H ιστορία της ενέργειας και η σημασία της ΔΕΗ…

cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1

Ένα παλιότερο αφιέρωμα στα Ιστορικά της Ελευθεροτυπίας (28-4-2013) αφορούσε την ιστορία της ενέργειας και το Ιστορικό Αρχείο της ΔΕΗ. Συμμετείχε η Μαρία Μαυροειδή

σάρωση0058

Η ιστορία της ηλεκτρικής ενέργειας στην Ελλάδα

Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί τη σύγχρονη ζωή χωρίς την ηλεκτρική ενέργεια; Κάτι που σήμερα θεωρείται ως αυτονόητο, πρωτοεμφανίστηκε στη ζωή των ανθρώπων 120 χρόνια πριν, ενώ η πρόσβαση της πλειονότητας του πληθυσμού σ’ αυτή τη μορφή ενέργειας αποτελεί μια πολύ πρόσφατη κατάκτηση. Για μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Γης, ειδικά στον Τρίτο Κόσμο, η πρόσβαση στην ηλεκτρική ενέργεια παραμένει ακόμα ζητούμενο.

Deh

Η εμφάνιση του ηλεκτρισμού δρομολόγησε τη δεύτερη Βιομηχανική Επανάσταση. Οι συνθήκες της παραγωγής άλλαξαν ριζικά με την εισαγωγή της νέας μορφής ενέργειας, που αντικατέστησε τον ατμό, το πετρέλαιο και το φωταέριο. Η ηλεκτρική ενέργεια προσέφερε μεγάλη οικονομία, ασφάλεια, υψηλή ποιότητα και μικρότερη μόλυνση του περιβάλλοντος. Οι ηλεκτροκινητήρες, μικροί και ευέλικτοι, έδωσαν τη δυνατότητα να επιλεγεί μια νέα παραγωγική δομή στα εργοστάσια. Η βιομηχανία, αλλά και οι πόλεις πήραν νέα μορφή όταν η ηλεκτρική ενέργεια άρχισε να παράγεται και να διανέμεται ευρύτερα.

Τα πάντα ξεκίνησαν την τελευταία 20ετία του 19ου αιώνα. Το 1881 λειτούργησε η πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος ισχύος 746 KW, κάπου μεταξύ Λονδίνου και Πόρτσμουθ. Τη γεννήτρια κινούσαν δύο υδρόμυλοι και η παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος εξαρτιόταν απολύτως από τις βροχοπτώσεις. Το επόμενο έτος εγκαταστάθηκε η πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη Στουτγάρδη της Γερμανίας. Για να συνειδητοποιήσουμε τα πρώτα μεγέθη, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι εκείνη η μονάδα παραγωγής της Στουτγάρδης παρήγε ηλεκτρική ενέργεια για 30 λάμπες πυρακτώσεως. Η δημιουργία δικτύων θα ξεκινήσει στο Βερολίνο το 1885. Το δικαίωμα της εταιρείας παραγωγής αφορούσε την εγκατάσταση δικτύου ακτίνας 800 μέτρων από τη μονάδα παραγωγής.

Η δεκαετία 1880-1890 υπήρξε μια δεκαετία ραγδαίας ανάπτυξης και εξέλιξης της νέας τεχνολογίας. Εφευρέτες και κατασκευαστές θα προσπαθήσουν να επιλύσουν τα προβλήματα που συναντούσαν και να εξελίξουν τις μεθόδους και τις διαδικασίες.

Ο ηλεκτρισμός στην Ελλάδα θα φτάσει το 1889, όταν μια ιδιωτική εταιρεία θα κατασκευάσει την πρώτη μονάδα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και θα φωτίσει το ιστορικό κέντρο της πόλης. Την ίδια χρονιά θα αρχίσει και η ανάπτυξη της ηλεκτροπαραγωγής στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Το δικαίωμα ηλεκτροδότησης της οθωμανικής Θεσσαλονίκης θα αναλάβει η «Βελγική Εταιρεία». Τότε αρχίζει και ο ηλεκτροφωτισμός σε Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη. Παράλληλα, στην Οθωμανική Αυτοκρατορία θα εμφανιστούν ντόπιοι Ελληνες επιχειρηματίες, οι οποίοι θα δραστηριοποιηθούν στο χώρο της ηλεκτροπαραγωγής σε κλίμακα μεγαλύτερη από αυτή της Ελλάδας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η μεταλλευτική περιοχή της Μπάλιας-Καραϊδίν, βορειοανατολικά του Αϊβαλιού (Κυδωνίες), όπου πλάι στο μεγάλο συγκρότημα των μεταλλείων -αντίστοιχο του Λαυρίου- θα αναπτυχθεί και η ηλεκτροπαραγωγή με λιγνίτη.

Η «είσοδος» του λιγνίτη

Από τη δεκαετία του 1890 δημιουργούνται εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής στην περιοχή, που βασίζονται στην εκμετάλλευση των λιγνιτικών πεδίων της Μπάλιας-Καραϊδίν. Η συγκεκριμένη περιοχή και η μεταλλευτική και ηλεκτροπαραγωγός δραστηριότητα έχει και μια θλιβερή πλευρά, εφ’ όσον οι 700 μεταλλωρύχοι και εργαζόμενοι στα εργοστάσια της περιοχής θα δολοφονηθούν ομαδικά μαζί με τις οικογένειές τους από τον τακτικό κεμαλικό στρατό τον Σεπτέμβριο του 1922 και θα ταφούν σε ομαδικούς τάφους έξω από την Μπάλια. Για το άγνωστο αυτό θέμα θα υπάρξει ένα αφιέρωμα στις σελίδες των «Ιστορικών».

Είναι ενδιαφέρον ότι η αναγνώριση και η αξιοποίηση του λιγνίτη στην Ελλάδα θα γίνει από Μικρασιάτες πρόσφυγες που εγκαταστάθηκαν στην Πτολεμαΐδα και είχαν μεταφέρει τη σχετική τεχνογνωσία για το υλικό αυτό. Ο πρώτος που ζήτησε και πήρε το δικαίωμα δημιουργίας ορυχείων και εκμετάλλευσης του λιγνίτη στην περιοχή αυτή ήταν ο Γεώργιος Παυλίδης, πρόσφυγας από τη Φώκαια της Σμύρνης. Η σημασία αυτής της δράσης αναγνωρίστηκε από τους ιστορικούς της ενέργειας: «Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 ανήσυχοι και δραστήριοι, όπως ο Γ. Παυλίδης (…) αντιλήφθηκαν τη σημασία του λιγνίτη και κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για τη συστηματική του εκμετάλλευση…» («Μνήμες και εικόνες από λιγνίτη. 60 χρόνια ενέργεια για την Ελλάδα», δεύτερη έκδοση, ΔΕΗ, 2010).

* Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας – Μαθηματικός, https://kars1918.wordpress.com/

cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1

Deh2

Διασώζοντας τη μνήμη μιας δημόσιας εταιρείας

Της ΜΑΡΙΑΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ*

Το Ιστορικό Αρχείο ΔΕΗ, το οποίο διασώζει την ιστορία της μεγαλύτερης παραγωγικής και δημόσιας επιχείρησης της χώρας και τη μνήμη των ανθρώπων της, έχει αφετηρία του το 2002, όταν ανατίθεται στον Τομέα Αρχείων η επιμέλεια, τήρηση και οργάνωση όλων των Αρχείων της Επιχείρησης και, ειδικότερα, η συγκρότηση του Ιστορικού της Αρχείου.


Την ηλεκτροδότηση της Αθήνας από το 1924 έως το 1927 παρείχε ο αγγλικός όμιλος Power and Traction Finance Company Ltd, η γνωστή ως «Πάουερ» που αργότερα ίδρυσε την Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιώς (ΗΕΑΠ). Βέβαια η εκμετάλλευση παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας γίνεται από τη ΔΕΗ τη δεκαετία του ’60, όπου και τέθηκαν σε λειτουργία ο ατμοηλεκτρικός σταθμός της Πτολεμαΐδας και ο υδροηλεκτρικός του Ταυρωπού (φωτ. ΑΠΕ)Τότε ξεκινάει ουσιαστικά ο σχεδιασμός της διάσωσης, αποτίμησης και αξιοποίησης του τεράστιου όγκου των αρχείων της Επιχείρησης, που συνθέτουν την ιστορική μνήμη της ΔΕΗ και του εξηλεκτρισμού της χώρας.

Από τον πρώτο μικρό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος της Γενικής Εταιρείας Εργοληψιών, στην οδό Αριστείδου το 1889, μέχρι την ίδρυση της ΔΕΗ το 1950 μεσολαβεί μία 60ετία, κατά την οποία δεν έχει ακόμη εμπεδωθεί η αντίληψη ότι το ηλεκτρικό ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό. Η παραγωγή του γίνεται από ένα πλήθος -μικρών κατά κανόνα- ιδιωτικών ή δημοτικών εταιρειών, διασπαρμένων στην ελληνική επικράτεια. Η οικιακή κατανάλωση είναι εξαιρετικά περιορισμένη, καθώς η τιμή του ρεύματος είναι υψηλή -ενώ η ποιότητα χαμηλή-, καθιστώντας το πολυτέλεια.

Την ηλεκτροδότηση της Αθήνας από το 1924 έως το 1927 παρείχε ο αγγλικός όμιλος Power and Traction Finance Company Ltd, η γνωστή ως «Πάουερ» που αργότερα ίδρυσε την Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιώς (ΗΕΑΠ). Βέβαια η εκμετάλλευση παραγωγής και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας γίνεται από τη ΔΕΗ τη δεκαετία του '60, όπου και τέθηκαν σε λειτουργία ο ατμοηλεκτρικός σταθμός της Πτολεμαΐδας και ο υδροηλεκτρικός του Ταυρωπού (φωτ. ΑΠΕ)

Ωστόσο, η ηλεκτροδότηση της Αθήνας, ιδιαίτερα από το 1924 έως το 1927, αποτέλεσε πεδίο οικονομικών ανταγωνισμών, πυροδότησε πολιτικές αντιπαραθέσεις και προσέλκυσε το ενδιαφέρον ξένων ομίλων. Νικητής σε αυτόν τον ανταγωνισμό στέφθηκε ο αγγλικός όμιλος Power and Traction Finance Company Ltd. Η γνωστή ως «Πάουερ» αργότερα ίδρυσε την Ηλεκτρική Εταιρεία Αθηνών-Πειραιώς (ΗΕΑΠ), η οποία εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη ηλεκτρική εταιρεία της χώρας πριν από την ίδρυση της ΔΕΗ.

«Ελντοράντο» εξηλεκτρισμού

Στις 20 Ιουλίου 1950 υπογράφτηκε σύμβαση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και της αμερικανικής εταιρείας Ebasco, με την οποία η τελευταία αναλάμβανε την ανάπτυξη και λειτουργία εθνικού συστήματος ηλεκτρικής ενέργειας και στις 7 Αυγούστου 1950 ιδρύθηκε ΔΕΗ. Κατά την πρώτη 20ετία ανάπτυξης της ΔΕΗ, κατευθυντήριος άξονας τόσο για τα ενεργειακά προγράμματα όσο και για την τιμολογιακή πολιτική της επιχείρησης υπήρξε η παραγωγή άφθονης και φθηνής ηλεκτρικής ενέργειας.

Το πρώτο ενεργειακό πρόγραμμα εκπονήθηκε την περίοδο 1951-1955 από την Ebasco -η οποία είχε αναλάβει την ευθύνη οργάνωσης και λειτουργίας της ΔΕΗ- με κεφάλαια προερχόμενα από το δημόσιο προϋπολογισμό, το Σχέδιο Μάρσαλ και τις ιταλικές πολεμικές αποζημιώσεις. Τα έργα του πρώτου προγράμματος περιελάμβαναν τον ατμοηλεκτρικό σταθμό Αλιβερίου, τους υδροηλεκτρικούς σταθμούς Λούρου, Αγρα και Λάδωνα, καθώς και την κατασκευή γραμμών μεταφοράς για τη διασύνδεση όλων των παραπάνω σταθμών.

Πτολεμαΐδα και Ταυρωπός

Με το δεύτερο ενεργειακό πρόγραμμα που εκπόνησε η ελληνική πλέον διοίκηση της ΔΕΗ, μετά τη λήξη της σύμβασης με την Ebasco το καλοκαίρι του 1955, οριστικοποιήθηκε η οργάνωση και η μορφή της εκμετάλλευσης της παραγωγής και της διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας. Επιπλέον, τέθηκαν σε λειτουργία ο ατμοηλεκτρικός σταθμός Πτολεμαΐδας και ο υδροηλεκτρικός σταθμός Ταυρωπού. Μέχρι το 1960, μέσα σε μια δεκαετία λειτουργίας της ΔΕΗ, εκτός από τα θερμοηλεκτρικά και υδροηλεκτρικά εργοστάσια παραγωγής, κατασκευάστηκαν χιλιάδες χιλιόμετρα γραμμών μεταφοράς και διανομής της ηλεκτρικής ενέργειας, καθώς και πλήθος υποσταθμών μετασχηματισμού του ρεύματος.

Ωστόσο, βασικός πυλώνας του εξηλεκτρισμού όλης της χώρας υπήρξε το μεγάλο έργο των εξαγορών. Με το νόμο 3523 του 1956 η ΔΕΗ ορίστηκε ως μοναδικός φορέας για την παραγωγή και διανομή ηλεκτρικής ενέργειας και ανέλαβε την εξαγορά των υφιστάμενων τοπικών ηλεκτρικών εκμεταλλεύσεων και την εφαρμογή ενιαίου χαμηλού τιμολογίου σε ολόκληρη τη χώρα. Ο νόμος αυτός για την εξαγορά -ουσιαστικά για την κρατικοποίηση- όλων των ηλεκτρικών επιχειρήσεων της χώρας, αφορούσε 415 επιχειρήσεις, κυρίως μικρές και μεσαίες, αλλά και μία πολύ μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα και, το κυριότερο, ξένων συμφερόντων, την ΗΕΑΠ. Το έργο των εξαγορών ξεκίνησε το 1956 και ολοκληρώθηκε το 1968, με την εξαγορά και της τελευταίας ηλεκτρικής εταιρείας, του «Γλαύκου» της Πάτρας.

Ετσι, η ιστορία της πρώτης περιόδου του εξηλεκτρισμού αποτυπώνεται στο παλαιότερο αρχειακό υλικό της Επιχείρησης, στα Αρχεία των Εξαγορών Ηλεκτρικών Εταιρειών, αφού η ΔΕΗ, εκτός της δικής της πεντηκονταετούς και πλέον ιστορίας, είναι φυσικός κληρονόμος και της προγενέστερης ιστορίας μετά την εξαγορά από την ίδια όλων των ιδιωτικών ηλεκτρικών επιχειρήσεων.

Επιπλέον, τα αρχεία ηλεκτροδοτήσεων των νοικοκυριών και των μεγάλων πελατών (βιομηχανικών, μεγάλων επιχειρήσεων κ.ά.) από το 1954, αλλά και τα αρχεία της προόδου του εξηλεκτρισμού της υπαίθρου (1967-1994) είναι μοναδικού ενδιαφέροντος όχι μόνο για την ιστορία της ΔΕΗ, αλλά και για την οικονομική και κοινωνική ιστορία της χώρας.

Εθνικό δίκτυο το 1970

Το 1970 η ΔΕΗ είχε πλέον κατορθώσει να δημιουργήσει ένα εθνικό δίκτυο ηλεκτροδότησης όλης της χώρας και να προσφέρει ισότιμα σε όλους πρόσβαση στο ηλεκτρικό ρεύμα. Το γεγονός αυτό, εκτός από τεχνικό επίτευγμα και σημαντικό στάδιο ανάπτυξης του δημόσιου τομέα, αποτέλεσε και το πρώτο ολοκληρωμένο δίκτυο υλικοτεχνικής υποδομής που ενσωμάτωνε το σύνολο του πληθυσμού της επικράτειας.

Καθώς δε τα μεγάλης κλίμακας έργα απαιτούσαν τεχνογνωσία που ξεπερνούσε κατά πολύ τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι στη διάρκεια των δύο πρώτων δεκαετιών της λειτουργίας της η ΔΕΗ αποτέλεσε το σημαντικότερο εκπαιδευτικό εργαστήρι της μεταπολεμικής Ελλάδας.

Η μαρτυρία της εργασίας

Σημαντικό και αναπόσπαστο μέρος του Ιστορικού Αρχείου της ΔΕΗ είναι το Αρχείο Προφορικών Μαρτυριών παλαιών στελεχών και εργαζομένων της Επιχείρησης που ξεκίνησε το 2003. Οι μαρτυρίες των ανθρώπων της ΔΕΗ φωτίζουν πλευρές της δράσης και εξέλιξής της με τρόπο που δεν καταγράφεται στις γραπτές πηγές, αλλά τις εμπλουτίζει. Στο Αρχείο Προφορικών Μαρτυριών οι αφηγητές υπήρξαν σκαπανείς του εξηλεκτρισμού στην Ελλάδα και ταυτόχρονα μάρτυρες της πρώτης σημαντικής περιόδου συγκρότησης και εδραίωσης της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού. Μέσα από τις μαρτυρίες τους προβάλλει η μορφή του εργαζομένου ποικίλων ειδικοτήτων και η συμβολή του σε μια δραστηριότητα που αγκάλιασε όλη την επικράτεια και απέκτησε ιδιαίτερη αίγλη στη μεταπολεμική ελληνική κοινωνία, σε ένα περιβάλλον ανασυγκρότησης και αναπτυξιακού πνεύματος: «Τότε ήταν η εποχή του Ελντοράντο του εξηλεκτρισμού. Τα δίκτυα επεκτεινόντουσαν με μεγάλη ταχύτητα. Πρωτοποριακό για την Ελλάδα. Συνέχεια η μία πόλη μετά την άλλη συνδεόταν. Εγινε και η εξαγορά των τοπικών επιχειρήσεων, ο κόσμος μας έβλεπε λίγο-πολύ ως αστροναύτες που του φέρνανε ρεύμα!» (Ιστορικό Αρχείο ΔΕΗ, Αρχείο Προφορικών Μαρτυριών).

Παράλληλα, στο πλαίσιο του σχεδιασμού πολιτικής για τη διάσωση και αξιοποίηση της βιομηχανικής κληρονομιάς της Επιχείρησης, συγκροτήθηκε το Αρχείο Ιστορικού Μηχανολογικού Εξοπλισμού της ΔΕΗ. Στόχος του έργου αυτού είναι η καταγραφή, αξιολόγηση και διάσωση του τεχνολογικού πλούτου της Επιχείρησης πανελλαδικά. Από τον Ατμοηλεκτρικό Σταθμό Φαλήρου, που κατασκευάστηκε το 1903 -διατηρητέο μνημείο σήμερα- και είναι το πρώτο εργοστάσιο του είδους του στη χώρα, μέχρι τις εγκαταστάσεις και τα κτήρια-μηχανές των πρώην Λιγνιτωρυχείων Αλιβερίου, τα υλικά κατάλοιπα του εξηλεκτρισμού συνιστούν τεκμήρια της πλούσιας παραγωγικής δραστηριότητας της ΔΕΗ σε όλη την επικράτεια και ψηφίδες του σύγχρονου πολιτιστικού αποθέματός της.

Τα μεγάλα έργα, ο εξηλεκτρισμός ολόκληρης της χώρας, η δημιουργία του ενιαίου εθνικού δικτύου, η τεράστια συμβολή της ΔΕΗ ως ενιαίου και δημόσιου φορέα στη μεταπολεμική παραγωγική συγκρότηση της χώρας, η εξέλιξη της διοικητικής οργάνωσης της επιχείρησης, αλλά και η ιστορία της εργασίας αποτυπώνονται στα πλούσια και πολυποίκιλα τεκμήρια του Ιστορικού Αρχείου της ΔΕΗ.

* Ιστορικός – Βιομηχανική αρχαιολόγος

7 comments so far

  1. Β... on

    Είναι ο λιγνίτης βρώμικη ενέργεια ;

    Ο λιγνίτης είναι η κύρια και φθηνότερη πηγή ενέργειας για τη χώρα μας . Είναι παράλογο να την απαξιώνουμε στο όνομα μιας δήθεν καθαρότερης μορφής ενέργειας. Με αφορμή την αναγγελία δημιουργίας του νέου ΑΗΣ ,Πτολεμαΐδα 5, όλοι οι κουλτουριάρηδες, δήθεν αντικυβερνητικοί, ανάγουν το πρόβλημα με τον λιγνίτη όπως κάνουν και με τους υπόλοιπους ορυκτούς πόρους σε δήθεν περιβαλλοντικό, διότι αυτή η δικαιολογία είναι μοντέρνα και προσφέρεται για λαϊκισμό.

    Η σημερινή τεχνολογία καύσης του λιγνίτη καθώς και αυτή της εκμετάλλευσης των λοιπών ορυκτών πόρων είναι σε θέση να εξασφαλίσει τους περιβαλλοντικούς όρους για την ασφαλή λειτουργίας τους. Όποιος αντιτίθεται στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου με πρόσχημα το περιβάλλον διευκολύνει την κυβέρνηση στο ξεπούλημα του διότι εύκολα μπορεί αυτή να χαρακτηρίσει μία τέτοια αντίδραση σαν κακόβουλη, οπισθοδρομική και ενάντια στην προσέλκυση επενδύσεων τάχα για το καλό του τόπου.

    Για τον ορυκτό πλούτο των μεταλλικών ορυκτών έχω αναφερθεί από αυτό το βήμα και στο παρελθόν, με αφορμή τον χρυσό στην Χαλκιδική. Εδώ θα ήθελα να επικεντρώσω την προσοχή στον λιγνίτη που τον χαρακτηρίζουν σαν βρώμικη ενέργεια ενώ θα έπρεπε να επικεντρώσουν αλλού τις οιεσδήποτε αντιρρήσεις τους.

    Η Νέα Τάξη πραγμάτων, την οποία υπηρετεί η παρούσα κυβέρνηση, έχει αποφασίσει για το ρόλο της χώρας μας ως προτεκτοράτο στο οποίο δεν επιτρέπουν να δρα ανταγωνιστικά στις οικονομίες των κυρίαρχων κρατών. Για τον λόγο αυτό έχουν φροντίσει να την απόβιομηχανοποιήσουν με αποτέλεσμα να έχει αρνητικό εμπορικό ισοζύγιο, παρά το διαφημιζόμενο πρωτογενές πλεόνασμα της κυβέρνησης που απομυζά τον λαό χωρίς να του προσφέρει τις αντίστοιχες υπηρεσίες.

    Οι επενδύσεις σε τομείς που εξυπηρετούν την εντόπια αγορά, όπως η παραγωγή ενέργειας, οι τηλεπικοινωνίες, η διαχείριση του νερού, των λιμένων, των αερολιμένων, των δημοτικών υπηρεσιών , του τουρισμού κλπ, αφενός δεν είναι ανταγωνιστικές για αυτούς ενώ συγχρόνως αποτελούν τομείς κερδοφορίας για ιδιώτες επενδυτές που εκμεταλλεύονται ένα δημόσιο αγαθό. Ο ρόλος πλέον του Έλληνα , ή του γραικύλου όπως μας ονομάζουν (greek) θα είναι αυτός του υπηρέτη και συγχρόνως του καταναλωτή στην παραγωγή και κατανάλωση αυτών των υπηρεσιών.

    Μόνο στο Πολυτεχνείο Κρήτης εγγράφονται πλέον άνω των 100 φοιτητών ετησίως στη Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων και παρά το γεγονός ότι ο αριθμός αυτός είναι παράλογος για τη χώρα μας και αποτελεί λαϊκίστικη κυβερνητική πολιτική, έχουμε τώρα και το αίτημα των αντικυβερνητικών για συρρίκνωση της εκμετάλλευσης των ορυκτών πόρων. Σίγουρα αυτή η αντεθνική κυβέρνηση πρέπει να πέσει αλλά θα είναι κρίμα η διαχείριση του κράτους να πέσει σε δήθεν οικολόγους διότι και οι δύο το ίδιο κακό κάνουν.

    Αυτή είναι η δυστυχία του σημερινού Ελληνισμού, οι γραικύλοι να είναι συγχρόνως στην κυβέρνηση και στην αντιπολίτευση.

    Ηλίας Σταμπολιάδης

    Πολυτεχνείο Κρήτης

  2. Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν μέγα αντεθνικό και αντικοινωνικό ολίσθημα.

    Στις δημόσιες επιχειρήσεις το Κράτος, μέσα από την εξουσία της εκάστοτε νομίμως εκλεγμένης Κυβέρνησης, έχει την ευθύνη της οργάνωσης, διοίκησης, λειτουργίας και διαχείρισης αυτών των εκμεταλλεύσεων. Το ίδιο κάνει και η εκάστοτε νομίμως εκλεγμένη Δημοτική Αρχή με τις δημοτικές επιχειρήσεις.

    Ιδιωτικές επιχειρήσεις οργανώνονται, λειτουργούν και διαχειρίζονται από τους ιδιώτες με δική τους απόφαση, δράση και ευθύνη. Τα καθαρά κέρδη που προκύπτουν αφαιρουμένων των συνολικών λειτουργικών δαπανών και των νόμιμων φορολογικών επιβαρύνσεων ανήκουν στους ιδιώτες επιχειρηματίες.

    Όταν οι δημόσιες και δημοτικές επιχειρήσεις οργανώνονται από άρχοντες άμεσα εκλεγμένους και ανακλητούς, όταν και όπου χρειαστεί, από το λαό, χωρίς κομματικές αλχημείες, τα καθαρά κέρδη μένουν υπέρ του Δημοσίου και της Δημοτικής Αρχής, δηλαδή υπέρ των πολιτών και δημοτών, επενδύοντάς τα σε νέες ωφέλιμες κοινωνικά επενδύσεις.

    Αυτοί που επιμένουν όλες οι Δημόσιες εκμεταλλεύσεις να παραχωρηθούν σε ιδιώτες, σύμφωνα με τα παραπάνω, προφανώς είναι αζημίως ταγμένοι υπέρ των μεσαζόντων ιδιωτών που έχουν συσσωρευμένα οικονομικά δυναμικά, ανήκουν δηλαδή στην οικονομική ολιγαρχία που κατέχουν τον έλεγχο των μονοπωλίων, ολιγοπωλίων, τις πολυεθνικές, τους διεθνείς κροίσους καιροσκόπους δανειστές μας ή στα κρατικά και μοναρχικά συσσωρευμένα υπερκέρδη.

  3. Ο Κινηματογράφος «ΖΩΡΖ» στην Πτολεμαΐδα, της Μιράντας Παυλίδου

    Δημοσιεύτηκε απο: e-ptolemeos team σε Κοινωνία, Τοπική Επικαιρότητα 08/05/2015

    «Ο κινηματογράφος «Ζωρζ» είναι ο παλαιότερος κινηματογράφος της Πτολεμαΐδας. Είναι ο πρώτος που χτίστηκε και ο τελευταίος που έκλεισε.
    Η ιστορία του ξεκινά το Μάιο του 1930, όταν ο σοφέρ στα λιγνιτωρυχεία Παυλίδη-Αδαμόπουλου, Ν. Σακελλάρης ή Κρητικός αγοράζει κινηματογραφική μηχανή. Ο κινηματογράφος αυτός μάλλον ήταν θερινός, διότι σταματούσε η λειτουργία του λόγω κακοκαιρίας και δεν ήταν «ομιλών».

    Δεν είναι γνωστό πότε ακριβώς χτίστηκε το κτίριο που στέγασε τον κινηματογράφο «Ζωρζ» όμως από το παρακάτω δημοσίευμα της εφημερίδας «Επαρχιακή Φωνή» της 13ης Οκτωβρίου 1935 που αναφέρει τα παρακάτω, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι στεγάστηκε στην μόνιμη πλέον στέγη του, στην οδό Πτολεμαίων 4, με την υπόσχεση ότι σύντομα θα γινόταν και «ομιλών».
    =Ο κινηματογράφος από σήμερα αρχίζει τη χειμερινή του σαιζόν -απόψε προβάλλει το Ρωσσικό έργο «Ποιητής και Τσάρος» – εφέτος καθώς μας πληροφορεί η διεύθυνσίς του θα μας παρουσιάση εκπλήξεις – θα μας φέρη τα ωραιότερα έργα τα οποία προμηθεύεται απ” τη Θεσ/νίκη και που θα προβληθούν για πρώτη φορά απ” όλη τη Δυτ. Μακεδονία στην πόλι μας – προτού τα προμηθευθή θα εξετασθούν όλα τα έργα από ειδική επιτροπή η οποία θα παραγγείλη τα έργα χωρίς να λάβει υπ” όψιν την τιμή της ταινίας.»

    Όμως κατά τα τέλη Νοεμβρίου 1938 παύει τη λειτουργία του μάλλον λόγω «έλλειψης κερδών» και υπερβολικών εξόδων καθ’ ότι το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος ήταν υπέρογκο (δεν είχε γίνει ακόμη το εργοστάσιο της ΔΕΗ), αλλά και από τα σχόλια και τις αντιδράσεις μερίδας κατοίκων. Γι” αυτό και ο Νούλης Εσπερινός στις 11 Δεκεμβρίου του 1938 σε άρθρο με τίτλο : ΖΗΤΗΜΑ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΣ – Η ΠΟΛΙΣ ΜΑΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΕΝΑΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΝ μεταξύ άλλων γράφει : «Από 15θημέρου τώρα ο κινηματογράφος μας έπαυσε να λειτουργή. Ελειτούργησε αυτός δύο περίπου έτη, μαζί με την εγκατάστασίν του εις το νέον οίκημα, φαίνεται δε πολύ περίεργον το γεγονός ότι δεν κατώρθωσε να σταδιοδρομήση αυτός και να σταθή ως επιχείρησις πολύ περισσότερον καθ” όσον η πόλις μας βαίνει ολονέν προς τα πρόσω και η ανάγκη αυτού εγένετο περισσότερον επιτακτική.»

    Δεν έχουμε πληροφορίες αν ο Κινηματογράφος ξαναλειτούργησε την περίοδο του έπους του 1940, επί Γερμανικής κατοχής. Εμφανίζεται πάλι στην εφημερίδα «Ακριτική Φωνή» του Χρυσ. Πιπιλιάγκα, στις 28 Μαΐου 1950, προς συνετισμό των θαμώνων… «Δυστυχώς παρά τας συστάσεις μας πολλοί εξακολουθούν το ίδιο βιολί με τα σπόρια…»

    Τέλος του 1957 οι αδελφοί Παυλίδη αγοράζουν από τον Ν. Σακελλάρη τον κινηματογράφο με τα χρήματα που πήραν από την «αποζημίωση» της ΔΕΗ, εγκαταλείποντας κάθε νόμιμο δικαίωμά τους επί των λιγνιτωρυχείων Παυλίδη – Αδαμόπουλου, [ο πατέρας τους Γεώργιος Παυλίδης είχε ανακαλύψει και εκμεταλλευτεί πρώτος, με επίσημη άδεια του κράτους, τους λιγνίτες Πτολεμαΐδας.]

    Στις 13 Οκτωβρίου 1957 η εφημ. «Επαρχιακή Φωνή» γράφει :
    «Εντός των ημερών επαναρχίζει τας εργασίας του, υπό την Δ/νσην του κ. Νικ. Παυλίδη ο κινηματογράφος «Μακεδονικόν» ανακαινισθείς τελείως. Ο κ. Παυλίδης συμβληθείς με τας καλυτέρας εταιρείας, θα προβάλη τα δυνατώτερα έργα.»

    Στο φύλλο της 24ης Νοεμβρίου 1957 η εφημερίδα «Επαρχιακή Φωνή» με τίτλο ΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ «ΖΩΡΖ» γράφει : »
    Την παρελθούσαν Κυριακήν ετελέσθησαν τα εγκαίνια του νέου κινηματογράφου «ΖΩΡΖ» των κ.κ. Αδελ. Παυλίδη. Οφείλομεν να παραδεχθώμεν ότι ο νέος κινηματογράφος όστις αποτελεί συνέχειαν του παλαιού τοιούτου «Μακεδονικόν» ανακαινισθείς τελείως, ανεφανίσθη με τον άπλετον φωτισμόν, με την επίστρωσιν της οροφής δια σιλοτέξ, με την κεντρικήν θέρμανσιν, με την εξαιρετικήν ακουστικήν και γενικώς με την ευρείαν και περιποιημένην αίθουσάν του, εφάμιλλος των μεγαλουπόλεων και ίσως-ίσως ο καλύτερος εις την Δυτικήν Μακεδονίαν. Η ονομασία «Ζώρζ» εδόθη εις μνήμην του πατρός των αδελφών Παυλίδου Γεωργ. Παυλίδου. Εις τους νέους επιχειρηματίας ευχόμεθα καλές δουλειές.
    Οι αδελφοί Παυλίδη και ιδιαίτερα ο διευθυντής του κιν/φου Νικόλαος Παυλίδης, από τότε έζησαν όλη την αίγλη του κιν/φου… Την μεγάλη του ακμή, αλλά και την παρακμή του (με την έλευση της τηλεόρασης) και είναι μέχρι σήμερα ιδιοκτήτες του οικήματος.
    Η μορφωτική και εκπολιτιστική επίδραση που είχε στους κατοίκους της Πτολεμαΐδας ήταν τεράστια. Αλλά και η κοινωνική συμβολή του ήταν και αυτή μεγάλη. Ιδιαιτέρως τη «χρυσή εποχή», όταν κοβόταν χιλιάδες εισιτήρια και η εισροή του κόσμου ήταν αθρόα. .. Οι πρώτες κρυφές ματιές, τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα, τα πρώτα χάδια, όλα τα προξενιά, γεννιόντουσαν μέσα στο σκοτάδι της αίθουσας του κιν/φου… Στα διαλείμματα με τις λεμονάδες, τις πορτοκαλάδες, τα μπυράλ, τα ταμ-ταμ, με τη σάμαλι, τα κωκ… που διαλαλούσε η «μαρίδα» με τον ιμάντα γύρω από τον λαιμό. Μέσα στο κλάμα και τη συγκίνηση των τούρκικων φιλμ με πρωταγωνίστριες τη Χούλια Κότς Γιγίτ και την Τουρκάν Σοράιγ, που θύμιζαν στους ταλαιπωρημένους πρόσφυγες τις χαμένες τους πατρίδες. Αλλά και οι ταινίες της Μέτρο Γκόλντεν Μάυερ που άφησαν εποχή… με την Ρόμυ Σνάιντερ, τη Τζίνα Λολομπριτζίτα, τη θρυλική Μπε μπε (Μπριζίτ Μπαρτντό), την Ελίζαμπεθ Τέυλορ, τον Γκρέγκορυ Πεκ, τον Αντονυ Κουήν, τον Μάρλον Μπράντο, τον Ομάρ Σαρίφ, τον Τζέιμς Ντιν, τον Κερκ Ντάγκλας, τον Αλεν Ντελόν, τον Γκάρυ Κούπερ και τόσους άλλους σταρ.

    Τα χρόνια πέρασαν, οι άνθρωποι άλλαξαν και η ζωή άλλαξε… η βόλτα (το νυφοπάζαρο) στην κεντρική οδό της πόλης μας σταμάτησε … και οι άνθρωποι κλείστηκαν στα σπίτια τους. Άρχισαν να βλέπουν τα πράγματα από την κλειδαρότρυπα… Ήρθε η εποχή του Γκουσγκούνη και της μεγάλης παρακμής… Ο κιν/φος «ΖΩΡΖ» πάντα εκεί… μέχρι το τέλος του… την εποχή της ψεύτικης ευμάρειας, της καλοπέρασης με δανεικά… την εποχή των κλαμπ, των μπαρ και του ξεφαντώματος, συνέχισε να μας διασκεδάζει…».
    Μιράντα Παυλίδου
    Εκπαιδευτικός

    http://e-ptolemeos.gr/o-kinimatografos-zorz-stin-ptolema%CE%90da-tis-mirantas-pavlidou/

  4. Π&Α on

    Αθήνα 26/9/2016
    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
    «ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΕΗ»
    Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι
    Με κατεπείγον νομοσχέδιο που κατέθεσε η κυβέρνηση στη Βουλή, ψηφίζεται την Τρίτη, μία σειρά από δημόσιες επιχειρήσεις περνούν στο Υπερταμείο και ως γνωστό η διαχείριση του θα γίνεται από τους δανειστές.
    • Αυτό σημαίνει ότι η ΔΕΗ χάνει το Δημόσιο χαρακτήρα της, θυμίζουμε ότι κατείχε το 51%, ενώ πρόσφατα εκχωρήθηκε το 17% στο ΤΑΥΠΕΔ. Το υπόλοιπο 34% του Δημοσίου μεταφέρεται με αυτή τη νομοθετική πράξη στο υπερταμείο, δηλαδή στα χέρια των δανειστών.
    • Αυτοί, λοιπόν, θα ορίζουν τους οικονομικούς στόχους για τη ΔΕΗ, θα ορίζουν ακόμη και Διοικήσεις της αρεσκείας τους, χωρίς να αποκλείεται τίποτα, όταν οι στόχοι δεν πραγματοποιούνται!!!
    • Αυτό πρακτικά σημαίνει: κλείσιμο υπηρεσιακών μονάδων, κλείσιμο σταθμών Παραγωγής Ηλεκτρικής Ενέργειας, μειώσεις μισθών ακόμη και μειώσεις προσωπικού προκειμένου τα έσοδα να καλύπτουν τους στόχους όπου το 50% θα πηγαίνει για την εξόφληση του χρέους και το υπόλοιπο 50% για επενδύσεις.
    Συμπερασματικά γίνεται πλέον σαφές, ότι η τελευταία πράξη για τη ΔΕΗ παίζεται την Τρίτη, αφού χάνεται ο Δημόσιος χαρακτήρας της και η κοινωνική αποστολή της σε σχέση με την ομαλή τροφοδοσία της χώρας με Ηλεκτρική ενέργεια, στα 60 και πλέον χρόνια λειτουργίας της.
    Γι’αυτό σας καλούμε αύριο Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου όλους στις 6 μ.μ. στην πλατεία Συντάγματος με προσυγκέντρωση στα γραφεία της ΓΕΝΟΠ και ώρα 4 μ.μ.

    Γραφείο Τύπου / ΕΔΟΠ-ΔΕΗ

  5. Ανοιχτή κόντρα Παναγιωτάκη-Σκουρλέτη: τι 51%, τι 34%;

    Οι επενδύσεις κύριο συστατικό για την ανάπτυξη

    ΔΕΣΦΑ, δημοπρασίες και κτηματολόγιο συζήτησαν Σκουρλέτης-θεσμοί
    Σύμφωνο Στρατηγικής Συνεργασίας ΔΕΗ-CMEC

    Ανοιχτή διαφοροποίηση σε σχέση με τα όσα υποστηρίζει ο υπουργός Ενέργειας Πάνος

    Σκουρλέτης από τον επικεφαλής της

    ΔΕΗ, Μ. Παναγιωτάκη. Συγκεκριμένα, ο κ. Παναγιωτάκης χαρακτήρισε το ζήτημα σοβαρό, υπογραμμίζοντας ότι απρόσεκτοι χειρισμοί μπορούν να προκαλέσουν μεγάλη ζημιά στη

    ΔΕΗ.

    ‘Αντίθετα, προσεκτικές μεθοδεύσεις, ανεξάρτητα από την τελική επιλογή μπορούν να αποβούν ωφέλιμες για την επιχείρηση. Άλλωστε το κράτος ndash; Υπερταμείο και με το 51% και με το 34% τον ίδιο έλεγχο θα ασκεί στην εταιρεία. Και βέβαια πέραν της σημειολογίας των αριθμών όλες σχεδόν οι πολιτικές δυνάμεις έχουν αποδεχθεί, τουλάχιστον σε διακηρυκτικό επίπεδο, ότι η ΔΕΗ θα είναι Ανώνυμη Εταιρεία ‘, τόνισε ο κ. Παναγιωτάκης, διαφορποιώντας εμφανώς τη θέση του από τη θέση Σκουρλέτη που έχει ανακηρύξει σε μείζον θέμα-casus belli την πώληση του 17% της ΔΕΗ.

    Αναλυτικά, ο κ. Παναγιωτάκης ανέφερε τα εξής:

    ‘Κυρίες και κύριοι,

    Είμαστε σε φάση ταχύτατων, δομικής διάστασης, αλλαγών και εξελίξεων στην ενέργεια και ειδικότερα στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας. Η κλιματική αλλαγή, η πρόοδος της τεχνολογίας, οι κοινωνικοοικονομικές ανάγκες, οι γεωπολιτικές εξελίξεις αλλά και τα εθνικά και επιχειρηματικά συμφέροντα προκαλούν αναθεωρήσεις και ανατροπές πρωτόγνωρης έκτασης, με συνεπαγόμενες μεγάλες απειλές αλλά και ευκαιρίες.

    Ως χώρα επιβάλλεται να διαγνώσουμε τις νέες συνθήκες σωστά και να τις μελετήσουμε με τη μέγιστη αντικειμενικότητα και προσοχή. Θα ήταν στην κυριολεξία καταστροφικό να τις αγνοήσουμε, και εξαιρετικά επιζήμιο, με απρόβλεπτες αρνητικές συνέπειες να τις προσεγγίσουμε πρόχειρα, δογματικά ή με προκατάληψη. Είναι δυστυχώς τόσο πλούσια η αρνητική μας εμπειρία, της οποίας τις δυσμενείς συνέπειες βιώνουμε σήμερα, ώστε καμμία δικαιολογία δεν μπορεί να υπάρξει.

    Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κάνει τις κεντρικές της επιλογές και έχει κατασταλάξει στις αντίστοιχες πολιτικές.

    Συμβολή στην κλιματική αλλαγή στα πλαίσια και των πορισμάτων της συνδιάσκεψης του Παρισιού, COP 21, με κεντρικό άξονα την απανθρακοποίηση.

    Μείωση της ενεργειακής εξάρτησης από εισαγόμενες πηγές, με κεντρικούς άξονες τη βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης και την εξοικονόμηση, και βέβαια την αξιοποίηση των εγχώριων πηγών.

    Ενοποίηση της Ευρωπαϊκής αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας με ενίσχυση των υποδομών-διασυνδέσεων, διαμόρφωση ενιαίων κανόνων λειτουργίας των αγορών και της ανάπτυξης και διείσδυσης των ΑΠΕ.

    Ενίσχυση του ρόλου των καταναλωτών με παροχή δυνατότητας παρέμβασης και ελέγχου, στο περιβάλλον της διεσπαρμένης παραγωγής και βέβαια των έξυπνων δικτύων. Ο ρόλος των Διαχειριστών των Δικτύων Διανομής ενισχύεται κατακόρυφα καθιστώντας τους ίσως τους πιο σημαντικούς παράγοντες και πάντως φορείς της πιο προηγμένης τεχνολογίας καθώς η ανάγκη ανταπόκρισης στις νέες εξελίξεις είναι ισχυρότατη κινητήρια δύναμη για την ανάπτυξή της.

    Στη χώρα μας όλα αυτά έχουν επίδραση καταλυτική. Ειδικότερα για τη ΔΕΗ αποτελούν προκλήσεις στρατηγικού χαρακτήρα, τις οποίες καλείται να αντιμετωπίσει με πνεύμα θετικό και δημιουργικά. Να κάνει σε ελάχιστο διάστημα, ότι δεν είχαν γίνει για πολλά χρόνια. Και αυτό, χωρίς να αγνοείται ότι ειδικότερα στο περιβάλλον των μνημονίων, σε συνδυασμό με τις μέχρι σήμερα καθυστερήσεις, τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, αλλά -ας μη κρυβόμαστε- και την επίδραση ισχυρών ιδιωτικών συμφερόντων, οι νέες καταστάσεις προκαλούν σημαντικά προβλήματα και κλυδωνισμούς.

    Είναι στο κέντρο της προσοχής και διαθέτουμε μεγάλο μέρος των δυνάμεών μας σε ζητήματα καθοριστικής σημασίας όπως :

    Πρώτον: το ομαλό άνοιγμα της αγοράς με πρωταρχικό σήμερα τον ορισμό της αγοράς (market definition). Η ΔΕΗ δεν μπορεί να καλείται να στηρίζει τη βιομηχανική παραγωγή, χωρίς τις αντικειμενικές προϋποθέσεις του παρελθόντος, και αναφέρομαι στη λιγνιτική παραγωγή, και ταυτόχρονα να της καταλογίζεται το αντίστοιχο μερίδιο της αγοράς, όπως της καταλογίζεται και αυτό των ευάλωτων καταναλωτών.

    Και βέβαια, δεν παραλείπω να αναφερθώ στη στρέβλωση και τους κινδύνους από τα κατ rsquo; ευφημισμό αποκαλούμενα ΝΟΜΕ, για τα οποία οι θέσεις μας έχουν διατυπωθεί κατ rsquo; επανάληψη. Δυστυχώς οι φόβοι μας επαληθεύτηκαν εμφαντικά με το σημερινό αποτέλεσμα της δημοπρασίας του ΛΑΓΗΕ. Περιμένω με ενδιαφέρον τις τοποθετήσεις όλων των εμπλεκομένων…

    Δεύτερον: Ο ουσιαστικός μετασχηματισμός της αγοράς στα πλαίσια του TARGET MODEL. Το νέο μοντέλο δεν μπορεί να αναπαράγει τις σημερινές στρεβλώσεις. Επιβάλλεται να δίνει όσο το δυνατό μεγαλύτερο χώρο στα διμερή συμβόλαια.

    Τρίτον: Η αντιμετώπιση της αγοράς των ΑΠΕ. Όλη η χώρα, η συντριπτική πλειοψηφία βιώνει την κρίση. Δεν είναι δυνατό οι λύσεις να είναι μονόπλευρες. Επιβάλλεται όλοι οι συντελεστές να συνεισφέρουν. Οι τράπεζες με τα μεγάλα επιτόκια δανεισμού. Οι παραγωγοί κάποιων τεχνολογιών ΑΠΕ με εξωπραγματικές τιμές. Όχι άλλο οι καταναλωτές και, κατά συνέπεια, η οικονομία. Ούτε η ΔΕΗ, η οποία έχει σηκώσει όλο το βάρος, και μάλιστα καταβάλλοντας το ΕΤΜΕΑΡ ανεξάρτητα από την είσπραξή του.

    Τέταρτο: Η κατάρτιση εθνικού ενεργειακού σχεδιασμού. Δεν είναι νοητό, ιδιαίτερα ενόψει των σεισμικών αλλαγών και εξελίξεων που προαναφέρθηκαν η χώρα σε ότι αφορά στην ενέργεια να συνεχίζει να βαδίζει χωρίς πυξίδα και στόχους. Να λαμβάνονται αποφάσεις και να νομοθετούνται μέτρα υπό το βάρος της εκάστοτε τρέχουσας συγκυρίας ή σύμφωνα με τις επιρροές συμφερόντων. Εκτός των άλλων ο ενεργειακός σχεδιασμός θα ήταν σημαντικό εφόδιο στη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς με -ενδεχόμενα- καλύτερα αποτελέσματα, και

    πάντως απαραίτητη προϋπόθεση για ουσιαστικές παρεμβάσεις στα όργανα της ΕΕ και δημιουργία συμμαχιών, ώστε οι αποφάσεις να λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες και τα προβλήματα της χώρας.

    Ένας εθνικός ενεργειακός σχεδιασμός αποτέλεσμα συστηματικής επιστημονικής μελέτης και τεκμηρίωσης και βέβαια ουσιαστικού διαλόγου ώστε να τύχει της ευρύτερης δυνατής αποδοχής, εναρμονισμένος με τις γενικότερες ευρωπαϊκές πολιτικές και στόχους, θα ξεκαθάριζε πλήρως το τοπίο και τους ρόλους, και θα έδινε τις αναγκαίες κατευθύνσεις αλλά και κίνητρα για επενδύσεις. Αφετέρου θα αποτελούσε το υπόβαθρο για πολιτικές επιλογές και ρυθμίσεις κάθε είδους.

    Κυρίες και κύριοι,

    Έχω τη γνώμη ότι αν αναγνώσουμε σωστά τις ευρωπαϊκές πολιτικές και τις εξειδικεύσουμε στη χώρα μας, χαράσσοντας τους κατάλληλους οδικούς χάρτες εφαρμογής τους, μπορούμε ως χώρα όχι μόνο να αποφύγουμε τους ισχυρούς κλυδωνισμούς αλλά και να αποκομίσουμε σημαντικά πλεονεκτήματα.Ίσως το πιο λεπτό ζήτημα σε πρώτη ανάγνωση είναι η απανθρακοποίηση, για την οποία

    διεξάγεται ένας διάλογος, κατά τη γνώμη μου επιφανειακός, που κατά τα ειωθότα παίρνει συχνά χαρακτήρα πολεμικής.

    Κατ rsquo; αρχάς ας ξεκαθαρίσουμε ότι η ΕΕ με την απανθρακοποίηση εννοεί μείωση, και προοπτικά απεξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα όχι μόνο για την παραγωγή ΗΕ αλλά και για άλλους σημαντικούς τομείς, όπως οι μεταφορές και οι θερμάνσεις και ψύξεις κτηρίων με επέκταση της χρήσης του ηλεκτρισμού.

    Αν αυτό το συνδυάσουμε με την άλλη ευρωπαϊκή πολιτική τη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης με χρήση εγχώριων πόρων, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι για τη χώρα μας ένα ποσοστό παραγωγής ΗΕ από λιγνίτη είναι, για τις επόμενες 2-3 δεκαετίες, απόλυτα αναγκαίο, και η συζήτηση πρέπει να μετατοπιστεί στους όρους ανάπτυξης και εκμετάλλευσης του λιγνιτικού μας δυναμικού. Ως ΔΕΗ έχουμε κατ rsquo; αρχάς κάνει τις επιλογές μας. Με την Πτολεμαϊδα V και την 2η μονάδα στον ΑΗΣ Μελίτης (Φλώρινα), σε συνδυασμό με τις προγραμματισμένες αποσύρσεις των παλαιότερων λιγνιτικών μονάδων η χώρα μας όχι μόνο θα είναι ευθυγραμμισμένη με τους Ευρωπαϊκούς στόχους αλλά θα προηγείται σημαντικά.

    Υπενθυμίζω τα στοιχεία: 2014 34,5 εκατ. τόνοι, εκπομπών CO2. Μέσα της δεκαετίας του 1920 λιγότερα από 20 εκατ. τόνοι, ήτοι μείωση άνω του 40%. Μάλιστα με ορισμένες προϋποθέσεις και επενδύσεις που μελετάμε μπορεί να επιτύχουμε πολύ καλύτερα αποτελέσματα, το δε συνολικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα της χώρας μας, με την επέκταση της χρήσης της ΗΕ στους άλλους τομείς της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας θα είναι ασύγκριτα καλύτερο από το σημερινό.

    Ας μου επιτραπεί να πω ότι η τυφλή πολεμική εναντίον του λιγνίτη ανοίγει διάπλατα το δρόμο για τις εισαγωγές και τα εισαγόμενα καύσιμα. Δε νομίζω ότι ιδιαίτερα σήμερα μπορεί αυτό να είναι λύση για τη χώρα.

    Δεν θα σταθώ ιδιαίτερα στην πολιτική της βελτίωσης της ενεργειακής απόδοσης και την εξοικονόμηση, τα οφέλη των οποίων στην οικονομία και στην κοινωνία είναι προφανή.

    Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ενοποίηση της ευρωπαϊκής αγοράς ηλεκτρισμού, στα πλαίσια της οποίας οι περιφερειακές αγορές θα διαδραματίζουν ιδιαίτερο σημαντικό ρόλο.

    Η περιφερειακή αγορά που μας αφορά είναι η γειτονιά μας, οι χώρες της Βαλκανικής. Η χώρα μας, παρά τα προβλήματα, έχει τη μεγαλύτερη εμπειρία και γνώση της αγοράς ΗΕ. Αυτό είναι πολύ σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, που πρέπει να αξιοποιήσουμε.

    Ως ΔΕΗ, με το ισχυρό ndash;εκτός των άλλων- brand name που διαθέτουμε, όπως αναγνώρισε μόλις χθες ο Πρόεδρος της μεγάλης Κινεζικής εταιρείας CMEC, έχουμε στρατηγικό στόχο να καταστούμε ένας από τους leaders στην περιοχή. Σ rsquo; αυτή την κατεύθυνση εντάσσονται οι επιχειρηματικές μας πρωτοβουλίες με την ίδρυση θυγατρικών και τη διεκδίκηση συγκεκριμένων έργων.

    Κυρίες και κύριοι,

    Για τη χώρα μας ο επενδυτικός ορίζοντας σε ότι αφορά στον τομέα του ηλεκτρισμού είναι για τα επόμενα 10-15 χρόνια λίγο-πολύ ξεκάθαρος. Σε ότι αφορά στη συμβατική παραγωγή μπορούμε να σκεφθούμε μόνο επενδύσεις περιβαλλοντικής αναβάθμισης ή υποκατάστασης παλαιότερων λιγνιτικών μονάδων και βέβαια τις αναγκαίες επενδύσεις στα ορυχεία. Το υφιστάμενο παραγωγικό δυναμικό σε συνδυασμό με τις προβλεπόμενες εξελίξεις της ζήτησης και την αναμενόμενη διείσδυση των ΑΠΕ δεν αφήνει περιθώρια για άλλες επιλογές.

    Η ΔΕΗ θα προχωρήσει σε αυτές τις επενδύσεις αλλά χωρίς την παραδοσιακή λογική και βέβαια με εντελώς διαφορετική στρατηγική, αυτή των συμπράξεων και των αυτοχρηματοδοτήσεων. Το project Μελίτη, με την ίδρυση ανεξάρτητης εταιρείας με τη CMEC και τους ιδιώτες ιδιοκτήτες των ορυχείων είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα. Η προσπάθεια αποθείωσης της 5ης Μονάδας του Αγ. Δημητρίου με αυτοχρηματοδότηση είναι ένα επίσης δείγμα.

    Βεβαίως υπάρχουν αντικειμενικά δεδομένα. Η Πτολεμαΐδα V χρειάζεται ακόμη πλέον των ενός δις. Πρόσφατα καταβλήθηκαν 144 εκατ. για τη μετεγκατάσταση της Ποντοκώμης. Κάθε χρόνο δαπανώνται δεκάδες εκατ. σε υποδομές ή λειτουργικές ανάγκες Ορυχείων.

    Βεβαίως αυτά είναι αποτέλεσμα επιχειρηματικών αποφάσεων. Εξυπηρετούν ωστόσο ευρύτερους στόχους της χώρας όπως η ασφάλεια του εφοδιασμού και η προστασία της οικονομίας μας από τις επιπτώσεις των διακυμάνσεων των διεθνών τιμών πετρελαίου. Πως θα αναγνωριστούν αυτά στη ΔΕΗ; Όπως πως θα αναγνωριστούν τα εκατοντάδες εκατομμύρια που έχουν δαπανηθεί τα τελευταία μόνο χρόνια για τη διασφάλιση της παραγωγής στα νησιά;

    Σημαντικότατες επενδύσεις θα αφορούν στις ΑΠΕ, στις διασυνδέσεις των νησιών, στους εκσυγχρονισμούς του παραγωγικού δυναμικού των νησιών, και τον τεχνολογικό εκσυγχρονισμό των Δικτύων Διανομής στην προοπτική όχι μόνο της μέτρησης της ΗΕ αλλά της ολιστικότερης προσέγγισης της μετατροπής τους σε έξυπνα δίκτυα.

    Και εδώ χρειάζονται πολιτικές ώστε οι επενδύσεις αυτές να αποφέρουν το μέγιστο όφελος για την οικονομία μας. Η χώρα μας να μην είναι απλός ‘καταναλωτής ‘ αλλά να καταστεί παραγωγός και εξαγωγέας και μάλιστα της πιο σύγχρονης τεχνολογίας. Έχουμε όλες τις προϋποθέσεις για αυτό.

    Ως ΔΕΗ στρατηγική μας είναι να εμπλακούμε σε όλη αυτή την επενδυτική δραστηριότητα.

    Στις ΑΠΕ, που επιδιώκουμε να ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος και να κατακτήσουμε ηγετικό ρόλο στην αγορά.

    Στις διασυνδέσεις, και μάλιστα στην προοπτική του πλήρους ιδιοκτησιακού διαχωρισμού του ΑΔΜΗΕ, αλλά και στα δίκτυα αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα και ευκαιρία.

    Κυρίες και κύριοι,

    Στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας, όπως άλλωστε σε όλους τους τομείς της οικονομίας, καμμία απόφαση ή νομοθετική ρύθμιση δεν είναι ουδέτερη. Πάντα κάποιοι ωφελούνται,

    περισσότερο ή λιγότερο, και κάποιοι βλάπτονται.

    Τα χρόνια των μνημονίων, κάτω και από την αφόρητη πίεση των δανειστών έγιναν πολλά.

    Λήφθηκαν αποφάσεις, ψηφίστηκαν νόμοι, εφαρμόστηκαν πολιτικές.

    Διαμορφώνεται ένα εντελώς νέο τοπίο. Η ΔΕΗ βρίσκεται στη θέση να διαχειριστεί πρωτόγνωρες καταστάσεις με εξαιρετικά μεγάλες δυσκολίες και προβλήματα. Ασφαλώς χρειάζονται διορθωτικές ενέργειες και αλλαγές. Πάνω από όλα χρειάζεται στήριξη. Πρέπει η πολιτεία ως βασικός μέτοχος να αποσαφηνίσει το σύγχρονο ρόλο αυτής της επιχείρησης, και να χαράξει ανάλογες πολιτικές.

    Η ΔΕΗ δεν είναι πλέον μονοπώλιο σε κανένα τομέα του ηλεκτρισμού. Είναι ωστόσο αναντικατάστατος ρυθμιστικός παράγοντας τόσο στη χονδρική όσο και στην αγορά προμήθειας. Είναι επίσης εξαιρετικά σημαντικός αναπτυξιακός παράγοντας στη χώρα μας, με μεγάλες δυνατότητες στις γειτονικές χώρες. Αυτό πρέπει να στηριχθεί και να αξιοποιηθεί ανάλογα.

    Μ rsquo; αυτή την οπτική πρέπει να αντιμετωπίζεται η από πέρσι δρομολογημένη ένταξη της – μέσω του 34%- στο Υπερταμείο, και ας μου επιτραπεί και η διαχείριση του 17% που έχει μεταβιβαστεί στο ΤΑΙΠΕΔ από το 2012.

    Ως εταιρεία, με ευθύνη πρωτίστως της Διοίκησης, οφείλουμε σήμερα, που η κατάσταση έχει λίγο ndash;πολύ αποκρυσταλλωθεί να επεξεργαστούμε ένα συνεκτικό στρατηγικό σχέδιο τόσο εσωτερικών αναδιαρθρώσεων όσο και επιχειρηματικών πρωτοβουλιών. Οι στρατηγικές κατευθύνσεις είναι από καιρό αποσαφηνισμένες. Θεωρώ ότι αν η ίδια η ΔΕΗ λάβει τα απαραίτητα μέτρα σε συνδυασμό, βέβαια, με μία γενικότερη πολιτική στήριξής της, το μέλλον θα είναι θετικό και στα πλαίσια του Υπερταμείου.

    Σε ότι αφορά το 17% του ΤΑΙΠΕΔ ας μου επιτραπούν μόνο κάποιες επισημάνσεις. Εναπόκειται στην Κυβέρνηση να εκτιμήσει, ενόψει των υφιστάμενων παλαιότερων δεσμεύσεων έναντι των δανειστών, το κατά πόσο είναι εφικτό ή όχι να μεταφερθεί από το ΤΑΙΠΕΔ στο Υπερταμείο. Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα αυτό, ενώ εκ πρώτης όψεως δεν αφορά τη ΔΕΗ αλλά το κράτος, ως βασικό μέτοχό της, εντούτοις απρόσεκτοι χειρισμοί μπορούν να της προξενήσουν μεγάλη ζημιά. Αντίθετα υπεύθυνες και προσεκτικές μεθοδεύσεις, ανεξάρτητα από την τελική επιλογή μπορούν να αποβούν ωφέλιμες για την επιχείρηση. Άλλωστε το κράτος ndash; Υπερταμείο και με το 51% και με το 34% τον ίδιο έλεγχο θα ασκεί στην εταιρεία. Και βέβαια πέραν της σημειολογίας των αριθμών όλες σχεδόν οι πολιτικές δυνάμεις έχουν αποδεχθεί, τουλάχιστον σε διακηρυκτικό επίπεδο, ότι η ΔΕΗ θα είναι Ανώνυμη Εταιρεία.

    http://www.msn.com/el-gr/money/economy/%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%B9%CF%87%CF%84%CE%AE-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BB%CE%AD%CF%84%CE%B7-%CF%84%CE%B9-51percent-%CF%84%CE%B9-34percent/ar-AAjnLwm?ocid=UP97DHP

  6. Πώς σώσανε τη ΔΕΗ (το 1944) – η Μάχη της Ηλεκτρικής
    Από Ολγα Μαύρου – Οκτώβριος 7, 2016
    Κοινοποίηση στο Facebook Κάντε Tweet στο Twitter
    Tιμώντας τους νεκρούς που έπεσαν στις 12 και 13 Οκτωβρίου υπερασπιζόμενοι την Αθήνα και τον Πειραιά από τις τελευταίες δολιοφθορές των αποχωρούντων Γερμανών, θα πραγματοποιηθεί σήμερα εκδήλωση στον Άγιο Γεώργιο Κερατσινίου

    Οι άνθρωποι αυτοί σκοτώθηκαν όταν όλοι οι άλλοι Έλληνες πανηγύριζαν την απελευθέρωση

    Χάρη σε αυτους δεν έμεινε χωρίς ηλεκτρικό η Αθήνα και ο Πειραιάς

    Σήμερα τους τιμάμε τυπικά, αλλά αναρωτιέται εύλογα κανείς πώς μπορεί κάποιος αληθινά να τιμά εκείνους που σκοτώθηκαν για τη ΔΕΗ όταν σήμερα αυτή ξεπουλιέται για το δικαίωμα να πεινάσουμε εντός Ευρώπης

    ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

    Ανάμεσα σε εκείνους που αγωνίστηκαν τότε στην ΚΟΠΗ και στο Εργιστάσιο της Ηλεκτρικής ήταν και ο πατέρας του Θανάση Βέγγου, ο αγωνιστής Βασίλης Βέγγος

    Στη μάχη του ΕΛΑΣ, με μονάδες υποστήριξης, εργάτες και κάτοικους της περιοχής, έχασαν τη ζωή τους, σύμφωνα με τα έως τώρα στοιχεία, 11 αντιστασιακοί. Από την πλευρά των Γερμανών οι απώλειες ήταν: 11 νεκροί, 21 τραυματίες και 24 αιχμάλωτοι, οι οποίοι παραδώθηκαν, στη συνέχεια, στους Βρετανούς

    Στη μάχη σκοτώθηκαν οχτώ μαχητές του ΕΛΑΣ, ο Νίκος Γεωργιάδης, ο Γιώργος Γκιόρδας, ο Ιωάννης Ηλιόπουλος, ο Αντώνης Καλαποθάκος, ο Ανδρέας Κουνούπας, ο Δημήτρης Μαργαρώνης ο Γρηγόρης Μεγγίσογλου και ο Συρίγος Παπάζογλου. Προηγουμένως στη μάχη της ΚΟΠΗ είχαν σκοτωθεί οι Παναγιώτης Κοσμίδης, Παναγιώτης Μαυρομάτης και Ακρίτας Τοροσιάδης, που βαριά τραυματισμένος απεβίωσε το Δεκέμβριο.

    ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ

    Το εργοστάσιο της ΚΟΠΗ άρχισε να λειτουργεί το 1909 ως Γενική Αποθήκη Υλικού Στρατού Πειραιά (ΓΑΥΣΠ) σε άλλο σημείο πολύ κοντά στο λιμάνι. Στο σημείο αυτό μεταφέρθηκε το 1937 και οι κάτοικοι των γύρω περιοχών άρχισαν να το γνωρίζουν ως ΚΟΠΗ. Το στρατιωτικό εργοστάσιο έχει επίσημη ονομασία στρατόπεδο ΣΧΗ ΜΑΓΓΙΩΡΟΥ, σε αυτό στεγάζεται και το Χημείο Στρατούο και ήταν το μεγαλύτερο στρατιωτικό εργοστάσιο στην Ελλάδα παραγωγής αντικειμένων στρατιωτικού ιματισμού όπως στολές, χιτώνια, πουκάμισα, στρατιωτικά παλτά, μπότες και στρατιωτικές φούστες τσολιάδων. Βρίσκεται σε μια έκταση περίπου 40 στρεμμάτων ακριβώς στο σημείο διασταύρωσης των δήμων Πειραιά, Κερατσινίου και Δραπετσώνας στο οικοδομικό τετράγωνο μεταξύ των δρόμων Αγίου Παντελεήμονος – Μεθώνης – Υπαπαντής – Μιαούλη, είναι κλειστός περιφραγμένος χώρος όπως όλα τα στρατόπεδα..

    Στις 12 και 13 Οκτωβρίου 1994 οι Γερμανοί βλέποντας ότι δεν μπορούν πια να παραμείνουν, ανατίναξαν προβλήτες, το τελωνείο, λιμεναρχείο και κτίρια του Ο.Λ.Π. πρόθεσή τους ήταν να σωριάσουν σε ερείπια το εργοστάσιο ΚΟΠΗ, ντεπόζιτα πετρελαίων, βιομηχανίες, αλευρόμυλους στο Κερατσίνι και την Ηλεκτρική Εταιρεία. Με εξουδετερώσεις καλωδιακών μηχανισμών και μάχες του Ε.Λ.Α.Σ. Ταμπουρίων σώθηκαν ο ΣΕΚ, ο ΣΠΑΠ (τρένα), η ΚΟΠΗ, η Σχολή Δοκίμων, οι Αλευρόμυλοι, η Shell και η Standard

    ΜΑΡΤΥΡΙΑ επιζήσαντα

    Του Σταύρου Γεωργίου, εργάτη της «Ηλεκτρικής»

    «Κι εγώ οπλοφορούσα. Η οργάνωση μου είχε δόσει ένα περίστροφο. Από τη μάντρα του εργοστασίου “Ελούλ” όπου έφθασαν πολλοί συναγωνιστές αρχίσαμε και βάλλαμε στη Γέφυρα, που πολλοί Γερμανοί μη μπορώντας να φυλαχτούν έτρεξαν χώθηκαν κάτω απ’ αυτήν.

    Μέσα στο εργοστάσιο ήταν οι εννέα ΕΛΑΣίτες, ο Καλαποθάκος, ο Αλιβέρτος, ο Καρακατσάνης, ο Αρμόδιος, ο Τάσος Γεωργίου, ο Μπουμπούνας.

    Οι Γερμανοί είχαν έλθει μ’ ένα μικρό αυτοκίνητο και τρία μεγάλα με βαρύ οπλισμό. Στη στροφή του δρόμου βρήκαν ένα γεροντάκι. Τον ρωτήσανε, από πού πρέπει να πάνε για το εργοστάσιο. Το γεροντάκι θέλησε να τους παραπλανήση. Κι όπως μάθαμε αργότερα το εκτέλεσαν.

    Οι Γερμανοί δεν περίμεναν πως είχε φρουρά το εργοστάσιο. Κι ούτε σκέφτηκαν να κατέβουν απ’ το αυτοκίνητο και ακολοθούσαν τα άλλα τρία. Οι μαχητές του εργοστασίου είχαν το σχέδιό τους. Οι πιο πολλοί ανέβηκαν στην ταράτσα του εστιατορίου και μερικοί πήραν θέσεις στο παρατηρητήριο.

    Από κει κατάλαβαν ότι έχουν αυτό που χρειάζονται: Πεδίο μάχης πλεονεκτικό.
    Όταν έφτασαν οι Γερμανοί στο εργοστάσιο (το μικρό απείχε από την είσοδο 6-7 μέτρα και τα άλλα ξοπίσω του) άρχισαν οι μπαταριές από την ταράτσα.

    Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν γιατί καθώς ήταν αμέριμνοι και ακάλυπτοι, σε ανοιχτό χώρο είχαν με την πρώτη αρκετούς τραυματίες και νεκρούς. Το έδαφος δεν τους ευνοούσε. Διαφορετικά ήταν τα πράγματα για τους δικούς μας μαχητές. Γι’ αυτό οι Γερμανοί μη μπορώντας ν’ αμυνθούν πήραν την αριστερή πλευρά του δρόμου, που τους κάλυπτε περισσότερο και χώθηκαν κάτω από το γεφύρι.

    Στο μεταξύ άρχισαν να έρχονται για ενίσχυση ΕΛΑΣίτικες δυνάμεις να βοηθήσουν. Το πόσο γρήγορα μαζεύτηκαν δεν μπορώ να το περιγράψω.

    Ήλθε ο ΕΛΑΣ της Κοκκινιάς της Νέας και της Παλιάς, του Κοκκινόβραχου. Γέμισαν τα βουνά. Γιατί βουνά, άχτιστα ήταν τότε οι γύρω γειτονιές… Στο μεταξύ το τουφεκίδι συνέχιζε από μέσα κι απ’ έξω.

    Οι Γερμανοί βλέποντας πως δεν υπήρχε διέξοδος, δεν ξέραν τι να κάμουν, τά χασαν. Κι αυτοί που ήταν πάνω στ’ αυτοκίνητα τραυματισμένοι και όχι, πρώτοι σήκωσαν τα χέρια. Κάποια στιγμή ακούστηκε μια φωνή:

    – Παύσατε πυρ!
    Έτσι έπαψαν τα πυρά.

    Όσοι ήσαν στο γεφύρι, άρχισαν να βγαίνουν σαν τα ποντίκια. Τότε ήλθα κι εγώ σε επαφή με δύο γερμανούς αξιωματικούς. Από τον ένα πήρα το περίστροφο. Όμως κείνη την ώρα ήλθε ένας αξιωματικός του ΕΛΑΣ, μου το ζήτησε και του το εδωσα. Νόμισα πως ήταν ο σύντροφος Κεπέσης.

    Προχώρησα προς την πόρτα του εργοστασίου και ανέβηκα στο παρατηρητήριο και ζήτησα τον Καλαποθάκο. Όμως δεν τον βρήκα. Τότε πήδησα τον μαντρότοιχο που είχε πέρασμα και τον είδα ξαπλωμένο. Κοντά μου ήταν κι άλλοι και τι να δω: Ο Αντώνης Καλαποθάκος ήταν νεκρός.

    Τον φορτωθήκαμε αμέσως και τον πήγαμε στο καταφύγιο. Εκεί μαζέψαμε όλους τους νεκρούς. Απ’ ότι έμαθα ο Νέστορας Γεωργιάδης (μηχανικός) πήγε να βγει από τη μεριά του “Ελούλ” και σκοτώθηκε από νάρκη. Κι ο Μαργαρώνης από νάρκη πήγε κι αυτός. Όσο για τον Καλαποθάκο, η γνώμη μου είναι ότι πήδησε τον τοίχο για να τρέξει να βρει πολυβόλο και δέχτηκε ριπή από γερμανικό αυτοκίνητο. Έτσι έπεσε το άξιο παλικάρι.

    … Στις 9 το πρωί της 13ης Οκτώβρη […] στην είσοδο του εργοστασίου, εμφανίστηκε ο μηχανικός Λάβδας (που είχαμε διώξει απ’ το εργοστάσιο σα συνεργάτη των Γερμανών) με τον ταξίαρχο Π. Κατσώτα. Όταν ύστερα από ειδοποίηση πήγα για συνάντησή τους, σαν εκπρόσωπος των εργατών, ο Κατσώτας με ρώτησε:
    – Ποιος έσωσε το Εργοστάσιο;

    –Ο ΕΛΑΣ της περιοχής, οι εργαζόμενοι και άλλοι αγωνιστές που ήλθαν και πήραν μέρος στη μάχη, έξω απ’ το εργοστάσιο, του απάντησα κοφτά.

    Ο Π. Κατσώτας κατάπιε το σάλιο του κι ύστερα από κάποια σκέψη μου λέγει:
    – Να φέρω τότε χωροφύλακες να φυλάξουν το εργοστάσιο.

    –Εμείς που το σώσαμε – ΕΛΑΣ και εργαζόμενοι – είμαστε σε θέση να το φυλάξουμε κύριε συνταγματάρχα, του είπα κοφτα και του κοψα την κουβέντα».


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: