«Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (Β’μέρος)

Το κείμενο που ακολουθεί είναι το α’ μέρος του υποκεφαλαίου αυτού («Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι…..) το οποίο αποτελεί τμήμα του  κεφαλαίου “Πρόσφυγες και Αριστερά“.

Αναρτήθηκε ήδη το Α’ μέρος: «Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (A’ μέρος) .

.

….Η χρήση ατεκμηρίωτων στοιχείων με βαρύτατο ιδεολογικό φορτίο στη συγκεκριμένη περίπτωση ανταποκρίνεται στο «κοινό αίσθημα» των μελών του ΚΚΕ και απαντά στην αυθόρμητη ερώτηση «γιατί έγιναν οι εκτοπίσεις» ηρεμώντας τον απλό σταλινικό οπαδό που επιζητεί κάποιες απαντήσεις.

Οι συνέπειες αυτής της νέας βίαιης προσέγγισης της ιστορίας των σοβιετικών Ελλήνων από τη πλευρά του σταλινισμού, θα φανούν στην εξής διατύπωση του Ερμή Μουρατίδη: ««Την περίοδο 1958 το ελληνικό σοσιαλιστικό σοβιετικό θέατρο δεν θα λειτουργήσει. Διότι το καθεστώς έκλεισε θέατρα, σχολεία, εφημερίδες, επειδή οι Έλληνες συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, θεωρώντας τους ¨απελευθερωτές¨ και με ένοπλα τμήματα, αντάρτες, χτυπούσαν τον Κόκκινο Στρατό από πίσω. Ο Στάλιν είπε  «Τρελάθηκαν αυτοί οι Έλληνες; Έχουμε μπροστά μας τους Γερμανούς, μας χτυπάνε και οι Έλληνες από πίσω;» Τιμωρήθηκαν οι συνεργάτες των Γερμανών. Εκτοπίστηκαν πολλοί Έλληνες στα βάθη της Ασίας.»[1]

Στο σημείο αυτό παρατηρείται η χρήση ίδιων επιχειρημάτων από νεοναζί και σταλινικούς – ο καθένας για δικούς του λόγους. Οι Έλληνες εθνικοσοσιαλιστές, νεοναζί, προσπαθώντας να αποδείξουν ότι το κίνημά τους ιστορικά διέθετε κοινωνική βάση αξιοποιούν δύο περιπτώσεις συνεργασίας με τους Ναζί και κατασκευάζουν κυριολεκτικά μια ψεύτικη ιστορία χρησιμοποιώντας τις περιπτώσεις του Σεβαστιανού Φουλίδη και του  Κωσταντίνου Κρωμιάδη. Σε μια ελληνική νεοναζιστική σελίδα, αναφέρεται ότι ο Φουλίδης κατοικούσε στην Ελλάδα, όπου και στρατολογήθηκε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Ανήκε δηλαδή στην κατηγορία των δωσίλογων της Ελλάδας και όχι των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης. Εντάχθηκε στις γερμανικές Ειδικές Δυνάμεις (Μεραρχία Bradenbourg). Η νεοναζιστική σελίδα μας ενημερώνει για τη δράση του: «οι επιτυχίες του Φουλίδη, ιδιαίτερα στον Καύκασο, ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή φαντασία, «αφού υπερέβη σε κατορθώματα και τη δράση του θρυλικού Άγγλου πράκτορα Λόρενς της Αραβίας», όπως έγραψε ο Ζάιτς. Με τα κηρύγματα και την προπαγάνδα του δαιμόνιου Έλληνα εξεγέρθηκαν χιλιάδες Πόντιοι, Γεωργιανοί και Αρμένιοι εναντίον των Σοβιετικών».[2]

Μόνο που αυτή η φανταστική εξέγερση δε συνέβη ποτέ, ενώ οι Γερμανοί ποτέ δεν έφτασαν στον Καύκασο, μιας και το πολεμικό μέτωπο σταθεροποιήθηκε λίγο έξω απ’ το Νοβοροσίσκ (Νότια Ρωσία). Διάφοροι επίσης νεοναζί αναφέρουν ότι είχαν ενταχθεί 1000 Έλληνες εθελοντές στα Waffen SS, στην ΡΟΑ, στα Ostlegionen Ostrupen (Ανατολικά Στρατεύματα) ή στις Μονάδες Εθελοντών (Freiwilligen). Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σε κανένα από τα σοβαρά κείμενα που μελετούν το φαινόμενο του φιλοναζιστικού εθελοντισμού δεν αναφέρονται Έλληνες. Στο Foreign Volunteers of the Wehrmacht 1941-1945′ αναφέρονται αναλυτικά με στοιχεία (ονόματα, αριθμούς μονάδων, εθνολογική σύνθεση, φωτογραφίες) Ρώσοι, Γεωργιανοί, Αζέροι, Τουρκμένιοι, Αρμένιοι, Κοζάκοι του Ντον, Τάταροι του Βόλγα, Καλμίκοι, Ινδοί, Άραβες.  Αναφέρονται ακόμα και οι 20 συνολικά Bρετανοί που εντάχθηκαν στο »Britisches freikorps».[3] Πουθενά όμως δεν αναφέρονται ονόματα Ελλήνων. Ένα άλλο πολύ σημαντικό έργο που διαπραγματεύεται το ζήτημα των ξένων εθελοντών στις δυνάμεις του Γ’ Ράιχ, είναι το τετράτομο έργο Foreign Legions of the Third Reich. Σε αυτό υπάρχουν μόνο τέσσερις σελίδες, αφιερωμένες σε προσπάθειες συγκρότησης εθελοντικών φιλοναζιστικών τμημάτων στην Ελλάδα, όπως αυτή της ΕΣΠΟ.[4] Τελικά στην ελληνική νεοναζιστική σελίδα που τιτλοφορείται «Φαιοκόκκινο Μέτωπο» αναφέρεται ότι όταν αναφέρονται σε Έλληνες που πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί, εννοούν: «…τους νεκρούς της ΕΣΠΟ και αυτούς που πολέμησαν για την Ευρωπαϊκή Ιδέα στις ρωσικές στέπες όπως ο ταγματάρχης των Μπραντεμπούργκεν Έλληνας από τον Πόντο Σεβαστιανός Φουλίδης.»[5] Τα στοιχεία αυτά των νεοναζί φιλοξενήθηκαν επίσης δίχως έλεγχο σε ένα βιβλίο που διαπραγματευόταν τον ελληνικο εθνικοσοσιαλισμό και άρχισαν πλέον να διαδίδονται ανεξέλεγκτα ως αντικειμενικό ιστορικό γεγονός.[6]

Το κείμενο του Μουρατίδη θα προκαλέσει έντονες αντιδράσεις και καταγγελίες. Σε μια από τις απαντήσεις, αφού παρουσιάζεται το κοινωνικό πρόβλημα που δημιούργησαν οι εκτοπίσεις καθώς και οι επίσημες σοβιετικές εξηγήσεις, διατυπώνεται η υπόθεση ότι η εκτόπιση στον Καύκασο αφειλόταν  στο «σοβινιστικό όνειρο της γεωργιανοποίησης της Αμπχαζίας και των σοβιετικών ακτών της Μαύρης Θάλασσας. Η ατυχία των Ελλήνων ήταν ότι ζούσαν σ’ αυτές τις όμορφες περιοχές». Και το κείμενο καταλήγει ως εξής: «Η κακόβουλη επινόηση ότι οι Πόντιοι χτυπούσαν το σοβιετικό στρατό συνιστά συκοφαντία, για την οποία ο κ. Μουρατίδης πρέπει τουλάχιστον δημοσίως να ζητήσει συγγνώμη. Ο κ. Μουρατίδης δεν είχε την «τύχη» να ζήσει στη Σοβιετική Ένωση και δεν έχει βιώσει τις βαρβαρότητες στο πετσί του…»[7]

Η μεγάλη σύγκρουση του ΚΚΕ με τους Πόντιους θα ξεσπάσει εντονότερα με αφορμή τη διοργάνωση της καθιερωμένης εκδήλωσης για τις σταλινικές διώξεις από το Σύνδεσμο Ποντιακών Σωματείων Ν. Ελλάδας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας (ΠΟΕ).[8] H Κομματική Οργάνωση Αθήνας του ΚΚΕ θα εκδόσει ανακοίνωση, με την οποία «καταδικάζει την αντικομμουνιστική διαστρέβλωση της ιστορικής πραγματικότητας από τη διοίκηση». Σημειώνει ότι πρόκειται για «συστηματική προσπάθεια αναβίωσης ψυχροπολεμικών κατασκευασμάτων περί ’’γενοκτονίας των Ποντίων’’ επί Στάλιν». Καλεί τους εργαζόμενους και τη νεολαία «να  απομονώσουν τέτοιες ενέργειες και να μη συμμετέχουν στην αντικομμουνιστική σύναξη και φιέστα της ΣΠΟΣ, καθώς είναι φανερό ότι η επιχειρούμενη παραχάραξη της Ιστορίας εντάσσεται στην ενορχηστρωμένη επιχείρηση αντικομμουνιστικής αναθεώρησης της Ιστορίας, για την κατασυκοφάντηση του σοσιαλισμού και την εξίσωσή του με το φασισμό».[9]

Φαίνεται ότι προσπάθησαν χωρίς επιτυχία να κινητοποιήσουν τα μέλη τους που ανήκαν σε διάφορους ποντιακούς συλλόγους, ώστε να βγεί ένα κείμενο καταγγελίας κατά της ποντιακής ομοσπονδίας.[10] Τελικά το κείμενο που υπεγράφη από τέσσερα συγκεκριμένα άτομα, μέλη ποντιακών συλλογων, ανέφερε μεταξύ άλλων: «Σας καλούμε να μην προχωρήσετε στην πραγματοποίηση μιας εκδήλωσης με περιεχόμενο που πρέπει να προβληματίσει τους συλλόγους της Ομοσπονδίας ως προς τη σκοπιμότητά του. Αποτελεί συνέχεια των ενεργειών ορισμένων γνωστών παραγόντων στα πλαίσια μιας επιχείρησης αναβίωσης στην Ελλάδα της χρεοκοπημένης ψυχροπολεμικής φιλολογίας περί «εθνοκαθάρσεων επί Στάλιν». Δεν περιλαμβάνει μόνο ιστορικές ανακρίβειες και μεθοδολογικές παρατυπίες, αλλά ξεπερνά τα όρια της αντιεπιστημονικότητας, αγγίζοντας τα όρια της μαύρης προπαγάνδας. Τέτοιες αντιεπιστημονικές ως προς το περιεχόμενό τους εκδηλώσεις, που παραχαράσσουν τη σύγχρονη ιστορία, της οποίας κομμάτι είναι η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού, για την οποία είμαστε περήφανοι, δεν υπηρετούν τους σκοπούς των συλλόγων μας και της Ομοσπονδίας. Υπηρετούν προφανείς προπαγανδιστικούς στόχους και πολιτικές ιδεολογικές σκοπιμότητες….»[11]

(Τάφος του κρατουμένου Β35 σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Κολιμά, Σιβηρία.)

Σκληρή θα είναι η απάντηση της ποντιακής ομοσπονδίας: «Στα παραπάνω θα θέλαμε να δηλώσουμε τα εξής:

1) Δεν υπήρχε φυσικά καμιά «οργισμένη αντίδραση» από ποντιακούς φορείς. Δεν υπήρξε ούτε μια απόφαση Δ.Σ. Ποντιακού Συλλόγου ή άλλου Ποντιακού φορέα που να υιοθετεί το συγκεκριμένο  κείμενο που αναφέρετε στην εφημερίδα σας. Υπήρξε μόνο μια ανακοίνωση «μελών Δ.Σ.» τριών (3) σωματείων τα οποία αποδέχτηκαν το σύνολο της παραδοσιακής αντιλαϊκής σταλινικής μυθολογίας.

2) Τέτοιες εκδηλώσεις Μνήμης για τις σταλινικές διώξεις γίνονται ανελλιπώς στην Αθήνα κάθε χρόνο από το 1987, στις περιοχές των προσφύγων όπου εγκαταστάθηκαν τα θύματα του σταλινισμού.

3) Από το 1997 υπάρχει Ομόφωνη απόφαση του 4ου Παγκόσμιου Ποντιακού Συνεδρίου ψηφισμένη από 560 σύνεδρους απ’ όλο τον κόσμο, με την οποία καθιερώνεται η 13η Ιουνίου ως Ημέρα Μνήμης για τις σταλινικές διώξεις. Παρατηρούμε ότι ποτέ μέχρι σήμερα το ΚΚΕ δεν είχε αντιδράσει στη συγκεκριμένη Επέτειο και μας προκαλεί έκπληξη αυτή η πρώτη  του αντίδραση να εκδηλώνεται με ακατανόητη σφοδρότητα…

4) Στην πρόσκληση της εκδήλωσής μας αναφερόταν: «Στις 13 Ιουνίου συμπληρώθηκαν 60 χρόνια από τις βίαιες μετακινήσεις του ελληνικού πληθυσμού του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία. Η σκληρή αυτή μεταχείριση που επιφύλαξε ο σταλινισμός στις ελληνικές κοινότητες, κατάστρεψε τη σημαντική ελληνική παρουσία στην περιοχή. Κατάστρεψε όλες τις ελληνικές δομές και μεταξύ τους και  τον ελληνικό σοβιετικό πολιτισμό που είχε δημιουργηθεί το Μεσοπόλεμο…»

Δύσκολα κάποιος αμερόληπτος θα μπορούσε να βρει αντικομμουνιστικές αιχμές στην παραπάνω μας διατύπωση πολύ δε περισσότερο όταν αυτή η διατύπωση είναι πολύ ηπιότερη από τη θέση της βουλευτού του ΚΚΕ κ. Λιάνας Κανέλλη, η οποία χαρακτήρισε τις σταλινικές διώξεις «Γενοκτονία»….. Απ’ τη στιγμή που η βουλευτής σας μίλησε για «γενοκτονία» και είχε πλήρη επίγνωση και ευθύνη αυτής της έκφρασης, είναι αδιανόητο να εγκαλείτε τον ΣΠΟΣ Ν. Ελλάδας και Νήσων της ΠΟΕ για πολύ ηπιότερες εκφράσεις.

5) Η αρνητική αντιμετώπιση που επιφυλάξατε σε μια καθιερωμένη εκδήλωση Μνήμης του Ποντιακού Ελληνισμού, θεωρούμε ότι προσβάλλει όχι μόνο τους χιλιάδες Πόντιους αγωνιστές που εντάχθηκαν στο ΚΚΕ μετά την προσφυγιά του ’22 και συνέβαλαν μαζί με τους υπόλοιπους πρόσφυγες και ντόπιους συντρόφους τους στην εκρηκτική ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα κατά το Μεσοπόλεμο (μια ανάπτυξη, στην οποία συνέβαλαν καθοριστικά και οι ποντιακές κομμουνιστικές οργανώσεις που υπήρχαν στη Σοβιετική Ένωση μέχρι το 1937 και συνετρίβησαν στο πλαίσιο της ρατσιστικής αντιμειονοτικής πολιτικής του σταλινισμού) αλλά και  όλους τους Ποντίους. …..

Δεδομένου ότι τέτοιες εκδηλώσεις  Μνήμης θα συνεχίζονται εσαεί στις περιοχές των προσφύγων, σας καλούμε να σεβαστείτε την ιστορική αλήθεια και πάνω απ’ όλα να σεβαστείτε τους πατεράδες μας και τους παππούδες μας, δηλαδή τον απλό εργαζόμενο λαό που υπέστη την αδικαιολόγητη βία μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας.”[12]

Η συνέχεια θα δοθεί με δύο κείμενα οπαδών του ΚΚΕ στον Εύξεινο Πόντο, που δαιμονοποιούσαν τις εκδηλώσεις μνήμης και τις συνέδεαν με γενικότερες αντικομμουνιστικές μεθοδεύσεις και εξωελλαδικά κέντρα. Στο πρώτο θα συνδεθεί η εκδήλωση για τις σταλινικές διώξεις με την αντικομμουνιστική πολιτική που ακολουθούν «ακροδεξιοί εθνικιστές ευρωβουλευτές από τις Σκανδιναβικές χώρες» και θα υποστηριχθεί ότι συντελεί στη «διαμόρφωση μαύρης προπαγάνδας». Θα υποστηριχθεί ότι εκδηλώσεις τέτοιου τύπου συνιστούν «άνομες πράξεις» και ζητείται «Οι παραβάτες για τις άνομες πράξεις τους να καταγγέλλονται σ’ όλα τα όργανα της ΠΟΕ και τα σωματεία προς γνώση και συμμόρφωση».[13] Σε μια αντίστοιχη απάντηση ο Αν. Γκίκας αναφέρει: «Επτά δεκαετίες αργότερα η κόκκινη τρομοϋστερία-τρομολαγνεία, καλά κρατεί. Οι σύγχρονοι εργολάβοι της, προκειμένου να καλύψουν τη γύμνια ή την έλλειψη των επιχειρημάτων τους, καταφεύγουν στη παλιά γνώριμη και ’’δοκιμασμένη’’ μέθοδο του αντικομμουνισμού, την σταλινολογία. Δε χρειάζονται στοιχεία, δε χρειάζονται πηγές. Δε χρειάζεται εμβάθυνση σε ιστορικά πρόσωπα, γεγονότα και διαδικασίες…»[14]

Παρόλη όμως την επιθετική φρασεολογία αποφεύγουν να απαντήσουν, έστω και εμμέσως, στα σαφή ερωτήματα που τους έθεσε ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας και Νήσων της ΠΟΕ:

«…Εάν επιμένετε στην  πρωτοεμφανιζόμενη αρνητική σας στάση, θα πρέπει πρωτίστως να απαντήσετε :

γιατί ο σταλινισμός εξόντωσε τους Έλληνες κομμουνιστές (Πόντιους, Ελλαδικούς και Μαριουπολίτες)  και διάλυσε τις ελληνικές κοινότητες το ‘37-΄38,

γιατί κατάργησε τη σοβιετική ελληνική εκπαίδευση και έκλεισε όλα τα σοβιετικά ελληνικά σχολεία,

γιατί κατάργησε τις σοβιετικές ελληνικές θεατρικές σκηνές,

γιατί έκλεισε τις σοβιετικές  ελληνικές εφημερίδες ( «Κόκκινος Καπνάς», «Ο Κομμουνιστής», «Ο Κολεκτιβιστής » κλπ)  και κατέστρεψε τα ελληνικά κομματικά τυπογραφεία,

γιατί κατάργησε τις σοβιετικές ελληνικές περιοχές  (rayion)

γιατί μετέφερε στην Κεντρική Ασία ομαδικά και με βάση την εθνική καταγωγή τους Έλληνες της Κριμαίας  το 1944 και του Καυκάσου το 1949.



[1] Ερμής Μουρατίδης, «Το άγνωστο καλλιτεχνικό και θεατρικό συγκείμενο του σοβιετικού ελληνισμού 1917-1937», εφημ. Εύξεινος Πόντος, αριθ. 152, Σεπτέμβριος 2009, σελ. 22, 23.

[2] http://www.nazi-lauck-nsdapao.com/griechenland/ellas013.htm

[3] Carlos C. Jurado, Forereign Volunteers of the Werhmacht 1941-1945, εκδ. Osprey, Essex, x.x

[4] Βλάσης Αγτζίδης, «Η αντιναζιστική πάλη του σοβιετικού ελληνισμού και τα εγκλήματα του σταλινισμού», εφημ. Αυγή,  27/12/2009

[5] http://faiokokkinometwpo.blogspot.com/2007/09/4.html  (22-2-2010)

[6] Ιάκωβος Χονδροματίδης, Η μαύρη σκια στην Ελλάδα. Εθνικοσοσιαλιστικές και φασιστικές οργανώσεις στηνΕλλάδα του Μεσοπολέμου και της γερμανικής Κατοχής (1941-1944), εκδ. Πανέλη, Αθήνα, 2001. Το κείμενο αυτό αναπαράγεται ακόμα κι από αντεξουσιαστικά ιστολόγια, π.χ. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1126623,  http://eleftheriakos.blogspot.com/

[7] Γεώργιος Γρηγοριάδης, «Επιστολές για το άρθρο του Ερμή Μουρατίδη», εφημ. Εύξεινος Πόντος, αριθ. Αριθ. 153, Οκτώβριος 2009, σελ. 10.

[8] «Οι εκτοπίσεις του ‘49», εφημ. Ελευθεροτυπία, 29 Μαρτίου 2009, «Ο ξεριζωμός των Ποντίων του Καυκάσου. Εκδηλώσεις μνήμης», εφημ. Καθημερινή, 28 Ιουνίου 2009.

[9] «Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων Ν. Ελλάδας και Νήσων. Συμμετέχει στον αντικομμουνισμό και στην παραχάραξη της Ιστορίας», εφημ. Ριζοσπάστης, 28 Ιουνίου 2009.

[10] «Οργισμένη αντίδραση από εκπροσώπους των Ποντίων στην προσπάθεια να ξαναγραφεί η Ιστορία σε βάρος των λαών και της συμβολής του ποντιακού στοιχείου στη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Την εμπλοκή των ποντιακών σωματείων στην παραχάραξη της Ιστορίας, με σαφείς αντικομμουνιστικές αναφορές, επιχειρούν οι διάφοροι «επαγγελματίες» του είδους που προπαγανδίζουν θεωρίες περί εξίσωσης ναζισμού και κομμουνισμού και περί «διωγμού του ποντιακού ελληνισμού» στη Σοβιετική Ενωση….» («Απαραδεκτη Εκδήλωση για Δήθεν Διωγμούς στην  πρώην Σοβιετική Ένωση, Θέλουν τα ποντιακά σωματεία όχημα του αντικομμουνισμού», εφημ. Ριζοσπάστης, 27 Ιούνη 2009)

[11] «Απαραδεκτη Εκδήλωση για Δήθεν Διωγμούς στην  πρώην Σοβιετική Ένωση, Θέλουν τα ποντιακά σωματεία όχημα του αντικομμουνισμού», ό.π

[12] Περιλαμβάνεται στο «Ο Στάλιν, οι Πόντιοι και το …φερέγγυο ΚΚΕ»

[ http://pontosandaristera.wordpress.com/2009/09/11/11-9-2009/  (22-2-2010)]

[13] Κώστας Χάρης, « Καταγγελία παράβασης κατά συρροή αρχών…», εφημ. Εύξεινος Πόντος, αριθ. 156, Ιανουάριος 2010, σελ. 10.

[14] Αναστάσης Γκίκας, «Μνήμες και συνειδήσεις στη μέγγενη της σταλινολογίας», εφημ. Εύξεινος Πόντος, σελ. 22.23.

<div id=»fb-root»></div> <script>(function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = «//connect.facebook.net/el_GR/all.js#xfbml=1″; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));</script>
<div class=»fb-post» data-href=»https://www.facebook.com/photo.php?v=464837330316229″ data-width=»466″><div class=»fb-xfbml-parse-ignore»><a href=»https://www.facebook.com/photo.php?v=464837330316229″>Δημοσίευση</a> by <a href=»https://www.facebook.com/savvidis.stavrosc»>Savvidis Stavros C</a>.</div></div>

14 comments so far

  1. […] «Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (Β’μέρος) […]

  2. Όμηρος on

    Οι αθλιότητες και τα ψεύδη του Χονδροματίδη ενάντια στους Πόντιους της ΕΣΣΔ, που αναπαρήγαγε και ο Γκίκας στο βιβλίο του, διαδίδονται πλέον ασύστολα στο διαδίκτυο:

    http://erodotos.wordpress.com/2011/07/12/ellada-fasismos-4/
    http://erodotos.wordpress.com/2011/07/18/ellada-fasismos-5/

  3. […] αυτό κείμενο αναπαραγόταν η πλαστογραφημένη θέση που πρωτοδιατύπωσε ατεκμηρίωτα ο Ι. Χονδροματίδης και απορρίφθηκε πανηγυρικώς μετά από σχετική […]

  4. Βλάσης Αγτζίδης on

    Από τις Δίκες της Μόσχας:

    «…… Σε μια πρώτη ανάγνωση των πρακτικών, αυτό που ξεχωρίζει είναι οι εντυπωσιακές ομολογίες των κατηγορούμενων κι η παντελής έλλειψη προθυμίας να υπερασπίσουν τον εαυτό τους.

    Μρατσκόφσκι: Απέρχομαι σαν προδότης του κόμματός μου, σαν προδότης που πρέπει να εκτελεστεί. Το μόνο που ζητώ είναι να γίνει πιστευτό αυτό που είπα, ότι κατά την ανάκριση ξέρασα όλο τον εμετό.

    Ο Εβντοκίμοφ το προχωρά περισσότερο:
    Η σύγκριση ανάμεσα σε εμάς και τους φασίστες είναι εις βάρος μας. Οι φασίστες γράφουν ανοιχτά κι έντιμα τα συνθήματά τους: θάνατος στον κομμουνισμό. Εμείς είχαμε συνέχεια στα χείλη μας: «ζήτω ο κομμουνισμός», ενώ με τις πράξεις μας πολεμούσαμε ύπουλα το σοσιαλισμό στην εσσδ.

    Ο Ζηνόβιεφ παραδέχεται πως, ο προβληματικός μπολσεβικισμός μου μεταλλάχθηκε σε αντιμπολσεβικισμό και μέσω του τροτσκισμού κατέληξα στο φασισμό. Ο τροτσκισμός είναι μια παραλλαγή του φασισμού και ο ζινοβιεφισμός μια παραλλαγή του τροτσκισμού.

    Λίγο παρακάτω ομολογεί: συναντήθηκα με τον σμιρνόφ που με κατηγόρησε εδώ ότι λέω συχνά ψεύδη. Μα, συχνά έλεγα ψέματα. Άρχισα να το κάνω από τη στιγμή που ξεκίνησα να πολεμώ το κόμμα των μπολσεβίκων. Στο βαθμό που κι ο σμιρνόφ πήρε το δρόμο της πάλης ενάντια στο κόμμα, επίσης λέει ψέματα. Η διαφορά μας βρίσκεται στο γεγονός ότι εγώ αποφάσισα σταθερά κι αμετάκλητα να πω αυτή την ύστατη στιγμή την αλήθεια, ενώ αυτός φαίνεται να έχει πάρει άλλη απόφαση.

    Ο Κάμενεφ αναγνωρίζει ότι η προλεταριακή επανάσταση μας έδωσε τόσο χρόνο για τον πολιτικό μας αγώνα όσο καμία άλλη επανάσταση δεν έδωσε στους εχθρούς της. Επανεντάχθηκα τρεις φορές στο κόμμα (…). Δύο φορές μου χαρίστηκε η ζωή. Αλλά όπως υπάρχει σε όλα ένα όριο, υπάρχει όριο και στη μεγαλοψυχία του προλεταριάτου κι αυτό το όριο το έχουμε υπερβεί.

    Στις ερωτήσεις που του κάνει ο εισαγγελέας Βισίνσκι, αυτός απλώς εγκρίνει κι επαυξάνει.
    Βισίνσκι: Παραδέχεστε λοιπόν ότι είχατε ένα τόσο τερατώδες σχέδιο;
    Κάμενεφ: Ναι, υπήρχε ένα τόσο τερατώδες σχέδιο.

    Βισίνσκι: Τι ορισμό θα δίνατε στα άρθρα και τις δηλώσεις που γράψατε το 1933, εκφράζοντας τη νομιμοφροσύνη σας στο κόμμα; Εξαπάτηση;
    Κάμενεφ: Όχι χειρότερα.
    Βισίνσκι: Δολιότητα;
    Κ: Χειρότερα.
    Β: Χειρότερα από εξαπάτηση, χειρότερα από δολιότητα. Μήπως η λέξη είναι «προδοσία»;
    Κ: Τη βρήκατε…»

    http://sfyrodrepano.blogspot.gr/2011/02/blog-post_26.html

  5. Αρκετοί από τον Καύκασο συμμετείχαν στις ομάδες εθελοντών των Ναζί. Κάποιοι απ’ αυτούς υπηρέτησαν με τα στρατεύματα Κατοχής και στην Ελλάδα. Αναφέρονται ως «Armenians, Georgians, Dagestanis, Azerbaijanis, Chechens and other Caucasian peoples».. Πουθενά όμως δεν αναφέρονται Έλληνες.

    Δύο σχετικά βιβλία είναι τα παρακάτω:

    Τα παρακάτω είναι τα σήματα που είχαν ραμμένα στη στολή τους εθελοντές από Γεωργία και Αρμενία:

  6. http://archive.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=513370

    Η αντιναζιστική πάλη του σοβιετικού ελληνισμού και τα εγκλήματα του σταλινισμού

    Ημερομηνία δημοσίευσης: 27/12/2009

    Του Βλάση Αγτζίδη

    Η ιστορία των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης συγκροτεί μια από τις περισσότερο άγνωστες σελίδες της νεότερης ιστορίας μας. Η εντυπωσιακή πολιτιστική αλλά και πολιτική δημιουργία του Μεσοπολέμου για δεκαετίες έμεινε άγνωστη. Μεγαλειώδες ήταν και το κομμουνιστικό κίνημα των Ποντίων και των Μαριουπολιτών που αναπτύχθηκε τότε και οδήγησε στην πολιτιστική αναγέννηση των ελληνικών παροικιών.

    Η σοβιετική ελληνική εκπαίδευση αναπτύχθηκε, ελληνικά τυπογραφεία δημιουργήθηκαν, πολλές ελληνικές εφημερίδες εκδίδονται, νέες ελληνικές σοβιετικές θεατρικές σκηνές άρχισαν να λειτουργούν και να πειραματίζονται πάνω στις νέες κατευθύνσεις. Πρωτοποριακές ιδέες διατυπώνονται και μεγάλες μεταρρυθμίσεις πραγματοποιούνται. Στο χώρο του γλωσσικού ζητήματος θα συναντηθούν οι νέες απόψεις της σοβιετικής γλωσσολογίας με τις πλέον ριζοσπαστικές απόψεις των δημοτικιστών.

    Η αίσθηση δικαίου και ισότητας θα οδηγήσει στο κίνημα για την ανακήρυξη της ποντιακής διαλέκτου ως της επίσημης ελληνικής σοβιετικής γλώσσας, με κορυφαίο εκφραστή την ομάδα διανοουμένων που θα συγκροτηθεί γύρω από τον εκδοτικό οίκο «Κομμουνιστής» και την ομώνυμη εφημερίδα. Αποκορύφωμα αυτής της δημιουργικής παρουσίας ήταν η δημιουργία των τεσσάρων αυτόνομων σοβιετικών ελληνικών περιοχών.

    Όμως η ελληνική πολιτιστική και πολιτική αναγέννηση θα λάβει τέλος το 1937, όταν ο σταλινισμός θα στραφεί εναντίον των μικρών εθνικών μειονοτήτων ως δυνάμει υπόπτων. Ο σταλινισμός χαρακτήρισε ως «αντιδραστικά» ολόκληρα έθνη, παραβιάζοντας βάναυσα τη μαρξιστική αντίληψη, σύμφωνα με την οποία οι τάξεις και όχι τα έθνη αποτελούν την κινητήρια δύναμη της ιστορίας.

    Με τις ρατσιστικές διώξεις του 1937-38 θα εξοντωθεί η ελληνική κομμουνιστική ηγεσία με πλαστές κατηγορίες. Θα κλείσουν τα ελληνικά σχολεία, τα θέατρα, τα τυπογραφεία, οι εφημερίδες. Μεταξύ των θυμάτων θα είναι και τα μέλη του ΚΚΕ που είχαν διαφύγει από την Ελλάδα μετά την καθιέρωση του Ιδιώνυμου και την όξυνση των αντικομμουνιστικών διωγμών. Στα δολοφονημένα από τους σταλινικούς μέλη του ΚΚΕ συμπεριλαμβάνεται ο (Πόντιος) γραμματέας του ΚΚΕ Ανδρόνικος Χαϊτάς και ο γραμματέας της ΟΚΝΕ Γιώργης Κολοζώφ, οι οποίοι εκτελέσθηκαν στις εκκαθαρίσεις του 1937-38.

    Ο «Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος»

    Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, τον οποίο οι σοβιετικοί ονόμασαν «Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο», επηρέασε άμεσα τη ζωή της ελληνικής εθνότητας. Οι Έλληνες που είχαν σοβιετική υπηκοότητα επιστρατεύτηκαν και στάλθηκαν στην πρώτη γραμμή. Από τη Γεωργία μόνο πολέμησαν στα διάφορα μέτωπα 13.000 Έλληνες στρατιώτες. Χιλιάδες έπεσαν στα πεδία των μαχών. Όσοι διατηρούσαν την ελληνική υπηκοότητα, καθώς και οι σοβιετικοί υπήκοοι, οι οποίοι δεν επιστρατεύτηκαν λόγω μεγάλης ηλικίας, εντάχτηκαν σε τάγματα εργασίας και δραστηριοποιήθηκαν στα μετόπισθεν. Πολλοί πέθαναν από τις άθλιες συνθήκες που επικρατούσαν σ’ αυτά. Ο ελληνικός πληθυσμός βρισκόταν κυριολεκτικά στο έλεος της εξουσίας.

    Η προέλαση των Γερμανών και οι σκληρές μάχες, κυρίως στην κοιλάδα του Κουμπάν, κατέστρεψαν πολλά ελληνικά χωριά. Tην κατάσταση αποδίδει η παρακάτω περιγραφή που αναφέρεται στο χωριό Μερτσάν, στον αγώνα για την απελευθέρωση του οποίου συμμετέχουν και οι κάτοικοί του: «Μπροστά στα μάτια των στρατιωτών απελευθερωτών εμφανίστηκε η εικόνα της καταστροφής και της ερήμωσης. Το χωριό ήταν σε ερείπια. Τα χωράφια ήταν σκαμμένα με χαρακώματα. Δίπλα γίνονταν ακόμα μάχες για το χωριό Κριμσκ…». Πολλές φορές οι Γερμανοί συμπληρώνουν τους σταλινικούς στις εκκαθαρίσεις κατά του πληθυσμού. Δεν είναι λίγες οι οικογένειες που είχαν θύματα και κατά τη διάρκεια των σταλινικών διώξεων και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

    Οι Έλληνες, που υπέστησαν λίγα χρόνια πριν τις φοβερές σταλινικές εκκαθαρίσεις, δεν συντάχτηκαν με τους Γερμανούς. Αντίθετα, πολλοί έγιναν παρτιζάνοι. Το ίδιο έγινε και στην Κριμαία. Εδώ η παραδοσιακή σύγκρουση των Ελλήνων με τους Τάταρους οδήγησε τους Έλληνες στα παρτιζάνικα σώματα, εφόσον μεγάλο μέρος των Τατάρων συνεργάστηκε με τους Γερμανούς. Η νότια διοίκηση των παρτιζάνων της Κριμαίας υπό την ηγεσία του Έλληνα Μ. Α. Μακεντότση, απαρτίστηκε από Έλληνες. Η συμμετοχή των Ελλήνων στην αντίσταση κατά των Ναζί είναι ακόμα ζωντανή στη μνήμη τους. Θυμούνται μέχρι σήμερα ότι στους Έλληνες της Κριμαίας δεν βρέθηκαν συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Αντίθετα, κάθε δεύτερη ελληνική οικογένεια είχε έναν αντάρτη. Ο συγγραφέας Α. Πριστάβκιν αναφέρει ότι μεταξύ των Ελλήνων δεν υπήρξαν προδότες αλλά μόνο ήρωες.

    Ο ελληνικός πληθυσμός συμμετείχε με κάθε τρόπο στον πόλεμο. Οργάνωσε εράνους και συγκέντρωσε μεγάλα ποσά, τα οποία διατέθηκαν για το σοβιετικό στρατό. Ένας διευθυντής κολχόζ στην Τσάλκα συγκέντρωσε ποσό ικανό για την κατασκευή μιας φάλαγγας από τανκς. Μόνο από την Τσάλκα, όπου οι Έλληνες ανέρχονταν στο 62% του πληθυσμού, τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από εράνους και κατατέθηκαν στο Ταμείο της Άμυνας της Πατρίδας, ανέρχονταν σε περισσότερα από δύο εκατομμύρια ρούβλια, περίπου εξακόσιες χιλιάδες ασημένια και χρυσά ρούβλια. Επιπλέον, κατέβαλαν για την κατασκευή ίλης τανκς, που πήρε το όνομα «Κολχόζνικοι Γεωργίας», 3.283.000 ρούβλια και για την κατασκευή του σμήνους αεροπλάνων που πήρε το όνομα «Σοβιετική Γεωργία» 1.616.380 ρούβλια.

    Παρόλο που η Ελλάδα βρισκόταν στο αντίθετο στρατόπεδο από τον Άξονα και ήταν κατεχόμενη από τους Γερμανούς, εν τούτοις οι σοβιετικές αρχές αντιμετώπιζαν τους Έλληνες υπηκόους ως ύποπτους προδοσίας. Έτσι άρχισαν να τους εκτοπίζουν ανατολικά, όσο προήλαυναν τα γερμανικά στρατεύματα. Η πολιτική της εκτόπισης των θεωρούμενων ύποπτων εθνοτήτων οδήγησε στη δέσμευση μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων και στη σπατάλη σημαντικών οικονομικών πόρων. Οι νέοι διωγμοί κατά των εθνών άρχισαν με την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ολόκληροι λαοί θεωρήθηκαν ύποπτοι για προδοσία. Το 1939-1941 εκτοπίστηκαν μεγάλοι πληθυσμοί από τις πρόσφατα προσαρτημένες περιοχές της Βαλτικής, της δυτικής Ουκρανίας κ.λπ.

    Η κοινή οπτική νεοναζί και σταλινικών

    Οι σταλινικές διώξεις κατά των σοβιετικών Ελλήνων, αλλά και πολλών άλλων μικρών και μεγάλων εθνικών ομάδων, υπήρξε ένα έγκλημα, τόσο κατά της ανθρωπότητας όσο και κατά του ίδιου του κομμουνιστικού κινήματος και των ουμανιστικών αρχών που θεωρητικά τουλάχιστον ορίζουν την ιστορική του παρουσία.

    Ειδικά το ζήτημα της στάσης των σοβιετικών Ελλήνων στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο υπήρξε ένα ζήτημα που κάποιοι προσπάθησαν να εκμεταλλευτούν. Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι με τον ίδιο τρόπο προσέγγισαν το ζήτημα τόσο οι ακραίοι αντικομμουνιστές-φιλοναζί όσο και οι απολογητές του σταλινισμού.

    Παραγνωρίζοντας απολύτως την πραγματικότητα, οι αντικομμουνιστές προσπάθησαν να τονίσουν την ανύπαρκτη αντισοβιετική στάση των σοβιετικών Ελλήνων, αξιοποιώντας δύο περιπτώσεις συνεργασίας με τους Ναζί: τον Σεβαστιανό Φουλίδη και κάποιον Κωσταντίνο Κρωμιάδη. Για τον δεύτερο, που πολέμησε κατά των σοβιετικών υπό τις διαταγές του στρατηγού Βλασόφ, είναι γνωστό ότι επρόκειτο για Κερκυραίο, ενώ για τον πρώτο ποτέ δεν προσκόμισαν περισσότερα και σοβαρότερα στοιχεία για τη δράση του.

    Η ελληνική νεοναζιστική σελίδα http://www.nazi-lauck-nsdapao.com/griechenland/ellas013.htm, αναφέρει ότι ο Φουλίδης κατοικούσε στην Ελλάδα, όπου και στρατολογήθηκε από τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Ανήκε δηλαδή στην κατηγορία του Κισά Μπατζάκ και του Πούλου και όχι των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης. Εντάχθηκε στις γερμανικές Ειδικές Δυνάμεις (Μεραρχία Bradenbourg). Η νεοναζιστική σελίδα μας ενημερώνει για τη δράση του: «…οι επιτυχίες του Φουλίδη, ιδιαίτερα στον Καύκασο, ξεπέρασαν και την πιο τολμηρή φαντασία, ‘αφού υπερέβη σε κατορθώματα και τη δράση του θρυλικού Άγγλου πράκτορα Λώρενς της Αραβίας’, όπως έγραψε ο Ζάιτς. Με τα κηρύγματα και την προπαγάνδα του δαιμόνιου Έλληνα εξεγέρθηκαν χιλιάδες Πόντιοι, Γεωργιανοί και Αρμένιοι εναντίον των Σοβιετικών». Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η φανταστική εξέγερση δεν συνέβη ποτέ, ενώ οι Γερμανοί ποτέ δεν έφτασαν στον Καύκασο, μιας και το πολεμικό μέτωπο σταθεροποιήθηκε στο Νοβοροσίσκ (Νότια Ρωσία). Διάφοροι επίσης νεοναζί αναφέρουν άλλοτε ότι στα Waffen SS και άλλοτε στην ΡΟΑ ή στα Ostlegionen Osttruppen (Ανατολικα Στρατευματα) ή στα Freiwilligen, ότι υπήρχαν 1.000 Έλληνες εθελοντές.

    Όμως η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Σε κανένα από τα σοβαρά κείμενα που μελετούν το φαινόμενο του φιλοναζιστικού εθελοντισμού δεν αναφέρονται Έλληνες. Στο Foreign Volunteers of the Wermacht 1941-1945 αναφέρονται αναλυτικά με στοιχεία (ονόματα, αριθμούς μονάδων, εθνολογική σύνθεση, φωτογραφίες) Ρώσοι, Γεωργιανοί, Αζέροι, Τουρκμένιοι, Αρμένιοι, Κοζάκοι του Ντον, Τάταροι του Βόλγα, Καλμούχοι, Ινδοί, Άραβες. Αναφέρονται ακόμα και οι 20 συνολικά Bρετανοί που εντάχθηκαν στο Britisches freikorps. Πουθενά όμως δεν αναφέρονται Έλληνες.

    Ένα άλλο πολύ σημαντικό έργο που διαπραγματεύεται τους ξένους εθελοντές στο Γ’ Ράιχ είναι το τετράτομο 650 σελίδων έργο Foreign Legions of the Third Reich. Σ’ αυτό υπάρχουν μόνο 4 σελίδες αφιερωμένες σε προσπάθειες συγκρότησης εθελοντικών φιλοναζιστικών τμημάτων στην Ελλάδα, όπως αυτή της ΕΣΠΟ.

    Τελικά, στην ελληνική νεοναζιστική σελίδα που τιτλοφορείται «Φαιοκόκκινο Μέτωπο» αναφέρεται ότι όταν εννοούν Έλληνες που πολέμησαν στο πλευρό των Ναζί, εννοούν: «…τους νεκρούς της ΕΣΠΟ και αυτούς που πολέμησαν για την Ευρωπαϊκή Ιδέα στις ρωσικές στέπες, όπως ο ταγματάρχης των Μπραντεμπούργκεν Έλληνας από τον Πόντο Σεβαστιανός Φουλίδης».

    Αντίθετα όμως με τους νεοναζί, που χρησιμοποιούν τα δύο αυτά ονόματα, οι σταλινικοί δεν έχουν κάνει ούτε κι αυτό. Παραθέτουν τον γενικό αφορισμό ότι οι σοβιετικοί Έλληνες συνεργάστηκαν με τους Ναζί την περίοδο 1941-44 και αφήνουν τον αναγνώστη να υποθέσει ότι δικαίως ο Στάλιν τους εξόντωσε την περίοδο 1937-38 και τους εκτόπισε στις στέπες της Κεντρικής Ασίας το 1949.

    Η πρακτική αυτή των Νεοελλήνων σταλινικών είναι πολύ πιο ανήθικη από αυτή των νεοναζί. Και όχι μόνο γιατί στα θύματα συμπεριλαμβάνονται και οι ελλαδικοί Πόντιοι και Μαριουπολίτες κομμουνιστές. Οι φιλοσταλινικοί οπαδοί του ΚΚΕ αναλαμβάνουν να απολογηθούν για ένα φρικτό αντιλαϊκό έγκλημα, το οποίο ουδόλως τους βαραίνει, και χρησιμοποιούν για το σκοπό αυτό ψευδή στοιχεία που παραθέτουν νεοναζιστικοί κύκλοι.

    Ακόμα και ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο μοιραίος γενικός γραμματέας του ΚΚΕ που πέθανε εξόριστος και περιφρονημένος στο Σουργκούτ της Σιβηρίας, άφησε ως ιδεολογική υποθήκη προς τους επιγόνους του να διερευνήσουν τις πραγματικές συνθήκες και αιτίες εξόντωσης (με την κατηγορία των μπουχαρινικών ή των τροτσκιστών) των εκλεκτότερων παιδιών του ΚΚΕ από τους σταλινικούς δολοφόνους την περίοδο 1937-38.

    Μετά το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ

    Δυστυχώς, μετά το 18ο Συνέδριο του ΚΚΕ και την αποκατάσταση του σταλινισμού, εντάθηκαν οι συκοφαντικές επιθέσεις κατά των Ποντίων και του σοβιετικού ελληνισμού. Αντί να υπάρξει ένας αυτοκριτικός (και καταγγελτικός ακόμη) λόγος για εκείνο το μεγάλο έγκλημα της καταστροφής του μοναδικού σοβιετικού ελληνικού πολιτισμού που άνθισε το Μεσοπόλεμο και της βίαιης εκτόπισης μεγάλων πληθυσμών στην Κεντρική Ασία, καταβάλλεται προσπάθεια να αναθεωρηθεί η ιστορία. Με την ίδια ευκολία που το ΚΚΕ υιοθέτησε αυτούσια την παραδοσιακή επιχειρηματολογία των πάλαι ποτέ μαοϊκών και του Εμβέρ Χότζα, με την ίδια ευκολία σπιλώνει και συκοφαντεί ολόκληρους λαούς. Το αποτέλεσμα είναι η εκ νέου εξόντωση -ηθική αυτή τη φορά- των αθώων θυμάτων της σταλινικής τρομοκρατίας.

    Παρατηρούμε ότι τελευταία τα μέλη του ΚΚΕ πολύ εύκολα εκστομίζουν ατεκμηρίωτες κατηγορίες εις βάρος της σημαντικής ιστορικής παρουσίας των σοβιετικών Ελλήνων. Όμως έχουν ιδιαίτερη δυσκολία να απαντήσουν στα ξεκάθαρα ερωτήματα που τους έθεσε ο Σύνδεσμος Ποντιακών Σωματείων Νότιας Ελλάδας και Νήσων της ΠΟΕ, με αφορμή την προβοκατόρικη παρέμβασή τους στην τελετή για την καθιερωμένη από το 4ο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο Ημέρα Μνήμης για τις σταλινικές διώξεις:

    «…Εάν επιμένετε στην πρωτοεμφανιζόμενη αρνητική σας στάση, θα πρέπει πρωτίστως να απαντήσετε :

    – γιατί ο σταλινισμός εξόντωσε τους Έλληνες κομμουνιστές (Πόντιους, ελλαδικούς και Μαριουπολίτες) και διάλυσε τις ελληνικές κοινότητες το ’37-38,

    – γιατί κατάργησε τη σοβιετική ελληνική εκπαίδευση και έκλεισε όλα τα σοβιετικά ελληνικά σχολεία,

    – γιατί κατάργησε τις σοβιετικές ελληνικές θεατρικές σκηνές,

    – γιατί έκλεισε τις σοβιετικές ελληνικές εφημερίδες (Κόκκινος Καπνάς, Ο Κομμουνιστής, Ο Κολεκτιβιστής κ.λπ.) και κατέστρεψε τα ελληνικά κομματικά τυπογραφεία,

    – γιατί κατάργησε τις σοβιετικές ελληνικές περιοχές (rayion)

    – γιατί μετέφερε στην Κεντρική Ασία ομαδικά και με βάση την εθνική καταγωγή τους Έλληνες της Κριμαίας το 1944 και του Καυκάσου το 1949.

    Δεδομένου ότι τέτοιες εκδηλώσεις μνήμης θα συνεχίζονται εσαεί στις περιοχές των προσφύγων, σας καλούμε να σεβαστείτε την ιστορική αλήθεια και πάνω απ’ όλα να σεβαστείτε τους πατεράδες μας και τους παππούδες μας, δηλαδή τον απλό εργαζόμενο λαό που υπέστη την αδικαιολόγητη βία μιας ανεξέλεγκτης εξουσίας».

    * Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη συγγραφή της ιστορίας των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο. Για λόγους χώρου οι παραπομπές έχουν παραληφθεί.

    Ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που βρέθηκαν στην ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 1930-1940 και υπήρξαν θύματα των σταλινικών εκκαθαρίσεων

    Εκτός από τους εκατοντάδες σοβιετικούς Πόντιους και Μαριουπολίτες κομμουνιστές που εκτέλεσαν ή έστειλαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι σταλινικοί κατά τις διώξεις του 1937-38 (μαζί με πολλούς μη κομματικούς), εκτέλεσαν και πολλά μέλη του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ για να γλυτώσουν τις αντικομμουνιστικές διώξεις που είχαν ξεκινήσει στην Ελλάδα μετά το 1928. Κάποια απ’ αυτά τα μέλη του ΚΚΕ που δολοφονήθηκαν από τους σταλινικούς είναι οι παρακάτω, όπως δημοσιεύθηκαν στο πόρισμα της Επιτροπής αποκατάστασης αγωνιστών της αριστεράς (1987), από τους οποίους αποδεδειγμένα Πόντιοι είναι οι Χάιτας και Ευτυχίδης:

    1) Ανδρόνικος Χάιτας, διετέλεσε γενικός γραμματέας του ΚΚΕ (1928-31)

    2) Γιώργος Κολοζώφ, διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ (1925-28)

    3) Γιώργος Ντούβας, διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ (1928-31)

    4) Διονύσης Πυλιώτης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. (1928-31)

    5) Κώστας Ευτυχίδης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. (1928-31)

    6) Αλέξης Χριστοδουλίδης, διευθυντής του Ριζοσπάστη (1928-31)

    7) Απόστολος Κλυδωνάρης, βουλευτής του ΚΚΕ στη Βουλή του 1932, μέλος Κ.Ε.

    3) Μάρκος Μαρκοβίτης, στέλεχος της ΟΚΝΕ

    9) Γιάννης Γιαννακούτσος ή Γιαννούτσος

    10) Τζαννής Φλαράκος, εργάτης, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΚΚΕ, δραπέτευσε από τις φυλακές της Αίγινας.

    11) Κουρουκλής, εργάτης, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΚΚΕ, δραπέτευσε από τις φυλακές της Αίγινας

    12) Ιορδάνης Ιορδανίδης, παιδαγωγός, στέλεχος του ΚΚΕ

    13) Δεσποτόπουλος, στέλεχος του ΚΚΕ από το Βόλο

    14) Αβραάμ Δερβισόγλου, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    15) Δουργερίδης, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    16) Καλογρίδης, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    17) Σαρίκας, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    18) Θωμάζος, εργάτης, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας

    19) Γιάννης Τσαγκαράκης, στέλεχος της ΟΚΝΕ

    20) Μουτζούρης, μέλος του Γραφείου της Κ.Ε. της ΟΚΝΕ.

  7. http://archive.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=516106

    Ο πιο τραγουδισμένος Έλληνας κομμουνιστής που χάθηκε στις σταλινικές εκκαθαρίσεις

    Ημερομηνία δημοσίευσης: 10/01/2010
    Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

    Διαβάζοντας στην Kυριακάτικη Αυγή, στις 25 του Δεκέμβρη του 2009, το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Βλάση Αγτζίδη για τους αντιρατσιστικούς αγώνες του σοβιετικού ελληνισμού, αλλά και για το τραγικό τέλος πολλών Ελλήνων κομμουνιστών (παραθέτει και πίνακα 20 δολοφονημένων ανωτάτων στελεχών του ΚΚΕ), θυμήθηκα για άλλη μια φορά τον Μιχάλη Μπεζαντάκο ή Μπεζεντάκο. Είναι το παλικάρι που δραπέτευσε κατά τρόπο μυθιστορηματικό το 1931 από τις φυλακές Συγγρού και η απόδρασή του έγινε ένα από τα πιο αγαπημένα τραγούδια της Αριστεράς, που τραγουδιέται ώς τα σήμερα. Δεν ξέρω όμως πόσοι από εκείνους που το τραγουδούν γνωρίζουν για τον τραγικό χαμό του στις αφιλόξενες στέπες της Σιβηρίας.

    Ο Μιχάλης Μπεζαντάκος ήταν ένας νέος Μανιάτης που κατοικούσε με την οικογένειά του στα Ταμπούρια του Πειραιά. Δούλευε εργάτης-τεχνίτης σε εργοστάσιο καρφιτσοβελονοποιίας. Από πολύ νωρίς ενστερνίστηκε την κομμουνιστική ιδεολογία και στην αρχή εντάχθηκε στον χώρο των τροτσκιστών. Ήταν γύρω στο 1930, τότε που στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα διεξαγόταν η «φραξιονιστική πάλη χωρίς αρχές». Τότε ο Τρότσκι είχε δηλώσει πως το καλύτερο τμήμα των οπαδών του ήταν εκείνο της Ελλάδας… Όταν μάλιστα την ίδια περίοδο ο δεύτερος, μετά τον Λένιν, δημιουργός της Οκτωβριανής Επανάστασης έφευγε κυνηγημένος ζητώντας καταφύγιο στη Δύση και πέρασε από το λιμάνι του Πειραιά, οι οπαδοί του στην Ελλάδα τον υποδέχθηκαν θερμά. Μαζί και ο Μιχάλης Μπεζαντάκος με την αδερφή του Κρυστάλλω, η οποία –όπως διηγείται αργότερα– του φίλησε και το χέρι…

    Εκείνη την εποχή ήταν που ο Μπεζαντάκος βρέθηκε στις φυλακές Συγγρού, κατηγορούμενος για τον φόνο του Γυφτοδημόπουλου, ενός αστυνομικού που ανήκε στην «υπηρεσία διώξεως κομμουνιστών». Η κατηγορία ήταν πολύ σοβαρή, κι έτσι μπορούσε να καταδικαστεί ακόμα και σε θάνατο. Στο μεταξύ είχε εγκαταλείψει τον τροτσκισμό και είχε ενταχθεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα.

    Η απόδρασή του από τη φυλακή ήταν πράγματι εντυπωσιακή. Με τη βοήθεια των κρατούμενων συντρόφων του και χωρίς να γίνει αντιληπτός από τους φύλακες, με επιμονή και μέθοδο, άνοιξε σιγά σιγά μια τρύπα στον τοίχο της φυλακής. Το βράδυ της απόδρασης βάλανε στο κρεβάτι του ένα κούτσουρο και το σκέπασαν με κουβέρτες, έτσι που να φαίνεται πως κοιμάται άνθρωπος, για να μην τον αναζητήσουν αμέσως. Την άλλη μέρα που τον αναζήτησαν είχε κάνει φτερά…

    Έτσι βρέθηκε στη Σοβιετική Ένωση όπως και πολλοί άλλοι κυνηγημένοι κομμουνιστές, ενώ στην Ελλάδα κυκλοφόρησε το γνωστό τραγούδι που ακόμα συγκινεί:

    Οι αστοί τρομάξανε

    και κάστρα φτιάξανε

    να κλείσουν τα παιδιά των εργατών,

    μ’ αυτοί με μια γροθιά

    σπάζουνε τα δεσμά

    τα κάστρα καταργούνε των αστών!

    Και μες στο καρναβάλι

    οι αστοί την πάθαν πάλι,

    ο Μπεζαντάκος μάς άφησε γεια!

    Παντού τρεξίματα

    τελεγραφήματα,

    πάλι ραπίσματα απ’ την εργατιά.

    Τον είχανε κλεισμένο

    διπλομανταλωμένο

    να τον δικάσουνε σε θάνατο,

    μ’ αυτός τρυπάει τον τοίχο

    χωρίς κανέναν ήχο

    και βρίσκουν κούτσουρο στο θάλαμο.

    Στ’ άχυρα ψάχνουνε

    ψύλλους για να ’βρουνε

    ζητούν τον ένατο και τους οχτώ

    μ’ αυτοί είναι μακριά,

    εβίβα βρε παιδιά,

    Ζήτω το κόμμα μας το εργατικό!

    Η τελευταία στροφή του τραγουδιού εννοεί τα οκτώ (ή εννέα) στελέχη (Β. Ασίκης, Α. Αποστόλου, Κ. Ευτυχιάδης, Π. Καρασκόγιας, Γ. Κολοζώφ, Μ. Μαρκοβίτης, Οικονομίδης, Παπαρήγας, Α. Χαϊτάς) που δραπέτευσαν εκείνη ακριβώς την περίοδο (Μάρτιος 1931) από τις ίδιες φυλακές και ορισμένοι καταφύγανε επίσης στη Σοβιετική Ένωση. Μαζί τους έφυγε και ο φρουρός τους, ο «κόκκινος δεκανέας».

    Εκεί, στη χώρα του «υπαρκτού», όμως, άρχισε από την ομάδα του Στάλιν που επικράτησε απόλυτα στο Σοβιετικό Κόμμα, μια μαζική επιχείρηση διωγμών και εξόντωσης κάθε διαφωνούντα κομμουνιστή και όχι μόνο, χωρίς φυσικά να εξαιρεθούν οι ξένοι, μεταξύ των οποίων και οι Έλληνες, που πλήρωσαν πολύ ακριβά.

    Ένα από τα θύματα αυτών των φοβερών διωγμών υπήρξε και ο Μιχάλης Μπεζαντάκος. Στην εξόντωσή του ίσως συνέβαλε και η προηγούμενη «θητεία» του στον τροτσκισμό, αν και, όπως είδαμε, τον εγκατέλειψε όταν ακόμη ήταν στην Ελλάδα. Όπως και να ‘χει, μια μέρα, εκεί στα 1936-1937, εξαφανίστηκε και από τότε κανένας δεν έμαθε τίποτα για την τύχη του.

    Στην Ελλάδα όμως οι δικοί του άρχισαν να τον αναζητούν τόσο από τις επίσημες σοβιετικές αρχές, δηλαδή την πρεσβεία, όσο και από το ΚΚΕ. Και στις δύο περιπτώσεις παίρνανε την απάντηση πως πήγε εθελοντής στην Ισπανία και εκεί σε κάποια μάχη σκοτώθηκε χωρίς να καταγραφεί το όνομά του. Και έτσι πέρασε στα «επίσημα» χαρτιά.

    Η πραγματικότητα είναι πως ο Μιχάλης Μπεζαντάκος δεν πήγε ποτέ στην Ισπανία. Κανένα στοιχείο δεν μας το βεβαιώνει. Αντίθετα, υπάρχουν σοβαρές μαρτυρίες για την εξαφάνισή του στη Σοβιετική Ένωση. Θα αναφέρω δύο. Η μία είναι του Σάββα Παλέ (Σγουρού), εθελοντή του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Η δεύτερη του Φυλακτόπουλου (Ψαρά), στελέχους του ΚΚΕ που έκαμε και αυτός για αρκετά χρόνια εξόριστος στη Σιβηρία.

    Σύμφωνα με την αφήγηση του Σάββα Παλέ, ο Μπεζαντάκος εξεφανίστηκε όταν φοιτούσε στη Σχολή Αξιωματικών του Νοβοροσίκ. Ήταν τότε που όλοι οι καθηγητές της Σχολής αλλά και πολλοί μαθητές εκτελέστηκαν σαν τροτσκιστές. Μαζί με τον Μπεζαντάκο εξαφανίστηκε και ο συμφοιτητής του Μαρκοβίτης. Στην ίδια σχολή φοιτούσε και ο κύπριος Ευάνθης Νικολαΐδης. Αυτός πήγε στην Ισπανία, αλλά για τους δύο έλληνες συντρόφους του κράτησε για πάντα το στόμα του κλειστό…

    Ο αγωνιστής Φυλακτόπουλος (πέθανε πριν από 15 περίπου χρόνια στην Ελλάδα) αφηγήθηκε τα παρακάτω, όπως τα άκουσε από τον Γρηγοριάδη, τον «κόκκινο δεκανέα», που όμως είδαμε δραπέτευσε μαζί με τους κρατούμενους κομμουνιστές από τις Φυλακές Συγγρού. Και αυτός πήρε τον δρόμο της εξορίας όταν πήγε στη Σοβιετική Ένωση. Σε ένα χωριό της Σιβηρίας που τον βάλανε να δουλεύει σαν νοσοκόμος, βρήκε σοβαρά άρρωστο τον Μιχάλη Μπεζαντάκο. Εκεί τον περιποιήθηκε και κατόρθωσε να τον κρατήσει στη ζωή για όσο καιρό έμεινε σ’ εκείνο το χωριό. Δυστυχώς, ύστερα από λίγο καιρό μεταθέσανε σε άλλο μέρος τον Γρηγοριάδη, και η κατάληξη του Μπεζαντάκου στάθηκε αναπόφευκτη. Έμεινε μονάχα το τραγούδι του. Αυτό θα συνεχίσει να ζει…

    *Ο Δημήτρης Παλαιολογόπουλος είναι συγγραφέας.

    Ο Μιχάλης Μπεζαντάκος. Η φωτογραφία από την «Ακρόπολι», 6.3.1932, όπου δημοσιεύεται πρωτοσέλιδη η είδηση της απόδρασής του από τις Φυλακές Συγγρού (Βιβλιοθήκη ΕΛΙΑ).

    Νικολάι Μπουχάριν, «Το αλφάβητο του κομμουνισμού», η ελληνική έκδοση του 1930.

  8. (function(d, s, id) { var js, fjs = d.getElementsByTagName(s)[0]; if (d.getElementById(id)) return; js = d.createElement(s); js.id = id; js.src = «//connect.facebook.net/el_GR/all.js#xfbml=1»; fjs.parentNode.insertBefore(js, fjs); }(document, ‘script’, ‘facebook-jssdk’));

  9. Αυτοί βρέθηκαν ως συνεργάτες των ναζί εκτός από τον Φουλίδη:

    1.Κύρος Γραμματικόπουλος,από την Τραπεζούντα.Η εισβολή των Γερμανών τον βρήκε στην Θεσσαλονίκη.Διερμηνέας του γερμανικού στρατού το 1941 στο φιλανδικό μέτωπο,αργότερα υπηρέτησε με τον Ρόμμελ στην Β.Αφρική και το 1943 επέστρεψε Ελλάδα όπου και στρατολογήθηκε από την GFP.
    2.υπολοχαγός Πετρίδης,υπηρέτησε στην «Prinz Eugen» μεραρχία των Waffen SS,στην Γιουγκοσλαβία.
    3.Θωμάς Μπουρτζάλας από το Αγρίνιο,πρώην χωροφύλακας,πολέμησε και στο Στάλινγκραντ,αργότερα επέστρεψε στην Ελλάδα όπου και δραστηριοποιήθηκε ως υπολοχαγός στην GFP.
    4.Νικόλαος Μαμάης.Γιος Έλληνα και Γερμανίδας,πιλότος στην Luftwaffe σε μαχητικά.Μετά την λήξη του πολέμου,εργάστηκε στην Αργεντινή του Περόν και το 1956 ήρθε στην Αθήνα.Πιλότος της Ολυμπιακής,εκ των ιδρυτών της Αερολέσχης Πειραιά, και εκπαιδευτής πιλότων.Είχε τιμηθεί και με τον Σιδηρούν Σταυρό.
    5.Ερνέστος Ιωαννίδης,και αυτός πιλότος της Luftwaffe.Σκοτώθηκε το 1945.

    Έχει γραφτεί ότι λίγες εβδομάδες μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Γερμανούς,μετά την εισβολή στην Ρωσία,στα αρχεία των Γερμανών αναγράφεται (;) ότι υπήρχαν έτοιμοι 2.500 χιλιάδες εθελοντές από Ελλάδα για στελέχωση ελληνικού σώματος που θα πολεμούσε στο Ανατολικό Μέτωπο.

    Στρατιωτική Ιστορία,τεύχος Φεβρουαρίου 2010,

  10. […] «Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (Β’μέρος) https://kars1918.wordpress.com/2010/06/24/stalin2/ […]

  11. […] «Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (Β’μέρος) […]

  12. […] «Σταλινολόγοι» και σταλινολάγνοι (Β’μέρος) […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: