Τι συμβαίνει με το ΚΚΕ;

Ενδιαφέρουσα υπήρξε η πρόσφατη σφοδρή αντίδραση και η λεκτική βία της νυν ηγεσίας του ΚΚΕ σε κάποιους προερχόμενους από αυτό γιατί «τόλμησαν» να τιμήσουν τον Χαρίλαο Φλωράκη. Και ειδικότερα, γιατί «τόλμησαν» να αναφερθούν στην προφανή απόκλιση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ, από τις θέσεις του Φλωράκη.

Pinelis-PRINCESS of SHADOWS dark passiopinelisnH αντιμετώπιση αυτή προς όσους επιμένουν να θυμούνται και να αξιολογούν διαλεκτικώς το παρελθόν, μου θύμισε μια πρόσφατη δικιά μου περιπέτεια….

Στο στόχαστρο των ίδιων κύκλων έχουν μπει εδώ και καιρό όσοι ερευνητές ασχολούνται με το φαινόμενο της παραμόρφωσης του σοβιετικού πειράματος.

Παραμόρφωση που συνέβη κυρίως μέσα από την εκδοχή του σταλινισμού, τις σταλινικές διώξεις, τόσο κατά των εθνικών μειονοτήτων όσο και κατά των μελών του ΚΚΕ που τότε (Μεσοπόλεμος) είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ. Διάφοροι απολογητές της αντιδραστικής στροφής, καταβάλουν έντονη προσπάθεια να κρατήσουν το κοπάδι των οπαδών στο μαντρί μέσω της αμάθειας και να εξοντώσουν ηθικά  μέσω της συκοφάντησης όποιον επιμένει να ερευνά και να αμφισβητεί.

Με αφορμή λοιπόν μια επίθεση που δέχτηκε μέσα από τις σελίδες της τοπικής εφημερίδας «Ειδήσεις», τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ (Ν.Ε. Κιλκίς), όσο και εγώ προσωπικά από τον Κώστα Πινέλη, ένα στέλεχος του ΚΚΕ,  έγραψα το κείμενο που δημοσιεύεται παρακάτω. Είναι γνωστό όμως από παλιότερες τέτοιες επιθέσεις, ότι ο καθοδηγητής των ολιγόμυαλων είναι ο στρατευμένος «ιστορικός» Αναστάσιος Γκίκας, ο οποίος ανέλαβε να «αποδείξει» ότι αφενός καλώς ο Στάλιν εξόντωσε τους »αντεπαναστάτες» Πόντιους της ΕΣΣΔ και ευγενικώς τους μετακίνησε στις στέπες της Κεντρικής Ασίας και ότι αφετέρου στην τελική σύγκρουση στην Ανατολή (1919-1922) το δίκιο βρισκόταν με το μέρος του Τοπάλ Οσμάν και του Μουσταφά Κεμάλ!!!

——
—————–
——

Από το οπλισμένο χέρι του Ρουπακιά, στην οπλισμένη πένα του Πινέλη

Του Βλάση Αγτζίδη (*)

Μια από τις πλέον γοητευτικές μεθόδους της ανάλυσης είναι η μελέτη των δομών. Και αυτό γιατί επιτρέπει στο μελετητή να ανιχνεύσει ομοιότητες που δεν εντοπίζονται με μια απλή επιφανειακή ανάγνωση. Νομίζω ότι σ’ αυτή την κατηγορία εντάσσονται συμπεριφορές, όπως η ακραία του Γ. Ρουπακιά, αλλά και του Κ. Πινέλη. Και οι δύο στοχεύουν στην εξόντωση, φυσική ή ηθική, προσώπων που θεωρούν ότι η παρουσία τους και το έργο τους προσβάλλει και αμφισβητεί αυτά που έχουν ορίσει ως «ιερά και όσια».  Άλλος ως εκφραστής του  έθνους του και άλλος για το Κόμμα του. Και για τους δυο, είναι εντελώς άγνωστα  κάποια στοιχεία, όπως ο διάλογος, η πολιτική κριτική, η ευπρέπεια, ο σεβασμός του αντιπάλου, η διαλεκτική σκέψη. Αντιθέτως, στοιχεία που τους ενώνουν είναι η ημιμάθεια, ο φανατισμός, το μίσος, η μνησικακία.…

pinelis-kilkis-2015Ο Πινέλης, μπορεί να μην είναι τόσο θανατηφόρος όπως ο Ρουπακιάς, χαρακτηρίζεται όμως από δύο επιπλέον στοιχεία: την κουτοπονηριά και τη συνειδητή πλαστογραφία. Έτσι, αντιμετωπίζει τον ΣύΡιζΑ του Κιλκίς ως το παραστρατημένο κρυφοσταλινικό αδελφάκι, που έχει χρέος να συνετίσει. Αυτό το πράττει, τη στιγμή που το κόμμα του (το μετά τον Φλωράκη ΚΚΕ) έχει χρίσει τον ΣύΡιζΑ ως το μεγαλύτερο εχθρό του και έχει ήδη  διοργανώσει διαδηλώσεις κατσαρόλας Και αυτό, αμέσως μόλις ανέλαβε την κυβέρνηση ένα κόμμα της Αριστεράς –για πρώτη φορά από την εποχή της ΠΕΕΑ, της Ελεύθερης Ελλάδας.

Η συνειδητή πλαστογραφία έγκειται στο ότι αρχίζει το λίβελλο εναντίον μου χρεώνοντάς μου ένα κείμενο το οποίο ουδέποτε ειπώθηκε ή γράφτηκε και αποτελεί πλήρη διαστρέβλωση των απόψεων και των θέσεών μου. Και είναι μια πράξη που την κάνει εντελώς συνειδητά, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι για να κατηγορήσει κάποιον θα πρέπει πρώτα να του φορτώσει αυθαίρετες κατηγορίες. Η μέθοδος αυτή είναι γνωστή από παλιά: Έτσι λειτουργούσαν τόσο τα εμφυλιακά Έκτακτα Στρατοδικεία κατά των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης, μοιράζοντας κατά χιλιάδες θανατικές καταδίκες, όσο και οι σταλινικές αρχές στην ΕΣΣΔ κατά τη δεκαετία του ‘30, όπου αρκούσε μια ανώνυμη καταγγελία και οι ασφαλίτες συλλάμβαναν δίκαζαν και εκτελούσαν τους εσωκομματικούς (και όχι μόνο) «αντιπάλους».

Ναζισμός ή σταλινισμός;    

Στο σημείο αυτό ξαναέρχεται το δίλημμα της ύπαρξης ή μη των δύο άκρων και της ταύτισης του σταλινισμού με το ναζισμό. Στο δίλημμα αυτό δεν έχω κανένα δισταγμό να αποδεχτώ την άποψη του Λέοντα Τρότσκι, λίγο πριν δολοφονηθεί από ένα σταλινικό πράκτορα στο Μεξικό: «…ο Στάλιν δεν μπορεί να μπει στην ίδια μοίρα με τον Χίτλερ, ανάμεσα στους τυράννους που τα έργα τους είναι χωρίς αξία και περιεχόμενο: μάταια. Ο Χίτλερ ήταν ο ηγέτης μιας στείρας αντεπανάστασης, ενώ ο Στάλιν υπήρξε και ο ηγέτης κι ο εκμεταλλευτής μιας τραγικής αυτο-αντιφάσκουσας, αλλά δημιουργικής επανάστασης…

0025Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να παρακάμψουμε την ύπαρξη κοινών στοιχείων που χαρακτηρίζουν τόσο τη ναζιστική προσωπολατρεία όσο και τη σταλινική. Η λατρεία της δύναμης, η ύπαρξη του αδιαφιλονίκητου και υπέρτατου ηγέτη που λατρεύουν οι μάζες, η ύπαρξη σχεδόν θεολογικών αναφορών για την ηγεσία, η εξιδανίκευση του Κόμματος και η περιφρόνηση του λαού, μέσω της απαξίωσης της «εξωκομματικής» κοινωνικής πλειοψηφίας.  Ειδικά για την περίπτωση του κομμουνιστικού πειράματος ο σταλινισμός υπήρξε η πλήρης ακύρωση της μαρξιστικής αντίληψης για την εργατική δημοκρατία και την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής από την εργατική τάξη. Στο σταλινικό μοντέλο, η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής ανήκει στο κόμμα, δηλαδή σε ένα γραφειοκρατικοποιημένο μηχανισμό  αυτονομημένο από την κοινωνία και ανεξέλεγκτο από την εργατική τάξη, η οποία για άλλη μια φορά μετατρέπεται σε περιθωριοποιημένη και εκμεταλλευόμενη κοινωνική τάξη.

Στη σταλινική εποχή ολοκληρώθηκε το αντεπαναστατικό μοντέλο που είχε περιγράψει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, η οποία κατά την εποχή των συζητήσεων για το Κόμμα Νέου Τύπου είχε γράψει: «Είναι φανερό ότι ο σοσιαλισμός, από την ίδια του τη φύση, δεν μπορεί να παραχωρηθεί, δεν μπορεί να εγκαθιδρυθεί με διατάγματα …. Πνίγοντας την πολιτική ζωή σε όλη τη χώρα, είναι μοιραίο να παραλύει ολοένα περισσότερο η ζωή σε αυτά τα ίδια τα σοβιέτ. Χωρίς γενικές εκλογές, απεριόριστη ελευθερία του Τύπου και των συγκεντρώσεων, ελεύθερη πάλη των ιδεών, η ζωή ξεψυχάει σε όλους τους δημόσιους θεσμούς, γίνεται μια ζωή επιφανειακή, όπου η γραφειοκρατία μένει το μόνο ενεργό στοιχείο»

 

Η Σοβιετική Ένωση και ο Στάλιν    

Μετά το θάνατο του Στάλιν, ξέσπασε μια άγρια διαπάλη για τη διεκδίκηση της εξουσίας. Ο Λαυρέντι Μπέρια, το δεξί χέρι του Στάλιν και διάδοχος του Γιέζοφ,  προσπάθησε να επικρατήσει δυναμικά συγκρουόμενος με όλους τους άλλους μνηστήρες της ηγεσίας. Προσπάθησε να επιβάλλει τον ρόλο του σε συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου, το οποίο είχε περικυκλώσει με τις ελεγχόμενες απ’ αυτόν δυνάμεις εσωτερικής Ασφάλειας. Όμως πιο ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις είχαν περικυκλώσει τα στρατεύματα του Μπέρια. Ο Μπέρια συνελήφθη και εκτελέστηκε την παραμονή των χριστουγέννων του ’53 ως «πράκτορας των ιμπεριαλιστών» και «εχθρός του λαού».

poster-1938bΜετά την εξόντωση του σκληρού πυρήνα των σταλινικών και των επίδοξων συνεχιστών της προσωπολατρείας, οι εξελίξεις πήραν τη μορφή χιονοστιβάδας. Σε πολιτικό επίπεδο, θα κορυφωθούν με το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το οποίο καταδίκασε με σαφήνεια τη σταλινική προσωπολατρεία και επιχείρησε να αποκαταστήσει κάπως την εύρυθμη κομματική λειτουργία. Στην Έκθεσή του προς τους συνέδρους του  20ου Συνεδρίου -που υπερψηφίστηκε-διαβάζουμε για την πολιτική του Στάλιν: «Περιφρονώντας τη μαρξιστική-λενινιστική αρχή που διακηρύσσει ότι μόνο ο λαός είναι ο πραγματικός δημιουργός της Ιστορίας, ο Στάλιν ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του ’30, δεν υπολόγιζε ιδιαίτερα την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος, επιλέγοντας για το Πολιτικό Γραφείο υπάκουους εκτελεστές. Έτσι δημιουργήθηκε το είδωλο και άρχισαν να καρποφορούν οι ειδωλολάτρες.»

 «Τα παιδιά του Κολιγιάννη ποιόν είχανε πατέρα;»

Από αυτή την αντισταλινική πολιτική κληρονομιά προέρχεται το σημερινό ΚΚΕ. Με την 6η Ολομέλεια (Μάρτης 1956) οι αντιζαχαριαδικοί και αντισταλινικοί κατέλαβαν οριστικά την κομματική εξουσία -με κορυφαίο εκπρόσωπό τους τον Κώστα Κολιγιάννη- εξοντώνοντας τους εσωκομματικούς τους αντιπάλους. Τότε όχι μόνο το ΚΚΕ συντάχθηκε με τους αποδομητές του σταλινισμού, αλλά και το ίδιο εκκαθάρισε το εσωτερικό του από τους «σταλινικούς», καταπιέζονταν και εκτοπίζοντας στη Σιβηρία εκατοντάδες πολιτικούς πρόσφυγες, αγωνιστές του Δημοκρατικού Στρατού. Μεταξύ αυτών και τον Γενικό Γραμματέα Νίκο Ζαχαριάδη, τη θέση του οποίου κατέλαβε, όπως είπαμε, ο Κώστας Κολιγιάννης.

Η αλλαγή της πολιτικής θα ολοκληρωθεί με την 7η Ολομέλεια της Κ. Ε. Η 10η Ολομέλεια θα καταδικάσει ακόμη πιο έντονα τον σταλινισμό και την προσωπολατρία και θα αναφερθεί στα στελέχη του ΚΚΕ που εξοντώθηκαν στη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του ’30 με την κατηγορία του «εχθρού του λαού».

Αυτό είναι το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώθηκε το σύγχρονο ΚΚΕ. Γι’ αυτό και είναι ιδιαιτέρως περίεργη η παλινδρόμησή του από το 2008, σε ιδεολογήματα και θεωρήσεις, που υπήρξαν θανασίμως αντίθετα προς αυτό.

i-prosopolatria.jpgΤα πρόσφατα συνέδρια, με την καθοδήγηση της ομάδας Παπαρήγα-Μαϊλη, ανέτρεψαν πλήρως την πολιτική και ιδεολογική κληρονομιά του Κ.Κ. και το οδήγησαν στην προ του ’53 εποχή. Η επαναφορά στα της λατρείας του σταλινισμού, δηλαδή την «καταδικασθείσαν υπό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενώσεως προσωπολατρείαν του Ιωσήφ Β. Στάλιν» (όπως έλεγε το εισαγωγικό της μπροσούρας του ΚΚΕ που δημοσίευε τις αποφάσεις του 20ου Συνέδριου του ΚΚΣΕ) σημαίνει ότι η ιδεολογική αντίληψη επανήλθε στα προ του θανάτου του Στάλιν. Έτσι, η προσπάθεια ερμηνείας των σκοτεινών σελίδων στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος άρχισε να υπακούει στις προ του 20ου Συνεδρίου του ΚΚΣΕ σκοπιμότητες. Και να πραγματοποιείται με μεθόδους απεχθούς θεολογίας, αλλά και ενός μεσαιωνικού φανατισμού, σαν και αυτόν που εκφράζει ο κ. Πινέλης στο κείμενό του..

Πόσο όμως παραγωγική μπορεί να είναι σήμερα μια τέτοια προσέγγιση;

Έχει ήδη επικρατήσει  η γραμμική αντίληψη  επί της ιστορίας κάνοντας εντονότερα την προσπάθεια να μετατραπούν τα θύματα σε θύτες και να καθαρθεί από κάθε αμαρτία το τρομοκρατικό σταλινικό καθεστώς -όπως ήδη επιχειρούν να πράξουν στρατευμένοι ‘ιστορικοί’ και αναπαράγουν με τρομοκρατική αφέλεια διάφοροι αμαθείς τύπου Πινέλη.. Όπως φαίνεται, στη γραμμή της «κάθαρσης» της ιστορίας του κόμματος και της απενοχοποίησης,  έχουν υποταχθεί όλες οι ιστορικές στιγμές, χωρίς την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής, από την ίδρυση του ΣΕΚΕ και το φιλοκεμαλικό ντεφετισμό στη Μικρά Ασία, μέχρι την προδοσία των Δεκεμβριανών και της Βάρκιζας, αλλά και της τυχοδιωκτικής πολιτικής που οδήγησε στον Εμφύλιο,.

 

Η κομμουνιστική άποψη για το σταλινισμό

Παρόλη την παλινόρθωση που επιχείρησε το ΚΚΕ, με κορυφαία πράξη την κομματική αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη, εν τούτοις φαίνεται εντελώς ασυνεπές προς την πραγματική ιστορία και προς τα είδωλα που ξαναέστησε στα βάθρα τους.

Η «ιερή υποχρέωση» που τους ανέθεσε ο Ζαχαριάδης έχει γίνει ήδη κουρέλι στο μεταφυσικό μοντέλο που επιχειρεί να δημιουργήσει. Γιατί μια από τις τελευταίες εντολές του Νίκου Ζαχαριάδη προς τους πολιτικούς του επιγόνους ήταν: «… Κάποτε θα πρέπει να ζητείστε- ακόμα και με απόφαση συνεδρίου-, όλα τα χαρτιά της Κομμουνιστικής  Διεθνούς, της Τσεκά, του ΚΚΣΕ, της ΚGB (κρατική ασφάλεια) που αφορούν το ΚΚΕ και το κίνημα, τους αγωνιστές μας που χάθηκαν εδώ στη Σιβηρία (σαν τον Κλειδωνάρη, Φλαράκο, Χαϊντά κ.ά. πολλούς). Αφτή είναι ιερή υποχρέωσή μας. Το 1947 εγώ ζωντανούς βρήκα μονάχα δυο: το Χαλκογιάνη και το Δημητρίου» [Πέτρος Ανταίος, Ν. Ζαχαριάδης, «Θύτης και θύμα», εκδόσεις Φυτράκη, Αθήνα 1991, σελ. 511].

Πολλά μπορούν να γραφτούν για τον ανορθολογισμό και την ασυνέπεια της σημερινής πολιτικής ηγεσίας του ΚΚΕ. Ακόμα και για την περίφημη έκφραση «Γενοκτονία των Ποντίων από τον Στάλιν», ο κάθε Πινέλης θα μπορούσε να βρει την απάντηση στην τοποθέτηση της βουλευτού του ΚΚΕ Λιάνας Κανέλλη, η οποία στο 4ο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού μίλησε ευθαρσώς, λέγοντας «τα πράγματα με τ’ όνομά τους» και όχι «με προσχήματα διπλωματικά» : «Και όταν μιλάμε για γενοκτονία των Ποντίων να αρχίσουμε να την φτάνουμε  και στη γενοκτονία που έχει γίνει  σε άλλες περιοχές, όπως στην πρώην Σοβιετική Ένωση. Συγνώμη, αλλά και εκεί είχαμε μια μορφή γενοκτονίας με τον δικό της τρόπο. Χάθηκαν άνθρωποι και χάνονται ακόμη, αν συνεχίσουμε θα τους χάσουμε όλους. Παίρνω την ευθύνη και το βάρος αυτού του σχολιασμού…..»

Ένας από τους τελευταίους διανοούμενους που διέθετε το ΚΚΕ και αποχώρησε πρόσφατα για να αφήσει το έδαφος ανοιχτό σε διάφορους Πινέληδες, είναι ο πανεπιστημιακός Γιώργος Ρούσης, ο οποίος έγραψε:

«…με βάση τα επίσημα στοιχεία του ίδιου του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος μήπως γνωρίζει το όργανο της ΚΕ του ΚΚΕ, τι απέγιναν τα 98 από τα 139 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής που εκλέχτηκε από το 17ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ ; Και επίσης τι απέγιναν οι περισσότεροι από τους μισούς αντιπροσώπους αυτού του Συνεδρίου; Πως εξηγείται ένα Συνέδριο και μάλιστα επονομαζόμενο «των νικητών» στο βαθμό που θεωρήθηκε ότι σε αυτό δέχτηκαν το τελικό χτύπημα όλα τα τροτσκιστικά και άλλα «βδελυρά» στοιχεία, να αποτελείται το ίδιο από Συνέδρους προδότες του λαού (1.108 στους 1966) και να εκλέγει μια Κεντρική Επιτροπή που να αποτελείται και αυτή στην μεγάλη της πλειοψηφία από προδότες;

Κι’ αν όσα παραθέτω παραπάνω θεωρηθεί ότι προέρχονται από «ρεφορμιστικές» Σοβιετικές πηγές, τότε μήπως έτσι πρέπει να αυτοχαρακτηριστεί και ο ίδιος ο Ριζοσπάστης ο οποίος πολύ πιο πρόσφατα από το 20 Συνέδριο του ΚΚΣΕ, το 1989 αναπαρήγαγε την Πράβντα γράφοντας: «Ο σταλινισμός ουσιαστικά διαστρεβλώνει και απορρίπτει το ουμανιστικό δημοκρατικό περιεχόμενο του μαρξισμού-λενινισμού». [Εκείνη την περίοδο] «φοβερές διώξεις υπέστησαν ξένοι κομμουνιστές [μεταξύ των οποίων και Έλληνες] , διώξεις «ιδιαίτερα ανατριχιαστικές [….] όταν μάλιστα ήταν αναγκαία η συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων για την απόκρουση του φασίστα επιδρομέα» [Ριζοσπάστης, Σάββατο 8 Απρίλη 1989, σελίδα 30];

Και ακόμη ισχύουν ή όχι κατά το όργανο της ΚΕ, όσα υποστηρίζει ο ιστορικός Γιώργος Μαργαρίτης, υποψήφιος του ΚΚΕ στις τελευταίες εκλογές, ότι δηλαδή «το 45% των ανώτατων στελεχών του στρατού και του ναυτικού διώχθηκαν και συνήθως εκτελέστηκαν», «με κατηγορίες που «είναι ελάχιστα πιθανό να είχαν κάποια πραγματική βάση»…

Pinelis nazismos-stalinismos4

Δείτε την παραπάνω απάντηση δημοσιευμένη στην εφημερίδα του Κιλκίς, «Ειδήσεις»:

«Από το οπλισμένο χέρι του Ρουπακιά, στην οπλισμένη πένα του Πινέλη»
http://www.eidisis.gr/arthrografia/apo-to-oplismeno-xeri-toy-roypakia-stin-oplismeni-pena-toy-pineli.html

Παρακάτω μπορείτε να δείτε το επίμαχο άρθρο του Κώστα Πινέλη, στελέχους του ΚΚΕ:

http://www.eidisis.gr/apopseis/pros-ne-syriza-entaytha-na-ton-exete-na-ton-xaireste-ton-k-blasi-agtzidi.html

Μια καλή απάντηση στον Πινέλη είναι και η παρακάτω:

-Δημήτρη Ιωαννίδη, «Η εμπάθεια δεν ήταν ποτέ καλός σύμβουλος»
http://www.eidisis.gr/arthrografia/i-empatheia-den-itan-pote-kalos-symboylos.html

pinelis

Για το ζήτημα των σταλινικών διώξεων, μπορείτε να δείτε είτε στο βιβλίο μου «Παρευξείνιος Διασπορά. Οι ελληνικές εγκαταστάσεις στις βορειοανατολικές ακτές του Εύξεινου Πόντου» (Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών) , είτε στο δημοσιευμένο άρθρο στο «Αρχείον Πόντου»:https://kars1918.wordpress.com/2009/02/10/10-2-2009/

Δείτε επίσης κάποια άρθρα μου στην «Αυγή» για το φαινόμενο αυτό:

-«H επιστροφή του σταλινισμού» http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=557717 .
Υπάρχει αναρτημένο και εδώ: https://kars1918.wordpress.com/2010/12/17/stalin-2/

-O ποντιακός ελληνισμός, οι σταλινικές διώξεις και το ΚΚΕ
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=549055
Υπάρχει αναρτημένο και TVXS : http://goo.gl/8P25Kd, αλλά και εδώ: https://kars1918.wordpress.com/2010/06/15/avgi-stalin/

-«Η αντιναζιστική πάλη του σοβιετικού ελληνισμού και τα εγκλήματα του σταλινισμού»http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=513370 . Υπάρχει αναρτημένο και εδώ:https://kars1918.wordpress.com/2009/12/30/avgi-rizospastis/

-«Είκοσι χρόνια χωρίς τη Σοβιετική Ένωση», http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=666628. Yπάρχει και εδώ: https://kars1918.wordpress.com/2012/02/09/f-ussr/

Το εντέχνως απωθημένο θέμα των σταλινικών διώξεων στο ίδιο το ΚΚΕ και στα μέλη του (που κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ για να γλυτώσουν τις πολιτικές διώξεις), το παρουσιάζω εδώ:

«ΣΤΑΛΙΝ Vs ΚΚΕ»: https://kars1918.wordpress.com/2014/06/09/stalin-vs-kke-2/


Επίσης να δείτε το άρθρο για τον Μπεζεντάκο που δημοσιεύτηκε στην «Αυγή» υπό τον τίτλο: «Ο πιο τραγουδισμένος Έλληνας κομμουνιστής που χάθηκε στις σταλινικές εκκαθαρίσεις» : http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=516106

καθώς και:

«Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (A’ μέρος)
https://kars1918.wordpress.com/2010/05/08/furstalin/

«Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (Β’μέρος)
https://kars1918.wordpress.com/2010/06/24/stalin2/

Πιθανόν να ενδιέφερε και το κείμενό μου που διαπραγματεύεται από ιστορικής σκοπιάς το θέμα: «Ποντιακό Ζήτημα και Αριστερά»: http://lefteria.blogspot.gr/2015/05/blog-post_957.html

pinelis

Δεν είναι στη Βόρεια Κορέα….

Είναι στην εκδήλωση του ΚΚΕ για τα 96 χρόνια του στις 11 Γενάρη 2015, στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας

KKE 11 Γενάρη 2015 - Ειρήνης και Φιλίας

12 comments so far

  1. ———————————————————————–
    ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΙΧ. ΒΙΔΙΑΔΑΚΗ ΑΠΟ ΤΗ Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ ΚΙΛΚΙΣ
    ———————————————————————–

    ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ…

    Για ακόμα μια φορά το ΚΚΕ της πόλης «τιμάει» με άρθρο μέλους του, τον ΣΥΡΙΖΑ. Με μια ιδιαίτερα σφοδρή επίθεση, μέσα από το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΕΙΔΗΣΕΙΣ στο φύλλο της 13/05/2015 και με τον «πρωτοποριακό» τίτλο «Ν.Ε ΣΥΡΙΖΑ-Ενταύθα. Να τον έχετε να τον χαίρεστε τον κ. Βλάσση Αγτζίδη», ο κ. Πινέλης επιχειρεί κάπως άκομψα, να μας νουθετήσει.

    Το άρθρο στρέφεται αρχικά, με σοβαρούς προσωπικούς χαρακτηρισμούς, ενάντια στις απόψεις του Βλάσση Αγτζίδη για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού και τις διώξεις των εθνικών μειονοτήτων της τότε Σοβιετικής Ένωσης κατά τη Σταλινική περίοδο. Στη συνέχεια, ενάντια στην επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ να εντάξει τον Βλάσση Αγτζίδη στο ψηφοδέλτιο του Κιλκίς στην τελευταία εκλογική μάχη.

    Πολλά ερωτηματικά εγείρουν οι δηλητηριώδεις καταγγελίες του κ. Πινέλη… Θα θέλαμε να εξηγήσει για παράδειγμα από που παίρνει εντολές ο Βλάσσης ο Αγτζίδης και εκτελεί επαγγελματικά την αντικομμουνιστική «διατεταγμένη υπηρεσία» του. Για να ξέρουμε, να μην του κάνουμε παρέα, μήπως και μας παρασύρει σε αδιέξοδα «αντικομμουνιστικά» μονοπάτια.

    Κάποτε ήτανε ο χαρακτηρισμός του «δηλωσία», του «πράχτορα της ασφάλειας», του «χαφιέ», που έβγαινε από την «φωτισμένη» κομματική καθοδήγηση για να συντρίψει κάθε διαφορετική άποψη, κάθε κριτική φωνή απέναντι στην ορθοδοξία των επιλογών της. Τα τελευταία χρόνια, είναι ο «αντικομμουνιστής «. Ο χαρακτηρισμός ταμπέλα- ρετσινιά που αρκεί σ’ ένα κομματικό ακροατήριο για να καταδικάσει απόψεις πριν ακουστούν, προτού περάσουν τη βάσανο της λογικής επεξεργασίας.

    Δεν θα υπερασπιστούμε τις απόψεις του Βλάση του Αγζτίδη σχετικά με τη Γενοκτονία των Ποντίων. Είναι σε θέση να τεκμηριώσει, πειστικά μάλλον, την επιχειρηματολογία του. Θα θέλαμε να θυμίσουμε μόνο, πως όσοι αγωνίστηκαν για τη μνήμη της Γενοκτονίας βρήκαν λυσσαλέα απέναντί τους την Ορθόδοξη Αριστερά και τον ψεύτικο, ρηχό «διεθνισμό» της που εξίσωνε για χρόνια τους θύτες με τα θύματα. Και για να προλάβουμε το οπλοστάσιο-κονσέρβα από τη φαρέτρα του κ. Πινέλη, δηλώνουμε πολύ καθαρά και με απόλυτη επίγνωση: Καμιά διάθεση ρεβανσισμού από την πλευρά μας, καμιά αντίθεση με τους λαούς της περιοχής, καμιά εθνικιστική αφετηρία στην προσπάθεια για την αποκατάσταση της αλήθειας.

    Θλίψη μας προκαλούν τα επιχειρήματα του κ. Πινέλη. Όπως αυτό που «οι Έλληνες απέδειξαν έμπρακτα το ποιόν της σχέσης τους με τη Σοβιετική εξουσία όταν με ηρωισμό και αυταπάρνηση ρίχτηκαν στα πεδία των μαχών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπερασπιζόμενοι τη σοσιαλιστική τους πατρίδα ακόμα και με τίμημα την ίδια τους τη ζωή…Θα έδιναν τη ζωή τους για ένα καθεστώς που όλο το προηγούμενο διάστημα δήθεν τους καταδυνάστευε, τους δίωκε, τους εξόντωνε;»
    Αφοπλιστικό επιχείρημα… Με λίγα λόγια και στη λογική του κ. Πινέλη, οι Έλληνες αριστεροί, οι κομμουνιστές που έσπευσαν να καταταγούν και πήραν το όπλο ενάντια στον Ιταλικό Φασισμό το ’40, το έκαναν για να προστατεύσουν την εξουσία του Μεταξά. Θυσίασαν τη ζωή τους στα Αλβανικά βουνά για να συνεχίσουν να απολαμβάνουν το ρετσινόλαδο του Μανιαδάκη…

    Εδώ ωστόσο αναδεικνύεται η τραγική, η επικίνδυνη πλευρά των απόψεων της Σταλινικής Αριστεράς στην Ελλάδα. Μέσα απ’ την προσπάθεια να ταυτιστεί ο σοσιαλισμός με την πιο χυδαία στρέβλωσή του, αυτήν της Σταλινικής περιόδου. Μέσα από την κατασυκοφάντηση της μεγαλύτερης ελπίδας της ανθρωπότητας, της «μη εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο» και τη μετατροπή της στον κομματικό, Σταλινικό ολοκληρωτισμό.

    Είναι το σημείο που συναντιέται σε μια παράταιρη συναντίληψη, η επιχειρηματολογία της νεοφιλελεύθερης αντίδρασης με τις ιδεοληψίες του ΚΚΕ. Η αντίδραση για να συκοφαντήσει την ιδέα του σοσιαλισμού, τον ταυτίζει με την εμπειρία των Σταλινικών εγκλημάτων. Και η ηγεσία του ΚΚΕ για να «προστατεύσει» το Σοβιετικό πείραμα, απολογείται κατ’ εξοχήν για τις Σταλινικές τερατωδίες…

    Εδώ είναι που ο κ. Πινέλης και συνολικά το ΚΚΕ(;) αφήνει την οργή του να ξεσπάσει, απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ και στους «προδότες» που εγκατέλειψαν το «κόμμα του λαού» και πρωτοστατούν, » αντικομμουνιστές» και αυτοί, στην «κατασυκοφάντηση» του Σοβιετικού πειράματος.

    Εδώ, θα θέλαμε να πούμε κάποιες σταράτες κουβέντες στον κ. Πινέλη…

    Πρώτα, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποτελείται μονάχα από τους «τρομαγμένους» παλιούς συντρόφους του ΚΚΕ. Έχει αγκαλιάσει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της Αριστεράς, ανθρώπους που αποφάσισαν να σηκώσουν το όπλο από το «παρά πόδα» και να παλέψουν στον ειρηνικό αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον, χωρίς να περιμένουν να «ωριμάσουν οι συνθήκες».

    Δεύτερο, πως ο σοσιαλισμός είναι ιδανικό και όραμά μας αλλά σίγουρα, δε θα ακολουθήσουμε το δρόμο του Σοβιετικού μοντέλου. Εκείνο τέλειωσε. Συντρίφτηκε κάτω από τα τανκς στην άνοιξη της Πράγας το ’68, λοιδορήθηκε στο τείχος του Βερολίνου το ’89,
    υπηρέτησε τις πιο σκληρές κι απάνθρωπες γραφειοκρατίες, απογοήτευσε οικτρά, κάθε άνθρωπο που έστρεψε το βλέμμα με ελπίδα στο σοσιαλισμό. Παίρνουμε τα μαθήματα, πολύτιμα από αυτή την εμπειρία, και συνεχίζουμε.

    Τρίτο πως πάντα θα σκεφτόμαστε, θα κριτικάρουμε, θα ελέγχουμε. Κάθε εξουσία, κάθε καθοδήγηση, κάθε «αυθεντία». Οδηγός μας δεν είναι μόνο τα Μαρξιστικά-Λενινιστικά κείμενα. Είναι ταυτόχρονα η σκέψη της Ρόζας, του Γκράμσι, του Αλτουσέρ, του Πουλατζά, του Καστοριάδη, η εμπειρία από τα κινήματα της Λατινικής Αμερικής και κυρίως, η βαθειά πεποίθηση πως ο κόσμος καθημερινά αλλάζει, πως δεν ερμηνεύεται πάντα με τσιτάτα του περασμένου αιώνα.

    Τέταρτο, πως θα τιμούμε και θα θυμόμαστε. Τους «πράχτορες» που ξεκίνησαν το Πολυτεχνείο, τους μαυροσκούφηδες του Άρη που παραδίνανε τα όπλα κλαίγοντας στη Βάρκιζα, το Μπούλκες, την Τασκένδη, τον Πλουμπίδη… Την αποκαθήλωση της προσωπολατρίας από την 6η Ολομέλεια του 1956…

    Πέμπτο, πως αν θέλει ο κ. Πινέλης να έχει άποψη για το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει παρά να στρατευτεί στην οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ. Να είναι βέβαιος πως θα ακουστεί καλοπροαίρετα η γνώμη του.
    Έκτο και κυριότερο ίσως… Πως για να νικήσεις την αντίδραση στις μέρες μας, δεν περισσεύει κανείς αγωνιστής, πως θέλοντας και μη, στην ίδια μεριά είμαστε με το ΚΚΕ. Με μόνη μία προϋπόθεση. Να αφήσουμε τα φαντάσματα εκεί που τους πρέπει: Στο παρελθόν!

  2. πρώην Κνίτης on

    Το ΚΚΕ τρώει όλα τα παιδιά του

    «Το 99% των συλλήψεων και καταστροφών στις οργανώσεις μας προέρχονται από πράχτορες εσωτερικούς, που δουλεύουν από μέσα. Έτσι όταν παθαίνουμε ένα τέτοιο χτύπημα πρέπει να βρίσκουμε τον χαφιέ.»

    Νίκος Ζαχαριάδης
    Τελικός λόγος στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ

    Η ρήση ότι «η Επανάσταση τρώει τα παιδιά της» ισχύει απόλυτα για το ΚΚΕ. Από την άποψη αυτή το ΚΚΕ μπορεί να υπερηφανεύεται ότι είναι αποδεδειγμένα το πιο «επαναστατικό» Κομμουνιστικό Κόμμα. Η ηγεσία του ΚΚΕ επέτυχε να φάη όλα τα παιδιά της. Οδήγησε τα μέλη, τους φίλους και τους μαχητές του ΚΚΕ στον θάνατο, στην καταστροφή και στην μεγάλη προσφυγιά χάρις στην πολιτική που ακολούθησε κατά τα Δεκεμβριανά και κατά το δεύτερο αντάρτικο. Η περίοδος 1944-1949 είναι μια αλυσίδα από μαζικές εξοντώσεις και καταστροφές των ανθρώπων του ΚΚΕ. Παράλληλα —και στην συνέχεια— η ηγεσία του ΚΚΕ έφαγε και όλους τους ηγέτες του ΚΚΕ.

    Το Κομμουνιστικό Κόμμα, πιστό στην γραμμή που εξέφρασε ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του Ν. Ζαχαριάδης, αναζήτησε και βρήκε, μετά από κάθε χτύπημα, τον χαφιέ στο εσωτερικό του ΚΚΕ. Το ότι τελικά τον Μάρτιο του 1956 το ΚΚΕ χαρακτήρισε χαφιέ και τον Νίκο Ζαχαριάδη ήταν απλώς μια απόδειξη της συνεχείας και της συνεπείας, που είχε αυτή η πολιτική του.

    Με εξαίρεση ίσως τον Απόστολο Γκρόζο, που καθαιρέθηκε από την θέση του Γ. Γραμματέα χωρίς να στιγματισθή ως προδότης και χαφιές, όλοι οι Γενικοί Γραμματείς της Κεντρικής Επιτροπής, δηλαδή οι Αρχηγοί του ΚΚΕ, έχουν καθαιρεθή, καταδικασθή και στιγματισθή ως προδότες από το ΚΚΕ — από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος μέχρις ότου εκλέχτηκε ο τελευταίος σήμερα Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης, ο οποίος υπηρέτησε πιστά όλους τους προηγουμένους με αιχμή της δράσεώς του κατά το δεύτερο αντάρτικο ως υποστράτηγος του ΔΣΕ με το ψευδώνυμο καπετάν Γιώτης.

    Ολόκληρη η ηγεσία του ΚΚΕ, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» και της «Προσωρινής Δημοκρατικής κυβέρνησης της Ελεύθερης Ελλάδας» καθαιρέθηκε από το ΚΚΕ, κατά περιόδους, διαγράφηκε από το Κόμμα και στιγματίσθηκε ως προδοτική και ως εσωτερικός εχθρός. Ο Γιώργης Σιάντος και ο Γιάννης Ιωαννίδης ήσαν στην περίοδο 1942-1945 οι ηγέτες του Κόμματος και κατηύθυναν τον ένοπλο αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ τόσο κατά την Κατοχή όσο και κατά τα Δεκεμβριανά. Ο Γ. Σιάντος πρόλαβε να πεθάνη το 1947, αλλά αυτό δεν τον γλύτωσε από τον μεταθανάτιο στιγματισμό. Χαρακτηρίσθηκε επίσημα χαφιές και πράκτορας της Ιντέλλιντζενς Σέρβις. Ο Γιάννης Ιωαννίδης εξακολούθησε να είναι ο υπ” αριθμόν 2 ηγέτης του Κόμματος και στο δεύτερο αντάρτικο 1946-1949. Είχε εγκατασταθή, ως εκπρόσωπος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ, στο Βελιγράδι από τον Αύγουστο του 1946 και οργάνωσε με τους Γιουγκοσλάβους τον ανταρτοπόλεμο στην πολιτική διεύθυνση του οποίου μετείχε μέχρι τέλους. Τον Νοέμβριο του 1952 η 3η Ολομέλεια της Κ.Ε. τον καθήρεσε από το Κόμμα και γέρο πια — ήταν το παλαιότερο εν ενεργεία στέλεχος του ΚΚΕ — τον έστειλε εργάτη σε ένα εργοστάσιο της Ρουμανίας ώστε, σύμφωνα με το επίσημο κείμενο της αποφάσεως, «να κάνει, αρχίζοντας από τη βάση, απ” τα κάτω(…) όσα δεν έκανε ως τα σήμερα (…) να τα κάνει τώρα ριζικά, αποφασιστικά, ανεπιφύλακτα, ολοκληρωτικά»[i].

    Πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ ήταν ο Άρης Βελουχιώτης. Το 1945 στιγματίσθηκε επίσημα ως «ντεβασιονιστής», «μιζέριας» κ.λπ., αποκηρύχθηκε από το Κόμμα και οδηγήθηκε στον θάνατο. Αρχιστράτηγος του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» και Πρωθυπουργός της πρώτης «Προσωρινής Δημοκρατικής κυβέρνησης της Ελεύθερης Ελλάδας» ήταν ο Μάρκος Βαφειάδης, επαγγελματικό στέλεχος του ΚΚΕ καθ” όλη του την ζωή. Τον Αύγουστο του 1948 καθαιρέθηκε σιωπηρά από όλα τα αξιώματά του, τον Νοέμβριο του 1948 το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ τον καταδίκασε ως προδότη, εσωτερικό εχθρό, χαφιέ κ.λπ. και τον καθήρεσε. Οι αποφάσεις επικυρώθηκαν τον Ιανουάριον 1949 από την 5ην Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Τον Φεβρουάριο του 1949 η Προσωρινή Δημοκρατική κυβέρνηση του βουνού, που, στο μεταξύ είχε ανασχηματισθή με Πρωθυπουργό τον Μήτσο Παρτσαλίδη και υπουργό τον Σλάβο Πασκάλ Μητρόφσκυ, απέλυσε σαν «οπορτουνιστές» έξι από τους πιο φημισμένους πολεμικούς ηγέτες του ΔΣΕ μεταξύ των οποίων τον αντιστράτηγο Γ. Κικίτσα και τον ταξίαρχο Γιαννούλη, ο οποίος όμως είχε τουφεκισθή από το ΚΚΕ τον Αύγουστο του 1948. Καταδίκασε επίσης με τις ίδιες βαρύτατες κατηγορίες την υπ” αριθμόν 1 γυναίκα του ΚΚΕ Χρύσα Χατζηβασιλείου και την καθήρεσε από το Πολιτικό Γραφείο στο οποίο μετείχε πρωταγωνιστικά καθ” όλο το διάστημα 1942-1948 μαζί με τον σύζυγο της Πέτρο Ρούσο που ήταν παρά ταύτα υπουργός εξωτερικών στην Προσωρινή Δημοκρατική κυβέρνηση του βουνού!…

    ……………………
    …………………..

  3. πρώην Κνίτης on

    ………………..
    ………………..

    Την ίδια τύχη είχε, λίγα χρόνια αργότερα, ο Μήτσος Παρτσαλίδης, που, ως μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ ήταν ο Γενικός Γραμματέας του ΕΑΜ στην περίοδο των αιματηρών συγκρούσεων (1943-1945), ήταν ο πρώτος απεσταλμένος του ΚΚΕ που έφτασε στην Μόσχα το 1946 και ο δεύτερος, μετά τον Μάρκο, Πρωθυπουργός στην κυβέρνηση του βουνού.

    Οι διάδοχοι του Μάρκου Βαφειάδη στο Γενικό Στρατηγείο του ΔΣΕ αντιστράτηγος Γούσιας (Γ. Βοντίσιος) και υποστράτηγος και υπουργός Δημ. Βλαντάς καθαιρέθηκαν αργότερα, στιγματίσθηκαν σαν προδότες και εστάλησαν εξορία στα Καρπάθια της Ρουμανίας. Οι ίδιοι προσωπικά στα βιβλία τους αφηγούνται λεπτομέρειες για το πογκρόμ που εξαπέλυσε η ηγεσία του ΚΚΕ εναντίον των στελεχών και των μαχητών του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στις κομμουνιστικές χώρες[ii].

    Τον Μάρτιο 1956 επεμβαίνει στο ΚΚΕ ανοιχτά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα με την λεγόμενη Διεθνή Επιτροπή των «αδελφών» Κ.Κ. Σοβ. Ενώσεως, Ρουμανίας, Τσεχοσλοβακίας, Ουγγαρίας, Βουλγαρίας και Πολωνίας και ενώπιον των εκπροσώπων τους συγκαλείται η 6η Πλατειά Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ που καθαιρεί τον Ν. Ζαχαριάδη ως εσωτερικό εχθρό και τον διαγράφει από το Κόμμα με φοβερές ατιμωτικές κατηγορίες. Λίγο αργότερα η Κα Γκε Μπε συλλαμβάνει τον Ν. Ζαχαριάδη στην Μόσχα και τον εξορίζει στην Σιβηρία, κοντά στον Βερίγγειο Πορθμό, όπου ο «Στάλιν της Ελλάδας» πεθαίνει απομονωμένος.

    Είχε προηγηθή στην Τασκένδη ένα φοβερό εσωκομματικό πογκρόμ κατά την διάρκεια του οποίου χιλιάδες πρόσφυγες μαχητές του ΚΚΕ αιματοκυλίσθηκαν μεταξύ τους για να λύσουν τα ιδεολογικά ζητήματα. Ήταν η εποχή του περίφημου 20ού Συνεδρίου του Κ.Κ. Σοβιετικής Ενώσεως που, υπό τον Νικήτα Χρουστσώφ, επέβαλε την λεγόμενη αποσταλινοποίηση. Έτσι «αποσταλινοποιήθηκε» —με διεθνή επέμβαση— και το ΚΚΕ. Ο Δημ. Βλαντάς σημειώνει σχετικά[iii]:

    Η λεγόμενη «ιστορική στροφή» είναι κατασκεύασμα συνωμοσίας της ηγεσίας τον ΚΚΣΕ, για να επιβάλει στο ΚΚΕ τη νέα σοβιετική στρατηγική και ταχτική, που κατέληξε στο διπολικό σύστημα διακυβέρνησης του κόσμου από τις δύο λεγόμενες υπερδυνάμεις, ΕΠΑ — Σοβιετική Ένωση. Για την εφαρμογή αυτής της αντεπαναστατικής στρατηγικής και ταχτικής, έπρεπε να επιβληθεί στο ΚΚΕ μια «ηγεσία» που θα εφάρμοζε τυφλά αυτή τη στρατηγική και ταχτική.

    Η περιβόητη «ιστορική στροφή» του ΚΚ, είναι προϊόν είτε υποπροϊόν του εικοστού συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Αυτή έγινε δήθεν για να διορθώσει τα «κακώς κείμενα» του ΚΚΕ. Στην πραγματικότητα, αυτή το μετέβαλε σ” ένα ιδεολογικό χάος και από οργανωτική άποψη σε σωρούς ερείπια.

    Με την ίδια απόφαση η 6η Πλατειά Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ καθήρεσε από τη θέση του Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής και από το Πολιτικό Γραφείο τον Βασίλη Μπαρτζιώτα, που όμως σώθηκε μέσα στο Κόμμα κάνοντας ταπεινωτική αυτοκριτική και υμνώντας εκείνους τους οποίους με προηγούμενες αποφάσεις είχε καταδικάσει σαν προδότες κ.λπ. Ο Βασ. Μπαρτζιώτας ήταν στα Δεκεμβριανά υπεύθυνος της Πολιτοφυλακής στην Αθήνα και αργότερα καπετάνιος του ΔΣΕ κ.λπ. Στα Δεκεμβριανά έβαζε τους άνδρες του να γράφουν απειλητικά στους τοίχους το σύνθημα «Έρχεται ο Ορέστης».

    Ο καπετάν Ορέστης (Ανδρέας Μούντριχας) μεταλλωρύχος ήταν στα Δεκεμβριανά ο καπετάνιος της 2ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ με έδρα την Χασιά στην Πάρνηθα. Δεν εισήλθε ποτέ στην Αθήνα και καταδικάσθηκε από το ΚΚΕ σαν χαφιές, συνειδητός πράχτορας της Ιντέλλιντζενς Σέρβις κ.λπ. Επέστρεψε μετά το 1974 στην Ελλάδα αλλά μέχρι τον Μάρτιο 1984 δεν έγινε ποτέ δεκτός από το ΚΚΕ.

    Η εσωκομματική κρίση, ιδίως στην κορυφή της ηγεσίας, απετέλεσε ενδημικό φαινόμενο στο ΚΚΕ και τον κυρίαρχο κανόνα στη ζωή του Κόμματος από την ίδρυσή του το 1918 μέχρι το 1933 και από το 1948 μέχρι το 1968, οπότε και το κόμμα διασπάσθηκε επίσημα. Στο μεσοδιάστημα πολλές εξαιρέσεις δεν έκαναν τίποτε άλλο παρά να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Κατά δεκάδες τα ηγετικά στελέχη καθαιρέθηκαν με ατιμωτικές κατηγορίες και εκατοντάδες δορυφόροι στην βαθμίδα κάτω από την ηγετική πυραμίδα ακολούθησαν την ίδια μοίρα. Στις 20 Οκτωβρίου 1922 συνέρχεται το έκτακτο Συνέδριο του ΚΚΕ, με Γενικό Γραμματέα της Κ.Ε. τον γνωστό κομμουνιστή ιστορικό Γιάννη Κορδάτο και θέτει εκτός κόμματος τον Πετσόπουλο, ιδρυτικό στέλεχος του ΚΚΕ και εκδότη του «Ριζοσπάστη».

    Ενάμισι χρόνο αργότερα, στις 3-8 Φεβρουαρίου 1924 συνέρχεται το Εθνικό Συμβούλιο του ΚΚΕ (ΣΕΚΕ) και καθαιρεί ολόκληρη την Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος με εξαίρεση τον Γ. Γραμματέα της. Διορίζει τριμελή Κεντρική Επιτροπή από τους Θωμά Αποστολίδη, Γιάννη Κορδάτο και Σεραφείμ Μάξιμο με αποστολή «την εκκαθάριση του Κόμματος». Εξαπολύονται μαζικές εκκαθαρίσεις.[iv]

    Στις 5 Απριλίου 1924 δημοσιεύεται ανακοίνωση της τριμελούς Κεντρικής Επιτροπής που αναφέρει[v]:

    Πρώτη φορά από της ιδρύσεως του Κόμματος ετέθη εις συζήτησιν η κρίσις αυτού (κατά το τελευταίον εθνικόν συμβούλιον), κρίσις η οποία ημπόδιζε την ανάπτυξιν του Κόμματος και εξέθετε τον κομμουνισμόν εις την χρεωκοπίαν.

    Η ύπαρξη του Κόμματος εδικαιολογείτο μόνον διότι ικανοποιούσε τον εγωισμό και εξυπηρετούσε τα σχέδια λίγων τυχοδιωκτών και επίσης άλλων σοσιαλδημοκρατών.

    Η ΚΕ ήταν υποχρεωμένη να δώση ένα τέλος σ” αυτή την κατάσταση και να καθαρίση το τμήμα από τα εγκληματούντα και αναρχούμενα στοιχεία. Εξήντλησε όλα τα μέσα μα τίποτε δεν κατώρθωσε, ώσπου αναγκάσθηκε να θέση πια καθαρά το ζήτημα και να πετάξη από το Κόμμα όλους όσοι κακώς βρέθηκαν μέλη του. Χθες διέγραψε οκτώ, αλλά δεν είναι μόνον αυτοί που θέλουν πέταγμα γιατί αποτελούσαν αίσχος για το Κόμμα. Είναι κι άλλοι. Και θα διαγραφούν κι αυτοί. Γι” αυτό η ΚΕ διέλυσε το τμήμα Πειραιώς και διώρισε μια τμηματική επιτροπή από τους καλύτερους συντρόφους του Πειραιώς.

    Τον Ιανουάριο 1925 ένας πυρήνας του Κόμματος αποσπάται και δημιουργεί την «Κομμουνιστική Ένωση» με την οποία συνεργάζονται στελέχη του ΚΚΕ (ΣΕΚΕ). Σε ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Επιτροπή του Κόμματος παραπέμπει έξι ηγετικά στελέχη να δικασθούν από την Κομμουνιστική Βαλκανική Ομοσπονδία γιατί, όπως αναφέρεται, «ακολουθούν την ίδια αντικομμουνιστική τακτική» και «μεταχειρίζονται όλα τα γνωστά αισχρά μέσα παραθέτοντας επιχειρήματα περί αποκεφαλίσεως της αριστεράς»[vi].

    Τον Φεβρουάριο 1926 η απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής διαπιστώνει άνοδο του φραξιονισμού μέσα στο ΚΚΕ. Και τονίζει[vii]:

    Ο φραξιονισμός μέσα στο κόμμα που δεν είναι παρά ένα είδος κράτους εν κράτει στέκεται άντικρυς και στο συγκεντρωτισμό και στη μπολσεβίκικη πειθαρχία και δεν επιφέρει παρά εμπόδια στη δράση του Κόμματος. Γι” αυτό πρέπει να κτυπιέται αλύπητα.

    Και σε επόμενη απόφασή της την ίδια μέρα καταλήγει[viii]:

    Οι παρεκκλίσεις και οι γενικές ελλείψεις του Κομμουνιστικού κόμματος αποτελούν την σημερινή κρίση του Κομμουνιστικού κόμματος Ελλάδος.

    Τον Μάιο 1926 ανακοίνωση του Οργανωτικού Γραφείου του Κόμματος ομολογεί ότι επενέβη στα εσωτερικά του ΚΚΕ αντιπρόσωπος της Κομμουνιστικής Διεθνούς που πρότεινε «την διαγραφή όλων των μελών γενικά και την διατήρηση μόνον εκατό σ” όλη την χώρα»[ix]. Η πρόταση αυτή της Κομμουνιστικής Διεθνούς δεν προχώρησε, φυσικά, αλλά στις 4 Μαΐου 1926 η Κεντρική Επιτροπή που είχε διορίσει ο Θωμάς Αποστολίδης μετά τις εκκαθαρίσεις του 1924-1926 θέτει εκτός κόμματος τον Θωμά Αποστολίδη[x].

    Τον Δεκέμβριο 1926 η Κεντρική Επιτροπή εκλέγει Γενικό Γραμματέα της παμψηφεί τον Πουλιόπουλο, που όμως αρνείται να αναλάβη τα καθήκοντά του και έτσι, μετά λίγες μέρες διαγράφεται από το Κόμμα γιατί, όπως αναφέρει η σχετική απόφαση της Κ.Ε.[xi]

    Ο σ. Πουλιόπουλος εξεδήλωσε έναν σαφή ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό λικβινταρισμό, δηλαδή ακριβώς ό,τι επιβλαβές και αντιμπολσεβικικό, καταφέροντας έτσι ένα ισχυρό χτύπημα κατά του ΚΚΕ. Δεν εδέχθη νάναι γραμματεύς της Κεντρικής επιτροπής…

    Γύρω από τον Πουλιόπουλο δημιουργείται το περίφημο «Αρχείο του Μαρξισμού». Είναι οι «αρχειομαρξιστές» ή «αρχείοι» που το ΚΚΕ τους καταπολεμά σαν τους χειρότερους εχθρούς του.

    Στο μεταξύ εκτός του Θ. Αποστολίδη, έχουν τεθή στο περιθώριο και τα άλλα δύο μέλη της «τρόικας» —Σεραφείμ Μάξιμος και Γιάννης Κορδάτος— που έκαναν τις εκκαθαρίσεις στο κόμμα. Θεωρούνται «δεξιά ομάδα» γιατί δεν αποδέχονται τις αποσχιστικές θέσεις του ΚΚΕ για την «ενιαία και ανεξάρτητη» Μακεδονία και Θράκη.

    Το 3ο (τακτικό) Συνέδριο του ΚΚΕ τον Απρίλιο 1927 θέτει εκτός κόμματος τον πρώην Γενικό Γραμματέα της Κ.Ε. του Γιάννη Κορδάτο, καταδικάζει τον Πουλιόπουλο και τιμωρεί για τρεις μήνες τον βουλευτή του ΚΚΕ Σταυρίδη[xii]. Μετά τρεις μήνες το Πολιτικό Γραφείο επανέρχεται και διαπιστώνει ότι δρα φραξιονιστική ομάδα του Πουλιόπουλου μέσα στο ΚΚΕ, ενώ με άλλη απόφασή του διαγράφει τον Σκαρλάτο ή Πίπη σαν «επίσημο χαφιέ της Ασφάλειας» στην κομματική οργάνωση του Ηρακλείου Κρήτης[xiii].

    Καθ” όλη την διάρκεια του 1927 το ΚΚΕ συνταράσσεται από βαθύτατη εσωτερική κρίση όπου εκδηλώνονται όλες οι αιρέσεις: λικβινταριστές, ρεφορμιστές και κεντριστές. Επακολουθούν καντρίλιες αλλαγών, όπου οι πρώην στιγματισθέντες υπερισχύουν των στιγματισάντων και τανάπαλιν. Τον Φεβρουάριο 1928 ολόκληρη σχεδόν η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ διαγράφεται από το κόμμα γιατί τον Νοέμβριο 1927 ο Σεραφείμ Μάξιμος υπερασπίσθηκε την ελληνική Μακεδονία. (Είχε ρίζες στην Θεσσαλονίκη). Στις 15-18 Φεβρουαρίου 1928 συνέρχεται η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ και αποφασίζει[xiv]:

    1. Διαγράφει τους Μάξιμον, Σκλάβον, Χαΐνογλου, Νικολινάκον και Χατζησταύρον από μέλη της Ολομέλειας της Κεντρικής επιτροπής.

    2. Απαλλάσσει τους Μάξιμον και Χαΐνογλου από την εντολήν της εκπροσώπησης του Κόμματος μέσα στο Κοινοβούλιο της μπουρζουαζίας και τους καλεί να υποβάλουν τις παραιτήσεις τους στο Κόμμα.

    3. Απαλλάσσει επίσης και καλεί σε παραίτηση τους Σινάκον και Σταυρίδην συνεπεία της συνεχούς αντικομματικής τους στάσεως και της άρνησής τους να πειθαρχήσουν στις αποφάσεις του Κόμματος.

    Η Ολομέλεια της Κεντρικής επιτροπής θεωρεί εξαιρετικά αναγκαίες:
    α) την λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων για την εκκαθάριση των γραμμών του Κόμματος,
    β)
    Την περαιτέρω αμείλιχτη καταπολέμηση του ρεφορμιστικού αρχειο-μαρξιστικού συγκροτήματος περί τον «Σπάρτακο» και την εκμηδένιση της αντιμπολσεβίκικης αντικομματικής του εργασίας μέσα στους εργάτες και τις εργαζόμενες μάζες.

    Τον Δεκέμβριο 1928 το 4ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικυρώνει τις παραπάνω διαγραφές και εκκαθαρίζει την Κεντρική Επιτροπή του από οκτώ μέλη της, τα οποία καταγγέλλει ως πράκτορες. Τονίζει στην απόφασή του το 4ο Συνέδριο του ΚΚΕ[xv]:

    7. Το 4ο τακτικό Συνέδριο θεωρεί επιβεβλημένη την οργανωτική εκκαθάριση του Κόμματος και διαγράφει παμψηφεί απ” τις γραμμές του τους πράκτορες της «ενωμένης αντιπολίτευσης» Σ. Μάξιμον, Κ. Σκλάβον, Τ. Χαΐνογλου, Λ. Χατζησταύρου, Β. Νικολινάκον, Γ. Παπανικολάου, Ν. Νικολαΐδην και Πολυχρονάκην, τέως μέλη της Κεντρικής επιτροπής.

    Πολύ νωρίτερα, είχαν καταδικασθή το 1923 σαν προδότες και τα ιδρυτικά μέλη του ΚΚΕ και της Κ.Ε. Νικ. Δημητράτος, Ι. Λαγουδάκης, Παπασωτηρίου και Μιχ. Σιδέρης.

    Το 1928 το ΚΚΕ είχε ουσιαστικά διασπασθή σε δυο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, που το ένα διέγραφε σαν πράκτορες τα μέλη του άλλου. Η μια ομάδα καθωδηγείτο από τους Θέο και Γ. Σιάντο και η άλλη από τον Χαϊτά και τον Ευτυχιάδη. Τότε το 1931, επενέβη η Κομμουνιστική Διεθνής με μιαν έκθεση – καταπέλτη που δημοσιεύθηκε την 1η Νοεμβρίου 1931 στον «Ριζοσπάστη». Η Κομμουνιστική Διεθνής από την Μόσχα καλούσε αποφασιστικά το ΚΚΕ να διακόψη αμέσως «την εγκληματική άνευ αρχών φραξιονιστική πάλη», διαπίστωνε ότι η πολιτική του περιορίζονταν σε μια «αλληλοάφεση αμαρτιών», απαιτούσε «σιδερένια ενότητα και μπολσεβίκικη πειθαρχία» και διώριζε νέο Πολιτικό Γραφείο. Τότε ακριβώς ανέτειλε το άστρο του Νίκου Ζαχαριάδη, που τοποθετήθηκε ηγέτης του κόμματος και Γενικός Γραμματέας της Κ.Ε. του. Εικοσιπέντε χρόνια αργότερα, το Μάρτιο 1956 μια διεθνής επέμβαση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, καθαιρούσε τον Νίκο Ζαχαριάδη.

    Μέσα σε ελάχιστον σχετικά χρονικό διάστημα ο εκλεκτός του Στάλιν Ν. Ζαχαριάδης κατώρθωσε να εκκαθαρίση το ΚΚΕ, να το ανασυντάξη και να αναπτύξη τις δυνάμεις του σε ολόκληρο τον πολιτικό, συνδικαλιστικό και εθνικό χώρο. Τον Μάιο του 1936 το άλλοτε αλληλοσπαρασσόμενο ΚΚΕ βρίσκονταν προ των πυλών της εξουσίας με ισχυρότατη κοινοβουλευτική δύναμη και σε συμμαχία με το Κόμμα Φιλελευθέρων του Θεμ. Σοφούλη. Επήλθε η δικτατορία Μεταξά, ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος, η Κατοχή, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, το Δεκεμβριανό Κίνημα, η Συμφωνία της Βάρκιζας και το δεύτερο αντάρτικο. Στο διάστημα αυτό (1936-1948) οι διαγραφές είναι λίγες και από το 1943 η απειθαρχία πληρώνεται με αίμα. Από τον Αύγουστο του 1948 καθώς το ΚΚΕ βυθίζεται στην ήττα, ξεσπάει η εσωκομματική κρίση που θα διαρκέση είκοσι ολόκληρα χρόνια και θα επισημοποιηθή το 1968 με την διάσπαση σε ΚΚΕ και σε ΚΚΕ εσωτερικού.

    Φυσικά κατά το διάστημα της σχετικής ηρεμίας, όσον αφορά την εσωκομματική συνοχή, οι εξαιρέσεις δεν σπανίζουν για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα. Το 1937 π.χ. το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ εκδίδει την ακόλουθη απόφαση[xvi]:

    Το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ αποφασίζει:
    1. Διαγράφει σαν χαφιέ πράκτορα της Ασφάλειας και παραδίνει στην περιφρόνηση και στο μίσος των εργαζομένων τον Αργύρη Αργυριάδη, μέλος της περιφερειακής επιτροπής της οργάνωσης Αττικοβοιωτίας. Στις χαφιέδικες υποδείξεις και την άτιμη χαφιεδική δράση τον αισχρού αυτού υποκειμένου οφείλονται κυρίως οι συλλήψεις πολλών στελεχών και μελών του Κόμματος στην Αθήνα, τον τελενταίο καιρό.
    2. Διαγράφει από μέλος του Κόμματος και παραδίνει στην κοινή περιφρόνηση σαν χαφιέ, πράκτορα της Ασφάλειας, τον Ανδρ. Λιβάνη ή Κωστόπουλο. Στη χαφιεδική δράση του οφείλονται κυρίως οι ομαδικές συλλήψεις εργαζομένων μεταξύ των οποίων και πολλά μέλη [και] στελέχη του Κόμματος στην Πάτρα.

    Κάνοντας μια σπάνια εξαίρεση το ΚΚΕ αποκαθιστά τον Αργ. Αργυριάδη, αλλά τον αποκαθιστά μετά σαρανταένα ακριβώς χρόνια, το Δεκέμβριο του 1978 με απόφαση της Ολομέλειας της Κ.Ε.!

    Τον Μάρτιο του 1939 στιγματίζεται σαν προδότης ο Στ. Σκλάβαινας, ο άνθρωπος που ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ το 1936 είχε υπογράψει με τους Φιλελεύθερους το γνωστό Σύμφωνο Σοφούλη-Σκλάβαινα. Ως κορυφαίο στέλεχος εξεπροσώπησε το ΚΚΕ στην Κομμουνιστική Διεθνή. Αλλά το 1939 υπέγραψε δήλωση μετανοίας και έγινε «δηλωσίας» όπως άλλωστε και ο Άρης Βελουχιώτης. Φυσικά οι προβοκάτορες εξακολουθούν να ανακαλύπτωνται μέσα στις ηγετικές τάξεις του ΚΚΕ. Η σχετική απόφαση έχει ως έξης[xvii]:

    Η 5η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής τον ΚΚΕ εγκρίνει ομόφωνα όλα τα μέτρα και τις μέθοδες που χρησιμοποίησε το Πολιτικό Γραφείο για την προφύλαξη του Κόμματος και την ανακάλυψη του αισχρού προβοκάτορα Π. Δαμασκόπουλου που στοίχισε τόσο ακριβά στο Κόμμα μας. Χαιρετίζει το γεγονός αυτό που αποτελεί μια από τις σοβαρώτερες νίκες τον Κόμματος στην περίοδο της δικτατορίας.

    Στιγματίζει την ατιμωτική προδοτική πράξη του Σκλάβαινα — Μανωλέα που συνθηκολόγησαν με τη δικτατορία και καλεί ολόκληρο το Κόμμα να συσπειρωθή γύρω απ” την κεντρική του καθοδήγηση.

    Μετά τον Αύγουστο του 1948, οπότε έπεσε για πρώτη φορά ο Γράμμος στα χέρια του Στρατού, η κρίση ξεσπάει ολόπλευρη μέσα στην ηγεσία του ΚΚΕ που σταδιακά τρώει όλους τους ηγέτες του χωρίς καμμιάν εξαίρεση στην κορυφή. Οι σχετικές επίσημες αποφάσεις δεν έχουν ακόμη δημοσιευθή από το ΚΚΕ, που σταμάτησε την έκδοση των επισήμων κειμένων του στο 1945. Εντούτοις αρκετές επίσημες αποφάσεις βρίσκονται διάσπαρτες σε διάφορα κείμενα των κομμουνιστών ηγετών εκείνης της εποχής και πάντως, ανεξάρτητα από την κατά λέξη απόδοση των αποφάσεων, ουδείς αμφισβητεί σήμερα τις διαγραφές, τις καταδίκες και τους ατιμωτικούς στιγματισμούς, που αποτελούν γεγονός βεβαιωμένο με δεκάδες επίσημες μαρτυρίες. Μια λεπτομερής κατά περίπτωση αναφορά στις αποφάσεις αυτές αποτελεί ιδιαίτερο έργο του ιστορικού, που θα καλύψη ένα τουλάχιστον ογκώδη τόμο.

    Εν προκειμένω το βιβλίο αυτό αρκείται ενδεικτικά στις επίσημες εισηγήσεις του Νίκου Ζαχαριάδη, που ως παντοδύναμος ακόμη ηγέτης του ΚΚΕ υπαγόρευσε όλες τις σχετικές αποφάσεις μέχρι τον Μάρτιο 1956, οπότε ήλθε η δική του σειρά. Οι θέσεις του Ν. Ζαχαριάδη για τους άλλους ηγέτες του ΚΚΕ, που αποτελούν και επίσημες αποφάσεις του Κόμματος, λαμβάνονται αυτούσιες από την επίσημη έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ το 1953 «Ν. Ζαχαριάδη Συλλογή Έργων». Στην εισήγησή του και στον τελικό λόγο του προς την 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ που συνήλθε έξω από την Ελλάδα, φυσικά, τον Οκτώβριο του 1950 ο Στάλιν της Ελλάδος Ν. Ζαχαριάδης ανέφερε τα ακόλουθα, που περιελήφθησαν στις αποφάσεις του ΚΚΕ.

    Για τον Γιώργη Σιάντο, παλαίμαχο κομμουνιστή ηγέτη και Γραμματέα της Κ.Ε. του ΚΚΕ και της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ κατά το 1942-1945 ο Ν. Ζαχαριάδης αναφέρει:

    Δε χρειάζεται να σταθούμε εδώ πολύ στη λαθεμένη γραμμή του Κόμματος στην πρώτη κατοχή (1941-1944). Βασική διαπίστωση είναι τούτη: Είχαμε την περίοδο εκείνη πλήρη, ολοκληρωτική υποταγή στους Άγγλους ιμπεριαλιστές. Την υποταγή αυτή την εφήρμοζε συνειδητά ο Σιάντος[xviii].

    Στη φραξιονιστική πάλη 1929-1931 ο Σιάντος έκανε ενέργειες για σύνδεση με το Λαμπρινόπουλο. Ο Λαμπρινόπουλος ήταν ο αρχιχαφιές, ο διοικητής της Γενικής Ασφάλειας που εκείνα τα χρόνια παρουσιάζονταν φιλοκομμουνιστής.(…) Έκανε τη δουλειά του. Άναβε τους φραξιονιστικούς καυγάδες.(…) Ο Σιάντος έκανε αυτή τη δουλειά και έστειλε το Μάθεση, τον άλλο αρχιχαφιέ, για να πραγματοποιήσει αυτή τη σύνδεση[xix].

    Όταν γύρισε στην Αθήνα… αυτός προωθήθηκε στην ηγεσία του κόμματος στην «κατάλληλη» στιγμή (στην κατοχή).

    Αλλά στην πρώτη κατοχή η καθοδήγηση τον κόμματος έπρεπε απέναντι στο Σιάντο να έχει σοβαρές επιφυλάξεις. Και το λιγότερο που είχε να κάνει ήταν να εγκαταστήσει ένα αδιάβλητο, αυστηρό έλεγχο γύρω από το Σιάντο. Όχι μόνο αυτό δεν έγινε, αλλά ο Σιάντος πήρε την παντοκρατορία στα χέρια του, έκοβε, έραβε, χωρίς κανένα έλεγχο, χωρίς καμιά επίβλεψη.

    Τώρα τι έγινε στην πρώτη κατοχή το δείχνουν τα γεγονότα. Όλη η προδοσία, η ουσιαστική νόθευση της γραμμής έγινε για να μπορέσει στην κατάλληλη γραμμή να υποτάξει, να πουλήσει το κίνημα στους Εγγλέζους. Αυτή ήταν η γραμμή του. Και σύμφωνα με συγκεκριμένα στοιχεία που υπάρχονν πέρασε και στην ανοιχτή προδοσία, όπως ήταν όταν επέτρεψε το πέρασμα του εγγλέζικου συντάγματος στην Κάζα, που έγινε με προσωπική διαταγή του. Η διαταγή αυτή υπάρχει[xx].

    Υπάρχει εδώ και έκθεση τον Μ που είναι αναπληρωματικό μέλος της Κ.Ε. Εκείνος που έκανε μια έκθεση και το συμπέρασμα που έβγαλε ήταν: Ο Σιάντος είναι χαφιές. Σ” αυτό κατέληξε με μαθηματική ακρίβεια.(…)

    Χτες για πρώτη φορά ο Γιάννης Ιωαννίδης είπε από αυτό εδώ το βήμα (της Συνδιάσκεψης) ότι καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Σιάντος είναι χαφιές.(…) Εδώ βγαίνει η φωτογραφία του μέσα από τα γεγονότα[xxi].

    Έτσι το ΚΚΕ κατέληξε στην απόφαση: ο Σιάντος ήταν χαφιές, συνειδητός πράχτορας της Ιντέλλιτζενς Σέρβις, ταξικός εσωτερικός εχθρός κ.λπ. Ο Σιάντος ο πολιτικός και πολεμικός ηγέτης του ΚΚΕ στην περίοδο 1942-1945! Είχε πεθάνει το 1947 από καρδιά αλλά και αυτό θεωρήθηκε «ύποπτο» από το Ν. Ζαχαριάδη που ανέφερε ότι τον «ξέκαναν οι Εγγλέζοι για να μη μιλήσει»! Ο Μάρκος Βαφειάδης είχε καταδικασθή ως προδότης, πράχτορας του εχθρού, οππορτουνιστής κ.λπ. από την 5η Ολομέλεια της Κ.Ε. τον Ιανουάριο του 1949. Τον Οκτώβριο 1950 ξανακαταδικάζεται. Λέει για τον Μάρκο Βαφειάδη, αρχιστράτηγο του ΔΣΕ και Πρωθυπουργό της κυβέρνησης του βουνού ο Ν. Ζαχαριάδης[xxii]:

    Ένα τέταρτο λάθος. Βασικό και χοντρό λάθος στην περίοδο της δεύτερης κατοχής, του δεύτερου ένοπλου αγώνα, ήταν η ανάδειξη του Βαφειάδη στο ΔΣΕ. Αυτό το λάθος είναι αλήθεια ότι πρέπει εκ των υστέρων να το δούμε.(…)

    Ο Βαφειάδης μας έβλαψε αποφασιστικά στο δεύτερο ένοπλο αγώνα.(…) Και κάτω από το φως αυτό, της προδοσίας του Τίτο, η ανατροπή και το σαμποτάριαμα της γραμμής του κόμματος στα 1946-1947 αποχτά ιδιαίτερη σημασία.(…)

    Πώς ξεκινήσαμε το 1946; Ξεκινήσαμε αφού βασικά εξασφαλίσαμε από την Γιουγκοσλαβία μία ανεπιφύλακτη υποστήριξη της γενικής μας προσπάθειας. Αν το ξέραμε, αν ξέραμε την προδοσία αυτή, τότε εμείς δεν θα ξεκινούσαμε το 1946, έτσι όπως ξεκινήσαμε γιατί δεν θα είχαμε εξασφαλίσει μια βασική προϋπόθεση και η επανάσταση δεν είναι πραξικοπηματισμός. Πρέπει να σταθμίσεις σωστά τους παράγοντες τοπικά και διεθνώς.(…) Στη δεύτερη επανάσταση είχαμε το Βαφειάδη που μάς έκανε σοβαρή ζημιά.(…)

    Αν πέσαμε στην εφαρμογή της σωστής αυτής γραμμής, φταίει το σαμποτάζ του Βαφειάδη. Για το Βαφειάδη εγώ είμαι ο τελευταίος στο Π.Γ. που πείστηκα γι” αυτό το γεγονός ότι είναι ύποπτος. Σήμερα όμως, το συγκεκριμένο στοιχείο που διαπιστώθηκε, αλλάζει τα πράγματα.(…) Η ερωμένη του, η ανεψιά του Καραμαούνα, ήταν πράχτορας της Ιντέλλιντζενς Σέρβις.(…) Ο Βαφειάδης είναι οπωσδήποτε ύποπτος.

    Ήταν η εποχή των μεγάλων εκκαθαρίσεων μέσα στο ανατολικό μπλοκ. Όσοι εθεωρούντο ύποπτοι για τιτοϊσμό ή είχαν κάποτε επαφές με τον Τίτο, τουφεκίζονταν. Στην Βουλγαρία τουφεκίσθηκε ο Κοστώφ, στενός συνεργάτης του Δημητρώφ, που μετά πολλά χρόνια «αποκαταστάθηκε» μεταθανατίως. Ο Ζαχαριάδης στιγματίζει σαν ανάλογους προδότες τον Γ. Σιάντο, τον Μάρκο Βαφειάδη, τον Κώστα Καραγιώργη. Λέει και την εισήγησή του αποδέχεται το Κόμμα[xxiii]:

    Εγώ μιλάω από δική μας πείρα, την πείρα του Μάθεση, Σιάντου, Βαφειάδη, Καραγιώργη. Άμα κοιτάξουμε γύρω μας τι γίνεται με τους Ράικ, Κοστώφ, τον Τίτο πρώτ” απ” όλα και τόσους άλλους, θα δούμε μέχρι που φτάνει ο ταξικός εχθρός για να μπορέσει να μας παραλύσει απ” τα μέσα, να μας πολεμήσει, να μας εξοντώσει.(…)

    Ό,τι κατάφεραν (οι Άγγλοι) με τον Τίτο στην Γιουγκοσλαβία, το κατέφεραν με το Σιάντο σε μας. Καταλαβαίνουμε τι βαριές υποχρεώσεις μας επιβάλλει αυτό, που στο δεύτερο ένοπλο αγώνα μας έχουμε και το Βαφειάδη και τον Καραγιώργη.

    Ένα χρόνο αργότερα, τον Οκτώβριο του 1951, αφού το ΚΚΕ είχε καταδικάσει σαν προδότες τους Σιάντο, Καραγιώργη, Βαφειάδη και άλλους, ο Ζαχαριάδης θα πει στην 2η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ:

    Το κόμμα μας μίλησε ανοιχτά για τα λάθη του στο τελευταίο δεκάχρονο και ξεσκέπασε τους προβοκάτορες και προδότες σαν τους Σιάντο, Βαφειάδη και Καραγιώργη, τους οππορτουνιστές σαν τον Παρτσαλίδη, καθώς και τους σπιούνους και πράχτορες που τρύπωσαν μέσα στην ΕΔΑ.

    Ο Μήτσος Παρτσαλίδης είναι Γενικός Γραμματέας του ΕΑΜ στην περίοδο 1943-1945 και αργότερα το 1949 Πρωθυπουργός διάδοχος του Μάρκου στην κυβέρνηση του βουνού. Ο Ν. Ζαχαριάδης λέει γι” αυτόν στο Κόμμα και το ΚΚΕ αποδέχεται τις απόψεις του αυτές στις επίσημες αποφάσεις του[xxiv]:

    Τι κάνει ο Παρτσαλίδης για να βάλει τη δική του γραμμή αναθεώρησης, τη γραμμή των οππορτουνιστών; Κατηγορεί το Ζαχαριάδη.(…)

    Στην πραγματικότητα, αντί για μπρος κάνει πίσω. Διατηρεί όλα τα οππορτουνιστικά ταμπούρια του.(…) Είναι δηλαδή μικροαστός, διανοουμενίστικος, εγωκεντρικός.(…) Όποιος ακολουθεί τον Παρτσαλίδη είναι εχθρός τον κόμματος.(…)

    Παράδειγμα δογματισμού και αποστέωσης, πέρα για πέρα αρνητικό παράδειγμα, έχουμε εμείς τον Παρτααλίδη.(…)

    Πάντως ξέρει ο Παρτσαλίδης πολύ καλά ότι στις συνθήκες του 1949 η προδοσία του Τίτο ήταν η αιτία η βασική (για την ήττα μας). Το ξέρει αυτό πολύ καλά, μα η φραξιονιστική τύφλωση δεν του επιτρέπει να το πει και να το αναγνωρίσει.

    Ο Παρτσαλίδης στο κόμμα μας — αυτό δε θέλει να το πει γιατί ντρέπεται — είναι γνωστός με το ψευδώνυμο Μόας, που πάει να πει Μήτσος ο αδιόρθωτος.

    Κάτω από αυτές τις βαρύτατες κατηγορίες ο Μήτσος Παρτσαλίδης καθαιρείται επανειλημμένα, επανέρχεται και πάλιν καθαιρείται έως ότου το 1968, δώδεκα χρόνια μετά την καθαίρεση του Ν. Ζαχαριάδη, αποσπάται από το ΚΚΕ το οποίο καταγγέλλει ως εξαρτημένο απόλυτα από τη Σοβιετική Ένωση και ιδρύει με άλλα στελέχη το ΚΚΕ εσωτ. Είναι τυχερός. Διότι ο Κώστας Καραγιώργης, διευθυντής του «Ριζοσπάστη», μέλος της Κ.Ε. και αντιστράτηγος του ΔΣΕ στα βουνά, εξοντώνεται. Υπήρξε μέλος του Πολεμικού Συμβουλίου και υπουργός στην κυβέρνηση του βουνού. Ο Ν. Ζαχαριάδης θα πει στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ τον Οκτώβριο του 1950[xxv]:

    Τι κάνουν ο Βαφειάδης κι ο Καραγιώργης; Βάζουν στόχο το Ζαχαριάδη και για να κρύψουν τη δική τους συνεργασία με τον ταξικό εχθρό και για ν” αποσπάσουν την προσοχή του κόμματος από τους ίδιους.

    Ο Καραγιώργης στιγματίζεται σαν ταξικός εχθρός. Η ηγεσία του ΚΚΕ του καταμαρτυρεί ότι είναι προβοκάτορας και προδότης[xxvi], ότι αντιτάχθηκε στο δεύτερο αντάρτικο για να παγιδεύση το Κόμμα μέσα στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες[xxvii], ότι χρησιμοποίησε την ταξιαρχία ιππικού στον θεσσαλικό κάμπο για να εξοντωθεί από τον αντίπαλο[xxviii] και άλλα τέτοια. Οδηγήθηκε στον θάνατο. Ανάλογες υπήρξαν οι κατηγορίες για τον Άρη Βελουχιώτη (Θανάση Κλάρα), που τώρα προβάλλεται από το σύνολο της Αριστεράς σαν είδωλο του ΕΛΑΣ. Ο Ν. Ζαχαριάδης, που τον είχε οδηγήσει το 1945 στην διαπόμπευση, στην απομόνωση και στον θάνατο, καταγγέλλει[xxix]:

    Ο Βελουχιώτης (Κλάρας) εκτός από τα άλλα ήταν και δηλωσίας. Ο Κλάρας, που είχε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού ίσως και παραπάνω, ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το κόμμα μπορούσε. Καθόταν κι έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κόμμα και τον ΕΛΑΣ. Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης.

    Ο Άρης Βελουχιώτης κατηγορείται ανοικτά ως πράκτορας του Τίτο, που το 1945 είχε κάθε κρατικό συμφέρον να κρατήση αναμμένη την φωτιά του αντάρτικου στην Ελλάδα ώστε να μη προωθηθούν προς την Γιουγκοσλαβία τα συμμαχικά βρεταννικά στρατεύματα. Το αξιοσημείωτο είναι ότι κατηγορείται ως πράκτορας του Τίτο από τον άνθρωπο εκείνον ακριβώς —τον Ν. Ζαχαριάδη— που οργάνωσε το δεύτερο αντάρτικο στο Βελιγράδι με τον Τίτο, το στήριξε μέχρι τα τέλη του 1948 στην βοήθεια του Τίτο και έπαιξε το παιχνίδι του Τίτο. Ο Ν. Ζαχαριάδης καταγγέλλει ανενδοίαστα και το ΚΚΕ αποδέχεται στις αποφάσεις του ότι[xxx]:

    Γιατί και ο Πετσόπουλος και ο Άρης, που δεν υποτάχθηκε στο κόμμα και σήκωσε την ανταρσία ενάντια στο κόμμα (όταν δεν δέχθηκε την Συμφωνία της Βάρκιζας το 1945) δούλευαν προς όφελος του ταξικού εχθρού. Και είναι ξεκάθαρο σχεδόν σήμερα ότι την ανταρσία του Άρη…

    Ο Βασίλης Νεφελούδης ήταν ένας από τους παλαιότερους βουλευτές του ΚΚΕ και Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ στη δικτατορία του Μεταξά, αλλά κατηγορήθηκε ότι συμβιβάσθηκε με τον ταξικό εχθρό και καθαιρέθηκε. Ο Ν. Ζαχαριάδης κάνοντας την εισήγηση στο 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που συνήλθε τον Οκτώβριο του 1945 στην Αθήνα, είπε[xxxi]:

    Ξέρετε όλοι την υπόθεση του Βασίλη Νεφελούδη. Ο σύντροφος αυτός, που ήταν ένα από τα ανώτατα στελέχη μας, στην Κέρκυρα (στις φυλακές Κερκύρας) κλονίστηκε σοβαρά και είχε ρθεί σε συζήτηση με τις αρχές για τους όρους της αποφυλάκισής του. Η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΚΚΕ (Δεκέμβριος 1942) τον καθαίρεσε από την Κ.Ε. του ΚΚΕ. Και νομίζω καλά έκανε.

    Ανάλογες βαρύτατες κατηγορίες απηύθυνε ο ηγέτης του ΚΚΕ προς δεκάδες επώνυμα στελέχη πρώτης γραμμής μέσα στην ηγεσία του κόμματος και τα εξώντωσε. Τον Οκτώβριο του 1952 συνήλθε στη Μόσχα, ενώ ζούσε ακόμη ο Στάλιν, το 19ο Συνέδριο του Κ.Κ. Σοβιετικής Ενώσεως στο οποίο μίλησε ο Ν. Ζαχαριάδης λέγοντας μεταξύ άλλων τα εξής:

    Οι τιτικοί κατάσκοποι Μόσα Πιάντε και Μπουκμάνοβιτς -Τέμπο, που στα 1949 συκοφαντούσαν το ΚΚΕ για να κρύψουν τη δική τους προδοσία, κάνουν τώρα ταξίδια στην Αθήνα και ερωτικές εξομολογήσεις στους μοναρχοφασίστες.(…)

    Ο εχθρός καταβάλλει λυσσασμένες προσπάθειες στην πάλη του ενάντια στο κόμμα μας στην Ελλάδα, προσπαθεί να το υπονομεύσει τόσο απ” τα έξω όσο και απ” τα μέσα, χρησιμοποιώντας για το σκοπό αυτό τους λιποτάχτες, τους προδότες, τους συνθηκολόγους και τους οππορτουνιστές.(…)

    Σύντροφοι! Οι μάνες μας, οι απλές γυναίκες της χώρας μας που τα παιδιά τους τόσο θερμά φροντίζει ο σύντροφος Στάλιν, λένε: «Ας κόβει ο Θεός χρόνια απ” τη ζωή μας κι ας χαρίζει στιγμές στον Στάλιν. Είμαστε τόσες πολλές που θα ζει αιώνια».

    Η ηγεσία του ΚΚΕ είχε πράξει τα πάντα ώστε να υποκαταστήση τον Θεό. Έκοψε το νήμα της ζωής από χιλιάδες μάνες του ελληνικού λαού, σκότωσε δεκάδες χιλιάδες παιδιά των Ελληνίδων μητέρων και έφαγε όλα τα τέκνα του ΚΚΕ για «να χαρίζει στιγμές στον Στάλιν».

    Εκείνη την εποχή συνελήφθη στην Αθήνα, επί κεφαλής παρανόμου κλιμακίου του ΚΚΕ, ο αρχηγός της δολοφονικής ΟΠΛΑ Νίκος Πλουμπίδης κορυφαίο στέλεχος του ΚΚΕ. Η ηγεσία του ΚΚΕ τον κατήγγειλε αμέσως σαν προδότη, χαφιέ της Ασφάλειας, προβοκάτορα και πράχτορα των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Ο Ν. Πλουμπίδης καταδικάστηκε εις θάνατον από το Στρατοδικείο, στήθηκε στο εκτελεστικό απόσπασμα και εκτελέστηκε. Όταν ανακοινώθηκε η εκτέλεσή του, η ηγεσία του ΚΚΕ από το ραδιοσταθμό της «Η Φωνή της Αλήθειας» από τη Ρουμανία, κατήγγειλε ότι η εκτέλεση ήταν εικονική για να παραπλανηθεί ο Λαός και ότι ο Νίκος Πλουμίδης φυγαδεύθηκε στην Αμερική από τους πάτρωνές τους. Αλλά ο Ν. Πλουμπίδης είχε εκτελεσθή. Ούτε η θέλησή του να αποδεχθή τον θάνατο για τα κομμουνιστικά ιδανικά του ούτε ο ίδιος ο θάνατός του μετρίασε την ωμότητα του ΚΚΕ για το οποίο πέθανε! Πετάχτηκε σ” ένα τάφο κατηγορούμενος ως προδότης και από τους αντίπαλους και από τους συντρόφους του!

    Αυτή υπήρξε η μοίρα των ηγετών του ΚΚΕ και αυτήν την ανταμοιβή επεφύλαξε το ΚΚΕ στα καλύτερα παιδιά του: την ατίμωση και τον θάνατο. Ο Ν. Ζαχαριάδης δεν απετέλεσε την εξαίρεση. Τρισήμισι χρόνια μετά τον λόγο του στο 19ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ επήλθε το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ. Ο μικρός Στάλιν του ΚΚΕ καθαιρέθηκε ατιμωτικά από το ΚΚΕ ως χαφιές, προδότης και πράχτορας του ταξικού εχθρού, εξορίσθηκε από την Κα Γκε Μπε και πέθανε σαν το σκυλί στην παγωμένη Σιβηρία.

    Ο Μάρκος Βαφειάδης, που μέχρι τον Αύγουστο του 1948, αγωνίσθηκε μαζί με τον Ν. Ζαχαριάδη και υπό τις εντολές του για να αιματοκυλίση την Ελλάδα και τους μαχητές του ΚΚΕ ως αρχιστράτηγος του «Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας» και ως Πρωθυπουργός της κυβέρνησης του βουνού, θα πει για τον Αρχηγό του αργότερα[xxxii]:

    Δεν είχα ακόμη τότε καταλήξει στην άποψη ότι ο Ζαχαριάδης ήταν συνειδητός προβοκάτορας, όπως σήμερα το πιστεύω.(…)

    Η ανακολουθία του Ζαχαριάδη είναι ακριβώς εδώ πέρα. Ενώ έβλεπε ότι κάνουν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο η δεξιά και οι Εγγλέζοι (στις πόλεις και τα χωριά παιζόταν το δράμα σε βάρος της ελασίτικης γενιάς), παρακολουθούσε ακατανόητα την εξέλιξη της κατάστασης οπότε βρεθήκαμε με χιλιάδες φυλακισμένους, εξόριστους, καταδιωκόμενους και μόνο την τελευταία στιγμή, το ’47, όταν πραγματικά είχαν ανατραπεί οι όροι, θέλησε να δώσει στο κίνημα χαρακτήρα ολοκληρωμένης ένοπλης έκφρασης.(…)

    Αν πάρουμε τα γεγονότα από τότε που ήρθε στην Ελλάδα και ανέλαβε υπεύθυνα την ηγεσία του κόμματος, σε σειρά καθοριστικών γεγονότων θα δούμε ότι όλες του οι ενέργειες έχουν ένα χαρακτήρα αφύσικο, αντίθετο με την πραγματικότητα και η ανάλυσή τους οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ήταν ενέργειες αντίθετες με τα συμφέροντα του δικού μας κινήματος και πιότερο… πώς να το πούμε, ταυτισμένες με τις επιδιώξεις των εχθρών του λαού μας, των Αγγλοαμερικάνων.(…)

    Τότε κατάλαβα σ” αυτή τη σύσκεψη (του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ στις 15 Νοεμβρίου 1948) ότι ο Ζαχαριάδης και η κλίκα του πάνε για εξόντωση του κινήματος. Όλα όσα έγιναν μετά από αυτή τη σύσκεψη του Νοέμβρη, οφείλονται στο Ζαχαριάδη, η ήττα τον Δ.Σ.Ε. και όλα όσα ακολούθησαν. Παρ” όλα αυτά δεν είχα ακόμα τότε καταλήξει σ” αυτό που πιστεύω σήμερα: ότι ο Ζαχαριάδης ήταν σννειδητός προβοκάτορας.

    Μετά τριάντα χρόνια απομονώσεως στα Ουράλια της Σοβιετικής Ενώσεως, ο Μάρκος Βαφειάδης επέστρεψε ελεύθερα στην Ελλάδα στις 25 Μαρτίου 1983. Εξακολουθεί να μη είναι ούτε καν απλό μέλος του ΚΚΕ, όπου την ηγεσία ασκεί ως Γενικός Γραμματέας της Κ.Ε. ο Χαρίλαος Φλωράκης, παλαιός εν όπλοις υφιστάμενος του Μάρκου Βαφειάδη στο δεύτερο αντάρτικο και συνεργάτης του Νίκου Ζαχαριάδη. Η καταιγίδα των ατιμωτικών καθαιρέσεων είχε ανοίξει τον δρόμο της επετηρίδας στον σημερινό διάδοχο του Ν. Ζαχαριάδη. Το ΚΚΕ είχε φάει όλα τα παιδιά του, αλλά δεν έφαγε την πολιτική γραμμή του. Και αυτό είναι το έσχατο θανάσιμο λάθος του.

    πρακτικά σελ. 227 επ.

    [ii] Δημ. Βλαντάς «Η προδομένη Επανάσταση. Πολιτική Ιστορία του ΚΚΕ», Αθήνα 1977. Γ. Βοντίσιος – Γούσιας «Οι αιτίες για τις ήττες και τη διάσπαση του ΚΚΕ και της Ελληνικής Αριστεράς», Αθήνα 1977.

    [iii] Δημ. Βλαντάς «Η προδομένη Επανάσταση. Πολιτική Ιστορία του ΚΚΕ», Αθήνα 1977, σελ. 193 επ.

    [iv] «Το ΚΚΕ. Επίσημα Κείμενα». Τόμος α”, σελ. 395.

    [v] Ένθα ανωτέρω σελ. 430.

    [vi] «Ριζοσπάστης» 11 Γενάρη 1925.

    [vii] «Το ΚΚΕ. Επίσημα Κείμενα», τόμος β” σελ. 102.

    [viii] Ένθα ανωτέρω σελ. 114.

    [ix] Ένθα ανωτέρω σελ. 139-140.

    [x] Ένθα ανωτέρω σελ. 144.

    [xi] Ένθα ανωτέρω σελ. 169.

    [xii] Ένθα ανωτέρω σελ. 249-251.

    [xiii] Ένθα ανωτέρω σελ. 355.

    [xiv] Ένθα ανωτέρω σελ. 510. «Ριζοσπάστης» 22 Φλεβάρη 1928.

    [xv] Ένθα ανωτέρω σελ. 582. «Ριζοσπάστης» 18 Δεκέμβρη 1928.

    [xvi] «Το ΚΚΕ. Επίσημα Κείμενα», τόμος δ” σελ. 411-412.

    [xvii] «Το ΚΚΕ. Επίσημα Κείμενα», τόμος δ”, σελ.469, «Ριζοσπάστης» 12 Μάρτη 1939.

    [xviii] «Ν. Ζαχαριάδης Συλλογή Έργων», σελ. 549.

    [xix] Ένθα ανωτέρω σελ. 570-571.

    [xx] Ένθα ανωτέρω σελ. 571.

    [xxi] Ένθα ανωτέρω σελ. 572.

    [xxii] Ένθα ανωτέρω 555, 556, 557, 575 επ.

    [xxiii] Ένθα ανωτέρω σελ. 609.

    [xxiv] Ένθα ανωτέρω 560, 589, 593, 600.

    [xxv] Ένθα ανωτέρω σελ. 560.

    [xxvi] Ένθα ανωτέρω σελ. 609.

    [xxvii] Ένθα ανωτέρω σελ. 554.

    [xxviii] Ένθα ανωτέρω σελ. 597.

    [xxix] Ένθα ανωτέρω σελ. 596.

    [xxx] Ένθα ανωτέρω σελ. 553.

    [xxxi] Εφημερίδα «Πράβντα», Μόσχα, 12 Οκτωβρίου 1952 «Ν. Ζαχαριάδης «Συλλογή Έργων», σελ. 658-660.

    [xxxii] Δημ. Γουσίδη: «Μάρκος Βαφειάδης, μαρτυρίες» σελ. 25-30 — Συνέντευξη στην εφημερίδα «Τα Νέα», Αύγουστος 1978.

  4. Eustace Eustase on

    Μεστο.. κειμενο … ενδιαφερον .. και με αποψη…Ευχαριστω\

  5. […] Διαβάστε επίσης: Τι συμβαίνει με το ΚΚΕ; […]

  6. […] Τι συμβαίνει με το ΚΚΕ; […]

  7. «Ριζοσπάστης», 30/8/1921, Σελίδα: 1

    «…Ένας εργάτης κομμουνιστής αληθινός, ποτέ δεν πρέπει να πιάνη στα χέρια του αστικό έντυπο κανενός είδους. Πρέπει να τ’αποφεύγη όπως αποφεύγη την προσέγγιση ενός βλογιασμένου ή χολεριασμένου. Το αστικό έντυπο είναι ένας κακός και διεφθαρμένος φίλος που άμα τον κάνεις κάθε μέρα συντροφιά, έστω και μόνο με την απλή πρόθεση να σπουδάσης το χαρακτήρα του, δεν είνε δυνατό παρά κάτι ν’αφήση στην ψυχή σου από την δική του βρώμικη ψυχή. Η ψυχή ενός κομμουνιστή πρέπει να διατηρήται αμόλυντη, μακρυά από κάθε αστικό μικρόβιο. Άμα διαβάζης αστικά φύλλα, είνε το ίδιο σα να πίνης νερό ή κρασί από το ίδιο ποτήρι που πίνει κ’ ένας φτισικός, σα να χρησιμοποιής τα ρούχα ενός χολεριασμένου…»

    http://efimeris.nlg.gr/ns/pdfwin.asp?c=65&dc=30&db=8&da=1921

  8. […] τον δήμαρχο του Χαϊδαρίου Μιχ. Σελέκο, είτε από τους ολιγόμυαλους οπαδούς του ΚΚΕ στο Κιλκίς, είτε από «κακομούτσουνους» ανεγκέφαλους […]

  9. «Για την ιστορία της Αριστεράς και τις εσωτερικές της συγκρούσεις»

    http://www.avgi.gr/article/10811/7558132/gia-ten-istoria-tes-aristeras-kai-tis-esoterikes-tes-synkrouseis

  10. Γ.Λ. on

    Πάντως αν δεχτούμε ότι στο ΚΚΕ κατά τη δεκαετία του ΄20 επικρατεί των άλλων τάσεων της Αριστεράς η σταλινική εκδοχή λόγω των κούτβηδων που αποστέλλει η Μόσχα μέσω του κύματος των προσφύγων, οι σύγχρονοι «κούτβηδες» προέρχονται από τον μεσαίωνα που λέγεται Ισλαμικό Κράτος με μια παρόμοια διεθνιστικη αντίληψη και αντίστοιχες πρακτικές:

    ——————————–
    ——————————–
    ——————————–

    19χρονος πρόσφυγας σχεδίαζε να ανατινάξει την Πύλη του Βρανδεμβούργου
    12 Νοεμβρίου 2016, 08:33 |

    Διαβάστε σχετικά για ISIL, ISIS, Βερολίνο, Γερμανία, Ισλαμικό Κράτος, Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε, Ισλαμιστές, Κτίριο του Ράιχσταγκ, Πλατεία Αλεξάντερπλατς, Πύλη του Βρανδεμβούργου, Τζιχαντιστές,
    Οι γερμανικές Αρχές παραδέχτηκαν ότι ένας Σύρος πρόσφυγας που συνελήφθη τον Μάρτιο του 2016 είναι μέλος της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ISIS) και σχεδίαζε να τοποθετήσει βόμβα στην Πύλη του Βρανδεμβούργου, ήθελε δηλαδή να ανατινάξει το σύμβολο του Βερολίνου.

    Ο πρόσφυγας, που αποδείχτηκε τζιχαντιστής, ήταν πολύ σχολαστικός στη δουλειά του.

    Παρακολουθούσε και σημείωνε τις ώρες που κατέφθαναν τα περισσότερα τουριστικά λεωφορεία στην Πύλη γιατί ήθελε να προκαλέσει με τη βομβιστική επίθεση το μεγαλύτερο δυνατό μακελειό.

    Ο 19χρονος τζιχαντιστής είχε όμως κι άλλα σχέδια.

    Σκόπευε να βάλει μια βόμβα στο Κτίριο του Ράιχσταγκ, δηλαδή στην Ομοσπονδιακή Γερμανική Βουλή και στην πλατεία Αλεξάντερπλατς στο ανατολικό Βερολίνο.

    Οι παραπάνω πληροφορίες δόθηκαν στη δημοσιότητα από το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο την Πέμπτη όπως και το μερικό όνομα του συλληφθέντα, Σαάς Αλ Μ.

    Ο 19χρονος Σύρος τζιχαντιστής κατασκόπευε τους στόχους που είχε αποφασίσει να χτυπήσει κατά τη διάρκεια του Φεβρουαρίου 2016.

    Τις πληροφορίες που συνέλεγε τις έστελνε σε σύνδεσμό του στη Συρία για να λάβει καθοδήγηση.

    Στον υπόλοιπο χρόνο του λειτουργούσε ως στρατολόγος της τρομοκρατικής οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος αλλά και ως σύνδεσμος για όποιον ήθελε να έρθει σε επαφή με το ISIS.

    Λέγεται ότι πρόλαβε και στρατολόγησε έναν εθελοντή για το ISIS, ο οποίος εγκατέλειψε τη Γερμανία και πήγε να πολεμήσει στη Συρία.

    Ο 19χρονος αντιμετωπίζει σωρεία κατηγοριών, όπως και ότι θα πραγματοποιούσε τις επιθέσεις στο όνομα της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος με δύο συνεργούς του.

    Γερμανοί αξιωματικοί λένε ότι ο 19χρονος στρατολογήθηκε από το Ισλαμικό Κράτος στο χωριό του στη Συρία το 2013.

    Έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση από τους τζιχαντιστές και ασκούσε καθήκοντα φρουρού στην οργάνωση.

    Το Ισλαμικό Κράτος τον έστειλε στην Ευρώπη το καλοκαίρι του 2015 ανάμεσα στους πρόσφυγες. Ο ίδιος μάλιστα παρίστανε τον δύστυχο πρόσφυγα.

    Τις προηγούμενες ημέρες έγινε γνωστό ότι συνελήφθησαν στη Γερμανία πέντε στρατολόγοι της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος συμπεριλαμβανομένου και του «εγκέφαλου» του «δικτύου στρατολογίας» των τρομοκρατών.

    Ακόμα ένας «άκρως επικίνδυνος» ύποπτος ως τρομοκράτης του ISIS συνελήφθη από τη γερμανική Αστυνομία στις 3 Νοεμβρίου, αλλά η Εισαγγελία αποφάνθηκε ότι δεν διαθέτει αρκετά στοιχεία για να του απαγγείλει κατηγορίες για τρομοκρατική δράση. Ωστόσο, οι γερμανικές Αρχές τον κρατάνε επειδή πιάστηκε με πλαστά έγγραφα πάνω του.

    http://www.presspublica.gr/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%86%CE%AF%CE%BB%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B6%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%AC%CF%81%CE%B9/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: