Συγκρίνοντας τη «Χρυσή Αυγή» με το ΚΚΕ

Μπορεί να συγκριθεί η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή με το νεοσταλινικό ΚΚΕ;

του Βλάση Αγτζίδη (*)

0025Aφορμή για τη συγγραφή αυτού του κειμένου υπήρξε ένας διάλογος στο διαδίκτυο με έναν παλαιό κνίτη, σπουδαγμένο στην πάλαι ποτέ ΕΣΣΔ με κομματική υποτροφία στο πλαίσιο της σημαντικής οικονομικής βοήθειας που παρείχαν στη νομεκλατούρα του ΚΚΕ  τα «αδελφά κόμματα» του υπαρκτού σοσιαλισμού. Το ενδιαφέρον στην ιστορία μας είναι ότι αυτός, ο ευνοημένος από τις ελέω «προλεταριακού διεθνισμού» διευκολύνσεις , σήμερα έχει μετατραπεί σε έναν ακραιφνή νεοφιλελεύθερο που απεχθάνεται βαθύτατα το ΚΚΕ και το διατρανώνει σε κάθε ευκαιρία.

Βέβαια να σημειώσουμε ότι αντίστοιχη αχαριστία επιδεικνύει και η ηγετική ομάδα που κυριαρχεί σήμερα στο ΚΚΕ και επιδιώκει μέσα από το ελλαδικό 20ο Συνέδριο του 2017 να απαντήσει στο σοβιετικό 20οΣυνέδριο του 1956 (sic!) Η αχαριστία έγκειται στο γεγονός ότι η κριτική προς τη μετά το ’56 ΕΣΣΔ έγινε αφότου κατέρρευσε ο κομμουνιστικός κόσμος και σταμάτησε να υπάρχει ο «μεγάλος αδελφός». Έως τότε όλοι τους νέμονταν μετ’ ευχαριστήσεως τα «διεθνιστικά» κονδύλια, είτε αυτά ήταν τα λεγόμενα «κόκκινα κεφάλαια», είτε οι υποτροφίες και οι άλλες διευκολύνσεις. Έως τότε, ήταν απολύτως προσηλωμένοι στην υπεράσπιση της «μητέρας-πατρίδας του σοσιαλισμού» από την εισβολή στην  Ουγγαρία και τη Τσεχοσλοβακία, έως στο Αφγανιστάν αρκετά αργότερα. 

Χρυσή Αυγή η αφορμή

Έτσι, σε μια διαδικτυακή συζήτηση για τη Χρυσή Αυγή, όπου υποστήριξα την άποψη ότι το νεοναζιστικό αυτό κόμμα βρίσκεται εκτός των δημοκρατικών ορίων και πρέπει να απαγορευτεί η δράση του, αυτός ο παλιός κνίτης έγραψε το εξής: «Το ίδιο όμως πρέπει να ισχύσει και για εκείνους που σήκωσαν τα όπλα κατά της πατρίδας, υπέγραψαν σύμφωνα ακρωτηριασμού της και στη συνέχεια λειτούργησαν ως πρακτορείο της εξωτερικής πολιτικής της ΕΣΣΔ. Τι όχι;«

Η θέση αυτή μου έδωσε την ευκαιρία να προσεγγίσω τα φαινόμενα αυτά μέσα από την ιστορική τους εξέλιξη και να προσπαθήσω να τον πείσω για το άτοπο της θέσης του. Έγραψα:

«Κάνεις ένα χρονικό (και λογικό) άλμα με την ταύτιση αυτή. 

-Κατ’ αρχάς επιστρέφεις στις αντιλήψεις του ψυχρού πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού, κάτι που απλώς ικανοποιεί ψυχολογικές και ιδεολογικές ανάγκες αλλά  δεν αντιστοιχεί στη σημερινή πραγματικότητα.

 -Αφ’ ετέρου συγκρίνεις ανόμοια πράγματα.

Το παράδειγμα του ναζισμού-φασισμού, που κληρονόμος του στην σύγχρονη  Ελλάδα είναι κυρίως η «Χρυσή Αυγή», προέρχεται από την πλέον βάρβαρη παράδοση του φυλετισμού, της ρατσιστικής βίας και της διάκρισης των ανθρώπων σε υπερανθρώπους και υπανθρώπους.

Επί πλέον οι Έλληνες -που αντιμετωπίστηκαν ως εκπεσούσα φυλή- έχουν πληρώσει πανάκριβα αυτές τις φυλετικές ιδεολογίες. Αρχίζοντας από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν οι Νεότουρκοι φυλετιστές οπαδοί του Νίτσε διέπραταν τις Γενοκτονίες των μη μουσουλμανικών εθνοτήτων. Περί τις 800.000 Έλληνες χάθηκαν στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη την περίοδο 1914-1923 (με τη συγκάλυψη όμως της «δικιάς μας» μητέρας-πατρίδας, τις ευθύνες της οποίας ευσχήμως αποκρύπτομεν).

Το αποκορύφωμα βεβαίως ήταν η ναζιστική επίθεση και κατοχή της Ελλάδας που κόστισε ανθρώπινες ζωές (10% του πληθυσμού), κατάστρεψε τις υποδομές και υποθήκευσε το πολιτικό μέλλον του τόπου δημιουργώντας τις προϋποθέσεις του εμφύλιου.

Το έτερον παράδειγμα, το κομμουνιστικό κατά τον 20ο αιώνα, ιστορικά προήλθε από τη μήτρα της πανάρχαιας ανθρώπινης εξισωτικής κοινοκτημονικής πρόθεσης και σωτηριολογικής αγωνίας. Είναι γεγονός επίσης ότι με τη διαμεσολάβηση της λενινιστικής αντίληψης περί Κόμματος Νέου Τύπου αυτή η παράδοση οδήγησε στον ολοκληρωτισμό και στα γκουλάγκ. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι   το φαινόμενο είχε εντελώς διαφορετική αφετηρία από το φαινόμενο του φασιστικού ολοκληρωτισμού. Και όσον αφορά την εξαρτημένη σχέση των περιφερειακών παραρτημάτων (Κ.Κ.) με το κέντρο του νέου κόσμου, ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τις δομές που διαμορφώθηκαν το Μεσοπόλεμο.

Δομικά λοιπόν, το σύστημα της Κομιντέρν (Κομμουνιστική Διεθνής) θυμίζει περισσότερο τη δομή που έχει ιστορικά το Βατικανό με την ύπαρξη μιας κεντρικής εκκλησίας και την διαμόρφωση περιφερειακών εκκλησιών. Στην περίπτωση των Κ.Κ.,  όλο αυτό λειτούργησε επιβοηθημένο από την φαντασιακή υπερδιέγερση περί «ΕΣΣΔ ως πρότυπου εργατικού κράτους», άρα και ως γνήσιας μητέρας-πατρίδας των καταφρονεμένων, καθώς και από την με κάθε τρόπο έκφραση της εξουσιαστικής σταλινικής πρακτικής.»

Η αντιφάσκουσα επανάσταση

Μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση του ερωτήματος αυτού τη βρίσκουμε σε ένα κείμενο του Σωτήρη Βανδώρου

«….Η εξομοίωση «σταλινικού» ΚΚΕ και νεοναζιστικής ΧΑ βγάζει νόημα μόνον εφόσον αναχθούν εξίσου σ’ ολοκληρωτικά μορφώματα (τα άκρα συναντώνται, τι σταλινισμός, τι ναζισμός;), κάτι που ωστόσο είναι επιπόλαιο. Κι αυτό διότι το ΚΚΕ, παρότι όντως εμφανίζει σταλινικά γνωρίσματα κι επιδιώκει τη ριζική ανατροπή της αστικής δημοκρατίας, δεν εξαντλείται σ’ αυτά. Είναι ταυτόχρονα στην πράξη ρεφορμιστικό και κυρίως σέβεται τους κοινοβουλευτικούς κανόνες και τη δημοκρατική νομιμότητα. Αντιθέτως, η ΧΑ είναι εξτρεμιστικό κόμμα το οποίο χρησιμοποιεί συστηματικά βίαιες κι εγκληματικές μεθόδους. Κι από άποψη πολιτικής ιστορίας, η νομιμοποίηση του ΚΚΕ υπήρξε όρος εδραίωσης της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, ενώ η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση της ΧΑ συνιστά, αντιστρόφως, σύμπτωμα κλονισμού κι απονομιμοποίησής της….»

 Στο ερώτημα αυτό απάντησε πριν από αρκετές δεκαετίες,  στον απόηχο της μεγάλης ενδοκομμουνιστικής σύγκρουσης μεταξύ σταλινικων και τροτσκιστών, ο βιογράφος του Στάλιν Ισαάκ Ντόιτσερ με τον εξής τρόπο: «….ο Στάλιν δεν μπορεί να μπει στην ίδια μοίρα με τον Χίτλερ, ανάμεσα στους τυράννους που τα έργα τους είναι χωρίς αξία και περιεχόμενο: μάταια. Ο Χίτλερ ήταν ο ηγέτης μιας στείρας αντεπανάστασης, ενώ ο Στάλιν υπήρξε και ο ηγέτης κι ο εκμεταλλευτής μιας τραγικής αυτο-αντιφάσκουσας, αλλά δημιουργικής επανάστασης….» 

στρατόπεδα συγκέντρωσης1.png

Επίλογος

Η γνώση ότι τα δύο αυτά κομματικά μορφώματα εκκινούν από διαφορετική αφετηρία δεν θα πρέπει να αποτρέψει τη ανοιχτή κριτική στις θέσεις του ΚΚΕ. Ειδικά τώρα που προσπαθεί να επιστρέψει στις προ του 1935 θέσεις και να διακηρύξει ότι ο μοναδικός του στόχος είναι η … δικτατορία του προλεταριάτου. Σαν να μην έζησε η ανθρωπότητα κατά τον 20ο αιώνα, το πείραμα της σοβιετικής οικοδόμησης, τη σταλινική τρομοκρατία, την εξαθλίωση του εργάτη και την κυριαρχία του κόμματος και της γραφειοκρατίας, την περιθωριοποίηση το λαού.  Ωσάν να μην είναι γνωστό ότι τα ηγετικά κομματικά μέλη του σοβιετικού κομμουνιστικού κόμματος αποφάσισαν κάποια στιγμή με το γνωστό τρόπο της περιφρόνησης του λαού να διαλύσουν την ΕΣΣΔ και να μοιράσουν σ’ αυτούς και στα παιδιά τους το δημόσιο πλούτο.

Θέτοντας το ΚΚΕ ως στόχο ένα μοντέλο που η ιστορία το πέταξε στον σκουπιδοντενεκε και του οποίου η μοναδική επιβίωση συναντάται στη Βόρεια Κορέα,  το μόνο που θα καταφέρει είναι να αποτρέψει την οποιαδήποτε ορθολογική διαχείριση της κρίσης προς όφελος το λαού και να καταστρέψει άλλη μια γενιά νεολαίων, που θα πιστέψουν στη ψεύτικη εικόνα του παρελθόντος και θα αποδεχτούν τις πλαστογραφήσεις της Ιστορίας.

Η ευθύνη του δημοκρατικού αντιαπολυταρχικού χώρου μπρος σ’ αυτήν την αταβιστική παλινδρόμηση είναι πολύ μεγάλη.

(*) Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι ιστορικός, https://kars1918.wordpress.com/

Διαβάστε:

Η «Χρυσή Αυγή» και οι πρόσφυγες του ‘22

Τι κρύβεται κάτω από τη στολή παραλλαγής της «Χρυσής Αυγής»;

Aριστερά και φασίζουσες συμπεριφορές

Τι συμβαίνει με το ΚΚΕ;

ΣΤΑΛΙΝ Vs ΚΚΕ

ΚΝΕ2

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Φιλελές on

    Το δοκίμιο δεν στέκεται στην ουσία της ταύτισης, αλλά προσεγγίζει το θέμα περιφεριακά και σε σχέση με το παρελθόν και πιθανά διαφορετικά υπόβαθρα. Δεν θα σταθώ σε αυτό αλλά στην ουσία της υπόθεσης.

    Το ΚΚ Ε (και γενικότερα η μάζα των αριστερών παρατάξεων) στέκεται ιδεολογικά σταθερό και προπαγανδίζει την κατάλυση της αστικής δημοκρατίας και του κοινοβουλευτισμού, μέσω της μετάβασης της εξουσίας στην εργατική τάξη (sic) και τα συνδικάτα, με ταυτόχρονη οικονομική απομόνωση και έξοδο από την ΕΕ. Αντίστοιχα ακραία στις θέσεις της η Χ.Α. πιστεύει και προπαγανδίζει την κατάλυση της βουλής, και την εγκαθίδριση ηγεμονικού καθεστώτως με τάγματα ασφάλειας. Πέραν από τα στενά αυτά πλαίσια αλλαγής πολιτεύματος τα δύο άκρα ταυτίζονται και σε άλλες / θέσεις πολιτικές που χαρακτηρίζονται κυρίως από τον φοβικό χαρακτήρα τους όπως η «πάλη των τάξεων» κτλ.

  2. […] Πηγή: Συγκρίνοντας τη «Χρυσή Αυγή» με το ΚΚΕ | Ένα blog του Βλάσ… […]

  3. Οι άγνωστοι γενικοί γραμματείς του Κόμματος
    Οκτώ επικεφαλής

    του κόμματος, από την ίδρυσή του έως την

    ανάδειξη του Ζαχαριάδη

    στην ηγεσία, διεκδικούν

    μία θέση στην ιστορία

    και τα κομματικά χρονικά

    ΕΘΝΟΣ
    14:39, 14/2/2009
    Οι άγνωστοι γενικοί γραμματείς του Κόμματος
    Στην ενενηντάχρονη πορεία του ΚΚΕ στη θέση του γενικού γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής βρέθηκαν επιφανείς προσωπικότητες, αλλά δεν έλειψαν επίσης αμφιλεγόμενα και αμφισβητούμενα πρόσωπα. Μερικοί από τους ηγέτες του έχουν γράψει ιστορία και πρωταγωνίστησαν στα δρώμενα της εποχής τους.
    Κορυφαίοι από την άποψη αυτή αναδείχτηκαν ο Νίκος Ζαχαριάδης (προπολεμική και πρώτη μεταπολεμική περίοδος) και ο Χαρίλαος Φλωράκης (μεταπολιτευτική περίοδος).
    Αλλοι πέρασαν στην ιστορία όχι για την κομματική δράση τους, αλλά για το θεωρητικό και συγγραφικό έργο τους. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν ο Γιάννης Κορδάτος και ο Παντελής Πουλιόπουλος.
    Ο πρώτος καταγράφεται ως ο πολυγραφότερος και χαρακτηριστικότερος κομμουνιστής θεωρητικός της μεσοπολεμικής και πρώτης μεταπολεμικής περιόδου.
    Ο δεύτερος, ως ένας από τους σημαντικότερους μαρξιστές του Μεσοπολέμου, με τις αναλύσεις του για τον ελληνικό καπιταλισμό και την επανάσταση.
    ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
    Από την «πραγματική αλλαγή» έως το «μέτωπο»
    Αποχώρηση ή διαγραφή
    Στην ίδια κατηγορία μπορεί να καταταχθεί και ο Γρηγόρης Φαράκος, με σημαντικό συγγραφικό έργο. Κοινός παρονομαστής αυτών των τριών διανοούμενων γραμματέων, ήταν είτε η αποχώρηση είτε η διαγραφή τους.
    Αρκετοί, όμως, από τους επικεφαλής του ΚΚΕ, για πολλούς και διάφορους λόγους, παρέμειναν και εξακολουθούν να παραμένουν στην αφάνεια. Ακόμη και τα ονόματα μερικών καθόλου ή ελάχιστα αναφέρονται στα ιστορικά και κομματικά χρονικά. Πρόκειται κυρίως για όσους ηγήθηκαν του κόμματος κατά τον Μεσοπόλεμο. Συγκεκριμένα μέχρι το 1931, όταν ανέλαβε ο Ζαχαριάδης.
    Οι άγνωστοι γενικοί γραμματείς του Κόμματος
    Η συγκεκριμένη χρονιά αποτελεί και την πρώτη τομή στην κομματική ιστορία. Σύμφωνα με αυτήν από την ίδρυσή του έως τότε (1918-1931) το κόμμα διανύει μια παρατεταμένη φάση κρίσης. Το σχετικό ερμηνευτικό σχήμα, που επαναλαμβάνεται με διάφορες παραλλαγές στις κομματικές ιστορίες μέχρι τις μέρες μας, έχει διατυπώσει ο ίδιος ο Ζαχαριάδης:
    Η μακρόχρονη εσωτερική κρίση οφείλεται στο γεγονός ότι το Κόμμα «δεν μπορεί να συλλάβει το νόημα της εποχής του», να δώσει ένα νεοελληνικό μπολσεβίκικο πρόγραμμα» για την επανάσταση.
    Η κρίση «ήταν βασικά και κύρια των καθοδηγητών του». Η ηγεσία αναμασά και «μεταφέρει απ έξω γενικές, αφηρημένες, δογματικές θέσεις και διαπιστώσεις». Απουσιάζει «η νεοελληνική μαρξιστική – λενινιστική θεωρία».
    Η περίοδος της κρίσης πέρασε από τρεις φάσεις: α) οπορτουνισμός (δεξιός ή αριστερός τακτικισμός) από το 1918 έως 1924, β) λικβινταρισμός (διαλυτισμός) από το 1926 έως το 1928 και γ) φραξιονισμός (ομαδοποιήσεις) χωρίς αρχές από το 1929 έως το 1931.
    Την περίοδο της παρατεταμένης κρίσης αναδείχτηκαν οκτώ γραμματείς, που είχαν όλοι άδοξο ή ατιμωτικό κομματικό και τραγικό τέλος. Αποχώρησαν, παύτηκαν ή διαγράφτηκαν, στις διάφορες φάσεις της κρίσης, με τις ανάλογες κατηγορίες, ως δεξιοί ή αριστεριστές, όπως θα λέγαμε σήμερα.
    Οι ρίζες της μακρόχρονης κρίσης του 1918-1931
    Οι εσωτερικές αιτίες
    Οι βασικές αιτίες των διασπάσεων, των διαγραφών και γενικώς της αιμορραγίας του κόμματος κατά την περίοδο της μακρόχρονης κρίσης (1918-1931) ήταν οι διαφορετικές θεωρητικές και πρακτικές αντιλήψεις για την ταυτότητα του ΚΚΕ, την ιδεολογία, την τακτική και τα οργανωτικά του.
    Η εξωτερική παράμετρος
    Στις διάφορες φάσεις της κρίσης του ΚΚΕ καθοριστικό ρόλο διαδραμάτισαν οι κομματικοί συσχετισμοί εντός της Σοβιετικής Ενωσης, οι εκάστοτε θέσεις της Γ Κομμουνιστικής Διεθνούς (ιδρύθηκε το 1919) και οι ανάλογες εξελίξεις στη Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία (ίδρυση 1920).
    Το «Μακεδονικό»
    Το «Μακεδονικό», δηλαδή η υιοθέτηση από το ΚΚΕ της θέσης της ΚΔ και της ΒΚΟ για αυτονόμηση της Μακεδονίας-Θράκης, θ αναδειχθεί σε μείζον ζήτημα της περιόδου – κι όχι μόνο. Θα τροφοδοτεί και θα τροφοδοτείται από την κρίση για μεγάλο διάστημα.
    Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΔΙΑΔΟΧΗ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ 1922-23
    Ενας τυχοδιώκτης στη θέση του Κορδάτου!
    Οι δύο πρώτοι γενικοί γραμματείς απομακρύνθηκαν, λόγω της διαφωνίας τους με την «μπολσεβικοποίηση» του κόμματος και τις σχέσεις του με το διεθνές κομμουνιστικό κέντρο (Κομμουνιστική Διεθνής).
    Ο Νίκος Δημητράτος (1894-1944), μετά την αποπομπή του και ύστερα από ανεπιτυχείς απόπειρες να συμπράξει στην ίδρυση σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, θ αποσυρθεί από την πολιτική δράση και θα ιδιωτεύσει.
    Ο Γιάννης Κορδάτος (1891-1961) θ’ αποχωρήσει από το ΚΚΕ, λόγω της διαφωνίας του με το «Μακεδονικό» (1925) και θ αφοσιωθεί τα επόμενα χρόνια στις θεωρητικές μελέτες του, μέχρι την ένταξή του στο ΕΑΜ και μεταπολεμικά στην ΕΔΑ.
    Τον Κορδάτο, κατά την περίοδο της «υπεραριστερής» στροφής του ΚΚΕ, θα διαδεχτεί μία από τις σκοτεινές μορφές στην ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Πρόκειται για τον Νίκο Σαργολόγο. Είχε αναδειχτεί στο εργατοϋπαλληλικό κίνημα της Θεσσαλονίκης και σύμφωνα με την περιγραφή του Κορδάτου «ήταν ρήτορας και πολύ επιθετικός και ανυπόμονος επαναστάτης. Αργότερα, το 1925-26, γυρίζοντας από τη Μόσχα, μέσον του Βερολίνου, έφερε μαζί του μια «κομμουνίστρια» Γερμανίδα και σε λίγο καιρό είχαμε αποδείξεις πως ήταν πράχτορας του ΙΙ Γραφείου του Α Σώματος Στρατού και της αστυνομίας.
    Οταν κατάλαβε πως ήταν σε γνώση της ΚΕ η χαφιεδοποίησή του, έφυγε για τη Β. Αμερική, παίρνοντας μαζί του και χρήματα του κόμματος». Εκεί, σύμφωνα με άλλες πληροφορίες «ίδρυσε μια εκκλησία και έζησε του λοιπού με καχυποψία και φόβο».
    Οργανο της αστυνομίας
    Πριν από τη φυγή του είχε χρησιμοποιηθεί ως μάρτυρας κατηγορίας σε δίκες εναντίον κομμουνιστών. Παραμένει αδιευκρίνιστο αν έγινε όργανο της αστυνομίας πριν από την ανάδειξή του στην ηγεσία ή στην πορεία. Οπως προκύπτει και από άλλες παρόμοιες περιπτώσεις η τακτική αυτή δεν ήταν άγνωστη στις αστυνομικές αρχές του Μεσοπολέμου.
    Ετσι, ενώ ήδη ο Ζαχαριάδης βρίσκεται στην ηγεσία και γιορτάζονται τα 15χρονα του ΚΚΕ (Νοέμβριος 1933), σε κομματικές αναμνήσεις «από την πάλη για τη μετατροπή του σοσιαλεργατικού κόμματος σε κομμουνιστικό», διαβάζουμε: «Πολλά από τα ονόματα, που αναφέρονται (στις αναμνήσεις) δεν βρίσκονται μέσα στο επαναστατικό κίνημα.
    Αλλοι γιατί δεν άντεξαν και άλλοι έγιναν χαφιέδες – προβοκάτορες ή ήταν τέτοιοι, όπως ο Σαργολόγος, που υπηρετούσε ως διερμηνέας σε κάποιο εγγλέζικο ίδρυμα… Αυτό μαρτυράει πως πριν ακόμη εμείς φανταστούμε ή μάθουμε για αυτή τη μέθοδο πάλης της μπουρζουαζίας η τελευταία τη χρησιμοποιούσε…».
    Μια από τις παρενέργειες της «διείσδυσης» αυτής -πραγματικής ή φανταστικής για τις ανάγκες της εσωκομματικής πάλης- υπήρξε το σύνδρομο του «εσωτερικού χαφιεδισμού». Δεν υπάρχει, υποστηριζόταν τότε κι αργότερα, «φραξιονιστική (διασπαστική) πάλη που στρέφεται κατά της γραμμής της Διεθνούς που να μην τη χρησιμοποίησε ή υποδαύλισε η Ασφάλεια».
    Το αποτέλεσμα ήταν αφενός μεν να θεωρείται εχθρός όποιος τοποθετούνταν έξω από τον κομματικό πυρήνα και αφετέρου να στιγματίζεται κάθε πολιτική διαφωνία με την κυρίαρχη και επίσημη «γραμμή»…
    Θωμάς Αποστολίδης (1892-1944)
    Θεσσαλός συνδικαλιστής στον χώρο των τυπογράφων και επικεφαλής της Πανεργατικής Ενωσης Βόλου. Ως γενικός γραμματέας του ΚΚΕ διαφώνησε με τη θέση για το «Μακεδονικό», απομακρύνθηκε και αργότερα διαγράφηκε (1929) για αντικομματική δράση. Συνεργάστηκε με τους σοσιαλιστές, τους αρχειομαρξιστές και επί δικτατορίας Μεταξά εξορίστηκε. Το 1943 έγινε γραμματέας της τροτσκιστικής οργάνωσης Επαναστατικό Σοσιαλιστικό (Κομμουνιστικό) Κόμμα. Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς το 1944.
    Ελευθέριος Σταυρίδης
    Ο πρώην γραμματέας και βουλευτής του ΚΚΕ (1926-28) εξελίχτηκε στο σφοδρότερο εχθρό του. Μετά τη διαγραφή του «για παραγοντισμό» εντάχτηκε στον αστικοδημοκρατικό πολιτικό χώρο για να προσχωρήσει αργότερα στο φασιστικό-μεταξικό στρατόπεδο. Μεταπολεμικά έγραψε το βιβλίο «Τα παρασκήνια του ΚΚΕ», που χρησίμευσε ως βάση για τη συκοφάντηση του. Μετείχε στ αντικομμουνιστικά κέντρα της περιόδου 1950-1965, μισθοδοτούμενος από τα μυστικά κονδύλια των κυβερνήσεων Καραμανλή.
    Ανδρόνικος Χαϊτάς (1894-1938)
    Από το Σοχούμ της Γεωργίας, με κομματικές σπουδές στη Μόσχα, ήρθε στην Αθήνα (1922) και φοίτησε στη Νομική. Δίδασκε ιστορικό υλισμό στην κομματική σχολή και ήταν μέλος της ΚΕ από το 1924. Ως γραμματέας υποστήριζε τις θέσεις για την οργανωτική ωρίμανση του κινήματος πρώτα. Μετά θα γινόταν η επανάσταση. Επί των ημερών του το ΚΚΕ βρέθηκε στη δίνη μεγάλης εσωκομματικής κρίσης. Το 1931 δραπέτευσε από τις φυλακές, όπου κρατούνταν και κατέφυγε στην ΕΣΣΔ. Εκεί εκτελέστηκε ως αντισταλινικός στις εκκαθαρίσεις του 1937-38.
    1918-2009
    Δεκαέξι πρόσωπα σε 90 χρόνια
    Η συγκυρία θέλει το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ ν αρχίζει στις 18 Φεβρουαρίου, με την Αλέκα Παπαρήγα να συμπληρώνει ακριβώς 18 χρόνια στο τιμόνι του.
    Αν η ίδια, το συνέδριο και η Κεντρική Επιτροπή αποφασίσουν, μάλιστα, την εβδομάδα, που έρχεται, αλλαγή προσώπου, το κόμμα στην ενενηντάχρονη ιστορία του, θα εκλέξει διαφορετικό γενικό γραμματέα για 18η φορά (αν υπολογιστεί ως διπλή η εκλογή του Νίκου Ζαχαριάδη το 1931 και το 1945, μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα από το ναζιστικό στρατόπεδο).
    Στη ιστορική διαδρομή του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, όπως ήταν ο πρώτος τίτλος του ΚΚΕ (ο δεύτερος ήταν ΣΕΚΕ – Κομμουνιστικό και αμέσως μετά ΚΚΕ – Ελληνικό Τμήμα της Κομμουνιστικής Διεθνούς) στην ηγεσία αναδείχτηκαν οι:
    1. Νίκος Δημητράτος (1918 – 1922) (αρχικώς επικεφαλής πενταμελούς ΚΕ)
    2. Γιάννης Κορδάτος (Φεβρουάριος – Νοέμβριος 1922)
    3. Νίκος Σαργολόγος (Νοέμβριος 1922 – Σεπτέμβριος 1923)
    4. Θωμάς Αποστολίδης (1923 – Δεκέμβριος 1924. Επικεφαλής τριμελούς γραμματείας μαζί με Γιάννη Κορδάτο και Σεραφείμ Μάξιμο)
    5. Παντελής Πουλιόπουλος (1924 – Σεπτέμβριος 1925)
    6. Λευτέρης Σταυρίδης (1925 – 1926 προσωρινός γραμματέας)
    7. Παστίας Γιατσόπουλος (Σεπτέμβριος 1926 – 1927 προσωρινός γραμματέας)
    8. Ανδρόνικος Χαϊτάς (Μάρτιος 1927 – 1931)
    9. Νίκος Ζαχαριάδης (Νοέμβριος 1931 – 1941)
    10. Ανδρέας Τσίπας (1941)
    11. Γιώργης Σιάντος (1942 – 1945) – Ν. Ζαχαριάδης (1945 – 1956)
    12. Απόστολος Γκρόζος (1956 – 57, επικεφαλής συλλογικής ηγεσίας)
    13. Κώστας Κολιγιάννης (1957 – 1972)
    14. Χαρίλαος Φλωράκης (1972 – 1989)
    15. Γρηγόρης Φαράκος (1989 – 1991)
    16. Αλέκα Παπαρήγα (1991 – )

    Τάκης Κατσιμάρδος

    http://www.ethnos.gr/arxiki_selida/arthro/oi_agnostoi_genikoi_grammateis_tou_kommatos-2448857/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: