Η μοιραία αλλά άγνωστη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ

  • Στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της 24ης Φεβρουαρίου 2013 δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενό μου:
  • ΛΕΝΙΝ 1918: η συνθήκη μεταξύ Γερμανών και μπολσεβίκων

  • Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΤΟΥ ΜΠΡΕΣΤ ΛΙΤΟΦΣΚ
  • Είκοσι ένα ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης (Δεκέμβρης του ’91).

    Ο Λένιν διά χειρός Αντι Γουόρχολ (φωτ. Reuters)Ο Λένιν διά χειρός Αντι Γουόρχολ (φωτ. Reuters)

  • Το πλέον ενδιαφέρον πείραμα του 20ού αιώνα, που ξεκίνησε με τη σοσιαλιστική Επανάσταση του Οκτώβρη του 1917, διήρκεσε 74 χρόνια. Η ιστορική αποτίμηση του εγχειρήματος, με δεδομένη την τελική του κατάληξη, αποτελεί μια μεγάλη ερευνητική πρόκληση….
  • Κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Ρωσική Αυτοκρατορία είχε βρεθεί στο ίδιο στρατόπεδο με τους Αγγλους, τους Ιταλούς, τους Γάλλους, τους Αμερικανούς, τους Σέρβους, τους Ρουμάνους, τις ΗΠΑ, στο τέλος και με τους Ελληνες. Αντίπαλοι ήταν η Γερμανία, η Αυστροουγγαρία, η Οθωμανική Αυτοκρατορία των Νεότουρκων, η Βουλγαρία. Οι άσχημες κοινωνικές συνθήκες που δημιούργησε ο πόλεμος προκάλεσαν έντονη δυσαρέσκεια που έφερε επαναστατικές αναταράξεις, με κατάληξη τη δημοκρατική Επανάσταση του Φεβρουαρίου του 1917 και την εκθρόνιση του τσάρου. Λίγους μήνες αργότερα (τέλη Οκτώβρη, με το παλιό ημερολόγιο) οι μπολσεβίκοι θα καταλάβουν την εξουσία και θα την ασκήσουν μαζί με άλλα επαναστατικά κόμματα.
  • Ειρήνη ή Επανάσταση;
  • Το μεγαλύτερο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση των μπολσεβίκων και των Αριστερών Σοσιαλεπαναστατών (Εσέρων) ήταν η διαχείριση του πολέμου. Με την επικράτηση της Επανάστασης είχαν ξεκινήσει οι συνομιλίες με τους Γερμανούς στην πολωνική πόλη Μπρεστ Λιτόφσκ (Brzesc Litewski) και είχε επιτευχθεί μια κατ’ αρχάς παύση των εχθροπραξιών. Το περιβάλλον ήταν ακόμα εξαιρετικά ρευστό. Η Ρωσική Αυτοκρατορία κατέρρεε και αποσυντίθονταν, ενώ στην ίδια τη Γερμανία ξεσπούσαν οι πρώτες απεργίες των εργατών (Ιανουάριος του ’18). Ειδικά στο Βερολίνο, το απεργιακό κίνημα απλώθηκε στα μεγαλύτερα εργοστάσια και υποστηρίχθηκε από εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες.
  • Στους κόλπους της επαναστατικής κυβέρνησης εμφανίστηκαν τρεις διαφορετικές απόψεις. Η κατ’ αρχάς κυρίαρχη άποψη του μπολσεβίκου Νικολάι Μπουχάριν και των Αριστερών Κομμουνιστών, για συνέχιση του πολέμου και τη μετατροπή του σε επαναστατικό. Ο Μπουχάριν υποστήριζε: «Λέγαμε πάντοτε ότι, αργά ή γρήγορα, η ρωσική επανάσταση θα ερχόταν σε σύγκρουση με το διεθνές κεφάλαιο. Αυτή η στιγμή έφτασε».
  • Υπήρχε επίσης η άποψη «ούτε ειρήνη ούτε πόλεμος» του Τρότσκι, που ήταν κοντύτερα στον Μπουχάριν, και, τέλος, η άποψη του Λένιν για ειρήνη με Γερμανούς και Νεότουρκους, με κάθε τίμημα. Για τον Λένιν, το σημαντικό ήταν η διατήρηση της κυριαρχίας του «πρωτοπόρου κόμματος» σε μια οποιαδήποτε περιοχή, με οποιοδήποτε κόστος. Στην άποψη αυτή ανιχνεύεται το πρόπλασμα της απομονωτικής θέσης «σοσιαλισμός σε μια μόνο χώρα», που θα αναδείξει λίγο αργότερα ο Στάλιν.Οι συνέπειες της Συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ, πέραν του ότι η Ρωσία έχασε το 1/4 των εδαφών της (2 εκατ. τετρ. χλμ.), υπήρξαν καταλυτικές, τόσο για το ευρωπαϊκό επαναστατικό κίνημα όσο και για τους λαούς της Ανατολής. Η Ρωσική Επανάσταση αποχώρησε εθελούσια από τις επαναστατικές εξελίξεις στην Ευρώπη, αφήνοντας αβοήθητο το επαναστατικό κίνημα. Οι συνέπειες της διάλυσης της συμμαχίας των μπολσεβίκων με τους Αριστερούς Σοσιαλεπαναστάτες θα είναι μοιραία για τις πολιτικές εξελίξεις. Οι μπολσεβίκοι θα αρχίσουν
  • Οι συνέπειες της Συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ, πέραν του ότι η Ρωσία έχασε
    μεγάλο μέρος των εδαφών της (2 εκατ. τετρ. χλμ.), υπήρξαν καταλυτικές, τόσο για το ευρωπαϊκό επαναστατικό κίνημα όσο και για τους λαούς της Ανατολής. Η Ρωσική Επανάσταση αποχώρησε
    εθελούσια από τις επαναστατικές εξελίξεις στην Ευρώπη,
    αφήνοντας αβοήθητο το επαναστατικό κίνημα.
    Οι συνέπειες της διάλυσης της συμμαχίας των μπολσεβίκων με τους
    Αριστερούς Σοσιαλεπαναστάτες θα είναι μοιραίες
    για τις πολιτικές εξελίξεις.
    Οι μπολσεβίκοι θα αρχίσουν πλέον να κυβερνούν μόνοι τους τη χώρα
  • Με την άποψη του Μπουχάριν συμφωνούσε όλη η Επαναστατική Αριστερά, συμπεριλαμβανομένων των Αναρχικών του πρίγκιπα Κροπότκιν, των διεθνιστών Μενσεβίκων, των Αριστερών και Δεξιών Εσέρων. Ολοι συμφωνούσαν ότι ο «ιμπεριαλιστικός πόλεμος έπρεπε να μετατραπεί σε επαναστατικό πόλεμο ολόκληρου του ευρωπαϊκού προλεταριάτου». Θεωρούσαν μεγάλο λάθος την επιμονή του Λένιν και πίστευαν ότι οι απόψεις του υπονόμευαν την παγκόσμια επανάσταση.Η άποψη του Λένιν αρχικά είχε την υποστήριξη μόνον του ενός τετάρτου των μπολσεβικικών οργανώσεων. Το θέμα αυτό συζητήθηκε και στα Σοβιέτ. Μόνο 2 από τα 230 τάχθηκαν υπέρ της ειρήνευσης, ενώ τα σημαντικότερα Σοβιέτ των εργατικών κέντρων τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της συνέχισης του πολέμου και της μετατροπής του σε επαναστατικό. Οι Αριστεροί Κομμουνιστές του Μπουχάριν κυριαρχούσαν στις οργανώσεις του μπολσεβικικού κόμματος-ΚΚΡ(μπ.). Στη πρώτη ψηφοφορία που έγινε σε μια κομματική σύσκεψη, η άποψη του Λένιν συγκέντρωσε 15 ψήφους, ο Τρότσκι 16 και ο Μπουχάριν 32. Ο Λένιν κατηγορήθηκε ανοιχτά στην εφημερίδα «Κομμουνίστ» των Αριστερών Κομμουνιστών, που κυκλοφορούσε σε ένα εκατομμύριο αντίτυπα, ότι εγκατέλειψε τις διεθνιστικές αρχές της επανάστασης.
  • Η στάση του Τρότσκι
  • Για να αποτρέψει ο Λένιν την πλήρη επικράτηση της επαναστατικής άποψης κατά την έναρξη των διαπραγματεύσεων στο Μπρεστ Λιτόφσκ, καιροσκοπικά συντάχθηκε με την άποψη του Τρότσκι. Η διαπραγματευτική στρατηγική των Γερμανών αποσκοπούσε στο να «στριμώξει» τους μπολσεβίκους και να τους υποχρεώσει να συνάψουν μια ατιμωτική συνθήκη. Ο Τρότσκι αντιλαμβάνεται την ηθική σημασία μιας ατιμωτικής υπογραφής και δηλώνει: «Δεν μπορούμε να βάλουμε την υπογραφή μας κάτω από μια συνθήκη ειρήνης που καταδικάζει στην καταπίεση, στη συμφορά και στην εξαθλίωση εκατομμύρια ανθρώπινα όντα».Τελικά ο Λένιν κατάφερε να «περάσει» την άποψή του στην Κεντρική Επιτροπή, παρότι ήταν μειοψηφούσα: από τους 15 παρόντες, οι 7 ψήφισαν υπέρ της άποψής του για ειρήνη με τους όρους των Γερμανών και υπογραφής της συνθήκης, 4 έκαναν αποχή, ενώ 4 ψήφισαν κατά. Η ομάδα του Τρότσκι με την αποχή της έδωσε τη νίκη στον Λένιν. Οπως δήλωσε ο ίδιος ο Τρότσκι: «Δεν είμαι βέβαιος πως έχει δίκιο (σ.τ.σ. ο Λένιν), αλλά δεν θέλω να κάνω κάτι που θα μπορούσε να βλάψει την ενότητα του κόμματος».
  • Στις 3 Μαρτίου η μπολσεβικική αντιπροσωπεία υπέγραψε τη Συμφωνία Ειρήνης με τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους. Την ίδια στιγμή ο Τρότσκι παραιτήθηκε από κομισάριος των Εξωτερικών Υποθέσεων. Με τη Συμφωνία του Μπρεστ Λιτόφσκ, η Ρωσία έχασε το ένα τέταρτο των εδαφών της (δύο εκατομμύρια τετρ. χλμ.), το ένα τρίτο των καλλιεργειών της, τις 9.000 από τις 16.000 βιομηχανικές και βιοτεχνικές επιχειρήσεις, μεταξύ των οποίων και το 75% των ανθρακωρυχείων. Στους Γερμανούς παραδόθηκαν 56 εκατομμύρια υπήκοοι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, δηλαδή το 26% του πληθυσμού, το 33% των βιομηχανιών, το 73% της παραγωγής του σιδήρου και το 89% της παραγωγής του άνθρακα. Απώλεσε επίσης χίλια εργοστάσια κατασκευής μηχανών και 900 υφαντουργεία. Τα Σοβιέτ, που παρέμειναν στις περιοχές που παρέδωσε ο Λένιν στους Γερμανούς, κατακρεουργήθηκαν, ενώ αναπτύχθηκαν νέα σημαντικά κινήματα αντίστασης, όπως το αγροτικό αναρχικό κίνημα του Νέστορα Μάχνο στη νοτιοανατολική Ουκρανία, που υποστηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό και από τους Ελληνες της Μαριούπολης.
  • Η λύση θα δοθεί με τη νίκη της Αντάντ επί των Κεντρικών Δυνάμεων εννέα μήνες αργότερα. Το άρθρο 116 της Συνθήκης των Βερσαλιών, που ρύθμιζε τις μεταπολεμικές σχέσεις, ακύρωσε την επαχθή για τους λαούς Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ.
  • Μήπως είχε δίκιο ο Μπουχάριν;
  • Οι συνέπειες της Συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ υπήρξαν καταλυτικές τόσο για το ευρωπαϊκό επαναστατικό κίνημα όσο και για τους λαούς της Ανατολής. Τη στιγμή που ξέσπασε η επανάσταση στη Γερμανία, η επανάσταση στη Ρωσία είχε βυθιστεί σ’ έναν σκληρό εμφύλιο πόλεμο.
  • Ενα μήνα μετά την υπογραφή της Συνθήκης θα ξεσπάσουν σκληρές συγκρούσεις με τους αναρχικούς στη Μόσχα, ενώ τον Ιούλιο θα εξεγερθούν και οι αριστεροί σοσιαλεπαναστάτες -ήλεγχαν το 40% των Σοβιέτ-, οι οποίοι μέχρι τότε ήταν σύμμαχοι των μπολσεβίκων στην κυβέρνηση. Ο Λένιν για τους αριστερούς είχε προδώσει την επανάσταση, εφόσον θεωρούσαν ότι η μόνη πραγματική ελπίδα για το σοσιαλισμό θα ήταν η γερμανική επανάσταση.
  • Οι συνέπειες της διάλυσης της συμμαχίας των μπολσεβίκων με τους αριστερούς σοσιαλεπαναστάτες θα είναι μοιραία για τις πολιτικές εξελίξεις. Οι μπολσεβίκοι θα αρχίσουν να κυβερνούν μόνοι τους τη χώρα, σε σύγκρουση με όλη την υπόλοιπη Αριστερά, για την οποία ίδρυσαν τα πρώτα στρατόπεδα συγκέντρωσης με εντολή του ίδιου του Λένιν και το κόμμα θα αντικαταστήσει ολοκληρωτικά την εργατική τάξη.
  • Η ελληνική πλευρά της Συνθήκης

  • Οι συνέπειες της Συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ στον Ελληνισμό της Μαύρης Θάλασσας ήταν δραματικές. Ο ρωσικός στρατός είχε ήδη καταλάβει τον ανατολικό Πόντο και είχε συγκροτηθεί Προσωρινή Κυβέρνηση από Ελληνες της περιοχής.Το πολεμικό μέτωπο είχε σταθεροποιηθεί στο Χαρσιώτη ποταμό, που ξεκινά από την Αργυρούπολη και εκβάλλει κοντά στην Τρίπολη. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση οι νέες ιδέες φτάνουν και στον Πόντο. Στην Τραπεζούντα δημιουργείται Σοβιέτ και αρχίζουν πολύ ενδιαφέρουσες ιδεολογικές και κοινωνικές διεργασίες.

    Η περίοδος των συνομιλιών στο Μπρεστ Λιτόφσκ συνέπεσε με το Α’ Παμποντιακό Συνέδριο, που έγινε στη Μασσαλία της Γαλλίας και διεκδίκησε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους στην περιοχή του Πόντου. Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το τηλεγράφημα (φωτ. δίπλα) που απέστειλε «προς τον Κομισάριο Εξωτερικών Υποθέσεων» Λ. Τρότσκι το συνέδριο, με την υπογραφή του πρόεδρου του Κ. Κωσταντινίδη, θείου του μεγάλου σοσιαλιστή κοινωνιολόγου Γεωργίου Σκληρού.

    Στο τηλεγράφημα, οι ποντιακές οργανώσεις ζητούσαν: «Η επιθυμία μας είναι να διαμορφώσουμε μια δημοκρατία ανεξάρτητη από τα ρωσικά σύνορα μέχρι πέρα από τη Σινώπη και την ενδοχώρα». Ζητούσαν από τους μπολσεβίκους να στηρίξουν το αίτημα για την αυτοδιάθεση του Πόντου, ώστε «να μην ξαναπέσει κάτω από την τουρκική κυριαρχία».

    Μ’ έναν παράδοξο τρόπο, τα αιτήματα του αντι-απολυταρχικού ποντιακού κινήματος συνέπιπταν με τις επιδιώξεις της αριστερής τάσης των μπολσεβίκων, των Σοσιαλεπαναστατών και του Τρότσκι. Ομως τελικά θα επικρατήσει μια άλλη πολιτική προσέγγιση, που θα οδηγήσει στην ατιμωτική Συνθήκη Ειρήνης.

    Χιλιάδες πρόσφυγες, Ελληνες και Αρμένιοι, ακολούθησαν τα ρωσικά στρατεύματα που αποχωρούσαν από τον ανατολικό Πόντο και τον Καύκασο. Υπολογίζεται ότι περί τους 150.000 Ελληνες πρόσφυγες θα καταφύγουν στα ρωσικά εδάφη. Τέσσερα χρόνια αργότερα, ένας απ’ αυτούς θα περιγράψει στην ελληνική κομμουνιστική εφημερίδα «Σπάρτακος», που εκδιδόταν στο Νοβοροσίσκ της νότιας Ρωσίας, τη δραματική αποχώρηση των Ελλήνων από τον Πόντο:

    «Το χώμα μας το δακρυποτισμένο και αιματοβαμμένο το άφηναν οι Ρώσοι, έρχονταν όμως οι Τούρκοι εξαγριωμένοι πιο πολύ παρ’ όσον ήσαν, να χύσουν περισσότερο αίμα και δάκρυα. Επρεπε λοιπόν να φύγουμε και φύγαμε όσοι μπορούσαμε. Και ήρθαμε εδώ. Θυμούμαι ακόμα, δεν είμαστε οι πρώτοι, πόσα βαπόρια καταφορτωμένα φτάσανε κατόπιν από μας. Πάμπολλα. Κι άλλοι ήρχουνταν και σε μοτόρια και σε καράβια και σε βάρκες ακόμα. Πόσοι χάθηκαν άδικα στο δρόμο. Αλίμονον! Φτάσαμε στη Ρωσσία. Σπίτια πολύ ολίγα και τρόφιμα πολύ ολιγώτερα. Μόλις ήρθαμε μεις στην παραλία αυτήν, η έλλειψις έγινε αισθητή. Πολλοί απερίσκεπτοι λέγανε να μη μας δεχθούνε. Και έφεραν ως λόγον ισχυρόν το ψωμί, που δύσκολα έφθανε σ’ αυτούς… Και αναρχία και αταξία παντού. Και μ’ όλα ταύτα μας επήραν και μας εφιλοξένησαν. Μοιράσθηκαν τη δυστυχία μαζί μας. Ο καθένας μας βρήκε μία καμαρίτσα και εκάθησε, ένα μαγαζάκι και εδούλεψε και έβγαλε το ψωμί του».

    ΒΛΑΣΗΣ ΑΓΤΖΙΔΗΣ

Armenia_losses_1918-21

Δες επίσης για την Επανάσταση των «Σπαρτακιστών» και τη στάση του Λένιν:  https://kars1918.wordpress.com/2014/01/21/freiheit-ist-immer-die-freiheit-der-anders-denkenden/

Advertisements

26 Σχόλια

  1. kokkonis on

    Reblogged this on για την Ιστορια… and commented:
    Να ένας λόγος που οι Άγγλοι δεν επέτρεψαν στους Έλληνες της υπό ίδρυση Πονταρμενικής δημοκρατίας να οπλιστούν μεταξύ Αυγούστου και Νοεμβρίου 1920· και η κυβέρνηση του κόμματος των Φιλελευθέρων λάμβανε υπόψη της κάτι από όλο αυτό το γίγνεσθαι;

  2. Φρούνζε on

    Μικρασιατική Εκστρατεία και οι Σοβιετικοί

    Την Άνοιξη του 1921, όταν ήδη είχε γίνει εμφανές το αδιέξοδο της Μικρασιατικής Εκστρατείας και ήταν ορατή η καταστροφή που επήλθε μετά από ένα χρόνο η σοβιετική κυβέρνηση επεδίωξε να έρθει σε επαφή με την κυβέρνηση των Αθηνών προσφέροντας τη μεσολάβησή της για την επίτευξη μιάς δίκαιης ειρήνης με την κεμαλική Τουρκία. Στην Αθήνα έφτασε ένας ρώσος απεσταλμένος της Κομμουνιστικής Διεθνούς και του σοβιετικού υπουργείου Εξωτερικών. Ήταν εφοδιασμένος με σουηδικό διαβατήριο, και είχε εντολή να έρθει σε επαφή με τον γραμματέα του Σοσιαλεργατικού (Κομμουνιστικού Κόμματος). Γραμματέας τότε ήταν ο νεαρός Γιάνης Κορδάτος , ο γνωστός ιστορικός. Ο Κορδάτος είχε τρεις συναντήσεις με τον σοβιετικό απεσταλμένο στους Αέρηδες στην Πλάκα, στην Ακρόπολη και στην Κηφισιά. Για την ιστορία αυτή ο Κορδάτος μίλησε για πρώτη φορά σε διάλεξή του στον Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο το 1945. Ο σοβιετικός απεσταλμένος αφού επέδειξε στον Κορδάτο τα διαπιστευτήρια του Ζηνόβιεφ του Τρότσκι και του Τσιτσέριν (σ.σ. λαικός επίτροπος Εξωτερικών) ανακοίνωσε στον Κορδάτο: « Η Σοβιετική Ένωση είναι πρόθυμη να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από το αδιέξοδο της μικρασιατικής εκστρατείας. Πρώτα θα παύσει να ενισχύει υλικώς και ηθικώς τον Κεμάλ και δεύτερο θα σκήσει την επιρροή να αυτονομηθεί μια παραλιακή ζώνη της Μικρασίας , όπου κατοικούν πολλοί χριστιανοί. Για να εξασφαλιστεί η αυτονομία της περιοχής αυτής θα σταλθεί διεθνής στρατός από Ελβετούς, Σουηδούς και Νορβηγούς, από χώρες δηλαδή που δεν πήραν μέρος στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για να υποστηρίξει την άποψη αυτή η ΕΣΣΔ ζητεί σαν αντάλλαγμα την αναγνώρισή της , έστω και ντε φάκτο» (σ.σ. Ντε φάκτο είχε αναγνωρίσει τότε τη σοβιετική εξουσία και η Αγγλία , ενώ ντε φάκτο βρισκόταν στο Λονδίνο και ο πρώτος σοβιετικός διπλωματικός αντιπρόσωπος).

    Όταν ο έκπληκτος Κορδάτος ρώτησε ποιά ήταν η αιτία γι αυτή τη σοβιετική στροφή ο απεσταλμένος του είπε: « Το κίνημα του Κεμάλ είναι απελευθερωτικό και σαν τέτοιο το υποστηρίξαμε όσο μπορούσαμε. Δεν έχουμε όμως καμιά εγγύηση αν ύστερα από την ολοκληρωτική επικράτησή του , οι παλιές αντιδραστικές δυνάμεις στην Τουρκία (μπέηδες και πασάδες) δεν πάρουν αυτοί τα ηνία της εξουσίας (…) Ο Κεμάλ έχει γόητρο για την ώρα , αλλά οι στρατηγοί και πολιτικοί που τον υποστηρίζουν –έξω από λίγες εξαιρέσεις- είναι αντιδραστικοί. Ήδη έχουμε όχι ενδείξεις , αλλά αποδείξεις, ότι έχουν μυστικές επαφές με τους Γάλλους κεφαλαιοκράτες και ιμπεριαλιστές και αύριο μεθαύριο , αν νικήσουν και διώξουν τους Έλληνες από τη Μικρασία και Θράκη, η Τουρκία με τον Κεμάλ ή χωρίς τον Κεμάλ θα προσανατολιστεί προς τη Δύση. Η αστική τάξη της Τουρκίας είναι αδύναμη να συνεχίσει μόνη της την αναδιοργάνωση της χώρας της. Θα κάνει μεταρρυθμίσεις , αλλά δεν θα μπορεί να σταθεί στα πόδια της , αν δεν πάρει δάνεια από τη Γαλλία ή Αγγλία, και, όπως ξέρετε, τα δάνεια υποδουλώνουν τις χώρες που τα παίρνουν. Γι αυτό θέλουμε να μείνουνε οι Έλληνες στη Μικρασία, όχι από κούφιο αισθηματισμό , αλλά από ρεαλιστική αντίληψη για το αύριο και μεθαύριο. Οι μειονότητες στην Τουρκία στάθηκαν από τη μια μεριά η τροχοπέδη στον ολοκληρωτικό εξισλαμισμό της Βαλκανικής και Ανατολής και από την άλλη έγιναν η πηγή που τροφοδότησε τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα των λαών της Βαλκανικής από το 1770 ως τα χτες».

    Ο Κορδάτος εξήγησε στο σοβιετικό απεσταλμένο πως το Σοσιαλεργατικό Κόμμα είναι μικρό , δεν παίζει ενεργητικό ρόλο στην πολιτκή ζωή και κατά συνέπεια ο γραμματέας του δεν έχει το ανάλογο κύρος για να μεταφέρει και να διαπραγματευθεί ένα τόσο σημαντικό θέμα. Ο σοβιετικός απεσταλμένος επέμενε και αποφασίστηκε να αρχίσει η επαφή με τον αρχηγό της αντιπολίτευσης Νικόλαο Στράτο (σ.σ. ένα χρόνο μετά ήταν ένας από τους έξι που καταδικάστηκαν και εκτελέστηκαν στο Γουδί για τη Μικρασιατική Καταστροφή). Ο Στράτος δέχτηκε τον Κορδάτο , τον άκουσε με προσοχή τον δήλωσε κατ’ αρχήν σύμφωνος και του είπε ότι αναμένεται κυβερνητική μεταβολή (σ.σ. ανώτατοι στρατιωτικοί σε συνεννόησαη με το Στράτο ετοίμαζαν πραξικόπημα για να απαιτήσουν από τους συμμάχους άμεση λύση του μικρασιατικού προβλήματος με αυτονόμηση της Ιωνίας). «Αν σχηματίσω κυβέρνηση θα σας ειδοποιήσω, είπε στον Κορδάτο, αφού μελετήσω τους φακέλους του υπουργείου των Εξωτερικών και ιδώ ότι δεν υπάρχει ανυπέρβλητον εμπόδιον από τους Άγγλους και Γάλλους , θα σας ειδοποιήσω να με φέρετε εις επαφήν με τον Ρώσον απεσταλμένον». Πρόσθεσε όμως ότι καλό θα ήταν να βολιδοσκοπήσει ο Κορδάτος και τον συντοπίτη υπουργό Αντώνιο Καρτάλη για να δει και τις διαθέσεις της κυβέρνησης.

    Ο Κορδάτος πήγε στον Καρτάλη και μόλις άρχισε τις πρώτες νύξεις για την μεσολάβηση της Σοβιετικής Ρωσίας και χωρίς να του πει ότι βρίσκεται στην Αθήνα σοβιετικός απεσταλμένος ο συντοπίτης του υπουργός τον έβρισε και τον έδιωξε κακήν κακώς. Ο Κορδάτος περιγράφει την σκηνή : « Παλιόπαιδο, από πότε έγινες πολιτικός και αρχηγός ώστε να τολμάς να συζητάς για τόσο σπουδαία ζητήματα; Άιντε να χαθής! Αν δεν ήσουν παιδί του Κωστή (ο Κωστής ήταν ο πατέρας μου), που τον ξέρω πολύ καλά και έχω κοιμηθή το 1900 στο σπίτι σας στη Ζαγορά , θα σε παρέδιδα στο Γάσπαρη ( το διευθυντή της αστυνομίας) να σου βάλλη με το βούρδουλα μυαλό. Ακούς εκεί , να τολμάς να λες πως οι Μπολσεβίκοι, οι άθεοι, οι καταδρομείς και λυμεώνες της Μεγάλης Ρωσίας, μπορούν να μεσολαβήσουν και να μας βγάλουν από το αδιέξοδο της μικρασιατικής εκστρατείας! Αυτοί, βρε,είναι νηστικοί και πεινούν. Ήρθεν η ώρα τους, σε 5-6 μήνες θα τους λιντζάρη ο ρωσικός λαός!» (Γιάνη Κορδάτου , « Μεγάλη Ιστορία της Ελλάδας» τ. Χ ΙΙΙ, 1920-1924 , σελ. 566-568).

  3. […] Αυτοκρατορία από τον Λένιν τον Μάρτιο του 1918 με τη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Eνός έτους ο Νικόλας θα βρεθεί εξόριστος μαζί με την […]

  4. Χαρακτηριστικός είναι ο ύμνος των μαχνοβιτών της περιοχής του Ντονιέτσκ-Μαριούπολη (νοτιοανατολική Ουκρανία), όπου αναφέρεται αποδοκιμαστικά η παράδοση της περιοχής από τον Λένιν στους Γερμανούς την άνοιξη του ’18.
    Μεταξύ άλλων αναφέρει:

    Μαχνοβτσίνα Μαχνοβτσίνα,
    μαύρα λάβαρα βαμμένα.
    Μαύρα είναι από τον πόνο,
    κόκκινα από το αίμα.

    Ο Λένιν μας έδωσε στους Γερμανούς.
    Το φθινόπωρο η Μαχνοβτσίνα
    στον αέρα τους σκορπά.

    Του Ντενίκιν οι Λευκορώσοι
    στην Ουκρανία τραγουδούν
    γρήγορα οι Μαχνοβίτες
    στον αέρα τους σκορπούν.

    Μαύρος στρατός των ανταρτών
    μάχεται στην Ουκρανία
    στρατούς Κόκκινων-Λευκών
    ………….

  5. […] τους Γερμανούς -λίγους μήνες πριν (Μάρτιος του ’18)- μια επονείδιστη ειρήνη στο Μπρεστ-Λιτόφσκ, με το πρόσχημα ότι έτσι σώζει την κυριαρχία του επί […]

  6. Λενινίδης on

    …η «Λαϊκή Επανάσταση» του Λένιν στηρίχτηκε, για όσους δεν το ξέρουν, σε κεφάλαια του διεθνών τοκογλύφων και του τελευταίου Αυτοκράτορα της
    Γερμανίας Κάιζερ. (υπολογίζεται γύρω στα 26 εκ μάρκα) Spiegel: THE
    GERMANS AND THE REVOLUTION, LENIN AND THE EMPEROR , From Wiegrefe,
    Klaus; Altenhöner, Florian; Boenisch, Ggeorg, Buschke, Heiko; Pylyov,
    Vladimir; Zeller, Anika
    Αλήθεια είναι ότι ο Λένιν αρνήθηκε να πληρώσει κάθε σύναψη δανείου επί
    Τσαρικής εποχής. Αλλά τι έγινε μετά; πως χρηματοδότησε τη χώρα του ο
    Λένιν μετά την άρνηση πληρωμών;
    Η αύξηση του πληθωρισμού ήταν τέτοια που κατέφαγε σχεδόν όλες τις
    μικροκαταθέσεις των πολιτών και εκμηδένισε την αγοραστική τους αξια.
    (Niall Ferguson, Η εξέλιξη του χρήματος εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

    Αυτή η άρνηση πληρωμών ήταν μια από τις αιτίες
    του μεγάλου λιμού 1920-21 με εκατομμύρια νεκρούς. Ό Λενιν το 1922 (Συνέδριο Γένουας) ξαναπήγε στο τραπέζι των Διεθνών
    τοκογλύφων ,ταπεινωμένος αυτή τη φορά, αναγνωρίζοντας τα τσαρικά
    χρέη και ζητώντας εν νέου βοήθεια , αφού η Δύση πρώτα του αποζημίωνε
    τις καταστροφές από τον εμφύλιο του 1918-1920.
    Η Δύση φυσικά και του αρνήθηκε.
    Τι έκανε μετά;

    Πήγε στους αιώνιους εχθρούς του , τους Αμερικανούς και εκχώρησε Ρωσική
    γη για να εξασφαλίσει πόρους για τον εξηλεκτρισμό της χώρας του.

    Μετά πήγε στους Ιταλούς για σύναψη δανείου, μιας και οι Ιταλοί
    δανειοδοτούσαν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους παλαιότερες αρνήσεις
    πληρωμών.

    Και βεβαίως απευθύνθηκε στους φίλους του από παλιά Γερμανούς, οι
    οποίοι κατασκεύαζαν όλη την πολεμική τους βιομηχανία στη Ρωσία, αφού
    τους είχε απαγορευτεί να την κατασκευάζουν στο έδαφος τους μετά την
    λήξη του Α’ παγκοσμίου πολέμου.

    Το 1935 η γερμανική Dresntner Bank επιχορηγεί με 200.000.000 μάρκα
    την ΕΣΣΔ με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθούν για την αγορά γερμανικών
    προϊόντων.(το Άλμπουμ της σύγχρονης Ιστορίας, Οι μεγάλες δεκαετίες,
    τόμος δ’) .

    Η μεγάλη όμως μπίζνα έγινε με την Σουηδία που την χρησιμοποίησε σαν το
    μεγαλύτερο πλυντήριο εξαγωγής χρυσού. . (Πηγή: ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ,
    ΤΡΟΤΣΚΙ.) Η ΕΣΣΔ είναι η μεγαλύτερη χώρα του κόσμου σε εξόρυξη χρυσού.

    Έτσι στο ερώτημα πως χρηματοδότησε ο Λένιν τη χώρα του μετά την άρνησηπληρωμών, έχουμε τις εξής πηγές:
    1. Διεθνές κεφάλαιο
    2. Διεθνείς εμπορικές συμφωνίες με τις «καταραμένες» καπιταλιστικές χώρες
    3. Εμπόριο χρυσού
    4. Πετρέλαιο- φυσικό αέριο
    5. Καταναγκαστική εργασία και να μην το ξεχάσουμε
    6. Εμπόριο όπλων (σε οποιαδήποτε συμπλοκή ανά τον κόσμο η μια πλευρά χρησιμοποιούσε σοβιετικά πολεμικά συστήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι οι κύριοι προμηθευτές του Ισπανικού Εμφυλίου ήταν οι αιώνιοι συνεργάτες Γερμανοί και Σοβιετικοί.

    Στην εποχή Γκορμπατσόφ άρχισε να αποκαλύπτεται όλη η μυθολογία περί
    δανειοδότησης της χώρας. Ο ίδιος πλήρωσε τσαρικό δάνειο το 1986 ,
    ύψους 46 εκ. λίρες στους Βρετανούς.

    Το 1991 ο ίδιος ζήτησε να διαγραφή των σοβιετικών δανείων και η
    απάντηση ήρθε καταπέλτης από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα, « αν
    δεν πληρώσετε τα τσαρικά δάνεια δεν σας κουρεύουμε το χρέος» The
    dangers of sovereign debt default)
    Κόκκαλο ο Γκορμπατσόφ…

    Ο Μπρέζνιεφ το 1982 εξέδωσε ομόλογα ύψους 25 τρις
    ρούβλια και αναγκάζετε έως σήμερα να τα αποπληρώνει ο Πούτιν από τα
    έσοδα πώλησης του πετρελαίου;
    Το χρέος που
    άφησε η Σοβιετική Ένωση το 1989 για το λαό της μετά την κατάρρευση
    της, στις καταραμένες διεθνείς χρηματαγορές του καπιταλιστικού
    συστήματος ήταν 68 δις δολάρια.

    Το 1997 ο Πούτιν ξεχρέωσε στη Γαλλία τσαρικό δάνειο
    ύψους 400 εκ. δολαρίων, μετά από 80 χρόνια;( πηγή: Osakovskiy της Bank of America)

    Φυσικά και το ξέρετε ότι η Ρωσία το 1998 χρεοκόπησε. Ξέρετε όμως μετά
    από πόσο καιρό βγήκε στις αγορές ; μετά από 12 χρόνια.

    Κάτι αντίστοιχο συνέβαινε και στις άλλες χώρες του Ανατολικού μπλοκ.
    Οι πιστώσεις των καπιταλιστών στην ΚΟΜΕΚΟΝ (Οικονομικό Συμβούλιο
    Αμοιβαίας Βοήθειας, οργανισμός που ίδρυσαν η πρώην ΕΣΣΔ και οι
    σύμμαχοί της ) ανέρχονταν σε 50 δις δολάρια. Χρέος!
    (http://seisaxthia.wordpress.com

    Τα χρέη των Ανατολικών κρατών στο Δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα το 1971 ήταν 6 δις δολάρια, το 1980 66δις και το 1988 96 δις. Με
    μεγαλυτερο αυτό της Ουγγαρίας με 25 δις δολάρια το 1980. .(Mark
    Mazower, Σκοτεινή Ήπειρος, εκδόσεις Αλεξάνδρεια)

  7. […] για την πολιτική που οδήγησε στη μοιραία συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ, δηλαδή τη συνθήκη που: -έβαλε στο απόσπασμα λίγους […]

  8. johntz on

    Ο Λένιν για το έθνος και τον πατριωτικό αγώνα

    Επειδή τα τελευταία χρόνια η σχέση Αριστεράς και πατριωτικού αγώνα έχει αμφισβητηθεί από πολλούς, έχει καταγγελθεί κάθε λόγος περί “πατρίδας” ως εθνικισμός, έχει σουρθεί στη λάσπη μέχρι και το ΕΑΜ ως “λάθος” κι όλα αυτά στο όνομα των “κλασικών” του μαρξισμού, από “σκληρούς Λενινιστές”, ας δούμε λίγο τί έγραφε ο Λένιν για αυτά τα ζητήματα.

    Image

    «Στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” λέγεται ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα.
    Όμως, εκεί δεν λέγεται μόνο αυτό. Εκεί λέγεται ακόμη ότι με τη διαμόρφωση των εθνικών κρατών, ο ρόλος του προλεταριάτου γίνεται κάπως ιδιόμορφος. Αν πάρουμε την πρώτη θέση (οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα) και ξεχάσουμε τη σ ύ ν δ ε σ ή της με το δεύτερο (οι εργάτες διαμορφώνονται ως τάξη εθνικά, όχι όμως με την ίδια έννοια που διαμορφώνεται η αστική τάξη), θα κάνουμε πολύ μεγάλο λάθος.
    Πού βρίσκεται η σύνδεση αυτή; Κατά τη γνώμη μου, ακριβώς στο γεγονός ότι, όταν έχουμε δημοκρατικό κίνημα (σε μια τέτοια στιγμή, σε μια τέτοια συγκεκριμένη κατάσταση), το προλεταριάτο δεν μπορεί να μην το υποστηρίξει (συνεπώς δεν μπορεί να μην υπερασπίσει και την πατρίδα σε ένα εθνικό πόλεμο)».
    Λένιν: «Γράμμα προς την Ι. Φ. Αρμάντ»
    Άπαντα, τομ. 49, σελ. 329

    «Όσο η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους παλεύει ενάντια στο έθνος που καταπιέζει, τόσο είμαστε πάντα και σε κάθε περίπτωση και πιο αποφασιστικά απ’ όλους υπέρ, γιατί είμαστε οι πιο τολμηροί και συνεπείς εχθροί της καταπίεσης. Εφ’ όσον η αστική τάξη του καταπιεζόμενου έθνους είναι υπέρ του δικού της αστικού εθνικισμού, εμείς είμαστε κατά. Πάλη ενάντια στα προνόμια και τη βία του έθνους που καταπιέζει και καμιά ανοχή της επιδίωξης προνομίων από μέρους του καταπιεζόμενου έθνους.

    Σε κάθε αστικό εθνικισμό καταπιεζόμενου έθνους υπάρχει πανδημοκρατικό περιεχόμενο ενάντια στην καταπίεση κι αυτό ακριβώς το περιεχόμενο το υποστηρίζουμε χωρίς όρους, ξεχωρίζοντας αυστηρά την τάση προς την εθνική του αποκλειστικότητα, καταπολεμώντας την τάση του Πολωνού αστού να καταπιέζει τον εβραίο κ.λπ. κ.λπ».
    Λένιν: «Για το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Εθνών» σελ. 61

    «Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Ο ίδιος, όμως, ο Μαρξ, επανειλημμένα καλούσε να πάρουν μέρος σε εθνικό πόλεμο: ο Μαρξ το 1849, ο Ένγκελς το 1859 (το τέλος της μπροσούρας του “Πάδος και Ρήνος”, όπου διεγείρεται ανοιχτά το εθνικό αίσθημα των Γερμανών, τους καλούν ανοιχτά σε εθνικό πόλεμο). Το 1891 ο Ένγκελς, λόγω της απειλής και του επερχόμενου τότε πολέμου της Γαλλίας (Μπουλανζέ) και του Αλέξανδρου του Γ’ ενάντια στη Γερμανία, αναγνώριζε ανοιχτά την “υπεράσπιση της πατρίδας”.
    Μήπως ο Μαρξ και ο Ένγκελς τα μπέρδευαν και έλεγαν άλλα σήμερα και άλλα αύριο; Όχι. Κατά τη γνώμη μου, η αναγνώριση της “υπεράσπισης της πατρίδας” στον εθνικό πόλεμο ανταποκρίνεται απόλυτα στο μαρξισμό. Το 1891 οι Γερμανοί σοσιαλδημοκράτες πραγματικά θα έπρεπε να υπερασπίσουν τη χώρα τους στον πόλεμο ενάντια στον Μπουλανζέ και τον Αλέξανδρο τον Γ’. Αυτό θα ήταν μια ιδιόμορφη παραλλαγή εθνικού πολέμου».
    Λένιν: «Γράμμα στην Ι. Φ. Αρμάντ», 30 του Νοέμβρη του 1916
    Άπαντα, τομ. 49ος, σελ. 328-330

    «Κοντολογίς: ο πόλεμος ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές μεγάλες δυνάμεις (δηλαδή σε δυνάμεις που καταπιέζουν μια ολόκληρη σειρά ξένους λαούς, που τους τυλίγουν με τα δίχτυα της εξάρτησης από το χρηματιστικό κεφάλαιο κ.τ.λ.) ή σε συμμαχία μ’ αυτές, είναι ιμπεριαλιστικός πόλεμος.
    Τέτοιος είναι ο πόλεμος του 1914-1916. Η “υπεράσπιση της πατρίδας” σ’ αυτό τον πόλεμο είναι απάτη, είναι δικαίωσή του.Ο πόλεμος από μέρους των καταπιεζόμενων (λ.χ. των αποικιακών λαών) ενάντια στις ιμπεριαλιστικές, δηλαδή στις καταπιεστικές δυνάμεις, είναι πραγματικά εθνικός πόλεμος. Αυτός είναι δυνατός και τώρα. Η “υπεράσπιση της πατρίδας” από μέρους της εθνικά καταπιεζόμενης χώρας ενάντια στην καταπιέζουσα δεν είναι απάτη και οι σοσιαλιστές δεν είναι διόλου ενάντια στην “υπεράσπιση της πατρίδας” σ’ ένα τέτοιο πόλεμο.
    Η αυτοδιάθεση των εθνών είναι το ίδιο με τον αγώνα για πλήρη εθνική απελευθέρωση, για πλήρη ανεξαρτησία, ενάντια στην προσάρτηση και οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να παραιτηθούν από ένα τέτοιο αγώνα -όποια μορφή κι αν πάρει μέχρι την εξέγερση ή τον πόλεμο- χωρίς να πάψουν να είναι σοσιαλιστές».
    Λένιν: «Σχετικά με τη Γελοιογραφία του Μαρξισμού και τον “Ιμπεριαλιστικό Οικονομισμό”»
    Γράφτηκε Αύγουστο-Οκτώβρη του 1916
    Εκδόσεις ΠΡΟΓΚΡΕΣ, σελ. 11-12

    «… η αστική τάξη των καταπιεζόμενων εθνών μόνο φλυαρεί για εθνική εξέγερση, ενώ στην πράξη έρχεται σε αντιδραστικές συναλλαγές με την αστική τάξη του καταπιεστικού έθνους, πίσω από την πλάτη και ενάντια στο λαό της, στις περιπτώσεις αυτές η κριτική των επαναστατών μαρξιστών πρέπει να στρέφεται όχι ενάντια στο εθνικό κίνημα, αλλά ενάντια στον εκφυλισμό, στον εκχυδαϊσμό, στη μετατροπή του σε μικροκαβγά».
    Λένιν: «Σχετικά με τη Γελοιογραφία του Μαρξισμού και τον “Ιμπεριαλιστικό Οικονομισμό”»
    Γράφτηκε Αύγουστο-Οκτώβρη του 1916
    Εκδόσεις ΠΡΟΓΚΡΕΣ, σελ. 41

    «Από μαρξιστική άποψη, όμως, τέτοιοι γενικοί και αφηρημένοι ορισμοί, όπως ο “μη πατριωτισμός”, δεν έχουν καμιά απολύτως αξία. Η πατρίδα, το έθνος, είναι ιστορικές κατηγορίες. Αν σε καιρό πολέμου πρόκειται για την υπεράσπιση της δημοκρατίας ή για αγώνα ενάντια στο ζυγό που καταπιέζει ένα έθνος, εγώ δεν είμαι καθόλου ενάντια σ’ ένα τέτοιο πόλεμο και δεν φοβάμαι τις λέξεις “υπεράσπιση της πατρίδας” όταν αναφέρονται σ’ ένα τέτοιου είδους πόλεμο ή εξέγερση. Οι σοσιαλιστές τάσσονται πάντοτε με το μέρος των καταπιεζόμενων και συνεπώς δεν μπορούν να είναι αντίπαλοι των πολέμων που έχουν σκοπό τη δημοκρατική ή σοσιαλιστική πάλη ενάντια στην καταπίεση».
    Λένιν : «Γράμμα προς τον Μπορίς Σουβάριν»
    Γράφτηκε το Δεκέμβρη του 1916
    Άπαντα, τομ. 30, σελ. 262

    «Είναι ολοφάνερο πως σ’ αυτό το ζήτημα (όπως και στην αντίληψη για τον “πατριωτισμό”), δεν είναι ο αμυντικός ούτε ο επιθετικός χαρακτήρας του πολέμου, μα τα συμφέροντα της ταξικής πάλης του προλεταριάτου ή μάλλον τα συμφέροντα του διεθνούς κινήματος του προλεταριάτου, που αποτελούν τη μοναδική δυνατή σκοπιά από την οποία μπορεί να εξεταστεί και να λυθεί το ζήτημα της στάσης των σοσιαλδημοκρατών απέναντι στο ένα ή το άλλο φαινόμενο στις διεθνείς σχέσεις»
    Λένιν : «Ο Πολεμοχαρής Μιλιταρισμός και η Αντιμιλιταριστική Τακτική της Σοσιαλδημοκρατίας»
    Δημοσιεύτηκε τον Ιούλη του 1908
    Άπαντα, τομ. 17, σελ. 198

  9. Οσίνσκι on

    “Εφόσον η επανάσταση στη Γερμανία καθυστερεί, καθήκον μας είναι να μαθητεύσουμε στο γερμανικό κρατικό καπιταλισμό, να κάνουμε κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να τον αφομοιώσουμε, να πολλαπλασιάσουμε τις δικτατορικές μεθόδους προκειμένου να επιταχύνουμε την αφομοίωση τού δυτικισμού από τη βάρβαρη Ρωσία, χρησιμοποιώντας κάθε βάρβαρο μέσον στον αγώνα κατά τής βαρβαρότητας (…) Ο κρατικός καπιταλισμός είναι ένα βήμα προς τα εμπρός σε σχέση με τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων [στη σοβιετική Ρωσία]“.

    Β.Ι. Λένιν, απαντώντας στους “αριστερούς κομμουνιστές” Μπουχάριν, Οσίνσκι, κ.λπ.,
    5 Μαϊου 1918

    [Ειλικρίνεια; Κυνισμός; ή απλώς απατεωνιά και παραγνώριση της πραγματικότητας για την υπεράσπιση της εξουσιαστικής ανάγκης του Λένιν. Εφόσον βέβαια η Επανάσταση στη Γερμανία ξέσπασε λίγους μήνες αργότερα!]

  10. […] Φλεβάρη του 1918 πάνω στο ζήτημα της υπογραφής ή όχι της Συνθήκης του Μπρεστ Λιτόφσκ. Δηλαδή: ειρήνευση με βαρύτατους και επαχθέστατους […]

  11. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ για τις συνέπειες της ανακωχής μπολσεβίκων –γερμανών και τη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ

    «….Κιόλας, πριν την υπογραφή της συνθήκης ανακωχής, τα γερμανικά στρατεύματα μεταφέρθηκαν κατά χιλιάδες από τη Ρωσία στη Φιλανδία και στις Φλάνδρες. Οι τελευταίες αιματηρές επιθέσεις των γερμανών κοντά στο Καμπρέ και στο Νότο , οι τελευταίες τους «λαμπρές» επιτυχίες αποτελούν ήδη στην Ιταλία, αποτελούν ήδη συνέπειες της μπολσεβικικής επανάστασης στην Πετρούπολη.

    Με τις καρδιές ζεστές ακόμα από τις σκηνές συναδέλφωσης με τους ρώσους επαναστάτες, με πρόσφατες τις κοινές πόζες μπροστά στο φωτογραφικό φακό, τα τραγούδια και τις ζητωκραυγές για τη Δόξα της Διεθνούς, οι γερμανοί «σύντροφοι» ορμάνε ήδη με σηκωμένα τα μανίκια για να συντρίψουν όσο μπορούν τους άγγλους, τους γάλλους και τους ιταλούς προλετάριους. Τώρα, οι μαζικές ενισχύσεις σε ζωντανό ανθρώπινο κρέας για τροφή στα κανόνια, που στέλνονται απ’ τη Γερμανία θάχουν σαν αποτέλεσμα να γίνει δέκα φορές μεγαλύτερη η σφαγή στο δυτικό και Ανατολικό μέτωπο του πολέμου…

    Έτσι η ρωσική ανακωχή και η χωριστή Συνθήκη Ειρήνης που θα ακολουθήσει αμέσως μετά, θάχουν σαν πρώτα αποτελέσματα όχι την επίσπευση της γενικής ειρήνης αλλά πριν απ’ όλα την παράταση της διάρκειας της γενοκτονίας ανάμεσα στους λαούς και την όξυνση του τερατώδικου και αιματηρού χαρακτήρα του…»

    («Spartakus Briefe», ν. 8, Γενάρης 1918)

  12. Ο Leon Trotsky ως… Stavros Papadopoulos
    ————-
    1913: When Hitler, Trotsky, Tito, Freud and Stalin all lived in the same place

    In January 1913, a man whose passport bore the name Stavros Papadopoulos disembarked from the Krakow train at Vienna’s North Terminal station……….. His name was Leon Trotsky.

    http://www.bbc.co.uk/news/magazine-21859771

  13. […] με τους Γερμανούς -λίγους μήνες πριν (Μάρτιος του ’18)- μια επονείδιστη ειρήνη στο Μπρεστ-Λιτόφσκ, με το πρόσχημα ότι έτσι σώζει την κυριαρχία του επί […]

  14. […] Για τις πολιτικές στη νεαρή ΕΣΣΔ που έκριναν το μέλλον της Ανατολής, αλλά και του ίδιου του σοβιετικού πειράματος, δες: «Η μοιραία αλλά άγνωστη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ»   https://kars1918.wordpress.com/2013/03/01/brzesc-litewski/ […]

  15. Ζ on

    Eνα άρθρο του Μπογιόπουλου με τίτλο «Ο Βαρουφάκης στο… Μπρεστ Λιτόφσκ!» είναι αποκαλυπτικός της ωραιοποιημένης εικόνας που υπάρχει στους Έλληνες αριστερούς για μια άγρια αντιλαϊκή συνθήκη υποταγής στον γερμανικό ιμπεριαλισμό

    http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/299999,O_Baroyfakhs_sto_Mprest_Litofsk!.html

  16. ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΟΥ 1918
    FT: Συνθήκη αλά Μπρεστ-Λιτόφσκ θα υπογράψει ο Τσίπρας

    Με τη συμφωνία ειρήνης των Μπολσεβίκων το 1918 παραλληλίζει τις εξελίξεις στη διαπραγμάτευση και την ενδεχόμενη συμφωνία με τους δανειστές δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times.
    FT: Συνθήκη αλά Μπρεστ-Λιτόφσκ θα υπογράψει ο Τσίπρας

    Ως πολιτικοί με μαρξιστικό υπόβαθρο και μια συγγένεια με τη Ρωσία, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Έλληνας πρωθυπουργός, και οι συνεργάτες του στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν τα πάντα για τη συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ το Μάρτιο του 1918. Ή ας ελπίσουμε ότι το κάνουν. Γιατί αυτό που αντιμετωπίζει τώρα η κυβέρνηση του κ.Τσίπρα, εάν εύχεται να πετύχει μία συμφωνία και να αποφύγει τη χρεοκοπία, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μία εκδοχή της συνθήκης Μπρεστ-Λιτόφσκ του 21ου αιώνα», επισημαίνει στην εισαγωγή του το δημοσίευμα των Financial Times.

    «Υπό τους σκληρούς όρους αυτής της συνθήκης ο Βλαντιμίρ Λένιν και οι Μπολσεβίκοι συνθηκολόγησαν με τη Γερμανία το Νοέμβριο του 1917 παραχωρώντας το μισό ευρωπαϊκό έδαφος της Ρωσίας, συμπεριλαμβανομένης της Ουκρανίας, των χωρών της Βαλτικής και ένα τέταρτο του πληθυσμού της χώρας. Οι Μπολσεβίκοι εκχώρησαν τον έλεγχο των περισσότερων από τα ανθρακωρυχεία της Ρωσίας, το μισό των υπόλοιπων βιομηχανιών και περισσότερο από το 1/3 των εύφορων εδαφών τους. Ο Λένιν δέχθηκε τη συνθήκε για έναν απλό λόγο: για να επιβιώσει στην εξουσία, ώστε κάνει μία επανάσταση μέσα στο «σπίτι» του», υπογραμμίζει.

    Και συνεχίζει: Όμως οι μεταρρυθμίσεις που οι πιστωτές και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, θέλουν να επιβάλλουν στην Ελλάδα είναι πολύ λιγότερο επαχθείς, συμπεριλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, τις κρατικές συντάξεις και το φορολογικό σύστημα, και απαιτούν δέσμευση για μακροπρόθεσμη δημοσιονομική πειθαρχία σε αντάλλαγμα της οικονομικής βοήθειας που θα κρατήσουν την Ελλάδα εντός Ευρωζώνης».

    «Αλλά στα μάτια του ΣΥΡΙΖΑ αυτοί οι όροι είναι εξαιρετικά ταπεινωτικοί, καθώς υποστηρίζουν ότι μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση θα αθετήσει τις δεσμεύσεις της προς τους ψηφοφόρους και θα παραδοθεί στους όρους που επιβάλλουν οι ξένοι. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται να μην υποκύψει στους πιστωτές – όπως ακριβώς και ο Λέων Τρότσκι δεσμεύθηκε το 1918 να μην δεχθεί τους όρους ειρήνης της Γερμανίας. Στο τέλος, όμως, ο Τρότσκι έχασε τη δύναμή του και ο Λένιν συγκέντρωσε την πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής για την υπογραφή του Μπρεστ-Λιτόφσκ», τονίζουν οι FT.

    Η εφημερίδα επισημαίνει τις ομοιότητες στη συμπεριφορά του Τρότσκι στις διαπραγματεύσεις Μπολσεβίκων-Γερμανών με αυτή της ελληνικής κυβέρνησης από την ημέρα που ανέλαβε την εξουσία στις 25 Ιανουαρίου.

    «Ο Τρότσκι χρησιμοποίησε τις ειρηνευτικές συνομιλίες στο Μπρεστ-Λιτόφσκ ως φόρουμ για να προπαγανδίσει το μήνυμα της επανάστασης στιυς εργάτες και τους στρατιώτες της Ευρώπης που είχαν εξαντληθεί από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι και ο Ελληνας υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης, και άλλα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος που χαρράσσουν εσωτερικά πολιτική, τους τελευταίους πέντε μήνες προσπαθούν να πείσουν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη σχετικά με την ανάγκη να τερματιστεί η «λιτότητα», κόντρα στην πολιτική των πιστωτών», επισημαίνει το δημοσίευμα.

    «Ακόμη ένας παραλληρισμός με τους μπολσεβίκους είναι ότι ο κ. Τσίπρας και άλλοι πολιτικοί του ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβαν τα ηνία της κυβέρνησης χωρίς να έχουν προηγούμενη εμπειρία σε θέσεις εξουσίας- και δεν δείχνουν την επιθυμία να ζητήσουν συμβουλές από εκείνους που θεωρούσαν ως «σάπιες δομές του παλαιού καθεστώτος», αναφέρει το άρθρο.

    «Για το λόγο αυτό, οι αρχικές διαπραγματεύσεις μεταξύ της κυβέρνησης Τσίπρας και των πιστωτών ήταν χάσιμο χρόνου – τουλάχιστον στα μάτια της ΕΕ και του ΔΝΤ- επειδή οι Έλληνες ήταν εντελώς απροετοίμαστοι για λεπτομερείς τεχνικές συζητήσεις», προσθέτει.

    http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22767&subid=2&pubid=64201405

  17. Λένιν on

    ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ ΠΟΝΤΟΣ

    PostDateIconΠαρασκευή, 04 Μάρτιος 2016 15:40 | PostAuthorIconΣυντάχθηκε απο τον/την frap | PDF Εκτύπωση E-mail
    3 Μαρτίου 1918: Η Συνθήκη που πρόδωσε τους Έλληνες του Ανατολικού Πόντου

    3 Μαρτίου 1918: Η Συνθήκη που πρόδωσε τους Έλληνες του Ανατολικού Πόντου

    Γερμανικό άγημα υποδέχεται τη σοβιετική αποστολή (Κάμενεφ, Τρότσκι) στο σταθμό του Μπρεστ-Λιτόφσκ
    Στις 3 Μαρτίου του 1918 υπεγράφη το τρίτο μέρος της Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ ανάμεσα στην μπολσεβικική Ρωσία και τις Κεντρικές Δυνάμεις, τη Γερμανία και τους συμμάχους της, κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η νεοσύστατη Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία παρέδιδε στα χέρια του αντιπάλου τεράστια εδάφη.

    Οι πρώτες σελίδες της Συνθήκης γραμμένες στα γερμανικά,ουγγρικά, βουλγαρικά, οθωμανικά τουρκικά και ρωσικά

    Οι περιοχές των πόλεων της Υπερκαυκασίας Καρς και Αρνταχάν, με πολυάριθμους χριστιανικούς πληθυσμούς (κυρίως Αρμενίους, Έλληνες και Ασσυρίους), μετά από σαράντα χρόνια παραμονής στα εδάφη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας παραδόθηκαν στους Τούρκους.

    Από τον Απρίλιο του 1916, μέρος της Ρωσίας αποτελούσε και το βιλαέτι της Τραπεζούντας. Την εξουσία στην περιοχή ασκούσε ο μητροπολίτης Χρύσανθος. Ο επικεφαλής των τουρκικών δυνάμεων Τζεμάλ Αζμί, κατά την αποχώρησή του από την Τραπεζούντα θεώρησε σκόπιμο και δίκαιο να παραχωρήσει επίσημα την εξουσία στα χέρια του Έλληνα δεσπότη. Την ελληνική τοπική Αρχή την δέχτηκαν και οι Ρώσοι. Με τη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ η θρυλική Τραπεζούντα ξαναγύρισε στα χέρια των Τούρκων κατακτητών, όπως και όλος ο Ανατολικός Πόντος.

    Η παραχώρηση των εδαφών στην Υπερκαυκασία και τον Πόντο έγινε στο πλαίσιο μιας ευρύτερης απόφασης.

    Η απόφαση των Μπολσεβίκων
    Με την επικράτηση των Μπολσεβίκων στην εξουσία στις 25 Οκτωβρίου (7 Νοεμβρίου) του 1917, η Ρωσία εξήλθε από την Αντάντ. Οι Γερμανοί, ενώ ηττήθηκαν από τις Δυνάμεις υπό την ηγεσία της Αγγλίας, της Γαλλίας και της Ρωσίας, έβλεπαν την αδυναμία σκληρής διαπραγμάτευσης εκ μέρους της νέας ρωσικής ηγεσίας.

    Αντιπρόσωποι των Κεντρικών Δυνάμεων: ο Γερμανός στρατηγός Χόφμαν, ο υπ. Εξωτερικών της Αυστροουγγαρίας κόμης Τσέρνιν, ο εκπρόσωπος των Οθωμανών Μεχμέτ Ταλαάτ πασάς και ο Γερμανός υπ. Εξωτερικών φον Κούλμαν

    Στην πρώτη φάση οι Σοβιετικοί πρότειναν στους Γερμανούς ανακωχή, η οποία και συνήφθη στις 15 Δεκεμβρίου του 1917. Το σύνθημα «Ειρήνη άνευ προσαρτήσεων, άνευ αποζημιώσεων», γινόταν πραγματικότητα μετά από τον νικηφόρο για τη Ρωσία πόλεμο. Κουρασμένος μετά από τέσσερα χρόνια, ο ρωσικός στρατός περίμενε τη διακοπή του πολέμου με οποιοδήποτε κόστος. Οι αντιπολεμικές δηλώσεις του Λένιν έσπασαν το φιλοπόλεμο ηθικό των στρατιωτών.

    Ξεκίνησαν οι έφοδοι των Γερμανών σε όλο το μέτωπο. Η Ρωσία δεν μπορούσε να αντισταθεί επειδή στη χώρα επικρατούσε χάος. Μετά από δύο προσπάθειες να διαπραγματευτούν, οι εκπρόσωποι της σοβιετικής εξουσίας υπέγραψαν την παραχώρηση εδαφών άνευ όρων. Η Ρωσία παρέδιδε στις Κεντρικές Δυνάμεις την Πολωνία και τη Λιθουανία. Η Λετονία, η Εσθονία και η Φινλανδία εκκενώνονταν από τα ρωσικά στρατεύματα.

    Η σοβιετική αντιπροσωπεία: α΄ σειρά Κάμενεφ, Γιόφε, Μπιτσένκο· β΄ σειρά Λίπσκι, Στούτσκα, Τρότσκι, Κάραχαν

    Η τελευταία ελπίδα
    Στις 3 Μαρτίου του 1918 ο ελληνισμός του Πόντου έχασε το τελευταίο του προπύργιο στην πάτρια γη. Μαζί με τα ρωσικά στρατεύματα, από τις πατρογονικές εστίες έφυγαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες συμπληρώνοντας τον ήδη μεγάλο αριθμό προσφύγων στον Καύκασο και τα βόρεια παράλια της Μαύρης Θάλασσας.

    Η προσπάθεια της ποντιακής ηγεσίας εκείνης της εποχής να φέρει πίσω τον ελληνικό πληθυσμό είχε πρόσκαιρη και μερική επιτυχία. Το 1919, μετά την προέλαση του ελληνικού στρατού στη Μικρά Ασία, 100.000 Πόντιοι γύρισαν στα σπίτια τους. Ο πατριωτισμός τους όμως έστειλε πολλούς από αυτούς στο θάνατο από τα χέρια των κεμαλιστών.

    Το 1923, μετά τη Συνθήκη της Λοζάνης, ο εναπομείνας ελληνικός πληθυσμός του Πόντου αναγκάστηκε για πολλοστή φορά να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς και να εγκατασταθεί στην Ελλάδα.

    Τελευταία Ενημέρωση (Παρασκευή, 04 Μάρτιος 2016 16:06)
    http://www.fotisraptispoint.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=189%3A2016-03-04-15-40-34&catid=36%3A2010-01-17-17-19-27&Itemid=57

  18. D on

    Υπόμνημα του Ριχαρντ φον Κολμαν Υπουργου εξωτερικων της Γερμανιας προς τον Καιζερ Γουλιελμο Β’ (3-12-1917).

    «Η διαπασις της Ανταντ και εν συνεχεια η διαμορφωσις ευνοικων δι ημας συνδυασμων είναι από διπλωματικης αποψεως ο σπουδαιοτερος πολεμικος μας σκοπος. Ως ασθενεστερος κρικος της εχθρικης αλυσεως ενεφανιζετο η Ρωσια. Οθεν ενδυκνειετο δι’ημας η χαλαρωσις και ει δυνατον η αποσπασις του. Το σκοπον τουτο εξυπηρετει η αποσυνθετικη εργασια που εφροντισαμεν να αναληφθη οπισθεν του μετωπου, εις το εσωτερικον της Ρωσιας και δη η ενθαρρυνσις των χωριστικων τασεων και η υποστηριξης των μπολσεβικων. Μονο τα μεσα , τα όποια δια διαφορων οδων και υπο εναλλασομενην διαρκως ετικετταν εστελλαμεν εις τους μπολσεβικους , τους επετρεψαμεν να συγκροτησουν και να εκδωσουν το κυριωτερον δημοσιογραφικον των οργανον, την ΠΡΑΒΔΑ, να αναπτυξουν ενεργητικης δρασιν και να διευρυνουν την στενην αρχικως βασιν του κομματος των.

    Οι μποσλεβικοι ευρισκονται ηδη στην εξουσιαν . Δεν δυναμεθα φυσικα να προβλεψωμεν , ποσον καιρο θα δυνηθουν να παραμεινουν εις την αρχην. Προς εδραιωσιν των θεσεων των τους είναι απαραιτητος η ειρηνη. Από της ιδικης μας πλευρας ευνοητον είναι ότι εχομεν κάθε συμφερον να εκμεταλλευθομεν την βραχειαν ισως παραμονην των εις την εξουσιαν , δια να καταληξωμεν πρωτον εις μια ανακωχην και εν συνεχεία και κατά το δυνατον εις την συνομολογησιν της ειρηνης. Η συναψις μιας χωριστης ειρηνης θα εσημαινε την πραγματοποιησιν του πολεμικου σκοπου τον οποιον επιδιωκομεν, την ρηξιν δηλονοτι των σχεσεων της Ρωσιας μετα των συμμαχων της.

    Η τεταμενη καταστασις , την οποιαν θα εχη αναγκαστικως ως συνεπειαν η ρηξις αυτή, θα καθοριση και τον βαθμον της αναγκης, εις την οποιαν θα ευρεθη η Ρωσια να στηριχθη εις ημας και γενικωτερον τας μελλοντικας σχεσεις με το Ραιχ. Υπο τον διωγμον των παλαιων συμμαχων της και εγκαταλελειμμενη παρα αυτων οικονομικως, η Ρωσια θα υποχρεωθη να επιζητηση την υποστηριξιν μας.

    Την βοηθειαν προς την Ρωσιαν θα εχωμεν την δυνατοτητα να της παρασχωμεν προς διαφορους κατευθυνσεις , πρωτιστως δια την τακτοποιησιν και αποκαταστασιν του σιδηροδρομικου δικτυου της. Άλλη μορφη της βοηθειας μας προς την Ρωσιαν θα είναι η χορηγησις εις αυτην ενός μεγαλου δανειου, το οποιον χρειαζεται δια την λειτουργιαν της κρατικης της μηχανης. Το δανειον θα ηδυνατο να χορηγηθη εναντι προκαταβολων εκ μερους του οφειλετου εις ειδος, όπως σιτηρα, πρωται υλαι κτλ. Επι τη βασει μιας τοιαυτης βοηθειας , η οποια θα διαμορφωνεται αναλογως προς τας εκαστοτε αμεσους αναγκας, θα καλλιεργηθη κατά την γνωμην μου συν τω χρονω το εδαφος δια μιαν στενωτεραν προσεγγισιν μεταξυ των δυο χωρων…»

  19. Απόπειρα δολοφονίας του Λένιν

    Στις 30 Αυγούστου 1918 η Φάνια Καπλάν, μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος, πλησίασε το Λένιν μετά από μία ομιλία του σε κάποια συνεδρίαση και ενώ βρισκόταν στο δρόμο για το αυτοκίνητό του. Τον φώναξε και όταν αυτός γύρισε τον πυροβόλησε τρεις φορές, δύο από τις σφαίρες τον βρήκαν στον ώμο και τον πνεύμονα. Ο Λένιν οδηγήθηκε στο διαμέρισμά του στο Κρεμλίνο, και αρνήθηκε την εισαγωγή του σε νοσοκομείο, πιστεύοντας πως άλλοι δολοφόνοι θα τον περίμεναν εκεί. Οι γιατροί κλήθηκαν, αλλά αποφάσισαν ότι ήταν πάρα πολύ επικίνδυνο να αφαιρεθούν οι σφαίρες. Ο Λένιν συνήλθε τελικά, αν και η υγεία του εξασθένησε από αυτό το σημείο. Θεωρείται ότι το γεγονός αυτό συνέβαλε στον πρόωρο θάνατό του.

    ———————————————————————–
    ΦΑΝΥ ΚΑΠΛΑΝ

    Η γυναίκα που πυροβόλησε τον Λένιν φωνάζοντας «προδότη»

    Στις 30 Αυγούστου 1918 αυτή η ρωσο-εβραία επαναστάτρια τράβηξε πιστόλι και έριξε τρεις σφαίρες στον Βλαντιμίρ Λένιν την ώρα που έβγαινε από ομιλία σε εργοστάσιο της Μόσχας.

    «Λέγομαι Φάνυ Κάπλαν. Εγώ πυροβόλησα τον Λένιν σήμερα. Το έκανα με τη θέλησή μου. Δεν θα σας πω πού βρήκα το περίστροφο. Ήθελα από καιρό να τον σκοτώσω. Πιστεύω ότι είναι προδότης της επανάστασης. Έχω εξοριστεί στο Ακατούι γιατί συμμετείχα στην απόπειρα δολοφονίας ενός αξιωματούχου του τσάρου στο Κίεβο. Πέρασε 17 χρόνια εκεί δουλεύοντας σκληρά. Απελευθερώθηκα μετά την επανάσταση».

    Αυτά ήταν τα λόγια που κατέγραψε η αστυνομία από την κατάθεση της γυναίκας που έμελε να περάσει στην ιστορία, μαζί με τον Λένιν, γιατί αποπειράθηκε να τον δολοφονήσει. Η Κάπλαν εκτελέστηκε τέσσερις ημέρες αργότερα, χωρίς δίκη ή έρευνα, με μια σφαίρα στο κεφάλι. Το σώμα της διαμελίστηκε για να μη μείνει κανένα ίχνος.

    Κόκκινη τρομοκρατία

    Η εκτέλεση της Κάπλαν ανοίγει το χορό της κόκκινης τρομοκρατίας. Ο Ιωσήφ Στάλιν που δεν βρισκόταν στη Μόσχα την ημέρα της απόπειρας δολοφονίας του Λένιν στέλνει τηλεγράφημα με εντολή να δοθεί τέλος στην ανοχή απέναντι σε επαναστατικά κινήματα. 800 μέλη του κόμματος της Κάπλαν εκτελούνται χωρίς δίκη.

    Εκείνη την ημέρα, στις 30 Αυγούστου 1918, ο Λένιν επισκεπτόταν το εργοστάσιο του Μίχελσον στη Μόσχα, χωρίς σωματοφύλακες. Κάνει την ομιλία του και γύρω στις 10 το βράδυ βγαίνει και ετοιμάζεται να ανέβει στο αυτοκίνητό του. Εργάτες τον περιτριγυρίζουν και συνομιλούν. Η Κάπλαν βρίσκεται μέσα στο πλήθος και τον ρωτάει κάτι για τον τρόπο που εφαρμόζει το επαναστατικό πρόγραμμα των μπολσεβίκων. Εκείνος γυρίζει για να κοιτάξει. Η νεαρή γυναίκα βγάζει ένα πιστόλι και τον πυροβολεί τρεις φορές. Μια σφαίρα τον πετυχαίνει στον πνεύμονα, μια στον ώμο και μια στο σαγόνι.

    Οι εργάτες ακινητοποιούν την Κάπλαν ενόσω άλλοι σέρνουν τον Λένιν, βαριά τραυματισμένο, στο αυτοκίνητο. Ο ηγέτης ζητάει από τον οδηγό του να τον οδηγήσει στο Κρεμλίνο γιατί φοβάται ότι στο νοσοκομείο μπορεί να συμβεί άλλη απόπειρα δολοφονίας. Ήδη με εξασθενημένη υγεία ο Λένιν δεν συνήλθε ποτέ από αυτό το ατύχημα και πέθανε τρία χρόνια αργότερα.

    Στη Σιβηρία

    Η Φάνυ Κάπλαν, Φέιγκα Τσεμόβνα Ρόιτμπλατ στο πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε σε μια φτωχή ρωσοεβραική οικογένεια επτά παιδιών. Έγινε από μικρή μέλος ενός επαναστατικού κόμματος, με αναρχικές απόψεις, που είχε στόχο να εκθρονίσει τον τσάρο. Το 1906 συνελήφθη στο Κίεβο για συμμετοχή σε απόπειρα δολοφονίας και έμεινε σε καταναγκαστικά έργα ως το 1917 σε στρατόπεδο στη Σιβηρία, όπου έχασε εν μέρει την όρασή της.

    Παρέμεινε μέλος του επαναστατικού κόμματος που μετά την επανάσταση του 1917 θεωρεί ως αντίπαλό του τον ηγέτη της Βλαδίμηρο Λένιν . Κάποια μέλη του κόμματος αποφασίζουν να τον δολοφονήσουν και ξεκινάει κύκλος παρακολούθησής του. Η Κάπλαν κρατούσε πραγματικά το περίστροφο; Ορισμένοι ιστορικοί αμφισβητούν τα γεγονότα αλλά η σοβιετική ιστορία δεν παραχώρησε σελίδες γι’ αυτή την υπόθεση.

    Πηγή: Η γυναίκα που πυροβόλησε τον Λένιν φωνάζοντας «προδότη» | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/65576/%CE%B7-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CE%B2%CF%8C%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD-%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%C2%AB%CF%80%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%84%CE%B7%C2%BB#ixzz4V4sre43X

  20. A on

    Ερυθροί εναντίον Λευκών – Ο Εξοντωτικός Ρωσικός Εμφύλιος Πόλεμος

    Στις 6 Νοεμβρίου του 1917 φυσούσε ένας παγωμένος αέρας προερχόμενος από τον κόλπο της Φινλανδίας, αέρας που έκανε την η­λιόλουστη μέρα ιδιαίτερα παγερή. Η πρωτεύουσα της Ρωσίας των Τσάρων, η Αγία Πετρούπολη, ζούσε στον κανονικό, συνηθισμένο της ρυθμό. Στις φαρδιές λεωφόρους περπατούσαν κομψές κυρίες, κύριοι της αριστοκρατίας και ευσταλείς αξιωματικοί που φορούσαν τις καλύτερες στολές τους γεμάτες τσα­ρικά παράσημα. Στα εστιατόρια έρρεε άφθονη η σαμπάνια, ενώ στις χαρτοπαικτικές λέ­σχες παίζονταν μεγάλα χρηματικά ποσά. Η θρυλική χορεύτρια Ταμάρα Πλατόνοβνα Καρσάβινα εμφανιζόταν με το «Αυτοκρατορικό Ρωσικό Μπαλέτο» Κίροφ στο θέατρο Μαρίνσκυ, ενώ στο θέατρο Αλεξαντρίνσκυ παιζόταν η τολστοϊκή όπερα «Ο θάνατος του Ιβάν του Τρομερού» του υπό την διεύθυνση του μεγάλου θεατράνθρωπου Βσέβολοντ Εμίλεβιτς Μέγιερχολντ.

    Τα ξημερώματα της 7ης Νοεμβρίου (με το παλαιό ημερολόγιο 24 Οκτωβρίου, εξ ου και «Οκτωβριανή» Επανάσταση) ένοπλες ομάδες Μπολσεβίκων, εκτελώντας τις διαταγές του προέδρου της Στρατιωτικής Επανα­στατικής Επιτροπής των Σοβιέτ της Πετρου­πολης, του Ρωσοεβραίου Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν (του «διασημότερου Εβραίου μετά τον Χριστό»), που έφερε το περιβόητο αγωνιστικό ψευδώνυμο «Τρότσκυ», κινήθηκαν ταχύτατα και κατέλαβαν τους σιδηροδρομικούς σταθ­μούς, την κεντρική τράπεζα, τον σταθμό ηλεκτρικού ρεύματος, την τηλεφωνική εται­ρία και τις γέφυρες στον ποταμό Νέβα. Οι ε­πιτιθέμενοι στρατιώτες και εργάτες δεν είχαν καθόλου απώλειες.

    Η «Προσωρινή Κυβέρνηση» αιφνιδιάστηκε απόλυτα. Δεν είχε προνοήσει για την επιβεβλημένη φρούρηση αυτών των κτιρίων, ενώ οι φήμες για επικείμενο πραξικόπημα των Μπολσεβίκων οργίαζαν ήδη από τα μέσα Οκτωβρίου. Το μόνο κτίριο που απέμεινε στα χέρια της ήταν τα «Χειμερινά Ανάκτορα», πρώην κατοικία του τσάρου Νικολάου Β’ και έδρα του υπουργικού συμβου­λίου. Τα ανάκτορα αυτά κατελόμθοναν έκτα­ση 10 στρεμμάτων και η φρουρά τους αποτελείτο από 1.000 περίπου άτομα, στην πλειο­ψηφία τους μαθητές στρατιωτικών σχολών (Γιούνκερς).

    Ο Πρωθυπουργός και Υπουργός Στρατιωτικών στην Προσωρινή Κυβέρνηση, 35χρονος πρώην δικηγόρος και σοσιαλεπαναστάτης Αλεξάντρ Φεντόροβιτς Κερένσκυ, ντυ­μένος με στρατιωτική στολή και με την συνοδεία ενός υπασπιστή, ενός ταγματάρχη του επιτελείου και δύο ανδρών της προσωπικής του φρουράς αναχώρησε με το αυτοκίνητό του για τη Γκατσίνα, 45 χιλιόμετρα νοτίως της Πετρουπόλεως με σκοπό να συγκεντρώσει στρατεύματα πιστά στην κυβέρνηση τα οποία θα κατέστελλαν την εξέγερση στην Πετρούπολη. Την κρίσιμη εκείνη ώρα η Προ­σωρινή Κυβέρνηση στην Πετρούπολη έμει­νε ακέφαλη. Ο Κερένσκυ συνάντησε στην Γκατσίνα τον διοικητή του 3ου Συντάγματος Ιππικού των Κοζάκων, στρατηγό Πιότρ Νικολάγιεβιτς Κρασνώφ και με το αυτοκίνητο του ταξίδεψαν προς την πόλη Οστρώφ, στην έδρα του τοπικού Κυβερνείου και του Συ­ντάγματος. Οι ώρες που χάνονταν ήταν δραματικά πολύτιμες για το μέλλον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στη Ρωσία.

    Στις 6.30 το απόγευμα της 7ης Νοεμβρίου αντιπροσωπεία των Μπολσεβίκων επέδω­σε τελεσίγραφο στη φρουρά των χειμερινών ανακτόρων: είχαν 20 λεπτά διορία για να παραδοθούν και να αποχωρήσουν από το ανά­κτορο, αλλιώς θα άρχιζε η επίθεση. Οι 11 υ­πουργοί της Προσωρινής Κυβέρνησης, που βρίσκονταν στα ανάκτορα, απέρριψαν το τελεσίγραφο και στις 9 το βράδυ το καταδρομικό «Aurora» άρχισε τον κανονιοβολισμό του κτιρίου, χωρίς να προκαλέσει σοβαρές ζη­μιές. Ομάδες επαναστατών στρατιωτών, ναυτών και εργατών, υπό τη διοίκηση του ερ­γάτη-στρατηγού Βλαντίμιρ Αλεξάντροβιτς Αντόνωφ – Οβσεγιένκο (ο «χασάπης του Ταμπόβ»), ακροβολίστηκαν στον κήπο του ανακτόρου. Τα ξημε­ρώματα της 8ης Νοεμβρίου οι επαναστάτες παραβίασαν μερικές από τις εξωτερικές θύρες του ανακτόρου, εισήλθαν στο εσωτερικό του και συνεπλάκησαν με ομάδες Γιούνκερς, τους οποίους μετά από σύντομο αγώνα αφό­πλισαν και τους άφησαν ελεύθερους. Οι επι­τιθέμενοι είχαν 11 νεκρούς και οι αμυνόμε­νοι κανέναν.

    Στις 13 Νοεμβρίου ο Κερένσκυ και ο Κρασνώφ με δύναμη 700 Κοζάκων ιππέων, ένα σύνταγμα πεζικού, μια μοίρα πυροβολι­κού και ένα θωρακισμένο τραίνο έφθασαν στο Πούλκοβο, μια λοφοσειρά στις νότιες παρυφές της Πετρούπολης. Εκεί, σύμφωνα με τους ιστορι­κούς, ρίχτηκαν οι πρώτες σφαίρες του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου. Στα υψώματα είχαν οχυρωθεί 12.000 επαναστάτες στρατιώτες και ναύτες της Κρονστάνδης. Μετά από σύντομο βομβαρδισμό από το πυροβολικό, οι Κοζάκοι του Κρασνώφ επιτέθηκαν στους Μπολσεβίκους. Το κέντρο και το δεξιό της παράταξης των ε­παναστατών διαλύθηκε. αλλά το αριστερό, που απετελείτο από ναύτες της Κροστάν­δης, προέβαλε σθεναρή αντίσταση. Οι άνδρες του Κρασνώφ δεν επιθυμούσαν να συ­νεχίσουν τον αγώνα εναντίον των συμπα­τριωτών τους και ήλθαν σε επαφή με τους Μπολσεβίκους, οι οποίοι και απαίτησαν την παράδοση του Κερένσκυ. Ο Κρασνώφ άρχισε να διαπραγματεύεται τους όρους της ανακω­χής, δίδοντας έτσι τον καιρό στον Κερένσκυ να διαφύγει. Με τη βοήθεια του υποπρόξενου της Βρετανίας, Μπρούς Λόκχαρτ, ο άλλοτε πανίσχυρος πρωθυπουργός της Ρωσίας ταξίδεψε με πλαστό διαβατήριο (ως Σέρβος αξιωματικός) στο λιμάνι του Μουρμάνσκ και απ’ εκεί επιβιβάστηκε σε πλοίο με προορισμό το Λονδίνο. Δεν θα έβλεπε ποτέ πάλι την Ρωσία. Στην έδρα των Μπολσεβίκων στην Πετρούπολη επικρατούσε παραλήρημα νικητήριου ενθουσιασμού Ο μόνος που δεν συμμεριζότα, την αισιοδοξία ηταν ο πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής των Σοβιέτ, Βλαντίμιρ Ίλιτς Ουλιάνωφ (ο «Λένιν»), ένας κοντός φαλακρός άνδρας με έντονα μογγολικά χαρακτηριστικά που ­έδινε την εντύπωση σεμνού δασκάλου επαρχιακού σχολείου. Διακόσιες σαράντα χιλιάδες μπολσεβίκοι είχαν επιβάλει την χαλύβδινη θέλησή τους σε μια χώρα 175 εκατομμυρίων. Όμως η αντίδραση της Ρωσίας στο ερυθρό πραξικόπημα δεν είχε ακόμη εκδηλωθεί.

    …………………………………
    …………………………………

    http://www.unpolitical.gr/2016/07/blog-post_895.html

  21. […] τους Νεότουρκους, –Μπολσεβικική Επανάσταση, -Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ, -εμφύλιος πόλεμος στη Ρωσία, –Μικρασιατική […]

  22. Η δολοφονική απόπειρα κατά του Λένιν

    Σε μια περίοδο κατά την οποία η Οκτωβριανή Επανάσταση προσπαθούσε να παγιώσει την εξουσία της στη νεοσύστατη Σοβιετική Ένωση, ο ηγέτης της Βλαντιμίρ Ουλιάνωφ, γνωστότερος ως Λένιν, έπεφτε θύμα δολοφονικής επίθεσης στη Μόσχα.

    Στις 30 Αυγούστου του 1918 ο Λένιν ολοκλήρωσε μια ομιλία του σε εργοστάσιο της σοβιετικής πρωτεύουσας. Τη στιγμή που ήταν έτοιμος να επιβιβαστεί στο αυτοκίνητο που θα τον μετέφερε πίσω στο Κρεμλίνο, μια μικροκαμωμένη γυναίκα τον πλησίασε και του ζήτησε το λόγο για τη διακυβέρνηση της χώρας. Προτού ο Λένιν της απαντήσει, αυτή τον πυροβόλησε τρεις φορές.

    Δύο από τις σφαίρες βρήκαν τον στόχο, η μία σφηνώθηκε στον πνεύμονα του Λένιν και η άλλη στον ώμο του. Η τρίτη τρύπησε το κασκέτο του χωρίς να αγγίξει κάποιο ζωτικό όργανο. Ο βαριά τραυματισμένος Λένιν μεταφέρθηκε αμέσως στο Κρεμλίνο. Για λόγους ασφαλείας, οι γιατροί πραγματοποίησαν επί τόπου την επέμβαση για την αφαίρεση των βολίδων και όχι σε κάποιο νοσοκομείο.

    Δράστης της απόπειρας ήταν η Φάνια Καπλάν, μία 35χρονη εβραία από φτωχή πολυμελή οικογένεια. Συνελήφθη αμέσως και οδηγήθηκε στα κρατητήρια της ΤσεΚά, της πανίσχυρης μυστικής αστυνομίας των Μπολσεβίκων, προδρόμου της γνωστής μας Κα-Γκε-Μπε.

    Φάνια ΚαπλάνΣτους πράκτορες που την ανέκριναν δήλωσε αβίαστα ότι προσπάθησε να σκοτώσει τον Λένιν, επειδή τον θεωρούσε «προδότη της επανάστασης», όταν έκλεισε την Καταστατική Συνέλευση, στην οποία πλειοψηφούσαν οι Σοσιαλεπαναστάτες (Εσέρους), τους οποίους υποστήριζε. Το Σοσιαλεπαναστατικό Κόμμα, μεγάλος αντίπαλος των Μπολσεβίκων, ήταν μια μη μαρξιστική σοσιαλδημοκρατική παράταξη με σημαντική απήχηση στην αγροτιά της Ρωσίας.

    Η Φάνια Καπλάν δεν ήταν μια τυχαία γυναίκα. Από μικρή στον αντιτσαρικό αγώνα κατηγορήθηκε το 1906 ως συνεργός στη δολοφονία ενός αξιωματούχου του καθεστώτος και καταδικάσθηκε σε ισόβια καταναγκαστικά έργα στη Σιβηρία. Εξέτισε 12 χρόνια από την ποινή της και αποφυλακίστηκε μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση του 1917, που κατέλυσε την τσαρική εξουσία και έφερε στην εξουσία τον ομοϊδεάτη της Αλεξάντρ Κερένσκι.

    Η Καπλάν καταδικάσθηκε σε θάνατο με συνοπτικές διαδικασίες και εκτελέστηκε από τον ναύτη Πάβελ Μάλκοφ στις 3 Σεπτεμβρίου 1918. Ο Λένιν, παρά τη σοβαρότητα των τραυμάτων του, επέζησε. Η υγεία του, όμως, κλονίστηκε σημαντικά και έξι χρόνια μετά, μια σειρά αλλεπάλληλων εγκεφαλικών επεισοδίων τον οδήγησαν στον θάνατο.

    Η απόπειρα δολοφονίας του Λένιν και η δολοφονία του Μοϊζέι Ουρίτσκυ, ενός εξέχοντος στελέχους της ΤσεΚα, σηματοδότησε την έναρξη μιας περιόδου της σοβιετικής ιστορίας, που αποκλήθηκε «Ερυθρά Τρομοκρατία». Υπολογίζεται ότι μέσα σε ένα χρόνο πάνω από 6.000 αντίπαλοι του κομμουνιστικού καθεστώτος συνελήφθησαν και εκτελέστηκαν χωρίς δίκη, ανάμεσά τους και 800 σοσιαλιστές.

    https://www.sansimera.gr/articles/167

  23. […] τον Οκτώβριο του 1917 με την επανάσταση των μπολσεβίκων. Η πολιτική ειρήνευσης με τους Γερμανούς και τους Νεότο… που ακολούθησε η κυβέρνηση του Λένιν είχε ως άμεσο […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: