Eπιστρέφοντας στην «Ελευθεροτυπία»

100_0241-1

Ίσως το χαρακτηριστικότερο γεγονός, σε προσωπικό επίπεδο, της νέας χρονιάς ήταν η επιστροφή μου στην «Ελευθεροτυπία»  μετά από 16 χρόνια. Η δεκαετής (1987-1997) γόνιμη συνεργασία  διακόπηκε όταν υπήρξε μια σκληρή σύγκρουση με την ομάδα του «Ιού» για λόγους που θα άξιζε κάποτε να αποτελέσουν αντικείμενο αναλυτικής παρουσίασης, μιας και αναδεικνύουν τα ελλείμματα, τα στερεότυπα, την ημιμάθεια αλλά και τον ηλίθιο φανατισμό  που επικράτησε σ’ ένα κομμάτι της μεταπολιτευτικής Αριστεράς…. (την άποψή μου και την κριτική μου για τον «Ιό» και τις απόψεις του μπορείτε να τις βρείτε κάπου στο κείμενό μου «Ο αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός…» στο «γ’ μέρος», στο υποκεφάλαιο: Η περίπτωση του «Ιού» και οι «βιετναμέζοι πρόσφυγες», καθώς και στο «Η γενοκτονία και η άρνησή της«).

Η επιστροφή στη νέα έκδοση θα περιοριστεί κυρίως στη κάλυψη ιστορικών θεμάτων μ’ ένα δισέλιδο την Κυριακή και βιβλιοκρισίες για το σχετικό ένθετο του Σαββάτου. Η συνεργασία ξεκίνησε την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013 με αφιέρωμα στα Δεκεμβριανά και στην πορεία προς τη Συνθήκη της Βάρκιζας. Σημαντική είναι η  συμβολή του ιστορικού Μιχάλη Λυμπεράτου μ’ ένα  κειμένο, όπου αποτιμά  εκείνη τη μεγάλη σύγκρουση.

100_0242-1

100_0243-1

100_0243-2

6 comments so far

  1. st gr on

    ενταξει τραγικο αρθρο
    σχετικα με την επιστολη του γ παπανδρεου στην καθημερινη το 1948
    αναφερει οτι τα δεκεμβριανα ηταν δωρο υψιστου γιατι δεν εγινε στην ελλαδα οτι εγινε εκεινη τη χρονια στην τσεχοσλοβακια.
    και γνωριζετε καλυτερα απο μενα πως πηραν οι κομμουνιστες την εξουσια

  2. Ι.Β.Στ. on

    @ st gr

    Έχω την εντύπωση ότι η Τσεχοσλοβοκία -μαζί με τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Ανατολική Γερμανία και την Πολωνία- είχε δοθεί από τους δυτικούς στην ΕΣΣΔ εξ αρχής, όταν αποφάσισαν να μοιράσουν τον κόσμο.

    Άρα το άρθρο είναι ακριβές. Η Ελλάδα και η Τσεχοσλοβακία είχαν βρεθεί σε διαφορετικές ομάδες κρατών-θυμάτων. Γιατί ο θύτης της Ελλάδας είχε οριστεί κοινή συναινέσει να είναι η Βρετανία, ενώ για τηνΤσεχοσλοβακία είχε με τον ίδιο τρόπο αποφασιστεί ο θύτης της να είναι η ΕΣΣΔ,παρότι μάλλον στη συμφωνία ήταν τα ποσοστά επιρροών αντίστοιχα μ’ αυτά της Ρουμανίας.

    Εξάλλλου η κυβερνηση του Μπένες ήταν φιλική προς την Ε.Σ.Σ.Δ. και αν δεν υπήρχε η ανοχή της Δύσης, δεν υπήρχε καμιά πιθανότητα να ανέχονταν το «κομμουνιστικό πραξικόπημα» του Γκότβαλντ. Άλλο Ελλάδα, άλλο Τσεχοσλοβακία. Πιθανόν να εννοείς ότι αργότερα, την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, θα χρησιμοποιούσε η ΕΣΣΔ το σοβιετόφιλο ΚΚΕ για να δημιουργησει προβλήματα στα μετόπισθεν του εχθρού. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Έτσι κι αλλιώς το έκανε στο Β’ αντάρτικο. Τους χρησιμοποίησε αγρίως.

  3. st gr on

    παρουσιαζετε τον γ παπανδρεου (ο οποιος ειχε παραιτηθει και δεν ηταν πρωθυπουργος στις 30 ιανουαριου) ως βασικο υπαιτιο των δεκεμβριανων και βαζετε το αποσπασμα της επιστολης του ως περιπου αποδειξη παραδοχης της ενοχης του. ε αυτο που λεει στη συγκεκριμενη επιστολη ειναι οτι σωστα τεθηκε επιτακτικα το θεμα αποστρατευσης του ελας τη συγκεκριμενη στιγμη. σε διαφορετικη περιπτωση η χωρα ισως ειχε την τυχη την τσεχοσλοβακιας.

    δεν υπηρχε καμια παγιδα που δηθεν εστησε κτλπ. υπηρχε μονο το θεμα αφοπλισμου του κομματικου στρατου του κκε δηλαδη του ελας. θεμα που τεθηκε την ιδια περιπου περιοδο και σε αλλες χωρες με ισχυρα κομμουνιστικα κομματα ( γαλλια ιταλια βελγιο) οπου επικρατουσε αναλογος επαναστατικος αναβρασμος με την ελλαδα. απλα εκει δεχτηκαν να αφοπλιστουν αναιμακτα εξαιτιας του συσχετισμου δυναμεων δηλαδη της παρουσιας του συμμαχικου στρατου. στη χωρα μας το κκε εκρινε οτι οι βρετανοι δεν ειχαν την πολυτελεια να μεταφερουν δυναμεις εν μεσω πολεμου και αποφασισε να μην παραδωσει τα οπλα και να επιλεξει το δρομο της ενοπλης συγκρουσης. τοσο απλα

  4. Ν. on

    Πώς μοίρασαν τον κόσμο στη Διάσκεψη της Γιάλτας

    Ταυτότητα άρθρου: Φωτεινή Τομάη[1], Πώς μοίρασαν τον κόσμο στη Διάσκεψη της Γιάλτας- Τι έλεγε για τα γεγονότα η ελληνική διπλωματία και τι έκαναν οι Τούρκοι, εφ. Το Βήμα, 5.2.2006, ηλεκτρονική διεύθυνση άρθρου: http://www.tovima.gr/relatedarticles/article/?aid=171091&ct=78&dt=05/02/2006

    Κάθε πόλεμος γεννάει μύθους που χρησιμεύουν στη δικαίωση και διαιώνισή του. Ο Ψυχρός Πόλεμος δεν αποτέλεσε εξαίρεση. H υπόθεση της ειρήνης και το μέλλον της Ευρώπης μετά τον πόλεμο απασχόλησε τους Συμμάχους πολύ νωρίς. H τελευταία συνάντηση του Ρούζβελτ με τον Τσόρτσιλ και τον Στάλιν έγινε στην παραλιακή πόλη της Κριμαίας, τη Γιάλτα. H διάσκεψη που διεξήχθη μεταξύ 4 και 11 Φεβρουαρίου 1945, τυλιγμένη σε ένα πέπλο μυστηρίου, όπως και η χειμερινή ομίχλη που σκέπαζε την πόλη, έχει αποτυπωθεί στην παγκόσμια συνείδηση ως η σημαντικότερη αναμέτρηση αντιπάλων στη διεθνή σκακιέρα. Όχι αδίκως.

    Στις 31 Ιανουαρίου 1945 ο πρεσβευτής στην Άγκυρα P. Ραφαήλ ενημερώνει με κρυπτοτηλεγράφημά του το ελληνικό ΥΠΕΞ: «Πληροφορούμαι ασφαλώς ότι διήλθον εκ Στενών επιβαίνοντες αμερικανικού πλοίου και κατευθυνόμενοι νότιον Ρωσίαν εμπειρογνώμονες και λοιπά πρόσωπα συνδιασκέψεως τριών αρχηγών. Κατά τουρκικάς πληροφορίας συνδιάσκεψις αύτη λάβη χώραν πιθανώτατα εν Κριμαία εντός των προσεχών ημερών».
    Δύο ημέρες μετά, στις 2 Φεβρουαρίου, ώρα 19.55, στο ΥΠΕΞ φτάνει έτερο κρυπτοτηλεγράφημα από τη Μόσχα του έλληνα πρεσβευτή I. Πολίτη. «Απολύτως απόρρητον. Καίτοι ως εικός άκρα μυστικότης επικρατεί, εν τούτοις πλείσται υπάρχουν ενδείξεις ότι διάσκεψις Τριών ήρξατο ή όσον ούπω άρχεται εις τι μέρος Νοτίου Ρωσίας. Πλην στρατιωτικών ζητημάτων θα συζητηθούν επίσης και πολιτικά ζητήματα, κυρίως. Δηλώσεις Χόπκινς (σημ. σύμβουλος του Ρούζβελτ) εν Ρώμη αφήνουν υπονοηθή ότι μεταξύ Αγγλοαμερικανών και Ρώσων υπάρχουν βασικαί διαφωνίαι…».
    Στις 6 Φεβρουαρίου ο Πολίτης επανέρχεται με νέο τηλεγράφημα πληροφορώντας το Κέντρο «από ημερών πρεσβευταί και κυριώτεροι υπάλληλοι ενταύθα βρετανικής και αμερικανικής πρεσβείας ανεχώρησαν προς νότον όπου συνέρχεται διάσκεψις αρχηγών. Χαρακτηριστικόν τυγχάνει ότι καίτοι διάσκεψις αποφασίσθη περί ζητημάτων άτινα καθορίσουν το μέλλον της Ευρώπης και έχουν μεγίστην επιρροήν επί μικρών κρατών, εν τούτοις ουδείς αντιπρόσωπος τελευταίων τούτων προσεκλήθη…».
    Ο τόπος σύγκλησης της Διάσκεψης εξακολουθεί να παραμένει άγνωστος. Μόνο σε ιδιόχειρο απόρρητο σημείωμά του με αριθμό 333 στις 18 Ιανουαρίου 1945 ο πρέσβης Θανάσης Αγνίδης από το Λονδίνο ειδοποιούσε ότι ο Τσόρτσιλ δεν θα είχε αντίρρηση να γίνει όσο πιο μακριά γίνεται και υπό άκρα μυστικότητα η συνάντηση των τριών, σημειώνοντας επί λέξει ότι «… ο Βρετανός πρωθυπουργός είναι φύσει (sic) πλέον ευκίνητος και εκ περισσού δεν φείδεται χρόνου και ευμαρείας (comfort) διά μακρυνά ταξείδια!».

    * Ανησυχία στην Τουρκία
    Το κλίμα επιφύλαξης και δυσπιστίας που επικρατεί στο εσωτερικό της Τουρκίας για το περιεχόμενο των διαβουλεύσεων στην Κριμαία επιδεινώνεται από το γεγονός ότι «… o εν Άγκυρα πρεσβευτής των Σοβιέτ απουσιάζει πάντοτε άνευ ουδεμίας δικαιολογίας, δεν φαίνεται δε επικείμενη η επιστροφή ή η αντικατάστασή του. Τούτο δεν στερείται σημασίας αν ληφθή υπ’ όψιν ότι οι Ρώσοι από συστήματος ούτω ενεργούσιν απέναντι των κρατών μετά των οποίων επιζητούσι την δημιουργίαν ζητημάτων…» σημειώνει χαρακτηριστικά με έγγραφό του προς το ΥΠΕΞ ο έλληνας πρεσβευτής στην Αγκυρα (A.Π. 460, 4 Φεβρουαρίου 1945).
    Επειτα από αλλεπάλληλα διαβήματά τους τελικώς οι Τούρκοι θα λάβουν επισήμως απάντηση για το θέμα που τους έκαιγε μόλις την 1η Μαρτίου 1945, από τον Ηντεν μέσω του πρεσβευτού τους στο Λονδίνο και λίγες ημέρες αργότερα, στις 8 Μαρτίου, διά στόματος Μολότοφ στον τούρκο πρεσβευτή στη Μόσχα Σαρπέρ ότι το ζήτημα απλώς εθίγη στη Γιάλτα και ότι προσεχώς θα απασχολήσει τη Σοβιετική Ρωσία και την Τουρκία. Ο Σαρπέρ ενοχλημένος, αφού δεν πρόκειται περί απλής αναθεωρήσεως της Συνθήκης, νομικού χαρακτήρος, θα απαντήσει στον Μολότοφ «ότι το ζήτημα είναι χαρακτήρος διεθνούς και δεν ενδιαφέρει μόνον την Τουρκίαν…» (P. Ραφαήλ από Αγκυρα προς ΥΠΕΞ, A.Π. 989, 8 Μαρτίου 1945).

    * H Ελλάδα εφησυχάζει
    Ο κόσμος έχει ήδη μοιρασθεί. Οι ελληνικές κυβερνήσεις το γνωρίζουν. H χώρα ανήκει στη δυτική σφαίρα επιρροής. H διαβεβαίωση των Άγγλων ότι τα βόρεια σύνορα της χώρας θα διασφαλισθούν (Ραφαήλ A.Π. 1062, 17 Φεβρουαρίου 1945) και η πληροφορία (του ιδίου ξανά) μέσω τουρκικού ΥΠΕΞ ότι ο Στάλιν απέφυγε να δώσει αρωγή στο KKE, είναι γεγονός που εξηγεί τη μετέπειτα διαλλακτική στάση του Κόμματος. Το αυτό επιβεβαιώνει και ο Αγνίδης από το Λονδίνο: «Υφυπουργός εξήρε την μέχρι τούδε εκδηλωθείσαν ειλικρινή (loyal) στάσιν του Στρατάρχου Στάλιν εις το ελληνικό ζήτημα χάριν εις την οποίαν οι ιθύνοντες του EAM εθεώρησαν την παράτασιν του εμφυλίου σπαραγμού ως ασύμφορον και ματαίαν από ιδικής των απόψεως…» (A.Π. 819, 9 Φεβρουαρίου 1945).
    Στον τουρκικό Τύπο απαγορεύεται να αναφέρεται στη Γιάλτα. Κάποιοι δημοσιογράφοι έχουν ήδη αρχίσει να παίζουν με τη λέξη Γιάλτα αφού γιαλμά στα τουρκικά σημαίνει ψέμα. Μόλις στις 17 Φεβρουαρίου θα εμφανισθούν υποβολιμαία τα πρώτα ευνοϊκά υπέρ της Διασκέψεως δημοσιεύματα «παρά ταύτα και εν αναμονή στενότερης μετά Αγγλων επαφής εθεωρήθη απαραίτητον διά λόγους πολιτικούς όπως υπογραμμισθή και εν Τουρκία η επιτυχία της Κριμαίας» γράφει ο Ραφαήλ (A.Π. 1100, Φεβρουαρίου 1945).

    * Οι γείτονες καραδοκούν
    Ο Στάλιν σε όλη τη διάρκεια της Γιάλτας και μετά από αυτήν κατάφερνε να φαίνεται συνεργάσιμος ακόμη και όταν διαφωνούσε. Ετσι, ενώ είχε υποσχεθεί να μην αναμιχθεί στα ελληνικά πράγματα, κι αυτό έκανε αφήνοντας το KKE στο έλεος των αντιπάλων του, προωθούσε ύπουλα την ιδέα της «Βαλκανικής Ομοσπονδίας» που αποσκοπούσε στην ένωση των Σλάβων, τη χειρότερη ίσως απειλή τότε για την Ελλάδα, γνωστού όντος του προαιώνιου πόθου των Βουλγάρων για έξοδό τους στο Αιγαίο.
    H πρόσκληση του Ντε Γκωλ στη συνδιάσκεψη των τριών «ήτις ηυχαρίστησεν αντιπροσώπους μικρών κρατών θεωρείται επιτυχία ρωσική διότι εγένετο κατόπιν επιμονής Σοβιετικής Κυβερνήσεως…» έγραφε σε κρυπτοτηλεγράφημά του στις 12 Φεβρουαρίου 1945, ώρα 20.25, ο Πολίτης από τη Μόσχα. «Είναι βέβαιον εν τούτοις ότι Αμερικανοί λάβουν ως αντάλλαγμα ετέρας ικανοποιήσεις» συμπληρώνει αφήνοντας να εννοηθεί η εξασφάλιση εισόδου της Ρωσίας στον πόλεμο κατά της Ιαπωνίας.
    H «Liberation», που βρίσκεται κατά τον έλληνα πρεσβευτή στο Παρίσι M. Κοσμετάτο (κρυπτό A.Π. 888, 11 Φεβρουαρίου) σε στενή επαφή με την εκεί βουλγαρική πρεσβεία, εξαπολύει διθυράμβους. Στην Ελλάδα αρχίζουν επιτέλους να ανησυχούν. Ο Αγνίδης συντάσσει υπόμνημα προς το Foreign Office και αναφέρεται στους κινδύνους αυτής της προσέγγισης.
    H επίσκεψη Τσόρτσιλ στην Αθήνα σώζει την κατάσταση. Όπως έγραφε στις 17 Φεβρουαρίου 1945 ο Ραφαήλ από την Αγκυρα, η επίσκεψη αυτή «ερμηνεύεται ενταύθα ως σημαίνουσα πλήρη αναγνώρισιν εν Κριμαία αγγλικών απόψεων καθόσον αφορά Ελλάδα εγγύησιν ακεραιότητας βορείων αυτής συνόρων και συνεπώς κατευνάζει ανησυχία νέας εμμέσου Σλαυϊκής προσπάθειας καθόδου Αιγαίον» (A.Π. 1062)

    H ΩΜΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ ΤΡΟΥΜΑΝ «Οι Ρώσοι ας πάνε στον διάβολο»!

    Το μέγα και ακανθώδες ζήτημα στη Γιάλτα δεν ήταν η Γιουγκοσλαβία και ο Τίτο, αλλά το πολωνικό. Ο διαμελισμός της Πολωνίας ανησυχούσε τους Συμμάχους και δημιουργούσε μεγάλη αναστάτωση στους Πολωνούς της Αμερικής. Ο Στάλιν για να δικαιολογήσει τον σοβιετικό επεκτατισμό στα ανατολικά κράτη έδειχνε στον χάρτη την Πολωνία κι έλεγε: «Δυο φορές πέρασαν τα τελευταία 30 χρόνια οι εχθροί μας οι Γερμανοί αυτόν τον διάδρομο. Για το συμφέρον της Ρωσίας θα πρέπει η Πολωνία να είναι ισχυρή και η κυβέρνηση φιλική». Ενώ όμως συμφώνησε για ελεύθερες εκλογές στη χώρα, δεν επέτρεψε τη συμμετοχή των εξόριστων Πολωνών του Λονδίνου.
    Στις 12 Απριλίου 1945 ο Ρούζβελτ πεθαίνει. Τον διαδέχεται ο Τρούμαν που υποδέχεται στις 23 του ίδιου μήνα τον Μολότοφ στον Λευκό Οίκο, έξαλλος, με μια καθ’ όλα μη διπλωματική συμπεριφορά. Κατά τον αμερικανό σχολιαστή Ντριού Πίρσον ο Μολότοφ «είχε ακούσει τον μουλαρά από το Μιζούρι» και ο διπλωμάτης Τσαρλς Μπόλεν που εκτελούσε χρέη διερμηνέα έμεινε εμβρόντητος λέγοντας πως ουδέποτε είχε ακούσει να επιπλήττεται έτσι ανώτερος επίσημος. «Ποτέ δεν μου μίλησαν έτσι στη ζωή μου» ψέλλισε ο Μολότοφ ενθυμούμενος πόσο δίκιο είχε ο Στάλιν που δεν τον άφηνε να πάει στο Σαν Φρανσίσκο για την ιδρυτική συνεδρίαση των Ηνωμένων Εθνών αλλά επέμενε να πάει κάποιος άλλος, ίσως ακόμα και ο ρώσος πρεσβευτής στην Ουάσιγκτον.
    «Τηρήστε τις συμφωνίες σας» του απάντησε ο Τρούμαν «και δεν θα σας ξαναμιλήσουν με τέτοιο τρόπο!». Ο Τρούμαν θα εγκαταλείψει την πολιτική του μονόδρομου στις συμφωνίες του με τη Σοβιετική Ένωση, θα υιοθετήσει τη σκληρή γραμμή του αμερικανού πρεσβευτή στη Μόσχα Χάριμαν και του δημοκράτη γερουσιαστή Βάτενμπεργκ που απεδείχθη μετά την πύρινη ομιλία του (10 Φεβρουαρίου 1945) στο Κογκρέσο πιο δεξιός και από τους Ρεπουμπλικανούς και θα πει το περίφημο: «Ή τώρα ή ποτέ, κι αν δεν θέλουν οι Ρώσοι, ας πάνε στον διάβολο!» (Κόρντελ Χαλ, «Απομνημονεύματα» 1948).
    Αλήθεια ή ψέματα, η μεγαλύτερη απώλεια του Ψυχρού Πολέμου για τους Αμερικανούς ήταν ίσως η ιδέα της Ιστορίας…

  5. 40 χρόνια «Ελευθεροτυπία»

    του Χρήστου Ξανθάκη

    Σήμερα η εφημερίδα θα έκλεινε τέσσερεις δεκαετίες ζωής

    Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να γιορτάζουμε τα σαράντα χρόνια της «Ελευθεροτυπίας». Θα έπρεπε να τιμούμε τη μνήμη όσων την έστησαν στα πόδια της, να θυμόμαστε τους αγώνες της και τις επιτυχίες της, να της ευχόμαστε να τα εκατοστήσει. Επέτειος γαρ, στις 21 Ιουλίου του 1975 είδε το φως της ημέρας η εφημερίδα. Θα έπρεπε λοιπόν να έχουμε μαζευτεί στο κτίριο του Νέου Κόσμου παλαιοί και νέοι συνεργάτες και να ανοίγουμε κανένα κρασί –άντε καμιά σαμπάνια για τα στελέχη! Σε αυτό το κτίριο που στέκει τώρα έρημο και καντιφλιασμένο, δίχως ανθρώπινες φωνές, δίχως ζωή, δίχως κίνηση. Δίχως καν φως και νερό, μας τα κόψανε πέρυσι το Νοέμβριο οι αρμόδιες υπηρεσίες και κυκλοφορούσαμε ύστερα με φακούς για να πάρουμε στο σπίτι τα αρχεία μας. Την περιουσία του δημοσιογράφου…

    Συνεργάστηκα πάνω από είκοσι χρόνια με την «Ελευθεροτυπία», πρώτα φριλάντζα και ύστερα μισθωτός, και θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες επί σελίδων με ανέκδοτα και κουτσομπολιά. Συμβαίνουν σε όλα τα μαγαζιά, πόσo δε μάλλον σε ένα μαγαζί που πήρε το χαρακτήρα του ιστορικού εκδότη του, του Κίτσου Τεγόπουλου. Ένα μίγμα αναρχίας, τρέλας, κυνισμού και μαύρου χιούμορ, που το υπηρέτησε και το εξέλιξε ο Σεραφείμ Φυντανίδης και το ακολούθησαν με ενθουσιασμό γενιές και γενιές συντακτών και ρεπόρτερ. Λογικό ήταν να συμβαίνουν τα μύρια όσα σε αυτό το καζάνι που έβραζε, τα περισσότερα εξ αυτών ευτράπελα. Γιατί το μεγάλο προσόν της «Ελευθεροτυπίας» ήταν πως δεν έπαιρνε τον εαυτό της στα σοβαρά. Ή μάλλον δεν τον έπαιρνε για πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Κι όταν αποφάσισε να αλλάξει τακτική μπήκε αμετάκλητα στο δρόμο της καταστροφής.

    Είναι αυτό που λένε και στα τραγούδια, ότι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Δεν συμβαίνει μόνο στους στίχους, συνέβη και στην «Ελευθεροτυπία» όταν μπήκε στο Χρηματιστήριο. Όπου ξαφνικά το μαγαζί το συμμαζεμένο και σφιχτοχέρικο βρέθηκε με άπειρα κεφάλαια στη διάθεσή του. Κεφάλαια που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν το μέλλον του, αλλά εν τέλει το υπονόμευσαν. Με το χτίσιμο (ή μάλλον το χτίσιμο και ξαναχτίσιμο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…) ενός ιδιόκτητου τυπογραφείου που έφτασε να φορτώνει τον ισολογισμό της εταιρείας με μείον δέκα εκατομμύρια ευρώ το χρόνο. Με τη διόγκωση του μισθολογικού κόστους, που κάποια στιγμή, στα τέλη της περασμένης δεκαετίας ξεπέρασε τα τριάντα εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Με την στροφή από την τρέλα, την αναρχία, τον κυνισμό και το μαύρο χιούμορ στον κομφορμισμό, στη θολούρα και στο παιχνίδι των ισορροπιών εντός συστήματος. Εκείνο το παλαιό μας μότο «Στηρίζουμε την αλλαγή, ελέγχουμε την εξουσία», πήγε περίπατο όταν άρχισε το πάρτι του χρηματιστηρίου. Και το πάρτι των προσφορών βεβαίως, έναντι αντίδωρου δημοσιογραφικού…

    Κάπως έτσι φτάσαμε πριν από κάτι μήνες να κυκλοφορούμε με φακούς στις σκάλες του Νέου Κόσμου, κουβαλώντας χαρτιά και χαρτάκια. Αποχαιρετώντας μια εφημερίδα που δεν πρόλαβε να κλείσει τα σαράντα της χρόνια. Λέγοντας «αντίο» σε έναν οργανισμό media που όμοιός του δεν υπήρξε πριν και δεν θα υπάρξει κατόπιν. Το δικό μας Fun Park, τη δική μας Λιλιπούπολη, τη δική μας Χώρα των Θαυμάτων. In loving memory.

    http://newpost.gr/post/476173/40-xronia-eleytherotypia

  6. […] όταν επανεκδόθηκε [τέλη 2012-αρχές 2013. Δες το κείμενο: «Eπιστρέφοντας στην «Ελευθεροτυπία»] με διευθυντή πλέον τον Βαγγέλη Παναγόπουλο και […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: