του Γιωτόπουλου (πατέρα του σημερινού) προσπάθησε να φτιάξει κάτι σαν νεο-αρχειομαρξιστικό ρεύμα. Ωστόσο, αυτό δεν είχε και πολύ σχέση με τον παλιό αρχειομαρξισμό, αφού τα καλύτερα στελέχη του ΚΟΜΛΕΑ στη διάσπαση έμειναν με τον Τρότσκυ.

    – Αυτό το νεο-αρχειομαρξιστικό ρεύμα βασικά διαφώνησε με την ίδρυση της Δ’ Διεθνούς, συνδέθηκε με το POUM στην Ισπανία και άλλες τροτσκίζουσες οργανώσεις.

    – Μέσα στην κατοχή, αντίθετα απ’ ό,τι λέει ο φίλος μας παραπάνω, οι νεο-αρχειομαρξιστές συμμετείχαν μαζικά στο αντάρτικο, και είχαν σημαντικές ένοπλες δυνάμεις σε Μεσσηνία, Ήπειρο, Αργυρόκαστρο (ναι, στην Αλβανία!), Αγρίνιο και Δυτική Μακεδονία. Φυσικά, δεν αποδέχονταν το πατριωτικό πρόγραμμα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλά ήθελαν να είναι κοντά σ’ αυτό το μαζικό κίνημα για να το επηρεάσουν, και καλά έκαναν.

    – Φυσικά, οι σταλινικοί τους πέρασαν από μαχαίρι, πριν μάλιστα το τέλος της Κατοχής, όπως έκαναν μετά και για τα περισσότερα στελέχη των τροτσκιστών και όσους συμμετείχαν στην αντίσταση με μια ταξική λογική… ”

    Επίσης:

    ΑΡΧΕΙΟΜΑΡΞΙΣΤΕΣ – ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΞΟΝΤΩΘΕΙ

    Οι κατάλογοι των Αρχειομαρξιστών – Τροτσκιστών που κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες – περιοδικά, περιέχουν γύρω στα εξήντα ονόματα εξοντωθέντων. Η Επιτροπή μας αφού διαπίστωσε ότι σε ορισμένους από τους καταλόγους υπήρχαν λάθη, σε έναν (περίπτωση Α. Παπαγιάννη) υπήρχε το όνομα αγωνιστή που αποδεδειγμένα είχε εκτελεστεί από τους Γερμανούς, σαν “ανθρώπου που εκτελέστηκε από τους σταλινικούς”), προσπάθησε με την διασταύρωση των στοιχείων και των πληροφοριών, να εντοπίσει τις ξεκαθαρισμένες περιπτώσεις. Έτσι κατέληξε σε έναν πρώτο κατάλογο, με ονόματα σαρανταεννέα, αγωνιστών τροτσκιστών και αρχειομαρξιστών που δολοφονήθηκαν άνανδρα για τον απλό λόγο ότι είχαν διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές τοποθετήσεις.

    Ο κατάλογος είναι ο ακόλουθος:

    1) Π. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    2) Κ. ΛΑΔΑΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    3) Ν. ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    4) Δ. ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    5) Ν. ΦΛΩΡΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    6) Κ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την. ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    7) Ν. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

    Ν. ΠΑΓΩΝΗΣ, φοιτητής αρχειομαρξιστής. Στο Αγρίνιο εντάχθηκε στο ΕΑΜ.

    9) Γ. ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ, από το Αγρίνιο.

    10) Γ. ΜΑΓΕΙΡΑΣ, Καπνεργάτης από το Αγρίνιο.

    11) Δ. ΒΟΥΡΣΟΥΚΗΣ, Αγωνιστής από την περίοδο του μεσοπολέμου. Μέλος της ΕΟΚΔΕ. Δικηγόρος, Ακροναυπλιώτης.

    12) Γ. ΔΟΞΑΣ, Εργάτης, ελαιοχρωματιστής, δολοφονήθηκε στην Καλλιθέα.

    13) Δ. ΜΠΕΛΙΑΣ, Δικηγόρος, δολοφονήθηκε στο Παγκράτι.

    14) Μ. ΚΑΒΑΛΙΕΡΟΣ, Αρτεργάτης [δολοφονήθηκε] στο Περιστέρι.

    15) Σ. ΒΕΡΟΥΧΗΣ, Ανάπηρος, Γεν. γραμματέας της Γεν. Συνομοσπονδίας Αναπήρων. Από το 1922 στο κίνημα, ανήκε στην Κ.Ε. του Μπολσεβίκου. Δολοφονήθηκε στην Εύβοια.

    16) Θ. ΑΔΡΑΜΥΤΙΔΗΣ, έφορος του Ευαγγελισμού. Εξορίστηκε από την 4η Αυγούστου στον Αη Στράτη, δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ στον Ευαγγελισμό.

    17) Γ. ΖΟΥΡΗΣ, Εργάτης, υδραυλικός, εξορίστηκε από την 4η Αυγούστου.

    1 Ν. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ, Αγρότης από την Κεφαλονιά. Σκοτώθηκε από την ΟΠΛΑ στην Αθήνα.

    19) ΕΠ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ, Αρτεργάτης, με δράση από το Μεσοπόλεμο.

    20) ΣΠ. ΠΗΛΙΤΣΗΣ, από τη Θήβα, πρώην Ελασίτης.

    21) Θ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, λιμενεργάτης, από το 1927 στο εργατικό κίνημα, δολοφονήθηκε τον Δεκέμβρη.

    22) Ε. ΣΤΑΗΣ (ΚΑΡΒΟΥΝΗΣ), Από τον Πειραιά. Με δράση από το 1926. Δολοφονήθηκε τον Δεκέμβρη.

    23) Μ. ΜΕΛΙΑΔΗΣ, Εργάτης των ΣΑΠ. Από το 1928 στο κίνημα. Δολοφονήθηκε στις 4 Δεκέμβρη.

    24) ΣΤ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ, καπνεργάτης από τη Θεσσαλονίκη, με δράση από το 1920.

    25) Κ. ΧΑΡ1ΤΩΝΙΔΗΣ. Από τον Πειραιά. Με 20χρονη συμμετοχή στο κίνημα. Δολοφονήθηκε το Δεκέμβρη στον Πειραιά.

    26) Δ. ΤΑΤΣΗΣ, Εργάτης μετάλλου, από το 1929 στο κίνημα της Θεσσαλονίκης.

    27) Π. ΤΣΙΓΚΕΛΗΣ, υπάλληλος ζαχαροπλάστης, αντιπρόεδρος του σωματείου του. Στην κατοχή τροτσκιστής. Εκτελέστηκε στο Περιστέρι.

    2 Γ. ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ. Υπάλληλος της Σωτηρίας. Δολοφονήθηκε το Δεκέμβρη από την ΟΠΛΑ.

    29) Γ. ΑΡΝΙΩΤΑΚΗΣ, συνδικαλιστής εμποροϋπάλληλος. Εκτελέστηκε στο Περιστέρι.

    30) Γ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ. Γκαρσόνι. Σκοτώθηκε στο Βύρωνα.

    31) Κ. ΜΑΓΓΟΣ. Από τα Γιαννιτσά. Το 1935 προσχωρεί στην Αρισ. Αντιπολίτευση. Δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Γιαννιτσών το Σεπτέμβρη του 1944.

    32) Γ. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ, φοιτητής, δολοφονήθηκε στην Πάτρα.

    33) Δ. ΘΕΜΕΛΗΣ, Εργάτης.

    34) Θ. ΘΕΜΕΛΗΣ, Εργάτης.

    35) Ν. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, στο Βόλο Τυπογράφος, παλιός τροτσκιστής.

    36) Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ, Καπνεργάτης, αρχειομαρξιστής. Οργανώθηκε στο ΕΑΜ. Το 1944 δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδος.

    37) Ν. ΜΟΥΣΚΑΣ, εργάτης επισιτιστής. Από τη δεκαετία του 1920 στο επαναστατικό κίνημα. Δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1944.

    3 Πρ. ΒΑΛΑΒΑΝΙΔΗΣ, Ζαχαροπλάστης, από την Κοζάνη. Στο επαναστατικό κίνημα από το 1929.

    39) ΣΤΡ. ΣΠΑΝΕΑΣ, δημοσιογράφος. Δολοφονήθηκε στο Παγκράτι.

    40) ΒΑΓ. ΠΛ1ΑΚΟΣ, Από τα Γιάννενα.

    41) ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΠΤΗΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδας.

    42) ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΩΤΗΡΑΚΗΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδας.

    43) ΠΑΝΟΣ ΜΠΑΝΙΚΑΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδος.

    44) ΝΑΚΟΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    45) ΔΗΜ. ΒΟΓΊΑΤΖΗΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    46) ΑΛΕΚΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    47) ΣΠΥΡ. ΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    4 Γ. ΠΟΝΗΡΟΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ.

    49) ΚΑΤΣΙΜΠΡΑΣ – ΥΠΑΤΗ.

    Η σχετική συζήτηση με αφορμή τις αναφορές τούτου του άρθρου στην πολιτική τάση Μπεναρόγια, Πουλιόπουλου έγινε [ΕΔΩ].

  20. Eνδιαφέρουσες συζητήσεις για το σταλινισμό και την πολιτική του έχουμε κάνει στο μπλογκ μας.

    Οι πιο πρόσφατες είναι οι εξής:

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/03/25/25-3-2009/

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/03/11/4233/

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/02/14/14-2-2009/

    Ομέρ

  21. […] που εντείνεται σήμερα από έναν νεοεμφανιζόμενο αντιπροσφυγικό αναθεωρητισμό, ο οποίος αποτελεί ένα από τα πλέον επικίνδυνα και […]

  22. […] που εντείνεται σήμερα από έναν νεοεμφανιζόμενο αντιπροσφυγικό αναθεωρητισμό, ο οποίος αποτελεί ένα από τα πλέον επικίνδυνα και […]

  23. […]  Δυστυχώς ο Ερντογάν βρίσκεται αριστερότερα και του Τρεμόπουλου και του Κωστόπουλου και των υπόλοποιπων αναθεωρητών. […]

  24. […]  Δυστυχώς για μας τους νεοέλληνες, ο Ερντογάν βρίσκεται αριστερότερα και του Μ. Τρεμόπουλου και του Τ. Κωστόπουλου και των υπόλοποιπων αναθεωρητών. […]

  25. […] Σημαντική θέση στη συζήτηση είχε το ζήτημα του αντιπροσφυγικού αναθεωρητισμού και ο τρόπος που εκφράζεται στις μέρες, ειδικά με την […]

  26. […] -O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία […]

  27. […] -O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία […]

  28. […] -O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία […]

  29. […] – για τον αντιπροσφυγικό αναθεωρητισμό […]

  30. […] -για τον αντιπροσφυγικό αναθεωρητισμό […]

  31. […] ιδεολογίας υπήρξε η εξόντωση της προσφυγικής μνήμης», γράφει ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης. Μπορεί να φαντάζει υπερβολική μια τέτοια εκτίμηση, […]

  32. Ο Σβορώνος και η διαμάχη των ιστορικών

    Βαγενάς Νίκος http://www.tovima.gr

    Η ροπή μας προς τη μυθοποίηση είναι ακατάσχετη. Αυτό δείχνει η εμφύλια σύγκρουση πολιτισμών που μαίνεται τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στα δύο μέτωπα του ελληνικού ιστοριογραφικού φονταμενταλισμού: στους εθνικιστές και στους αντιεθνικιστές.

    Τη σύγκρουση καθιστά φαινόμενο μοναδικό η ιδιοτυπία της. Διότι στην πρώτη γραμμή των δύο παρατάξεων βρίσκονται δύο ομάδες φανατικών εντελώς ανόμοιες μεταξύ τους: οι μουτζαχεντίν της λαϊκής εθνικοθρησκευτικής πρόσληψης της ελληνικής ιστορίας, αφενός, και οι ζηλωτές της υπερμοντέρνας θεωριοκρατούμενης ιστοριογραφίας, αφετέρου. Χαρακτηρίζω φανατικούς και τους δεύτερους όχι μόνο για την ιδεολογηματική τους αντίληψη της πριν από το 1800 ελληνικής ιστορίας, που τους έχει οδηγήσει στην κατασκευή νέων μύθων, ανάλογων με τους μύθους των αντιπάλων τους, που δεν είναι ιστορικοί, αλλά και για το πάθος με το οποίο τους αντιμάχονται, πάθος ανάρμοστο σε ιστορικούς, που έργο τους είναι η ψύχραιμη και αμερόληπτη μελέτη της ιστορίας.

    Σε αυτή τη σύγκρουση δύο είναι τα κύρια θύματα: η ιστορική πραγματικότητα και η σοβαρή ιστοριογράφησή της. Επειδή αυτά τα δύο είναι ένα, οι απόψεις του Νίκου Σβορώνου για τη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού ας δούμε τι έχουν υποστεί.

    Να είναι άραγε τυχαίο το ότι οι δύο αντίπαλες παρατάξεις σε ένα μόνο ομονοούν: στην παρουσίαση των επί του θέματος θέσεων του Σβορώνου ως θέσεων ουσιοκρατικών; Παραμόρφωσή τους που υπαγορεύεται από τον ζήλο των εθνικιστών να δείξουν ότι οι πεποιθήσεις τους για την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού επιβεβαιώνονται από τις απόψεις ενός επιφανούς ιστορικού· και από την εξίσου περίπαθη επιθυμία των εν λόγω ιστορικών να επιβάλουν την άποψη ότι το νεοελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν από την Επανάσταση, επειδή πιστεύουν στη θεωρία ότι δεν είναι το έθνος εκείνο που γεννάει τον εθνικισμό (ο οποίοςσυμπεραίνει κανείς- γεννιέται από παρθενογένεση) αλλά ότι είναι ο εθνικισμός εκείνος που γεννάει το έθνος.

    Ετσι και οι παρθενογενεσιακοί ιστορικοί παρουσιάζουν τον Σβορώνο να υποστηρίζει την άποψη της αδιάσπαστης ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού, άποψη που θεωρούν ουσιοκρατική, επειδή είναι βέβαιοι ότι η πεποίθηση πως μπορεί να υπάρχει μακρά συνέχεια ενός έθνους, είτε ιστορική είτε πολιτισμική, προϋποθέτει εξ ορισμού την πίστη στην ύπαρξη μιας υπεριστορικής ουσίας του. «Ο Σβορώνος», γράφει ο Α. Λιάκος, πιστεύει ότι «ο ελληνισμός μένει αμέτοχος στη μεταβολή ενός περίγυρου και θεωρείται επομένως συνεχής, ταυτός εαυτώ και ποιοτικά αναλλοίωτος. […] Η εθνική ιστοριογραφία, ακόμη και στη μαρξιστική της εκδοχή, έμεινε μεταφυσικά θεμελιωμένη».

    Δεν νομίζω να υπάρχει μεγαλύτερη διαστρέβλωση των απόψεων ενός ιστορικού από αυτήν που περιέχεται στο παραπάνω χωρίο. Διότι ο Σβορώνος υποστηρίζει το αντίθετο: «Το έθνος» γράφει «είναι κι αυτό μια ιστορική κατηγορία. […] Κανένας σοβαρός μελετητής δεν ικανοποιείται με τις ρομαντικές αντιλήψεις που παρουσιάζουν το έθνος ως κάποια υπερβατική οντότητα». Και, βέβαια, πουθενά ο Σβορώνος δεν υποστηρίζει την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού. «Από τον 6ο αιώνα ως το τέλος του 11ου και τις αρχές του 12ου», γράφει, ο βυζαντινός ελληνισμός αποτελεί «μια νέα ιστορική σύνθεση, με διαφορετικές εθνολογικές αναλογίες από τον αρχαίο και διαφορετικό συνειδησιακό περιεχόμενο», τόσο ώστε «να απαρνηθεί το ίδιο του το όνομα και να διακόψει στη συνείδησή του την πολιτισμική του συνέχεια. […] Η συνείδηση της ιστορικής του συνέχειας» έχει υποστεί «ένα είδος ιστορικής αλλοτρίωσης».

    Η ποιοτική διαφορά στην προσέγγιση του θέματος ανάμεσα στον Σβορώνο και στους εν λόγω ιστορικούς είναι φανερή. Ο Σβορώνος, που η ερευνητική του δραστηριότητα εκτείνεται από το πρώιμο Βυζάντιο ως τον 20ό αιώνα, με κύρια ενδιαφέροντά του τη μέση βυζαντινή περίοδο και τη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού, εξάγει τα πορίσματά του από τη μελέτη των ιστορικών πηγών και σκεπτόμενος με το μυαλό του («Δεν αναθέτω σε κανέναν να σκεφτεί για μένα και επομένως δεν ξεκινώ από θεωρητικές γενικότητες» σημειώνει). Οι θεωριοκρατούμενοι ιστορικοί, που η γνώση τους της βυζαντινής και οθωμανικής περιόδου είναι σε σύγκριση με εκείνη του Σβορώνου θλιβερά υπολειπόμενη (οι περισσότεροι είναι μελετητές των μετά τον Διαφωτισμό περιόδων), διατυπώνουν τις απόψεις τους πρωτίστως από τη μελέτη εθνογενετικών θεωριών: σκέφτονται περισσότερο με το μυαλό ορισμένων ξένων θεωρητικών των εθνικών σχηματισμών, οι οποίοι δεν γνωρίζουν επαρκώς τη νεοελληνική περίπτωση. Αλλά και εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως, αφού αντιμετωπίζουν τις θεωρίες αυτές ως ιερά κείμενα και τις εφαρμόζουν στα καθ΄ ημάς ως εάν δεν δέχονται εξαιρέσεις.

    Χρησιμοποιώ τη φράση «ως ιερά κείμενα» όχι μεταφορικά. Διότι η ποιότητα της πίστης τους σε αυτές τις θεωρίες δεν είναι διαφορετική από εκείνη των θιασωτών της αδιάσπαστης ιστορικής συνέχειας. Αν στους μεν η συνέχεια του ελληνισμού είναι φυσικό αποτέλεσμα μιας υπεριστορικής του ουσίας, στους δε την ανυπαρξία νεοελληνικού έθνους πριν από την Επανάσταση αποδεικνύει η Βίβλος των θεωρητικών τους μοντέλων. Διότι η απόλυτη βεβαιότητα ότι η πίστη στην αδιάσπαστη συνέχεια του ελληνισμού, ακόμη και στην πολιτισμική, είναι αναγκαστικά ουσιοκρατική δεν είναι λιγότερο ουσιοκρατική από αυτή την πίστη.

    Μπορεί κανείς να πιστεύει στην αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού χωρίς να πιστεύει στην ύπαρξη κάποιας υπερβατικής του ουσίας, γιατί θεωρεί (κατά τη γνώμη μου εσφαλμένα) ότι οι ιστορικές πηγές δείχνουν την ιστορική του συνέχεια· ενώ δεν μπορεί να πιστεύει απόλυτα στις κατασκευές της θεωρίας, χωρίς αυτό να αποτελεί θεωριακό φονταμενταλισμό.

    Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

  33. […] ως “Ένεκεν” με τον Ταχματζίδη -ο οποίος έχει γνωστές και απολύτως έλεγχόμενες απόψεις, που βασίζονται κυρίως στο Νακρατζά, δηλαδή στο “Pontus […]

  34. […] -O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία […]

  35. […] -O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία  […]

  36. […] -Kεμαλισμός και νεοελληνική ιστοριογραφία -O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία… […]

  37. […] O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία  Δείτε επίσης: μια προσέγγιση του Κώστα Παλούκη από τον διάλογο του ΟΜΙΚ: “Μια εξαιρετική προσέγγιση για ένα παλιό θέμα…” και ένα κείμενο του Βένιου Αγγελόπουλου υπό τον τίτλο:  “Άθλια κατάληξη ενός άθλιου βιβλίου”    […]

  38. κύριος Λ. on

    ———————————————————————

    ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΜΙΚΡΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ

    ———————————————————————–

    Πανεπιστημιακή… τρομοκρατία!

    Η.Ν.: Τότε γιατί χτυπιέται τόσο άγρια (από παντού) αυτός ο πολιτισμός;

    Ε.Μ.: Χτυπιέται κατά τούτο. Θα μελετάτε, αλλά με μια προϋπόθεση: Θα θεωρείται (αυτός ο πολιτισμός) «κοινή μεσογειακή κληρονομιά», όχι ελληνική. Δεν είναι προνόμιο της Ελλάδος ότι αυτή τον έχει ως παρακαταθήκη και κληρονομιά της. Είναι κληρονομιά «όλων μας». Η φράση αυτή προβάλλεται στο Τμήμα Ιστορίας, τώρα που δεν είμαι εκεί πρόεδρος.

    Η.Ν.: Δηλαδή ο εκάστοτε πρόεδρος ελέγχει και καθορίζει το τι διδάσκεται στο τμήμα του;

    Ε.Μ.: Η κακομοιριά των Πανεπιστημίων έφερε όλα αυτά τα πράγματα. Διότι αρνηθήκαμε να υπηρετούμε εκείνο για το οποίο έχουμε κληθεί. Διότι υπάρχουν αυτοί που θέλουν να ικανοποιούνται τα σχέδια που λένε μείωση της Ελλάδος, σε κάθε τομέα. Και εδαφικώς και χρονικώς (ιστορικώς). Πρέπει να περιοριστεί η Ελλάδα. «Πολύ ψηλά» είχε πάει το όνομα της Ελλάδος!

    Η.Ν.: Εννοείτε Ελληνες καθηγητές;

    Ε.Μ.: Έλληνες μίσθαρνα όργανα στο Τμήμα Ιστορίας, στο τμήμα που υφαίνει την ιστορική πραγματικότητα. Σε αυτό το Τμήμα, πιστεύω ότι έχω παίξει ένα ρόλο κατά τούτο: είδα ό,τι αποκλείνει – δηλαδή, ό,τι υπηρετεί τον σκοπό που θέλουν αυτοί. Και επειδή το είδα αυτό, έφυγα από το Φιλολογικό Τμήμα, με δική μου αίτηση, και πήγα στο Ιστορικό. Το να πάω στο Ιστορικό δεν ήταν απλώς ένας λόγος. ‘Επρεπε να πάρω και την προεδρία. Διότι, χωρίς προεδρία, δεν κατευθύνεις το Τμήμα. Εβαλα υποψηφιότητα και βγήκα πρόεδρος. Έπαιρνα πάντοτε 70% των ψήφων. Άρα, η ετυμηγορία του τμήματος ήταν 70 προς 30. Εάν – προσέξτε τη δραματικότητα – ζητούσα φανερή ψηφοφορία, δεν θα έπαιρνα καμία ψήφο! Καταλαβαίνετε πόσο μεγάλη πίεση ασκείται; Τρομοκρατία. Αυτό δείχνει ότι οι λίγοι αυτοί (το 30%) έχουν τη μεγάλη δύναμη… Εδώ αρχίζει το θέμα της τρομοκρατίας στο Πανεπιστήμιο. Η ηγετική μορφή από αυτούς, που τους κατευθύνει, εξέπεσε από το Συμβούλιο της Επικρατείας. Ζήτησα από τον Πρύτανη να εφαρμόσει την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, όπως κάνουμε πάντοτε. Κατά το Σύνταγμα, οι αποφάσεις του Σ.τ.Ε. είναι άμεσα εκτελεστές. Κανένας Πρύτανης, ούτε Γέροντας, ούτε Δημόπουλος, ούτε Μπαμπινιώτης εφήρμοσε την απόφαση! Τον άφησαν εκεί, να διδάσκει και να πιέζει…

    Η.Ν.: Και ποιο είναι το όνομα του, κύριε καθηγητά;

    Ε.Μ.: Τον ξέρει όλος ο κόσμος! Λιάκος λέγεται. Άρα, αυτή τη στιγμή, το Τμήμα αυτό δεινοπαθεί. Δεν υπάρχει μια δύναμη να φέρει μια ανάσχεση! Χαρακτηριστικό είναι ότι, όταν έκανα την πρώτη τετραετία (προε­δρίας) και επειδή θα μεσολαβούσαν δυο χρόνια για να ξαναθέσω υποψηφιότητα, έλειψα για να κάνω ένα σημαντικό έργο (Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού) και στην Κίνα, και στην Ινδία. Γυρίζοντας ξαναβγήκα πρόεδρος, και η πρώτη μου δουλειά ήταν να δω τι γίνεται στο Τμήμα Ιστορίας. Βλέποντας τον κατάλογο των διδακτορικών των υπο­ψηφίων διδακτόρων που έχουμε στο Τμήμα, είδα ότι, ενώ ο νόμος καθόριζε να πάρουμε μόνο δύο στην ανωτέρα Ιστορία, που είναι η κρίσιμη Ιστορία για το μεταπτυχιακό πρόγραμμα, υπήρχαν διακόσιοι! Αυτοί οι διακόσιοι ταχέως αποκτούν το διδακτορικό, χωρίς εμπόδια, και έχουν τη δυνατότητα να κάνουν 7μελείς επιτροπές με «δικούς τους» και να τους προ­ωθούν «διδακτοροποιούντες τους»! Είναι μεγάλη υπόθεση αυτό. Να έχεις το «έμψυχο υλικό». Διότι αυτοί που θέλουν να δράσουν, πρέπει να έχουν ένα φυ­τώριο. Να έχουμε διακόσιους ανθρώπους που να έχουν τοπο­θετηθεί σε διακόσιες πανεπιστημιακές μονάδες ή σε ινστιτού­τα πνευματικά ή να έχουν πάρει κάποιες θέσεις με κάποιο τίτλο – δηλαδή, να μην είναι απλοί απόφοιτοι πανεπιστημίων, αλλά να έχουν κάποιο διδακτορικό. Πολύ σκληροί στα διδα­κτορικά «των άλλων» και πολύ εύκολοι στα διδακτορικά αυτών. Θα ήταν ευχής έργον να γραφεί μια διατριβή «τι απέγι­ναν οι διακόσιοι λαθραίως εισελθόντες εις το μεταπτυχιακόν πρόγραμμα»…

    Η.Ν.: Όσοι συνάδελφοι σας δεν λειτουργούν έτσι (ακόμη και αν είναι λίγοι), γιατί δεν αντιδρούν;

    Ε.Μ.: Είναι πολλοί. Αλλά είτε δεν αντιλαμβάνονται το πρόβλημα, είτε σκέπτονται «πού να μπλεχτώ τώρα σε φασαρίες. Θέλω να εξελιχθώ σε μια ανώτερη βαθμίδα». Είναι πολύ φυσικό. Ο καθηγητής, όταν μπαίνει στο Πανεπι­στήμιο, έχει τέσσερις βαθμίδες: είναι λέκτωρ, επίκουρος, ανα­πληρωτής και καθηγητής. Η κύρια μέριμνά του είναι πώς να πάει στην επόμενη βαθμίδα! Αυτό δεν το κατακρίνω. Είναι θεμιτό. Αλλά υπάρχουν και μερικά όρια. Διότι έχουμε έναν σκοπό. Έχουμε Τμήμα Ιστορίας; Έχουμε Εθνική Ιστορία; Ποια είναι αυτή; Ποιο είναι το εθνικό μας πρόβλημα; Τι θα πει «Ελλάς»; Τι σήμα εκπέμπει η Ελλάς; Εκπέμπει ένα σήμα, που σημαίνει ορισμένα πράγματα. Σήμα = σημαία. Μπορεί να είναι «πανί», αλλά είναι σύμβο­λο. Και εδώ «συμβάλλει», μαζεύεται η όλη εθνική υπόστασις. Η σημαία είναι το οπτικό σύμβολο του Έθνους, το σύντομο. Ο Εθνικός μας ‘Υμνος λέει τι γυρεύω ως Έθνος. Αν σβήσουμε ως Έθνος, τότε τι είμεθα; Είδατε κάποιο κράτος, όπως τη Γερ­μανία, την Ιρλανδία, τη Σουηδία ή τη Γαλλία, να εγκαταλείπει την εθνικότητα του; Θα μας «πετάξουν έξω»! Είναι σαν να μας «γδύνουν» ψυχικώς. Δεν ζεις χωρίς Έθνος!

    Η.Ν.: Το να «μας πετάξουν έξω» μπορεί να επιτευχθεί ευκολότερα μέσα από την Παιδεία;

    Ε.Μ.: Εγώ στην Παιδεία βλέπω ότι, με τον περιορισμό των Αρχαίων Ελληνικών και της Ιστορίας, δεν έχουμε καλή προοπτική. Με αυτή τη χαλάρωση που υπάρχει, ευνοείται η αμεριμνησία, η ολιγωρία περί τα εθνικά θέματα. Στο Πανεπιστήμιο, οι περισσότεροι λένε «αν μιλήσω και φωνάξω, δεν θα εξελιχθώ».Έπειτα, οι φοιτητές με τους οποίους συνεργάζεσαι, ψηφίζουν. Και δεν σε «βγάζουν» Πρύτανη, αν δεν σου βρουν κάποια «τρωτά». Τα «τρωτά» έγιναν… προτέρημα! Έχω πολλές περιπτώσεις που οι Πρυτάνεις ακολουθούν την τακτική που τους λένε οι φοιτητές. Οι καταλήψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Το λεγόμενο «άσυλο» έχει τόσο παραχαραχθεί, ώστε θα ευχόμουν σήμερα να βρούμε ένα… άσυλο να μας γλυτώσει από το υπάρχον άσυλο! Πουθενά δεν γίνεται τέτοια απαξίωση της εθνικής μας ζωής, όσο μέσα στο Πανεπιστήμιο! Εν ονόματι του άσυλου, μπορεί να πας στο Πανεπιστήμιο και να κάνεις του κόσμου τις αθλιότητες, χωρίς να παρέμβει κανείς. Αν αποφασίσουν οι φοιτητές να κλείσουν τη Σχολή (και είναι γνωστός ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζουν), οι καταλήψεις διαδέχονται η μία την άλλη. Αυτό δεν το μαθαίνει ο κόσμος. Αυτό είναι κατάχρησις του ασύλου! Διότι, ενώ λένε ότι «το άσυλο είναι για να μπορεί ελευθέρως ο καθηγητής να κυκλοφορεί και να λέει ό,τι θέλει» (ελευθερία και διδασκαλία ιδεών), δεν του επιτρέπεται! Όχι μόνο να έχει ελευθερία διακινήσεως ιδεών, αλλά ούτε να μπει στο Πανεπιστήμιο! Δηλαδή τελεία αχρήστευσις της εννοίας του ασύλου. …Στην παιδεία, με τον περιορισμό των Αρχαίων Ελληνικών και της ιστορίας, δεν έχουμε καλή προοπτική. Με αυτή τη χαλάρωση που υπάρχει, ευνοείται η αμεριμνησία και η ολιγωρία περι τα εθνικά θέματα.

    http://ellanodikis.blogspot.com/2011/07/blog-post_14.html

  39. […] -O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία […]

  40. […] Τα εγκλήματα της χούντας καθάρονται. Ο Παπαδόπουλος και ο Μεταξάς -οι δύο πλέον τουρκόφιλοι ηγέτες που πέρασαν από την Ελλάδα- προτείνονται ως πρότυπα. Η προδοσία της Κύπρου συγκαλύπτεται κάτω από έναν παρανοϊκό εθνολαϊκιστικό λόγο. Η απατεωνιά των μεταπολιτευτικών κομμάτων, παρουσιάζεται ως “σύμπτωμα της δημοκρατίας” και αποκρύπτεται ότι είναι συστατικό στοιχείο της “ελεύθερης Ελλάδας” από το 1830 και αποτέλεσμα της αδυναμίας εκσυγχρονισμού -που τελικά πνίγηκε στην προκυμαία της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του ’22 με την απόλυτη ευθύνη των πολιτικών προγόνων των σημερ…. […]

  41. […] τελείως σχηματικά, στο κείμενο με τίτλο: “ O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία“…. Τα παραπάνω σχολίασα με τον τρόπο μου, σε έναν […]

  42. aliki papadopoulou on

    kalispera sas k. βλασης αγτζιδης
    pos mporo na epikinoniso mazi sas

  43. Βλάσης Αγτζίδης on

    Το μέιλ υπάρχει εδω:

    https://kars1918.wordpress.com/about/

    ( agtzidis.vlassis@gmail.com )

  44. […] του μπορείτε να τα βρείτε κάπου στο κείμενό μου “Ο αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός…” στο “γ’ μέρος” στο υποκεφάλαιο: Η […]

  45. Β. Σόιμπλε on

    Το τουρκικό Γενικό Επιτελείο πίσω από τις πλέον ανθελληνικές ιστοσελίδες

    04/11/2009 ΓΡΆΨΤΕ ΈΝΑ ΣΧΌΛΙΟ
    >Kαταιγιστικές είναι οι εξελίξεις στη Τουρκία μετά την επανεμφάνιση του ανώνυμου αξιωματικού των ΤΕΔ, ο οποίος πριν λίγες ημέρες είχε αποκαλύψει στους Εισαγγελείς που χειρίζονται την υπόθεση ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ, το πρωτότυπο έγγραφο “Σχέδιο Δράσης για την Καταπολέμηση της Οπισθοδρομικότητας” που αφορά τη διάλυση του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και του κινήματος του Fethullah Gülen, υπογεγραμμένο από τον Πλοίαρχο Dursun Çiçek.
    Ο άγνωστος άντρας επανήλθε στέλνοντας αυτή τη φορά e-mail, επισυνάπτοντας μάλιστα μακρύ καταλόγο με 42 ιστοσελίδες που δημιουργήθηκαν από το τουρκικό Γενικό Επιτελείο στο πλαίσιο Ψυχολογικών Επιχειρήσεων και διακρίνονται σε κουρδικές, ακραίες ισλαμικές και εθνικιστικές.
    Περίοπτη θέση στις τελευταίες έχουν και oι γνωστοί δικτυακοί τόποι http://www.cameria.org και http://www.greekmurderers.net, οι οποίες πλέον δε λειτουργούν. Η τελευταία ήταν μακράν η πιο ανθελληνική ιστοσελίδα που έχει εμφανιστεί ποτέ στο Διαδίκτυο, με πολυετή λειτουργία, τακτική ανανέωση και ψευδο-επιστημονικό προφίλ.
    Ο ανώνυμος αξιωματικός στο μήνυμά του αναφέρει ότι οι ιστοσελίδες δημιουργήθηκαν από στελέχη του τουρκικού Γενικού Επιτελείου (ΓΕ) για διεξαγωγή “μαύρης προπαγάνδας”. Όπως έγραφα παλαιότερα, η μαύρη προπαγάνδα διεξάγεται από πηγή με ψεύτικη ταυτότητα η οποία παρουσιάζεται από ουδέτερη ως φιλική ενώ στη πραγματικότητα είναι εχθρική. Αποτελεί τη πιο ακραία μορφή προπαγάνδας, εκμεταλλεύεται τυχόν αδυναμίες στο στρατόπεδο του αντιπάλου και χρησιμοποιεί συχνά μέσα όπως διασπορά ψευδών ειδήσεων, φημών, πλαστογραφία κλπ.
    Άλλες ιστοσελίδες είναι: http://www.abdullahocalanakademisi.info, apopkk.com, armenianreality.com, gencizbiz.net, genclik.info, gnkur.net, irtica.net, irtica.org, naksilik.com, nursi.info, pkkapo.com, pkkgercegi.com, terorveguvenlik.net, turkatak.com, yunanli.com, stratejik.info, turkler.info, terrorizm.info, pontuslu.com, members.tripod.com/camerian_volunteer, ozgurgenc.net, geocities.com/fethullahgercegi, tskasker.com και turkeyturks.com.
    Υπενθυμίζεται ότι στο πλαίσιο των ερευνών για την ΕΡΓΕΝΕΚΟΝ είχε συλληφθεί ο απόστρατος αξιωματικός Hüseyin Ataman Yıldırım, ο οποίος δημιούργησε και διαχειριζόταν 35 ιστοσελίδες στο πλαίσιο των Ψυχολογικών Επιχειρήσεων του ΓΕ. Ο ανώνυμος αξιωματικός στο ηλεκτρονικό του μήνυμα επισημαίνει ότι αυτές είναι 42 συνολικά (όλες “κατέβηκαν” από το ίδιο το ΓΕ μετά τις αποκαλύψεις) ενώ το τουρκικό ΓΕ παρακολουθεί τις δραστηριότητες (“the TSK monitored the activities”) τουλάχιστον 400 τουρκικών και ξενόγλωσσων ιστοσελίδων.

    http://strategyreports.wordpress.com/2009/11/04/%CF%84%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C/

  46. L.όλα on

    Για τον Γεώργιο Παπαδόπουλο της Χούντας:
    ————————————————————

    Στην καθημερινή εφημερίδα της Κωνσταντινουπόλεως, Μιλιέτ, δημοσίευσε στις 28 Ιουνίου 1968, τη δήλωση του Παπαδόπουλου:

    “Ακούγονται ακόμη οι φωνές του Ατατούρκ και του Βενιζέλου … Πρέπει να ενώσουμε τις δύο ακτές του Αιγαίου”.

    Ο Τούρκος δημοσιογράφος τον ρώτησε τότε εάν με την ένωση δύο χωρών εννοούσε ομοσπονδία. “Θέλω ιδιαιτέρως να υπογραμμίσω” απάντησε ο Παπαδόπουλος, “την πίστη μου στην αναγκαιότητα πραγματοποιήσεως αυτής της ομοσπονδίας … Εάν είχα μαγική δύναμη θα έκανα το παν για την πραγματοποίηση της ομοσπονδίας και θα οδηγούσα πάραυτα τον λαό μας προς αυτήν την κατεύθυνση”.

    Αναφέρονται στο βιβλίο του Δημήτρη Κιτσίκη «Ιστορία του ελληνοτουρκικού Χώρου» (1928 – 1973), από τον Ε. Βενιζέλο στον Γ. Παπαδόπουλο, Αθήνα, Εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστία, 1981, σελ. 305 – 307.

    ———————————

    Έξι μήνες μετά την πρωθυπουργοποίηση του, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, σε συνέντευξη που έδωσε στην καθημερινή εφημερίδα της Κωνσταντινουπόλεως, Μιλιέτ, και που δημοσίευε η εφημερίδα αυτή στις 28 Ιουνίου 1968, δήλωσε: “Ακούγονται ακόμη οι φωνές του Ατατούρκ και του Βενιζέλου … Πρέπει να ενώσουμε τις δύο ακτές του Αιγαίου”.

    Ο Τούρκος δημοσιογράφος τον ρώτησε τότε εάν με την ένωση δύο χωρών εννοούσε ομοσπονδία. “Θέλω ιδιαιτέρως να υπογραμμίσω” απάντησε ο Παπαδόπουλος, “την πίστη μου στην αναγκαιότητα πραγματοποιήσεως αυτής της ομοσπονδίας … Εάν είχα μαγική δύναμη θα έκανα το παν για την πραγματοποίηση της ομοσπονδίας και θα οδηγούσα πάραυτα τον λαό μας προς αυτήν την κατεύθυνση”.

    Το 1969 και το 1970, ο “αρχηγός της ελληνικής επαναστάσεως” έκανε μεγάλη προσπάθεια για να αναπτύξει την ελληνοτουρκική φιλία […] Αλλά χρειάστηκε να περιμένει τη στρατιωτική επέμβαση στην Άγκυρα, στις 12 Μαρτίου 1971, για να πάρει ευμενή ανταπόκριση από την απέναντι όχθη. Έγινε πρώτα η δήλωση του Μετίν Τοκέρ, γαμπρού του Ισμέτ Ινονού, που ήρθε στην Αθήνα και έδωσε συνέντευξη Τύπου, στις 25 Μαΐου 1971.

    Έλεγε πως, κατόπιν της συναντήσεώς του με τον Παπαδόπουλο, ήταν πλέον πεπεισμένος ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός επιθυμούσε ειλικρινά την τουρκοελληνική φιλία. Άλλωστε, πρόσθεσε, επρόκειτο να δημοσιεύσει στη Μιλιέτ, σε μερικές ημέρες, δηλώσεις που ο Παπαδόπουλος τού είχε κάνει […] Οι δηλώσεις του Παπαδόπουλου δημοσιεύτηκαν πράγματι στην πολιτική εφημερίδα, στις 29 Μαΐου 1971. Από τις ερωτήσεις του Μετίν Τοκέρ έβγαινε καθαρά ότι η πραγματοποίηση της συνομοσπονδίας εξαρτούνταν από δύο όρους: την ύπαρξη και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου ισχυρών κυβερνήσεων και τη λύση του Κυπριακού. […]

    Όσο για το Κυπριακό, η γνώμη του “αρχηγού της ελληνικής επαναστάσεως”, όπως την είχε παρουσιάσει στις δηλώσεις του, ήταν πως η λύση του δεν ήταν αναγκαίο προηγούμενο, διότι διαφορετικά θα κινδυνεύαμε, είπε, “να χάσουμε το πέταλο για το καρφί”. Και πρόσθεσε:

    «Εγώ, προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μας οδηγεί προς μία ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί ίσως σε 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί. Πρέπει να δεχθούμε πως είμαστε μικρές χώρες. Εάν έχουμε την ένωση, τότε η δύναμή μας έναντι των μεγάλων χωρών δεν θα διπλασιαστεί απλώς, αλλά θα πολλαπλασιαστεί.

    Ο κ. Ερίμ πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό που λέει ο κ. Παπαδόπουλος το πιστεύει και θα το κάνει … Δηλώνω κατηγορηματικά ότι θα κάνουμε αυτό που κηρύττουμε … Ήμουν στο κρεβάτι μου όταν το έμαθα (τον σεισμό του Μπινγκέλ στην ανατολική Τουρκία). Η πρώτη σκέψη υπήρξε … με ποιον τρόπο η Ελλάς θα μπορούσε να βοηθήσει την Τουρκία στη δύσκολη αυτή στιγμή. Πιστέψτε με, δεν επρόκειτο περί απλής ανθρωπιστικής στάσεως, αλλά διότι η Τουρκία είχε κτυπηθεί”».

  47. […] ιδεολογίας υπήρξε η εξόντωση της προσφυγικής μνήμης», γράφει ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης. Μπορεί να φαντάζει υπερβολική μια τέτοια εκτίμηση, […]

  48. tv__xs on

    Ο «ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ» ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΗΘΕΛΕ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ! Αναφέρονται στο βιβλίο του Δημήτρη Κιτσίκη «Ιστορία του ελληνοτουρκικού Χώρου» (1928 – 1973), σελ. 305 – 307, Εκδόσεις «Βιβλιοπωλείον της Εστίας»:
    Έξι μήνες μετά την πρωθυπουργοποίηση του, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, σε συνέντευξη που έδωσε στην καθημερινή εφημερίδα της Κωνσταντινουπόλεως, Μιλιέτ, και που δημοσίευε η εφημερίδα αυτή στις 28 Ιουνίου 1968, δήλωσε: “Ακούγονται ακόμη οι φωνές του Ατατούρκ και του Βενιζέλου … Πρέπει να ενώσουμε τις δύο ακτές του Αιγαίου”.

    Ο Τούρκος δημοσιογράφος τον ρώτησε τότε εάν με την ένωση δύο χωρών εννοούσε ομοσπονδία. “Θέλω ιδιαιτέρως να υπογραμμίσω” απάντησε ο Παπαδόπουλος, “την πίστη μου στην αναγκαιότητα πραγματοποιήσεως αυτής της ομοσπονδίας … Εάν είχα μαγική δύναμη θα έκανα το παν για την πραγματοποίηση της ομοσπονδίας και θα οδηγούσα πάραυτα τον λαό μας προς αυτήν την κατεύθυνση”.

    Το 1969 και το 1970, ο “αρχηγός της ελληνικής επαναστάσεως” έκανε μεγάλη προσπάθεια για να αναπτύξει την ελληνοτουρκική φιλία […] Αλλά χρειάστηκε να περιμένει τη στρατιωτική επέμβαση στην Άγκυρα, στις 12 Μαρτίου 1971, για να πάρει ευμενή ανταπόκριση από την απέναντι όχθη. Έγινε πρώτα η δήλωση του Μετίν Τοκέρ, γαμπρού του Ισμέτ Ινονού, που ήρθε στην Αθήνα και έδωσε συνέντευξη Τύπου, στις 25 Μαΐου 1971.

    Έλεγε πως, κατόπιν της συναντήσεώς του με τον Παπαδόπουλο, ήταν πλέον πεπεισμένος ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός επιθυμούσε ειλικρινά την τουρκοελληνική φιλία. Άλλωστε, πρόσθεσε, επρόκειτο να δημοσιεύσει στη Μιλιέτ, σε μερικές ημέρες, δηλώσεις που ο Παπαδόπουλος τού είχε κάνει […] Οι δηλώσεις του Παπαδόπουλου δημοσιεύτηκαν πράγματι στην πολιτική εφημερίδα, στις 29 Μαΐου 1971. Από τις ερωτήσεις του Μετίν Τοκέρ έβγαινε καθαρά ότι η πραγματοποίηση της συνομοσπονδίας εξαρτούνταν από δύο όρους: την ύπαρξη και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου ισχυρών κυβερνήσεων και τη λύση του Κυπριακού. […]

    Όσο για το Κυπριακό, η γνώμη του “αρχηγού της ελληνικής επαναστάσεως”, όπως την είχε παρουσιάσει στις δηλώσεις του, ήταν πως η λύση του δεν ήταν αναγκαίο προηγούμενο, διότι διαφορετικά θα κινδυνεύαμε, είπε, “να χάσουμε το πέταλο για το καρφί”. Και πρόσθεσε:

    «Εγώ, προσωπικά, πιστεύω ότι η ιστορία μας οδηγεί προς μία ομοσπονδία της Τουρκίας με την Ελλάδα. Θα πραγματοποιηθεί ίσως σε 20 ή 50 χρόνια. Αλλά θα πραγματοποιηθεί. Πρέπει να δεχθούμε πως είμαστε μικρές χώρες. Εάν έχουμε την ένωση, τότε η δύναμή μας έναντι των μεγάλων χωρών δεν θα διπλασιαστεί απλώς, αλλά θα πολλαπλασιαστεί.

    Ο κ. Ερίμ πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό που λέει ο κ. Παπαδόπουλος το πιστεύει και θα το κάνει … Δηλώνω κατηγορηματικά ότι θα κάνουμε αυτό που κηρύττουμε … Ήμουν στο κρεβάτι μου όταν το έμαθα (τον σεισμό του Μπινγκέλ στην ανατολική Τουρκία). Η πρώτη σκέψη υπήρξε … με ποιον τρόπο η Ελλάς θα μπορούσε να βοηθήσει την Τουρκία στη δύσκολη αυτή στιγμή. Πιστέψτε με, δεν επρόκειτο περί απλής ανθρωπιστικής στάσεως, αλλά διότι η Τουρκία είχε κτυπηθεί”».

  49. Μεταξάς on

    Το «κίνημα» των Επιστράτων στην πρώτη φάση του ήταν προϊόν των αντιπολεμικών διαθέσεων των στρατευμένων στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Ελλάδα αιωρούνταν μεταξύ της «ουδετερότητας» ή στο πλευρό της Αντάντ. Γρήγορα χειραγωγήθηκε, μετατράπηκε σε δύναμη κρούσης του αντιβενιζελισμού και κατέληξε σε φορέα μίσους και βίας. Συμμορίες, χωρίς φραγμούς, που δίσταζαν να προχωρήσουν και σε ομαδικές πολιτικές δολοφονίες. Αλλά και με ρατσιστικά συνθήματα εναντίον των προσφύγων, αλλά και των Κρητικών!

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22768&subid=2&pubid=63870810

    ———-

    1915-1916 ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ
    Προφασιστικό δημιούργημα του Μεταξά οι Επίστρατοι
    Πριν από 77 χρόνια, στις 4 Αυγούστου 1936, ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ και ο πρωθυπουργός Ιωάννης Μεταξάς διέλυαν τη Βουλή και αναστέλλανε τη λειτουργία του Συντάγματος. Επιβάλλανε ένα στυγνό αστυνομικό καθεστώς, φασιστικού τύπου, που θα καταπλακώνει την Ελλάδα τα τέσσερα επόμενα χρόνια, εν ονόματι του ανύπαρκτου κομμουνιστικού κινδύνου. Οπως ακριβώς την 21η Απριλίου 1967, με ανάλογα επιχειρήματα?
    Αιώνια «τιμή και δόξα» θεωρούσε ο ίδιος ο Μεταξάς την οργάνωση των Επιστράτων. Είχε δίκιο, με την έννοια ότι η «δημιουργία» αναγνωρίζεται σήμερα από τον εσμό των νεοναζί.
    Αιώνια «τιμή και δόξα» θεωρούσε ο ίδιος ο Μεταξάς την οργάνωση των Επιστράτων. Είχε δίκιο, με την έννοια ότι η «δημιουργία» αναγνωρίζεται σήμερα από τον εσμό των νεοναζί.

    Η δημαγωγία του Μεταξά συγκροτούνταν από ένα συνονθύλευμα φασιστικών- ολοκληρωτικών στοιχείων, ακατάσχετης υποκριτικής ηθικολογίας, πομπώδους εθνικισμού-προγονοπληξίας και αντικοινοβουλευτισμού. Μερικά απ’ αυτά, προς δόξα του πολιτικού ανορθολογισμού, με τις ίδιες ή άλλες μορφές , επιβίωσαν έως τις μέρες μας. Είτε ενσωματωμένα σε συντηρητικές ιδεολογίες και πολιτικούς σχηματισμούς είτε αυτόνομα σε ακροδεξιές αντιλήψεις και πρακτικές. Σε αυτά παραπέμπουν ευθέως νοοτροπίες και συμπεριφορές ακροδεξιών αρχηγίσκων στην Ελλάδα των μνημονίων.
    Ο εθνικός διχασμός
    Στην περίοδο της γενικευμένης κρίσης η ακροδεξιά και φασίζουσα ιδεολογία ανασύρεται από τα σκουπίδια της ιστορίας. Αναμειγμένη με σύγχρονα νεοναζιστικά υλικά αναδύεται από το περιθώριο στο προσκήνιο. Ο μύθος του Μεταξά σερβίρεται ξανά στις συνθήκες ανυποληψίας του κομματικού-πολιτικού συστήματος και του κοινοβουλευτισμού.
    Το βασιλομεταξικό «Νέον Κράτος» και το ιδεολόγημα του «Τρίτου Ελληνικού Πολιτισμού» δεν έπεσαν ξαφνικά από τον ουρανό. Ούτε ήταν αποτέλεσμα της αδυναμίας σχηματισμού κυβερνήσεων από τη Βουλή του 1936, όπως πολλές φορές απλοϊκά επαναλαμβάνεται.
    Οι Επίστρατοι στα Νοεμβριανά του 1916 αντιστάθηκαν στα γαλλικά στρατεύματα (φωτογραφία) που κινήθηκαν κατά του βασιλικού κράτους των Αθηνών.
    Οι Επίστρατοι στα Νοεμβριανά του 1916 αντιστάθηκαν στα γαλλικά στρατεύματα (φωτογραφία) που κινήθηκαν κατά του βασιλικού κράτους των Αθηνών.
    Εκτός των άλλων ήταν και αποτέλεσμα μιας διεργασίας, που είχε ξεκινήσει δύο δεκαετίες νωρίτερα. Για την ακρίβεια το 1915-16. Την περίοδο που έχει περάσει στην ιστορία ως Εθνικός Διχασμός. Τότε άρχισε να «γεννιέται» η ελληνική Ακροδεξιά, όπως αναλύουν σε μελέτες τους αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί.
    Ενας από του πρωτεργάτες της ήταν και ο Ι. Μεταξάς. Με βασικό όχημα τους διαβόητους εκείνα τα χρόνια συλλόγους των Επιστράτων.
    Το ανάθεμα (λιθογραφία εποχής) κατά του «βελζεβούλ» Ελ. Βενιζέλου τον Δεκέμβριο του 1916 ήταν κορυφαία… πατριωτική πράξη με πρωταγωνιστές τους Επίστρατους.
    Το ανάθεμα (λιθογραφία εποχής) κατά του «βελζεβούλ» Ελ. Βενιζέλου τον Δεκέμβριο του 1916 ήταν κορυφαία… πατριωτική πράξη με πρωταγωνιστές τους Επίστρατους.
    Το «κίνημα» των Επιστράτων στην πρώτη φάση του ήταν προϊόν των αντιπολεμικών διαθέσεων των στρατευμένων στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Ελλάδα αιωρούνταν μεταξύ της «ουδετερότητας» ή στο πλευρό της Αντάντ. Γρήγορα χειραγωγήθηκε, μετατράπηκε σε δύναμη κρούσης του αντιβενιζελισμού και κατέληξε σε φορέα μίσους και βίας. Συμμορίες, χωρίς φραγμούς, που δίσταζαν να προχωρήσουν και σε ομαδικές πολιτικές δολοφονίες. Αλλά και με ρατσιστικά συνθήματα εναντίον των προσφύγων, αλλά και των Κρητικών!
    Ο Μεταξάς κόμπαζε ότι αυτός ήταν ο οργανωτής τους και το θεωρούσε «τιμή του» και «αιωνία δόξα».
    Από την εποχή της συγκρότησης και της χειραγώγησής του ο απόστρατος τότε συνταγματάρχης ονειρεύεται τον εαυτό του σε ρόλο κυβερνήτη, όπως τεκμηριώνεται από πηγές και μαρτυρίες.
    Ο ιστορικός Γ. Μαυρογορδάτος, που έχει αναλύσει το φαινόμενο («Εθνικός διχασμός και μαζική οργάνωση. Οι Επίστρατοι του 1916») επισημαίνει σχετικά: «Ισως λοιπόν (ο Μεταξάς) θα έπρεπε να αναγνωρισθεί όχι μόνον ως εφευρέτης τού φασισμού στην Ελλάδα, αλλά και ως πρωτοπόρος διεθνώς. Αντίθετα με ό,τι νομίζεται, πρωτοστάτησε στο πρώτο φασιστικό εγχείρημα είκοσι ολόκληρα χρόνια πριν από την 4η Αυγούστου… Ωστόσο, η προσωπική τραγωδία τού Μεταξά ήταν ότι τα δημιουργήματα του παρέμειναν μοιραία ανολοκλήρωτα, τόσο στην πρώτη φάση (οι Επίστρατοι) όσο και στη δεύτερη (η ΕΟΝ)…».
    Μαζί με τα παραμύθια για το καθεστώς Μεταξά και τα «δημιουργήματά» του επιχειρείται σήμερα να εμφανιστούν ως «πρότυπα» από ακροδεξιούς και νεοναζιστικούς φορείς όπως η Χρυσή Αυγή (ακόμη και ο τίτλος της παραπέμπει στο τεταρτοαυγουστιανό καθεστώς). Οι Επίστρατοι με τις μαζικές οργανώσεις και τη δράση τους προβάλλουν σαν φαντασίωση.
    Ενας από τους ακροδεξιούς «θεωρητικούς» έχει συρράψει και σχετικό πόνημα, όπου οι Επίστρατοι ήταν οι… γνήσιοι Ελληνες, που δεν τους άφησαν να μεγαλουργήσουν οι προδότες!
    Πάνω από 100.000 μέλη!
    Οι Επίστρατοι εμφανίστηκαν στο προσκήνιο μετά την αποστράτευση του Μαΐου … Ιουνίου 1916, που επέβαλαν οι δυνάμεις της Αντάντ στην «ουδετερόφιλη» αντιβενιζελική κυβέρνηση της Αθήνας. Οι τάξεις τους πύκνωσαν λίγο αργότερα με κυβερνητική πρόσκληση για κατάταξη «εθελοντών» σε άτακτους στρατιωτικούς σχηματισμούς. Ηταν οργανωμένοι με στρατιωτικό τρόπο και είχαν επικεφαλής ολιγαρχικούς αξιωματικούς. Υπολογίζεται ότι στην περίοδο της ακμής τους, μετά τα δολοφονικά πογκρόμ κατά των «αντιφρονούντων» στα Νοεμβριανά του 1916, συγκέντρωναν πάνω από 100.000 μέλη.
    Πρόπλασμα για τη μεταξική ΕΟΝ
    Οι Επίστρατοι παρέμειναν ισχυροί ακόμη και όταν η κυβέρνηση πέρασε στα χέρια των βενιζελικών (μέσα 1917), τυπικά διαλύθηκαν και εξορίστηκε η ηγεσία τους. Τα επόμενα χρόνια αποτέλεσαν τη βάση για τη συγκρότηση αντιδραστικών Λαϊκών Πολιτικών Συλλόγων. Με τη μορφή αυτή και άλλες παρόμοιες θα είναι η δύναμη κρούσης των συντηρητικών κύκλων και θα επιβιώνουν μέχρι την επιβολή της μεταξικής δικτατορίας. Τότε ο Μεταξάς θα χρησιμοποιήσει την «πείρα» από την οργάνωση των Επιστράτων στον σχηματισμό της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΟΝ).
    ΚΡΙΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ
    Συμμορίες κακοποιών
    «Οι σύλλογοι των επιστράτων εξήσκησαν κολοσσιαίαν επιρροήν επί της εν γένει πολιτικής του τόπου κατά τα έτη 1916-1920. Αποτελούν όχι πλέον ολιγαρχικήν, αλλ΄ ευρυτέραν λαϊκήν απάντησιν εις την αστικήν επανάστασιν του 1909…
    Παρουσιάζουν αναλογίας με τον ιταλικόν φασισμόν, του οποίου προπορεύθησαν, προς τους Γερμανούς μοναρχικούς ή τους εθνικόφρονας σοσιαλιστάς… Ησαν τεχνητόν πολιτικόν όργανον ξένον προς την φυσιολογικήν μορφήν της νεοεληνικής κοινωνίας. Απόστημα και όχι σώμα κοινωνικόν… Εις το εσωτερικόν οι επίστρατοι επέβαλλαν τρομοκρατικώς τη μοναρχικήν παντοδυναμίαν… Η ανάληψις πολιτικών ευθυνών αι οποίαι ανήκαν εις το ωργανωμένον κράτος, η ανάμιξίς των εις τα έργα της αστυνομίας και του στρατού μετέβαλαν εντός ολίγου τους επιστράτους από πολιτικόν όργανον εις συμμορίας χρησιμοποιούσας κακοποιά μέσα … Προερχόμενοι εκ του λαού έγιναν όργανον τρομεράς κοινωνικής και εθνικής αποσυνθέσεως…»
    (Γ. Βεντήρης: Η Ελλάς του 1910-1920)

    Δύναμη κρούσης

    «Πίσω τους βρίσκονταν η Αυλή και αυταρχικοί ηγέτες όπως ο Ι. Μεταξάς, που ήθελαν να τους χρησιμοποιήσουν για την καταστολή των βενιζελικών. Αμέσως μετά την αποστράτευση, τον Ιούνιο του 1916, οι επιστρατικοί σύλλογοι σκορπίστηκαν κατά μήκος και πλάτος της χώρας, επικυρώνοντας έτσι τη μεταμόρφωση του Διχασμού από αντιπαράθεση πολιτικών ηγεσιών σε σύγκρουση μαζών…
    Ακόμη κι αν αυτοί είχαν αρχικά αντιπολεμικές αντιλήψεις… σύντομα έδειξαν να δέχονται μια απολυταρχική ιδεολογία που έδινε προνομιακή θέση στη μαζική κινητοποίηση, στον εθνικισμό και στη βία… Επιπλέον εξήρε την τυφλή πίστη στον βασιλιά, στον μιλιταριστικό εθνικισμό και στην πάταξη του βενιζελικού μιάσματος και αναπόφευκτα αναμείχτηκε με κάθε λογής άλλα ιδεολογήματα…»
    (Σπ. Μαρκέτος: «Πώς φίλησα τον Μουσολίνι. Τα πρώτα βήματα του ελληνικού φασισμού»
    ΤΑΚΗΣ ΚΑΤΣΙΜΑΡΔΟΣ

  50. Βερέμης on

    Κι όμως, κύριε Βερέμη, εσείς λέτε ψέμματα και όχι το ΠΑΡΟΝ

    Αριστείδης Καρατζάς

    Αντίβαρο, Φεβρουάριος 2008

    Επειδή ξεχνάτε – έχετε τα χρονάκια σας—σας θυμίζουμε ότι στις 18 Ιουνίου 2007 είχατε πει σε παρουσίαση αγγλόγλωσσου βιβλίου σας ότι ο Κολοκοτρώνης έκανε γενοκτονία Τούρκων στη Τριπολιτσά.

    Αριστείδης Καρατζάς

    Γράφτηκε: 21 Φεβρουαρίου 2008
    Δημοσιεύθηκε: Το Παρόν σελ. 20, 24 Φεβρουαρίου 2008

    Προ ολίγων ημερών (19/2) η Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής ενέκρινε την επανατοποθέτηση του (καθηγητού) Θάνου Βερέμη στην θέση του Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας. Η διαδικασία εγκρίσεως ήταν υπό ιδιαίτερη ένταση, και από ότι αναφέρεται στον τύπο έβριθε από μικροπολιτικές πόζες και κινήσεις.

    Βέβαια, όπως η Καθημερινή αναφέρει τα τεκταινόμενα, η έγκριση έχει σχετικό χαρακτήρα, καθώς η ψήφος είναι γνωμοδοτική και όχι καθοριστική για την εφαρμογή της εισηγήσεως της κυβέρνησης. Και αυτό ίσως επιτρέψει στον Υπουργό κο. Στυλιανίδη, αλλά και στον Πρωθυπουργό, να ξανασκεφθούν και να επανεξετάσουν την επιλογή τους, διότι η κατάθεση και οι απαντήσεις του κου. Βερέμη προς τα μέλη της Επιτροπής εγείρουν ερωτηματικά που άπτονται της επιστημονικής ακεραιότητος καθώς και της ηθικής, εννοώντας την έλλειψη σεβασμού προς τη αλήθεια (χωρίς να αναφέρω υποβαθμισμένες αξίες γιά κάποιους, όπως τον αυτοσεβασμό και την φιλοπατρία).

    Έμαθα από φίλο, και το διεσταύρωσα από την πρωτογενή πηγή, όπως επιτάσσει η επαγγελματική προσέγγιση επικύρωσης της αξιοπιστίας κάποιας πληροφορίας, ότι ο κος. Βερέμης χαρακτήρισε ως “ψέμματα” τα περιεχόμενα άρθρου μου στην εφημερίδα Το Παρόν (“Πνευματικό πλαίσιο της κας. Ρεπούση,” 24η Ιουνίου 2007). Μάλιστα η απάντηση του καθηγητού ήταν απόλυτη, στην ερώτηση που έκανε ο κος. ‘Αδωνις Γεωργιάδης, για τον εάν ισχύουν αυτά που κατέθεσα στο εν λόγω άρθρο: “…ότι έγραψε η εφημερίδα Το Παρόν είναι ψέμματα.”

    Ο ως άνω προκλητικός και ψευδής χαρακτηρισμός με αναγκάζει να επαναλάβω την ουσία της καταθέσεώς μου. Στην παρουσίαση της 18ης Ιουνίου 2007 του αγγλόγλωσσου βιβλίου του κου. Βερέμη, υπό τον τίτλο Greeks and Turks in War and Peace (Έλληνες και Τούρκοι στον Πόλεμο και την Ειρήνη—έκδοση Athens News), μετά από ερώτησή μου, γιατί δεν αναφέρει το κεφάλαιο που καλύπτει την περίοδο 1912-1922 τις γενοκτονίες των Χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας, η απάντηση ήταν ότι “δεν έγιναν γενοκτονίες”! Δηλαδή η εξαφάνιση των Αρμενίων, των Ελλήνων του Πόντου και της Ιωνίας, ακόμη και αυτή των δύσμοιρων Ασσυρίων ή Συροχαλδαίων, δεν ήταν αποτέλεσμα πολιτικής απόφασης εξοντώσεώς των από τις κυβερνήσεις του Κόμματος Ενώσεως και Προόδου, και μετά του Κεμάλ Ατατούρκ.

    Ο νυν Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας επεκτάθηκε και περισσότερο, υιοθετόντας την θέση του Justin McCarthy, Αμερικανού προπαγανδιστή-συνεργάτη του Τουρκικού lobby στις ΗΠΑ, δηλ. ότι “βιαιοπραγίες (atrocities) έγιναν πολλές, αλλά όχι γενοκτονίες… Αν έγιναν γενοκτονίες, έγιναν από μέρους των Ελληνών κατά την Επανάσταση του 1821”, και απευθύνοντας σχόλια με υποτιμητικό τόνο πρός την κατεύθυνσή μου, είπε “δε γνωρίζεις γιά την σφαγή των Τούρκων στην Τριπολιτζά (sic) (“Hey man, haven’t you heard of the slaughter of the Turks in Tripolitza”)!

    Κάποια στιγμή «μαλάκωσε» την απόλυτη θέση και δέχθηκε ότι πιθανόν έγινε γενοκτονία, αλλά μόνο εις βάρος των Αρμενίων, και διερωτήθηκε γιά πιό λόγο η Τουρκικές κυβερνήσεις δεν παραδέχονται την ιστορικότητα αυτού του γεγονότος. Ακολούθησε όμως δεύτερη έκρηξη όπου ο καθηγητής ανέφερε βιαιοπραγίες που διέπραξαν οι Ελληνικές Δυνάμεις, αλλά και αυτές των άλλων Βαλκανικών λαών κατά τους πολέμους 1912-1913, καθώς και οι Ελληνικές Δυνάμεις στην Μικρά Ασία.
    Αμέσως μετά από τις προφανώς ενοχλητικές μου ερωτήσεις ο κος. Βερέμης επιβραβεύτηκε από παρόντα Τούρκο διπλωμάτη, ο οποιός τον συνεχάρει και σχολίασε ότι ο Τουρκικός λαός τρέφει θετικά αισθήματα για τους Έλληνες και ότι πολλοί ‘Ελληνες δέχονται τη Τουρκική φιλοξενία… Προσωπικά θα ντρεπόμουν να λάβω τα συγχαρητήρια του επίσημου αντιπροσώπου ενός Ισλαμοφασιστικού καθεστώτος…

    Δύο άλλα σημεία: Ως προς την επιστημονικότητα του γεγονότος της γενοκτονίας των Χριστιανών της Μικράς Ασίας, η βιβλιογραφία που τεκμηριώνει αυτές τις Οθωμανικές ή Τουρκικές γενοκτονικές πολιτικές και πράξεις αυξάνεται γεωμετρικά τα τελευταία δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, ιδιαίτερα σε σχέση με την Αρμενική γενοκτονία, λιγότερο την των Ασσυρίων .
    Η μελέτη της γενοκτονίας των Ελλήνων Ποντίων αλλλά και της Ιωνίας πρόσφατα πήρε μεγάλη ώθηση ως bona fide πεδίο έρευνας και μελέτης με την αναγνώρηση από την Διεθνή Ένωση Ερευνητών Γενοκτονίας (International Genocide Scholars Association με έδρα το New Haven, Connecticut), μετά από συντριπτική ψήφο των επιστημόνων-μελών της, στο συνέδριο του Δεκεμβρίου 2007. Η διεθνής επιστημονική τάση είναι προς μεγαλύτερη έμφαση της μελέτης του φαινομένου της γενοκτονίας, και προφανώς δεκάδες ειδικοί από πολλές πολιτισμένες χώρες διαφωνούν με την εκτίμηση του κου. Βερέμη ως προς την αιτία της εξαφάνισης δύο (και ίσως περισσοτέρων) εκατομμυρίων Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Έτσι ο καθηγητής μας, για να εξηγήσει τα “γεγονότα” του 1922 προφανώς είναι της σχολής του “συνωστισμού του κόσμου στο λιμάνι της Σμύρνης…”, όπως ήθελε η κα. Ρεπούση, της οποίας το έργο υποστήριξε.

    Αλλά και η προ της βουλευτικής επιτροπής περιφρονιτική απόρριψη των στοιχείων που παραθέσε ο υποφαινόμενος ως “ψέμματα” προσδίδει περιφρόνιση όχι μόνο προς τους εκλεγμένους αντιπροσώπους του Ελληνικού λαού μέλη της επιτροπής, τους δεκάδες που άκουσαν κατ’ ιδίαν τα σχόλια του κου. Βερέμη κατά την παρουσίαση της 18ης Ιουνίου 2007, και τελικά προς την αλήθεια.

    Και τίθεται το ερώτημα: Ποία είναι η αξιοπιστία αυτού του κυρίου Βερέμη, ο οποίος μάλιστα ηγείται ενός σώματος για το οποίο η Κυβέρνηση πασχίζει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του Ελληνικού λαού ώστε να μπορεί να περάσει μεταρρυθμίσεις στον ευαίσθητο αλλά και καθοριστικό κλάδο της παιδείας;

  51. Π on

    Ο Αντώνης Λιάκος ως ‘Αδωνις Γεωργιάδης !!!!

    “Αν ο εθνικισμός δημιουργεί το έθνος και όχι το έθνος τον εθνικισμό, τότε ποιο είναι αυτό που δημιουργεί τον εθνικισμό;”

    Ο Σβορώνος και η διαμάχη των ιστορικών

    Tου Νάσου Βαγενά

    Η ροπή μας προς τη μυθοποίηση είναι ακατάσχετη. Αυτό δείχνει η εμφύλια σύγκρουση πολιτισμών που μαίνεται τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στα δύο μέτωπα του ελληνικού ιστοριογραφικού φονταμενταλισμού: στους εθνικιστές και στους αντιεθνικιστές.

    Τη σύγκρουση καθιστά φαινόμενο μοναδικό η ιδιοτυπία της. Διότι στην πρώτη γραμμή των δύο παρατάξεων βρίσκονται δύο ομάδες φανατικών εντελώς ανόμοιες μεταξύ τους:

    -οι μουτζαχεντίν της λαϊκής εθνικοθρησκευτικής πρόσληψης της ελληνικής ιστορίας, αφενός, και
    -οι ζηλωτές της υπερμοντέρνας θεωριοκρατούμενης ιστοριογραφίας, αφετέρου.

    Χαρακτηρίζω φανατικούς και τους δεύτερους όχι μόνο για την ιδεολογηματική τους αντίληψη της πριν από το 1800 ελληνικής ιστορίας, που τους έχει οδηγήσει στην κατασκευή νέων μύθων, ανάλογων με τους μύθους των αντιπάλων τους, που δεν είναι ιστορικοί, αλλά και για το πάθος με το οποίο τους αντιμάχονται, πάθος ανάρμοστο σε ιστορικούς, που έργο τους είναι η ψύχραιμη και αμερόληπτη μελέτη της ιστορίας.

    Σε αυτή τη σύγκρουση δύο είναι τα κύρια θύματα: η ιστορική πραγματικότητα και η σοβαρή ιστοριογράφησή της.

    Επειδή αυτά τα δύο είναι ένα, οι απόψεις του Νίκου Σβορώνου για τη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού ας δούμε τι έχουν υποστεί.

    Να είναι άραγε τυχαίο το ότι οι δύο αντίπαλες παρατάξεις σε ένα μόνο ομονοούν: στην παρουσίαση των επί του θέματος θέσεων του Σβορώνου ως θέσεων ουσιοκρατικών; Παραμόρφωσή τους που υπαγορεύεται από τον ζήλο των εθνικιστών να δείξουν ότι οι πεποιθήσεις τους για την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού επιβεβαιώνονται από τις απόψεις ενός επιφανούς ιστορικού· και από την εξίσου περίπαθη επιθυμία των εν λόγω ιστορικών να επιβάλουν την άποψη ότι το νεοελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν από την Επανάσταση, επειδή πιστεύουν στη θεωρία ότι δεν είναι το έθνος εκείνο που γεννάει τον εθνικισμό (ο οποίοςσυμπεραίνει κανείς- γεννιέται από παρθενογένεση) αλλά ότι είναι ο εθνικισμός εκείνος που γεννάει το έθνος.

    Ετσι και οι παρθενογενεσιακοί ιστορικοί παρουσιάζουν τον Σβορώνο να υποστηρίζει την άποψη της αδιάσπαστης ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού, άποψη που θεωρούν ουσιοκρατική, επειδή είναι βέβαιοι ότι η πεποίθηση πως μπορεί να υπάρχει μακρά συνέχεια ενός έθνους, είτε ιστορική είτε πολιτισμική, προϋποθέτει εξ ορισμού την πίστη στην ύπαρξη μιας υπεριστορικής ουσίας του. «Ο Σβορώνος», γράφει ο Α. Λιάκος, πιστεύει ότι «ο ελληνισμός μένει αμέτοχος στη μεταβολή ενός περίγυρου και θεωρείται επομένως συνεχής, ταυτός εαυτώ και ποιοτικά αναλλοίωτος. […] Η εθνική ιστοριογραφία, ακόμη και στη μαρξιστική της εκδοχή, έμεινε μεταφυσικά θεμελιωμένη».

    Δεν νομίζω να υπάρχει μεγαλύτερη διαστρέβλωση των απόψεων ενός ιστορικού από αυτήν που περιέχεται στο παραπάνω χωρίο. Διότι ο Σβορώνος υποστηρίζει το αντίθετο: «Το έθνος» γράφει «είναι κι αυτό μια ιστορική κατηγορία. […] Κανένας σοβαρός μελετητής δεν ικανοποιείται με τις ρομαντικές αντιλήψεις που παρουσιάζουν το έθνος ως κάποια υπερβατική οντότητα». Και, βέβαια, πουθενά ο Σβορώνος δεν υποστηρίζει την αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού. «Από τον 6ο αιώνα ως το τέλος του 11ου και τις αρχές του 12ου», γράφει, ο βυζαντινός ελληνισμός αποτελεί «μια νέα ιστορική σύνθεση, με διαφορετικές εθνολογικές αναλογίες από τον αρχαίο και διαφορετικό συνειδησιακό περιεχόμενο», τόσο ώστε «να απαρνηθεί το ίδιο του το όνομα και να διακόψει στη συνείδησή του την πολιτισμική του συνέχεια. […] Η συνείδηση της ιστορικής του συνέχειας» έχει υποστεί «ένα είδος ιστορικής αλλοτρίωσης».

    Η ποιοτική διαφορά στην προσέγγιση του θέματος ανάμεσα στον Σβορώνο και στους εν λόγω ιστορικούς είναι φανερή. Ο Σβορώνος, που η ερευνητική του δραστηριότητα εκτείνεται από το πρώιμο Βυζάντιο ως τον 20ό αιώνα, με κύρια ενδιαφέροντά του τη μέση βυζαντινή περίοδο και τη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού, εξάγει τα πορίσματά του από τη μελέτη των ιστορικών πηγών και σκεπτόμενος με το μυαλό του («Δεν αναθέτω σε κανέναν να σκεφτεί για μένα και επομένως δεν ξεκινώ από θεωρητικές γενικότητες» σημειώνει). Οι θεωριοκρατούμενοι ιστορικοί, που η γνώση τους της βυζαντινής και οθωμανικής περιόδου είναι σε σύγκριση με εκείνη του Σβορώνου θλιβερά υπολειπόμενη (οι περισσότεροι είναι μελετητές των μετά τον Διαφωτισμό περιόδων), διατυπώνουν τις απόψεις τους πρωτίστως από τη μελέτη εθνογενετικών θεωριών: σκέφτονται περισσότερο με το μυαλό ορισμένων ξένων θεωρητικών των εθνικών σχηματισμών, οι οποίοι δεν γνωρίζουν επαρκώς τη νεοελληνική περίπτωση. Αλλά και εμφανίζονται βασιλικότεροι του βασιλέως, αφού αντιμετωπίζουν τις θεωρίες αυτές ως ιερά κείμενα και τις εφαρμόζουν στα καθ΄ ημάς ως εάν δεν δέχονται εξαιρέσεις.

    Χρησιμοποιώ τη φράση «ως ιερά κείμενα» όχι μεταφορικά. Διότι η ποιότητα της πίστης τους σε αυτές τις θεωρίες δεν είναι διαφορετική από εκείνη των θιασωτών της αδιάσπαστης ιστορικής συνέχειας. Αν στους μεν η συνέχεια του ελληνισμού είναι φυσικό αποτέλεσμα μιας υπεριστορικής του ουσίας, στους δε την ανυπαρξία νεοελληνικού έθνους πριν από την Επανάσταση αποδεικνύει η Βίβλος των θεωρητικών τους μοντέλων. Διότι η απόλυτη βεβαιότητα ότι η πίστη στην αδιάσπαστη συνέχεια του ελληνισμού, ακόμη και στην πολιτισμική, είναι αναγκαστικά ουσιοκρατική δεν είναι λιγότερο ουσιοκρατική από αυτή την πίστη.

    Μπορεί κανείς να πιστεύει στην αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού χωρίς να πιστεύει στην ύπαρξη κάποιας υπερβατικής του ουσίας, γιατί θεωρεί (κατά τη γνώμη μου εσφαλμένα) ότι οι ιστορικές πηγές δείχνουν την ιστορική του συνέχεια· ενώ δεν μπορεί να πιστεύει απόλυτα στις κατασκευές της θεωρίας, χωρίς αυτό να αποτελεί θεωριακό φονταμενταλισμό.

    Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

    [ http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=406972 ]

    H παραμόρφωση του Σβορώνου
    .
    * Αν ο εθνικισμός δημιουργεί το έθνος και όχι το έθνος τον εθνικισμό, τότε ποιο είναι αυτό που δημιουργεί τον εθνικισμό;
    .
    .
    Το κείμενό μου της 23ης Ιανουαρίου για το βιβλίο του N. Σβορώνου Το ελληνικό έθνοςπροκάλεσε την απάντηση των κκ. A. Λιάκου και N. Δεμερτζή. Οι δύο καθηγητές, θεωρητικοί της εθνοσυγκρότησης, σωστά αισθάνθηκαν ότι η επίκρισή μου των κυρίαρχων σήμερα, στο πανεπιστημιακό μας επίπεδο, απόψεων για τη διαμόρφωση της νεοελληνικής συνείδησης αφορούσε και αυτούς. Οι αντιδράσεις τους στο βιβλίο του Σβορώνου ελπίζω ότι θα προκαλέσουν γονιμότερη συζήτηση επί του θέματος.
    .
    H νηφάλια απάντηση του κ. Δεμερτζή προωθεί τη συζήτηση. Θα συμφωνούσα, γενικά, με τις διευκρινίσεις της, οι οποίες, όπως σωστά παρατηρεί ο κ. Δεμερτζής, «δεν απέχουν πολύ από την ουσία της ανάλυσης του ίδιου του Σβορώνου». Ομως η φρασεολογία του στα κύρια σημεία των θέσεών του δεν συνάδει με το περιεχόμενό τους. Λ.χ. γράφει ότι «δεν υπάρχει ένας εθνικισμός αλλά πολλοί εθνικισμοί», όμως το βιβλίο του έχει τίτλο Ο λόγος του εθνικισμού· αναγνωρίζει ότι το έθνος «δεν είναι μια κατασκευή εκ του μηδενός», όμως συγχρόνως γράφει ότι πριν από τον Διαφωτισμό «το σημαίνον [του όρου] έθνος είναι άδειο». Αν ο εθνικισμός δημιουργεί το έθνος και όχι το έθνος τον εθνικισμό, τότε ποιο είναι αυτό που δημιουργεί τον εθνικισμό;

    .

    H απάντηση του κ. Λιάκου είναι, πιστεύω, σπασμωδική. Διότι το να υποστηρίζει ένας ιστορικός ότι ένας φιλόλογος δεν μπορεί, εξ ορισμού, να είναι εξοικειωμένος με ιστορικά θέματα, δηλώνει απώλεια ψυχραιμίας· πολλώ μάλλον όταν ο κ. Λ. αισθάνεται εξοικειωμένος με τη φιλολογία τόσο, ώστε να καταπιάνεται και με λογοτεχνικά θέματα (βλ. τις ενασχολήσεις του με τη γενιά του ’30).

    .

    Ο κ. Λ. αμφισβητεί την παρατήρησή μου ότι υπάρχουν Ελληνες ιστορικοί που υποστηρίζουν ότι πριν από το τέλος του 18ου αιώνα δεν υπάρχουν άνθρωποι που να αυτοπροσδιορίζονται, σε επίπεδο εθνότητας, ως Ελληνες, και ζητά να «προσκομιστεί η παραπομπή» της.

    .

    Προσκομίζω δύο παραπομπές. H πρώτη είναι άρθρο μιας ιστορικού, η οποία σε κείμενό της στην Αυγή (8/10 και 28/10/2000) αποκαλεί «Ελληνες» (εντός εισαγωγικών) τους Ελληνες ως το 1800, γιατί – σύμφωνα με τη θεωρία – πιστεύει ότι ως τότε δεν αισθάνονταν τον οθωμανικό ζυγό και, ως εκ τούτου, «δεν είχαν συνείδηση της ύπαρξής τους ως έθνους». H δεύτερη είναι του κ. Λιάκου, ο οποίος υποστηρίζει ότι ο ελληνορθόδοξος πληθυσμός της Κύπρου δεν ήταν ελληνικός και ότι η ελληνοποίησή του «προετοιμάστηκε από τον 19ο αιώνα με την εμφύσηση [sic] σε αυτόν ελληνικής συνείδησης» (Το Βήμα, 22/9/1996).

    .

    * Επιπόλαια ανάγνωση

    .

    H επιχειρηματολογία της απάντησης του κ. Λ., παρότι περιέχει μοντερνιστικά στοιχεία, είναι εκείνης της υφής, την οποία συναντούμε περισσότερο στους μεταμοντέρνους: βασιζόμενη σε ανακρίβειες και παραποιήσεις (ασύνειδες, υποθέτω) των απόψεων του συνομιλητή της κατασκευάζει έναν αχυρένιο αντίπαλο εύκολα ανατρέψιμο. Θα δείξω ορισμένες από αυτές:

    .

    1. Γράφει ο κ. Λ.: «Οι ιστορικοί δέχτηκαν με επιφυλακτικότητα την έκδοση του χειρογράφου του Σβορώνου».

    .

    Με επιφυλακτικότητα, υποθέτω, θα δέχτηκαν την έκδοση μόνο οι ιστορικοί που συμφωνούν με τις απόψεις του κ. Λ. Λέω υποθέτω, γιατί κανείς από τους ιστορικούς αυτούς, ως την ημέρα της δημοσίευσης του άρθρου μου, δεν κοινοποίησε τις επιφυλάξεις του. Από τους ιστορικούς που κοινοποίησαν τις απόψεις τους για το βιβλίο (Ασδραχάς, Βόγλης, Ελεφάντης, Καραμανωλάκης, Καραπιδάκης) κανείς δεν εξέφρασε επιφυλακτικότητα. Εκτός αν αυτούς ο κ. Λ. δεν τους θεωρεί ιστορικούς.

    .

    2. Γράφει ο κ. Λ.: «Ενδεχομένως, αν ζούσε σήμερα, ο Σβορώνος θα είχε επιφυλάξεις για τη σκοπιμότητα αυτής της έκδοσης».

    .

    Ο Σβορώνος δεν θα είχε καμία επιφύλαξη. Παρότι έγραψε το βιβλίο στα μέσα της δεκαετίας του ’60, τον Δεκέμβριο του 1988, λίγους μήνες πριν από τον θάνατό του, δήλωνε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Σύγχρονα Θέματα: «Ετοιμο είναι και θα βγει πολύ σύντομα». Οι νεότερες απόψεις, τις οποίες ο κ. Λ. χαρακτηρίζει «σύγχρονη σκέψη των ιστορικών», ήταν ήδη διαμορφωμένες το 1988. Ο Σβορώνος τις γνώριζε και τις αντέκρουε στην εν λόγω συνέντευξή του. Ο,τι πραγματικά νέο θεωρητικό εμφανίστηκε μετά το 1988 – πιο σύγχρονο από εκείνο που ο κ. Λ. θεωρεί σύγχρονη ιστορική σκέψη – ενισχύει (όπως παρατηρούσα στο άρθρο μου) τις απόψεις του βιβλίου του Σβορώνου. Οπως γράφει ο Σπ. I. Ασδραχάς, «είναι βέβαιο ότι, αν το κείμενο αυτό γραφόταν σε κοντινότερούς μας καιρούς, θα είχε την ίδια “φιλοσοφία της σύνθεσης”, παρά την άνθηση των ερευνών και των συνθετικών δοκιμών γύρω από την έννοια και την πραγματικότητα του έθνους».

    .

    3. Γράφει ο κ. Λ.: «Ο κ. Βαγενάς υποστηρίζει ότι η ελληνική περίπτωση αποτελεί μια εξαίρεση, η οποία δεν εμπίπτει στις θεωρίες συγκρότησης του έθνους».

    .

    Πουθενά στο κείμενό μου δεν υποστηρίζω ότι η ελληνική περίπτωση αποτελεί εξαίρεση. Εκείνο που γράφω είναι ότι έχει «μιαν ιδιαιτερότητα» (εξαίρεση και ιδιαιτερότητα δεν είναι το ίδιο πράγμα). Και πουθενά δεν ισχυρίζομαι ότι η ιδιαιτερότητα αυτή δεν εμπίπτει στις θεωρίες συγκρότησης του έθνους. Εκείνο που λέω είναι ότι δεν εμπίπτει στη θεωρία του κ. Λ., η οποία δεν δέχεται ότι υπάρχουν ιδιαιτερότητες και εξαιρέσεις (γράφει ο κ. Λ.: «H ειρωνεία είναι ότι το επιχείρημα αυτό [της εξαίρεσης] αποτελεί ένα από τα συστατικά της ίδιας της ιδεολογίας του εθνικισμού»). H θεωρία του κ. Λ. είναι προκρούστεια ακόμη και με τους όρους των θεωρητικών του προτύπων, γιατί αυτά δέχονται ότι υπάρχουν εξαιρέσεις. Ο Gellner, λ.χ., ομολογεί (στο βιβλίο του Εθνη και εθνικισμός – σ. 242 – στο οποίο κυρίως παραπέμπει ο κ. Λ.) ότι «γενικεύσεις που δεν έχουν εξαίρεση είναι σπάνια εφικτές».

    .

    4. Ο κ. Λ. με παρουσιάζει να διαβάζω «κανονιστικά» τις απόψεις του Σβορώνου, «ως παρακαταθήκες αληθειών για το έθνος».

    .

    Από κανένα σημείο του κειμένου μου δεν προκύπτει κάτι τέτοιο. H μόνη εκτίμηση της άποψης του Σβορώνου που κάνω είναι ότι τη θεωρώ «πειστικότερη από εκείνη των κυρίαρχων σήμερα στη χώρα μας, στο πανεπιστημιακό επίπεδο, μοντερνιστικών και μεταμοντερνιστικών σχημάτων». Πειστικότερη δεν σημαίνει αναγκαστικά πειστική.

    .

    * Μαρξιστής μεταφυσικός;

    .

    Επειτα απ’ όλα αυτά δεν είναι περίεργο ότι ο κ. Λ. παραποιεί (ανεπίγνωστα, πιστεύω) και τις απόψεις του ίδιου του Σβορώνου, όταν τον απεικονίζει ως μεταφυσικό ιστορικό, που για να περιγράψει τη διαμόρφωση του νέου ελληνισμού «καταφεύγει στο θεολογικό σχήμα του τριπρόσωπου της Αγίας Τριάδας».

    .

    H απεικόνιση αυτή είναι τόσο εξωφρενική, που αναρωτιέται κανείς κατά πόσο ο κ. Λ. γνωρίζει πραγματικά το έργο του Σβορώνου. Ο κ. Λ. την αιτιολογεί παραπέμποντάς μας σε ένα παλαιότερο κείμενό του (του 1994), από το οποίο διαπιστώνουμε ότι το παραναγνωστικό του πρόβλημα είναι χρόνιο. Αναφερόμενος στη ρομαντική «θεολογική αντίληψη της ιστορίας» του Ζαμπελίου, γράφει σε αυτό το κείμενο: «H ιδέα αυτή μεταπλάθεται και αποκτά μεγάλη διασπορά. Π.χ., πάνω από έναν αιώνα αργότερα ο N. Σβορώνος, ο οποίος κρατά τρεις ελληνισμούς (αρχαίο, μεσαιωνικό και νεώτερο), θα σκοντάψει στο ίδιο πρόβλημα: “Ο ελληνισμός”, γράφει, “σαν κάποια μεταφυσική οντότητα, σαν ένα είδος “πράγμα καθ’ εαυτό”, μένει αμέτοχος στη μεταβολή ενός περίγυρου και θεωρείται επομένως συνεχής, ταυτός εαυτώ και ποιοτικά αναλλοίωτος”. H εθνική ιστοριογραφία, ακόμη και στη μαρξιστική της εκδοχή, έμεινε μεταφυσικά θεμελιωμένη».

    .

    Οι απόψεις του χωρίου που ο κ. Λ. παραθέτει εδώ από τα Ανάλεκτα του Σβορώνου (σ. 71) δεν είναι βέβαια του Σβορώνου. Ο Σβορώνος στο κείμενό του αυτό, αλλά και στο Ελληνικό έθνος, υποστηρίζει ακριβώς τα αντίθετα. Το χωρίο στα Ανάλεκτα τελειώνει με ερωτηματικό και αποτελεί το πρώτο σκέλος ενός βασικού προβλήματος της νεοελληνικής ιστοριογραφίας, που ο Σβορώνος το περιγράφει υπό ερωτηματική μορφή (στην παράθεση του χωρίου από τον κ. Λ. το ερωτηματικό έχει εξαφανιστεί). Το δεύτερο σκέλος του ερωτήματος έχει ως εξής: «Ή αντίθετα τα επίθετα αρχαίος, μεσαιωνικός, νέος[ελληνισμός] έχουν, εκτός από τη χρονική τους σημασία, και ποιοτική προσδιοριστική δύναμη, […] έτσι που η εκάστοτε μεταβολή των συνθηκών να συνεπιφέρει και μεταβολή στην ουσία του ελληνισμού;». H απάντηση του Σβορώνου στο διαζευκτικό ερώτημα είναι ότι το περιεχόμενο της έννοιας του ελληνισμού μεταβάλλεται και ότι τα επίθετα «εκφράζουν τρεις καταστάσεις [του ελληνισμού] ποιοτικά διαφορετικές». Ο Σβορώνος δηλαδή – αναμενόμενο άλλωστε – απορρίπτει τη μεταφυσική θεμελίωση της ιστοριογραφίας· απόρριψη την οποία επαναλαμβάνει και στο Ελληνικό έθνος («Το έθνος είναι κι αυτό μια ιστορική κατηγορία. […] Κανένας πλέον σοβαρός μελετητής δεν ικανοποιείται με τις ρομαντικές αντιλήψεις που παρουσίαζαν το έθνος ως κάποια υπερβατή οντότητα δεδομένη από τα πριν»: σ. 22-23). Και αυτή τη «διαγραφή της πορείας του περιεχομένου του ελληνισμού» (Ανάλεκτα, σ. 72) επιχειρεί με το βιβλίο.

    .

    * Μεταμοντέρνα θεωρητικολογία

    .

    Αυτά ως προς το πραγματολογικό μέρος της απάντησης του κ. Λ. Σε ό,τι αφορά το θεωρητικό της μέρος, ο κ. Λ. ταυτολογεί. Αντί να αντικρούσει τις αιτιάσεις μου για την άκριτη μεταφορά στα καθ’ ημάς των ανιστόρητων περί νέου ελληνισμού απόψεων των θεωρητικών του προτύπων, αναλώνεται στη συνήθη θεωρητικολογία των μεταμοντέρνων, όταν τους τίθεται ένα δυσαπάντητο ερώτημα. Μας μιλάει για τις θεωρητικές προϋποθέσεις του κάθε λόγου. Μας λέει ότι οι ιστορικοί «χρειάζονται τα [σύγχρονα] θεωρητικά διαβάσματα για να ξέρουν πώς να θέτουν ερωτήματα στις πηγές τους». Αλλά αυτά – αυτονόητα ήδη για τη δεκαετία του ’70 – τα λέει ο Σβορώνος από το 1955 στο ίδιο κείμενο των Αναλέκτων στο οποίο παραπέμπει ο κ. Λ.: «Ο καθορισμός των κοινωνικών και πολιτικών παραγόντων που προσδιόρισαν την οπτική τους γωνία», γράφει, είναι «βασική» προϋπόθεση για τους ιστορικούς. Ο Σβορώνος τα λέει αυτά πριν από την κατά κ. Λ. σύγχρονη θεωρία: πριν ακόμη τα διατυπώσει ο Hobsbawm, από τον οποίο ο κ. Λ. επίσης αντλεί.

    .

    Οι μαρξιστές ιστορικοί Hobsbawm και Σβορώνος δεν λένε επί του θέματος των πηγών κάτι το διαφορετικό. Εκείνο που τους διαφοροποιεί στην ελληνική περίπτωση είναι ότι ο Σβορώνος γνωρίζει την ελληνική ιστορία πολύ καλύτερα απ’ ό,τι ο Hobsbawm. Γι’ αυτό και η άποψή του ως προς την ελληνική περίπτωση είναι εγκυρότερη.

    .

    Ο κ. Νάσος Βαγενάς είναι καθηγητής της Θεωρίας και Κριτικής της Λογοτεχνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

    .

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=164357

  52. […] απολογητές του σταλινισμού αλλά και του παραδοσιακού αντιπροσφυγικού αντιλαϊκού πνεύματος, όπως και να συναγελάζεται με τους στρατευμένους […]

  53. ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΗΣ ΕΛΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ
    epikouros foteinos
    2:39 μμ
    Προς: giorgos tsanelis
    Ο Πατριωτισμός των εθνικοφρόνων-Βασιλοφρόνων και των -Βενιζελικών το 1920-1922 συνιστάτε ότι δεν αγωνίστηκαν για τον Έλληνα αλλά για τον Εγγλέζο.
    Έτσι το 1920 αντί να αρκεστούμε στα οφέλη της συνθήκης των Σεβρών που μετέτρεπε την Ελλάδα σε μια μεγάλη οικονομική δύναμη και να παγιώσουμε την ειρήνη που τόσο ανάγκη την είχε ο λαός που πολεμούσε αδιάκοπα από το 1912 μέχρι το 1920 και να παγιωθεί η ειρήνη , η Ελλάδα με εντολή του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου προχώρησε σε επιθετικό πόλεμο στα ενδότερα της Μικράς Ασίας, χωρίς να έχει καμιά διεθνή υποστήριξη, και αλλά όλα αυτά χάριν των Εγγλέζικών συμφερόντων που είχαν στόχο τα πετρέλαια της Μοσούλης.
    · Αυτή την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Μικράς Ασίας την συνέχισε η συντηρητική κυβέρνηση των Βασιλικών, που τελικά οδήγησε στην ήττα 1922 και στον ξεριζωμό του Ελληνισμού.
    Αν ακούγονταν το ΣΕΚΕ που ήταν ξεκάθαρα από την αρχή κατά του τυχοδιωκττικού πολέμου δεν θα είχε γίνει ο ξεριζωμός του Ελληνισμού.
    Αλλά η Ελιτ θυσίασε τους Μικρασιατες χάριν των Εγγλεζικών συμφερόντων.

  54. Αυτή την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Μικράς Ασίας την συνέχισε η συντηρητική κυβέρνηση των Βασιλικών, που τελικά οδήγησε στην ήττα 1922 και στον ξεριζωμό του Ελληνισμού.
    · Όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα 1920-1922, ποτέ δεν μερίμνησε η κυβέρνηση να δημιουργήσει λαϊκή πολιτοφυλακή ώστε οι Μικρασιάτες να είναι ένοπλοι με αποτέλεσμα και να μπορούν και να στηρίξουν τον Ελληνικό στρατό και να υπερασπίσουν τον εαυτό τους και την ζωή τους αν χρειαστεί..

  55. Όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα 1920-1922, ποτέ δεν μερίμνησε η κυβέρνηση να δημιουργήσει λαϊκή πολιτοφυλακή ώστε οι Μικρασιάτες να είναι ένοπλοι με αποτέλεσμα και να μπορούν και να στηρίξουν τον Ελληνικό στρατό και να υπερασπίσουν τον εαυτό τους και την ζωή τους αν χρειαστεί..
    · Αντίθετα ο Ελληνικός στρατός και η κυβέρνηση μετά την ήττα «πρόδωσε» τους Μικρασιάτες εφησυχάζοντας τους ότι δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα με την έλευση των Τούρκων , και φρόντισε να διεκπεραιωθεί ο στρατός ομαλά στα απέναντι Ελληνικά νησιά, χωρίς εκείνη την στιγμή να παραλάβει κανένα μα κανένα πρόσφυγα για να μην δημιουργηθούν προβλήματα στην κυβέρνηση των βασιλοφρόνων και πέσει η κυβέρνηση από τυχόν εξέγερση με την έλευση προσφύγων .

  56. Έτσι με εντολή της κυβέρνησης κρατούσαν δεμένα 60 Ελληνικά εμπορικά πλοία στο λιμάνι της Χίου, πλοία που είχαν σπεύσει εκεί για να παραλάβουν τους πρόσφυγες και ήταν στο λιμάνι της Χίου πολλές μέρες πριν οι Τούρκοι καταλάβουν την Σμύρνη.
    Αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής αδράνειας – σκοπιμότητας της κυβέρνησης, οι Έλληνες Μικρασιάτες και οι Αρμένιοι έμειναν αβοήθητοι στο έλεος των Τούρκων για να σφαγούν από τους Τσέτες,

  57. Τους Μικρασιάτες τους παρέλαβαν κατόπιν εορτής σε συμφωνία με τον Κεμάλ . και αφού είχε εξοντωθεί μέγα μέρος του ανδρικούς πληθυσμού ηλικίας 15-45 ετών που εκτοπίστηκε από τους Τούρκους στα ενδότερα, και είχε καεί η Σμύρνη με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς
    · Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους, και μιλάμε για ς εκατοντάδες χιλιάδες θα είχαν σωθεί, αν ο Ελληνικός στόλος τους παραλάμβανε πριν έλθουν οι Τούρκοι στην Σμύρνη, Αϊβαλή, Δικελί , Μουδανιά , και στις άλλες παραλιακές μικρασιατικές πόλεις που έγιναν μεγάλες σφαγές , και βέβαια οι προσφυγές θα είχαν σωθεί εάν οι ιθύνοντες είχαν σκεφτεί από πιο μπροστά το ενδεχόμενο της ήττας και της προστασίας του Ελληνικού πληθυσμού αλλά για την Ελληνική κυβέρνηση όλα αυτά ήταν ψιλά γράμματα.

  58. Ετσι ο Ελληνικός στόλος απέχωρησε στις 25/8/22 χωρίς να παραλάβει κανένα πρόσφυγα και εδεησαν να παραλάβουν τους πρόσφυγές από τις 11/9/1922 έως και 17/9/22 κατόπιν συμφωνίας με τον Κεμάλ με την μεσολάβηση των ξένων δυνάμεων. Ο\ουσιαστικά δηλαδή για δεκαεπτά (17) ημέρες άφησαν τους Μικρασιάτες αβοήθητους στο έλεος των Τούρκων και των Τσετών, έτσι ξεπούλησαν και πρόδωσαν τους Μικρασάτες αφηνοντάς τουςνα σφαγούν ανηλεώς, με αποτέλεσμα να εχουμε εκαταντάδες χιλιάδες νεκρούς, οι μόνοι που σώθηκαν ήταν όσοι περασαν απέναντι χάρι στους φτωχούς βαρκάρηδες και Καικέρηδες που αψήφισαν το επαισχυντο νόμο της κυβέρνηση που απαγόρευε την μεταναστετση των μικρασιατών στην Ελλάδα [5] ΦΕΚ 1922/Α/119, Ν.2870 της 16.7.1922 με τον οποίο η κυβέρνηση Γούναρη απαγόρευε στον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσε για την Ελλάδα, διότι τους θεωρεί λαθρομετανάστες, και όσοι θα τους μετέφεραν τιμωρούνται μεποινές φυλάκισης

  59. Κανένας από αστούς ιστορικούς της εθνικοφροσύνηςκαι του Βενιζελισμού δεν μας εξηγεί για ποιανού τα συμφέροντα έγινε αυτός ο τυχοδιωκτικός πόλεμος ,και γιατί δεν παρέλαβαν τους Μικρασιάτες πριν έλθουν οι Τούρκοι, τα πολεμικά και τα Εμπορικά πλοία της Ελλάδος , και γιατί η Βασιλική κυβέρνηση ΔΕΝ ΕΠΙΤΑΞΕ όλα τα Εμπορικά πλοία του στόλου που εκείνη την εποχή αριθμούσε 180, άλλα αυτό το άφησε στον πατριωτισμό των πλοιοκτητών με αποτέλεσμα να σπεύσουν μόνο 60 πλοία, μήπως γιατί για την κυβέρνηση, η κερδοφορία των πλοιοκτητών είχε πιο μεγάλη αξία από την ζωή των Μικρασιατών κάτι που δυστυχώς ισχύει ακόμα και σήμερα σε θέματα φορολόγησης τους.

  60. Αυτή είναι η ηθική των εθνικοφρόνων τυχοδιώκτες και μεγαλόστομοι στα εύκολα και δειλοί, φιλοτομαριστές και μοιραίοι στα δύσκολα.
    · Διότι το 1920-1922 ήταν προσκολλώμενοι στους εγγλέζους πους τους παρέσυραν στον όλεθρο της Μικρασιατικής καταστροφής, και το 1974 ήταν προσκολλώμενοι στους Αμερικανούς που τους παρέσυραν στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου που οδήγησε στην σχεδιασμένη Τουρκική εισβολή με αποτέλεσμα την τραγωδία της Κύπρου.

  61. Τα σπασμένα αυτού του τυχοδιωκτικού πολέμου τα πλήρωσαν με πολύαίμα οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Τουρκίας και οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί της Ελλάδας, που ξεριζώθηκαν από τις προαιώνιες εστίες τους. 

  62. Αν ακούγονταν το ΣΕΚΕ που ήταν ξεκάθαρα από την αρχή κατά του τυχοδιωκττικού πολέμου δεν θα είχε γίνει ο ξεριζωμός του Ελληνισμού.
    Αλλά η Ελιτ θυσίασε τους Μικρασιατες χάριν των Εγγλεζικών συμφερόντων.

  63. Αν ακούγονταν το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) που ήταν ξεκάθαρα από την αρχή κατά του τυχοδιωκτικού πολέμο, και υπερ της ειρήνης και της συμβίωσης των λαών δεν θα είχε γίνει ο ξεριζωμός του Ελληνισμού.
    ακόμα και ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν εξ αρχής κατά του πολέμου γιατί πίστευε οτί θα μακροχρόνιασ θα ηττώμαστε.
    Αλλά η Ελίτ θυσίασε τους Μικρασιάτες χάριν των Εγγλέζικων συμφερόντων.
    Ο Πατριωτισμός των εθνικοφρόνων-Βασιλοφρόνων και των -Βενιζελικών το 1920-1922 συνιστάτε ότι δεν αγωνίστηκαν για τον Έλληνα αλλά για τον Εγγλέζο.
    Έτσι το 1920 αντί να αρκεστούμε στα οφέλη της συνθήκης των Σεβρών που μετέτρεπε την Ελλάδα σε μια μεγάλη οικονομική δύναμη και να παγιώσουμε την ειρήνη που τόσο ανάγκη την είχε ο λαός που πολεμούσε αδιάκοπα από το 1912 μέχρι το 1920 και να παγιωθεί η ειρήνη , η Ελλάδα με εντολή του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου προχώρησε σε επιθετικό πόλεμο στα ενδότερα της Μικράς Ασίας, χωρίς να έχει καμιά διεθνή υποστήριξη, και αλλά όλα αυτά χάριν των Εγγλέζικών συμφερόντων που είχαν στόχο τα πετρέλαια της Μοσούλης.
    · Αυτή την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Μικράς Ασίας την συνέχισε η συντηρητική κυβέρνηση των Βασιλικών, που τελικά οδήγησε στην ήττα 1922 και στον ξεριζωμό του Ελληνισμού.
    · Όλο αυτό το κρίσιμο διάστημα 1920-1922, ποτέ δεν μερίμνησε η κυβέρνηση να δημιουργήσει λαϊκή πολιτοφυλακή ώστε οι Μικρασιάτες να είναι ένοπλοι με αποτέλεσμα και να μπορούν και να στηρίξουν τον Ελληνικό στρατό και να υπερασπίσουν τον εαυτό τους και την ζωή τους αν χρειαστεί..
    · Αντίθετα ο Ελληνικός στρατός και η κυβέρνηση μετά την ήττα «πρόδωσε» τους Μικρασιάτες εφησυχάζοντας τους ότι δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα με την έλευση των Τούρκων , και φρόντισε να διεκπεραιωθεί ο στρατός ομαλά στα απέναντι Ελληνικά νησιά, χωρίς εκείνη την στιγμή να παραλάβει κανένα μα κανένα πρόσφυγα για να μην δημιουργηθούν προβλήματα στην κυβέρνηση των βασιλοφρόνων και πέσει η κυβέρνηση από τυχόν εξέγερση με την έλευση προσφύγων .
    · Έτσι με εντολή της κυβέρνησης κρατούσαν δεμένα 60 Ελληνικά εμπορικά πλοία στο λιμάνι της Χίου, πλοία που είχαν σπεύσει εκεί για να παραλάβουν τους πρόσφυγες και ήταν στο λιμάνι της Χίου πολλές μέρες πριν οι Τούρκοι καταλάβουν την Σμύρνη.
    Αποτέλεσμα αυτής της εγκληματικής αδράνειας – σκοπιμότητας της κυβέρνησης, οι Έλληνες Μικρασιάτες και οι Αρμένιοι έμειναν αβοήθητοι στο έλεος των Τούρκων για να σφαγούν από τους Τσέτες,
    · Τους Μικρασιάτες τους παρέλαβαν κατόπιν εορτής σε συμφωνία με τον Κεμάλ . και αφού είχε εξοντωθεί μέγα μέρος του ανδρικούς πληθυσμού ηλικίας 15-45 ετών που εκτοπίστηκε από τους Τούρκους στα ενδότερα, και είχε καεί η Σμύρνη με δεκάδες χιλιάδες νεκρούς
    · Οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους, και μιλάμε για ς εκατοντάδες χιλιάδες θα είχαν σωθεί, αν ο Ελληνικός στόλος τους παραλάμβανε πριν έλθουν οι Τούρκοι στην Σμύρνη, Αϊβαλή, Δικελί , Μουδανιά , και στις άλλες παραλιακές μικρασιατικές πόλεις που έγιναν μεγάλες σφαγές , και βέβαια οι προσφυγές θα είχαν σωθεί εάν οι ιθύνοντες είχαν σκεφτεί από πιο μπροστά το ενδεχόμενο της ήττας και της προστασίας του Ελληνικού πληθυσμού αλλά για την Ελληνική κυβέρνηση όλα αυτά ήταν ψιλά γράμματα.
    Ετσι ο Ελληνικός στόλος απέχωρησε στις 25/8/22 χωρίς να παραλάβει κανένα πρόσφυγα και εδεησαν να παραλάβουν τους πρόσφυγές από τις 11/9/1922 έως και 17/9/22 κατόπιν συμφωνίας με τον Κεμάλ με την μεσολάβηση των ξένων δυνάμεων. Ο\ουσιαστικά δηλαδή για δεκαεπτά (17) ημέρες άφησαν τους Μικρασιάτες αβοήθητους στο έλεος των Τούρκων και των Τσετών, έτσι ξεπούλησαν και πρόδωσαν τους Μικρασάτες αφηνοντάς τουςνα σφαγούν ανηλεώς, με αποτέλεσμα να εχουμε εκαταντάδες χιλιάδες νεκρούς, οι μόνοι που σώθηκαν ήταν όσοι περασαν απέναντι χάρι στους φτωχούς βαρκάρηδες και Καικέρηδες που αψήφισαν το επαισχυντο νόμο της κυβέρνηση που απαγόρευε την μεταναστετση των μικρασιατών στην Ελλάδα [5] ΦΕΚ 1922/Α/119, Ν.2870 της 16.7.1922 με τον οποίο η κυβέρνηση Γούναρη απαγόρευε στον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσε για την Ελλάδα, διότι τους θεωρεί λαθρομετανάστες, και όσοι θα τους μετέφεραν τιμωρούνται μεποινές φυλάκισης κ.λ.π..
    · Κανένας από αστούς ιστορικούς της εθνικοφροσύνης και του Βενιζελισμού δεν μας εξηγεί γιατί ξεκίνησαν ενα τυχοδιωκτικό πόλεμο που ήταν χαμένος εκ των πρωτερων, διότι δεν είχε καμια διεθνή υποστήριξη, και γιατί δεν παρέλαβαν τους Μικρασιάτες πριν έλθουν οι Τούρκοι, τα πολεμικά και τα Εμπορικά πλοία της Ελλάδος , και γιατί η Βασιλική κυβέρνηση ΔΕΝ ΕΠΙΤΑΞΕ όλα τα Εμπορικά πλοία του στόλου που εκείνη την εποχή αριθμούσε εκατό ογδόντα πλοία 180, άλλα την μεταφορά των προσφύγων το άφησε στον πατριωτισμό των πλοιοκτητών με αποτέλεσμα να σπεύσουν μόνο τα 60 πλοία, μήπως γιατί για την κυβέρνηση, η κερδοφορία των πλοιοκτητών είχε πιο μεγάλη αξία από την ζωή των Μικρασιατών κάτι που δυστυχώς ισχύει ακόμα και σήμερα σε θέματα φορολόγησης τους.

    · Αυτή είναι η ηθική των εθνικοφρόνων τυχοδιώκτες και μεγαλόστομοι στα εύκολα και δειλοί, φιλοτομαριστές και μοιραίοι στα δύσκολα.
    · Διότι το 1920-1922 ήταν προσκολλώμενοι στους εγγλέζους πους τους παρέσυραν στον όλεθρο της Μικρασιατικής καταστροφής, και το 1974 ήταν προσκολλώμενοι στους Αμερικανούς που τους παρέσυραν στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου που οδήγησε στην σχεδιασμένη Τουρκική εισβολή με αποτέλεσμα την τραγωδία της Κύπρου.

    · Τα σπασμένα αυτού του τυχοδιωκτικού πολέμου τα πλήρωσαν με πολύ αίμα οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Τουρκίας και οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί της Ελλάδας, που ξεριζώθηκαν από τις προαιώνιες εστίες τους.
    Αυτή η ύβρις της οικονομικής Ελίτ της Ελλαδας παραμενει στο διεινεκές που με την τυχοδιωκτική της τακτική του πολέμου συνέβαλε στα σχέδια των Κεμαλιστών για γενοκτονία και εκδίωξη των Χριστιανικών πληθυσμών της Μικρας Ασίας, θυματά αυτής της τακτικής ήταν και οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί που ξεριζώθηκαν .
    Η Ιστορία δικαίωσε το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) που ήταν εξαρχής υπερ της Ειρήνηςκαι αν εισακούγονταν δεν θα είχε γίνει ο ξεριζωμός του Ελληνισμού.

  64. Κύριε Φωτεινέ….

    Μάλλον δεν διαβάσατε το αρχικό κείμενο επί του οποίου βάλατε τα σχόλιά σας, στα οποία ενυπάρχουν αλήθειες, ψέματα, αυταπάτες, πλαστογραφίες.

    Το πιο κωμικοτραγικό είναι ότι θέλοντας να κάνετε μια «αριστερή» προσέγγιση, χρησιμοποιείται τον Ιωάννη Μεταξά.

    Από την εποχή του βασιλο-παλαιοελλαδικοκομμουνιστικού δωσιλογισμού του «σφυρί δρεπάνι/ελιά στεφάνι» έχουν περάσει 96 ολάκερα χρόνια.Δηλαδή υπάρχει επαρκής χρόνος για να γίνει μια πλήρης ταξική ανάλυση των δεδομένων που υπήρξαν και επιλύθηκαν με τις Γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής από το 1914…. Δυστυχώς η αριστερά μας αναμασά επί δεκαετίες τα ίδια μεταφυσικά και αντιδραστικά στερεότυπα.

    Η προσέγγισή σας είναι βαθύτατα συντηρητική… Είναι απολύτως συμβατή με τις απόψεις της νεοελληνικής ακροδεξιάς, που πρόσφατα, με αντίστοιχα επιχειρήματα οδήγησε τον Άρειο Πάγο στην ακύρωση της Δίκης των Εξ

    ————————————–

    Για τη στάση του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ σας προτείνω ένα κείμενο που κάποια στιγμή θα το ανεβάσω ολόκληρω στο μπλογκ μου. Προς το παρόν βάζω το απόσπασμα που έχει ανέβει σ’ ένα πολύ καλό μαρξιστικό περιοδικό:
    http://www.marxistikiskepsi.gr/seke_mikra_asia_1.html

    Η πολιτική του ΣΕΚΕ στο Μικρασιατικό Ζήτημα

    του Βλάση Αγτζίδη*

    Τουρκικός εθνικισμός και γερμανικός ιμπεριαλισμός

    Ο μιλιταριστικός τουρκικός εθνικισμός υπήρξε ο καταλύτης των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς Ανατολής. Οι στρατιωτικοί που τον εξέφρασαν χαρακτηρίζονταν από ακραία εθνικιστική υπεροψία. Αποκαλυπτική είναι μια σύσταση του Ισμέτ Ινονού προς τους νέους αξιωματικούς: «Ο σουλτάνος είναι εχθρός σας. Είναι επτά γενεών εχθρός σας… ακόμα και ο λαός είναι εχθρός σας»12. Με την εμφάνισή του ο όρος «Τούρκος» άρχισε να αποκτά θετική σήμανση, ενώ για πρώτη φορά ο χώρος που καταλάμβανε η Οθωμανική Αυτοκρατορία αρχίζει να περιγράφεται ως «Τουρκία» 13. Ο Τζελάλ Μπαγιάρ (Celal Bayar) αναφέρει ότι οι Νεότουρκοι αντιμετώπιζαν τους Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως «εσωτερικά καρκινώματα».14 Η αντίληψη που διαμόρφωσε η νεοτουρκική ηγεσία στους αξιωματικούς που προσχώρησαν στο κίνημα, εμπεριείχε την επιφύλαξη, αν όχι και την εχθρότητα απέναντι στο λαό. Το αντιχριστιανικό κλίμα και η τάση για ισλαμικό Τζιχάντ (Ιερό πόλεμο κατά των μη μουσουλμάνων) είχε αρχίσει να διαμορφώνεται.

    Η νεοτουρκική ακροδεξιά (Τζεμάλ, Εμβέρ, Ταλαάτ) εξέφραζε τα προαστικά μουσουλμανικά στρώματα που επιδίωκαν το σταμάτημα τόσο των πραγματικών μεταρρυθμίσεων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία όσο και της απόδοσης ίσων δικαιωμάτων σ’ όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και εθνικής καταγωγής. Τον αντεπαναστατικό χαρακτήρα αλλά και «την κοινωνική ανωριμότητα» ξεσκέπασαν «γρήγορα και καθαρά» οι Γερμανοί σοσιαλιστές.15 Η φιλελεύθερη πτέρυγα που εκπροσωπούνταν από τον Πρίγκιπα Σαμπαχαεντίν και είχε την αποδοχή και των προοδευτικών στοιχείων από την ελληνική και αρμενική κοινότητα, θα ηττηθεί από τους στρατιωτικούς. Ο Πρίγκιπας Σαμπαχαεντίν εξέφρασε τις πιο προοδευτικές οθωμανικές δυνάμεις που εμφορούνταν από το πνεύμα του διαφωτισμού και επεδίωκαν τη διαμόρφωση ενός κράτους δικαίου16.

    Οι νέες εθνικιστικές απόψεις που εμφανίζονται καθορίζουν ως εθνικό χώρο των Τούρκων μια εκτεταμένη περιοχή από το Αιγαίο έως τη θάλασσα της Κίνας. Το παντουρκιστικό κίνημα στοχεύει ακριβώς στη δημιουργία αυτής της νέας τουρκικής αυτοκρατορίας, όπου δεν θα υπάρχει θέση για κανένα άλλο έθνος, εκτός απ’ αυτό των Τούρκων. Κύριοι υποστηρικτές των τάσεων αυτών θα είναι οι Γερμανοί, οι οποίοι, με μια προνομιακή συμμαχία με το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα, θα επιδιώξουν αφενός το ξαναμοίρασμα του παλιού κόσμου των αγορών και των αποικιών και αφετέρου, την οικονομική τους κυριαρχία στην Εγγύς Ανατολή με την εξαφάνιση των ανταγωνιστών τους, δηλαδή, μεταξύ των ντόπιων πληθυσμών, των Ελλήνων και των Αρμενίων.17 Ο γερμανικός καπιταλισμός εισδύει στη μικρασιατική ενδοχώρα επιχειρώντας να εξαρτήσει την αγροτική οικονομία μέσω της Γερμανικής Τράπεζας (Deutsche Bank). Παράλληλα αναλαμβάνει τον έλεγχο του νεοτουρκικού στρατεύματος. Η Λούξεμπουργκ που είχε καταγγείλει «την εσωτερική κοινωνική ανωριμότητα της νεοτουρκικής κυβέρνησης και τον αντεπαναστατικό της χαρακτήρα» αναφέρει: «Ο τουρκικός μιλιταρισμός γίνεται εξάρτημα του πρωσικού-γερμανικού μιλιταρισμού… η αναλαμβανόμενη από τη Γερμανία προσπάθεια αναγέννησης της Τουρκίας, ήταν μια καθαρή τεχνική προσπάθεια γαλβανισμού ενός πτώματος…»18

    Οι απόψεις των μπολσεβίκων ηγετών για τους Νεότουρκους και τον κεμαλισμό ήταν διφορούμενες, περιέχοντας στοιχεία αποδοχής αλλά και επιφύλαξης. Ο Λένιν και ο Τρότσκι σε κείμενά τους στα 1910-1912 υποστήριζαν πως οι Νεότουρκοι αποτελούσαν ένα επαναστατικό αστικό κίνημα, που όμως έτεινε προς συμβιβασμό με την παλιά φεουδαρχική δομή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.19 Όμως αργότερα η επίσημη σοβιετική άποψη θα είναι απορριπτική των Νεότουρκων. Στη Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια θα αναφερθούν, μερικές δεκαετίες αργότερα, ως “πλαστογράφοι της ιστορίας” και εμπνευστές του “σωβινιστικού δόγματος” του παντουρκισμού.20

    Η πολιτική της γερμανικής Δεξιάς εντάσσεται σε μια προαστική προσπάθεια κυριαρχίας των τοπικών φεουδαρχών και γαιοκτημόνων και στο σημείο αυτό συναντά και συμπορεύεται με το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα, το οποίο επίσης είχε προαστικά, αντι-εκσυγχρονιστικά και φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και βάσιζε την πολιτική του σε έναν ακραίο φυλετικό λόγο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων της Ανατολής επιδιώκοντας την καταστροφή των μεσοαστικών στρωμάτων και την ιδιοποίηση του πλούτου που αυτά είχαν παράγει. Αυτή ήταν μια από τις θεματικές που θα ενσωματωθούν, μέσα στο φόντο των εξελίξεων του Μεσοπολέμου, στο φαινόμενο του Ναζισμού.21

    Σε ιδεολογικό επίπεδο, η ακροδεξιά πτέρυγα των Νεότουρκων που θα καταλάβει την εξουσία με το στρατιωτικό κίνημα του 1908, εμπνέεται από το γερμανικό φυλετικό ρομαντισμό. Η περίπτωση του Ζιγιά Γκιοκάλπ (Ziya Gökalp) αποτελεί μια από τις πλέον ενδιαφέρουσες περιπτώσεις ενός διανοούμενου, επηρεασμένου από το ρομαντικό και φυλετικό εθνικισμό. Υπήρξε ο πατέρας του ιδεολογικού ρεύματος του παντουρκισμού, ως Νεότουρκος συνέβαλε διοικητικά στην οργάνωση του σχεδίου εθνικής εκκαθάρισης των χριστιανικών λαών μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και στο τέλος ανέλαβε την ιδεολογική ανασυγκρότηση της εθνικιστικής Τουρκίας μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.22 Ο Ziya Gökalp πρότεινε ανοιχτά την υπέρβαση της χαλαρής, πολυεθνικής και θρησκευτικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη μετατροπή των ομάδων που ζούσαν σ’ αυτήν σ’ ένα συμπαγές ομοιόμορφο τουρκικό σώμα.23

    Ο Τούρκος ιστορικός Taner Aksam στο βιβλίο του A Shameful Act, υποστηρίζει ότι ο Gökalp, επηρεασμένος από τον γερμανικό εθνικισμό, διαμόρφωσε ένα θεωρητικό πλαίσιο, το οποίο παρείχε την ιδεολογική βάση για την επίδειξη της συγκεκριμένης βίαιης πολιτικής συμπεριφοράς. Στόχος του Gökalp ήταν η διαμόρφωση «εθνικής οικονομίας», η οποία θα μπορούσε να δημιουργηθεί μόνο με την «εθνική ομοιογένεια». Χρησιμοποίησε τη λογοτεχνία για να εμφυσήσει τις ιδέες του στο μουσουλμανικό οθωμανικό πληθυσμό και ενσωμάτωσε με ένα ακραία εργαλειακό τρόπο τα σχήματα του Νίτσε. Όπως γράφει σε ποίημά του: «Ο ύψιστος Θεός έπλασε τον Τούρκο ανώτερο». Παράλληλα τονίζει την υπερηφάνεια της θρησκευτικής ομολογίας, ενσωματώνοντας το Ισλάμ στην εξυπηρέτηση του εθνικιστικού φαντασιακού: «Κι αν δεν έχουμε επιστήμη, έχουμε το Κοράνι»24.

    Στην περίπτωση του Gökalp συναντούμε μια πρωτόλεια εκδοχή της ναζιστικής κοσμοθεωρίας, όπου βασικό ρόλο στην τελική διαμόρφωσή της –όπως και της νεοτουρκικής βεβαίως σε πολύ απλοϊκότερη εκδοχή– έχουν οι απόψεις του Νίτσε, οι οποίες εκχυδαΐστηκαν και χρησιμοποιήθηκαν εργαλειακά. Στη ναζιστική ρητορική εντάσσεται ο θαυμασμός του Νίτσε για τη σκληρότητα, τη δύναμη, τον υπεράνθρωπο, όπως και η λατρεία του για τον ανώτερο άνθρωπο που συμβαδίζει με την επιθυμία εξαφάνισης των ξεπεσμένων φυλών. Ακριβώς το ίδιο παρατηρείται στο έργο του Gökalp. Χαρακτηριστική είναι η παραδοχή του ιδίου στο περιοδικό «Yeni Hayat» τo 1911, όπου περιέγραφε το νέο άνθρωπο της νεοτουρκικής Νέας Τάξης: «Οι Τούρκοι ήταν οι “υπεράνθρωποι” που είχε φανταστεί ο Γερμανός φιλόσοφος Nietzsche… Από την τουρκότητα θα γεννηθεί η νέα ζωή…» Έναν τέτοιο «υπεράνθρωπο», Γερμανό αυτή τη φορά, θα ονειρευτεί ο Αδόλφος Χίτλερ 15 χρόνια αργότερα. Όπως η προπαγάνδα του Χίτλερ είχε βασιστεί σε κώδικες με τους οποίους οι γερμανικές μάζες ήταν απολύτως συμφιλιωμένες, έτσι και ο τουρκικός εθνικισμός θα βασιστεί στους θρησκευτικούς κώδικες τους οποίους αποδέχονταν οι μουσουλμανικές μάζες.

    Ο φυλετισμός, που βρήκε το αποκορύφωμά του στη ναζιστική ρητορική και ενυπήρχε στην κουλτούρα της γερμανικής Δεξιάς, καλλιεργήθηκε συστηματικά από τους Νεότουρκους εθνικιστές. Ήδη από τον Οκτώβριο του 1911 είχαν αποφασίσει την καταπίεση και την εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων της Αυτοκρατορίας.25

    Mετά τους Βαλκανικούς Πολέμους η γραμμή του 1911 εκφράστηκε με τη δημιουργία συγκεκριμένων θεσμών, όπως το Γραφείο Εγκατάστασης Φυλών και Μεταναστών. Για την υλοποίηση των σχεδιασμών είχε δημιουργηθεί μια παρακρατική οργάνωση με την επονομασία Ειδική Επιτροπή (Teskilat i Mahsusa), για να φέρει εις πέρας τις εκτοπίσεις. Η Επιτροπή θα ξεκινήσει τη δράση της με τους Έλληνες της Ιωνίας. Ο Taner Aksam γράφει: «Η δράση της εναντίον του “εσωτερικού εχθρού” είχε αρχίσει πριν από τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η εκτόπιση του ελληνικού πληθυσμού του Αιγαίου, μέσω τρομοκρατίας και απαλλοτρίωσης των ιδιοκτησιών του, είχε πραγματοποιηθεί ως μέρος του σχεδίου για την ομογενοποίηση της Ανατολίας… Υπάρχουν αποδείξεις ότι ο Gökalp συνέταξε ειδικές μελέτες για τις μειονότητες της αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων και των Αρμενίων. Αυτές ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου να συγκεντρωθεί λεπτομερής γνώση για την εθνικοθρησκευτική δομή της Ανατολίας. Ένα ειδικό τμήμα, το Γραφείο Εγκατάστασης Φυλών και Μεταναστών, το οποίο συστάθηκε το 1913, ασχολούνταν ειδικά με ζητήματα διασκορπισμού και επανεγκατάστασης πληθυσμών».26

    Οι Μικρασιάτες σοσιαλιστές

    Το νεοτουρκικό κίνημα του 1908 αντιμετωπίστηκε από τον Γεώργιο Σκληρό –που γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου– και τον Δημήτρη Γληνό –από τη Σμύρνη της Ιωνίας– ως ένα απειλητικό εθνικιστικό κίνημα μιας στρατιωτικής γραφειοκρατίας, η οποία απειλούσε τα ζωτικά συμφέροντα των υπόδουλων λαών. Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι και οι δύο προέρχονται από το μικρασιατικό σοσιαλιστικό κίνημα, το οποίο ανδρώθηκε συγκρουόμενο με την αυταρχική Οθωμανική Αυτοκρατορία.

    Ο Δημήτρης Γληνός γράφει με εξαιρετική οξυδέρκεια: «Εύρομεν ότι ο μόνος τρόπος αμύνης των μη Τούρκων κατά του επιδιωχθησομένου αμειλίκτως εκτουρκισμού είνε η συστηματική διοργάνωσίς των ως πολιτικών παραγόντων… η μόνη ultima ratio κατά του εσχάτου κινδύνου των εν Τουρκία Χριστιανών… είνε η στρατιωτική και ναυτική οργάνωσις η σκόπιμος και τελεία και επί ωρισμένου σχεδίου προπαρασκευή προς δράσιν των περί την Τουρκία χριστιανικών κρατών… Η τουρκική αστική τάξις θα φανή συμβιβαστική μόνον, εάν γνωρίζει ότι απέναντί της έχει ωργανωμένους και ισχυρούς αντιπάλους, έτοιμους να αναλάβωσι τον περί πάντων αγώνα»27.

    Ο Γεώργιος Σκληρός θεωρούσε ότι: «…Μόνο μια γενική ένωση όλων των μη τουρκικών στοιχείων σε ένα πολιτικό συνασπισμό και μια ανάλογη πανβαλκανική συμμαχία και επιμαχία των κρατών του Αίμου, θα μπορέσει να ισοφαρίση τις δυνάμεις του μουσουλμανικού τουρκικού όγκου, και να βάλη από τη μια τις σωβινιστικές υπερβολές των Νεότουρκων σε ομαλά όρια, και από την άλλη να υποδείξη σε μερικές μεγάλες Δυνάμεις, πώς το ζήτημα της Ανατολής είναι μονάχα ζήτημα των λαών της, που έχουν πια αρκετά χειραφετηθή, ώστε να βρουν μόνοι τους τα κατάλληλα μέσα για την περιφρούρηση των εθνικών τους δικαιωμάτων, δηλαδή αυτού του πολιτισμού ολάκερης της Ανατολής».28

    Παρόμοια προσέγγιση είχε και η εφημερίδα Ο Λαός που εκδιδόταν στην Κωνσταντινούπολη από τον Νίκο Γιαννιό: «Σήμερα με το τουρκικό σύνταγμα, αν έχετε ακόμα τα ίδια μυαλά, αν προσπαθάτε με το φανατισμό και με τον τουρκισμό να πνίξετε κάθε ξέχωρη εθνική ζωή, θα χυθεί αίμα πολύ κι από τα δύο μέρη και η Ευρώπη θα σας καθήσει στο σβέρκο. Τούρκοι που τυραννάτε τους λαούς της Αυτοκρατορίας, να μάθετε πως κανένας λαός δεν είναι τόσο πρόστυχος, τόσο ελεεινός, που να δέχεται να τυραννιέται και να κυβερνιέται από τον τύραννό του, τον ξένο, τον αλλόφυλο. Και τότες πια, σα δε σωφρονιστείτε, θα διαλυθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Και η Τουρκία θα σβήσει».29

    Η επιρροή στο ελλαδικό κομμουνιστικό κίνημα

    Το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΕΚΕ θα λάβει χώρα στις 4-10 Νοεμβρίου του 1918, στο οποίο συμμετέχουν περί τα χίλια άτομα, μεταξύ αυτών και κάποιοι εκπρόσωποι Μικρασιατών εργατών.45 Στο συνέδριο αυτό θα παρθούν σημαντικές αποφάσεις για τα «Βαλκανικά Ζητήματα». Συγκεκριμένα υπερψηφίστηκε η θέση:

    «Προς επίλυσιν των εκκρεμών ζητημάτων ά ενδιαφέρουν την Βαλκανικήν και ειδικώς τη χώρα μας, το συνέδριον προτείνει:

    1) Την παροχή πλήρους ελευθερίας εις τους πληθυσμούς των νήσων Κύπρου, Ίμβρου, Λήμνου, Τενέδου, Σαμοθράκης και Δωδεκανήσων και Καστελορίζου, καθώς και της Β. Ηπείρου να καθορίζουν την τύχη των.

    2) Πλήρες δικαίωμα παλινοστήσεως και αποζημιώσεως (δια καταστροφάς τας οποίας υπέστησαν) δια τους βίαια εκδιωχθέντες διαφόρους προσφυγικούς πληθυσμούς των βαλκανικών χωρών και της Μικράς Ασίας, ανεξαρτήτων φυλής, εις τους οποίους να παρασχεθούν τα μέσα επιστροφής.

    3) Το σημερινό κράτος [σ.τ.σ. Οθωμανική Αυτοκρατορία] να μεταβληθεί εις μίαν ομοσπονδίαν αποτελουμένην εξ αυτόνομων βιλαετίων δημοκρατικώς οργανωμένων, ώστε οι εθνικότητες της Ανατολής να λάβουν αυτόνομον βίον και ούτω να εισέλθουν εις την Βαλκανικήν δημοκρατικήν ομοσπονδία».

    Παρόμοια και πολύ πιο έντονη είναι η θέση άλλων ελληνικών κομμουνιστικών οργανώσεων που απαρτίζονται από Έλληνες της Μικράς Ασίας, που γνωρίζουν την πραγματικότητα της περιοχής. Χαρακτηριστική είναι η εκτίμηση της «Ελληνικής Κομμουνιστικής Ομάδας Οδησσού», που καθοδηγείται από τον Παναγιώτη Τομπουλίδη, Πόντιο πρόσφυγα από το Καρς του Καυκάσου. Η «Ελληνική Κομμουνιστική Ομάς Οδησσού» χρησιμοποιεί σαν βασικό αντεπιχείρημα στην επέμβαση του ελληνικού στρατού κατά των μπολσεβίκων, την ιμπεριαλιστική στάση της τσαρικής Ρωσίας που απειλούσε τις ελληνικές περιοχές της Ανατολής. Στην προκήρυξη που μοιράζει στον ελληνικό στρατό που συμμετέχει στην αντιμπολσεβικική εκστρατεία της Αντάντ, γράφει ότι ο τσαρισμός «…ήθελε να πάρει την Τραπεζούντα, την Μικρασία και την Κων/πολη ακόμα».46 Θεωρεί αυταπόδεικτα τα ελληνικά δικαιώματα στις περιοχές αυτές.

    Η ένταξη του ΣΕΚΕ στην Κομιντέρν αρχίζει να επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η κρίση στην Ανατολή. Η βασική του θέση, όπως ψηφίστηκε στο ιδρυτικό συνέδριο, θα αγνοηθεί. Η προσέγγισή του για τον μικρασιατικό πόλεμο διαμορφώνεται πλέον από την απόφαση της Κομιντέρν που έφτασε στην Αθήνα το Μάρτη του 1920 γραμμένη στα γερμανικά υπό τον τίτλο: «Thesen und Resolutionen des zweites Weltkongresses der Kommunistischen Internationale».47 Αποφασιστική είναι η επίδραση των Εβραίων σοσιαλιστών της Θεσ/νίκης και της σοσιαλιστικής οργάνωσης Φεντερασιόν. Ο G. Haupt, ο οποίος προλογίζει την αυτοβιογραφία του Αβραάμ Μπεναρόγια, ερμηνεύει την απόλυτα διεθνιστική θέση των Εβραίων σοσιαλιστών, από την «ειδική τους κατάσταση και απομόνωση».48

    Από τις επίσημες αναλύσεις του ΣΕΚΕ λείπει πλέον ολοκληρωτικά και η παραμικρή αναφορά στους ελληνικούς πληθυσμούς της Ανατολής. Το μόνο που υπάρχει είναι τα συμφέροντα της «αγγλογαλλικής κεφαλαιοκρατίας».49 Το ΣΕΚΕ θεωρεί ότι το επιχείρημα της απελευθέρωσης των «υπόδουλων αδελφών» (τα εισαγωγικά του ΣΕΚΕ) είναι μόνο για μεγαλύτερη εκμετάλλευση του λαού από τους αστούς και βάθεμα της εξάρτησης της χώρας από τους ξένους. Και καλεί «τους εργάτας και χωρικούς της Ελλάδος» σε αντιπολεμικό αγώνα για την «οριστικήν επικράτησιν της σημαίας μας, δια την οριστικήν απολύτρωσίν μας από κάθε είδους ζυγόν, από κάθε εκμετάλλευσιν».50 Ο Σταυρίδης ανα- φέρει, ωστόσο, ότι σε μεταξύ τους συζητήσεις θεωρούσαν ότι ήταν «εκστρατεία απελευθερωτική ελληνικών πληθυσμών και ελληνικών εδαφών εφ’ όσον περιωρίζετο εις τα εδάφη της Συνθήκης των Σεβρών». Ακόμα και ερωτήματα έμπαιναν «γιατί δεν έρχεται εδώ να μας βοηθήσει με στρατόν της [σ.τ.σ. η Αγγλία] με αποβάσεις εις τον Εύξεινον Πόντον. Δια να κτυπήσει αμέσως τον Κεμάλ να τελειώνωμεν».51

    Η αντιπολεμική εκστρατεία του ΣΕΚΕ άρχισε με τη δημοσίευση σκληρών άρθρων κατά του πολέμου στην εφημερίδα Η φωνή του εργάτη. Είχε προηγηθεί έκκληση της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας, η οποία βρισκόταν υπό βουλγαρικό έλεγχο, προς τους κομμουνιστές στρατιώτες να αντισταθούν στην εκστρατεία. Σταθμό στην αντιπολεμική στρατηγική αποτελεί η εκλογική συμμαχία με την, επίσης αντιπολεμική, αντιβενιζελική βασιλική παράταξη. Τα συνθήματα ήταν: «Οίκαδε», «επιστροφή από το μέτωπο», «αποχώρηση του στρατού από τη Μικρά Ασία».

    Διαμορφώθηκε στην Ελλάδα ένας αντιμικρασιατικός, αντιπολεμικός χώρος. Η προεκλογική ρητορική του κόμματος «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» του Γούναρη ήταν απολύτως συμβατή με την αντίστοιχη ρητορική του ΣΕΚΕ. Αποκαλυπτικό γεγονός της παράδοξης εκείνης συνάντησης μοναρχικών και παλαιοελλαδιτών κομμουνιστών, υπήρξε μια κομμουνιστική προεκλογική συγκέντρωση (Οκτώβρης 1920). Για την προεκλογική αυτή συγκέντρωση που έγινε από το ΣΕΚΕ(Κ) στην Αθήνα, ο Κορδάτος μας ενημερώνει ότι έλαβαν μέρος 50.000 διαδηλωτές: «Δεν ήταν όμως κομμουνιστές όλοι. Ήταν αντιβενιζελικοί. Φοβόνταν να οργανώσουν δική τους διαδήλωση και πήραν μέρος στην κομμουνιστική. Γι’ αυτό ξελαρυγγιάζονταν φωνάζοντας: Κάτω ο Βενιζέλος, Κάτω ο πόλεμος… Μερικές κυρίες απ’ τα μπαλκόνια των ξενοδοχείων της Πλατείας Συντάγματος “έραιναν με άνθη” τους διαδηλωτές και ήταν γελαστές και χαρούμενες. Φώναζαν μάλιστα “μπράβο παιδιά. Σφυρί δρεπάνι”. Φυσικά ήταν φανατικές βασιλικές». Μας πληροφορεί επίσης ότι την εκδήλωση του ΣΕΚΕ(Κ) παρακολούθησαν κάποια στελέχη του μοναρχισμού όπως οι Γεώργιος Βλάχος, Νίκος Κρανιωτάκης και μας ενημερώνει ο Κορδάτος ότι: «Ήταν και αυτοί χαρούμενοι και δυο τρεις φορές χειροκρότησαν το ρήτορα Ευ. Παπαναστασίου».52 Ο Ελευθέριος Σταυρίδης αναφέρει ότι κατά τις εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 1920 πολλοί μοναρχικοί διπλοφήφισαν το ΣΕΚΕ και την Ηνωμένην Αντιπολίτευσιν του Γούναρη.

    Σημειώσεις
    12. Βασίλης Νότης, ό.π., σελ. 36.
    13. Τεκίν Αλπ, Το τουρκικό και παντουρκιστικό ιδεώδες, έκδ. Αρμενικοί Ορίζοντες, Αθήνα, 1992, σελ. 78-79.
    14. Celal Bayar, Ben de yazdim. Milli mucadeleye giris, τόμ. 5, Κωνσταντινούπολη, εκδ. Baha, 1967, σελ. 1572-82.
    15. Ρόζα Λούξεμπουργκ, «Η δραστηριότητα των γερμανών ιμπεριαλιστών στην Τουρκία», περ. Οι Λαοί, τεύχ. 1, Μάιος 1987, σελ. 56-62.
    16. «…Εγκαινίασε (ο Σαμπαχαεντίν) ένα πρόγραμμα μετεξέλιξης της Αυτοκρατορίας σε μια “πολυπολιτισμική” κοινωνία, που θα φιλοξενούσε μέσα στο οθωμανικό μωσαϊκό τους διάφορους συμβατούς μεταξύ τους πολιτισμούς. Με την αντίληψη αυτή ιδρύθηκε το Κομιτάτο “Ένωση και Πρόοδος”. Στην οργάνωση αυτή, σε αντίθεση με τις απόψεις του πρίγκιπα Σαμπαχαεντίν (αντεμί μερκετζί: αποκέντρωση), εμφανίστηκε η ομάδα του Αχμέτ Ριζά, που υποστήριζε τον συγκεντρωτικό έλεγχο (κατί μερκετζί) και εισήλθε δυναμικά στην πολιτική με την υποστήριξη των Γερμανών. Το αποτέλεσμα ήταν η διάσπαση της οργάνωσης…. Η γραμμή του Σαμπαχαεντίν είχε τη μεγαλύτερη μαζική αποδοχή. Παρ’ όλη τη συμμετοχή του στην κυβέρνηση για κάποια περίοδο, δεν κατάφερε να διαμορφώσει την τελική γραμμή και βαθμιαία απομακρύνθηκε από την εξουσία». Ahmet Oral, «Για το Αρμενικό, Ελληνικό, Κουρδικό και Αλεβίτικο Ζήτημα», εφημ. Δρόμος της Αριστεράς, 30 Μαΐου 2011.
    17. Για τη γερμανική στάση βλέπε: Γ. Μικρασιανός, Πώς η Γερμανία κατέστρεψε τον ελληνισμόν της Τουρκίας, εκδ. Πετράκου, Αθήνα, 1916· Μιχαήλ Ροδά, Πώς η Γερμανία κατέστρεψε τον ελληνισμό της Μικράς Ασίας, επανέκδοση, εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1995.
    18. Ρόζα Λούξεμπουργκ, «Η δραστηριότητα των γερμανών ιμπεριαλιστών στην Τουρκία», περ. Οι Λαοί, τεύχ. 1, Μάιος 1987, σελ. 56-62.
    19. Είναι χαρακτηριστικές επίσης εδώ οι ανάλογες εκτιμήσεις του Ζινόβιεφ για τον Κεμάλ το Σεπτέμβριο του 1920 στο συνέδριο των λαών της Ανατολής στο Μπακού: «Στην Τουρκία… η σοβιετική κυβέρνηση υποστηρίζει τον Κεμάλ. Δεν ξεχνάμε ούτε για μια στιγμή ότι το κίνημα του οποίου είναι επικεφαλής ο Κεμάλ δεν είναι ένα κομμουνιστικό κίνημα… Ο ίδιος ο Κεμάλ λέει ότι “το πρόσωπο του Χαλίφη και του Σουλτάνου είναι ιερό και απαραβίαστο”. Το κίνημα που επικεφαλής του είναι ο Κεμάλ θέλει να σώσει το “ιερό” πρόσωπο του Χαλίφη από τα εχθρικά χέρια – αυτή είναι η άποψη αυτού του κόμματος» (https://www.marxists.org/history/international/comintern/baku/ch01.htm).
    20. Ακαδημία Επιστημών ΕΣΣΔ, Παγκόσμια Ιστορία, τόμ. Η1Η2, εκδ. Μέλισσα, Αθήνα, σελ. 637-650.
    21. Το φαινόμενο αυτό, η έρευνα για τις πνευματικές ρίζες της ακροδεξιάς πολιτικής, η διαμόρφωση της γερμανικής ιδεολογίας και η προϊστορία της σχέσης της άκρας Δεξιάς με τη μεταμοντέρνα σκέψη αναπτύσσεται υποδειγματικά στο: Richard Wolin, Η γοητεία του ανορθολογισμού. Το ειδύλλιο της διανόησης με τον φασισμό. Από τον Νίτσε στον Μεταμοντερνισμό (πρωτότυπ. τίτλος The Seduction of Unreason), εκδ. Πόλις, 2007.
    22. Για τον παντουρκισμό δες το βιβλίο ενός από τους ιδεολογικούς εκπροσώπους του: Tekin Alp, Τhe turkish and pan-turkish ideal, επανέκδοση, Λονδίνο, εκδ. Liberty Press, χ.χ. Εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Κωνσταντινούπολη το 1915. Στα ελληνικά εκδόθηκε το 1992. Το παντουρκιστικό φαινόμενο παρουσιάζεται αναλυτικά στη μελέτη: Jacob M. Landau, Ο παντουρκισμός. Το δόγμα του τουρκικού επεκτατισμού, Αθήνα, εκδ. Θετίλη, 1985.
    23. Dimitris A. Zeginis, Nationalism and the reality of the nation-state: The case of Greece and Turkey in relation to the European orientation in the two countries”, Ph.D. Thesis, University of Essex, 1993, σελ. 195-203.
    24. Aριστοτέλης Μητράρας, Το εθνικιστικό τρίπτυχο. Εκτουρκισμός-εξισλαμισμός-εκσυγχρονισμός στην ποίηση του Ζιγιά Γκιοκάλπ, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα, 2012.
    25. “The Salonica Congress. Young Turks and their programme”, εφημ. The Times, Λονδίνο, 3 Οκτωβρίου 1911.
    26. Taner Aksam, Mια επαίσχυντη πράξη, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα, 2007, σελ. 141.
    27. Δημήτρης Γληνός, «Η τουρκική μεταπολίτευσις και αι συνέπειαι αυτής», στο Αριστερά και Ανατολικό Ζήτημα, εκδ. Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα, 1998, σελ. 101-134.
    28. Γεώργιος Σκληρός, «Το Ζήτημα της Ανατολής», στο Αριστερά και Ανατολικό Ζήτημα, εκδ. Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα, 1998, σελ. 77-99.
    29. Κεντρικό άρθρο, Λαός, Κωνσταντινούπολη, 18 Ιανουαρίου 1909.
    45. Στο Β΄ συνέδριο του ΣΕΚΕ, τον Απρίλιο του 1920, αποφασίζεται η προσθήκη της λέξης «Κομμουνιστικό» στον τίτλο και γίνεται έτσι ΣΕΚΕ(Κ) (Μανώλη Κόρακα, «Ο Ελληνικός συνδικαλισμός». Αναφορά από τον Λιβιεράτο Δημήτρη, Το Ελληνικό Εργατικό Κίνημα 1918-1923, Αθήνα, εκδ. Καρανάση, 1976, σελ. 31, 45.)
    46. Παυλίδης Ελευθέριος, Ο Ελληνισμός της Ρωσίας και τα 33 χρόνια του εν Αθήναις σωματείου των εκ Ρωσίας Ελλήνων, Αθήνα, εκδ. Σωματείο των εκ Ρωσίας Ελλήνων, 1953, σελ. 57-60.
    47. Ελευθέριος Σταυρίδης, Τα παρασκήνια του ΚΚΕ, Αθήνα, 1953, σελ. 56.
    48. Αβραάμ Μπεναρόγια, Η πρώτη σταδιοδρομία του Ελληνικού προλεταριάτου, Αθήνα, εκδ. Κομμούνα, 1986, σελ. 157, 34.
    49. Προκήρυξη του «εκτελεστικού συμβουλίου των σοβιέτ των στρατιωτών της Ελλάδος», προς τους «Κομμουνιστές στρατιώτες του μετώπου». Το ΚΚΕ, Επίσημα κείμενα, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, τόμ. Α΄, σελ. 170.
    50. Το ΚΚΕ, Επίσημα κείμενα, ό.π., τόμ. Α΄, σελ. 104.
    51. Ελευθέριος Σταυρίδης, ό.π., σελ. 59, 60.
    52. Γιάννης Κορδάτος, Ιστορία της Ελλάδας, τόμ. 13, εκδ. 20ος Αιώνας, 1958, σελ. 543-544.
    * Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης ιστορίας στο ΑΠΘ και μαθηματικός. Το παρόν είναι αποσπάσματα από το άρθρο του στη Μαρξιστική Σκέψη τόμ. 14, σελ. 61-85.

  65. […] σ” ένα παλιότερο κείμενό μου που έχει τίτλο «O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία« Βέβαια, δεν είναι εύκολο να αλλάξουν οι […]

  66. 1-2. Η ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ 1920-1922 ΚΑΙ ΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΙ ΚΑΙ Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ( ΒΕΝΙΖΕΛΙΚΩΝ κ΄ ΒΑΣΙΛΟΦΡΟΝΩΝ)
    Αντί λοιπόν η Ελλάδα το 1920 να ζητήσει την άμεση εφαρμογή της συνθήκης των Σεβρών, και να ζητήσει την προστασία των χριστιανικών μειονοτήτων της Τουρκίας κάτι που δεν θα μπορούσε να το αρνηθούν οι σύμμαχοι ούτε και ό Κεμάλ, και με αυτό τον τρόπο θα εδραίωνε όλα τα κεκτημένα της συνθήκης των Σεβρών.
    · Αντίθετα η Ελλάδα με εντολή του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου προχώρησε σε επιθετικό πόλεμο στα ενδότερα της Μικράς Ασίας από το καλοκαίρι του 1920 και όλα αυτά χάριν των Εγγλέζικών συμφερόντων που είχαν στόχο τα πετρέλαια της Μοσούλης., Παραβιάζοντας τα καθορισμένα όρια δράσης του Ελληνικού στρατού που όριζε η συνθήκη των Σεβρών χωρίς να έχει καμιά διεθνή υποστήριξη ένα πόλεμο χωρίς αύριο που το μόνο που επέτυχε ήταν η απόλυτη συσπείρωση των Τούρκων γύρω από τον Κεμάλ που ύψωσε το λάβαρο του αγώνα της ανεξαρτησίας υπέρ βωμών και εστιών

    Παράλληλα Ο Κεμάλ καταλαβαίνοντας ότι δεν μπορούσε να τα βάλει με όλες τις μεγάλες δυνάμεις εφάρμοσε ιδιαιτέρα ευφυή διπλωματία.
    · Αναγνώρισε την νεαρά τότε Σοβιετική περνώντας την με το μέρος του και υπενθυμίζοντας του ότι η Ελλάδα έστειλε στρατό εναντίος της Σοβιετικής Ένωσης το 1919 στην Κριμαία με αποτέλεσμα να πάρει η Τουρκία αξιόμαχη βοήθεια..
    · Επιπλέον προσεταιρίστηκε τις άλλες μεγάλες δυνάμει Γαλλία , Ιταλία και ΗΠΑ , εμφανίζοντας την Ελλάδα σε αυτούς σαν ένα πιόνι των Άγγλων που επιτίθεται για λογαριασμό της στην Τουρκία, υποδεικνύοντας ότι τυχόν επικράτηση των Ελλήνων θα ήταν εις βάρος των συμφερόντων των άλλων προστάτιδων δυνάμεων ( Γαλλίας, Ιταλίας, ΗΠΑ) , και μέσα σε ένα χρόνο πέτυχε όλες αυτές χώρες άρδην να αλλάξουν στάση( Γαλλία. Ιταλία, ΗΠΑ) και να είναι υπέρ της Τουρκία, Κάτι που βάρυνε σημαντικά την έκβαση του πολέμου
    · Έτσι όταν ο Ελληνικό στρατό ανακόπηκε από τον Τουρκικό στον Σαγγάριο στις 1/8/1921 οι μεγάλες δυνάμεις με τηλεγράφημα συνεχάρησαν τον Κεμάλ για την νίκη. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, κατόπιν παρασκηνιακών συνομιλιών, οι Γάλλοι συμφώνησαν να ακυρώσουν τη Συνθήκη των Σεβρών και να αποχωρήσουν από τη Μικρά Ασία, εγκαταλείποντας στρατιωτικό υλικό στην διάθεση του Κεμάλ .
    · Παράλληλα έκανε και παρασκηνιακές επαφές με τους Άγγλους για από, απομονώσει την Ελλάδα . Μέχρι τον Ιούλιο ,22 η μοναδική δύναμη που υποστήριζε την Ελλάδα ήταν η Αγγλία, η οποία θα στήριζε την κυβέρνηση της Άγκυρας μόνο σε ενδεχόμενη ήττα της Ελλάδας..
    · Με αυτό τον τρόπο ο Κεμάλ επέτυχε την απομόνωση της κυβέρνησης της Ελλάδος και προετοίμασε το έδαφός για ακύρωση της συνθήκης των Σεβρών
    · Επίσης έκανε συμμαχία άλλες τις μουσουλμανικές μειονότητες Τσέτες (κούρδους , Αλεβίτες, άραβες κ.λ.π υποσχόμενος τους μετά την απελευθέρωση της Τουρκίας από τους Έλληνες, ανεξαρτησία για τους τσίτες και περισσότερα δικαιώματα δημοκρατία κ.λ.π για τους άλλους Έτσι στον λαό τους και στις άλλες μουσουλμανικές μειονότητας εμφανίστηκε σαν ένας εθνικός ηγέτης της ανεξαρτησίας , που πολεμά κατά των εισβολέων Ελλήνων.
    · Παράλληλα του δόθηκε η ευκαιρία να συνέχισε πλέον ελευθέρα την προηγούμενη πολιτική των Νεότουρκων, δηλαδή των εθνοκαθάρσεων με την σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών χαρακτηρίζοντας τους προσχηματικά σαν συνεργάτες του εχθρού.
    Έτσι η τυχοδιωκτική εκστρατεία του Βενιζέλου έφερε τα εντελώς αντίθετα αποτελέσματα η κυβέρνηση της Άγκυρας ισχυροποιήθηκε και ο Κεμάλ αναγνωρίστηκε σαν αδιαμφισβήτητος ηγέτης που μάχεται για την ανεξαρτησία της χώρας του και επέτυχε να αναστήσει την Τουρκία. Σε αυτό συνέβαλε η τακτική του Ελληνικού στρατού, που αντί να προσεταιριστεί τον πληθυσμό και να βρει συμμάχους μέσα στους μουσουλμάνους , με την τρομοκράτηση του Μουσουλμανικού πληθυσμού τους έστειλε όλο στην αγκαλιά του Κεμάλ.
    · Σε όλο αυτό το διάστημα η Ελλάδα δεν έκανε τίποτε σε διπλωματικό επίπεδο με αποτέλεσμα να απομονωθεί από τους φίλους της (Γαλλία, Ιταλία, ΗΠΑ) , και δεν έκανε τίποτε για να αναγνωρίσει την Σοβιετική Ένωση και να αποτρέψει την ενίσχυση τα του Κεμαλικού στρατού, και βάζοντας την Σοβιετική Δημοκρατία να μεσολαβήσει για ειρηνική συμφωνία με τον Κεμάλ.
    · Επίσης δεν έκανε έγκαιρα από το 1921 προσπάθειες για ένα ειρηνικό συμβιβασμό με διαμεσολάβηση των συμμάχων, συμβιβασμός που θα ήταν πολύ καλύτερος από την τραγωδία που ακολούθησε.
    · Παράλληλα η κυβέρνηση του Γούναρη βλακωδώς ασχολήθηκε με την επαναφορά του Φιλογερμανού Βασιλιά Κωνσταντίνου, αυξάνοντας την εχθρότητα της Γαλλίας και Ιταλίας.

    • @Στέφανος Φωτεινός Τα περισσότερα απ’ όσα γράφετε είναι σωστά. Εάν έκανε παράλληλα και την αυτοκριτική του το ΚΚΕ για την σκοτεινή του πλευρά, δηλαδή την τότε αδιανόητη και αντιμικρασιατική του πολιτική (που κάποια από τα τότε στελέχη όπως ο Παντελής Πουλιόπουλος, την μετεξέλιξαν σε δωσιλογική), τα πράγματα θα ήταν εξαιρετικά για τη δική σας πλευρά.

      Φαντάζομαι ότι θα διαβάσατε το:

      O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή….

      https://kars1918.wordpress.com/2012/10/06/zahariadis-theodoridis/

  67. 1-5 Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΕΛΙΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ.
    Κανένας από αστούς ιστορικούς της εθνικοφροσύνης και του Βενιζελισμού δεν μας εξηγεί γιατί ξεκίνησαν ένα τυχοδιωκτικό πόλεμο η κυβέρνηση Βενιζέλου από το καλοκαίρι του 1920 που ήταν χαμένος εκ των προτέρων, διότι δεν είχαν καμιά διεθνή υποστήριξη, πόλεμο που ηλιθίως το συνέχισαν οι φιλομοναρχικοί παρότι είχαν εκλεγεί με το σύνθημα της ειρήνης τον Νοέμβριο του 1920.
    Τα ερωτήματα είναι σημαντικά:
    1) Γιατί δεν υπήρχε δεύτερη και Τρίτη ζώνη άμυνας σε περίπτωση διάσπασης του μετώπου από τους Τούρκους.
    2) Γιατί δεν υπήρχε σχέδιο διάσωσης του ελληνικού πληθυσμού σε περίπτωση ήττας και τους εγκατέλειψαν αβοήθητους,
    3) Γιατί εγκαίρως δεν παρέλαβαν τους Μικρασιάτες πριν έλθουν οι Τούρκοι, τα πολεμικά και τα Εμπορικά πλοία της Ελλάδος που ήδη ήταν στα απέναντι λιμάνια.
    4) Επίσης γιατί η κυβέρνηση του Γούναρή αυτές τις τραγικές μέρες δεν επίταξε όλα πλοία του εμπορικού στόλου που εκείνη την εποχή αριθμούσαν τα εκατό ογδόντα πλοία 180, άλλα την μεταφορά των προσφύγων τον άφησε στον πατριωτισμό των πλοιοκτητών με αποτέλεσμα να σπεύσουν μόνο τα 60 πλοία, μήπως γιατί για την κυβέρνηση, η κερδοφορία των πλοιοκτητών είχε πιο μεγάλη αξία από την ζωή των Μικρασιατών κάτι που δυστυχώς ισχύει ακόμα και σήμερα σε θέματα φορολόγησης τους.
    5) Κανένας δεν μας μιλά για τα εγκλήματα που διέπραξε ο Ελληνικός στρατός στα ενδότερα της Μικράς Ασίας αντιγράφοντας τις ωμότητες των Τούρκων, πράξεις όμως που όξυναν το μίσος για αντεκδίκηση, χαρακτηριστικά μόνο με άφιξη του Ελληνικού στρατού το 1919 σκοτώθηκαν 200 τούρκοι στην Σμύρνη .
    6) Αντιγράφω[1] «. Ενδεικτική των σχέσεων είναι η επιστολή του Πρίγκιπα Ανδρέα προς τον Μεταξά στις 19/12/1921: Απαίσιοι πραγματικώς είναι οι εδώ Έλληνες, εκτός ελαχίστων.[…]Θα ήξιζε πραγματικά να παραδόσωμεν την Σμύρνην εις τον Κεμάλ δια να τους πετσοκόψει όλους αυτούς τους αχρείους, οι οποίοι φέρονται ούτω κατόπιν του φοβερού αίματος ώπερ εχύσαμεν εδώ. Σε έγγραφο του στρατηγού Χατζηανέστη (μετέπειτα καταδικαστέος σε θάνατο στη δίκη των εξ) αναφέρεται ότι η «απαίσια εικόνα της ακατάσχετης υποχωρήσεως» συνοδεύεται από «εμπρησμούς, ατιμώσεις, βιασμούς και σφαγές» Χαρακτηριστική η δήλωση του Αριστείδη Στεργιάδη, ύπατου αρμοστή της Σμύρνης: «Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα.» Η κατάληξη των γεγονότων είναι γνωστή: βιασμοί, δολοφονίες, λεηλασίες. Οι ελληνικές κοινότητες καταστρέφονται από μουσουλμανικούς πληθυσμούς ως αντίποινα για τις θηριωδίες του ελληνικού στρατού κατά τη διάρκεια της κατοχής αλλά κυρίως της υποχώρησης. Ταυτόχρονα υπάρχει κεντρικά οργανωμένη σύλληψη του ανδρικού πληθυσμού προκειμένου να ανοικοδομηθούν οι κατεστραμμένες πόλεις. Στα λεγόμενα «Αμελέ Ταμπουρού» λίγοι θα επιβιώσουν από την πείνα και τις επιδημίες. Ειδική τιμωρία υπήρχε για τους παπάδες και τους δασκάλους καθώς θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τον ξεσηκωμό των ραγιάδων». Τάσου Κωστόπουλου, Πόλεμος και Εθνοκάθαρση, εκδόσεις Βιβλιόραμα»

    Αυτή είναι η ηθική των εθνικοφρόνων τυχοδιώκτες και μεγαλόστομοι στα εύκολα και δειλοί, φιλοτομαριστές και μοιραίοι στα δύσκολα. Διότι το 1919-1922 ήταν προσκολλώμενοι ( Βενιζελικοί και φιλομοναρχικοί) στους εγγλέζους πους τους παρέσυραν στον όλεθρο της Μικρασιατικής καταστροφής, και το 1974 ήταν προσκολλώμενοι στους Αμερικανούς που τους παρέσυραν στο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου που οδήγησε στην σχεδιασμένη Τουρκική εισβολή με αποτέλεσμα την τραγωδία της Κύπρου.
    Έτσι πραγματοποιήθηκε η εθνοκάθαρσή του Ελληνισμού της Μικρός Ασίας εγκαταλείποντας τον άνανδρα η κυβέρνηση του Γούναρη, στο έλεος των Τούρκων με θύματα εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς . Τα σπασμένα αυτού του τυχοδιωκτικού πολέμου τα πλήρωσαν με πολύ αίμα οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Τουρκίας και οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί της Ελλάδας, που ξεριζώθηκαν από τις προαιώνιες εστίες τους.

    [1] Aπό το http://libertarianwords.blogspot.gr/2012/09/blog-

    • @Στέφανος Φωτεινός Τα περισσότερα απ’ όσα γράφετε είναι σωστά. Εάν έκανε παράλληλα και την αυτοκριτική του το ΚΚΕ για την σκοτεινή του πλευρά, δηλαδή την τότε αδιανόητη και αντιμικρασιατική του πολιτική (που κάποια από τα τότε στελέχη όπως ο Παντελής Πουλιόπουλος, την μετεξέλιξαν σε δωσιλογική), τα πράγματα θα ήταν εξαιρετικά για τη δική σας πλευρά.

      Φαντάζομαι ότι θα διαβάσατε το:

      O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή….

      https://kars1918.wordpress.com/2012/10/06/zahariadis-theodoridis/

  68. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΟΥΝΑΡΗ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕ το 1922 ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΙΩΝΙΑΣ ΝΑ ΕΛΘΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ( Εφημερίδα της Κυβερνήσεως ΦΕΚ αριθ.φύλου 119/1922 τεύχος Α , Ν.2870 της 16.7.1922) .
    Έτσι ο Ελληνικός στόλος απεχώρησε στις 25/8/22 από την Σμύρνη και τις άλλες Ιωνικές παράλιες πόλεις χωρίς να παραλάβει κανένα πρόσφυγα και παραδίνοντας την στους Τούρκους που μπήκαν στην Σμύρνη στις 27/8/1922. Δέησαν να παραλάβουν τους πρόσφυγές μετά 17 ημέρες, δηλαδή από τις 11/9/1922 έως και 17/9/22 κατόπιν συμφωνίας με τον Κεμάλ με την μεσολάβηση των ξένων δυνάμεων.

    Ουσιαστικά δηλαδή για δεκαεπτά (17) ημέρες άφησαν τους Μικρασιάτες αβοήθητους στο έλεος των Τούρκων και των Τσετών.
    Έτσι ξεπούλησαν και πρόδωσαν τους Μικρασιάτες αφήνοντας τους να σφαγούν ανηλεώς και να ολοκληρωθεί με μεγάλη επιτυχία η ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ των Μικρασιατών και των Αρμενίων από τις άτακτες ομάδες των Τούρκων και των τσίτων οι οποίες ξεκίνησαν το έργο τους με την πυρπόληση της Αρμενικής συνοικίας.

    Με αποτέλεσμα να έχουμε εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, οι οποίοι θα είχαν σωθεί σχεδόν όλοι αν είχαν απομακρυνθεί εγκαίρως από τα εξήντα (60) ελληνικά πλοία που παρέμενα δεμένα με διαταγή της κυβέρνησης στα απέναντι Ελληνικά λιμάνια (Χίος Μυτιλήνη), πλοία που ήταν εκεί από πολλές μέρες πιο μπροστά.
    Οι μόνοι που σώθηκαν εγκαίρως ήταν όσοι πέρασαν απέναντι χάρη στους φτωχούς βαρκάρηδες και καΐκέρηδες που αψήφησαν το επαίσχυντο νόμο της κυβέρνησης Γούναρη-Πρωτοπαπαδάκη που απαγόρευε την μετανάστευση των μικρασιατών στην Ελλάδα: Εφημερίδα της κυβέρνησης (ΦΕΚ) αριθ. φύλου 119/1922 τεύχος Α , Ν.2870 της 16.7.1922 με τον οποίο η κυβέρνηση απαγόρευε στον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει για την Ελλάδα χωρίς τα νόμιμα έγγραφα διαβατήρια κ.λ.π , διότι τους θεωρεί λαθρομετανάστες, και όσοι θα τους μετέφεραν τιμωρούνται με ποινές φυλάκισης και τεράστια χρηματικά πρόστιμα και αφαίρεση φυλλαδίου κ.λπ..

  69. @Στέφανος Φωτεινός Τα περισσότερα απ’ όσα γράφετε είναι σωστά. Εάν έκανε παράλληλα και την αυτοκριτική του το ΚΚΕ για την σκοτεινή του πλευρά, δηλαδή την τότε αδιανόητη και αντιμικρασιατική του πολιτική (που κάποια από τα τότε στελέχη όπως ο Παντελής Πουλιόπουλος, την μετεξέλιξαν σε δωσιλογική), τα πράγματα θα ήταν εξαιρετικά για τη δική σας πλευρά.

    Φαντάζομαι ότι θα διαβάσατε το:

    O Νίκος Ζαχαριάδης για τη Μικρασιατική Καταστροφή….
    https://kars1918.wordpress.com/2012/10/06/zahariadis-theodoridis/

  70. Νικ on

    καλησπέρα,

    εχετε υποψιν σας το βιβλιο το βιβλιο ataturk in nazi imagination που εκδοθηκε προσφατα απο το πανεπιστημιο χαρβαρντ; αποκαλυπτικο σας το συνιστω

  71. […] να συμβάλλει καθοριστικά στην αλλαγή πολλών εμπεδωμένων αντιλήψεων στην Ελλάδα. Να την οδηγήσει στην υπέρβαση των “παλαιοελλαδικών” […]

  72. O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία

    Mέρος Α’
    Η σημασία του προσφυγικού κινήματος σήμερα
    Πώς ξεκίνησε η ρήξη με τον ελληνισμό της Ανατολής
    Η μεταχείριση των προσφύγων: Από τον Γεώργιο Βλάχο στον Ελευθέριο Βενιζέλο

    Μέρος Β’
    Μεταξύ «Επίστρατων» και Ίωνα Δραγούμη
    Ο αντιπροσφυγικός ρατσισμός και ο φιλο-ατατουρκισμός του Ι. Μεταξά
    Από το Παλάτι έως τον Ευάγγελο Αβέρωφ
    Από την χούντα στη μεταπολίτευση
    Η δεκαετία του ’80 και το ρήγμα στη νεοελληνική ιδεολογία
    Η οργάνωση του αντιπροσφυγικού μπλοκ
    Κάποιες χαρακτηριστικές περιπτώσεις

    Μέρος Γ’
    Οι «μεταμοντέρνοι», οι «αγγλοσάξονες», οι «Analles» και…. οι Πόντιοι!
    Από το τουρκικό υπ. ΕΞ. στον Γ. Νακρατζά
    Η… εθνοκάθαρση του Τάσου Κωστόπουλου
    Απ΄τον Χαραλαμπίδη στον Ταχματζίδη
    Από τον Πουλιόπουλο στον Γκίκα
    Εν κατακλείδι

  73. Φιλότουρκοι μας κυβερνούσαν, μας κυβερνούν και μακάρι να πάψουν να μας κυβερνούν στο μέλλον. Το 2002 υπέβαλα καταστατικό Ποντιακού Συλλόγου στη Νομαρχία Λαρίσης και η πρωτοδίκης καθυστερούσε να το εγκρίνει, επειδή στην ιδρυτική πράξη, μεταξύ άλλων, ανέφερα και την αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου από τους νεότουρκους. Τελικά νομιμοποιήθηκε με πίεση.

  74. Δικαιολογημένη η ευαισθησία και η αντίδρασή σου, φίλε Όθονα. Ανοιχτά σύνορα, μόνο στους πρόσφυγες των οποίων κινδυνεύει η ζωή από εμπόλεμες χώρες. Φίλε Νικόλα, εμείς που καταγόμαστε από πρόσφυγες προγόνους που διώχθηκαν από τους βασιλικούς και τους οπαδούς του Λαϊκού Κόμματος, επειδή τους θεωρούσαν βενιζελικούς, μετέπειτα και από τον ίδιο τον Βενιζέλο, είμαστε πολύ ευαίσθητοι στο μεγάλο θέμα της προσφυγιάς. Ο Ελληνικός πληθυσμός της Μ. Ασίας βίωσε μιαν απάνθρωπη γενοκτονία και ένα καραμπινάτο και βίαιο ξεριζωμό τον οποίον βάπτισαν ανταλλαγή. Αυτός ο ξεριζωμός καμουφλαρίστηκε από το ελληνοτουρκικό σύμφωνο ειρήνης και φιλίας. Και αυτό το σύμφωνο δεν επέτρεψε τους πολιτικούς μας να διεκδικήσουν και να αναγνωρίσουν την επιβεβαιωμένη γενοκτονία σε βάρος των Ελλήνων της Μ. Ασίας.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: