Ανοιχτή επιστολή στον Γιώργο Γιαννόπουλο

Έλαβα μια πρόσκληση-ενημέρωση από τον Γιωργο  Γιαννόπουλο, εκδότη του  περιοδικού ‘Ένεκεν” για μια εκδήλωση που θα γίνει την Πέμπτη 23-6-2011 με ομιλητή τον Όμ. Ταχματζίδη και θέμα “‘Πόντιοι” και Εβραίοι. Μνήμη χωρίς παρελθόν. 80 χρόνια από τον εμπρησμό του Κάμπελ”, όπου ευθέως συνδέει μέσα απ’ την αφίσα τον αντισημιτισμό, αλλά και το αντιεβραϊκό πογκρόμ που έγινε στο συνοικισμό του Κάμπελ, με τους Πόντιους.  

Απάντησα με το παρακάτω
 κείμενο:

——————————————————————-

Γιώργο,  έλαβα την ενημέρωση για την εκδήλωση που ετοιμάζεις και αναρωτιέμαι “γιατί το κάνεις αυτό;”

Κατ’ αρχάς οι Πόντιοι ελάχιστα ενεπλάκησαν με τους Εβραίους. Στο προσφυγικό γκέτο της Τούμπας ελάχιστοι απ’ τους πρόσφυγες που κατοικούσαν ήταν Πόντιοι . Το να συνδέεις τους Πόντιους με την παρακρατική-φασιστική 3Ε αποτελεί ρατσιστική ύβρι πρώτου μεγέθους και βασίζεται στη αντίληψη  περί συλλογικής ευθύνης.  Ίσως αγνοείς ότι εκείνη την εποχή του Μεσοπολέμου, οι Πόντιοι πρωτοστάτησαν  στη συγκρότηση του αριστερού κινήματος στη Μακεδονία και συνέβαλαν τα μάλα για τη σωτηρία του εβραϊκού πληθυσμού μέσω του ΕΑΜ… Αν δεν έχεις υπ’ όψη σου τα στοιχεία αυτά, να σου τα στείλω!


Κάνοντας μια τέτοια μονοδιάστατη εκδήλωση ως “Ένεκεν” με τον Ταχματζίδη -ο οποίος έχει γνωστές και απολύτως έλεγχόμενες απόψεις, που βασίζονται κυρίως στο Νακρατζά, δηλαδή στο “Pontus Meselesi” του τουρκικού υπ. Εξ.- τοποθετείσαι αρνητικά απέναντι σε μια εθνοτοπική ομάδα που “τόλμησε” να μιλήσει για τη δική της ιστορική μοίρα, έστω με άτεχνο και άκομψο πολλές φορές τρόπο και να συγκροτήσει ένα σύγχρονο -έστω προβληματικό σε κάποιες πλευρές του- προσφυγικό κίνημα..

Για μας που είμαστε γεννημένοι στη Θεσσαλονίκη αλλά ζούμε μακρυά, είναι τελείως φανερό ότι η αρρώστεια της πόλης έχει φτάσει ως το μεδούλι σε κάθε έκφρασή της. Και το πιο χαρακτηριστικό φαινόμενο είναι ότι   ο “αντιεθνικισμός”  είναι το άλλο πρόσωπο του εθνολαϊκισμού. Είναι μια κοινωνία-βασίλειο του Θεού Ιανού.

Το να προβάλλεις μ’ αυτό τον κυριαρχικό τρόπο -και χωρίς αντίλογο- μια μερική άποψη, η οποία διαμορφώθηκε ιδεοληπτικά σε φυτώριο που λίγο απέχει να χαρακτηριστεί ακροδεξιό (η παρέα Νακρατζά) προσωπικά με σοκάρει… Δεν περίμενα ποτέ ότι μια τέτοια αξιόλογη προσπάθεια, όπως αυτή της έκδοσης του περιοδικού, θα προβάλλει θέσεις, που άνθισαν στη βάση της ρατσιστικής προκατάληψης και της (αξιοσημείωτης) ημιμάθειας σε σχέση με τα πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν στην Ανατολή κατά την περίοδο της μετάβασης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος (1914-1923), καθώς και της προσωπικής αδιαφορίας για την γνώση της προσφυγικής γραμματείας στην Ελλάδα μετά το ’22..

Φαίνεται ότι το αρνητικό κλίμα ενισχύθηκε απ’ τον εθνολαϊκισμό, που σάρωσε τη Θεσσαλονίκη ως αντανάκλαση των εξελίξεων στη Γιουγκοσλαβία.  Φαίνεται ότι η εμφάνιση ενός ακραία εθνικιστικού λόγου σε κάποιους θεσσαλονικιώτικους χώρους, οδήγησε αρκετούς που προσέγγιζαν τελείως επιφανειακά τις διεργασίες, σε στάση απαξίωσης του νεαρού προσφυγικού κινήματος που έθετε εκ νέου παλιούς στόχους σε μια ανώμαλη εποχή.  Το κλίμα που δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη, εκφράστηκε σε δύο επίπεδα. Πρώτα με την απαξίωση, την περιφρόνηση και το ρατσισμό κατά των νέων Ποντίων προσφύγων που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και έπειτα με την Άρνηση της Γενοκτονίας. Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός, ότι ο αυτοαποκαλούμενος «αντιρατσιστικός-αντιεθνικιστικός» χώρος της Θεσσαλονίκης δεν ανάπτυξε ούτε μια κίνηση αλληλεγγύης προς τους εξαθλιωμένους πληθυσμούς της σοβιετικής κατάρρευσης που κατέκλυσαν την «πόλη των προσφύγων», αλλά αντιθέτως συνέβαλε στη ρατσιστική τους απόρριψη. Η κακή αυτή παράδοση φαίνεται να συνεχίζεται με τη διατύπωση αυθαίρετων ιδεολογικών σχημάτων που επαναφέρουν ένα  λόγο, που ξεπερνά ακόμα και τη σύγχρονη Νέα Δεξιά και μας πηγαίνει κατευθείαν στα μεσοπολεμικά σχήματα που βασίζονται στην αντίληψη περί βιολογικής κληρονομικότητας…

 Απoρώ πως ο κοινός φίλος “Νοσφεράτος” δεν έχει αντιληφθεί το πόσο επικίνδυνα ο λόγος της Νέας Δεξιάς έχει διαβρώσει το χώρο μιας ελευθεριακής αριστερής κριτικής. Και η αντιμετώπιση των Ποντίων από το συγκεκριμένο χώρο της Θεσσαλονίκης  αποδεικνύει ότι η είσοδος των ακροδεξιών απόψεων και η διαμόρφωση των αντίστοιχων στάσεων έχει ήδη συμβεί.

 Για να έχεις μια πλήρη άποψη σου προτείνω κάποια κείμενα.

1.Όσον αφορά τη Γενοκτονία στην Ανατολή, που απαξιώνει απολύτως ο Ταχμαζίδης βλέπε το αφιέρωμα στο ‘Δρόμο της Αριστεράς” με τίτλο : Από την Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος. Η Γενοκτονία στην Ανατολή” με κείμενα ΜΟΝΟ Τούρκων ιστορικων και ερευνητών (Fikret Baskaya, Ahmet Oral, Dogan Akanli, Attila Tuygan, Taner Akçam,  Sait Çetinoğlu,  Pervin Erbil)

-Απ’ τα κείμενα των Τούρκων, λόγω της εκδήλωσης που οργανώνεις, σου προτείνω ειδικά το κείμενο του Sait Çetinoğlu με τίτλο:Η ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου.

2. Τρία δικά μου κείμενα από το βιβλίο Γιώργος Κόκκινος – Έλλη Λεμονίδου – Βλάσης Αγτζίδης,Tο τραύμα και οι πολιτικές της Μνήμης. Ενδεικτικές όψεις των συμβολικών πολέμων για την Ιστορία και τη Μνήμη, εκδ. Ταξιδευτής, Αθήνα, 2010

Η γενοκτονία και η άρνησή της [ https://kars1918.wordpress.com/2011/05/27/genocide/ ]

Η περίπτωση Νακρατζά και η είσοδος ακροδεξιών τουρκικών απόψεων σε μέρος της Αριστεράς [https://kars1918.wordpress.com/2011/03/01/nakratzas/ ]

ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Σόρυ αν σου αμφισβητώ τις βεβαιότητες!

———————————————————————

Το κείμενό μου αυτό αναρτήθηκε στο Π&Α, όπου λαμβάνει χώρα και μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.

9 comments so far

  1. Βλάσης Αγτζίδης on

    H επιστολή αυτή έγινε αποδεκτή μάλλον με θετικά συναισθήματα. Έλαβα έξη μέιλ προσώπων που συμφωνούσαν με το πνεύμα της επιστολής. Μου κοινοποιήθηκε επίσης και μια επιστολή που απεστάλη στον ίδιο τον εκδότη του «Ένεκεν».

    —————————————————————–

    >> Γιώργο,
    >> Ο Αγτζίδης έστειλε το μήνυμά του «σε όλους τους παραλήπτες», το διάβασα
    >> και
    >> συμφωνώ… Εγώ θα είμαι πιο σύντομος:
    >> – Άλλο οι θεωρίες που απευθύνονται στη λογική του ανθρώπου (όπως οι
    >> δικιές
    >> σας) και άλλο το συναίσθημα και τα ένστικτα. Κι ενώ όλα δείχνουν ότι οι
    >> ανθρώπινες συμπεριφορές και ο ρους της Ιστορίας καθορίζονται από τα
    >> δεύτερα,
    >> εσείς γιατί επιμένετε στο πρώτο; Με το ζόρι βάζουν μυαλό οι άνθρωποι;!
    >> – Όταν ρώτησαν κάποτε τον Καμύ γιατί, στον πόλεμο της Αλγερίας,
    >> υποστήριζε
    >> τη Γαλλία, είπε: «Ανάμεσα στη δικαιοσύνη και τη μητέρα μου, διαλέγω τη
    >> μητέρα μου»!!!
    >> – Το διεθνιστικό «στήσιμο κώλου» έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα να σε
    >> πηδήξουν
    >> πιο εύκολα! Τι νόημα έχει να το παίζουμε διεθνιστές, όταν έχουμε γείτονες
    >> σε
    >> εθνικιστικό παραλήρημα (Αλβανία, Σκόπια, Τουρκία);! Η ενδοτική πολιτική
    >> που
    >> ακολουθούν οι πολιτικές ηγεσίες της χώρας μας, εδώ και δεκαετίες,
    >> απέναντι
    >> στην Τουρκία την έκανε πιο υποχωρητική ή πιο επιθετική;!
    >> – Ούτε εθνικιστής, ούτε πολεμοκάπηλος, ούτε τσαμπουκάς… Όπως αν δεχτώ
    >> μια
    >> προσωπική επίθεση θα αναγκαστώ – εκ των πραγμάτων – να παλέψω, το ίδιο θα
    >> κάνω αν δεχτεί επίθεση και η χώρα μου στην οποία ζω. (Εννοείται ότι είμαι
    >> εναντίον κάθε επιθετικού κι επεκτατικού πολέμου στον οποίο θα
    >> εμπλεκόμασταν)…
    >> Αυτά (αν και ξέρω ότι δεν θα έχουν την παραμικρή επίδραση πάνω σου!)…
    ………………….

    (Τσ)Αττίλας

  2. Εγώ θα χαρίσω κάτι διαφορετικό στον Γιαννόπουλο, τον Ταχμαζίδη και τους υπόλοιπους του ‘Ένεκεν” που ΔΕΝ διαφωνούν με την κατρακύλα και την αντιποντιακή πολιτική που ακολουθείται.

    Εκτός από το τραγούδι του μπαρμπα Γιάννη, θα ήθελα να τους χαρίσω ένα εξαιρετικού ποιητή της Θεσσαλονίκης του Μεσοπολέμου, του Τεό Σαλαπασίδη που γεννήθηκε στο Βατούμι, προσφυγοποιήθηκε και κατέφυγε στην “προσφυγομάνα” για να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ και να στιγματιστεί από την πολιτική του επιλογή, να κυνηγηθεί από το εμφυλιακό και μετεμφυλιακό κράτος, όπως χιλιάδες άλλοι συμπατριώτες του.

    Μ-π

    —————————————————————-

    Τέος Σαλαπασίδης, Μαύρη θάλασσα

    «Είναι κι άλλα παιδιά στα παραγκάκια του Λονδίνου»,
    Νίκος Παππάς

    Ατέλειωτη γύρους καβάλα στη νύχτα
    Χάνω την αυγή σε κάθε μου χτύπημα
    Χάνω τους φίλους σε κάποιο άλλο πρόσωπο
    Χάνω τα ποτάμια στην ίδια θάλασσα
    Και με βρίσκουν μόνο οι σπινθήρες
    Που κερδίζουν οι οπλές της από τ’ άστρα
    Σελήνη κτήνος των ιπποτών
    Σμήνος πολικό πασιέντσα δυσανάγνωστη
    Ρουμπίνι άρρωστο κατεβασμένο βλέφαρο φεγγαριού
    Αφροί στο υγρό καπούλι της νύχτας πού με πάτε:
    Και συ αγνή απλή κατάλευκη
    Παρουσία που κράτησαν οι καθρέφτες
    Αίμα των πιο ωχρών κι αναιμικών μου λογισμών
    Βοήθα, Ιόλκη! Ω κυρά των λογισμών μου
    Τα όπλα να κερδίσουν ένα βλέμμα μνήμης
    Κι ας είναι μια ήττα μέσα στον άγριον άνεμο
    Που γυρίζει τα φτερά των ολλαντέζικων μύλων.

    Πού νάσαι μυστήριο παιδικό
    Αγροίκε πατέρα του άλλου παππού μας
    Παλιά περούδα ερωμένη του
    Δαρμένη κάθε τόσο με φτερά παγονιού
    Κι εσύ μοναδικέ μου ξάδερφε με το λαθραίο καπνό
    Πίνεις ατέλειωτες λαβωματιές ρακί
    Όταν έσπαγες το γυαλί στα χέρια σου
    Στα ύποπτα υπόγεια του Ερζερούμ
    Κι είχες τα μάτια σου γλυκόπικρα
    Σαν τ’ άνθος του καπνού.

    Πώς θέλεις κάποιος μια μέρα νάρθει να σας βρει
    Τροχίζοντας το μαχαίρι του στον Καύκασο
    Κάτω απ’ του γύπα τη σκιά να μετρηθεί
    Μ’ ένα συκώτι ξεραμένο σ’ εύξεινο καιρό
    Καθώς θα τραγουδά ο άνεμος με ράμφη σπασμένα
    Ναρθεί να βρει την πετρωμένη Διμοιρία
    Ή κάποιο σχηματισμό των τελευταίων Κομνηνών
    Να κουβεντιάσει με το μικρό εθελοντή της Τραπεζούντος
    Και παίζοντας ολίγα πορφυρά νομίσματα
    Σε κύβους πολύτιμους των Λοχαγών
    Να ξαναχάσει το μισθό μιας εκστρατείας
    Με ύφος –όσο μπορεί– ακριτικό. Πάντα
    Χειρονομίες που ζήλεψε ο χάρος. Πάντα
    Χειρονομίες που κέρδισε ο χάρος. Ντόρτια!

    Σα μάρμαρο που χάθηκε το πρόσωπο από συνήθεια.

    Τώρα τι να κάνω εδώ που βρέθηκα τόσο νέος
    Και να κάνω εκεί αν πάω τώρα τόσο αργά
    Ας πάμε αλλού –σ’ ένα διαμέρισμα∙ γνήσια φτηνό
    Θα είναι… Κάπου. Άραγε είναι;
    Κι αν είναι, άραγε…

    Πώς να ‘ναι κείνα τα παιδιά
    Στα παραγκάκια του Λονδίνου.

    (Περιοδικό «Νέοι Ρυθμοί», τεύχος 3, Μάιος 1949)

  3. […] “Ένεκεν” και τμήματά του χρησιμοποιήθηκαν στην ανοιχτή επιστολή που έστειλα στον Γ. […]\

    ——————–
    Ενδιαφέρον έχει ο διάλογος στο:
    «Περί της υποτιθέμενης γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου»
    http://panosz.wordpress.com/2011/05/23/tahmazidis/

  4. Βλάσης Αγτζίδης on

  5. Βλάσης Αγτζίδης on

  6. Μ on

    ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Γιάννη Μέγα στην εφημερίδα Μακεδονία

    Εκατό χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, μερικά ερωτήματα που συνοδεύουν την κρίσιμη για την πόλη χρονική περίοδο 1912-1913 παραμένουν: Πόσο εύκολα θα μπορούσε σήμερα η Θεσσαλονίκη να μην είναι ελληνική;

    Της Κυριακής Τσολάκη: “Γιάννης Μέγας: Στο παρά πέντε ελληνική η Θεσσαλονίκη”

    ……………………..
    …………………….

    http://www.makthes.gr/news/arts/83326/

    ………………………………
    ………………………………

    -Έχουν γραφεί αρκετά για την άσχημη στάση των Ελλήνων απέναντι στους Εβραίους εκείνη την ταραγμένη περίοδο. Ποια είναι η γνώμη σας;

    Υπάρχει, πραγματικά, μία μερίδα συγγραφέων που θεωρώ ότι τα τελευταία χρόνια έχει γράψει ανακρίβειες για το πώς φέρθηκαν οι Έλληνες στους Εβραίους. Σχετικά με τη στάση αυτή, έχω γράψει ένα μικρό κεφάλαιο το οποίο μου πήρε πάνω από τέσσερις μήνες για να το ολοκληρώσω, λόγω της ευαισθησίας του θέματος. Κατέληξα στο ότι οι συγγραφείς αυτοί χρησιμοποιούν στοιχεία από μια εγγλέζικη και από ορισμένες γερμανικές εφημερίδες, οι οποίες μιλούν για έναν εξωφρενικό αριθμό δολοφονημένων Εβραίων στη Θεσσαλονίκη, για σφαγές γυναικόπαιδων και για πράγματα που είναι πέρα από κάθε φαντασία. Έχω διαπιστώσει, δε, ότι σε κάποιες από τις εφημερίδες αυτές δεν υπήρχε καν ανταποκριτής, για να μαρτυρήσει τα γεγονότα αυτά. Είναι τραγικό να βασιζόμαστε σε τέτοια ανυπόστατα δημοσιεύματα, για να διαμορφώνουμε άποψη.

    -Η καταγωγή σας είναι εβραϊκή κατά το ήμισυ. Πόσο εύκολο ήταν να αποστασιοποιηθείτε και να κάνετε ψύχραιμος τις εκτιμήσεις αυτές;

    Δεν ήταν δύσκολο να κρατήσω απόσταση επειδή δεν είμαι ιστορικός. Ακριβώς για λόγους καταγωγής και επειδή είμαι πολύ ευαίσθητος σε αυτά τα ζητήματα, χρειάστηκε, όπως σας είπα, να τα διερευνήσω πολύ και για τρεις σελίδες έψαξα τέσσερις μήνες. Δεν χωράει αμφιβολία ότι τις δύο τρεις πρώτες μέρες έγιναν διάφορες αθλιότητες. Ας μην ξεχνάμε όμως ότι ήταν πόλεμος και πως πολλές προσωπικές αντιθέσεις μεταξύ ομόθρησκων ή και αλλόθρησκων ίσως να εκτονώθηκαν, με αφορμή αυτή τη συνθήκη. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι για κάποια έκτροπα υπήρχαν ντε και καλά αντισημιτικά κίνητρα.

    -Τότε για ποιους λόγους η κατάσταση παρουσιάζεται έτσι;

    Νομίζω πως εφημερίδες, όπως η Juice Chronicle, που έκανε επίθεση εναντίον των Ελλήνων, είχαν πολιτικούς λόγους. Υπήρχε έντονη επιθυμία από την εβραϊκή πλευρά να διεθνοποιηθεί η Θεσσαλονίκη και να είναι ένα ανοιχτό λιμάνι, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα διατηρούσαν οι Εβραίοι τη δύναμή τους. Πάντως, ήταν απόλυτα λογικό και έπρεπε να είχαν τέτοιες επιδιώξεις και οι Εβραίοι από την πλευρά τους, αφού βρέθηκαν σε μια άλλη κυριαρχία γι’ αυτούς. Δεν μου αρέσουν όμως οι υπερβολές που γράφονται για εγκλήματα τα οποία δεν έγιναν.

    ……………………..
    ,…………………

  7. εν ταις ημέραις εκείναις

    από το βιβλίο “Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ”:

    Θα προσπαθήσω ώστε η κατάθεσή μου αυτή για τον διωγμό και την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης επί γερμανικής κατοχής να είναι ξερή -ξερή και στεγνή- χωρίς ιστορικές και φιλολογικές επεκτάσεις ή αμφίβολα ακούσματα. Και όλα αυτά από σεβασμό προς το φριχτό μαρτύριό τους, που μόνο το πένθος και την άκρα σοβαρότητα εμπνέει.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ “ΕΝ ΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΚΕΙΝΑΙΣ…”
    από το βιβλίο του Γ. Ιωάννου “Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ”
    Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

    Πρώτα πρώτα, από την αρχή της κατοχής εμφανίστηκαν σε ορισμένα μαγαζιά, και μάλιστα της Τσιμισκή, κάτι τυπωμένα χαρτόνια, που έγραφαν: “Οι Εβραίοι είναι ανεπιθύμητοι”. Τα χαρτόνια αυτά τα έβαζαν στο τζάμι της βιτρίνας και της εισόδου. Στην αρχή αυτό μας έκανε εντύπωση, άσχημη εντύπωση, αλλά γρήγορα το συνηθίσαμε, καθώς είχαμε κάθε μέρα και νέα βάσανα. Στο κάτω κάτω εμείς δεν ήμασταν Εβραίοι…
    Ύστερα μάθαμε πως στην πλατεία Ελευθερίας -τι ειρωνική σύμπτωση!- οι Εβραίοι έπαθαν από τους Γερμανούς μεγάλη νίλα κάποιο πρωινό. Αυτά όλα τα μαθαίναμε από τον κόσμο. Οι Εβραίοι του σπιτιού μας δεν έβγαζαν άχνα. Εκείνος όμως ο κύριος Σιντώ είχε μείνει πετσί και κόκαλο.
    Κάποιο χειμωνιάτικο πρωί αντικρίσαμε ξαφνικά ορισμένους να κυκλοφορούν στους δρόμους μ’ ένα μεγάλο πάνινο κίτρινο άστρο στο μέρος της καρδιάς. Ήτανε οι Εβραίοι που είχαν πάρει διαταγή να το φορούν και στην παραμικρή τους μετακίνηση, αλλιώς κινδύνευαν. Και αυτό τότε δεν σήμαινε τίποτε άλλο από θάνατο. Οι Εβραίοι του σπιτιού μας και πάλι δεν έβγαζαν άχνα. Νόμιζαν ίσως πως με την άκρα υπομονή και ταπείνωση θα κατόρθωναν να κάμψουν τον παράφρονα διώκτη τους.
    Η Θεσσαλονίκη για αρκετές ημέρες, όχι περισσότερες από μήνα, είχε πλημμυρίσει από κίτρινα, κινούμενα άστρα. Πραγματικά ήταν πολύ καλομελετημένο το σημάδι. Διακρινόταν από πολύ μακριά.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ “ΕΝ ΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΚΕΙΝΑΙΣ…”
    από το βιβλίο του Γ. Ιωάννου “Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ”
    Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

    Καθώς, λοιπόν, δεν είχαμε Εβραίους, οι συμμαθηταί μου δεν ενδιαφέρονταν για τα παθήματά τους, γι’ αυτό και εγώ δεν μιλούσα καθόλου για όσα έβλεπα και άκουγα στη γειτονιά μου. Ακολουθούσα ασυναίσθητα την τακτική σιωπής των Εβραίων απέναντι σε τρίτους. Το ίδιο έκαμνα και στα συσσίτια των κατηχητικών σχολείων, όπου έτρωγα κάθε μεσημέρι. Δεν γινόταν λόγος και δεν μιλούσα. Και δεν νομίζω πως ήταν από φόβο. Δεν είχαμε συναίσθηση του κινδύνου.
    Έτσι δεν είπα τίποτε, όταν κάποια μέρα είδα στην πόρτα του διαμερίσματος των Εβραίων κολλημένο απέξω ένα χαρτί, που έγραφε τα ονόματα αυτών που κατοικούσαν μέσα. Το ονόματα ήταν πολύ περισσότερα από όσα ξέραμε κι έτσι μάθαμε πως μέσα στο διαμέρισμα είχαν εγκατασταθεί -άθελά τους, βέβαια- και άλλες οικογένειες Εβραίων, από άλλες γειτονιές, μη εβραϊκές, όπου ήταν δύσκολο να φρουρούνται.
    Η γειτονιά μας, λοιπόν, το Ταυ αυτό που περιέγραψα πρωτύτερα, γινόταν, γκέτο εβραϊκό. Ταυτόχρονα, στις εξόδους του Ταυ -Χαλκέων, Βενιζέλου και Φιλίππου- έκαναν την εμφάνισή τους σκοποί χωροφύλακες -δικοί μας χωροφύλακες- που φρουρούσαν μέρα και νύχτα. Αυτό σήμαινε ότι οι Εβραίοι και με το άστρο ακόμα δεν μπορούσαν να κυκλοφορούν στην πόλη, παρά μόνο στο γκέτο τους. Κι αυτό, βέβαια, ορισμένες ώρες. Τώρα, φαντάζομαι, ότι θα είχαν δημιουργηθεί και πολλά άλλα τέτοια γκέτο. Έτσι, οι Εβραίοι, όπου βρέθηκαν, βρέθηκαν. Δεν μπορούσαν πια να πάνε ούτε στα μαγαζιά τους, ούτε στους συγγενείς τους, αν αυτοί έμειναν σε άλλο γκέτο, ούτε στα ψώνια τους. Έπαψαν σχεδόν να κυκλοφορούν.
    Κλεισμένοι στα σπίτια τους, καρτερούσαν. Στους δρόμους του γκέτο, εκτός από μας, κυκλοφορούσαν, και μάλιστα με ζωηρότητα, ορισμένοι νεαροί Εβραίοι, με ένα κίτρινο περιβραχιόνιο στο μπράτσο. Ήταν, φαίνεται, ένας είδος πολιτοφύλακες, που τους είχε ορίσει η Κοινότητα, ίσως και οι Γερμανοί. Τους μισούσαμε, πάντως, χωρίς να ξέρουμε ακριβώς το λόγο. Η κινητικότητα και η αυτοπεποίθησή τους τούς έκαμνε ύποπτους στα μάτια μας. Και μάλλον είχαμε δίκαιο, γιατί μερικοί από αυτούς έκαναν την εμφάνισή τους στη γειτονιά και μετά το μάζεμα των Εβραίων, έχοντας πάντα το ίδιο ύφος. Ύστερα δεν ξαναφάνηκαν.
    Οι υπόλοιποι, εμείς, μπαινοβγαίναμε στο μεταξύ ελεύθερα από το γκέτο. Εγώ πήγαινα κανονικά στο σχολείο και οι δικοί μου στις διάφορες δουλειές. Ουδείς μας εμπόδισε, ούτε μας ζήτησε ποτέ ταυτότητα. Και μήπως είχαμε ταυτότητα; Γι’ αυτό πιστεύω πάντοτε, πως ακόμα και την ύστατη εκείνη στιγμή ήταν αρκετά εύκολη η διαφυγή πολλών Εβραίων. Βέβαια, υπήρχαν εκείνες οι καταστάσεις στην πόρτα. Αλίμονό τους αν δεν βρίσκονταν σωστοί σε μια καταμέτρηση.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ “ΕΝ ΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΚΕΙΝΑΙΣ…”
    από το βιβλίο του Γ. Ιωάννου “Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ”
    Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

    Ώσπου ένα ξημέρωμα του Απριλίου, ιδιαίτερα νομίζω γλυκό, ξέσπασε το μέγα κακό. Ένα μεγάφωνο ουρλιάζει στο δρόμο. “Όλοι οι Εβραίοι στις πόρτες. Έτοιμοι προς αναχώρηση!”. Είναι το αυτοκίνητο της προπαγάνδας, ένα μαύρο “Όπελ”. Λαρυγγώδεις φωνές, κτηνώδη προστάγματα γερμανικά. Είμαστε μπλοκαρισμένοι. Κρυφοκοιτάζοντας βλέπουμε Γερμανούς των SS και εκείνους τους λεγόμενους “πεταλάδες” να ανεβοκατεβαίνουν βιαστικά στα σπίτια, κραυγάζοντας άγρια και βροντολογώντας τις πόρτες. “Τους παίρνουν τους Εβραίους!”.
    Ντυνόμαστε όπως όπως και κατεβαίνουμε από το πέμπτο πάτωμα στο δεύτερο, όπου επικρατούσε θρήνος και σύγχυση. Οι καινούργιοι Εβραίοι είχαν κιόλας κατεβεί και έτσι δεν τους είδαμε. Έμεναν οι δικοί μας, που βρίσκονται σε αλλοφροσύνη. Αλλοφροσύνη όχι τόσο απελπισίας, όσο ετοιμασίας. Να μην ξεχάσουν τίποτε από τα απαραίτητα, από όσα είχαν σκεφθεί. Τα βασικά τα έχουν, βέβαια, έτοιμα, από μέρες αμπαλαρισμένα, αλλά τρέχουν αλλόφρονες για τα ψιλοπράγματα. Η κυρία Σιντώ βράζει αυγό για τον Ίνο, θα είναι το τελευταίο του. Του το μπουκώνει, ενώ από την εξώπορτα κάτω έρχονται κτηνώδεις προσταγές. Οι πόρτες όλες ορθάνοιχτες, σύμφωνα με τη διαταγή. Όσοι κρυφοκοίταζαν από τα παράθυρα είδαν τις ίδιες στιγμές τους Γερμανούς να τραβοκοπούν τους Εβραίους από τα σπίτια της οδού Σιατίστης και να τους σέρνουν στη φάλαγγα. Ιδίως είδαν γέρους και γριές, που τους τραβοκοπούσαν με τα νυχτικά. Στο δεύτερο πάτωμα έχουν κατεβεί και από τα άλλα πατώματα συγκάτοικοι, γυναίκες κυρίως. Φιλιούνται σταυρωτά με την κυρία Σιντώ. Μια δικιά μας σταυροκοπιέται και λέει δυνατά: “Μάρτυς μου ο Θεός, θα σας τα δώσω πίσω όλα”. Φαίνεται της έχουν εμπιστευθεί πράγματα και μπορώ να πω ότι σωστά την έχουν διαλέξει.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ “ΕΝ ΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΚΕΙΝΑΙΣ…”
    από το βιβλίο του Γ. Ιωάννου “Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ”
    Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

    Τότε, εκεί ανάμεσα στα πεύκα που περιβάλλουν την Παναγία Χαλκέων, παρατήρησα ομάδες γύφτων, αλλά όχι μόνο γύφτων, που αγνάντευαν με βουλιμία προς τη γειτονιά μας. Για την ώρα όμως δεν τολμούσαν να πλησιάσουν γιατί υπήρχαν οι σκοποί. Ήταν, βέβαια ειδοποιημένοι και προφανώς κάπως έμπειροι από άλλα μαζέματα Εβραίων, σε άλλες γειτονιές, που είχαν γίνει τις προηγούμενες μέρες, αλλά εμείς δεν τα πήραμε είδηση.
    (…)
    Το μεσημέρι γυρίζοντας άρχισα, μόλις ξαναβρέθηκα στην περιοχή της μεγάλης πλατείας, να ξαναμπαίνω στο κλίμα. Όσο πλησίαζα τόσο καταλάβαινα, ότι είχε γίνει διαρπαγή – γιάγμα. Άλλωστε, κάτι τελευταίοι κακομοίρηδες ακόμη σέρναν μπαούλα και ντιβάνια και αδειανά συρτάρια μέσα στα χώματα. Και κάτι χοντρούς τόμους βιβλίων δερματόδετους.
    Στο σπίτι μας η εξώπορτα διπλανοιγμένη, παραγεμίσματα από στρώματα, χαρτιά και σκουπίδια στις σκάλες. Το διαμέρισμα των Εβραίων ορθάνοιχτο και σαφώς λεηλατημένο. Δεν είχε σχεδόν τίποτα μέσα.
    (…)
    Από ψηλά, από την πίσω μεριά του σπιτιού, βλέπαμε από την πρώτη μέρα κιόλας το εξής φαινόμενο: Είχαν ανοίξει τα εβραίικα μαγαζιά από πίσω και τα άδειαζαν. Δηλαδή διάφοροι κάτοικοι της οδού Κλεισούρας άδειαζαν τα μαγαζιά της Ιουστινιανού. Και έβλεπες κρεβάτια, μπουφέδες, ντουλάπες, καναπέδες, κομοδίνα, να ανεβαίνουν με σκοινιά σε δεύτερα και τρίτα πατώματα, που βέβαια δεν φαίνονταν από το δρόμο. Όλα αυτά μέσα σε φοβερή βιασύνη και σε αγωνιώδεις κινήσεις. Σε λίγες μέρες, οι Γερμανοί μοίρασαν τα μαγαζιά σε διάφορους τύπους, που ίσως μπορεί να φαντασθεί κανείς πώς τους διάλεξαν. Αλλά τα μαγαζιά βρέθηκαν άδεια και αυτό ήταν μια καλή, αν και η μόνη, τιμωρία τους.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ “ΕΝ ΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΚΕΙΝΑΙΣ…”
    από το βιβλίο του Γ. Ιωάννου “Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ”
    Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

    Ο πατέρας μου ήταν μηχανοδηγός, οδηγούσε τραίνα. (…) Ένα βράδυ, αργά, γύρισε ιδιαίτερα φαρμακωμένος. Είχε οδηγήσει ένα τραίνο με Εβραίους μέχρι τη Νις. “Μεγάλο κακό γίνεται με τους Εβραίους”, έλεγε. “Τους πηγαίνουν με εμπορικά βαγόνια κατάκλειστα, χωρίς τροφή και νερό. Ακόμα και χωρίς αέρα. Οι Γερμανοί μας αναγκάζουν να σταματούμε το τραίνο μέσα στις ερημιές, για να γίνει το ξάφρισμα. Μέσα από τα βαγόνια κλωτσάνε και φωνάζουν. Δεν είναι μόνο για νερό και αέρα, αλλά και για να βγάλουν τους πεθαμένους. Έβγαλαν από ένα βαγόνι ένα παιδάκι σαν τον Λάκη μας”, είπε και χάιδεψε τον αδελφό μου. Απάνω σ’ αυτό τον έπιασαν τα κλάματα. Τρανταχτά κλάματα με λυγμούς.

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ “ΕΝ ΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΚΕΙΝΑΙΣ…”
    από το βιβλίο του Γ. Ιωάννου “Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ”
    Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

    Έγραψα εδώ, κατά μήνα Φεβρουάριο του 1983, όσα είδα και διεπίστωσα ο ίδιος για τον διωγμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης από τους Γερμανούς.
    Και τα έγραψα μόνον για τους αθώους εκείνους και για κανέναν άλλο…

    ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ “ΕΝ ΤΑΙΣ ΗΜΕΡΑΙΣ ΕΚΕΙΝΑΙΣ…”
    από το βιβλίο του Γ. Ιωάννου “Η ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ”
    Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

  8. …………………..
    …………..Μόλις τελείωσαν την συζήτηση, τον Αντωνάκη τον έστειλε πίσω στο χωριό να δουλέψει στην παρανομία στην περιοχή. Από εκεί κατάλαβα ότι ο Αντωνάκης δεν ήταν μόνος πυρηνάρχης μας στο χωριό αλλά ήταν και κάτι παραπάνω. Εμείς οι δύο μείναμε με τους άλλους στο χωριό, καμιά εκατοσταριά (100) αλλά όλοι ήταν Εβραίοι και με τα πολιτικά και χωρίς όπλα, εμείς μόλις τους είδαμε απογοητευτήκαμε. Στις 28 Απριλίου ήρθαν άλλοι δύο (2) για αντάρτες και γινήκαμε τέσσερις (4) Ελληνες και οι άλλοι όλοι Εβραίοι. Μαγείρεψαν πλιγούρι, με κρεατικά, φάγαμε. Μετά το φαγητό ήρθαν δύο αντάρτες ντυμένοι στο χακί, και σταυρωτά τα φισεκλίκια, ο ένας είχε αυτόματο Στάερ και ο άλλος αραβίδα Μάλινχερ με δίκωχο και στέμμα ΕΛΑΣ και με μουστάκια και γενειάδα, πήραμε θάρρος και χαρήκαμε πάρα πολύ και είπαμε «να αυτοί είναι αντάρταις». (…)
    Στο χωριό Κάτω Γραμματικό ήταν το συγκρότημα του καπετάν Μαύρου, το πραγματικό του όνομα ήταν Παλαμάς Χρίστος, στον αστικό στρατό ήταν ανθυπολογαχός, ήταν και παλικάρι πολύ τολμηρός. Την ίδια μέρα, μας έβαλε εις φάλαγγα κατά άνδρα και μέτωπο προς αυτόν και μας ρωτούσε έναν έναν για ποιο σκοπό βγήκαμε στο βουνό και από πιο μέρος είμαστε, και αφού είδε ότι μόνο τέσσερις (4) είμασταν Ελληνες και οι άλλοι όλοι Εβραίοι, διάταξε να περάσουμε από το γιατρό του συγκροτήματος -ο γιατρός ήταν ο συναγωνιστής Αλιχανίδης από την Βέροια- και αφού περάσαμε από τον γιατρό κράτησε εμάς τους τέσσερις (4), τους Εβραίους τους έστειλε στο χωριό Κουτσούφλιανη εκεί που ήταν τα Εμπεδα διότι από την ταλαιπωρία που τράβηξαν από τους Γερμανούς όλοι ήταν άρρωστοι. (..) ………

    http://emfilios.blogspot.gr/2011/02/2-16.html

    ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ 2ου ΤΑΓΜΑΤΟΣ 16ου ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΛΑΣ ΒΕΡΜΙΟΥ
    Ο γράφων την Ιστορία: Περικλής Σελίδης (Διοβουνιώτης)
    αναδημοσίευση από: http://archive.enet.gr/online/online_obj?pid=137&tp=T&id=84334324, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 14/04/2007
    Τα άγνωστα ημερολόγια ενός αντάρτη
    «Ολοι οι εθνοπροδότες ήρθαν στην εξουσία με την επέμβαση των Αγγλων»
    ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΑΡΤΕΜΗΣ ΨΑΡΟΜΗΛΙΓΚΟΣ

  9. » ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ ΣΤΟΝ OMER
    ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΣ ΦΩΤΙΑΔΗΣ
    Καθηγητής Ιστορίας του νέου Ελληνισμού
    Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας.

    ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΗΡΟ ΣΤΟΝ OMER.

    Στις 23 Μαΐου 2011 ξαναχτύπησε ο αυτοαπασχολούμενος δημοσιογράφος Όμηρος Ταχμαζίδης, τέσσερις μέρες μετά την 19η Μαΐου, ημέρα μνήμης και Πένθους όλων των Ποντίων, εκτός από τον λακεδαιμονίζοντα ήρωα του υπό ανοικτή κρίση άρθρου.
    Παραθέτω αυτούσιο το άρθρο του με τον δικό του τίτλο: «Περί της υποτιθέμενης γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου».
    Ακολουθεί η δική μου τοποθέτηση, για να τελειώνουμε με τους μηδενιστές και τους ψευτοκουλτουρλιάρηδες.

    Η κατασκευασμένη γενοκτονία: Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 αναδύεται το αντιδραστικό ιδεολογικοπολιτικό ρεύμα του νεοποντισμού, οι εκπρόσωποι του οποίου ισχυρίζονται ότι στον Οθωμανικό Πόντο τελέστηκε το έγκλημα της γενοκτονίας. Επινοητής του ιδεολογήματος και κινητήρια δύναμη προώθησής του ήταν οΜιχάλης Χαραλαμπίδης.
    Ο στιγματισμός του αντιπάλου: Η επίκληση της κατασκευασμένης γενοκτονίας ήταν ένα μέσο για το διαχρονικό στιγματισμό του τουρκικού κράτους και την ενίσχυση της κουρδικής υπόθεσης. Από το επιθετικό γλωσσικό ύφος των νεοποντιστών επιβεβαιώνεται, η παρατήρηση του Jaques Semelin ότι: “ο όρος μπορεί να είναι το κυρίαρχο μέρος μιας πολύ επιθετικής ρητορικής ενάντια σε κάποιον αντίπαλο”.
    Ιστορικές παρερμηνείες: Οι νεοποντιστές αποδίδουν την ευθύνη για την απώλεια της ιστορικής μνήμης στους “Ποντίους” σε δύο γεγονότα: στην υπογραφή του συμφώνου φιλίας Ελλάδας- Τουρκίας από τον Ε. Βενιζέλο και τονΜ. Κεμάλ και στην ένταξη των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ. Σήμερα, όμως, γνωρίζουμε από τις μελέτες των γενοκτονιών, ότι η αντίδραση στο τραύμα διαρκεί τουλάχιστον μια γενιά. Κατά συνέπεια δεν υπήρξε καμία απώλεια μνήμης στους ποντιακούς πληθυσμούς την οποία “αποκατέστησαν” οι νεοποντιστές. Αντιθέτως η κατασκευή της γενοκτονίας στηρίζεται εξ αρχής σε μια κατασκευασμένη συλλογική μνήμη: τη μνήμη του λαού θύματος.
    Η εντεταλμένη επιστήμη: Ο ισχυρισμός περί γενοκτονίας διατυπώθηκε πριν συλλεχθεί, αξιολογηθεί και “ερμηνευθεί” το ιστορικό υλικό. Η Βουλή “αποφάνθηκε” ενώ δεν υπήρχε ούτε μια επιστημονική μελέτη για την υποτιθέμενη γενοκτονία. Στη συνέχεια προέκυψε ένα είδος εντεταλμένης επιστήμης η οποία κλήθηκε να “πιστοποιήσει” επιστημονικώς τη “βεβαιότητα” του Μ. Χαραλαμπίδη . Στο περιβάλλον των νεοποντιστών ποτέ δεν έκρυψαν ότι την γενοκτονία “την ανέδειξε και την τεκμηρίωσε με στοιχεία και αποδεικτικό υλικό” ο συγκεκριμένος πολιτικός. Αλλά το επιστημονικό κενό ήταν γνωστό στα μέλη του ελληνικού κοινοβουλίου. Ο Χάρης Καστανίδης επ΄ αυτού (1992): “Χρειάζεται να γίνει μια επιτροπή επιστημόνων. Υπάρχουν πολλοί άξιοι άνθρωποι και κυρίως ιστορικοί, που σε συνεργασία με το Ελληνικό Κοινοβούλιο πρέπει να καταγράψουν ιστορικές μαρτυρίες, να συλλέξουν όλα τα ιστορικά στοιχεία που σκόρπια υπάρχουν και να βοηθήσουν το Ελληνικό Κοινοβούλιο να καταλήξει σε μια πρόταση ουσιαστικά για τη διεθνοποίηση του ζητήματος …” Δυστυχώς στη χώρα μας είναι ακόμη και σήμερα άγνωστες οι “σπουδές των γενοκτονιών” (genocide studies) και είναι επόμενο να αλωνίζουν διάφοροι ιδεοληπτικοί και να θεωρούν ότι επιτελούν “εθνοκοινωνικό” έργο φανατίζοντας τις νέες γενιές με το ιδεολόγημα της διατήρησης κάποιας “φανταστικής κοινότητας” Ποντίων.
    Οι πολιτικές σκοπιμότητες: Ο κυριότερος λόγος υπέρ της αναγνώρισης μιας “άγνωστης” γενοκτονίας ήταν η εργαλειοποίηση του λεγόμενου “ποντιακού ζητήματος” στην αντιπαράθεση με την Τουρκία. Η Ελλάδα όφειλε, σύμφωνα με τον Χάρη Καστανίδη “ να αποκτήσει, μέσα στα πλαίσια ενός αναβιούντος εθνικισμού στα Βαλκάνια, μειονοτική πολιτική…”, ώστε “να προκαλεί προβλήματα ανάλογα με αυτά που άλλοι επιχειρούν να της προκαλέσουν» και ο ίδιος πρότεινε την αξιοποίηση των “κρυπτοχριστιανών” της Τουρκίας.
    Η εύνοια της συγκυρίας: Οι νεοποντιστές ευνοήθηκαν από τις κοσμογονικές αλλαγές της περιόδου (αρχές δεκαετίας1990) και από την επακόλουθη αναδιάταξη των διεθνών σχέσεων. Κοντά στα άλλα προστέθηκαν και τα κονδύλια της Ε.Ε. για την αποκατάσταση των νεοπροσφύγων από την πρώην Σ.Ε., με τα οποία οι επιτήδειοι “πατριώτες» ξανοίχτηκαν σε νέα πεδία δραστηριοποίησης. Γύρω από το αίτημα για αναγνώριση της γενοκτονίας δημιουργήθηκε ένα κραταιό “θεσμικό παρακράτος” με σημαντικό ρόλο, όπως έδειξε αργότερα και η “υπόθεσηΟτσαλάν”.
    Οι αντιδράσεις: Οι επιφυλάξεις κατά του ισχυρισμού περί γενοκτονίας είναι σχεδόν τόσο παλιές όσο και η κατασκευή του. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση (1992) του πρώην αντιπροέδρου της Βουλής των Ελλήνων Ισαάκ Λαυρεντίδη: «… μολονότι το θέμα συγκινεί και αναμφισβητήτως ενδιαφέρει, διότι μαζεύεις κοινή γνώμη εναντίον εχθρού του έθνους … η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να στοιχειοθετήσω αυτό που λέγεται γενοκτονία …». Την ίδια περίπου περίοδο ο διδάκτορας νομικής και λαογράφος Στάθης Ευσταθιάδης, επεσήμανε το ενδεχόμενο να υπάρχουν και από την πλευρά της Τουρκίας «αιτιάσεις για γενοκτονία σε βάρος του δικού της λαού…».
    Τέλος, τα πρακτικά της Βουλής μαρτυρούν την πλήρη άγνοια των κοινοβουλευτικών της εποχής για το τι εστί γενοκτονία. Πάραυτα αποφάνθηκαν με την ψήφο τους. Στη συνέχεια όλες οι κυβερνήσεις αντιμετώπισαν τις συνέπειες αυτής της ανευθυνότητας, αλλά οι αντιδράσεις τους ήσαν σπασμωδικές και χλιαρές. Μια αξιοσημείωτη κίνηση απαξίωσης του όλου εγχειρήματος έγινε από τον πρόεδρο της Βουλής Δ. Σιούφα, ο οποίος αρνήθηκε να ανατυπώσει τον τόμο του Κ. Φωτιάδη “Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου” και να προχωρήσει σε έκδοση της αγγλικής μετάφρασής του, διαμηνύοντας στον ιστοριοδίφη ότι: «Η αγγλική μετάφραση είναι στη διάθεσή σας, αν νομίζετε ότι μπορείτε να την αξιοποιήσετε»! Αλλά ο Κ. Φωτιάδης επιζητούσε μια έκδοση με ενισχυμένο “συμβολικό κεφάλαιο”, όπως φαίνεται από την απάντησή του προς τον Δ. Σιούφα: « … πιστεύετε ότι η μετάφραση μaς έλειπε για να προχωρήσουμε στην έκδοση ή το κύρος του Κοινοβουλίου;» Χωρίς το κύρος του Κοινοβουλίου το συγκεκριμένο βιβλίο έχει μηδενική πολιτική αξία. Επιστημονική δεν είχε ποτέ!
    Όμηρος Ταχμαζίδης
    Αυτοαπασχολούμενος δημοσιογράφος
    Magister Artium
    Φιλοσοφίας- Ιστορίας
    Κύριε Ταχμαζίδη,
    Στο άρθρο σας «Περί της υποτιθέμενης γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου» επιχειρείτε «ξυπόλυτος στα αγκάθια» να κατασκευάσετε ακαδημαϊκό λόγο εκκινώντας από λανθασμένες(λόγω άγνοιας) ιδεολογικές αφετηρίες.
    Γίνομαι λοιπόν πιο συγκεκριμένος αναφέροντας τα εξής:
    Α)Αν με τον όρο «κατασκευή της γενοκτονίας» εννοούσατε γνωστοποίησή της και δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης αναφορικά με την «απωθημένη ή συλλογική μνήμη» των Ποντίων, θα μπορούσαμε να βάλουμε μια βάση για διάλογο. Φρονώ όμως πως υπαινίσσεστε δόλο, προκατάληψη, μεθόδευση και ιδιοτέλεια. Σας επιστρέφουμε λοιπόν τις κατηγορίες και τις αποδίδουμε στη δική σας αυτόκλητη στράτευση να καταδείξετε τα ιστορικά ψεύδη.
    Β) Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η από μέρους σας ανάλυση των κινήτρων ανάδυσης της γενοκτονίας: Πρώτα από όλα η συσχέτιση με την τουρκική υπόθεση δεν αναλύεται και επομένως την παρακάμπτω. Το ίδιο κάνω και με τον ορισμό του J. Semelin περί ταύτισης του όρου με μια επιθετική πολιτική που στιγματίζει. Πραγματικά η ερμηνεία της γενοκτονίας ως παρεπόμενο γεωπολιτικών παιχνιδιών στο συγχρονικό πεδίο είναι ενδεικτική της μεγαλοφυούς εκδοχής ότι η Ελλάδα σήμερα παίζει προς την κατεύθυνση της δημιουργίας ζωνών επιρροής εντός της Τουρκίας. Αδυναμία εκτίμησης της δυναμικής του ελληνικού κράτους ή σοβινιστική από μέρους σας μεγέθυνση των προθέσεών του; Μήπως δε μιλάμε για την Ελλάδα;
    Γ) Η ενοχοποίηση της ακαδημαϊκής έρευνας για το ζήτημα της γενοκτονίας ως μεθύστερης κατασκευής και ως έκφρασης ιδεοληπτικών που αλωνίζουν και φανατίζουν την «φανταστική κοινότητα» των Ποντίων είναι κάτι περισσότερο από κακόβουλη. Το κίνητρο της επιστημονικής έρευνας μπορεί να είναι το ενδιαφέρον για τον τόπο καταγωγής. Εκείνο που κρίνει την επιστημονικότητα του όποιου εγχειρήματος είναι ο σεβασμός των αξιωματικών αρχών και των κανόνων της έρευνας, η υιοθέτηση κριτικής στάσης και η απεμπλοκή από οποιαδήποτε φόρτιση στο επίπεδο της ερμηνείας. Όλα αυτά όμως σας είναι άγνωστα κύριε «αυτοαπασχολούμενε δημοσιογράφε», ίσως γιατί η δεοντολογία της κακής δημοσιογραφίας δεν προσιδιάζει με εκείνη της επιστήμης.
    Και κάτι άλλο προς ενημέρωσή σας: Η κοινότητα των Ποντίων δεν είναι φανταστική, υφίσταται. Εκτός αν θέλετε να την προσδιορίσετε ως «φαντασιακή» όπως είναι η σωστή μετάφραση από το «imaginarycommunities». Τότε ίσως να είχε λόγο και λογική η φράση σας.
    Δ) Η εργαλειοποίηση του ποντιακού ζητήματος στο πλαίσιο της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης αφορά στην πολιτική και αφήνει παγερά αδιάφορους τους ιστορικούς. Γιατί ενώ η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, η ιστορία είναι επιστήμη.
    Ε)Αντιπαρέρχομαι της ύβρεως για την επιστημονικότητα του 14τομου έργου μου που περιλαμβάνει αρχειακό υλικό από όλες τις πρεσβείες του εξωτερικού για τη Γενοκτονία. Η πενταμελής επιστημονική επιτροπή των πανεπιστημιακών καθηγητών που ορίστηκε ομόφωνα από το Κοινοβούλιο για να αξιολογήσει το συγγραφικό έργο, σας αφήνει παγερά αδιάφορο. Η κριτική σας αποκαλύπτει τον προβληματικό χαρακτήρα , αλλά και το απύθμενο θράσος σας να απαξιώνετε την αξιολόγηση των επαϊόντων. Έχετε το μονοπώλιο της κριτικής, το μαχαίρι και το πεπόνι, για να δολοφονείτε, όσους δεν συμμορφώνονται προς τας ιδεολογικάς υποδείξεις σας. Φαίνεται ότι δε θελήσατε να βάλλετε τα δάχτυλά σας «στους τύπους των ίλων» γιατί φοβάστε την αλήθεια της ιστορίας. Αντιπαρέρχομαι και το χαρακτηρισμό του ιστοριοδίφη που μου αποδίδετε εσείς «ο πανθ’ ορών αεί» ως εκ της καθέδρας του αυτοαπασχολούμενου δημοσιογράφου. Είμαι εκλεγμένος καθηγητής πανεπιστημίου με 32 βιβλία στο ενεργητικό μου και εκατοντάδες άρθρα σε ελληνικά και ξένα περιοδικά. Αν θέλετε να είστε μελλοντικός συνομιλητής μου, θα πρέπει να σέβεστε το λειτούργημά μου.
    Δε γνωρίζω γιατί διαφωνείτε με τον Χάρη Καστανίδη και όσα είπε το 1992 για την συγκρότηση επιστημονικής επιτροπής ιστορικών και διεθνολόγων με σκοπό τη συλλογή, καταγραφή, τεκμηρίωση και διεθνοποίηση του ζητήματος της Γενοκτονίας;Αυτό δεν έγινε το 1994 με την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου;Τότε δεν ορισθήκαμε ομόφωνα από την Βουλή εγώ και ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, καθώς και η επιστημονική επιτροπή; Δεν επιτελέσαμε το χρέος μας; Πως ερμηνεύετε τον παρακρατικό και φασιστικό εσωτερικό σας κόσμο, όταν μιλάτε τόσο απαξιωτικά για έναν αγωνιστή του άλλοτε πατριωτικού ΠΑΣΟΚ, τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, τον μοναδικό πολιτικό που δεν έγινε κρατικοδίαιτος, τον οραματιστή, που ήδη το 1996 μίλησε στο ιστορικό εκείνο συνέδριο προφητικά για τη σημερινή μας τραγωδία; Σας ενοχλεί ο πατριωτισμός του;Σε ποια κονδύλια της Ε.Ε. συμμετείχαμε; Σε φασίζουσες κοινωνίες η χυδαία συκοφαντία είναι το όπλο επιβίωσης των σκοτεινών και παρακρατικών κύκλων. Λυπάμαι αλλά ανήκεις σε αυτόν τον κόσμο. Μόνο παρακρατικοί κύκλοι μπορούν να επιρρίψουν ευθύνες για την υπόθεση Οτσαλάν στον Μιχάλη και στους λίγους, αλλά εκλεκτούς φίλους του. Τα γραπτά μένουν. Η ιστορία θα μιλήσει.
    ΄Εχετε απόλυτο δίκαιο ότι στην Ελλάδα οι σπουδές των γενοκτονιών είναι εντελώς άγνωστες. Μια χώρα που έχει υποστεί ολοκαυτώματα δε δικαιολογείται να μην έχει τουλάχιστον μια πανεπιστημιακή έδρα. Το ποιοι αλωνίζουν όμως σε αυτή τη χώρα, φαίνεται από τις τελευταίες επιτυχίες του παγκόσμιου ποντιακού κινήματος και την παντελή απουσία του ελλαδικού κράτους. Η αναγνώριση της ποντιακής Γενοκτονίας από το σουηδικό Κοινοβούλιο ,από την κυβέρνηση της Νότιας Αυστραλίας, από πολλές Πολιτείες και επαρχίες των ΗΠΑ, και κυρίως από τον ειδικό τομέα των πανεπιστημιακών καθηγητών στις ΗΠΑ που μελετούν εγκλήματα παγκόσμιων γενοκτονιών.
    Επανειλημμένα αναγκάστηκα να μιλήσω και να γράψω εναντίον των προέδρων του ελληνικού Κοινοβουλίου, γιατί δεν τήρησαν όσα υποσχέθηκαν. Στη διαμάχη μας εγώ ήμουν με την Αντιγόνη ,εκείνοι με τον Κρέοντα. Εγώ είχα το δίκαιο, αυτή την εξουσία.
    Επισημαίνω μόνο πως η ιστορική γνώση δε βοήθησε τον επαινούμενο από σας κύριο κ. Δ. Σιούφα να συνειδητοποιήσει το παρόν και να διαγνώσει τις προοπτικές του μέλλοντος για τον τόπο μας. Αν δε γνωρίζετε το πολιτικό παρασκήνιο που παίχθηκε από εξωτερικές και εσωτερικές παρεμβάσεις, γιατί παρερμηνεύετε αποσπασματικές προτάσεις του συνολικού περιεχομένου των επιστολών; Και πώς σχολιάζετε την απόφαση του νέου προέδρου της Βουλής κ. Πετσάλνικου να εκδώσει την αγγλική μετάφραση σε μέρες μάλιστα λιτότητας; ´Οταν θα δημοσιεύσω όλη την αλληλογραφία που έχω με τους προέδρους της Βουλής των Ελλήνων, για την έκδοση των 14 τόμων της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου ,του ειδικού τόμου που εξέδωσε ή Βουλή το 2004 με τον ίδιο τίτλο, την μετάφραση του σε έξι γλώσσες με έξοδα του Κοινοβουλίου, τότε θα αποκαλυφθεί ο φιλοκεμαλισμός και τα ασύστολα ψεύδη του προέδρου της Βουλής κ. Δ. Σιούφα, για τη μη έκδοση των τόμων, όπως είχαμε συναποφασίσει με τον τέως πρόεδρο της Βουλής, κ. Απόστολο Κακλαμάνη. Τότε θα λάμψει η αλήθεια και θα αποκαλυφτούν οι υπόγειες διάδρομες των ακραίων προοδευτικών της δήθεν Αριστεράς, του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, της νεοφιλελεύθερης και άκρας Δεξιάς, αλλά και όλων των παραφυάδων του πολιτικού κατεστημένου. Θα αποκαλυφτεί επίσης γραπτά η άρνηση της οικονομικής αποζημίωσης μου για την υπερδεκαετή πολυδάπανη επιστημονική έρευνα στα αρχεία των Ευρωπαϊκών κρατών και στα άλλα ερευνητικά κέντρα. Αναγκάζομαι να το γνωστοποιήσω, αν και δεν ταιριάζει στον χαρακτήρα μου, πρώτον, γιατί κάποια ανήθικα άτομα, μίλησαν και ίσως συνεχίζουν να μιλούν για κατασπατάληση πακτωλού χρημάτων της Βουλής για την έκδοση των δεκατεσσάρων τόμων, όταν ο ίδιος αρνήθηκα γραπτά κάθε αμοιβή και δεύτερον, γιατί δε γνωρίζω πολλούς να διαθέσανε όλη την περιουσία τους, για έναν συγκεκριμένο σκοπό, την ανάδειξη της ιστορικής αλήθειας και την αποκατάσταση της μνήμης των προγόνων μας. Η Βουλή, το τονίζω δε συμμετείχε στη δαπάνη ,ως όφειλε, με βάση την δική της ομόφωνη απόφαση. Αν βρεθεί απόδειξη μιας δεκάρας στο όνομα μου, θα σας χαρίσω όλο το αρχείο μου και θα πάψω να ασχολούμαι με αυτό που ο Καζαντζάκης ονομάζει ΧΡΕΟΣ.
    Κ. Όμηρε Ταχμαζίδη, επιτρέψτε μου να σας μιλήσω στην γλώσσα της καρδιάς, τον ενικό. Το ονοματεπώνυμο σου δηλώνει την προσφυγική καταγωγή των γονέων σου. Στη Σάντα ,στο Καρς, στην Τσάλκα και σε άλλα μέρη του Ευξείνου Πόντου ο ελληνισμός, για την διατήρηση της εθνικής συνείδησης του, βάφτιζε τα παιδιά του ,δίνοντας τα τις περισσότερες φορές, ονόματα από το εθνικό, και όχι από το χριστιανικό ονοματολόγιο. Σήμερα ακόμη στην Καστανιά της Βέροιας το 70% των κατοίκων διατηρούν αυτά τα ονόματα. Αναζήτησες την οικογενειακή σου ιστορία, την ιστορία του χωριού σου, τα γενοκτονικά προβλήματα που αντιμετώπισαν οι παππούδες σου εκεί ,αλλά και εδώ το αντιπροσφυγικό κλίμα του ελλαδικού κράτους και των γηγενών;Αναρωτήθηκες ποιoς είσαι, από πού έρχεσαι και πού πας; Είμαι σίγουρος πως οι παππούδες σου από εκεί που βρίσκονται άλλα όνειρα είχαν για εσένα. Ο φανατισμός και η εμπάθεια είναι κακοί σύμβουλοι της αλήθειας. Πολλές φορές από άγνοια, άλλοτε από ελλιπή ίσως και ύποπτη πληροφόρηση, καταλήγουμε σε λαθεμένες, προσβλητικές και απαράδεκτες τοποθετήσεις και συμπεράσματα. Αναφέρεσαι στον μεγάλο λαογράφο Στάθη Ευσταθιάδη και τις δηλώσεις του. Γιατί δεν πηγαίνεις να τον βρεις και να του πάρεις μια συνέντευξη, αν αυτά που λες σήμερα ευσταθούν; Ο Ισαάκ Λαυρεντίδης, μας άφησε χρόνους. Γνωρίζω πολύ καλά το έργο και την συμβολή του στο Ποντιακό Ζήτημα. Ιδεολογικά ανήκαμε σε άλλους χώρους. Αυτό δεν τον εμπόδιζε να με στηρίζει γενναιόδωρα. Του αφιέρωσα το βιβλίο μου για τους Κρυπτοχριστιανούς. Γνωρίζω πολύ καλύτερα από πολλούς ποντιολόγους τις ιδέες και τους αγώνες του για τον Πόντο. Είναι επιστημονικά ιστορικό ατόπημα να απομονώνουμε λέξεις, φράσεις, αλλά και συγκινησιακές λεκτικές εκφράσεις, για να στηρίζουμε τις αίολες απόψεις μας .Θα σε συμβούλευα να διαβάσεις με προσοχή τα πρακτικά του ελληνικού Κοινοβουλίου, κυρίως όμως τα πρακτικά του Κεμαλικού Κοινοβουλίου της Περιόδου 1920-1923, όπου επώνυμα βουλευτές, που αντιδρούν στα μέτρα εθνοκάθαρσης, καταγγέλουν τον αφανισμό του ποντιακού ελληνισμού. Τα ντοκουμέντα υπάρχουν στο αρχειακό υλικό των 14ων τόμων της Γενοκτονίας. Σου προσφέρω δωρεάν όλους τους τόμους. Η επόμενη αντιπαράθεση μας θα λάβει χωράν μόνο μετά την μελέτη των πηγών.
    Στο σημείο αυτό κλείνω αναπολώντας με νοσταλγία εκείνο τον Αθηναίο σοφό, το Σωκράτη που βρίσκεται στις ρίζες της πνευματικής μας παράδοσης, εκείνου που μιλούσε για την ανάγκη να ακούγεται στη δική του κοινωνία η γνώμη όχι των άσχετων αλλά των επαϊόντων και των ειδικών.
    http://pontos.blogspot.gr/p/blog-page_7861.html


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: