Η Ρόζα Λούξεμπουργκ για την Οκτωβριανή Επανάσταση


Μια από τις πλέον εμπνευσμένες κριτικές προσεγγίσεις της κοσμογονίας που επέφερε η Ρωσική Επανάσταση από τον Φεβρουάριο του 1917 με κορύφωση την κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους στις 7 Νοεμβρίου, ήταν το κείμενο της Ρόζας Λούξεμπουργκ με τίτλο Ρωσική Επανάσταση».

Η Λούξεμπουργκ έγραψε το κείμενο μέσα στο κελί της φυλακής της στη Γερμανία, στα τέλη του 1918 –λίγο πριν τη δολοφονία της–  έχοντας πληροφορηθεί για όλα τα στάδια της ιστορικής εξέλιξης στη Ρωσία μετά τον Οκτώβρη του ’17. Στο κείμενο αυτό επισήμανε τα λάθη και τις παραλήψεις της πρώτης περιόδου, που επρόκειτο να σφραγίσουν δραματικά το σοβιετικό πείραμα..

Διαφώνησε με την πολιτική του Λένιν στο ζήτημα της χωριστής ειρήνης Ρώσων-Γερμανών εν μέσω του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Λούξεμπουργκ θεωρούσε ότι το ζήτημα της ειρήνης είχε μπει σωστά από τους μπολσεβίκους ως σύνθημα κατά της κυβέρνησης του Κερένσκι. Όμως το σύνθημα είχε ως στόχο την πλήρη και ολοκληρωτική ειρήνευση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και όχι την μερική, χωριστή ειρήνη που ενίσχυε τον γερμανικό ιμπεριαλισμό και οδηγούσε στην παράταση του πολέμου. Θεωρούσε ότι η πρακτική της ξεχωριστής ειρήνης βασιζόταν στην αντίληψη που διακατείχε τον Λένιν ότι θα μπορούσε να χτιστεί «σοσιαλισμός σε μία χώρα»…… .

Σχολίασε αρνητικά δύο βασικές θέσεις των Λένιν και Τρότσκι που έμελε να προκαλέσουν τα μεγαλύτερα προβλήματα στην προσπάθεια εδραίωσης του νέου καθεστώτος: το μοίρασμα της γης των γαιοκτημόνων, της εκκλησίας και του κράτους στους φτωχούς αγρότες που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μικρού και καθυστερημένου κλήρου και το σύνθημα για το «δικαίωμα αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων και απόσχισης από τη Ρωσία». Η Λούξεμπουργκ υποστήριξε ότι η κυβέρνηση των μπολσεβίκων είχε την μεγάλη ευκαιρία να προσχωρήσει εξαρχής στην μετατροπή της γης σε μεγάλες συνεταιριστικές επιχειρήσεις των αγροτών αποφεύγοντας τη δημιουργία μιας εχθρικής τάξης νέων ιδιοκτητών…. .

Όσον αφορά το εθνικό ζήτημα, θεωρούσε ότι η απόδοση του δικαιώματος απόσχισης ήταν μια «εθνικιστική συνταγή», που έθετε την εργατική τάξη των χωρών υπό των έλεγχο των αστικών δυνάμεων. Οπότε αντί τα εργατικά στρώματα της παλιάς Αυτοκρατορίας να παλέψουν για τον πλήρη κοινωνικό μετασχηματισμό, οδηγούνταν στην εθνική εσωστρέφεια και στον ανταγωνισμό: «..το πομπώδες ‘δικαίωμα της αυτοδιάθεσης των Εθνών’, δεν είναι παρά μια κούφια φρασεολογία και ένας μικροαστικός μυστικισμός…. Μετατρέπεται σε μέσο κυριαρχίας της αστικής τάξης.»

Η Λούξεμπουργκ έχει μια αδιαπραγμάτευτη θέση για το ζήτημα της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Θεωρεί αδιανόητο το σοσιαλισμό χωρίς ελευθερία και δημοκρατικά δικαιώματα: «….Με τον αποκλεισμό της δημοκρατίας απ΄ την πολιτική ζωή καταστρέφονται οι ζωντανές πηγές κάθε πνευματικού πλούτου και προόδου…. Η ελευθερία μόνο για τους οπαδούς της κυβέρνησης και μόνο για τα μέλη ενός κόμματος δεν είναι ελευθερία. Η ελευθερία νοείται πάντα ελευθερία γι αυτόν που σκέφτεται διαφορετικά… ».

Ακόμα και στο ζήτημα της «δικτατορίας του προλεταριάτου», που είχε εισαγάγει ο Μαρξ στην πολιτική φιλοσοφία, η Λούξεμπουργκ δίνει το πραγματικό περιεχόμενο που είναι η απόδοση πλήρους ελευθερίας στο λαό κάτι που του το στερούσε η «δικτατορία της αστικής τάξης». Θεωρεί ότι η «δικτατορία του προλεταριάτου» έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την πλήρη δημοκρατία για τα λαϊκά στρώματα. Γιατί «Χωρίς γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευθερία του Τύπου και των συγκεντρώσεων, ελεύθερη πάλη των ιδεών, η ζωή γίνεται μια ζωή επιφανειακή όπου η γραφειοκρατία απομένει ως το μόνο ζωντανό στοιχείο.».

Αφού ερμηνεύει τα λάθη που έκανε η επαναστατική ηγεσία στην Ρωσία μετά τον Οκτώβρη του 1917, που επέφεραν την εσωτερική όξυνση και υπονόμευσαν το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, καταθέτει την άποψή της για τη νέα δομή που δημιουργήθηκε: «Υπάρχει λοιπόν στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια. Όχι όμως η δικτατορία του προλεταριάτου, όχι. Αλλά η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών, δηλαδή η δικτατορία με αστική έννοια, με την έννοια της γιακωβινικής κυριαρχίας.»

 

Αποτέλεσμα εικόνας για Ρωσική Επανάσταση Λούξεμπουργκ

Advertisements

16 Σχόλια

  1. ENA KEIMENO TOY LENIN APO TON MARTH TOY 1917 – PRIN AKOMA PAEI STHN EPANASTATHMENH ROSSIA
    ———————————————————

    Προς τους συντρόφους που ρέουν στην αιχμαλωσία

    του Βλαντίμιρ Ι. Λένιν

    Σύντροφοι! Στη Ρωσία έγινε επανάσταση.

    Οι εργάτες της Πετρούπολης και της Μόσχας πρόβαλαν και πάλι σαν πρωτουργοί του μεγάλου απελευθερωτικού κινήματος. Κήρυξαν πολιτική απεργία. Βγήκαν στους δρόμους με κόκκινες σημαίες. Πάλεψαν σαν λιοντάρια με την τσαρική αστυνομία, τη χωροφυλακή και τη μικρή εκείνη μερίδα του στρατού που δεν πέρασε αμέσως με το μέρος του λαού. Μόνο στην Πετρούπολη οι νεκροί και τραυματίες ξεπερνούν τις 2000. Με το αίμα τους οι ρώσοι εργάτες πλήρωσαν την ελευθερία της χώρας μας.

    Οι διεκδικήσεις των εργατών ήταν: ψωμί, λευτεριά, ειρήνη.

    Ψωμί – γιατί ο λαός της Ρωσίας πεινά, όπως σ’ όλες σχεδόν τις χώρες που συμμετέχουν στο σημερινό ληστρικό πόλεμο.

    Λευτεριά – γιατί η τσαρική κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη τον πόλεμο, μετάτρεψε οριστικά όλη τη Ρωσία σε μια απέραντη φυλακή.

    Ειρήνη – γιατί οι εργάτες της Ρωσίας, όπως και οι πιο συνειδητοί εργάτες των άλλων χωρών, δεν θέλουν πια να πεθαίνουν για τα συμφέροντα μιας χούφτας βαθύπλουτων, δεν θέλουν πια να διεξάγουν τον εγκληματικό πόλεμο, που τον άρχισαν οι εστεμμένοι και μη εστεμμένοι ληστές.

    Η πλειοψηφία των στρατιωτών της φρουράς της Πετρούπολης και της Μόσχας πέρασε με το μέρος των εξεγερμένων εργατών. Οι χακοφορεμένοι εργάτες και αγρότες έδωσαν αδελφικά το χέρι στους μη χακοφορεμένους εργάτες και αγρότες. Η καλύτερη μερίδα των αξιωματικών προσχώρησε στην επανάσταση. Τους αξιωματικούς, που θέλησαν να πάνε ενάντια στο λαό, οι στρατιώτες τους τουφέκισαν.

    Την επανάσταση την έκαναν οι εργάτες και οι στρατιώτες. Όμως, την εξουσία, όπως συνέβηκε και σε άλλες επαναστάσεις, την άρπαξε στην αρχή η αστική τάξη. Η Κρατική δούμα, στην οποία οι …
    τσιφλικάδες και οι καπιταλιστές διαθέτουν τη τεράστια πλειοψηφία, έβαλε όλα τα δυνατά της για να συμφιλιωθεί με τον τσάρο Νικόλαο Β’. Ακόμη και την τελευταία στιγμή, τότε που στους δρόμους της Πετρούπολης έβραζε κιόλας ο εμφύλιος πόλεμος, η Κρατική δούμα έστελνε στον τσάρο το ένα τηλεγράφημα μετά το άλλο, εκλιπαρώντας τον να δεχτεί να κάνει μικροπαραχωρήσεις και να διατηρήσει έτσι το στέμμα του. Δεν είναι η Κρατική δούμα –η Δούμα των τσιφλικάδων κι των βαθύπλουτων- μα οι εξεγερμένοι εργάτες και στρατιώτες που ανάτρεψαν τον τσάρο. Όμως η νέα Προσωρινή κυβέρνηση διορίστηκε από την Κρατική δούμα.

    Η Προσωρινή αυτή κυβέρνηση αποτελείται από εκπροσώπους των φιλελεύθερων καπιταλιστών και μεγάλων γαιοκτημόνων. Τις κυριότερες θέσεις στην κυβέρνηση τις κατέχουν: ο πρίγκιπας Λβοφ (μεγαλοτσιφλικάς και μετριοπαθέστατος φιλελεύθερος), ο Α. Γκοτσκόφ (συνεργάτης του Στολίπιν, που ενέκρινε την εποχή εκείνη τη χρησιμοποίηση στρατοδικείων ενάντια στους επαναστάτες), ο Τερεστσένκο (μεγαλοεργοστασιάρχης ζάχαρης, εκατομμυριούχος), ο Μιλιουκόφ (πάντα υπεράσπιζε και υπερασπίζει και τώρα το ληστρικό πόλεμο, στον οποίο έριξαν τη χώρα μας ο τσάρος Νικόλαος με τη συμμορία του). Ο «δημοκράτης» Κερένσκι κλήθηκε στη νέα κυβέρνηση μόνο και μόνο για να δημιουργηθεί μια επίφαση «λαϊκής» κυβέρνησης, για να έχουν κάποιο «δημοκράτη» που να λέει στο λαό ηχηρά, αλλά κούφια λόγια, την ώρα που οι Γκουτσκόφ και οι Λβόφ θα κάνουν το αντιλαϊκό τους έργο.

    Η νέα κυβέρνηση θέλει τη συνέχιση του ληστρικού πολέμου. Είναι εντολοδόχος των ρώσων, των άγγλων και γάλλων καπιταλιστών που –όπως και οι γερμανοί καπιταλιστές- θέλουν οπωσδήποτε «να χτυπηθούν ως το τέλος» και να κερδίσουν αυτοί τα καλύτερα κομμάτια της λείας. Η κυβέρνηση αυτή δεν θέλει και ούτε μπορεί να δώσει στη Ρωσία ειρήνη.

    Η κυβέρνηση δεν θέλει να αφαιρέσει τη γη από τους τσιφλικάδες προς όφελος του λαού, δεν θέλει να φορτώσει τα βάρη του πολέμου στους πλούσιους. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να δώσει στο λαό ψωμί. Οι εργάτες και ο φτωχός πληθυσμός γενικά είναι αναγκασμένοι να πεινούν όπως και πριν.

    Η νέα κυβέρνηση αποτελείται από καπιταλιστές και τσιφλικάδες. Η κυβέρνηση αυτή δεν θέλει να δώσει στη Ρωσία πλήρη ελευθερία. Κάτω από την πίεση των εξεγερμένων εργατών και στρατιωτών υποσχέθηκε να συγκαλέσει Συντακτική Συνέλευση που να αποφασίσει πως θα οργανωθεί η Ρωσία. Όμως παρελκύει την προκήρυξη εκλογών Συντακτικής Συνέλευσης, θέλοντας να κερδίσει χρόνο και ύστερα να εξαπατήσει το λαό, πράγμα που έκαναν πολλές φορές στην ιστορία οι κυβερνήσεις αυτού του είδους. Δεν θέλει τη δημιουργία λαοκρατικής δημοκρατίας στη Ρωσία. Το μόνο που θέλει είναι να ανεβάσει στο θρόνο στη θέση του κακού τσάρου Νικολάου Β΄ τον τάχα «καλό» τσάρο Μιχαήλ. Θέλει την εξουσία στη Ρωσία να μην την έχει ο ίδιος ο λαός, μα ο νέος τσάρος μαζί με την αστική τάξη.

    Τέτοια είναι η κυβέρνηση.

    Όμως στην Πετρούπολη δίπλα σ’ αυτή την κυβέρνηση οργανώνεται βαθμιαία μια άλλη κυβέρνηση. Οι εργάτες και οι στρατιώτες σχημάτισαν το Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών. Κάθε χίλιοι εργάτες ή στρατιώτες εκλέγουν έναν βουλευτή. Το Σοβιέτ αυτό συνεδριάζει τώρα στα ανάκτορα της Ταυρίδας με πάνω από 1000 πληρεξούσιους. Και αποτελεί μια αληθινά λαϊκή αντιπροσωπεία.

    Το Σοβιέτ αυτό μπορεί να κάνει στην αρχή τούτα ή εκείνα τα λάθη. Αλλά αναπόφευκτα θα φτάσει να απαιτεί βροντόφωνα και επιτακτικά: ειρήνη, ψωμί, λαοκρατική δημοκρατία.

    Το Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών παλεύει για την άμεση σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης, για τη συμμετοχή των στρατιωτών στις εκλογές και για τη λύση του ζητήματος του πολέμου και της ειρήνης. Το Σοβιέτ παλεύει για τη μεταβίβαση της γης του τσάρου και των τσιφλικάδων στα χέρια της αγροτιάς. Το Σοβιέτ παλεύει για τη δημοκρατία και ούτε θέλει να ακούσει για ανακήρυξη καινούργιου «καλού» τσάρου. Το Σοβιέτ απαιτεί γενικό και ίσο δικαίωμα ψήφου για όλους τους άντρες και για όλες τις γυναίκες. Το Σοβιέτ πέτυχε τη σύλληψη του τσάρου και της τσαρίνας. Το Σοβιέτ θέλει να δημιουργήσει μια επιτροπή επιτήρησης που να ελέγχει κάθε βήμα της νέας κυβέρνησης και που στην πράξη να γίνει η ίδια κυβέρνηση. Το Σοβιέτ επιδιώκει τη συμμαχία με τους εργάτες όλων των άλλων χωρών για να χτυπήσουν συντονισμένα τους καπιταλιστές. Πολυάριθμοι εργάτες-επαναστάτες, επωφελούμενοι από την ελευθερία, πήγαν στο μέτωπο για να συνεννοηθούν με τους στρατιώτες πώς να δράσουν από κοινού, πώς να βάλουν τέρμα στον πόλεμο, πώς να εξασφαλίσουν τα δικαιώματα του λαού, πώς να σταθεροποιήσουν την ελευθερία στη Ρωσία. Στην Πετρούπολη εκδίδεται και πάλι η σοσιαλδημοκρατική εφημερίδα «Πράβντα» [1], που βοηθά τους εργάτες να εκπληρώσουν όλα αυτά τα μεγάλα καθήκοντα.

    Έτσι έχουν τα πράγματα σήμερα, σύντροφοι.

    Σεις, που ρεύετε στην αιχμαλωσία, δεν μπορείτε να μείνετε αμέτοχοι. Πρέπει να είστε προετοιμασμένοι ότι και στο μερτικό σας θα πέσει, ίσως, σύντομα ένα σπουδαίο καθήκον.

    Οι εχθροί της ρωσικής ελευθερίας υπολογίζουν κάποτε σε σας. Λένε: στην αιχμαλωσία βρίσκονται περίπου 2 εκατομμύρια στρατιώτες˙ αν αυτοί, γυρίζοντας στην πατρίδα, περάσουν με το μέρος του τσάρου, εμείς μπορούμε να ανεβάσουμε ξανά στο θρόνο τον Νικόλαο ή τον «πολυαγαπημένο» του αδελφούλη. Στην ιστορία υπάρχουν και περιπτώσεις ο χθεσινός εχθρός να συμφιλιώνεται με το βασιλιά που έχει ανατραπεί και να του δίνει τους αιχμαλώτους στρατιώτες του για να τον βοηθήσουν να παλέψει ενάντια στο λαό του… [2]

    Σύντροφοι! Παντού, όπου έχετε τη σχετική δυνατότητα, συζητάτε τα μεγάλα γεγονότα που συντελούνται στην πατρίδα μας. Διακηρύξτε δυνατά, ότι, μαζί με την καλύτερη μερίδα των ρώσων στρατιωτών, δεν θέλετε τον τσάρο, ότι απαιτείτε ελεύθερη δημοκρατία, μεταβίβαση της γης των τσιφλικάδων στους αγρότες χωρίς αποζημίωση, οκτάωρο, άμεση σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης. Διακηρύξτε ότι τάσσεστε με το μέρος του Σοβιέτ των εργατών και στρατιωτών βουλευτών της Πετρούπολης, ότι γυρίζοντας στη Ρωσία θα ταχθείτε όχι υπέρ του τσάρου, μα ενάντια στον τσάρο, όχι υπέρ των τσιφλικάδων και των βαθύπλουτων, μα ενάντιά τους.

    Παντού, όπου υπάρχει δυνατότητα γι’ αυτό, οργανωθείτε, παίρνετε αποφάσεις σ’ αυτό το πνεύμα, εξηγείτε στους καθυστερημένους συντρόφους τι μεγάλο γεγονός συνέβηκε στη χώρα μας.

    Αρκετές πίκρες δοκιμάσατε και πριν από τον πόλεμο και στη διάρκεια του πολέμου και στην αιχμαλωσία. Τώρα τραβάμε για καλύτερες μέρες. Η αυγή της ελευθερίας γλυκοχαράζει.

    Γυρίστε στη Ρωσία σαν στρατός της επανάστασης, σαν στρατός του λαού και όχι σαν στρατός του τσάρου. Και το 1905 οι αιχμάλωτοι που γύρισαν από την Ιαπωνία έγιναν οι καλύτεροι αγωνιστές της ελευθερίας.

    Γυρνώντας στην πατρίδα, θα σκορπίσετε σ’ όλη τη χώρα. Φέρτε λοιπόν σα κάθε μακρινή γωνιά, σε κάθε ρωσικό χωριό που υποφέρει από την πείνα, τα δοσίματα και τις ταπεινώσεις, το μήνυμα της ελευθερίας. Διαφωτίζετε τα αδέλφια σας, τους αγρότες: διώχνετε το σκοτάδι από το χωριό, καλέστε την αγροτική φτωχολογιά να υποστηρίξει τους εργάτες της πόλης και του χωριού στον ένδοξο αγώνα τους.

    Οι εργάτες της Ρωσίας αφού κατακτήσουν τη δημοκρατία, θα ενωθούν με τους εργάτες όλων των άλλων χωρών και θα οδηγήσουν θαρραλέα όλη την ανθρωπότητα στο σοσιαλισμό, δηλ. σε ένα τέτοιο καθεστώς, όπου δεν θα υπάρχουν ούτε πλούσιοι, ούτε φτωχοί, όπου μια χούφτα βαθύπλουτοι δεν θα μπορεί να μετατρέπει εκατομμύρια ανθρώπους σε μισθωτούς σκλάβους της.

    Σύντροφοι! Μόλις το κατορθώσουμε, θα φύγουμε αμέσως για τη Ρωσία για να συνταχθούμε εκεί με τον αγώνα των αδελφών μας εργατών και στρατιωτών. Όμως και εκεί δεν θα σας ξεχάσουμε. Θα προσπαθήσουμε να σας στέλνουμε από την ελεύθερη Ρωσία βιβλία, εφημερίδες και ειδήσεις για όσα συμβαίνουν στη χώρα μας. Θα απαιτήσουμε να σας στέλνουν χρήματα και ψωμί σε αρκετή ποσότητα. Και θα πούμε στους εξεγερμένους εργάτες και στρατιώτες: μπορείτε να βασίζεστε στα αδέλφια σας που ρεύουν σήμερα στην αιχμαλωσία. Είναι παιδιά του λαού και θα έρθουν μαζί μας στη μάχη για την ελευθερία, στη μάχη για τη δημοκρατία, ενάντια στον τσάρο.

    Η Σύνταξη της εφημερίδας «Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ»

    * Το φυλλάδιο «Προς τους συντρόφους που ρέουν στην αιχμαλωσία» γράφτηκε από τον Λένιν στις αρχές του Μάρτη 1917 και εκδόθηκε στη Βέρνη με την υπογραφή «Η συντακτική επιτροπή της εφημερίδας “Σοτσιάλ-Ντεμοκράτ”» με την παρακάτω προτροπή: «Σύντροφοι! Συνεχίζετε να έχετε σύνδεση με την Επιτροπή βοήθειας στους αιχμαλώτους, που έχει διεύθυνση: Schweiz, Bern, Falkenweg 9, Dr. Schklowski. Οι σύντροφοι θα φροντίζουν όπως και πρώτα να σας στέλνουν βιβλία και άλλα».

    Γράφτηκε στα μέσα του Μάρτη 1917

    Δημοσιεύτηκε το 1917 σε ξεχωριστή
    προκήρυξη
    Δημοσιεύεται σύμφωνα
    με το κείμενο της προκήρυξης

    _______

    Σημειώσεις

    [1] «Πράβντα» («Αλήθεια») – καθημερινή νόμιμη μπολσεβίκικη εφημερίδα˙ το πρώτο φύλλο της βγήκε στην Πετρούπολη στις 22 του Απρίλη (5 του Μάη) 1912.

    [2] Ο Λένιν υπενθυμίζει τα διδάγματα από το γαλλο-πρωσικό πόλεμο του 1870-1871, όταν η κυβέρνηση της Πρωσίας παράδωσε τους γάλλους στρατιώτες αιχμαλώτους πολέμου στην αντεπαναστατική κυβέρνηση των Βερσαλλιών για την κατάπνιξη της Παρισινής κομμούνας.

    Πηγή: Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, τόμ. 31, σ. 60-66, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1981.

    https://stoxasmos-politikh.blogspot.gr/2017/04/blog-post_55.html?m=1

  2. Tα διλήμματα του Λένιν» και «Η ιστορία του λαού της ρωσικής επανάστασης»

    Η βιβλιογραφία για τη ρωσική επανάσταση είναι πλούσια και άκρως ενδιαφέρουσα. Για τα 100 χρόνια εκδόθηκαν βιβλία από φωτισμένα μυαλά της αριστεράς, όπως «Τα διλήμματα του Λένιν» του Ταρίκ Αλί, «Η ιστορία του λαού της ρωσικής επανάστασης» του Νιλ Φόλκνερ, «Οκτώβρης: Η ιστορία της ρωσικής επανάστασης»του China Miéville, και το «Λένιν 2017» του Σλάβοι Ζίζεκ.

    —————-`

    Τα «διλήμματα του Λένιν» ασχολούνται με τις απαραίτητες προϋποθέσεις για την επανάσταση και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να επιτύχει ενάντια σε όλες τις πιθανότητες. Το βιβλίο του Φόλκνερ είναι μια «γεμάτη» ιστορία της επανάστασης και ασχολείται με πολλές από τις προκαταλήψεις που προκάλεσε αλλά και γύρω από την πρώιμη περίοδό της. Οι δυο συγγραφείς με τα εν λόγω βιβλία τους «συνομιλούν» στον Independent.

    Ο Φόλκνερ τονίζει ότι είναι απαραίτητο να «διορθωθεί, να αλλάξει η αντίληψη που “βλέπει” κατάρρευση του κομμουνισμού». Όπως γράφει: «Η Οκτωβριανή Επανάσταση ως προσπάθεια μετασχηματισμού του κόσμου και δημιουργίας σοσιαλισμού ή κομμουνισμού, με την πρωταρχική πραγματική σημασία των όρων, νικήθηκε τη δεκαετία του 1920, αφού μετά μετατράπηκε σε μια πολιτική τάξη που προέδρευε μιας κρατικής καπιταλιστικής οικονομίας». Αυτή η διαστρέβλωση του κομμουνισμού κατέρρευσε και όχι ο κομμουνισμός.

    Ο Ταρίκ Αλί απαντά: «Ήταν μια απαραίτητη κοινωνική επανάσταση που ανέτρεψε το Τσαρικό καθεστώς τον Φεβρουάριο και τον καπιταλισμό τον Οκτώβριο» ενώ προσθέτει «η δημιουργία του Κόκκινου Στρατού, ο οποίος επέζησε των εκκαθαρίσεων του Στάλιν οδήγησε στην ήττα του Τρίτου Ράιχ». Αυτό δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστεί. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε 60 εκατομμύρια νεκρούς και «γέννησε» την ανάγκη να δημιουργηθεί μια ειρηνική και δίκαιη Ευρώπη, στην οποία τέτοιες φρίκες δεν θα επαναληφθούν ποτέ.

    Η άνοδος του κομμουνισμού εμφανίστηκε ασταμάτητη και ακαταμάχητη. Αναμφισβήτητα, η απειλή του κομμουνισμού ήταν ο κρίσιμος παράγοντας που ανάγκασε τον καπιταλισμό να κάνει παραχωρήσεις στις ανάγκες των απλών ανθρώπων, των λαών. Όπως έγραψε ο Αφρο-Αμερικανός συγγραφέας και κοινωνικός μεταρρυθμιστής Φρέντερικ Ντάγκλας το 1857: «Η δύναμη δεν παραχωρεί τίποτα χωρίς απαίτηση. Ποτέ δεν το έκανε και ποτέ δεν θα το κάνει». Αντιμέτωπος με ένα εναλλακτικό μοντέλο για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να οργανωθεί μια κοινωνία, ο καπιταλισμός αναγκάστηκε να κάνει παραχωρήσεις για να καθησυχάσει τους πολίτες του.

    Ο Ταρίκ Αλί επισημαίνει ότι τον 20ο αιώνα, οι προοδευτικοί του Δυτικού κόσμου είχαν το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης και οι άθλιοι της γης απέκτησαν τη δική τους ιδεολογία, αντίθετη από αυτήν που είχαν οι δυτικές άρχουσες τάξεις. Για πολλούς ηγέτες στον κόσμο, όπως ο Νεχρού στην Ινδία, ο Νάσερ στην Αίγυπτο, ο Χο Τσι Μινχ στο Βιετνάμ, ο Λουμούμπα στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ο Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα στην Κούβα, αλλά και για πολλά εκατομμύρια υποστηρικτών τους, η Σοβιετική Ένωση θεωρήθηκε ως πρότυπο για την ανατροπή του ιμπεριαλισμού.

    Η αποαποικιοποίηση εξαπλώθηκε σαν πυρκαγιά καθώς οι πρώην αποικίες απελευθερώθηκαν από το ζυγό της αυτοκρατορίας, εμπνεόμενες από τη Σοβιετική Ένωση. Ταυτόχρονα, ο ψυχρός πόλεμος μεταμόρφωσε την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική σε ένα πεδίο στρατηγικής και ανταγωνιστικών συμφερόντων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης.

    Η δυτική κυριαρχία μετά από μισή χιλιετία ήταν σε υποχώρηση και οι ηγέτες του δυτικού καπιταλισμού υπό καθεστώς άγχους και αγωνίας. Το πιο ανησυχητικό ήταν ότι η κόκκινη παλίρροια έφτασε στις πύλες της Ακρόπολης. Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, κομμουνιστικά κόμματα στην Ιταλία, τη Γαλλία και την Ελλάδα βρίσκονταν στα πρόθυρα της εκλογικής επιτυχίας. έτσι η εκκολαπτόμενη CIA ρίχτηκε στη μάχη για να εμποδίσει το κύμα του κομμουνισμού στη Δυτική Ευρώπη. Στην Ελλάδα, ένας εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε με τις Δυτικές δυνάμεις να υποστηρίζονουν τις αντι-κομμουνιστικές δυνάμεις.

    Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η κοινωνική αναταραχή ήταν ευρέως διαδεδομένη. Η κοινωνική αναστάτωση στη Γαλλία συνοδευόταν από παράλυση του κράτους με την πραγματική πιθανότητα επανάστασης. Στις ΗΠΑ, τα κοινωνικά και τα αντιπολεμικά κινήματα αποδείχτηκαν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ αποσταθεροποίησης. Μόνο το 1968 σημειώθηκαν ταραχές σε 125 πόλεις σε ολόκληρη την Αμερική. Η δημοφιλής κομμουνιστική κουλτούρα παλλόταν με την αίσθηση απεριόριστων δυνατοτήτων. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο κόσμος φαινόταν να βρίσκεται στα πρόθυρα μιας σεισμικής αλλαγής, μιας αλλαγής παραδείγματος.

    Όλοι γνωρίζουμε τι συνέβη στη συνέχεια. Ο σοβιετικός κομμουνισμός κατέρρευσε με τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Ο κινεζικός κομμουνισμός μεταμορφώθηκε σε στρεβλό καπιταλισμό. Οι Θάτσερ και Ρέιγκαν εισήγαγαν τη Δύση στην εποχή του νεοφιλελευθερισμού και απελευθέρωσαν έναν καπιταλισμό με τέρμα τα γκάζια πλέον.

    Ενώ η πρόβλεψη του Μαρξ ότι το φάντασμα του κομμουνισμού θα σάρωνε τον κόσμο φάνηκε να γίνεται πραγματικότητα, ο καπιταλισμός κατάφερε να ξεπεράσει κ να νικήσει τον πιο τρομερό αντίπαλό του.

    Η νίκη του καπιταλισμού είναι παντοτινή;

    Σύμφωνα με την άποψη του Ταρίκ Αλί, «η ρωσική επανάσταση αποδείχτηκε πολύ καλή για τη γέννηση της δυτικής σοσιαλδημοκρατίας. Ο καπιταλισμός αναγκάστηκε να κάνει πραγματικές παραχωρήσεις. Η πτώση της Σοβιετικής Ένωσης οδήγησε στον χειρότερο τύπο καπιταλιστικού κυνηγιού, την παγκοσμιοποίηση που επαινέθηκε απεριόριστα και χωρίς κριτική από τον «The Economist» και τους «Financial Times». Αλλά όσο δεν υπάρχει εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό, θα επιβιώσει. Η συζήτηση για μια αυθόρμητη έκρηξη και κατάρρευση είναι υπερβολική».

    Ο Νιλ Φόλκνερ γράφει: «Το σύστημα είναι εξαιρετικά ισχυρό και είναι πολυεπίπεδο.

    Η αποαποικιοποίηση αποτέλεσμα των αγώνων των προοδευτικών ανθρώπων, μετάλλαξε τα κοινωνικά οράματα σε κατασταλτικά καθεστώτα. Ενώ κάποτε οι δυτικές δυνάμεις χρειάζονταν να αποικίσουν χώρες, πλέον εξασφαλίζουν την ηγεμονία τους μέσω της εξωτερικής πολιτικής που θέλει κράτη-πελάτες. Αλλά ακόμα και αυτό το μοντέλο έχει εξελιχθεί. Το «ελεύθερο» εμπόριο διευκολύνει τώρα μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Ο Αμερικανός οικονομολόγος Φράνσις Φουκουγιάμα ερμήνευσε αυτό το μοντέλο ελεύθερης οικονομίας της αγοράς σε συνδυασμό με τη φιλελεύθερη δημοκρατία ως το τέλος της ιστορίας.

    Ο καπιταλισμός έγινε η παντοτινή ιδεολογία. Όταν το τείχος του Βερολίνου έπεφτε, ο καπιταλισμός έδειχνε προορισμένος να διαρκέσει για πάντα. Η δεκαετία του ’90 έμοιαζε σαν μια ειδυλλιακή περίοδος της σύγχρονης ιστορίας.

    Όμως, όπως αποδείχθηκε, η εποχή των παραχωρήσεων, της σοσιαλδημοκρατίας, της ευημερίας ήταν μόνο μια στιγμή. Ο κόσμος είχε αλλάξει με την κατάρρευση του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού και η μετακίνηση από τη σοσιαλδημοκρατία προς τον νεοφιλελευθερισμό έμοιαζε μη αναστρέψιμη. Η Μάργκαρετ Θάτσερ έδειξε πρώτη το πραγματικό πρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού. Οριστικό τέλος του κοινωνικού κράτους και της κοινωνικής πρόνοιας, κυριαρχία της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και αύξηση της ανταγωνιστικότητας, απορρύθμιση των αγορών, διάλυση των εργατικών συνδικάτων και μια έννοια της ελευθερίας που περιορίζεται στις οικονομικές συναλλαγές.

    Τα γεγονότα έχουν όμως τη συνήθεια να μας εκπλήσσουν. Η πρώτη δεκαετία της νέας χιλιετίας ξεκίνησε με την 11η Σεπτεμβρίου, ακολουθούμενη από τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και τον πόλεμο στο Ιράκ. Όπως έγραψε κάποτε ο μαρξιστής ιστορικός Eric Hobsbawm, ο παλιός αιώνας δεν τελείωσε καλά. Και αυτό ήταν πριν από τη μεγαλύτερη κρίση από τη Μεγάλη Ύφεση.

    Ο Μίλτον Φρίντμαν – ο πατέρας του νεοφιλελευθερισμού – είχε πιστέψει στην καθαρότητα της ελεύθερης αγοράς. Τα πράγματα όμως πήγαν στραβά. Η χρηματοπιστωτική κρίση κατέδειξε ότι αυτό είναι μια πλάνη. Ανεξαρτήτως, ο χρηματοπιστωτικός τομέας κατέστρεψε σχεδόν ολόκληρο το οικοδόμημα του παγκόσμιου καπιταλισμού. Η συνακόλουθη διάσωση του χρηματοπιστωτικού τομέα ήταν «ο σοσιαλισμός για τους πλούσιους», όπως το έθεσε ο Γκορ Βίνταλ.

    Πόσο απροσδόκητα σύντομα η θριαμβευτική πορεία, ο γύρος της νίκης έφτασε στο τέλος. Με αυτή την έννοια, ο Φουκογιάμα δεν θα μπορούσε να ήταν πιο λάθος για το «τέλος της ιστορίας». Η εποχή των ανταγωνιστικών ιδεολογιών απέχει πολύ από το τέλος. Ο γάμος της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς και της φιλελεύθερης δημοκρατίας αποδείχτηκε ανίκανος να δημιουργήσει μια κοινωνία που ωφελούσε την πλειοψηφία.

    Ενώ ο Μαρξ δεν θα αναγνώριζε το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο, θα ήταν εξοικειωμένος με την κατεύθυνση στην οποία βρισκόμαστε, δηλαδή τη φυσική τάση του καπιταλισμού για μια όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση του κεφαλαίου. Η οικονομική κρίση αποκάλυψε την φαινομενική πτώχευση του νεοφιλελευθερισμού. Αλλά είναι τα γεγονότα των τελευταίων ετών – η Αραβική Άνοιξη που σπρώχνει τη Μέση Ανατολή, η αντι-καθεστωτική λαϊκή αντίδραση τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά – απλώς οι κανονικές αποκλίσεις ή μήπως οι διαταραχές αυτές είναι πιο ακραίες από το κανονικό;

    Αν κάποιος είχε τολμήσει να σκεφτεί την κατάρρευση του καπιταλισμού στο τέλος του 20ου, θα τον περιγελούσαν. Τώρα η ιδέα δεν είναι πραγματικά τόσο αδιανόητη. Είναι πολύ νωρίς για να πούμε εάν αυτοί είναι οι πρώτοι τριγμοί ενός επικείμενου κοινωνικού σεισμού ή οι προάγγελοι της ερχόμενης κατάρρευσης του καπιταλισμού.

    Ένα μεγάλο μέρος του απροσδόκητου κύματος παγκόσμιων διαμαρτυριών διευκολύνεται σήμερα από τη δύναμη των δικτύων και των κοινωνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αυτό προσφέρει νέες δυνατότητες για το κίνημα διαμαρτυρίας. Ωστόσο, όπως μου θυμίζει ο Νιλ Φόλκνερ, «Κάνοντας κλικ στον ακτιβισμό κάνετε τους τραπεζίτες να γελούν σε όλη τη διαδρομή προς την τράπεζα», προσθέτοντας «ο ταξικός αγώνας δεν είναι εικονικός … είναι πραγματικός στο χώρο εργασίας, στις πανεπιστημιουπόλεις, στα κτήματα, στους δρόμους».

    Το νέο βιώσιμο εναλλακτικό πρόγραμμα για πολιτικές και οικονομικές αλλαγές με λαϊκή υποστήριξη δεν έχει διατυπωθεί ακόμα. Όπως λέει ο Ταρίκ Αλί: «Κάθε αντιπολίτευση – οι Βολιβαριανοί στη Νότια Αμερική, το κίνημα του Κόρμπιν στη Βρετανία, ο Σάντερς στις ΗΠΑ, ο Μελανσόν στη Γαλλία, οι Ποδέμος στην Ισπανία – δεν αμφισβητούν τον καπιταλισμό εξ ορισμού. Μόνο τη νεοφιλελεύθερη παραλλαγή του».

    Ο Φόλκνερ επίσης γράφει: «Ο παγκόσμιος καπιταλισμός βρίσκεται σε βαθιά κρίση, παρατεταμένη κρίση, μια κρίση στην οποία οι κυβερνώντες τάξεις του κόσμου δεν έχουν λύση και υπάρχουν αυτά τα τεράστια εξελισσόμενα παγκόσμια προβλήματα, τα οποία θα μας κατακλύσουν αν δεν οικοδομήσουμε ριζοσπαστικές κινήσεις για αλλαγή. Δεν μου προκαλεί έκπληξη ότι οι άνθρωποι αναζητούν τη λέξη «σοσιαλισμός» στο διαδίκτυο: οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι χρειαζόμαστε μια εναλλακτική λύση. Οι άνθρωποι αναζητούν μια εναλλακτική λύση».

    Ωστόσο, χωρίς συναίνεση σχετικά με τον τρόπο αλλαγής το κενό καταλαμβάνεται από την αναζωπύρωση του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, την αυξανόμενη δημοτικότητα της άκρας δεξιάς ενώ η πολιτισμική ταυτότητα φαίνεται ότι ότι έχει ενδεχομένως αντικαταστήσει την ταξική ταυτότητα όπως αποδεικνύεται από τα φαινόμενα Brexit και Τραμπ. Αυτό έχει επιδεινωθεί από την αποδυνάμωση δομών όπως τα συνδικάτα, τα πολιτικά κόμματα.

    Το όχημα για την επανάσταση θα είναι η εργατική τάξη;

    Ο Ταρίκ Αλί απαντά: «Η αποβιομηχανοποίηση των ΗΠΑ, της Βρετανίας και άλλων χωρών έχει καταστρέψει την παραδοσιακή εργατική τάξη. Αναδύονται νέα κινήματα και νέες πολιτικές οργανώσεις, στις οποίες τα όρια στην τάξη είναι πιο ρευστά. Τα επίπεδα ανισότητας στον σύγχρονο καπιταλισμό βρίσκονται στο αποκορύφωμά τους, γεγονός που δημιουργεί δυνατότητες για νέα μοντέλα αντίθεσης σε αυτό το σύστημα».

    Ο Φόλκνερ λέει ότι η ρωσική επανάσταση αντιπροσώπευε «έναν σχετικά μικρό αριθμό ανθρώπων, λίγα εκατομμύρια άνθρωποι οδήγησαν την επαναστατική διαδικασία». «Τι θα συνέβαινε αν εκατοντάδες εκατομμύρια από εμάς θα έπρεπε να πάρουμε τον έλεγχο της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας που είναι τόσο πλούσια και γεμάτη δυνατότητες για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των πολλών και να την διευθύνουμε από τα κάτω, δημοκρατικά και σύμφωνα με τις ανθρώπινες ανάγκες;» ρωτάει. «Αυτό είναι το μεγάλο μάθημα του 1917: η δυνατότητα, η δύναμη και η δυναμική που έχουμε ως απλοί άνθρωποι».

    Η κατάρρευση της Ρώσικης Επανάστασης υπονόμευσε το μαρξιστικό δόγμα ότι ο κομμουνισμός είναι ένα ιστορικό αναπόφευκτο. Οι καπιταλιστές πιστεύουν ότι η νίκη του καπιταλισμού είναι επίσης ένα ιστορικό αναπόφευκτο.

    Αλλά αν υπάρχει κάτι που μας διδάσκει η ιστορία, είναι αυτό: το αναπόφευκτο είναι η μεταμόρφωση, η αλλαγή. Το ερώτημα δεν είναι αν ο καπιταλισμός τελικά θα δώσει τη θέση του σε ένα νέο σύστημα, αλλά τι θα το αντικαταστήσει. Σύμφωνα με πολλούς στα αριστερά, βρισκόμαστε σε αυτό που ο ποιητής Robert Browning χαρακτήρισε «το επικίνδυνο άκρο των πραγμάτων». Ο ιστορικός Norman Davies είπε κάποτε ότι «η ιστορική αλλαγή είναι σαν μια χιονοστιβάδα. Το σημείο εκκίνησης είναι μια χιονισμένη βουνοπλαγιά που φαίνεται γερή. Όλες οι αλλαγές πραγματοποιούνται κάτω από την επιφάνεια και είναι αόρατες. Αλλά κάτι έρχεται. Αυτό που είναι αδύνατο είναι να πούμε πότε».
    http://tvxs.gr/news/kosmos/tha-mporoyse-mia-epanastasi-toy-21oy-aiona-na-odigisei-sto-telos-toy-kapitalismoy

  3. Γ.Α. on

    ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ
    ——————————————————————

    Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο: Για το “Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ” και τα συνέδρια του.

    Βαγγέλης Ζέρβας10 Ιανουαρίου 20170

    Στις 14-15/1/17 θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα άλλο ένα συνέδριο για τον Μαρξισμό με τίτλο “150 χρόνια Καρλ Μαρξ “Το Κεφάλαιο” Στοχασμοί για τον 21ο αιώνα”. Ο φορέας που διοργανώνει το συνέδριο είναι το “Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ” σε συνεργασία με το περιοδικό Θέσεις. Το πρόγραμμα του συνεδρίου βρίσκεται εδώ.

    Η Μαρξιστική θεωρία, σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι τίποτα άλλο από την γνώση και συνείδηση της προσπάθειας των εργαζομένων και των συμμάχων τους να ανατρέψουν τον καπιταλισμό και να οδηγήσουν σε μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης χωρίς εκμετάλλευση, μέσα από την δική τους εξουσία, την εργατική εξουσία. Και για αυτό είναι αναγκαία η γνώση και κριτική της καπιταλιστικής κοινωνίας γιατί μόνο με αυτήν η απελευθέρωση της εργατικής τάξης θα είναι έργο της ίδιας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αυτή η θεωρία είναι ένα κλειστό, αμετακίνητο δόγμα, ούτε ότι ήταν πάντα απαλλαγμένη απο αντιφάσεις και στρεβλώσεις, στην διάρκεια της πολυτάραχης πορείας της και της σύνδεσης της με το εργατικό κίνημα και τις κοινωνικές επαναστάσεις. Όμως είναι, συγκριτικά και με τα διάφορα αστικά ρεύματα και τις μεταμορφώσεις τους, η μόνη ουσιαστική βάση και αφετηρία για την κριτική της καπιταλιστικής κοινωνίας, αναντικατάστατο εργαλείο για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, την πάλη και προοπτική για ένα μέλλον πέρα από τον κανιβαλικό καπιταλισμό της εποχής μας.

    Όμως σε όλα αυτά η ταμπέλα του “Μαρξισμού” από μόνη της δεν αρκεί. Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι αυτή η ταμπέλα, χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται από θεωρίες και μηχανισμούς που υποστήριξαν και υποστηρίζουν την ενσωμάτωση στο καπιταλιστικό σύστημα και τελικά την διαιώνιση της εκμετάλλευσης των εργατών. Είναι αμέτρητα τα στελέχη των αστικών κομμάτων, δεξιών και αριστερών, που δεν χάνουν την ευκαιρία να υποστηρίξουν πλευρές του “Μαρξισμού” τους η να δηλώσουν “Μαρξιστές”. Ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2008, εμφανίστηκε μια νέα εκδοχή “Μαρξιστών” που στην πράξη χρησιμοποιούσαν τον “Μαρξισμό” τους σαν άλλοθι για ανέφικτες σοσιαλδημοκρατικές λύσεις, αλλά και πολιτικοθεωρητικά σχήματα τύπου “αντιλιτότητας” και “αντιμνημονίου”, που κατέληγαν σε παραλλαγές αριστερών κυβερνήσεων σαν αυτές που ζήσαμε στην Ελλάδα.

    Το θεωρητικό όχημα αυτής της προσπάθειας ήταν και είναι ο “Μαρξισμός” της σοσιαλδημοκρατίας. Η ταξική της βάση ήταν και είναι τα μικροαστικά στρώματα της αριστεράς στους καπιταλιστικούς μηχανισμούς και ιδιαίτερα στους ιδεολογικούς μηχανισμούς (πανεπιστήμια, έντυπα, εφημερίδες) και τα αστικά κόμματα. Η οικονομική της βάση είναι η άμεση η έμμεση εξαγορά και συντήρηση αυτής της προσπάθειας από τους αστικούς μηχανισμούς, τόσο σε διεθνική (Ευρωπαϊκή Ένωση, ΜΚΟ)΄, όσο και εθνική βάση. Το “Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ” είναι αναπόσπαστο μέρος αυτής της προσπάθειας.

    Το ίδρυμα αυτό ιδρύθηκε στην Γερμανία το 1990, αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι λοιπόν “παιδί” της νέας εποχής του Γερμανικού ιμπεριαλισμού.Το 1996 συνδέθηκε με το DIE LINKE, την Γερμανική εκδοχή της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Το Ελληνικό παράρτημα ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 2012, σε μια κοινή εκδήλωση DIE LINKE-ΣΥΡΙΖΑ με την συμμετοχή του σημερινού πρωθυπουργού Α.Τσίπρα.

    Οι σκοποί του, σύμφωνα με την σελίδα του στο ίντερνετ. είναι να οργανώσει την πολιτική εκπαίδευση για τις κοινωνικές σχέσεις σε έναν “παγκοσμιοποιημένο και άδικο(!!) κόσμο”, να υποστηρίξει την κριτική του καπιταλισμού και του “δημοκρατικού σοσιαλισμού” (δηλαδή της απάτης του “ευρωκομμουνισμού”), να λειτουργεί σαν χώρος διαλόγου στην Γερμανία για την αριστερά, να….χρηματοδοτεί υποτροφίες και να υποστηρίζει πολιτικές δραστηριότητες για την “ειρήνη και την διεθνή κατανόηση για μια δίκαιη κοινωνία”. Με άλλα λόγια, το πρόγραμμα του “ιδρύματος” είναι, σε γενικές γραμμές, το πρόγραμμα των “κοινωνικά ευαίσθητων” ΜΚΟ του Αμερικάνικου και Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Όλα αυτά μπορεί να μην έχουν καμία σχέση ούτε με την Λούξεμπουργκ, ούτε με τον Μαρξισμό γενικότερα, έχουν όμως σχέση με τον ρόλο της ιμπεριαλιστικής αριστεράς στην Ε.Ε και στις ΗΠΑ, τόσο στα εσωτερικά, όσο και στα εξωτερικά μέτωπα.

    Όμως δεν πρόκειται για απλές διακηρύξεις: Μια απλή επίσκεψη στην ιστοσελίδα του με τίτλο “Global Network” αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι εδώ δεν πρόκειται για μια θεωρητική ομάδα η για μια ερευνητική προσπάθεια αλλά για ένα πολυπλόκαμο δίκτυο, μια διεθνή μπίζνα με γραφεία σε όλο τον κόσμο:

    Τα υποκαταστήματα του ιδρύματος καλύπτουν όλο τον πλανήτη: Β.Αμερική, Μεξικό, Εκουαδόρ, Βραζιλία, Πολωνία, Σερβία, Ρωσία, Ισραήλ, Τυνησία, Σενεγάλη, Τανζανία, Ν.Αφρική, Κίνα, Ινδία. Το “αρχηγείο” βρίσκεται φυσικά στην Γερμανία, στο Βερολίνο. Όλα τα παραπάνω κέντρα είναι έτσι στημένα ώστε καλύπτουν μια ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, π.χ το παράρτημα της Τυνησίας αναφέρεται ως κέντρο για την Β.Αφρική. Είναι φανερό ότι ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται και την εκμετάλλευση της αντίστοιχης υπεραξίας για να τρέξει. Έτσι στην ιστοσελίδα διαβάζουμε ότι στα βασικά κέντρα του απασχολούνται “πάνω απο 100 εργαζόμενοι” (εκεί δεν υπάρχει αναφορά για τα υπόλοιπα κέντρα στον κόσμο).

    Παραπέρα, στο τμήμα της ιστοσελίδας για τις υποτροφίες (μπορείτε να το βρείτε εδώ) διαβάζουμε ότι από το 1999 το ίδρυμα έχει υποστηρίξει 900 υποτροφίες και αυτή την στιγμή υποστηρίζει 400 προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές. Πρόκειται δηλαδή για μια μηχανή παραγωγής επιστημόνων που, με βάση τις αρχές του ιδρύματος, μας διαφωτίζουν για τον “άδικο” κόσμο, για τον “δημοκρατικό σοσιαλισμό” και για την “ειρήνη και την διεθνή κατανόηση”. Δεν χρειάζεται εδώ να αναλυθούν τα αποτελέσματα αυτών των θεωριών: τα έχουν νιώσει καλά οι εργατικές τάξεις στην Ευρώπη με τις “κοινωνικά δίκαιες” κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις αλλά και οι λαοί στην Μέση Ανατολή, με την εξαγωγή των αξιών της βομβαρδίζουσας αριστεράς. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πολλοί “προοδευτικοί” διανοούμενοι λένε τα ίδια……

    Το ερώτημα είναι: Πώς στήθηκε και λειτουργεί ένα τέτοιο δίκτυο;. Ακολουθώντας τον ιστότοπο NGO (παρατηρητήριο ΜΚΟ) διαβάζουμε ότι το 2014, το budget του ιδρύματος ήταν……48,4 εκατομμύρια ευρώ απο την Ομοσπονδιακή χρηματοδότηση δηλαδή απο το ίδιο το Γερμανικό κράτος και την κυβέρνηση του!. Μάλιστα αυτό το ποσό παρουσιάζεται αυξημένο σε σχέση με το 2012 που ήταν μόνο….44 εκατομμύρια ευρώ.

    Βέβαια αυτή η ΜΚΟ της αριστεράς δεν είναι η μόνη: ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός έχει στήσει χρηματοδότηση για αντίστοιχες ΜΚΟ για όλα τα αστικά κόμματα στην Γερμανία και μοιράζει απλόχερα την υπεραξία από την ληστεία της Γερμανικής εργατικής τάξης και των εργατικών τάξεων και λαϊκών στρωμάτων όλης της Ευρώπης μέσω της Ε.Ε: Υπάρχει το Friedrich Ebert Stiftung (FES), καθώς και το Heinrich Böll Stiftung (HBS), το Konrad Adenauer Stiftung (KAS), και κάποια ακόμα (Stiftung, πάντα), όλα με χρηματοδότηση από την Γερμανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση (1). Αν το όνομα Έμπερτ θυμίζει κάτι, είναι γιατί πρόκειται για τον ηθικό αυτουργό της δολοφονίας της Λούξεμπουργκ και του Κάρλ Λίμπκνεχτ, αρχηγό της κυβέρνησης που έπνιξε στο αίμα την επανάσταση του 1918 στην Γερμανία και δολοφόνησε τους ηγέτες. o Αντενάουερ βέβαια είναι ο πρώτος μεταπολεμικός καγκελάριος της Δ.Γερμανίας, που τοποθετήθηκε σε συνεργασία με τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές και ήταν φανατικός σύμμαχος τους.

    Ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός λοιπόν έφτιαξε, πληρώνοντας γενναιόδωρα (το ίδρυμα Λούξεμπουργκ είναι το πιο….φτωχό στην χρηματοδότηση, αφού αυτή πηγαίνει ανάλογα και με την εκλογική δύναμη) ένα σύστημα ΜΚΟ γύρω από τα αστικά κόμματα για να διαδίδουν, όχι μόνο στην Γερμανία και την Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο, όλες τις βολικές εναλλακτικές επιλογές ώστε και με δεξιούς και με αριστερούς (αυτοαποκαλούμενους “Μαρξιστές”) να είναι όλα εξασφαλισμένα και να συνεχίζεται το ίδιο παιχνίδι.

    Το ίδρυμα Λούξεμπουργκ είναι ενεργό τμήμα αυτής της μπίζνας. Έτσι δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση που στα περισσότερα συνέδρια τέτοιου τύπου η θεματολογία είτε είναι σε επίπεδα υψηλής αφαίρεσης (ώστε να αποφεύγει τα πολιτικά ζητήματα), είτε περιστρέφεται γύρω από την αριστερή διαχείριση του καπιταλισμού (με διάφορα ονόματα) η ακολουθεί τις γνωστές θεματικές των ΜΚΟ (“ανθρώπινα δικαιώματα”, ρατσισμός, ζητήματα φύλου κλπ) αποκομμένες τελικά από οποιαδήποτε ταξική ανατρεπτική αντίληψη. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον έναν η τον άλλον ομιλητή η τις εργασίες που παρουσιάζονται, εργασίες που μπορεί να έχουν ενδιαφέρον, όμως εντάσσονται τελικά και λειτουργούν σε αυτό το πλαίσιο.

    Η Λούξεμπουργκ δολοφονήθηκε μέρες σαν τις τωρινές, (15 Ιανουαρίου 1919) από τους σοσιαλδημοκράτες και τα στρατιωτικά σώματα της κυβέρνησης τους, που αργότερα στελέχωσαν τους μηχανισμούς των Ναζί. Δεν έζησε τόσο για να δει το όνομα της να γίνεται βιτρίνα για ΜΚΟ του Γερμανικού αστικού κράτους, του ίδιου κράτους που την δολοφόνησε γιατί αγωνιζόταν για έναν κόσμο χωρίς ταξική εκμετάλλευση. Όμως το έργο και οι πράξεις της θα στέκονται πάντα απέναντι στους αστικούς και ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Όσο και αν αυτοί οι μηχανισμοί προσπαθούν να το χρησιμοποιούν για να δικαιώνουν τους σκοπούς τους, όπως άλλωστε κάνουν και με πολλούς αγωνιστές, όταν πια αυτοί έχουν πεθάνει η τους έχουν δολοφονήσει οι ίδιοι. Και ο Μαρξισμός, αν είναι να υπάρξει σαν μέσο για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης, σίγουρα θα είναι κάτι πολύ διαφορετικό απο θεματολογία για συνέδρια επιχορηγούμενα απο τον Γερμανικό-η οποιονδήποτε άλλο- ιμπεριαλισμό.

    Βαγγέλης Ζέρβας.

    1)http://leninreloaded.blogspot.gr/2014/03/blog-post_14.html

  4. Επιστολή του Β. Ι. Λένιν προς τον Ι. Β. Στάλιν : εξοντώστε τους!
    16.2.1922

    Σύντροφε Στάλιν !

    Αναφορικά με το ζήτημα της απέλασης από τη Ρωσίας των μενσεβίκων, των λαϊκών σοσιαλιστών, των καντέτων και των ομοίων τους, θα ήθελα να θέσω ορισμένα ερωτήματα σχετικά με το γεγονός ότι αυτή η επιχείρηση είχε ξεκινήσει πριν την άδεια μου και δεν έχει ολοκληρωθεί μέχρι τώρα.

    Έχουν «ξεριζωθεί» αποφασιστικά όλοι οι λαϊκοί σοσιαλιστές; Ο Πεσεχόνοφ, Μιακότιν, Γόρνφελτ; Πετριστσέφ και άλλοι. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει όλοι να απελαθούν. Είναι χειρότεροι από οποιονδήποτε Εσέρο, γιατί είναι πολύ πιο έξυπνοι.

    Το ίδιο και ο Α.Ν. Ποτρέσοφ, Ιζγκόεγιε και όλοι οι συνεργάτες του περιοδικού «Εκονομίστ» (Ο Οζέροφ και πολλοί άλλοι). Οι μενσεβίκοι: Ροζάνοφ (πονηρός γιατρός), Βιγντόρτσικ (Ο Μιγκούλο και άλλοι παρόμοιοι), η Λιουμπόβ Νικολάγιεβνα Ράντσενκο και η νεαρή της κόρη (κακεντρεχείς εχθροί του μπολσεβικισμού)· ο Ν. Α. Ροζκόφ (θα πρέπει να απελαθεί, είναι αμετανόητος)· ο Σ. Λ. Φράνκ (συγγραφέας της «Μεθοδολογίας). Η επιτροπή για την παρακολούθηση του Μάντσεφ, Μέσσινγκ και άλλα, θα πρέπει να καταρτίσει καταλόγους, και θα πρέπει μερικές εκατοντάδες τέτοιων κυρίων να τους απελάσει ανελέητα. Θα καθαρίσουμε την Ρωσία για πολύ.

    Αναφορικά με τον Λέζνιεφ (πρώην «Ημέρα») θα πρέπει να σκεφτούμε καλά αν θα πρέπει να τον απελάσουμε ή όχι; Θα είναι πάντα ύπουλος, απ’ όσο μπορώ να κρίνω διαβάζοντας τα άρθρα του.

    Ο Οζέροφ, όπως και όλοι οι συνεργάτες του «Εκονομίστ», – είναι εχθροί ανελέητοι. Όλους πρέπει να τους πετάξουμε έξω από τη Ρωσία.

    Θα πρέπει να το κάνουμε αυτό αμέσως. Προς το τέλος της δίκης των Εσέρων, όχι αργότερα. Να συλλάβουμε μερικές εκατοντάδες και χωρίς εξηγήσεις να τους πούμε: αναχωρείτε κύριοι!

    Όλους τους συγγραφείς του «Οίκου Λογοτεχνών, της «Σκέψης» της Πετρούπολης· Το Χάρκοφ θα πρέπει να το σαρώσουμε, δεν το γνωρίζουμε καλά, είναι όμως για μας «εξωτερικό». Θα πρέπει να το εκκαθαρίσουμε γρήγορα, όχι αργότερα από το τέλος της δίκης των Εσέρων.

    Να δώσετε μεγάλη προσοχή στους λογοτέχνες της Πετρούπολης (οι διευθύνσεις βρίσκονται στο «Νόβιαγια ρούσκαγια κνίγκα», Νο 4, 1922, σελ 37) και στον κατάλογο των ιδιωτικών εκδοτικών οίκων (σελ 29).

    Με κομμουνιστικούς χαιρετισμούς

    Λένιν

    Φυλάσσεται στα Κρατικά Αρχεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας

    Τμήμα 2, Φάκελλος 1338, φύλλο 1, χειρόγραφο.

    Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα «Κοσμομόλσκαγια Πράβντα, 12 Φεβρουαρίου 1992 και στη συνέχεια στο βιβλίο «Β. Ι. Λένιν, Άγνωστα ντοκουμέντα, 1891 – 1922» Μόσχα, 1999, σελ 544 – 545

    Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

    http://www.stepamag.com/2018/01/21/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B2-%CE%B9-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B9-%CE%B2-%CF%83%CF%84%CE%AC%CE%BB/

  5. Η χώρα που είναι περισσότερο αναπτυγμένη βιομηχανικά δείχνει απλώς σε όσους την ακολουθούν στην βιομηχανική κλίμακα την εικόνα του ίδιου του μέλλοντός τους…Ακόμα κι όταν μια κοινωνία φτάσει να ανακαλύψει το χνάρι του φυσικού νόμου που διέπει την κίνησή της …δεν μπορεί ούτε να ξεπεράσει με ένα άλμα ούτε να καταργήσει με διατάγματα τις φάσεις της φυσικής της ανάπτυξης’ μπορεί όμως να συντομεύσει την περίοδο της κύησης και να απαλύνει τους πόνους της γέννας τους

    Το Κεφάλαιο, Πρόλογος στην 1η γερμανική έκδοση

    Ραϋμόν Αρόν (1984). Η Εξέλιξη της Κοινωνιολογικής Σκέψης , τόμος Α’. ΓΝΩΣΗ, σελ. 199.

  6. Μια επιστολή «κεραυνός» για τους μπολσεβίκους

    Η Οκτωβριανή Επανάσταση βρίσκει τον Πασαλίδη στη Γεωργία, εκλεγμένο βουλευτή με τους μενσεβίκους και επί της ουσίας υπουργό Υγείας. Όταν το 1921 εισβάλλουν τα σοβιετικά στρατεύματα, καταφεύγει στο Βερολίνο. Από εκεί, στις 7 Φεβρουαρίου του ’22, ως πληρεξούσιος της Γεωργιανής Δημοκρατίας, απευθύνεται στη συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστικών κομμάτων της Ευρώπης και «κατακεραυνώνει» τον Λένιν και τους μπολσεβίκους.

    Στο σχετικό χειρόγραφο, που διασώζεται, ο Πασαλίδης αμφισβητεί ανοικτά ότι εκπροσωπούν τον ρωσικό λαό και θέτει το εξής ρητορικό ερώτημα στους εκπροσώπους της συνδιάσκεψης: «Αυτοί (σ.σ.: οι μπολσεβίκοι) που με την τετράχρονη δικτατορία τους ρημάξανε αλύπητα την πλούσια χώρα της Ρωσίας και μεταβάλανε σε ερείπια, που καπνίζουνε ακόμη, τις ανθισμένες πόλεις της, θα έχουν την αξίωση τούτη της αναγνώρισης;».

    Για την εισβολή δε στη Γεωργία και τα όσα ακολούθησαν, καθώς και για τα όσα αντίστοιχα συνέβησαν στο Αζερμπαϊτζάν, την Αρμενία γίνεται φανερό ότι θεωρεί υπεύθυνο τον Λένιν, τον οποίο κατηγορεί ανοικτά για «κακουργήματα», ενώ κατηγορεί τους μπολσεβίκους για «μακελειό» και «τρομοκρατία».

    «Τι του έφταιξε (σ.σ.: του Λένιν) ένας λαός: 2,5 – 3 εκατομμύρια και του καταπάτησε την ελευθερία; Μήπως την εφθόνησε (σ.σ.: τη Γεωργία) και ηθέλησε να την κάνη κι αυτήνε όμοια με τη μεγάλη Ρωσία;» αναφέρει χαρακτηριστικά και ζητά ειδικά από την ελληνική αντιπροσωπεία να υποστηρίξει «το ζήτημα του αδειάσματος της Γεωργίας από τα στρατεύματα του Λένιν».

    Το σχετικό χειρόγραφο φέρει τίλτο «Οι μπολσεβίκοι της Ρωσίας και η Γεωργιανική Δημοκρατία». Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειωθεί ότι μεγάλη διαμάχη για την εισβολή στη Γεωργία ξέσπασε και στους κόλπους των μπολσεβίκων. Ωστόσο στελέχη του αντιδικτατορικού αγώνα δεν εκπλήσσονται που ο Πασαλίδης τα βάζει με τον Λένιν και όχι με τον Στάλιν στην υπόθεση της Γεωργίας.

    Για τους μενσεβικικούς εχθρός ήταν ο Λένιν εκείνη την εποχή και του χρέωναν όλα τα κακά του μπολσεβικισμού, ακόμη και αυτά για τα οποία δεν ευθυνόταν. Ο Τρ. Μηταφίδης υποστηρίζει από την πλευρά του πως ο Λένιν όχι μόνο άσκησε σκληρή κριτική στον Στάλιν για την εισβολή στη Γεωργία, αλλά για πρώτη φορά έθεσε θέμα διαγραφής του, στην Κ.Ε. του ΚΚΣΕ.

    Διαβάζοντας ωστόσο την επιστολή Πασαλίδη γίνεται εμφανές πως δεν ήταν υπέρ των ένοπλων αγώνων, αλλά των δημοκρατικών διαδικασιών και της αυτοδιάθεσης των λαών. Παρά τις διαφωνίες του με τους μπολσεβίκους, ως νέος βουλευτής στην Ελλάδα πια, το 1923, ζήτησε η ελληνική πολιτεία να αναγνωρίσει την ΕΣΣΔ.

    http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/prosopiko-arxeio-g-pasalidi-exoyme-megalytero-komma-kai-megalytero-kefali

  7. Αναμνήσεις ενός επαναστάτη, Βικτόρ Σερζ (μέρος 1)

    Μια επανάσταση δεν πρέπει να θεωρείται ως ένα συμπαγές σύνολο
    παρά από μακριά∙ με τον καιρό μπορεί να συγκριθεί με ένα χείμαρρο που συμπαρασύρει
    ορμητικά το καλύτερο και το χειρότερο και αναχαιτίζει
    τα αληθινά ρεύματα της αντεπανάστασης

    Σπάνια μαρτυρία από την εποχή της γέννησης του αναρχοσυνδικαλισμού και την πορεία του διεθνούς σοσιαλιστικού/κομμουνιστικού κινήματος (από το 1880 περίπου μέχρι το 1940) αποτελεί το αυτοβιογραφικό αυτό βιβλίο του γνωστού Ρώσου συγγραφέα[1], του οποίου η «Υπόθεση Τουλάγιεφ» κατά τη γνώμη μου συγκρίνεται με το «Μηδέν και το άπειρο» του Άρθουρ Καίστλερ. Ο Βικτόρ Σερζ, αλλιώς Βικτόρ Λβόβιτς, προερχόμενος από το χώρο του αναρχισμού, συμμετείχε ενεργά στη μπολσεβικική επανάσταση, παρακολούθησε εκ των έσω όλες τις αντιφάσεις της δικτατορίας του προλεταριάτου, αγωνίστηκε για την εξάπλωση της διεθνοποίησης της επανάστασης· γρήγορα κατέφυγε στην Αριστερή Αντιπολίτευση (σε διεθνές επίπεδο), υποστήριξε πρώιμα τις τροτσκιστικές θέσεις, γλύτωσε απ τα νύχια του σταλινισμού προφανώς λόγω της διεθνιστικής του δράσης και της ακτινοβολίας του στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα, ενώ προς το τέλος της ζωής του διαχώρισε τη θέση του κι απ τον Τρότσκι (πέθανε το 1947, εφτά χρόνια μετά τη δολοφονία του αρχηγού του Κόκκινου στρατού).

    Οι ιδιαίτερες συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωσε και έζησε ο Σερζ δίνουν μια ξεχωριστή οπτική στα ιστορικά γεγονότα στα οποία αναφέρεται, τα οποία διαμόρφωσαν με μοναδικό τρόπο την επαναστατική του συνείδηση. Γεννήθηκε το 1890, στις Βρυξέλλες «κατά τύχη», εφόσον ο πατέρας του, μπλεγμένος στο κόμμα της Λαϊκής θέλησης (Ναρόντναγια Βόλια) -υπεύθυνο για τη δολοφονία του τσάρου Αλέξανδρου Β΄-, εξαφανίστηκε από τη Ρωσία, διέσχισε τα αυστριακά σύνορα κολυμπώντας κάτω από τις σφαίρες των χωροφυλάκων και ξανάρχισε τη ζωή του καταφεύγοντας στη Γενεύη. Η φτώχεια ήταν απίστευτη εκείνη την εποχή και στις Βρυξέλλες, και στο Λονδίνο, και στο Παρίσι, όπως θα δούμε αργότερα. Έτσι, η μοίρα του φτωχού πανεπιστημιακού πατέρα ταυτίζεται με τη μοίρα του μετανάστη (Βέλγιο, Λονδίνο, Παρίσι, Ελβετία). Άλλωστε, από υποσιτισμό ο Βικτόρ έχασε και τον μικρότερο αδερφό του (απεχθανόμουν την καθημερινή πείνα των φτωχών παιδιών. Μέσα στα μάτια των παιδιών αυτών πίστευα ότι αναγνώριζα τις εκφράσεις του Ραούλ/ μου προξενούσε έκπληξη το ότι η θλίψη μπορούσε να περάσει και κατόπιν να εξακολουθήσει κανείς να ζει). Οι γονείς του, παρόλες τις αντίξοες συνθήκες διατήρησαν πάντα άσβεστη τη δίψα για γνώση (οι γονείς μου ταξίδευαν αναζητώντας τον άρτο τον επιούσιο και τις καλές βιβλιοθήκες), πάθος που το μεταβίβασαν στα παιδιά τους και μάλιστα, πάθος για «πρωτογενή» γνώση (δεν είχα πάει στο δημοτικό γιατί ο πατέρας μου περιφρονούσε αυτή «τη βλακώδη αστική διδασκαλία για τους φτωχούς» και δεν μπορούσε να πληρώσει για το κολλέγιο. Με διάβαζε ο ίδιος, λίγο και άσχημα. Το πάθος όμως για γνώση και η ακτινοβολία μιας ευφυΐας η οποία δεν τα πήγαινε ποτέ καλά με την απραξία, δεν οπισθοχωρούσε ποτέ μπροστά σε μια αναζήτηση ή ένα πόρισμα, αναδύονταν από μέσα του σε τέτοιο βαθμό που με μαγνήτιζαν κι έτρεχα στα μουσεία, στις βιβλιοθήκες, στις εκκλησιές, γέμιζα τετράδια με σημειώσεις σκαλίζοντας τις εγκυκλοπαίδειες. Έμαθα να γράφω χωρίς να ξέρω γραμματική. Η γνώση για μένα δε διαχωριζόταν απ τη ζωή, ήταν η ίδια η ζωή).

    Έτσι, η μπροσούρα του αναρχικού Κροπότκιν προς τους νέους (τι θέλετε να γίνετε; Μήπως δικηγόροι για να επικαλείσθε τον νόμο των πλουσίων που είναι εξ ορισμού ο μοναδικός; Γιατροί, για να θεραπεύετε τους πλούσιους και να συμβουλεύετε τους φτωχούς να διατρέφονται καλά; Αρχιτέκτονες, για να εγκαθίστανται σε ωραία σπίτια οι ιδιοκτήτες; κλπ κλπ) βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Δεκαπέντε χρονών, έχοντας βιώσει ήδη μια βαριά απώλεια, τον αδερφό του), μπλέκεται στους αναρχικούς κύκλους και γίνεται μαθητευόμενος φωτογράφος· έχει ήδη συνειδητά ταχτεί σ έναν αγώνα που ξέρει ότι μπορεί να είναι και αδιέξοδος (απευθυνόμενος νοερά στον πατέρα του: θέλω να αγωνιστώ, όπως αγωνίστηκες και συ, όπως πρέπει να αγωνίζεται κανείς όλη του τη ζωή. Είσαι ηττημένος το βλέπω. Θα προσπαθήσω να έχω περισσότερη δύναμη ή περισσότερη τύχη. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να κάνει κανείς).
    Πού να πας, τι να κάνεις μ αυτήν την επιτακτική ανάγκη για το απόλυτο, αυτή την επιθυμία να μπεις στη μάχη, αυτόν τον κρυφό πόθο να ξεφύγεις από όλα τα εμπόδια της πόλης και της ζωής, χωρίς δυνατότητα διαφυγής;
    Μας χρειάζεται ένας κανόνας. Να εκπληρώνεις κάτι και να προσφέρεις. Να είσαι.

    Και παρακάτω:

    Ήμασταν σοσιαλιστές: Νέοι Φρουροί. Μας είχαν σώσει οι ιδέες μας. Δεν υπήρχε λόγος να αποδείξουμε κάτι, ούτε χρειάζονταν υποστηρικτικά κείμενα για να υπάρξουν κοινωνικοί αγώνες. Ο σοσιαλισμός έδινε νόημα στη ζωή: τον αγώνα. Οι διαδηλώσεις ήταν μεθυστικές, κάτω από τις βαριές κόκκινες σημαίες, που είναι τόσο δύσκολο να κρατήσεις όταν έχεις κακοκοιμηθεί και δεν τρέφεσαι καλά.

    Σιγά σιγά άρχισε η διαμάχη μας όχι με τον σοσιαλισμό αλλά με όλα αυτά τα συμφέροντα τα καθόλου σοσιαλιστικά που υπήρχαν γύρω από το εργατικό κίνημα. Εισβάλλουν στο χώρο του, τον διαπερνούν, τον κατακτούν και τον βρομίζουν. (…) Η εκλογική πολιτική μάς εξόργιζε πιο πολύ απ όλα. Ήμασταν συγχρόνως, μου φαίνεται, πολύ δίκαιοι και πολύ άδικοι μέσα από την άγνοια της ζωής η οποία είναι γεμάτη περιπλοκές και συμβιβασμούς.
    Ήμασταν άπληστοι για το απόλυτο.

    Και:
    Εμείς θέλαμε μια αναρχική επανάσταση, δημοκρατική -χωρίς την υποκρισία και την ατολμία των αστικών δημοκρατιών-, εξισωτική, ανεκτική ως προς τις ιδέες και τους ανθρώπους. Από θεωρητική πλευρά, θέταμε πολύ άσχημα αυτά τα προβλήματα, ο μπολσεβίκος τα έθετε σίγουρα καλύτερα από μας· από ανθρώπινη πλευρά, ήμασταν μέσα στην αλήθεια πολύ περισσότερο απ ό, τι εκείνος.

    Έτσι, ο Βικτόρ Σερζ μπαίνει στη δίνη της εποχής του, μιας εποχής όπου όλη η Ευρώπη βράζει… Οι οξείες κοινωνικές αντιθέσεις δημιουργούν και έντονες αντιδράσεις, κοινωνικά κινήματα και ιδεολογικές αντιπαραθέσεις που ετοιμάζουν τη μεγάλη διεθνή επανάσταση αλλά και ενίσχυση των δυνάμεων καταστολής, πολλές διαψεύσεις και πισωγυρίσματα. Με τον απόηχο της Παρισινής Κομμούνας και της υπόθεσης Ντρέυφους, της δίκης της «συμμορίας του Μποννό», της εξέγερσης στην Καμπανία (Μάρτιος του 1917) ο Σερζ ωριμάζει μέσα στις αρχές του αναρχισμού. Έζησε άμεσα τα επαναστατικά κινήματα της Ευρώπης (Γαλλία, Βέλγιο, Ισπανία), είδε το ξέσπασμα του πρώτου παγκόσμιου πολέμου μέσα στη φυλακή του Παρισιού και στάλθηκε με την ανταλλαγή ομήρων στη Ρωσία παραμονές της ρωσικής επανάστασης. Μια επανάσταση που υποστηρίζει με όλη του την ψυχή παρόλο που διαισθάνεται ότι από την πρώτη μέρα έχει ήδη προδώσει τις αρχές της (η ρωσική επανάσταση δεν μπορεί να περιοριστεί σε μια αλλαγή πολιτικού καθεστώτος· η επανάσταση είναι, πρέπει να είναι κοινωνική. Αυτό πάει να πει ότι οι αγρότες θα επιβάλουν την εθνικοποίηση ή τουλάχιστον τον έλεγχο στις μεγάλες βιομηχανίες και τις τράπεζες. Ήμουν, χωρίς να το ξέρω, στη γραμμή του Λένιν).
    Ως αυτοβιογραφούμενος, ο συγγραφέας Βικτόρ Σερζ έχει χωρίσει την αφήγησή του σε χρονικές περιόδους μέχρι το 1941 περίπου, δίνοντας σε κάθε κεφάλαιο τίτλο όπου φαίνεται ξεκάθαρα η επαναστατική του οπτική.

    1. Ένας κόσμος χωρίς δυνατότητες διαφυγής
    Αναρχικά αδιέξοδα μέχρι το 1912

    Η αλήθεια θα σε κάνει ελεύθερο. Η ελευθερία θα σου κάνει καλό.
    Le revolté. Feuille de Propagande Anarchiste.

    Ψάχνοντας απελπισμένα για δουλειά, πρώτα στις Βρυξέλλες και στη συνέχεια στο Παρίσι (το Παρίσι μάς καλούσε, το Παρίσι του Ζολά, της Κομμούνας, της CGT, με τις μικρές εφημερίδες που τις τύπωναν με τρόμο ψυχής, το Παρίσι όπου ο Λένιν κάποιες φορές ετοίμαζε την Ίσκρα και μιλούσε στις συγκεντρώσεις των εμιγκρέδων, σε γειτονιές κλπ κλπ) μέσα στη φτώχεια και την ανασφάλεια, γνωρίζει προσωπικότητες όπως τον Ζωρές ή τον αναρχικό Albert Libertad (πάμφτωχος, κλοσάρ, ανάπηρος, βίαιος κι ελκυστικός έγινε η ψυχή ενός κινήματος που είχε εξαιρετικό δυναμισμό) και δουλεύει ως φωτογράφος, μεταφραστής, συντάκτης ή τυπογράφος σε διάφορες εκδόσεις.

    Διαμορφωμένος από αντιφάσεις, διαχωρισμένος σε τάσεις υπόγειες και μη, ο αναρχισμός απαιτούσε πάνω απ όλα τη συμφωνία ανάμεσα σε λόγο και πράξη. Γι αυτό και μεις φτάσαμε (εκείνη την εποχή) στην ακραία θέση όπου, μέσα από μια άτεγκτη διαλεκτική, κατέληγε κανείς, δια μέσου της επαναστατικότητας, να μην έχει πλέον ανάγκη την επανάσταση.
    Το δόγμα, που έγινε δικό μας, έλεγε: «Μην περιμένετε την επανάσταση. Αυτοί που υπόσχονται την επανάσταση είναι φαρσέρ όπως και οι άλλοι. Κάνε την επανάσταση σου εσύ ο ίδιος. Να είστε άνθρωποι ελεύθεροι, και να ζείτε σε συντροφικότητα».

    Ο αναρχικός ατομικισμός στον οποίο κατέληγαν κάτι τέτοιες σκέψεις, ήταν η αφορμή για την πιο οδυνηρή πραγματικότητα για μας τους ίδιους. Να είσαι ο εαυτός σου. Μόνο που αναπτυσσόταν πάλι σε μια πόλη – χωρίς πιθανότητα διαφυγής-, στο Παρίσι, σε μια απέραντη ζούγκλα όπου ένας πρωταρχικός ατομικισμός, διαφορετικά επικίνδυνος από τον δικό μας, ο πιο δαρβινικός ατομικισμός της πάλης για επιβίωση, ρύθμιζε όλες τις σχέσεις. Φεύγοντας από τους καταναγκασμούς της φτώχειας τους ξαναβρίσκουμε μπροστά μας. Να είσαι ο εαυτός σου θα αποτελούσε μια πολύτιμη εντολή και ίσως μια υψηλή εκπλήρωση, εάν ήταν κάτι το εφικτό· αυτό δεν αρχίζει να γίνεται δυνατόν παρά τότε μόνον όταν ικανοποιούνται οι πιο επιτακτικές ανάγκες του ανθρώπου (τροφή, κατάλυμα, ντύσιμο).

    Είναι η εποχή όπου οι αναρχικές ιδέες εξαπλώνονται και πολυάριθμοι σύντροφοι θα βρίσκονταν, σύντομα, μέσα σε αυτό που ονομάζουμε παρανομία, σε μια ζωή που δεν κινείται πια στο περιθώριο της κοινωνίας, αλλά στο περιθώριο του νόμου. Πίσω από τις ιδέες υπάρχει η απελπισία, η αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορούμε να κάνουμε, ότι ο κόσμος στην ουσία του είναι απαράδεκτος, κι όπως έλεγε ο Ανατόλ Φρανς, «η ζωή δεν είναι ένα τόσο σπουδαίο αγαθό που θα ταν τρομερό να το χάσεις ή έγκλημα να το αφαιρέσεις από κάποιον». Είναι η εποχή όπου παραδέχεται ότι για τον Μαρξ δεν ήξερε σχεδόν τίποτα (στον συνδικαλισμό καταδικάζαμε έναν μελλοντικό κρατισμό εξίσου αμφίβολο με οτιδήποτε άλλο. Ο «εργατισμός» ως αντίδραση ενάντια στους πολιτικούς μάς φαινόταν κάτι πολύ περιορισμένο καθώς κουβαλούσε μέσα του το μικρόβιο ενός άλλου είδους αριβισμού…)

    Η διάψευσή του από το αναρχισμό επανέρχεται και αργότερα, όταν οι ατομικιστές κοροϊδεύουν την επανάσταση. «Δεν είστε στην πραγματικότητα υπέρ κανενός/ δεν θα πολεμήσετε ποτέ για τίποτα, γιατί για σας δεν αξίζει τίποτα στ αλήθεια/ είστε το προϊόν του εκφυλισμού των πάντων: της μπουρζουαζίας, των αστικών ιδεών, του εργατικού κινήματος, του αναρχισμού).

    Η μαρτυρία του Σερζ πάνω σ αυτήν την πτυχή της ιστορίας είναι πολύτιμη, γιατί γίνεται πολύ εκτεταμένη και συγκεκριμένη αναφορά σε άπειρες περιπτώσεις αναρχικών προσπαθειών στο Παρίσι, ενώ παράλληλα έχει ανοιχτή την πόρτα προς τη Ρωσία λόγω της διασύνδεσής του με το Ρωσικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Παρελαύνουν ονόματα όπως του Σορέλ (θεωρητικός του επαναστατικού συνδικαλισμού που στήριξε τη μπολσεβικική επανάσταση), του Φερράλ (ο Φερράλ μ έμπασε σ έναν τρομακτικό κόσμο, τον κόσμο της πιο μεγάλης φτώχειας, της στέρησης που έχει γίνει αποδεκτή, του τέλους του ανθρώπου κάτω από το λιθόστρωτο της μεγάλης πόλης), του Λαβρόφ, του αναρχικού παιδαγωγού Γκουάρντια, του αναρχικού Αλμερέυδα, του Μερλό κι άλλων εκδοτών, του Αλφρέντ Γκαρσέν (συγγραφέας, φασίστας που κατέληξε στην… αριστερά) κ.α.
    Έβλεπα με τρόμο τι μπορεί να κάνει η πόλη στον άνθρωπο, να τον περιορίσει στα ζωώδη ένστικτα του ψωριάρη, πεινασμένου, κυνηγημένου σκύλου… Ο κλοσάρ είναι ένα τελειωμένο, με θρυμματισμένες εσωτερικές αντιστάσεις πλάσμα που έχει μάθει να απολαμβάνει ασθενικά, αλλά και πεισματικά την ελάχιστη φυτική ζωή που του απομένει.
    Το αυθόρμητο κίνημα και οι μεγάλες διαδηλώσεις στο Παρίσι το 1904 τις ακολούθησαν η εκτέλεση του παιδαγωγού κι ελεύθερου στοχαστή Φρανθίσκο Φερρέρ (ιδρυτής της μοντέρνας σχολής της Βαρκελώνης), η εκτέλεση του Λιαμπέφ. Αργότερα (1912) η περίφημη δίκη της συμμορίας του Μποννό στέλνει πολλούς εκλεκτούς συντρόφους στο απόσπασμα. Δημιουργούνται αναρχικές παροικίες όπως η παροικία του Ε. Σαπελιέ στο Στόκελ όπου εγκαθίσταται ένας «πειραματικός κομμουνισμός». Γεγονότα σημαδιακά, κοινωνικές μάχες («μάχη του υπόκοσμου») που βίωσε έντονα ο έφηβος/νεαρός Σερζ κι έβαλαν τα θεμέλια στις κοινωνικές του αντιλήψεις (από την ημέρα της εκτέλεσης του Λιαμπέφ χρονολογείται η αποστροφή που μου προξενεί η θλίψη του θανάτου που δεν προέρχεται από το πρωτόγονο έγκλημα του υποβαθμισμένου, του παραπλανημένου, του μισότρελου, του απελπισμένου, αλλά προκαλείται από ένα συλλογικό έγκλημα που έχει διαπραχθεί με ψυχραιμία από ανθρώπους που έχουν περιβληθεί την εξουσία).

    Μετά τη μάχη για τον ιδεολόγο Φερρέρ, τον νυχτερινό αγώνα για τον απελπισμένο Λιαμπέφ, φάνηκε μέσα σε ποιο αδιέξοδο βρισκόταν στο Παρίσι το επαναστατικό κίνημα, συμπεριλαμβανομένων όλων των τάσεων….

    Είναι η περίοδος της «δεύτερης έκρηξης του αναρχισμού στη Γαλλία (η 1η είναι το 1891-94) που καταλήγει ασφαλώς άδοξα, με σκληρή καταστολή κι εκτελέσεις (ανάμεσα στα εκτεταμένα συνθέματα του Πιοτρ Κροπότκιν και του Ελυζέ Ρεκλύς και στον παροξυσμό του Albert Libertad, η έκπτωση του αναρχισμού μέσα στην καπιταλιστική ζούγκλα γινόταν προφανής).

    2. Ζεις για να νικήσεις (1912-1919)

    Απ αυτή τη δύσκολη παιδική ηλικία, απ αυτήν την ανήσυχη εφηβεία, απ αυτά τα τρομερά χρόνια δεν μετάνιωσα για τίποτα. Λυπάμαι αυτούς που μεγάλωσαν μέσα σ αυτόν τον κόσμο χωρίς να γνωρίσουν την άλλη όψη της απανθρωπιάς, χωρίς να συνειδητοποιήσουν το αδιέξοδο και το χρέος να αγωνιστούν -έστω και τυφλά- για τον άνθρωπο (…)
    Οι απέξω βρίσκονταν στο πιο ακραίο, στο πιο σκοτεινό, στο πιο οδυνηρό σημείο της ήττας.
    (…)
    Δεν ζει κανείς ποτέ μόνο με τον εαυτό του, δεν ζει κανείς ποτέ μόνο για τον εαυτό του, πρέπει να ξέρει ότι και η πιο οικεία σκέψη, η πιο προσωπική, συνδέεται με χιλιάδες δεσμούς με τη σκέψη του κόσμου.

    Το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου σαν άγρια θύελλα απότομη στον καθαρό ουρανό βρίσκει τον Σερζ στη φυλακή σ ένα νησί του Σηκουάνα (σ ένα μικρό κλουβί στο πεδίο της μάχης/αυτή η θύελλα μού εξηγούσε τον κόσμο). Είναι βέβαια ακατανόητη για τους διεθνιστές επαναστάτες η ξαφνική μεταστροφή των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, των συνδικαλιστών, των Γάλλων σοσιαλιστών και αναρχικών στον πατριωτισμό, μέσω της αδελφοκτονίας… (αυτό το παραλήρημα, γι μας ανεξήγητο, συνόψιζε το αποκορύφωμα μιας κοινωνικής καταστροφής που έμελλε να κρατήσει πολύ χρόνο ακόμα). Όταν αποφυλακίζεται πηγαίνει στη Βαρκελώνη: από την άλλη πλευρά των Πυρηναίων απλώνονταν χώρες μέσα στη γαλήνη κι στην αφθονία, χωρίς πληγωμένους που αναρρώνουν, χωρίς αδειούχους που μετρούν ακόμη και τα λεπτά της ώρας, χωρίς πένθος, χωρίς βιασύνη για ζωή την παραμονή του θανάτου.
    Στη Βαρκελώνη, όπου η επαναστατική παράδοση οφείλει πολλά στον Μπακούνιν, παρακολουθεί το αναρχικό κίνημα που κορυφώνεται στην εξέγερση του 1917 (κορυφαία προσωπικότητα ο Σαλβαδόρ Σεγί). Η Κομμούνα, όπως αργότερα και η Ισπανική επανάσταση, γέννησε χιλιάδες ήρωες, εκατοντάδες αξιοθαύμαστους μάρτυρες, αλλά δεν απέκτησε αρχηγό. Με απασχολούσε πολύ γιατί μου φαινόταν πως με τη Βαρκελώνη βαδίζαμε προς μια δεύτερη Κομμούνα. Η ήττα, στις 19 Ιουλίου «σχεδόν χωρίς να αγωνισθούμε» γέμισε με εκατοντάδες πτώματα και τη μια πλευρά και την άλλη και έσβησε χωρίς να σταματήσει τη φόρα που είχε πάρει η εργατική τάξη…

    Το 1917 το σημαδεύει όχι μόνο η επανάσταση στη Βαρκελόνη και φυσικά, η ρωσική επανάσταση αλλά και οι εξεγέρσεις της Καμπανίας που, όπως λέει ο Σερζ, υπήρξαν πολύ σοβαρότερες απ όσο είχε ποτέ ανακοινωθεί και δείχνουν ότι η Γαλλία είχε μόλις βγει από μια επαναστατική κρίση που είχε καταπνιγεί. Η αποτυχία των εξεγέρσεων στρέφει τον Σερζ προς τη Ρωσία και ψάχνει τρόπο επαναπατρισμού αλλά περνά κάποιους μήνες χωρίς άδεια παραμονής πάλι στο Παρίσι, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου οι εμπειρίες του και οι επαφές του με διάφορους αναρχικούς ήταν καθοριστικές προτού τον στείλουν με ανταλλαγή ομήρων στην Πετρούπολη, λίγο μετά το ξέσπασμα του Εμφύλιου πολέμου (1918, μετά τη διάλυση της Συντακτικής Συνέλευσης) και την απόπειρα δολοφονία του Λένιν από την αναρχική Ντόρα Καπλάν.
    Όλα όσα ξέραμε για τη γαλλική επανάσταση, για την Κομμούνα του Παρισιού, για το ρωσικό 1905, μας έδειχναν τη λαϊκή αναταραχή, τον αναβρασμό των ιδεών, τον ανταγωνισμό των ομάδων, των κομμάτων, των εφημερίδων, εκτός μόνο από την εποχή της Τρομοκρατίας. Περιμέναμε να αναπνεύσουμε τον αέρα της ελευθερίας στην Πετρούπολη, χωρίς αμφιβολία μιας ελευθερίας σκληρής ακόμη και βάναυσης απέναντι στους εχθρούς της, μιας ελευθερίας ωστόσο πλατιάς κι ενθαρρυντικής. Και βρήκαμε στην πρώτη εφημερίδα ένα ανούσιο άρθρο με την υπογραφή Γ. Ζινόβιεφ σχετικά με το «μονοπώλιο της εξουσίας». «Το Κόμμα μας κυβερνά μόνο του […] δεν θα επιτρέψει σε κανέναν […]. Είμαστε η δικτατορία του προλεταριάτου […] οι απατηλές δημοκρατικές ελευθερίες που απαίτησε η αντεπανάσταση…». Προσπαθήσαμε να δικαιολογήσουμε σκεπτόμενοι την κατάσταση πολιορκίας, τον θανάσιμο κίνδυνο, αλλά και το ένα και το άλλο μπορούσαν να δικαιολογήσουν τα γεγονότα, τα γεγονότα που άσκησαν βία στους ανθρώπους και στις ιδέες, όχι μια θεωρία καταστολής κάθε ελευθερίας.

    3. Η διάλυση και ο ενθουσιασμός (1919-20)

    Μπήκαμε σ έναν κόσμο θανάσιμα παγωμένο.
    Η φτώχεια, η στέρηση, η αρρώστια (τύφος), το κρύο είναι τα χαρακτηριστικά στην Πετρούπολη τα χρόνια αυτά μετά τη διάλυση της Συντακτικής συνέλευσης όπου έχουν ήδη ξεκινήσει ορισμένα εγκλήματα της επανάστασης (παρατίθενται επώνυμα και με συγκεκριμένες λεπτομέρειες). Μια ετοιμοθάνατη επανάσταση στραγγαλισμένη από τον αποκλεισμό, έτοιμη να μεταμορφωθεί στο εσωτερικό σε μια χαοτική αντεπανάσταση. Η ύπαιθρος λεηλατούσε συστηματικά την πόλη κι η πείνα αποδεκάτιζε τις μάζες. Οι Εβραίοι ζούνε το άγχος ενός προσεχούς πογκρόμ. Ο Ζινόβιεφ, πρόεδρος του σοβιέτ, είναι βέβαια αισιόδοξος. Ο Σερζ όμως εκτιμά ότι οι διανοούμενοι αντιμπολσεβίκοι ήταν περισσότεροι.

    Στη Μόσχα τα πράγματα φαίνεται να είναι λίγο καλύτερα. Όμως το καζάνι βράζει πολύ περισσότερο απ ό, τι μας έχει αφήσει να ξέρουμε η επίσημη ιστορία του ΚΚΣΕ… Οι μενσεβίκοι απαιτούν την κατάργηση της Τσεκά (η γνωστή φοβερή επιτροπή καταστολής της αντεπανάστασης, της κερδοσκοπίας και της λιποταξίας, συλλαμβάνοντας μαζικά τους ύποπτους, είχε την τύχη η ίδια να τακτοποιεί την τύχη τους, κάτω απ τον τυπικό έλεγχο του κόμματος, στην πραγματικότητα εν αγνοία του οποιουδήποτε). Νέες αναρχικές ενώσεις υποστηρίζουν νέες εξεγέρσεις και την Ομοσπονδία ελεύθερων κοινοτήτων.
    Είναι τόσες οι εκτελέσεις, οι φυλακίσεις, οι εκτοπισμοί που ο ίδιος ο Σερζ, ουσιαστικά άνθρωπος του συστήματος (χαρακτηριστικά, του πρότεινε ο Ζινόβιεφ να οργανώσει τις υπηρεσίες της Γ΄ Διεθνούς αλλά αρνήθηκε) καταδικάζει απερίφραστα τις μεθόδους της: είχε καταντήσει κράτος εν κράτει, με την κάλυψη του πολεμικού απορρήτου και των μυστικών διαδικασιών. (…) Θεωρώ τη δημιουργία της Τσεκά ως ένα από τα πλέον σημαντικά σφάλματα, τα πιο αδιανόητα που διέπραξαν οι μπολσεβίκοι που κυβερνούσαν, καθώς οι συνωμοσίες, ο αποκλεισμός και οι ξένες παρεμβάσεις τούς έκανα να χάσουν κάθε λογικό έλεγχο.(…) Ήταν άραγε επιβεβλημένο να επιστρέψουν σε διαδικασίες Ιεράς Εξέτασης; Στις αρχές του 1919 η Τσεκά δεν μπορούσε πια να ελέγξει την ψυχολογική διαστροφή και τη διαφθορά.

    Το 1919 ο Σερζ το αποκαλεί «τρομερή χρονιά». Γίνονται άλλωστε πολλές προσπάθειες αλλαγής καθεστώτος, όπως στη Γερμανία (Μόναχο, πρώτη συμβουλιακή Δημοκρατία της Βαυαρίας, που προήλθε από την παράξενη συμμαχία ανεξάρτητων, αναρχικών κ.α. ενώ δεν υποστηρίχτηκε από τους κομμουνιστές!-/ΠΡΟΣΟΧΗ: η γνωστή δημοκρατία της Βαϊμάρης που καταστάλθηκε άγρια τον Απρίλιο του 1919 ήταν η δεύτερη συμβουλιακή δημοκρατία)και στην Ουγγαρία (με επιτυχία). Είναι η εποχή της Γ΄ Διεθνούς, είναι η ήττα στην Εσθονία από τη Λευκή Στρατιά. Γενικότερα, η εξάπλωση του κομμουνισμού στη Δύση αποτυγχάνει .

    Ο Σερζ κάλυπτε εκείνη την εποχή μια πλειάδα λειτουργιών. Χάρη στη γλωσσομάθειά του, διηύθυνε την υπηρεσία των λατινογενών γλωσσών της Διεθνούς και τις εκδόσεις της, υποδεχόταν τους ξένους εκπροσώπους, συμπλήρωνε τα αρχεία της πρώην Οχράνα, ήταν στρατιώτης σε κομμουνιστικό τάγμα και ακόλουθος του Υπουργείου Άμυνας. Βλέπει ολοκάθαρα τα λάθη και τις αντιφάσεις του κόμματος (όπως θα φανεί και στο επόμενο κεφάλαιο), τα επισημαίνει και μας παραθέτει πολύτιμες, εξακριβωμένες μαρτυρίες. Παρόλ αυτά, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι:
    Η Ρωσία δε θα μπορούσε να αποφύγει την κόκκινη τρομοκρατία παρά μόνο αν είχε υποστεί τη λευκή· δεν θα μπορούσε να αποφύγει τη δικτατορία του προλεταριάτου παρά μόνο αν είχε υποστεί μια δικτατορία της αντίδρασης… Ο τρόπος με τον οποίο διατύπωναν την αγανάκτησή τους οι πιο οργισμένοι από τους διανοούμενους αντιμπολσεβίκους για να γίνουν πειστικοί, δυσανασχετώντας ως προς την αντεπανάσταση, μου αποκάλυπτε την αναγκαιότητα του μπολσεβικισμού.
    Και αλλού:
    Μέσα σε μια αιματοκυλισμένη Ευρώπη, αφανισμένη και αποβλακωμένη εκείνη την εποχή, ήταν προφανές για μένα, ότι ο μπολσεβικισμός είχε αναμφισβήτητα δίκιο. Σημασιοδοτούσε ένα νέο ξεκίνημα της ιστορίας.

    Παρόλο που ο Σερζ βλέπει το μπολσεβικισμό σα μοναδική λύση για να σωθεί η επανάσταση, φαίνεται να εντοπίζει αρκετά πρώιμα τις αντιφάσεις της πολιτικής των μπολσεβίκων (ή τις επισημαίνει εκ των υστέρων;) αλλά και των σοσιαλδημοκρατών. Λέει, π.χ., ότι η πλειοψηφία των μαρξιστών της αριστεράς, που είχαν προσχωρήσει στον μπολσεβικισμό, υιοθετούσαν μια αλαζονική στάση∙ οι λέξεις «δικτατορία του προλεταριάτου» τούς τα ερμήνευε όλα, μαγικά, χωρίς να τους περνάει από το μυαλό η ιδέα να αναρωτηθούν πού βρισκόταν, τι σκεφτόταν, τι αισθανόταν, τι έκανε ο προλετάριος δικτάτορας. Οι σοσιαλδημοκράτες, αντίθετα, είχαν κριτικό πνεύμα και έλλειψη κατανόησης.

    Προς το τέλος του εμφύλιου μαθαίνεται και το καταπληκτικό νέο, το τέλος της τρομοκρατίας! Ήταν η φήμη ότι θα καταργηθεί η ποινή του θανάτου, σταθερό αίτημα πολλών στελεχών, που σε συμφωνία με τον Λένιν και τον Τρότσκι, πρότειναν την παύση των εκτελέσεων. Δυστυχώς η διάψευση έρχεται γρήγορα και με πολύ σκληρό τρόπο. Το Πολιτικό Γραφείο, όπως κρίνει ο Σερζ έθετε το πρόβλημα της απόλυτης εξουσίας χωρίς να τολμά να το λύσει μέσα σε μια ψύχωση φόβου και άτεγκτης εξουσίας. Η λευκή τρομοκρατία μπορεί να δικαιολογεί τη βία, αλλά ο Σερζ υποστηρίζει ότι η σοσιαλιστική επανάσταση θα ήταν πολύ πιο δυνατή και πιο ξεκάθαρη αν οι άνθρωποι που κατείχαν την ανώτατη εξουσία, αγωνίζονταν να υπερασπίσουν και να εγκαθιδρύσουν, με όση ενέργεια απέδειξαν για να νικήσουν, τις αρχές του ουμανισμού απέναντι στον νικημένο εχθρό.

    4. Ο κίνδυνος βρίσκεται μέσα μας (1920-21)

    Είναι η εποχή που ο Σερζ την ονομάζει «πολεμικός κομμουνισμός»/πολιτική των επιτάξεων , ασκώντας σκληρή κριτική εφόσον είναι το αντίστοιχο του «καπιταλιστικός πόλεμος» (η λέξη «ολοκληρωτισμός» δεν υπήρχε ακόμη. Βρισκόμουν στην ανίσχυρη μειοψηφία που είχε συνείδηση της κατάστασης. Οι μεγάλες ιδέες του 1917 που είχαν επιτρέψει στο κόμμα των μπολσεβίκων να παρασύρει τις μάζες των αγροτών, τον στρατό, την εργατική τάξη και τη μαρξιστική διανόηση είχαν προφανώς πεθάνει). Ασκεί σκληρή κριτική κυρίως στον εξαναγκασμό και τη βία που επιβάλλονται σιγά σιγά, κάνοντας κάθε ελεύθερη σκέψη, δηλαδή κάθε κριτική σκέψη, επικίνδυνη.
    Είναι το σύστημα που για την πλειονότητα του πληθυσμού είναι πολύ δύσκολο να ζεις… («το εργαλείο είναι εξαιρετικό, αλλά η σούπα χάλια!»). Ελάχιστο το φαγητό των κρατικοποιημένων συνεταιρισμών, έλλειψη θέρμανσης, κρύο, τύφος αλλά κυρίως… «κομισαριοκρατία». Οι χωρικοί ζητούν, με βίαιο πολλές φορές τρόπο τον τερματισμό των επιτάξεων. Το κόμμα αγνοούσε ότι ο Τρότσκι είχε προτείνει την κατάργηση των επιτάξεων. Στις αντιδράσεις στο πνεύμα του «πολεμικού κομμουνισμού» ο Λένιν δηλώνει ότι δεν έχει καμιά πρόθεση να μπει σε μια διαδικασία συνθηκολογήσεων με την αγροτική αντεπανάσταση.

    Το δράμα του αναρχισμού θα αποκτούσε, με την εξέγερση της Κροστάνδης, μια σημασία ιστορική. Ήδη η μπολσεβικική δικτατορία έχει δημιουργήσει καμιά πενηνταριά εστίες αγροτικών εξεγέρσεων («κίνημα ένοπλων αγροτών»), κι έξαρση του διεθνικού αναρχισμού (καμιά τριανταριά αναρχικές οργανώσεις)∙ οι αναρχικοί προετοιμάζουν το Συνέδριό τους (οι αρχηγοί συλλήφθηκαν από την Τσεκά και οι περισσότεροι εξουδετερώθηκαν βίαια), ενώ οι «κομμουνιστές εργάτες» είχαν αρχίσει να επαναστατούν. Τα επεισόδια και οι απεργίες είναι συνεχείς -ο Τρότσκι πρότεινε τη συγχώνευση των συνδικάτων και του κράτους ενώ ο Λένιν επέμενε στην αρχή της συνδικαλιστικής αυτονομίας και στο δικαίωμα της απεργίας, με την ολοκληρωτική υποταγή όμως των συνδικάτων στο κόμμα. Παρά τις υποσχέσεις (αμνήστευση και νομιμοποίηση), οι αναρχικοί και οι μενσεβίκοι τέθηκαν εκτός νόμου. Ο Σερζ δηλώνει ότι ήταν το μόνο μέλος του κόμματος που ήταν αποδεκτό από τους αναρχικούς ως ένας από τους συντρόφους τους.

    Η τραγωδία στην Κροστάνδη ξεκινά με τη διάδοση της ψευδούς είδησης ότι «η Κροστάνδη πέρασε στα χέρια των λευκών» (αυτό ίσως να ήταν και το πιο σοβαρό, τελικά. Το χειρότερο ήταν ότι το επίσημο ψέμα μάς παρέλυε. Το να ψεύδεται έτσι το κόμμα απέναντί μας ήταν κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στο παρελθόν). Ο Σερζ, παρόλο που ακόμα υποστηρίζει τον μπολσεβικισμό, αναγνωρίζει ότι ο Τύπος ήταν κυριολεκτικά βυθισμένος μέσα στο ψέμα. Και ήταν ο δικός μας Τύπος, ο Τύπος της επανάστασής μας, ο πρώτος σοσιαλιστικός, δηλαδή αδιάφθορος και ανιδιοτελής Τύπος. Καταδικάζει τις συλλήψεις της Τσεκά και αποδίδει απερίφραστα ευθύνες σε μέλη του κόμματος και σε λάθος χειρισμούς (από την πρώτη στιγμή, ενώ ήταν εύκολο να κατευνάσουν την κρίση, οι μπολσεβίκοι αρχηγοί δεν θέλησαν να χρησιμοποιήσουν παρά την οδό της βίας). Το Πολιτικό Γραφείο έστειλε τελεσίγραφο υπογραμμένο από Τρότσκι-Λένιν «Παραδοθείτε, ειδάλλως θα πυροβοληθείτε σαν τα κουνέλια».

    Ο Βικτόρ Σερζ φωτίζει με την προσωπική του μαρτυρία όλα αυτά τα γεγονότα, καταδεικνύοντας με στοιχεία τα λάθη και τις αντιφάσεις και καταγράφοντας άπειρα συγκεκριμένα περιστατικά. Παρά το άγχος όμως που του προκαλούσε η «απόλυτη καταστολή κάθε δημοκρατίας», ήταν ακόμα αισιόδοξος. Πρόκειται για μια περίοδο πολύ δύσκολη, με πολλές αντιφάσεις και πισωγυρίσματα, με λάθη και διαψεύσεις. Π.χ., ο ίδιος ο πράος και μειλίχιος Λένιν που αναγνωρίζει την αναγκαιότητα της ελευθερίας του Τύπου, και υπόσχεται ένα κράτος τελείως διαφορετικό από τα παλιά αστικά κράτη, «χωρίς κρατικούς υπαλλήλους και αστυνομικούς απέναντι στο λαό», δε διστάζει να συγκατατεθεί στις αμέτρητες συλλήψεις κι εκτελέσεις των αναρχικών. Ιδιαίτερα μετά την Κροστάνδη, ένα κύμα σκεπτικισμού διαχέεται στους κύκλους του Σερζ, ενώ το χάσμα μεταξύ κομμουνιστών και ελευθεριακών γίνεται ανυπέρβλητο.
    Το επόμενο βήμα διάψευσης είναι η αναγγελία της Νέας Οικονομικής Πολιτικής από τον Λένιν, την άνοιξη του 1921, που ο Σερζ χαρακτηρίζει ως «μετριοπαθή παλινόρθωση του καπιταλισμού». Η νέα πολιτική καταπράυνε την πείνα γεννώντας το αίσθημα της αποκατάστασης της ειρήνης, αλλά αφόπλιζε τους οπαδούς της από το κριτικό τους πνεύμα∙ φαίνονταν σα να καταλαβαίνουν την ένταξη σαν μια παραίτηση από το δικαίωμα του σκέπτεσθαι. Η παράταση της τρομοκρατίας μετά τη λήξη του εμφυλίου ωθεί πολλούς συντρόφους να εγκαταλείψουν την πολιτική ή… τη Ρωσία. Ανάμεσά τους ο Σερζ που φεύγει για Κεντρική Ευρώπη, που φαινόταν να είναι η εστία των προσεχών γεγονότων (αν ο κίνδυνος βρισκόταν μέσα μας, μέσα μας έπρεπε να βρίσκεται και η σωτηρία).

    [1] «Σερζ» είναι το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Βικτόρ- Ναπολεόν Λβόβιτς, γιου του Λέοντος Κιμπάλμπιτς
    http://anagnosi.blogspot.gr/2015/01/1.html

  8. Ο πράκτορας των Γερμανών που χρηματοδότησε τον Λένιν και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ποιος ήταν ο Αλεξάντερ Πάρβους;

    Από mad hippie

    Ο Αλεξάντερ Πάρβους (Alexander Lvovich Parvus) γεννήθηκε από Εβραϊκή οικογένεια στην πόλη Berazino της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας, που σήμερα ανήκει στην Λευκορωσία. Το πραγματικό του όνομα ήταν Israel Lazarevich Gelfand.

    Σε ηλικία 19 ετών ο Gelfand ταξίδεψε για πρώτη φορά από τη Ρωσία στη Βασιλεία της Ελβετίας. Ήταν εκεί που ο Gelfand (Πάρβους- φωτό) εκτέθηκε για πρώτη φορά στα γραπτά του Alexander Herzen καθώς και στην επαναστατική λογοτεχνία της εποχής. Επέστρεψε στη Ρωσία για λίγο το επόμενο έτος, αλλά έγινε αντικείμενο εξονυχιστικού ελέγχου από την τσαρική μυστική αστυνομία, την διαβόητη Οχράνα και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει και πάλι τη χώρα για την ασφάλειά του. Θα παραμείνει στο εξωτερικό για περισσότερο από μια δεκαετία.

    Επιστρέφοντας στην Ελβετία, το φθινόπωρο του 1888 ο Gelfand εγγράφηκε στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας, όπου σπούδασε πολιτική οικονομία. Θα παραμείνει στο πανεπιστήμιο για τα επόμενα τρία χρόνια, αποφοιτώντας με διδακτορικό τίτλο τον Ιούλιο του 1891. Οι καθηγητές του Gelfand ήταν σε μεγάλο βαθμό εχθρικοί απέναντι στη μαρξιστική του προσέγγιση στα οικονομικά.

    Ο Gelfand επέλεξε να μην επιδιώξει ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά αντίθετα προσπάθησε να ξεκινήσει πολιτική καριέρα που θα του παρείχε οικονομική υποστήριξη και θα εξυπηρετούσε τον σκοπό του σοσιαλισμού. Απελευθερωμένος από την οπιστοδρομικότητα της αγροτικής Ρωσίας και τους περιορισμένους πολιτικούς ορίζοντες εκεί, ο Gelfand μετακόμισε στη Γερμανία, προσχώρησε στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και έγινε φίλος με την Γερμανίδα επαναστάτρια Ρόζα Λούξεμπουργκ (φωτό, ο Πάρβους με την Λούξεμπουργκ).

    Το 1900 συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Βλαντιμίρ Λένιν, στο Μόναχο, όπου ο ένας θαύμασε τα θεωρητικά έργα του άλλου. Ο Πάρβους ενθάρρυνε τον Λένιν να ξεκινήσει την έκδοση της επαναστατικής εφημερίδας Iskra.

    Η γερμανική αντικατασκοπία είχε διεισδύσει σε μέρος του σοσιαλιστικού επαναστατικού δικτύου και μετά την ανάγνωση των γραπτών του στον σοσιαλιστικό Τύπο κατά τον Ρωσο-Ιαπωνικό πόλεμο, ανακάλυψε ότι ο Πάρβους είχε προβλέψει ότι η Ρωσία θα χάσει τον πόλεμο, με αποτέλεσμα να προκληθεί αναταραχή και επανάσταση. Όταν αυτό αποδείχθηκε στην πράξη, το κύρος του Πάρβους ανάμεσα στους σοσιαλιστές και τους άλλους γερμανούς συντρόφους του αυξήθηκε. Έτσι, οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες σύντομα εκτίμησαν ότι θα ήταν χρήσιμος στις απόπειρές τους εναντίον της Ρωσικής Αυτοκρατορίας.

    Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ανέπτυξε την ιδέα της χρήσης ένας ξένου πολέμου για την πρόκληση εξέγερσης στο εσωτερικό μιας χώρας. Ήταν τότε που ο Πάρβους αναβίωσε, μετά τον Καρλ Μαρξ, την ιδέα και στρατηγική της «διαρκούς επανάστασης». Γνωστοποίησε αυτή τη φιλοσοφία στον Τρότσκι (φωτό από την φυλακή, αριστερά ο Πάρβους, στο μέσον ο Τρότσκι και δεξιά ο Leo Deutsch) , ο οποίος στη συνέχεια την επέκτεινε και την ανέπτυξε περαιτέρω. Διεξήχθησαν ευρείες συζητήσεις για τα ζητήματα της «διαρκούς επανάστασης» μέσα στο σοσιαλδημοκρατικό κίνημα κατά την περίοδο πριν από το 1917. Η μέθοδος υιοθετήθηκε τελικά από τον Βλαντιμίρ Λένιν και τους Μπολσεβίκους στις Θέσεις του Απρίλη του Λένιν το 1917.

    Το 1905 ο Πάρβους έφθασε στην Αγία Πετρούπολη με ψεύτικα αυστροουγγρικά έγγραφα. Ο Πάρβους θεωρούταν αυθεντία στα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα ανάμεσα στους ευρωπαίους μαρξιστές της εποχής, συνεπώς όταν έγραψε ένα προκλητικό άρθρο τον Δεκέμβριο με τίτλο «Το Οικονομικό Μανιφέστο», το οποίο περιγράφει τη ρωσική οικονομία να βρίσκεται στα πρόθυρα της κατάρρευσης, έτυχε μεγάλης προβολής από τον Τύπο.

    Σε συνδυασμό με αυτή την προπαγάνδα, ο Πάρβους συντόνισε μια αναταραχή από τους ντόπιους για να προκληθεί μαζική ανάληψη χρημάτων από τις τράπεζες. Καθώς η είδηση του άρθρου και η «βιασύνη» εξαπλώθηκε, η επακόλουθη υστερία κατάφερε να ταράξει την οικονομία και να εξαγριώσει τον πρωθυπουργό Sergei Witte, αλλά δεν προκάλεσε οικονομική κατάρρευση.

    Σε σχέση με αυτή την πρόκληση και την εμπλοκή του Πάρβους στην οργάνωση αντικυβερνητικών ενεργειών κατά την επανάσταση του 1905, ο Πάρβους (μαζί με άλλους επαναστάτες όπως ο Λέων Τρότσκι) συνελήφθη από τη Ρωσική αστυνομία. Ενώ ήταν στη φυλακή, ήρθε κοντά με άλλους επαναστάτες και τον επισκέφθηκε η Ρόζα Λούξεμπουργκ (φώτο – ο Πάρβους με την Λούξεμπουργκ). Καταδικασμένος σε εξορία τριών ετών στη Σιβηρία, ο Πάρβους δραπέτευσε και μετανάστευσε στη Γερμανία, όπου δημοσίευσε ένα βιβλίο για την εμπειρία του με τίτλο «Στη Ρωσική Βαστίλη κατά τη διάρκεια της Επανάστασης».

    Η διαμάχη με τον Μαξίμ Γκόρκι

    Ενώ βρισκόταν στη Γερμανία, ο Πάρβους έκανε μια συμφωνία με τον γνωστό Ρώσο συγγραφέα Μαξίμ Γκόρκι για να γίνει παραγωγός στο έργο του «Στο Βυθό». Σύμφωνα με τη συμφωνία, η πλειοψηφία των εσόδων του έργου θα πήγαινε στο Ρωσικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (και περίπου 25% στον ίδιο τον Γκόρκι). Η αποτυχία του Πάρβους να πληρώσει (παρά το γεγονός ότι το έργο έκανε πάνω από 500 παραστάσεις) τον έκανε να κατηγορηθεί ότι έκλεψε 130.000 χρυσά γερμανικά μάρκα. Ο Γκόρκι απειλούσε με μήνυση, αλλά η Ρόζα Λούξεμπουργκ έπεισε τον Γκόρκι να κρατήσει τη διαμάχη μέσα στα όρια του κόμματος. Τελικά, ο Πάρβους πλήρωσε τον Γκόρκι, αλλά η φήμη του στους κύκλους του κόμματος καταστράφηκε.

    Στην Κωνσταντινούπολη

    Λίγο αργότερα ο Πάρβους μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη της Τουρκίας, όπου έζησε για πέντε χρόνια. Εκεί ίδρυσε μια εταιρεία εμπορίας όπλων, η οποία είχε τεράστια κέρδη κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού Πολέμου. Επίσης έγινε οικονομικός και πολιτικός σύμβουλος των Νεότουρκων. Το 1912 έγινε συντάκτης της καθημερινής τους εφημερίδας Turk Yurdu. Συνεργάστηκε στενά με την τρόικα, γνωστούς και ως Τρεις Πασάδες – Ενβέρ, Ταλάτ και Κεμάλ- και τον υπουργό Οικονομικών Djavid Bey. Η εταιρεία του ασχολήθηκε με τις παραδόσεις τροφίμων για τον τουρκικό στρατό και ήταν συνέταιρος της Krupp, της Vickers Limited και του διάσημου Έλληνα εμπόρου όπλων Βασίλειου Ζαχάρωφ. Το πάρε-δώσε όπλων με τη Vickers Limited κατά τη διάρκεια του πολέμου έδωσαν βάση στη θεωρία ότι ο Αλεξάντερ Πάρβους ήταν επίσης πράκτορας των Βρετανών.

    Το σχέδιο του στην Γερμανική κυβέρνηση για την πρόκληση επανάστασης στην Ρωσία

    Στην Τουρκία ο Πάρβους ήρθε κοντά στο Γερμανό πρεσβευτή Hans Freiherr von Wangenheim ο οποίος ήταν γνωστό ότι είχε αδυναμία στην ίδρυση επαναστατικών «πέμπτων φαλαγγών» (ο όρος είναι μεταγενέστερος, από τον Ισπανικό Εμφύλιο) ανάμεσα στους συμμάχους (ΥΓ.1). Κατά συνέπεια, ο Πάρβους πρότεινε στο γερμανικό Γενικό Επιτελείο το σχέδιό του μέσω του Βαρόνου von Wangenheim: την παράλυση της Ρωσίας μέσω γενικής απεργίας, χρηματοδοτημένης από τη γερμανική κυβέρνηση (η οποία βρισκόταν τότε σε πόλεμο με τη Ρωσία και τους συμμάχους της). Ο Von Wangenheim έστειλε τον Πάρβους στο Βερολίνο, όπου ο τελευταίος έφθασε στις 6 Μαρτίου 1915 και παρουσίασε στη γερμανική κυβέρνηση ένα σχέδιο 20 σελίδων με τίτλο «Προετοιμασία μαζικών πολιτικών απεργιών στη Ρωσία».

    Το λεπτομερές σχέδιο του Πάρβους πρότεινε τον διαμελισμό της Ρωσίας χρηματοδοτώντας την μπολσεβίκικη φράξια του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος, ενθαρρύνοντας τους εθνικισμούς σε διάφορες ρωσικές περιφέρειες και υποστηρίζοντας διάφορους συγγραφείς των οποίων η κριτική για τον τσαρισμό συνέχιζε κατά τη διάρκεια του πολέμου (ΥΓ.2). Βασιζόμενος στις εμπειρίες του το 1905, ο Πάρβους θεωρούσε ότι ο διαμελισμός της Ρωσίας και η ήττα της στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να προκληθεί σοσιαλιστική επανάσταση.

    Οι offshore εταιρίες στην Κοπεγχάγη και η χρηματοδότηση του Λένιν

    Κάποιοι κατηγορούν τον Πάρβους ότι είχε χρηματοδοτήσει τον Λένιν ενώ ήταν στην Ελβετία. Οι ιστορικοί, ωστόσο, είναι επιφυλακτικοί. Μια βιογραφία του Πάρβους από τους συγγραφείς Scharlau και Zeman κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υπήρξε συνεργασία μεταξύ των δύο. Δηλώνει ότι «ο Λένιν αρνήθηκε τη γερμανική προσφορά βοήθειας». Ο τραπεζικός λογαριασμός του Πάρβους δείχνει ότι πληρώνει συνολικά 25.600 φράγκα κατά την περίοδο μεταξύ της άφιξής του στην Ελβετία τον Μάιο του 1915 και της Επανάστασης του Φεβρουαρίου 1917. Ο Πάρβους έκανε λίγα πράγματα στην Ελβετία, καταλήγουν οι ιστορικοί. Οι αυστριακές μυστικές υπηρεσίες μέσω του Parvus έδωσαν χρήματα σε εφημερίδες Ρώσων μεταναστών στο Παρίσι. Αλλά όταν οι πηγές αυτής της χρηματοδότησης έγιναν σαφείς στις αρχές του 1915 και πιο ευρέως κατανοητές, ο Λένιν και οι μετανάστες στο Παρίσι απέρριψαν αυτή την υποστήριξη. Ο Harold Shukman έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «τα κεφάλαια απλά δεν έφτασαν στα χέρια του Λένιν».

    Ο Πάρβους πόνταρε στον Λένιν, καθώς ο τελευταίος δεν ήταν μόνο ριζοσπάστης αλλά και πρόθυμος να δεχθεί τη χορηγία του εμπόλεμου εχθρού του Τσάρου, της Γερμανίας. Οι δυο τους συναντήθηκαν στη Βέρνη τον Μάιο του 1915 και συμφώνησαν να συνεργαστούν μέσω των οργανώσεών τους, αν και ο Λένιν παρέμεινε πολύ προσεκτικός και δεν κυκλοφορούσε ποτέ δημόσια με τον Πάρβους. Δεν υπάρχουν σίγουρες αποδείξεις ότι ξανασυναντήθηκαν, αν και υπάρχουν ενδείξεις ότι μια τέτοια συνάντηση μπορεί να συνέβη στις 13 Απριλίου 1917 κατά τη διάρκεια της στάσης του Λένιν στη Στοκχόλμη.

    Ο Πάρβους εργάστηκε σκληρά για να διατηρήσει την εμπιστοσύνη του Λένιν, ωστόσο ο Λένιν τον κρατούσε μακριά για να αποκρύψει τους αλλαγμένους ρόλους τους: την εμπλοκή του Παρβους με τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες και τις δικές του σχέσεις με τον παλιό σύμμαχό του (τον Πάρβους), ο οποίος δεν ήταν πλέον σεβαστός ανάμεσα στους σοσιαλιστές μετά τα χρόνια του στην Τουρκία και αφότου έγινε εκατομμυριούχος επιχειρηματίας. Η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών δημιούργησε το χρηματοπιστωτικό δίκτυο του Πάρβους μέσω offshore (υπεράκτιων) επιχειρήσεων στην Κοπεγχάγη, δημιουργώντας σκυταλοδρομίες για να φτάσουν τα γερμανικά χρήματα στη Ρωσία μέσω ψεύτικων οικονομικών συναλλαγών μεταξύ οργανώσεων-βιτρίνα. Ένα μεγάλο μέρος των συναλλαγών αυτών των εταιρειών ήταν αυθεντικό, αλλά αυτές χρησίμευαν για να κρυφτεί η μεταφορά χρημάτων στους Μπολσεβίκους, μια στρατηγική που κατέστη εφικτή χάρις στις αδύναμες και υπερφορτωμένες φορολογικές και τελωνειακές αρχές στη Σκανδιναβία, οι οποίες ήταν ανεπαρκείς για την ανερχόμενη μαύρη αγορά σ’ αυτές τις χώρες κατά τη διάρκεια του πολέμου.

    Εξακολουθεί να συζητείται μέχρι σήμερα αν τα χρήματα με τα οποία λειτουργούσε αυτό το χρηματοπιστωτικό δίκτυο ήταν στην πραγματικότητα γερμανικής προέλευσης. Τα αποδεικτικά στοιχεία που δημοσίευσε η κυβέρνηση του Αλεξάντερ Κερένσκι για την προετοιμασία μιας δίκης προγραμματισμένης για τον Οκτώβριο (Νοέμβριο) του 1917, επανεξετάστηκαν πρόσφατα και διαπιστώθηκε ότι είτε είναι ασαφή είτε ξεκάθαρη πλαστογραφία, όπως τα Έγγραφα Sisson.

    Εντούτοις, σημειώθηκαν εμπόδια, καθώς οι ύποπτες δραστηριότητες λαθρεμπορίου όπλων του Yakov Ganetsky (κορυφαίου Σοβιετικού τραπεζίτη μετά την Επανάσταση) τράβηξαν την ανεπιθύμητη προσοχή της Βρετανικής Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, η οποία τώρα ακολουθούσε τα ίχνη του Ganetsky στον Parvus και συνεπώς στον Βαρόνο von Wangenheim. Ο Βαρόνος ήταν από καιρό υπό παρακολούθηση για την υποστήριξή του στις επαναστατικές ενέργειες των Νεότουρκων κατά των Βρετανών. Ως αποτέλεσμα, ο Ganetsky αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη Δανία, ενώ υπήρχαν προσπάθειες από τους Βρετανούς και τους Ρώσους να ξεριζώσουν το οικονομικό δίκτυο των Μπολσεβίκων στην Τουρκία. Επιπλέον, καθώς ο Λένιν γνώριζε όλο και περισσότερο τις σχέσεις του Πάρβους με τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες, οι σχέσεις τους γίνονταν όλο και πιο έντονες. Χάνοντας την εμπιστοσύνη ή/και τον έλεγχο των πρακτόρων του, ο Πάρβους άρχισε να ψάχνει άλλες οδούς λειτουργίας.

    Η φήμη του Parvus στο γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών τέθηκε υπό αμφισβήτηση όταν, τον χειμώνα του 1916, μια σχεδιασμένη από τον Πάρβους οικονομική καταστροφή στην Αγία Πετρούπολη (παρόμοια με την επίθεση του ιδίου εναντίον των ρωσικών τραπεζών το 1905) απέτυχε να προκαλέσει μαζική εξέγερση. Ως αποτέλεσμα, η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων του Πάρβους πάγωσε. Ο Πάρβους ζήτησε υποστήριξη από το γερμανικό ναυτικό, εργαζόμενος για λίγο καιρός ως σύμβουλός του. Κατάφερε να αποτρέψει τον Ρώσο ναυάρχιο Αλεξάντρ Κολτσάκ να πραγματοποιήσει την επίθεσή του ενάντια στον τουρκο-γερμανικό στόλο στον Βόσπορο και τα Δαρδανέλια, σχεδιάζοντας το σαμποτάζ ενός μεγάλου ρωσικού πολεμικού πλοίου. Αυτή η επιτυχία του έδωσε περισσότερη αξιοπιστία, και πάλι, στα μάτια των Γερμανών.

    Τον Μάρτιο του 1917, σε ένα στρατηγικό σχέδιο ο Πάρβους και οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες έστειλαν με τρένο από την Ελβετία μέσω της Γερμανίας στην Αγία Πετρούπολη τον Βλαντιμίρ Λένιν και μια ομάδα 30 επαναστατών συντρόφων του υπό την επίβλεψη του Ελβετού σοσιαλιστή Fritz Platten. Ο Λέον Τρότσκι απάντησε σε αυτούς τους ισχυρισμούς στο 4ο κεφάλαιο του 2ου τόμου του βιβλίου του για την Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης.

    Καθώς το βάθος των σχέσεων του Πάρβους με την Γερμανική αυτοκρατορική κυβέρνηση έγινε γνωστό, οι αποκαλύψεις κατέστρεψαν τις σχέσεις με το υπόλοιπο επαναστατικό δίκτυο, συμπεριλαμβανομένης της Ρόζα Λούξεμπουργκ και άλλων Γερμανών σοσιαλιστών που ήταν αφιερωμένοι στην ανατροπή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Παρά τα στοιχεία που δείχνουν ότι ο Πάρβους δεν είχε προδώσει ποτέ Γερμανούς σοσιαλιστές στις αρχές, η αξιοπιστία του μεταξύ της επαναστατικής ελίτ μειωνόταν.

    Καθώς η πολιτική του δραστηριότητα ελαττώθηκε, ο πόλεμος σταμάτησε και αρνήθηκε να βοηθήσει τις νέες γερμανικές αρχές να συντρίψουν την εξέγερση των Σπαρτακιστών, υποχώρησε σε ένα γερμανικό νησί κοντά στο Βερολίνο. Παρά την αποτυχία του να βοηθήσει το νέο καθεστώς της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, παρέμεινε προνομιούχος, ζώντας σε ένα καλά εξοπλισμένο αρχοντικό 32 δωματίων στο νησί του Παγωνιού στο Βερολίνου. Αργότερα δημοσίευσε τα απομνημονεύματά του από αυτή την κατοικία.

    Ο θάνατος και η φήμη του

    Ο Πάρβους πέθανε στο Βερολίνο στις 12 Δεκεμβρίου 1924. Το σώμα του αποτεφρώθηκε και θάφτηκε σε νεκροταφείο του Βερολίνου. Μετά το θάνατό του, ο Konrad Haenisch έγραψε στα απομνημονεύματά του: «Αυτός ο άνθρωπος είχε το πιο δυνατό μυαλό της Δεύτερης Διεθνούς».

    Κατά τη διάρκεια της ζωής του, η φήμη του Αλεξάντερ Πάρβους ανάμεσα στους επαναστάτες επλήγη ως αποτέλεσμα της υπόθεσης Μαξίμ Γκόρκι και του γεγονότος ότι ήταν στην πραγματικότητα πράκτορας της Γερμανικής κυβέρνησης. Ταυτόχρονα, τόσο οι επιχειρηματικές του δεξιότητες όσο και οι επαναστατικές του ιδέες εκτιμήθηκαν και στηρίχθηκαν από τους Ρώσους και Γερμανούς επαναστάτες και τους Νεότουρκους στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία για προφανείς πολιτικούς λόγους, αρνήθηκαν τον ρόλο του και ο ίδιος διασύρθηκε. Αυτό συνεχίστηκε κατά τη διάρκεια της εποχής του Ιωσήφ Στάλιν και μερικές φορές αυτό είχε και αντισημιτικούς τόνους. Στη Γερμανία όμως η φήμη του είναι θετική. Παραδόξως, ο Parvus δεν άφησε κανένα έγγραφο μετά το θάνατό του και όλες οι καταθέσεις του εξαφανίστηκαν. Και οι δύο επιζώντες γιοι του έγιναν σοβιετικοί διπλωμάτες.

    ΥΓ.1: Υπάρχει ειδική λέξη στα Γερμανικά που λέγεται “Revolutionerungspolitik”, που σημαίνει πολιτική της επαναστατικοποίησης.

    ΥΓ.2: Ο Λένιν ήταν φανατικά εναντίον του πολέμου (σε αντίθεση με αναρχικούς όπως ο Κροπότκιν) και υποστήριζε την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, κάτι που επιθυμούσαν και οι Κεντρικές Δυνάμεις (Γερμανική Αυτοκρατορία, Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και Βουλγαρία). Η Γερμανία κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο πολεμούσε σε δύο μέτωπα ταυτόχρονα, οπότε ήθελε να κλείσει το ένα μέτωπο και τότε η Ρωσική Αυτοκρατορία ήταν ο πιο αδύναμος κρίκος ανάμεσα στην Αντάντ (Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία). Ένα από τα πρώτα πράγματα που έκανε ο Λένιν μόλις κατέλαβε την εξουσία, ήταν να στείλει τηλεγράφημα στο στρατηγείο του Γερμανικού στρατού στο Ανατολικό Μέτωπο, προσφέροντας άνευ όρων κατάπαυση του πυρός. Όταν οι σκληροί όροι της Συνθήκης του Μπρεστ-Λιτόφσκ ανακοινώθηκαν στο Παλάτι της Ταυρίδας στην Αγία Πετρούπολη το 1918 –όροι που περιλάμβαναν την απόσπαση της Ουκρανίας και των Βαλτικών Χωρών από την Ρωσία- υποδέχτηκαν τον Λένιν με συνθήματα όπως «Κάτω ο προδότης!», «Ιούδας» και «Γερμανός πράκτορας». Ο Υπουργός Εξωτερικών της Γερμανικής Αυτοκρατορίας κατά την υπογραφή της Συμφωνίας του Μπρεστ-Λιτόφσκ Richard von Kühlmann, παραδέχτηκε την σταθερή χρηματοδότηση των Μπολσεβίκων και της εφημερίδας τους, Pravda, με την οποία κατόρθωσαν να εξαπλώσουν την προπαγάνδα τους που μέχρι τότε έφτανε σε περιορισμένο αριθμό πολιτών. Ο von Kühlmann έκανε τα στραβά μάτια και στην Γενοκτονία των Αρμενίων από τους Οθωμανούς, συμμάχους τότε των Γερμανών. Σύμφωνα με τον Eduard Bernstein, Γερμανό Σοσιαλδημοκράτη πολιτικό, η Γερμανική κυβέρνηση έστειλε στους Μπολσεβίκους το 1917 και 1918 περισσότερα από 50 εκατομμύρια μάρκα σε χρυσό για να καταλάβουν και να διατηρήσουν την εξουσία.

    https://www.thetruth.gr/2017/12/15/o-praktoras-ton-germanon-pou-chrimatodotise-ton-lenin-ke-tin-oktovriani-epanastasi-pios-itan-o-alexanter-parvous/

  9. Dominique Venner

    Οι Μπολσεβίκοι
    της Δεξιάς

    ΕΚΔ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ
    …………………………………………….
    Η συντριβή
    των Σπαρτακιστών

    ………. Πάντως, και οι δύο αντικειμενικοί στόχοι που είχε θέσει
    ο Noske επιτεύχθηκαν ευχερώς. Τη νύχτα της 9ης προς τη
    10η Ιανουαρίου 1919, πράγματι, καταλήφθηκε ολόκληρη
    η περιοχή του Spandau, ενώ, παράλληλα, τα γραφεία των
    εφημερίδων στην πλατεία της Ωραίας Συμμαχίας πλήττονταν
    με βλήματα τηλεβόλων. Το πρωί όλα είχανε τελειώσει·
    και τέσσερις μέρες αργότερα ολόκληρη η περιοχή του
    Μείζονος Βερολίνου πλήρως ελεγχόταν από τα Freikorps.

    Τώρα ήτανε η σειρά του Liebknecht και της Luxemburg
    να εγκαταλείψουνε την πρωτεύουσα. Κατέφυγαν, πράγματι,
    σε μια συγγενή του πρώτου, σε ένα –πλούσιο- προάστειο
    του Βερολίνου. Ένας γείτονας όμως τους κατάλαβε,
    τους κατέδωσε – και στις 21 Ιανουαρίου η μπροστινή πόρτα
    του σπιτιού όπου κρύβονταν έπεσε κάτω από τα χτυπήματα
    ενός αποσπάσματος Εθελοντών.

    Οι δύο κομμουνιστές ηγέτες
    πιάστηκαν και μεταφέρθηκαν στην έδρα του Freikorps,
    άνδρες του οποίου τους είχανε συλλάβει. Στη συνέχεια, είπαν
    στον Liebknecht να ανεβεί σε ένα αυτοκίνητο, προκειμένου
    να μεταφερθεί σε φυλακή. Αυτός υπάκουσε… αλλά,
    καθώς ανέβαινε στο αμάξι, έφαγε δυο φοβερές κλωτσιές
    που τον έρριξαν κάτω αναίσθητο. Τον έβαλαν τότε στο όχημα
    σηκωτό και, όταν μετά από λίγη ώρα ξαναβρήκε τις αισθήσεις
    του, σταμάτησαν το αυτοκίνητο και του υπέδειξαν
    να κάνει λίγα βήματα «για να συνέλθει». Τους υπάκουσε…,
    και δέχτηκε από πίσω δυο σφαίρες που τον άφησαν νεκρό.

    To ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και με τη Luxemburg,
    την κόκκινη Ρόζα (rote Rosa). Τη φόρτωσαν σε αυτοκίνητο,
    αυτό κάποια στιγμή σταμάτησε, της είπανε να κατεβεί και
    τη σκοτώσανε με δύο απανωτούς πυροβολισμούς.

    Φριχτό το τέλος των δύο Σπαρτακιστών ηγετών; Βεβαίως…
    αλλά πριν από αυτούς τέλος όχι ανάλογο αλλά πολύ
    χειρότερο είχανε πολλοί αξιωματικοί του Γερμανικού Στρατού,
    που, έχοντας πίστη στο γόητρο των παρασήμων που,
    με κίνδυνο της ζωής τους, είχανε κερδίσει στα πεδία των
    μαχών, υπήρξαν τόσο θαρραλέοι, ώστε να κυκλοφορούν
    ένστολοι σε ζώνες του Βερολίνου που ελέγχονταν από τους
    Σπαρτακιστές. Το εξαγριωμένο πλήθος κυριολεκτικώς τους
    κομμάτιασε και στη συνέχεια περιέφερε θριαμβευτικώς,
    σε κεντρικά σημεία τη πρωτεύουσας, τα ματωμένα απομεινάρια
    της στολής τους. Είχε σπαρεί η θύελλα και τώρα είχε
    φτάσει η ώρα να θεριστεί η συγκομιδή των ανέμων…

    Η Συντακτική, πάντως, Συνέλευση των Γερμανών μπορούσε
    να συγκληθεί και να συνεδριάσει ανενόχλητη: Τα
    ρωσικά προηγούμενα δεν έμελλαν να επαναληφθούν στη
    Γερμανία.

    file:///C:/Users/V.Agtzidis/Documents/PDF/%CE%9F%CE%B9%20%CE%BC%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%83%CE%B5%CE%B2%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%B9%20%CF%84%CE%B7%CF%82%20%CE%94%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%AC%CF%82,%20%CF%84%CE%BF%20%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%82%20%CF%84%CF%89%CE%BD%20%CE%A3%CF%80%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%8E%CE%BD%20%CE%BA%CE%B1%CE%B9%20%CE%B7%20%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82%20%CF%84%CE%BF%CF%85%20%CE%BD%CE%B1%CE%B6%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D%20%CF%83%CF%84%CE%B7%20%CE%93%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1.pdf

  10. […] της Ρόζας Λούξεμπουργκ, η οποία έτσι κι αλλιώς είδε επιφυλακτικά την Οκτωβριανή Επανάσταση γιατί είχε εντοπίσει τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά […]

  11. […] της Ρόζας Λούξεμπουργκ, η οποία έτσι κι αλλιώς είδε επιφυλακτικά την Οκτωβριανή Επανάσταση γιατί είχε εντοπίσει τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά […]

  12. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

    […] Η ελευθερία μόνο για τους οπαδούς της κυβέρνησης και για μόνα τα μέλη ενός κόμματος –όσο πολυάριθμα κι αν είναι αυτά- δεν είναι ελευθερία. Η ελευθερία νοείται πάντα ελευθερία για κείνον που σκέφτεται διαφορετικά: όχι από φανατισμό για τη «δικαιοσύνη», αλλά γιατί απ’ αυτό εξαρτάται κάθε τι που διδάσκει, εξυγιαίνει, ξεκαθαρίζει μέσα στην πολιτική ελευθερία, και γιατί η «ελευθερία» χάνει την αποτελεσματικότητά της όταν γίνεται προνόμιο

    […]Η πρακτική πραγματοποίηση του σοσιαλισμού ως οικονομικού, κοινωνικού και νομικού συστήματος, μακριά από το να αποτελεί ένα σύνολο από έτοιμες συνταγές, που δεν θα είχε κανένας παρά να τις εφαρμόσει, είναι μια υπόθεση που βρίσκεται ολότελα στην ομίχλη του μέλλοντος. Εκείνο που εμείς κατέχουμε στο πρόγραμμά μας είναι μόνο μερικοί γενικοί δείκτες, που σημειώνουν την κατεύθυνση προς την οποία πρέπει να αναζητηθούν τα μέτρα, που εξάλλου έχουν χαρακτήρ α προπαντός αρνητικό. Ξέρουμε πάνω κάτω τι πρέπει να καταργήσουμε για να ανοίξουμε το δρόμο προς τη σοσιαλιστική οικονομία. Τι λογής όμως θα είναι τα χίλια δυό συγκεκριμένα μεγάλα ή μικρά πρακτικά μέτρα, που χρειάζονται για να μπουν σοσιαλιστικά θεμέλια στην οικονομία, στο δίκαιο, σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις, αυτό δεν το λέει κανένα κομματικό πρόγραμμα και κανένα σοσιαλιστικό εγχειρίδιο. Αυτό δεν αποτελεί έλλειψη, αλλά αντίθετα πλεονέκτημα του επιστημονικού σοσιαλισμού εν σχέσει με τον ουτοπικό. Το σοσιαλιστικό κοινωνικό σύστημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι παρά μόνον ιστορικό προϊόν, γεννημένο από τη σχολή της πείρας κατά την ώρα των πραγματοποιήσεων, από την πορεία της ζωντανής ιστορίας… Αν όμως έτσι είναι το πράγμα, τότε είναι φανερό ότι ο σοσιαλισμός από την φύση του δεν μπορεί να παραχωρηθεί… Έχει για προϋπόθεσή του μια σειρά από βίαια μέτρα, εναντίον της ιδιοκτησίας κλπ. Το αρνητικό μέρος, την καταστροφή, μπορεί κανείς να το διατάξει. Το θετικό, την ανοικοδόμηση, ΟΧΙ. Παρθένα χώρα, χίλια προβλήματα! Μόνο η πείρα μπορεί να διορθώνει και να ανοίγει καινούργιους δρόμους. Μόνο η ανεμπόδιστη πολιτική ζωή παίρνει χίλιες καινούργιες μορφές και αυτοσχεδιασμούς, αποκτάει δημιουργική δύναμη, διορθώνει μόνη της τα παραστρατήματά της…

    Ο απόλυτος δημόσιος έλεγχος είναι αναγκαίος. Αλλιώς η ανταλλαγή της πείρας περιορίζεται μέσα στον κλειστό κύκλο των υπαλλήλων της νέας κυβέρνησης. Η διαφθορά θα είναι έτσι αναπόφευκτη… Ο μοναδικός δρόμος προς αυτήν είναι το σχολείο της δημόσιας ζωής, η απεριόριστη και όσο το δυνατόν πλατύτερη δημοκρατία, η κοινή γνώμη. Η τρομοκρατία είναι εκείνη που διαφθείρει.

    Αν όλα αυτά λείψουν, τι απομένει; Ο Λένιν και ο Τρότσκι εγκατέστησαν στη θέση των αντιπροσωπευτικών σωμάτων, που βγαίνουν από γενικές λαϊκές εκλογές, τα σοβιέτ σαν μοναδική πραγματική αντιπροσώπευση των εργαζόμενων μαζών. Αλλά πνίγοντας την πολιτική ζωή σε όλη τη χώρα, είναι μοιραίο να παραλύει ολοένα και περισσότερο η ζωή μέσα σ’ αυτά τα ίδια τα σοβιέτ. Χωρίς γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευθερία του τύπου και των συγκεντρώσεων, ελεύθερη πάλη των ιδεών, η ζωή ξεψυχάει μέσα σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, γίνεται μια ζωή επιφανειακή, όπου η γραφειοκρατία μένει το μόνο ενεργό στοιχείο. Από το νόμο αυτόν κανένας δε μπορεί να ξεφύγει. Η δημόσια ζωή σιγά σιγά βυθίζεται στον ύπνο, μερικές δωδεκάδες αρχηγών του κόμματος, με ανεξάντλητη ενεργητικότητα και απεριόριστο ιδεαλισμό, διευθύνουν και κυβερνούν. Μεταξύ αυτών η διεύθυνση είναι πραγματικά στα χέρια μιας μόνο δωδεκάδας εξαιρετικών εγκεφάλων και από καιρό σε καιρό συγκαλείται μια αριστοκρατία της εργατικής τάξης στις συγκεντρώσεις για να χειροκροτήσει τους λόγους των αρχηγών και να ψηφίσει ομόφωνα τις αποφάσεις που της προτείνουν. Υπάρχει λοιπόν στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια, όχι όμως η δικτατορία του προλεταριάτου, ό χ ι: η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών, δηλαδή μια δικτατορία με αστική έννοια, με την έννοια της γιακωβίνικης δικτατορίας.

    […] Θα ήταν σα να ζητάει κανείς υπεράνθρωπα πράγματα από τον Λένιν και τους συντρόφους του το να περιμένομε κάτω από τέτοιες συνθήκες να δημιουργήσουν ως δια μαγείας την ωραιότερη από τις δημοκρατίες, την υποδειγματικότερη δικτατορία του προλεταριάτου και μια ανθούσα σοσιαλιστική οικονομία. Με την αποφασιστικά επαναστατική τους στάση, με την υποδειγματική τους δραστηριότητα και την αδιάσειστη πίστη τους στο διεθνή σοσιαλισμό προσέφεραν ό,τι πραγματικά μπορούσε να προσφερθεί κάτω από δύσκολες συνθήκες. Ο κίνδυνος αρχίζει από τη στιγμή που μεταβάλλοντας την ανάγκη σε αρετή, αποκρυσταλλώνουν θεωρητικά την αναγκαστική, χάρις στους μοιραίους αυτούς όρους, τακτική τους και θέλουν να την επιβάλλουν στο διεθνές προλεταριάτο σαν αξιομίμητο πρότυπο σοσιαλιστικής τακτικής…

    Ρόζα Λούξεμπουργκ, Η Ρωσική Επανάσταση, μετ. Α., Στίνας, Ύψιλον, 1978

  13. […] μου θύμισε την παλιότερη θέση της ΡΟΖΑΣ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ, αμέσως μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάσταση… όταν αμφισβητούσε για άλλη μια φορά τις καινοφανείς […]

  14. […] μου θύμισε την παλιότερη θέση της ΡΟΖΑΣ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ, αμέσως μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάσταση… όταν αμφισβητούσε για άλλη μια φορά τις καινοφανείς […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: