Η «Χρυσή Αυγή» και οι πρόσφυγες του ‘22

Η «Χρυσή Αυγή» και οι πρόσφυγες του ‘22

Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά φαινόμενα της εποχής που βιώνει η σημερινή Ελλάδα είναι η εμφάνιση –για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία- ενός νεοναζιστικού κόμματος, το οποίο επιχειρεί να καλύψει υπαρκτά κενά καλλιεργώντας ένα νέο λαϊκισμό, βασισμένο σε πρωτόγονα ένστικτα, καλύπτοντας τη νεοναζιστική ιδεολογική του προέλευση –όπως προκύπτει από τα βασικά αρχικά κείμενα της οργάνωσης. Παράλληλα, προέρχεται από τον πιο σκληρό αντιπροσφυγικό και τουρκοφιλικό πυρήνα του ελληνικού συντηρητισμού  (Επίστρατοι, Λαϊκό Κόμμα-Μοναρχία, Μεταξάς, Χούντα), που είχε εμφανιστεί στην Ελλάδα από την εποχή του Διχασμού.

Η παρουσία και η εδραίωση του νεοναζιστικού κόμματος στα πολιτικά πράγματα,  ευνοείται από:
-την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας,
-την ύπαρξη ενός κλεπτοκρατικού πολιτικού συστήματος,
-το λαϊκισμό των μεταπολιτευτικών δυνάμεων που ιδιοτελώς εκμεταλλεύτηκαν τον πόθο του ελληνικού λαού για οικονομική και πολιτική αλλαγή,
-την ανυπαρξία αξιόλογων και αξιόπιστων ισχυρών οικονομικών στρωμάτων,
-την ενσωμάτωση μεγάλου μέρους της Αριστεράς στο μεταπολιτευτικό σύστημα και την αποκοπή της από τις λαϊκές ανάγκες και ανησυχίες,
-τις ανεπάρκειες της Ευρώπης να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Η «Χρυσή Αυγή», οι Ναζί και ο Αδόλφος Χίτλερ

Ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία που διαφοροποιεί τη «Χρυσή Αυγή» από τα παραδοσιακά ακροδεξιά σχήματα, είναι οι ιδεολογικές της αναφορές στη ναζιστική Γερμανία, σε επιφανείς ναζί αλλά και στον Αδόλφο Χίτλερ. Στα βασικά κείμενα του Μιχαλολιάκου που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό της οργάνωσης σε ανύποπτες εποχές προβάλλουν φυσικά και αβίαστα οι ιδεολογικές βάσεις της οργάνωσης. Τα στοιχεία αυτά έχουν ήδη δημοσιευτεί στο διαδίκτυο, έχουν τύχει ευρύτατης δημοσιότητας, έχουν προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις  και έχουν αποκαλύψει την πραγματική φύση της «Χρυσής Αυγής».


Αποκαλυπτικό είναι ένα εξώφυλλο του περιοδικού τους (Ιούλιος 1991) που βασίζεται σε μια «ηρωική» ναζιστική αφίσα εποχής, όπου  ο νεαρός των SS φορώντας περιβραχιόνιο με τη σβάστικα σαλπίζει με μια σάλπιγγα από την οποία κρέμεται μια σημαία με τη σβάστικα, υπό το παγερό βλέμμα του κλασικού ναζιστικού αετού.

Επίσης, το βασικό σύμβολο της «Χρυσής Αυγής» πριν την καταχρηστική προβολή του αρχαιοελληνικού μαίανδρου ήταν το «Wolfsangel», ένα από τα βασικά ναζιστικά σύμβολα που δημιούργησε ο γενικός αρχηγός των SS Heinrich Himmler για να χρησιμοποιηθεί ως σύμβολο της μυστικής παραστρατιωτικής οργάνωσης «Werwolf».

Ο θρήνος του Μιχαλολιάκου και της οργάνωσής του για την ήττα των Ναζί το 1945 έχει αποτυπωθεί με πολύ συγκεκριμένα άρθρα στο περιοδικό τους, όπως και οι τελικοί τους στόχοι. Χαρακτηριστικό είναι το σχήμα με το οποίο προσεγγίζει τον Αδόλφο Χίτλερ. Τον θεωρεί ως τον προφήτη ενός νέου κόσμου που θα έρθει με όχημα «αυτούς», δηλαδή τους χρυσαυγίτες, οι οποίοι αγωνιζόμενοι για τη «Νέα Τάξη Πραγμάτων» θα πραγματώνουν το όραμα του Αδόλφου Χίτλερ (Ιανουάριος 1987). Όσον αφορά τη ναζιστική επίθεση κατά της Ελλάδας, στα αφιερώματα που κάνουν καταγγέλλουν κυρίως την «αγγλόδουλη και σιωνιστική» πολιτική της Ελλάδας, καθώς και την μη ανταπόκρισή της στις γερμανικές προτάσεις ουδετερότητας, τονίζουν τη «φιλεύσπλαχνη» στάση των Γερμανών κατακτητών και εμμέσως αιτιολογούν με πονηριά τα εγκλήματα που προκάλεσαν κατά του άμαχου πληθυσμού ως «Κατακτητές ήταν, πόλεμο είχαμε, ήταν επόμενο να συμβούν όλα αυτά».

Μια ακραία στάση των ηγετών της οργάνωσης είναι η πρόσληψη της ναζιστική ήττας του 1945 από τους συμμάχους. Η ήττα αυτή θεωρείται και ήττα της «Χρυσής Αυγής». Όταν αναφέρονται στην χρονιά αυτή χρησιμοποιούν τον όρο «μοιραίο 1945» για να περιγράψουν την ήττα του Χίτλερ. Η πολιτική προοπτική που φαίνεται να αποδέχονται είναι η μελλοντική ολοκλήρωση του χιτλερικού οράματος. Χαρακτηριστικός είναι ο τίτλος σε άρθρο τους (Ιούλιος ’82): «Χίτλερ για χίλια χρόνια».

Ο ίδιος ο Μιχαλολιάκος θα γράψει τον Ιούλιο του ‘91: «…πρέπει να αρχίσουμε χτυπώντας το κακό στη ρίζα του, γυρίζοντας στο μοιραίο εκείνο 1945… θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για μια ανάστροφη πορεία της ιστορίας από το μοιραίο εκείνο 1945».

Ένα καλό ποντιακό ιστολόγιο (Π&Α) υπό τον τίτλο «Οι Γκρίζοι Λύκοι είναι εδώ» έγραψε για το φαινόμενο αυτό : «Η αποθράσυνση των Νεο-ναζί είναι πλέον γεγονός.  Οργανώνονται με παραστρατιωτικό τρόπο και πιστεύουν ότι αυτοί είναι αποκλειστικά οι διάδοχοι και οι εγγυητές της Αρίας φυλής των ΕΛ. Οι ηγέτες των νεο-ναζί, αξιοποιώντας τις ανοχές και τις ελλείψεις της δημοκρατικής κοινωνίας, τα κοινωνικά αδιέξοδα, την αδιαφορία της Αριστεράς για υπαρκτά ζητήματα, παρεμβαίνουν. Εκμεταλλεύονται ολιγόμυαλους και τους μετατρέπουν σε  Μονάδες Εφόδου…»

 

Ναζισμός, Νεότουρκοι και γερμανική Δεξιά

Είναι πολύ σημαντικό να διευκρινιστεί η προέλευση του Ναζισμού από τη γερμανική Δεξιά και το πνεύμα του ρομαντισμού που είχε επικρατήσει. Ο Ναζισμός δεν εμφανίστηκε την επαύριο της στρατιωτικής ήττας και της οικονομικής κατάρρευσης της Γερμανίας καινοτομώντας σε ιδεολογικό κενό. Οι ρίζες του βρίσκονται στο ρομαντικό ιδεαλιστικό πνεύμα της Γερμανίας, που αναπτύχθηκε κατά τον 19ο αιώνα  σαν αντίδραση στο πνεύμα του γαλλικού Διαφωτισμού και σε γεωπολιτικό επίπεδο επέφερε τη μοιραία για όλη την Ανατολή Ostpolitik. Δηλαδή την προσπάθεια για γερμανική επέκταση στην καθ’ ημάς Ανατολή σε συνεργασία με τους ισλαμιστές Οθωμανούς στην αρχή και τους εθνικιστές Νεότουρκους στη συνέχεια.

Βασικό ρόλο στην τελική διαμόρφωση της ναζιστικής ιδεολογίας -όπως και της νεοτουρκικής βεβαίως σε πολύ απλοϊκότερη εκδοχή- έχουν οι απόψεις του Νίτσε. Στη ναζιστική ρητορική εντάσσεται ο θαυμασμός του Νίτσε για τη σκληρότητα, τη δύναμη, τον υπεράνθρωπο, όπως και η λατρεία του για τον ανώτερο άνθρωπο που συμβαδίζει με την επιθυμία εξαφάνισης των ξεπεσμένων φύλων. Ακριβώς αυτά αποτελούν και τον πυρήνα της ιδεολογίας της «Χρυσής Αυγής».  Πρωτόλεια εκδοχή της ναζιστικής κοσμοθεωρίας υπήρξε η άποψη του  Ziya Gökalp, ιδεολογικού πατέρα του τουρκικού εθνικισμού, ο οποίος καλούσε για τον τερματισμό της «ψευδαίσθησης περί ισότητας μουσουλμάνων και χριστιανών». Ο ίδιος περιέγραφε στο περιοδικό «Yeni Hayat» τo 1911 το νέο άνθρωπο της νεοτουρκικής Νέας Τάξης: «Οι Τούρκοι ήταν οι “υπεράνθρωποι” που είχε φανταστεί ο Γερμανός φιλόσοφος Nietzsche… Από την τουρκότητα θα γεννηθεί η νέα ζωή…»

Αυτή η σχέση των φυλετικών απόψεων νεοτουρκισμού και ναζισμού περιγράφεται άριστα σε κείμενο που αναρτήθηκε στο διαδίκτυο: «Όπως τους Εβραίους οι Ναζί τους θεωρούσαν υπανθρώπους (“σαν τις κατσαρίδες“) που έπρεπε να τους εξοντώσουν ….και τους εξόντωσαν, έτσι και ‘μας οι Νεότουρκοι μας θεωρούσαν ως “τα βλαβερά χόρτα που έπρεπε να ξεριζωθούν“…. και μας ξερίζωσαν!!!»

Η πολιτική της γερμανικής Δεξιάς στη πραγματικότητα εντάσσεται σε μια προαστική προσπάθεια κυριαρχίας των  τοπικών φεουδαρχών και γαιοκτημόνων και στο σημείο αυτό συναντά και συμπορεύεται με το τουρκικό εθνικιστικό κίνημα, το οποίο επίσης είχε προαστικά, αντιεκσυγχρονιστικά και φεουδαρχικά χαρακτηριστικά και βάσιζε την πολιτική του σε έναν ακραίο ρατσιστικό λόγο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων της Ανατολής επιδιώκοντας την καταστροφή των αστικών στρωμάτων και την ιδιοποίηση του πλούτου που αυτά είχαν παράγει.

Αυτή ήταν η ιστορική βάση που με καταλύτη τις μεταπολεμικές εξελίξεις οδήγησε στην εμφάνιση του Ναζισμού. Η προπαγάνδα του Χίτλερ βασιζόταν σε κώδικες με τους οποίους οι γερμανικές μάζες ήταν απολύτως συμφιλιωμένες. Ο φυλετισμός που βρήκε το αποκορύφωμά του στη ναζιστική ρητορική ενυπήρχε στην κουλτούρα της γερμανικής Δεξιάς.

 

Κρύβοντας το αληθινό πρόσωπο

Η πονηριά των ηγετών της νεοναζιστικής οργάνωσης της «Χρυσής Αυγής» και η δίψα για εξουσία τους οδηγεί σήμερα στην προσπάθεια υιοθέτησης ενός παραπλανητικού ψεύτικου μανδύα, που ουδόλως ανταποκρίνεται στη πραγματική φύση τους. Για παράδειγμα: Ο φιλορθόδοξος λόγος , που θα εκφραστεί με διάφορες δηλώσεις αλλά και με τις γνωστές εκδηλώσεις κατά του θεατρικού έργου «Corpus Christi», καλύπτει τον πραγματικό τους σκληρό αντικληρικαλισμό και παγανισμό. Σε κάποιες στιγμές ειλικρίνειας ο παγανισμός τους μετατρέπεται και σε σατανισμό, όπως στο άρθρο της 5ης Ιουνίου 2000 με τίτλο «Ο Λευκός Εωσφόρος του 21ου αιώνα»,  που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της νεολαίας τους («Αντεπίθεση») όπου ο Μιχαλολιάκος με έναν παραληρηματικό λόγο υμνεί τον… Εωσφόρο. Γράφει:«Μέσα στο παρηκμασμένο σκοτάδι… μια αιχμηρή-κοφτή γραμμή φωτός! Ο Ανίκητος Ήλιος! Ο Εωσφόρος! Αυτός που φέρνει το Λευκό Φώς την Αυγή κάθε χιλιετία».

Επίσης, η αγαπημένη μουσική έκφραση στελεχών της οργάνωσης είναι η αιρετική μουσική black metal που έχει έντονα αντιχριστιανικά και σατανιστικά στοιχεία. Το βασικό στέλεχος του σατανιστικών τάσεων μουσικού συγκροτήματος«Naer Mataron» Γιώργος Γερμένης, που επελέγη  από τον ίδιο τον «αρχηγό» και διορίστηκε στην Κεντρική Επιτροπή της «Χρυσής Αυγής» με προσωπική απόφαση του Νίκου Μιχαλολιάκου, δηλώνει ευθαρσώς ότι «το black metal είναι αντιχριστιανικό και παγανιστικό όσον αφορά την μουσική και αναζητά την κατάργηση του χριστιανικού συστήματος και την δημιουργία ενός καινούργιου».

Ο βουλευτής πλέον Γ. Γερμενής, που έχει το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Kaiadas» ετοιμάζει ήδη με το συγκρότημά του το νέο του άλμπουμ που έχει ως τίτλο «Ζήτω ο θάνατος».

Στην ίδια γραμμή της απόκρυψης των πραγματικών θέσεων, κινούνται και όσον αφορά τη φιλοναζιστική θεώρηση της ιστορίας προβάλλοντας και χρησιμοποιώντας ως προπέτασμα καπνού έναν ιδεαλιστικό ελληνικό εθνικιστικό λόγο, που υποκριτικά ενσωματώνει κάθε πραγματική ανησυχία για τα εθνικά ζητήματα και επίσης υποκριτικά εκφράζει την απογοήτευση κάποιων ομάδων του πληθυσμού για την περιθωριοποίηση και την περιφρόνηση που τους επιφύλαξαν οι διάφορες ελίτ του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Με τον ίδιο τρόπο, αναπτύσσουν έναν φιλο-προσφυγικό λόγο που μιλά για τη Γενοκτονία στον Πόντο και σ’ όλη την Ανατολή, για τη σφαγή της Σμύρνης, για τη Μικρασιατική Καταστροφή, για τις σταλινικές διώξεις.

Βέβαια, το πόσο έχουν τη δυνατότητα να μιλήσουν πραγματικά και επί της ουσίας για τα ζητήματα αυτά θα το αναπτύξουμε στη συνέχεια.

Η άποψη της «Χρυσής Αυγής» για Πόντο-Μικρά Ασία

Οι ιδρυτές της οργάνωσης αυτής, προερχόμενοι πολιτικά από το χώρο της ακροδεξιάς, διαμορφώθηκαν κυρίως με  φιλομεταξικές και φιλοχουντικές αξίες. Τα του ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής φαίνεται ότι άρχισαν να τους απασχολούν στο πλαίσιο ενός ακραίου σωβινιστικού λόγου και στη συνέχεια για εξυπηρέτηση των πελατειακών αναγκών και στρατολόγησης νέων μελών. Ουδέποτε έως σήμερα κατάφεραν να αρθρώσουν ένα λόγο που αποτύπωνε τα πραγματικά προβλήματα της διαχείρισης της Μικρασιατικής Πρόκλησης και έδινε ίχνη κατανόησης των αναγκών των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής. Ίσως το σημαντικότερο κείμενο  της οργάνωσης είναι αυτό που έγραψε το υπ’ αριθμ. 2 στέλεχός και συνιδρυτής της,  ο θεωρούμενος ως ο  «Γκέρινγκ της Χρυσής Αυγής» Χρήστος Παππάς, ο οποίος «χαρακτηρίστηκε από τους συναδέλφους του βουλευτές ως «η πιο σκοτεινή μορφή που πέρασε ποτέ από το Κοινοβούλιο».

Από τις μικρές λεπτομέρειες του αφιερωματικού του κειμένου για τη Μικρασιατική Καταστροφή μπορεί να διακρίνει ο μελετητής την κύρια οπτική και τις βασικές απόψεις. Χαρακτηριστική είναι η πρόταση: «Η μη στήριξη της ελληνικής προσπάθειας για το χτύπημα του εχθρού από το ντόπιο στοιχείο, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά όσους μπορούσαν να φέρουν όπλα. Το 1919 οι Μικρασιάτες υπεδέχοντο θριαμβικά τον Ελληνικό Στρατό και το 1922 κατηρρούντο με την ίδια θέρμη τους πρώην ελευθερωτές των.»

Κατ’ αρχάς αντιδιαστέλλεται η «ελληνική προσπάθεια» από το «ντόπιο στοιχείο», το οποίο δεν φαίνεται σύμφωνα με τον Παππά, να έχει κάποια ιδιαίτερη εθνική ταυτότητα. Η θέση του ως προς τους Μικρασιάτες καθορίζεται από μια ξεκάθαρη υποτιμητική και αρνητική  αντίληψη και διακρίνεται για την καθαρή στάση αντιπαλότητας, όπου «έλληνας» είναι μόνο ο ελλαδικός στρατιώτης. Ο Παππάς αγνοεί τελείως, ή δεν ενδιαφέρεται καθόλου, για τα πραγματικά συναισθήματα του μικρασιατικού ελληνισμού, δεν άκουσε ποτέ για την καταστολή και την καταπίεση που δέχτηκαν από την Ελληνική Αρμοστεία, ούτε φαίνεται να πληροφορήθηκε για την απελευθερωτική του διάθεση η οποία εκφράστηκε με δύο τρόπους: με την ένταξη πλήθους αντρών ως εθελοντών στον ελληνικό στρατό και με την προσπάθεια ανεξαρτησίας της Ιωνίας και τη δημιουργία ντόπιου μικρασιατικού στρατού. Το μόνο του μέλημα φαίνεται ότι είναι να επιβεβαιώσει την ακροδεξιά άποψη που πρώτος διατύπωσε κυνικά ο μέντοράς του, ο Κώστας Πλεύρης. Ότι δηλαδή οι Μικρασιάτες δεν αγωνίστηκαν και άρα αυτοί φταίνε για την ήττα.

Στην ίδια γραμμή, ο Χρήστος Παππας αποσιωπά και το μεγαλειώδες αντάρτικο ελληνικό κίνημα του μικρασιατικού Βορρά, το γνωστό «ποντιακό αντάρτικο», το οποίο εγκαταλείφθηκε πλήρως στο έλεος των τουρκικών εθνικιστικών στρατευμάτων, κυρίως από τη μοναρχική κυβέρνηση που διαδέχτηκε το Βενιζέλο (Νοέμβρης του ΄20). Γι αυτούς τους  ένοχους κυβερνήτες που επέφεραν με την πολιτική τους τη Μικρασιατική Καταστροφή, η θέση του Χρήστου Παππά, όπως και της «Χρυσής Αυγής» είναι ότι ήταν αθώοι και απλώς εξιλαστήρια θύματα: «Ενενήντα  χρόνια μετά δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη για την καταστροφή του 1922. Ακόμα και οι πιο φανατικοί φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί ιστορικοί συναινούν ότι οι εξ που τυφεκίστηκαν στο Γουδί ήσαν τα εξιλαστήρια θύματα.»

Βέβαια τις ίδιες ακραίες αντιπροσφυγικές, αντιποντιακές και αντιμικρασιατικές απόψεις για τις ευθύνες της ήττας διατυπώνουν δημοσίως και κάποιοι άλλοι ακραίοι συντηρητικοί κύκλοι, προσφυγικής καταγωγής, οι οποίοι κατάφεραν να αδρανοποιήσουν την ΠΟΕ (Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας) τη στιγμή μιας πρόσφατης μεγάλης ιδεολογικής σύγκρουσης: όταν οι απόγονοι των Εξ απ’ τους ενόχους μαζί με έναν εσμό φανατικών φιλομοναρχικών και φιλομεταξικών, επανέφεραν στο προσκήνιο τις παλιές αντιδραστικές παλλαιοελλαδίτικες απόψεις διεκδικώντας την αθώωση των ενόχων της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ολοκληρωτικής εγκατάλειψης του Πόντου. Δηλαδή την «αθώωση» αυτών, που με τα εσκεμμένα εγκληματικά τους λάθη προκάλεσαν την κατάρρευση του Μικρασιατικού μετώπου τον Αύγουστο του 1922 και παρέδωσαν αφοπλισμένους, συνειδητά και κυνικά, τους ελληνικούς και αρμενικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας στους τσέτες του Μουσταφά Κεμάλ, ενώ είχαν αγνοήσει προηγουμένως πλήρως τους Ποντίους, στους οποίους δεν είχαν αποστείλει ούτε μία σφαίρα για ενίσχυση.

Ο Πόντος, η Ιωνία και η γερμανική Δεξιά

Αυτό που έχει ενδιαφέρον να δούμε είναι ποιες ήταν οι επιπτώσεις της πολιτικής της γερμανικής Δεξιάς στο Ζήτημα της Ανατολής, δηλαδή στο Ελληνικό Ζήτημα (Ιωνία, Πόντος, Ανατολική Θράκη) καθώς και στο Αρμενικό. Όπως επίσης και ποιες ήταν οι συνέπειες στον ελληνισμό (Ελλάδα και πρόσφυγες του ’22) από τη μεσοπολεμική εμφάνιση του Ναζισμού,  που γεννήθηκε από τα σπλάχνα της ηττημένης μετά τον Α’ παγκόσμιο Πόλεμο και αποτελεί τη βάση της ιδεολογικής συγκρότησης της «Χρυσής Αυγής».

Κατ’ αρχάς, οι ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες των Γερμανών για το χώρο της Μικράς Ασίας είχαν διαμορφωθεί από τις απαρχές της συγκρότησης της γερμανικής εθνικής ιδεολογίας. Χαρακτηριστικό είναι το βιβλίο του δρ. Κέρκερ (Dr. Kerker) το οποίο εκδόθηκε στο Βερολίνο το 1867 και έφερε τον αποκαλυπτικότατο τίτλο «Μικρά Ασία, περιοχή αποίκησης των Γερμανων» (“Klein Asien. Siedlungsgebiet Deutschen”). Όμως μόνο προς τα τέλη του 19ου αιώνα η προοπτική αυτή μετατρέπεται σε πολιτική της Γερμανίας του Κάϊζερ και  οδηγεί στη συμμαχία με τους Οθωμανούς στην αρχή και τους Νεότουρκους στη συνέχεια.

Ο γερμανικός παράγοντας ήταν αυτός που συνέβαλε καθοριστικά στην ικανοποίηση των νεοτουρκικών συμφε­ρόντων. Οι Γερμανοί είχαν τεράστια οικονομικά και στρατιωτικά συμφέροντα στην Τουρκία. Έλπιζαν ότι με μια ισχυρή Τουρκία θα ανταγωνίζονταν καλύτερα τους Βρετανούς. Η Τουρκία έγινε το πιο σημαντικό πεδίο δράσης του γερμανικού ιμπεριαλισμού. Κινητήρια δύναμη ήταν οι γερμανικές τράπεζες, οι οποίες είχαν κολοσσιαίες επιχειρήσεις στην Ασία. Η γερμανική πολιτική κορυφώθηκε μετά τους βαλκανικούς πολέμους, όταν οι Γερμανοί προσπάθησαν να φανατίσουν τις τουρκικές μάζες και να τις στρέψουν εναντίον των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα γερμανικό βιβλίο που έφερε στο φως ο Κ. Φωτιάδης. Το βιβλίο του Φράνς Κόολερ (Franz Kohler) με τίτλο «Η νέα Τριπλή Συμμαχία» (Derneue Dreibund) εκδόθηκε το 1915 στο Μόναχο και περιέγραφε με σαφήνεια τις επιδιώξεις του γερμανικού ιμπεριαλισμού: «… τα μικρασιατικά εδάφη είναι η λύση. Εκεί θα μεγαλουργήσουμε εκτοπίζοντας το συναγωνισμό των άλλων λαών εξ αιτίας του υπέρτερου πολιτισμού και της οικονομικής ζωής που θα συγκεντρωθεί στα χέρια μας… Τους φίλους μας θα αναζητήσουμε ανάμεσα σ’ εκείνους τους λαούς που έχουν μ’ εμάς κοινούς εχθρούς. Η κοινή εχθρότητα πρέπει να είναι ο πρώτος  και κύριος συνεκτικός δεσμός. Η σύμπτωση δε των οικονομικών συμφερόντων θα καταστήσει το δεσμό αυτό άρρηκτο.»

Φαίνεται ότι οι Γερμανοί στη διαδικασία κρατικής τους συγκρότησης λειτούργησαν καταλυτικά, πυροδότησαν τον ακραίο τουρκικό εθνικισμό και καλλιέργησαν το ρατσισμό κατά των Ελλήνων, των Αρμενίων και των υπόλοιπων χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Από τα τέλη του 19ου αιώνα αποφάσισαν ότι στην επικείμενη ανακατανομή εδαφών και πρώτων υλών θα συνεργαστούν με το απολυταρχικό οθωμανικό Ισλάμ. Έτσι αναδιοργάνωσαν τον οθωμανικό στρατό και εκπαίδευσαν Οθωμανούς αξιωματικούς στους οποίους εμφύσησαν το μιλιταριστικό και ρατσιστικό πνεύμα με αποτέλεσμα τη συγκρότηση των Νεότουρκων.

            Στη συνέχεια, και ειδικά μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, καλλιέργησαν την ιδέα του εθνικού ξεκαθαρίσματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους χριστιανούς έχοντας στο νου τους ότι οι Γερμανοί θα αποικήσουν τη Μικρά Ασία και θα αποτελέσουν τη νέα ιθύνουσα κοινωνική τάξη. Σ’ αυτό το πλαίσιο υποκίνησαν το μεγάλο οικονομικό πογκρόμ κατά των Ελλήνων σ’ όλη την έκταση της νεοτουρκικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ένας από τους πατέρες του τουρκικού εθνικισμού, ο Ζιγιά Γκιοκάλπ (Ziya Gökalp) πρότεινε ανοιχτά την υπέρβαση της χαλαρής, πολυεθνικής και θρησκευτικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με τη μετατροπή των ομάδων που ζούσαν σ’ αυτήν σ’ ένα συμπαγές ομοιόμορφο τουρκικό σώμα (compact body). Ο Τούρκος ιστορικός Taner Aksam στο βιβλίο του  «A Shameful Act» (Μια επαίσχυντη πράξη) υποστηρίζει ότι ο Gökalp, επηρεασμένος από τον γερμανικό εθνικισμό, διαμόρφωσε ένα θεωρητικό πλαίσιο, το οποίο παρείχε την ιδεολογική βάση για την επίδειξη της συγκεκριμένης βίαιης πολιτικής συμπεριφοράς. Αλλά και οι Γερμανοί από τη δική τους πλευρά προσπάθησαν να φανατίσουν τις καθυστερημένες μουσουλμανικές μάζες, καλλιεργώντας εντέχνως το μίσος κατά των  «γκιαούρηδων», δηλαδή των χριστιανών και εβραίων κατοίκων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.  Σε μια προκήρυξη που κυκλοφόρησε η «Γερμανική Τράπεζα της Παλαιστίνης»  -όπως παρατίθεται από την Διδώ Σωτηρίου στο βιβλίο της «Ματωμένα χώματα»– είναι : «Αν πεινούμε και υποφέρουμε εμείς οι Τούρκοι, αιτία είναι οι γκιαούρηδες που στα χέρια τους κρατούν τον πλούτο μας και το εμπόριό μας. Ως πότε θα ανεχόμαστε τις προκλήσεις τους. Μποϋκοτάρετε τα προϊόντα τους. Σταματήστε κάθε δοσοληψία μαζί τους. Τι τη θέλετε τη φιλία τους; Ποιο το όφελος να συναδελφώνεστε και να τους προσφέρετε με τόση ειλικρίνεια την αγάπη και τον πλούτο μας…»

Την περίοδο αυτή και κυρίως με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, υλοποιήθηκε η, από το 1911 ειλημμένη, απόφαση των Οθωμανών για οριστική λύση του εθνικού προβλήματος της αυτοκρατορίας με τη φυσική εξόντωση των γηγενών εθνοτήτων. Οι διώξεις υπήρξαν έμπνευση των Γερμανών. Οι εκτοπίσεις από την Ανατολική Θράκη και την Ιωνία το 1914, έγιναν με γερμανική προτροπή και με  πρόσχημα την απομάκρυνση «εχθρικών πληθυσμών» απ’ τα στενά, σε μια εποχή που η Ελλάδα διατηρούσε φιλογερμανική ουδετερότητα.

Και την επόμενη χρονιά, όταν έγινε η μεγάλη γενοκτονία των Αρμενίων οι Γερμανοί σύμμαχοι των Νεότουρκων παρέμειναν παθητικοί παρατηρητές.

Η γερμανική πολιτική στην Ελλάδα και η ανοχή των Γενοκτονιών

Την ίδια στιγμή, με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, η γερμανική κατασκοπεία στην Ελλάδα μέσω της επιρροής του στα Ανάκτορα λόγω της Γερμανίδας βασίλισσας Σοφίας που ήταν αδελφή του Κάιζερ και κυρίως του  Ιωάννη Μεταξά (στο Γενικό Επιτελείο Στρατού), Γεωργίου Στρέιτ (υπουργού Εξωτερικών), Δημητρίου Γούναρη κ.ά. πέτυχε την ουδετεροποίηση της Ελλάδας. 

Ο άνθρωπος που είχε το σημαντικότερο ρόλο στην υποστήριξη της γερμανικής πολιτικής ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος διαφωνούσε για την συμμετοχή της της Ελλάδας στον πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων  (Ημερολόγιο, τόμ. 2,σελ. 315-337) και ήταν από το 1915 απόλυτα αντίθετος στην Μικρασιατική Εκστρατεία, την οποία θεωρούσε ότι αν γινόταν θα ήταν ιμπεριαλιστική-αποικιοκρατική (Ημερολόγιο, τόμ. 2 σελ. 383-439).

Η φιλογερμανική ομάδα, με μεθοδευμένη παρέμβαση οδήγησαν σ’ ένα ιδιότυπο βασιλικό πραξικόπημα κατά του πρωθυπουργού Ελ.Βενιζέλου οδηγώντας τη χώρα σε μια σκληρή εσωτερική εμφύλια σύγκρουση που την αποδυνάμωσε στο διεθνές πεδίο και  μείωσε κατά πολύ τα οφέλη που θα μπορούσε να έχει από την τελική νίκη των συμμάχων κατά των Κεντρικών Δυνάμεων (Γερμανία, Αυστορουγγαρία, νεοτουρκική Οθ. Αυτοκρατορία κ.ά)

Οι εκτιμήσεις διαφόρων παραγόντων για συνέργεια των Γερμανών στη Γενοκτονία είναι γεγονός. Ο μάλλον φιλότουρκος Γάλλος αντιπλοίαρχος Ρολέν (Rollin), σ’ έκθεσή του προς το γαλλικό Γενικό Επιτελείο Ναυτικού στις 9 Φεβρουαρίου 1919, αναφέρει: «Οι νεότουρκοι σε συνεργασία με τους Γερμανούς φανέρωσαν τους στόχους τους. Απέβαλαν τη μάσκα… Από τις αρχές του 1914 υπό την καθοδήγηση του Γερμανού αρχιστρατήγου LimanVonSanders άρχισαν συστηματικοί διωγμοί και εξορίες… Μεθοδική επιχείρηση εξαφάνισης του ελληνικού στοιχείου… Υπό το πρόσχημα στρατιωτικής επιταγής οι διωγμοί μεταβλήθηκαν σ’ εκατόμβες… Χιλιάδες εξοντώθηκαν στα περίφημα Αμελέ ταμπουρού».

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα αναφέρονται στο βιβλίο που εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη το 1918 και είχε τον τίτλο: «Ambassador MorgenthauStory” (H ιστορία του πρέσβυ Μοργκεντάου) : «Ένας Αρμένιος μου είπε ότι είχε παρακολουθήσει μια διάλεξη από γνωστό Γερμανό καθηγητή του οποίου το κύριο σημείο της ομιλίας ήταν  ότι σε όλη την ιστορία τους οι Τούρκοι είχαν κάνει ένα μεγάλο λάθος με το να είναι πολύ φιλεύσπλαχνοι προς τους μη-genocide_grecs-photo--2τουρκικούς πληθυσμούς. Και υποστήριζε ότι ο μόνος τρόπος για να εξασφαλιστεί η ευημερία της Αυτοκρατορίας, ήταν να ενεργήσει χωρίς συναισθηματισμό προς όλες τις εθνότητες και τις φυλές που δεν εντάσσονται στα σχέδια των Τούρκων.»

Η πρώτη φάση της Γενοκτονίας στην καθ’ ημάς Ανατολή κατά των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ η Ελλάδα βρισκόταν αδρανοποιημένη από τον γερμανικό παράγοντα. Στο τέλος του Πολέμου θα επιχειρηθεί η καταγραφή των αποτελεσμάτων αυτής της πολιτικής. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο θα εκδώσει το 1919 τον απολογισμό με τίτλο «Μαύρη Βίβλος διωγμών και μαρτυριών του εν Τουρκία Ελληνισμού (1914-1918)»

Την ανάμιξη της γερμανικής Δεξιάς στη Γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών της Μικράς Ασίας από τους Νεότουρκους (1914-1918) παρουσίασε ο Μιχαήλ Ροδάς στο βιβλίο του «Πώς η Γερμανία κατέστρεψε τον Ελληνισμό της Μικράς Ασίας». Αναφερόμενος στην α’ φάση της Γενοκτονίας (1914-1918) γράφει μεταξύ των άλλων: «Εάν ήτο δυνατόν, καθ’ ήν στιγμήν ευρίσκετο ο Γερμανός στρατηγός εις την Μικρασιατικήν παραλίαν, ν’ ακούσει τας αράς και τα αναθέματα των ρακένδυτων και πεινασμένων προσφύγων, θα επληροφορείτο ότι δύο φυλάς αναθεματίζουν ημέραν και νύκταν, γονατιστοί και αιμόφυρτοι, την ΤΟΥΡΚΙΑΝ και την ΓΕΡΜΑΝΙΑΝ».

(Γερμανική Αριστερά) VS(γερμανική Δεξιά+Νεότουρκοι)

Τελείως αντίθετα με την πολιτική της γερμανικής Δεξιάς -που είχε επιλέξει την προνομιακή συμμαχία με τους Νεότουρκους και είχε υποθάλψει τις Γενοκτονίες των χριστιανικών πληθυσμών- βρέθηκε η γερμανική Αριστερά.

Στη συγκεκριμένη  γερμανική πολιτική που η υλοποίησή της  προϋπόθεταν την εξόντωση των πληθυσμών εκείνων που ενίσχυαν τις φυγόκεντρες τάσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αναφέρεται καθαρά η Ρόζα Λούξεμπουργκ στο κείμενό της που είχε τίτλο «Το πρόγραμμα ακεραιότητας της Τουρκίας». Γράφει ότι η Γερμανία, στις 8 Νοεμβρίου 1898 στην οθωμανοκρατούμενη Δαμασκό, σε μια γιορταστική εκδήλωση έδωσε όρκο «… κάτω από τον ίσκιο του μεγάλου Saladin να προστατεύει και να διαφυλάττει το μωαμεθανικό κόσμο και την πράσινη σημαία του προφήτη». Θεωρεί όμως ότι: «Η αναλαμβανόμενη από τη Γερμανία προσπάθεια «αναγέννησης» της Τουρκίας ήταν μια καθαρή τεχνική προσπάθεια γαλβανισμού ενός πτώματος.»

Η Λούξεμπουργκ γνωρίζει πολύ καλά ότι σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών και γι αυτό καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας: «…Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.»

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υποστήριζε ότι η Τουρκία δεν μπορούσε να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελούνταν από διαφορετικές χώρες. Στο άρθρο της «Οι αγώνες στην Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία», κατέληγε με τη διαπίστωση: «Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της ιστορίας για την Τουρκία είχε βγει: βάδιζε πια προς την διάλυση…»

Μπορούμε να ανακεφαλαιώσουμε για τη σχέση Νεότουρκων και Ναζί λέγοντας ότι:  H απόφαση των Νεοτούρκων του 1911, σηματοδοτεί την εμφάνιση μιας νέας μεθοδολογίας στη σύγχρονη ιστορία. Ένα κόμμα εξουσίας αποφασίζει ανοιχτά και επισήμως να ασκήσει βία κατά όσων υπηκόων του δεν πληρούν ορισμένες από τις πολιτισμικές προϋποθέσεις που αυτό αυθαιρέτως θέτει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, οι διώξεις και οι σφαγές στη προνεωτερική εποχή οφείλονταν σε μια ενστικτώδη, αυθόρμητη εκδήλωση του θρησκευτικού –κυρίως- συναισθήματος υπεροχής. Η πολιτική των Νεοτούρκων εκφράζει τη νέα μεθοδολογία του εθνικισμού, ο οποίος ψυχρά και υπολογισμένα επιλέγει το θύμα και εκπονεί συγκεκριμένες στρατηγικές με στόχο την εξόντωσή του.  Αυτό το άγνωστο πολιτικό και ιδεολογικό πλαίσιο εντάσσει την πολιτική των Νεοτούρκων στην κατηγορία εκείνη που θα γίνει γνωστή στο σύγχρονο κόσμο με τους Ναζί και τη μελετημένη εξόντωση των Εβραίων. Αυτή ακριβώς η μέθοδος των Ναζί -που θα γίνει γνωστή με τον ελληνικό όρο  «Ολοκαύτωμα»- δηλώνει την ψυχρή και αποφασισμένη πολιτική «…για να καθαρίσουν την κοινωνία από ό,τι θεωρούσαν βρώμικο και άρρωστο, να την κάνουν τελεία, καθαρή και υγιή. Το ολοκαύτωμα ήταν ένα πείραμα καθαριότητας. Ήθελαν την αγνή άσπιλη, αμόλυντη τελεία κοινωνία, ένα όνειρο καθαρότητας…..» Στη νεοτουρκική περίπτωση, στη θέση των Εβραίων βρέθηκαν οι χριστιανικές ομάδες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Αρμένιοι, οι Έλληνες της Ανατολής, οι Ασσύριοι, οι Αραμαίοι…

Λατρεύοντας τον Ιωάννη Μεταξά

Μια από τις βασικές ηγετικές φυσιογνωμίες της νεότερης Ελλάδας που αποδέχεται και προβάλλει η «Χρυσή Αυγή» είναι ο δικτάτορας (1936-1941) Ι. Μεταξάς. Ειδικά αναδεικνύει το «Όχι» στους Ιταλούς εισβολείς για να παρουσιάσει το μοναδικό πατριωτικό φρόνημα. Ότι ο Μεταξάς είπε το ‘ΟΧΙ” στη φασιστική Ιταλία γιατί ήταν “πατριώτης” και “μεγάλος ηγέτης”, που έβαζε τα συμφέροντα του λαού του πάνω από την ιδεολογία του και τους φίλους του. Στο σημείο αυτό εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο τρόπο τη σχετική μυθολογία για το «Όχι» που έχει καλλιεργηθεί συστηματικά από διάφορα κέντρα.

Όμως αυτός είναι άλλος ένας από τους κυρίαρχους μύθους που καλλιεργείται είτε από άγνοια είτε εν πλήρει συνειδήσει, στην Ελλάδα. Είναι όμως έτσι;

Δικαιούται ο Μεταξάς να προβάλλεται με ένα τέτοιο φωτοστέφανο.

Άλλαξε τόσο πολύ ο Μεταξάς από το 1915, το 1922, το 1936 και το 1938;

το 1915 είχε καταθέσει ένα Υπόμνημα προς τον φίλο του, μονάρχη της Ελλάδας Κωσταντίνο, με το οποίο εν μέσω Α΄Παγκοσμίου Πολέμου -και ως άνθρωπος των Γερμανών στην Ελλάδα- πρότεινε την φιλογερμανική ουδετερότητα με το επιχείρημα ότι η τελική νίκη θα ήταν των  Κεντρικών Δυνάμεων, δηλαδή των Γερμανών και των συμμάχων τους (Νεότουρκοι, Αυστριακοί, Βούλγαροι κ.λπ.) Στο ίδιο Υπόμνημα -με το οποίο ξεκινά ουσιαστικά ο μοιραίος Διχασμός- ανάφερε ότι οποιαδήποτε ελληνική παρέμβαση ή και σκέψη για ενσωμάτωση της Μικράς Ασίας θα συνιστούσε “αποικιοκρατική πράξη“ και η Ελλάδα θα μετατρεπόταν σε “αποικιοκρατική χώρα”. Την ίδια άποψη θα ενστερνιστεί για δικούς του λόγους το ΣΕΚΕ-ΚΚΕ το 1919 και θα επαναλαμβάνεται έως σήμερα ως μέγα επιχείρημα από διάφορους σταλινικούς και όχι μόνο, θαυμαστές  του νεοτουρκικού εθνικισμού και της κεμαλικής μιλιταριστικής Τουρκίας.

το 1922, την  Άνοιξη,  δεν είχε δεχτεί την αρχιστρατηγεία του Μικρασιατικού Μετώπου μετά την αποπομπή του Παπούλα. Η ανάληψη της αρχιστρατηγείας από τον Μεταξά θα εξασφάλιζε την ύψιστη αμυντική δυνατότητα της ελληνικής πλευράς και θα απέτρεπε την τραγική κατάρρευση που επέφερε η διοίκηση Χατζανέστη. Η τελική Καταστροφή του Αυγούστου του ’22 και η τρομακτική σφαγή του χριστιανικού πληθυσμού που ακολούθησε από το νικητή Μουσταφά Κεμάλ, φέρει ΚΑΙ την σφραγίδα του Ιωάννη Μεταξά.

Η στάση του κρίθηκε ως αντεθνική από τους ιδεολογικούς του φίλους. Ο ομοϊδεάτης του Γεώργιος Βλάχος, εκδότης της Καθημερινής είχε αμφισβητήσει πλήρως τον πατριωτισμό του Μεταξά, γράφοντας στην στήλη του (25-8-22) ότι «περιμένει ως κόραξ την καταστροφήν, τον θάνατον, από τον οποίον πρόκειται να τραφεί η φιλοδοξία του». Και συνεχίζει: «Ενας ”κύριος” εισέρχεται εις την Σχολήν των Ευελπίδων, τρέφεται εκεί και εκπαιδεύεται δι’ εξόδων του Κράτους ……….» και καταλήγει ο Γεώργιος Βλάχος  «- Είμαι ο κ. Αντιστράτηγος. Θέλω να γίνω πρωθυπουργός… Έχω τα χαρτιά μου εντάξει : ”Τα έχω ειπή”  Αλλά η Ελλάς έχει εργασίαν, μαζεύει τα τέκνα της. Αν δεν είχε θα έπαιρνε την σκούπαν και θα του έλεγε εκεί , εις την Οδόν:  ΄΄Φύγε απ’ εδώ, Άνθρωπε μικρέ, που περίμενες να κατασκευάσης πρωθυπουργικόν φράκον από τα Ράκη. Φύγε από εδώ, ανυπότακτε στρατιώτα των αναγκών μου, αυτόκλητε κηδεμόνα της ατυχίας μου, τέκνον άχρηστον, άνθρωπε μηδέν΄΄. Αυτό θα έλεγε είς τον Αντιστράτηγον κ. Μεταξαν, δακρύουσα η Ελλάς, αν έστρεφε ποτέ προς τον κ. Μεταξάν η Ελλάς τα βλέμματα …»

το 1936, στις 4 Αυγούστου, κηρύσσει πραξικόπημα. Στην Ελλάδα επικρατεί για πρώτη φορά ο ολοκληρωτισμός και ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζεται ως “εχθρός” και τίθεται στο περιθώριο των εξελίξεων.

το 1938, με αφορμή το θάνατο του Μουσταφά Κεμάλ,  μετονόμαζε προς τιμήν του Τούρκου δικτάτορα την Οδό Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ και με το ελληνικό δημόσιο χρήμα αγόραζε από τον ιδιώτη που το κατείχε το  σπίτι όπου υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Κεμάλ και το  χάριζε στο τουρκικό κράτος.

Πέρα απ’ όλα αυτά, την καλύτερη απάντηση στο ερώτημα γιατί είπε ΟΧΙ   την έδωσε ο ίδιος ο Μεταξάς στις 30 Οκτωβρίου, όταν μίλησε στους συντάκτες του αθηναϊκού Τύπου. Τι ήταν αυτό λοιπόν που έκανε τον Μεταξά να πει το “ΟΧΙ” στους Ιταλούς φασίστες ομοϊδεάτες του; Γιατί ο Μεταξάς ιδεολογικά ήταν ομόφρων του φασισμού και του ναζισμού. Και επιπλέον ο ίδιος στο Ημερολόγιό του  αυτοπροβάλλεται ως ο υπέρτατος κάτοχος της ναζιστικής αλήθειας: «Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου Κράτος αντικομμουνιστικό. Κράτος αντικοινοβουλευτικό. Κράτος ολοκληρωτικό……. Επομένως , αν ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι αγωνίζονταν πραγματικά για την ιδεολογία που υψώσανε για σημαία έπρεπε να υποστηρίζουν παντού την Ελλάδα με όλη τους την δύναμη…» (Προσωπικό Ημερολόγιο του Ι. Μεταξά , τόμ. Δ. σελ 553).

Σύμφωνα με την άποψη του ιδίου το «ΟΧΙ» ήταν επιβεβλημένος μονόδρομος, εφόσον ο Χίτλερ του είχε δηλώσει σαφώς ότι ουδετερότητα της Ελλάδας, δηλαδή συμμαχία με τον Άξονα, θα σήμαινε ότι παραχωρείται η Ήπειρος έως και την Πρέβεζα στους Ιταλούς και η Ανατολική Μακεδονία και Θράκη στους Βουλγάρους.

Βέβαια, όσον αφορά τις συναισθηματικού τύπου προσεγγίσεις είτε φιλομεταξικές, είτε αντιφασιστικές, είναι αποκαλυπτικές του κυρίαρχου μανιχαϊστικού νεοελληνικού τρόπου ανάγνωσης της ιστορίας. Και ακριβώς σ’ αυτού του επιπέδου την προσέγγιση –που είναι προσφιλής στη «Χρυσή Αυγή»– καλό είναι να υπενθυμίζεται ο βίος και η πολιτεία του επίμαχου ανδρός (Ιωάννης Μεταξάς) ο οποίος κουβαλά στις πλάτες του πολλές απ’ τις ευθύνες:

– ενός τρομακτικού Διχασμού (1915),

-μιας σκληρής αντι-μικρασιατικής στάσης,

-μιας μοναδικής Καταστροφής (1922),

-τη χωρίς αντίσταση παράδοση των χριστιανικών πληθυσμών της Ιωνίας στις κεμαλικές συμμορίες το Σεπτέμβρη του 1922 και στο τέλος

-μιας ακραίας φιλο-ατατουρκικής και αντιπροσφυγικής συμπεριφοράς καθ’ όλη τη διάρκεια του μεσοπολέμου που θα κορυφωθεί με την μετονομασία της Οδού Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ (1938)…..

 

Οι σταλινικές διώξεις στη νεοναζιστική ρητορική

Ένα από τα θέματα που φαίνεται να εντάσσει η «Χρυσή Αυγή» στην επιχειρηματολογία της είναι η αναφορά στις σταλινικές διώξεις που συνέβησαν στην ΕΣΣΔ κατά της ελληνικής σοβιετικής μειονότητας από την περίοδο 1937-38. Η πρόσφατη ενσωμάτωση στην επιχειρηματολογία της αυτού του ζητήματος φαίνεται να έχει δύο στόχους: αφενός να αποκαλύψει την πραγματική σταλινική παλινδρόμηση του ΚΚΕ και να τη χρησιμοποιήσει ώστε να απαξιώσει το κόμμα αυτό στα μάτια του ελληνικού λαού ταυτίζοντάς το με μια σκληρή τρομοκρατική και αντιλαϊκή πρακτική και αφετέρου να προσεταιριστεί τους Πόντιους νεοπρόσφυγες της σοβιετικής κατάρρευσης.

Η προπαγάνδα της νεοναζιστικής οργάνωσης βασίζεται σε πολύ απλοϊκά σχήματα που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τα πραγματικά γεγονότα, ούτε βέβαια με το ιστορικό πλαίσιο εντός του οποίου αυτά πραγματοποιήθηκαν.

Η μεγάλη αλλαγή που συνέβη το 1917 στη πανσλαβιστικής ιδεολογίας και πολιτικής  Ρωσική Αυτοκρατορία επηρέασε καθοριστικά τη ζωή των πολυάνθρωπων και ακμαζουσών ελληνικών παροικιών. Οι Έλληνες της Ρωσίας συμμετείχαν στα γεγονότα. Τους βλέπουμε να εντάσσονται σ’ όλες τις πολιτικές τάσεις και να εκφράζονται με έναν ιδιαιτέρως τολμηρό τρόπο για τα καθημερινά, αλλά και τα εθνικά τους ζητήματα. Με την πλήρη κυριαρχία των μπολσεβίκων εγκατέλειψαν το χώρο της παλιάς ρωσικής Αυτοκρατορίας όλοι όσοι ανήκαν σε διαφορετικές πολιτικές ομάδες. Μεταξύ αυτών και ο μεσνσεβίκος –δηλαδή δημοκράτης μαρξιστής, ήτοι σοσιαλδημοκράτης- Γιάννης Πασαλίδης, που αργότερα θα ιδρύσει το κόμμα της ΕΔΑ στην Ελλάδα.

Στην ΕΣΣΔ θα παραμείνουν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες και θα διαμορφωθεί μια νέα ελληνική μπολσεβικική ηγεσία, η οποία θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να αναπτύξει πολιτισμικά και πολιτικά τις ελληνικές κοινότητες. Διαμορφώθηκε έτσι ένας σημαντικός και πολυάνθρωπος σοβιετικός ελληνισμός, πλήρως αυτονομημένος από την Ελλάδα και σε σύγκρουση με το ιδεολόγημα της “μητέρας-πατρίδας”. Ο  ελληνισμός αυτός συγκροτήθηκε τότε σ’ ένα ιδιαίτερο ελληνικό κέντρο, απέκτησε εσωτερική ζωή και ενδιαφέρουσες δομές, υπήρξε το καταφύγιο και το αποκούμπι των κυνηγημένων αριστερών από την “αστική Ελλάδα”, συνομίλησε ισότιμα με το σοβιετικό περιβάλλον,  υλοποίησε τις πλέον προχωρημένες ιδέες του ελληνικού δημοτικισμού (που σήμερα μας παραξενεύουν αρκετά).

Με βάση λοιπόν τα πραγματολογικά δεδομένα που έχουμε, κατανοούμε με σαφήνεια ότι το ελληνικό στοιχείο της Σοβιετικής Ένωσης συμμετείχε σε όλα τα ιστορικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν την περίοδο του μεσοπολέμου και βίωσε με τον πιο δραματικό τρόπο τις εγγενείς αδυναμίες του σοβιετικού συστήματος. Ανέπτυξε επί πλέον στο νέο περιβάλλον την επιτρεπτή για τη σοβιετική εξουσία προβληματική  για  τον πολιτισμό και διατύπωσε πολιτικά αιτήματα, με αποτέλεσμα την εμφάνιση ενός ιδιόμορφου ελληνικού σοβιετικού λόγου. Οι σοβιετικοί Έλληνες και η μπολσεβικική τους ηγεσία, αξιοποίησαν πλήρως τις δυνατότητες που έδινε η σοβιετική πολιτική αντίληψη για τα πολιτιστικά δικαιώματα των εθνών. Δημιουργήθηκαν 4 Αυτόνομες Σοβιετικές Ελληνικές Περιοχές (Gretsiski Rayion),  συγκροτήθηκε ένα εκτεταμένο εκπαιδευτικό δίκτυο που συμπεριλάμβανε ακόμα και Παιδαγωγικές Ακαδημίες, αναγεννήθηκε το ελληνικό θέατρο, παρουσιάστηκε μια εντυπωσιακή εκδοτική άνθιση με πλήθος ελληνόγλωσσων εφημερίδων και βιβλίων, που βασίστηκε στην ύπαρξη τριών κεντρικών ελληνικών τυπογραφείων (Μαριούπολη, Ροστόφ επί του Ντον, Σοχούμι).

Η αλλαγή της συμπεριφοράς της ηγεσίας δεν ήταν αποτέλεσμα της σοβιετοποίησης της παλιάς ρωσικής κοινωνίας, αλλά αποτέλεσμα μιας μεγάλης εσωτερικής αντεπανάστασης που έφερε στην εξουσία τον Στάλιν και την ομάδα του. Αναμφίβολα η λενινιστική αντίληψη εξουσίας και το μοντέλο-δομή του Κόμματος Νέου Τύπου που εφαρμόστηκε σε μια πανσοβιετική κλίμακα, διευκόλυνε την αναρίχηση του Στάλιν στην εξουσία. Όμως η τελική καταστροφή των ελληνικών σοβιετικών κοινοτήτων  προήλθε αποκλειστικά από το σταλινισμό. Οι Έλληνες της ΕΣΣΔ -μαζί με άλλες μικρές εθνικές μειονότητες- υπέστησαν από το 1937 πολιτιστική γενοκτονία. Με τις διώξεις του 1937-38 εξοντώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της διανόησης και αποσαρθρώθηκε κοινωνική δομή των ελληνικών κοινοτήτων με τη μαζική και βίαιη μετατόπιση του ελληνικού στοιχείου του Καυκάσου στην Κεντρική Ασία. Αυτές ακριβώς οι σταλινικές διώξεις  εξαφάνισαν τα περισσότερα ίχνη του σοβιετικού ελληνικού πολιτισμού του Μεσοπολέμου.

Το εντυπωσιακό στοιχείο, που αποκρύπτεται συστηματικά στην Ελλάδα και από το ΚΚΕ –διευκολύνοντας την πλαστογραφία που επιχειρεί η «Χρυσή Αυγή»– είναι ότι μεταξύ των Ελλήνων θυμάτων του σταλινισμού συμπεριλαμβάνεται και η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ για να αποφύγουν τις αντικομμουνιστικές διώξεις που είχαν ξεκινήσει στην Ελλάδα από το 1928 με το Ιδιώνυμο και κορυφώθηκαν κατά την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά.

 

Η συμπεριφορά του μεταξικού και εμφυλιακού καθεστώτος

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η αντιμετώπιση από τις ελλαδικές αρχές  των θυμάτων του σταλινισμού που επιχειρούσαν να διαφύγουν στην Ελλάδα ή των γυναικοπαίδων (25.000 άτομα περίπου)  που απέλασαν οι Σοβιετικοί το 1939. Ήδη από το 1928 η τότε ελληνική κυβέρνηση είχε απαγορεύσει την ομαδική κάθοδο των Ποντίων προσφύγων που είχαν εγκλωβιστεί στην ΕΣΣΔ, παρότι εντάσσονταν στη Συνθήκη Ανταλλαγής των Πληθυσμών που είχε υπογραφεί στη Λωζάννη.Το πρόσχημα τότε ήταν η αδυναμία της Ελλάδας να υποδεχτεί νέους πρόσφυγες και η υπόθεση ότι οι πρόσφυγες αυτοί εμφορούνταν από κομμουνιστικές ιδέες. Ο Μεταξάς συνέχισε την προηγούμενη πολιτική με την οποία απαγορευόταν να εκδίδονται για τους πρόσφυγες άδειες καθόδου (βίζες) στην Ελλάδα από την ελληνική πρεσβεία της Μόσχας- πλην ελάχιστων περιπτώσεων. Η συμπεριφορά αυτή επί της ουσίας συνιστούσε παραβίαση της Συνθήκης της Λοζάνης για τους πρόσφυγες. Η πολιτική αυτή των πάσης μορφής Eλλαδιτών πολιτικών, συμπεριλαμβανομένου και του Μεταξά, εγκλώβισε στη Σοβιετική Ένωση, δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από το μικρασιατικό Πόντο. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που η ελληνική εθνότητα θρήνησε μεγάλο αριθμό  θυμάτων την περίοδο των μεγάλων σταλινικών διώξεων του 1937-1938, παρότι από τις αρχές του ’38 -ενώ είχαν ξεκινήσει οι μαζικές διώξεις-  λόγω των πιέσεων των προσφυγικών οργανώσεων στην  Ελλάδα είχαν αρχίσει να χορηγούνται άδειες εξόδου σ’ αυτούς που επιθυμούσαν να διαφύγουν.

Η μεταξική κυβέρνηση, που επί των ημερών της άρχισαν οι μεγάλες διώξεις κατά Ελλήνων υπηκόων που διαβιούσαν στην ΕΣΣΔ, δεν προέβη σε τέτοια διαβήματα διαμαρτυρίας που απαιτούσαν τα τραγικά γεγονότα, ούτε χρησιμοποίησε τις σταλινικές διώξεις ως αντικομμουνιστικό επιχείρημα στη σκληρή καταστολή που ασκούσε κατά των κομμουνιστών της Ελλάδας. Ουσιαστικά αποδέχτηκε και συγκάλυψε τις σταλινικές διώξεις.

Χαρακτηριστική είναι η συμπεριφορά προς τους πρόσφυγες του 1938-39. Δηλαδή προς τα 25.000 γυναικόπαιδα κυρίως, που απέλασαν στην Ελλάδα οι σταλινικές αρχές. Αναγκαστικά η μεταξική δικτατορία αποδέχτηκε τους απελαθέντες. Όπως θυμούνται οι πρόσφυγες αυτής της περιόδου, οι ελληνικές αρχές τους αντιμετώπιζαν ως ύποπτους. Το αποκορύφωμα αυτής της στάσης ήταν η υποχρεωτική απομάκρυνση, κατά τη διάρκεια του πολέμου με τον Άξονα, των «ρωσοπροσφύγων», όπως τους αποκαλούσαν, από τη Χαλκίδα, όπου υπήρχε η στρατηγικής σημασίας γέφυρα. Οι πρόσφυγες αυτής της περιόδου ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Πολλοί διέμεναν αρχικά κάτω από στέγαστρα για καπνά. Η κρατική μέριμνα από το δικτατορικό καθεστώς ήταν ανύπαρκτη και οι πρόσφυγες περνούσαν βασανιστικά την πρώτη περίοδο. Ένα μεγάλο μέρος τους είχε αφήσει πίσω συλληφθέντες από το σταλινικό καθεστώς, για τους οποίους ουδεμία μέριμνα σε επίπεδο διπλωματικής παρέμβασης έδειξε το τότε αντικομμουνιστικό καθεστώς, παρόλες τις εκκλήσεις των προσφυγικών οργανώσεων να δραστηριοποιηθεί η ελληνική κυβέρνηση για να σωθούν οι «… χιλιάδες των φυλακισμένων συμπατριωτών».

Ίσως η πιο χαρακτηριστική και αποκαλυπτική εικόνα για το πώς η ελληνική Δεξιά αντιμετώπισε τους Έλληνες ομογενείς της Σοβιετικής Ένωσης κατά την περίοδο των σταλινικών διώξεων, προέρχεται από τη σύσκεψη που έγινε το στο ελληνικό  Υπουργείο Εξωτερικών το Σεπτέμβριο του 1949, μετά τις μαζικές βίαιες εκτοπίσεις των χιλιάδων Ποντίων του Καυκάσου (Ελλήνων υπηκόων) στην Κεντρική Ασία.  Μια από τις ιδέες που κατατέθηκαν ως «Η μόνη πρακτική απομένουσα, οδός αύτη ενεργείας…» ήταν: «…δέον να καταβληθεί υστάτη προσπάθεια… παρά τη Γαλλική Κυβερνήσει ίνα χορηγήσει αύτη άδειαν να μεταφερθούν οι εις άλλας περιοχάς της Ρωσίας ευρισκόμενοι Έλληνες,  εις Μαρόκον

————————————————-

Μεγάλο μέρος των φωτογραφιών του αφιερώματος προέρχονται από: http://jungle-report.blogspot.gr/2012/03/blog-post.html]

————————————————

ΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ, ΣΤΗΝ ΕΥΞΕΙΝΟ ΛΕΣΧΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
(Ο ΚΙΣΑ ΜΠΑΤΖΑΚ ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΜΑΤΑΙΩΣ…)


«….. Χαρακτηριστικό επεισόδιο που θα δείξει την αντίθεση του οργανωμένου δημοκρατικού ποντιακού χώρου στο δωσιλογισμό, θα είναι η συνάντηση του Κυριάκ
ου Παπαδόπουλου, γνωστότερου ως Κισά Μπατζάκ, με τον Θ. Θεοφυλάκτου, στέλεχο του ποντιακού κινήματος ανεξαρτησίας, εκδότη της εφημερίδας Ελεύθερος Πόντοςστο Βατούμι και ιδρυτικό μέλος και πρόεδρο της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης. Ο Π. Δαδούλης και ο Κισά Μπατζάκ, ηγετικές προσωπικότητες του δωσιλογικού Ελληνικού Εθνικού Στρατού (ΕΕΣ) επισκέφτηκαν την Εύξεινο Λέσχη για να ζητήσουν χρηματική ενίσχυση και υποστήριξη στην στρατολογία εθελοντών. Ο Κισά Μπατζάκ ρώτησε εάν «έκαμε καλά που πολέμησε με εχθρικά όπλα τους Συνέλληνες». Η αρνητική απάντηση του Θεοφυλάκτου και η συνολικά αρνητική του στάση εξόργισε τον Κισά Μπατζάκ, ο οποίος αφού έβρισε τους Τραπεζούντιους, τράβηξε το πιστόλι και το έβαλε στο μέτωπο του προέδρου της Ευξείνου Λέσχης. Ο Θεοφυλάκτου δε λύγισε και έτσι τα σχέδια των δωσίλογων με την Εύξεινο Λέσχη δεν ικανοποιήθηκαν….»https://kars1918.wordpress.com/…/02/03/refugee-conventions/

Η δωσιλογική ηγεσία του ΕΕΣ (Ελληνικός Εθνικός Στρατός-εξέλιξη του κατοχικού δημιουργήματος των «Ελληνικών Εθελοντικών Λόχων Ασφαλείας»), που υπαγόταν κατευθείαν στα Ες-Ες, στη Βιέννη με Γερμανούς αξιωματικούς, μπροστά στη Στρατιωτική Λέσχη. Πρώτος από δεξιά διακρίνεται ο Παναγιώτης Δαδούλης, τρίτος ο Μιχάλαγας, τέταρτος ο Κισά Μπατζάκ και  πέμπτος ο Αθανάσιος Καπνόπουλος.

————————————————————————

Επίσης διαβάστε:   ‘Οταν η Χρυσή Αυγή προσχωρούσε στη νεοναζιστική Διεθνή “Νέα Ευρωπαϊκή Τάξη” και στη “Διακήρυξη της Βαρκελώνης”, 1981

Αποκαλυπτικά ντοκουμέντα που φανερώσουν την νεοναζιστική φυσιογνωμία της Χ.Α. δημοσιεύονται εδώ:

http://jailgoldendawn.wordpress.com/2014/06/23/%CE%BC%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CF%82/

51 comments so far

  1. Γεωργία on

    Ἕνας ἄλλος βασικός λόγος πού εὐνοεῖ τήν ἑδραίωση τῆς νεοναζιστικῆς παράταξης στήν Ἑλλάδα τῶν τελευταίων χρόνων εἶναι ἡ συστηματική ἐπιχείρηση ἀποδόμησης τῆς Ἱστορίας ἀφενός καί τῆς παραδοσιακῆς ὀρθόδοξης στοχοθεσίας τῶν Ἑλλήνων ἀφετέρου. Καί οἱ δύο πλέον μέ ἐπιμέλεια διδάσκονται καί καλλιεργοῦνται μέσα ἀπό τά σχολικά μας ἐγχειρίδια. Τό κενό ἔρχεται νά συμπληρώσει ἡ ἀνωτέρω νεοεποχίτικη σατανιστική ὀργάνωση μέ τό ἔνδυμα τῆς φιλανθρωπίας.

  2. Ασημαυγίτης on

    1) Ο Μιχαλολιάκος υμνεί τον Χίτλερ! (Νο1)

    2) ΕΠΑΙΝΟΙ ΤΗΣ «ΚΟΥ ΚΛΟΥΞ ΚΛΑΝ» ΣΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

  3. L on

    ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ?

    http://deltio11.blogspot.gr/2012/12/blog-post_3979.htm

    ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥ «Η ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» (OΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΣΤΡΑΤΟΙ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥΣ, 1916‐1920)

  4. Μικρασιάτης on

    H της εκδήλωσης που μας παρέπεμψες γράφει τα εξής:

    » ΟΜΙΛΗΤΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΥΣ,
    Ο ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΜΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΤΖΑΡΑΣ

    Ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος είναι ένας διωκόμενος από το ιουδαϊκό κατεστημένο καθηγητής Ιστορίας και για το λόγο αυτό άνεργος. Την έδρα του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κατέχει παράνομα ο τροτσκιστής- εθνομηδενιστής Α.Λιάκος. Ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Τις γυμνασιακές του σπουδές τις έκανε στην Ιταλική Σχολή και μετά φοίτησε στο πανεπιστήμιο Αθηνών και στην Εcole des Hautes Etudes en Sciences Sociales, στο Παρίσι, όπου το 1978 αναγορεύθηκε διδάκτωρ στην Ιστορία. Κατα τα τελευταία χρόνια ασχολείται συστηματικά με το ζήτημα του Εθνικού Διχασμού…»

    Όλα τους ένα κι ένα λουλούδια του παλαιοελλαδιτισμού….

  5. Βλάσης Αγτζίδης on

    Μικρασιάτη έχεις δίκιο.

    Οι «Επίστρατοι» υπήρξαν μια δολοφονική παρακρατική συμμορία των μοναρχικών που κατά τη διάρκεια των Νοεμβριανών(1916) έβαψε τα χέρια της στο αίμα των προσφύγων που λόγω της Γενοκτονίας που είχαν ξεκινήσει οι Νεότουρκοι, είχαν καταφύγει στην Αθήνα από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη.

    Γι τους «Επίστρατους» είχα γράψει στο κείμενό μου «O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία«:

    «…Το Νοέμβριο του ’16, στη φιλογερμανική Αθήνα θα γίνουν σφοδρές συγκρούσεις μεταξύ των Γάλλων, που αποβιβάστηκαν με βάση συμφωνία που υπογράφτηκε, και των παρακρατικών αντιβενιζελικών ομάδων των «Επιστράτων», εμπνευστής και οργανωτής των οποίων ήταν ο Ιωάννης Μεταξάς. Στο στόχαστρο των ένοπλων παρακρατικών θα βρεθούν επίσης οι Κρητικοί της Αθήνας και οι πρόσφυγες από την οθωμανική Ανατολή. Υπήρξε αληθινό πογκρόμ με προγραφή σπιτιών και καταταστημάτων με σημάδεμα με κόκκινη μπογιά. Οι «τίμιοι» βασιλικοί ανέλαβαν να μολύνουν με το αίμα των «προδοτών» βενιζελικών τα όπλα τους. Το σύνθημα των παρακρατικών ήταν: «Ο βασιλιάς μας θα ζώσει το σπαθί, θα σφάξει Αγγλογάλλους και βενιζελικούς μαζί». Ο Γεώργιος Βεντήρης γράφει: από της 19 μέχρι 23 Νοεμβρίου, ωδηγούντο πλησίον του φθισιατρείου «Σωτηρία» Μικρασιάται κυρίως πρόσφυγες και εθανατώνοντο ως κατάσκοποι των Αγγλογάλλων». Ο Φοίβος Γρηγοριάδης υπολογίζει ότι ο αριθμό των δολοφονημένων ήταν περί τους 20. Γράφει: «απλοί άνθρωποι του λαού θα δολοφονηθούν στους δρόμους και στα μικρά Φρουραρχεία (σ.τ.σ συνοικιακά κέντρα των Επιστράτων)»

  6. Βλάσης Αγτζίδης on

    Aγαπητέ τεμέτερον,

    εάν όντως είσαι τ’εμέτερον θα ήθελα να σου υποδείξω κάποια κείμενα:

    Για την πολιτική Βενιζέλου στη Μικρά Ασία:

    https://kars1918.wordpress.com/2010/03/04/svolopoulos-2/

    Για το ρεύμα της ιστορικής αναθεώρησης που έχει προβάλλει από τα ακροδεξιά και εκφράζει (άσχετα ανδεν το ομπολογεί) το πνεύμα της Μικράς πληνΕντίμου Ελλάδος που οδήγησε στη Μικρασιατική Καταστροφή και στην καταπίεση των προσφύγων καθ’ όλο το Μεσοπόλεμο:

    Η κίνηση για την αναθεώρηση της Δίκης των Εξ αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου.

    Τακείμενα που έχω συντάξει για το φαινόμενο αυτό μπορείς να τα βρεις πατώντας ΕΔΩ.

    Είναι δεδομένο ότι ο Βενιζέλος έκανε και αυτός ουκ ολίγα λάθη. Όμως η κριτική δεν μπορεί να γίνει από τη σκοπιά των απογόνων των αντιπροσφύγων υμνητών του Λαϊκού Κόμματος, του Μπάρμπη και των νοσταλγών της χούντας, του Μεταξά και της Μοναρχίας….

  7. Γιώργος on

    Αγαπητέ κύριε Αγτζίδη. Σέβομαι την ενασχόληση σας για την προβολή της Γενοκτονίας των κοινών μας προγόνων. Είστε απο τους λίγους που μιλούν. (Και Ναι είμαι τεσέτερον στην καταγωγή βεβαίως, αλλά με χωρίζει απο εσάς η ιστορική ερμηνεία της περίοδου των δυο πρώτων δεκαετιών του εισκοστου αιώνα)

    Έχω γράψει και παλαιότερα στην σελίδα σας αυτή για την καταγωγή των υπαιτίων της Γενοκτονίας οι οποίοι μέχρι και σήμερα κυβερνούν την Ελλάδα με τα καταστροφικά αποτελέσματα που όλοι βλέπουμε, αλλά εισέπραξα μια ισχυρή αντίδραση τόσο απο εσάς όσο και απο τους «πόντιους και αριστερούς». (Αυτός ο τίτλος και μόνο προκαλεί μια ρηγη αν αναλογιστεί κανείς τι πέρασαν οι δικοί μας, απο τους Μπολσεβίκους, τους Κομμουνιστές της ΕΣΣΔ) . Πρέπει να ακούμε απόψεις απ’όπου κι αν προέρχονται. Τα ψίγματα αλήθειας παίρνουμε, τα υπόλοιπα τα πετάμε.

    Υπάρχει θα έλεγα μια δογματική να την πω, αφήγηση της ιστορικής αυτης περιόδου τόσο των «μπουμπουκιών της ακροδεξιάς» (αναμφίβολα ακροδεξιών, αλλά λένε αλήθειες που και που, τις οποίες εσείς πεισματικά αρνείστε) όσο και απο εσάς. Γι’αυτό το λόγο παρέθεσα τον σύνδεσμο και μόνο. Αρνείστε το αυταπόδεικτο γεγονός πως η Ελλάδα τα τελευταία 100 χρόνια, αλλα συγκεκριμένα στις αρχές του 20 ου αιώνα ΔΕΝ κυβερνήθηκε απο Έλληνες αλλά απο μη ελληνικής καταγωγής πράκτορες ξένων συμφερόντων , τύπου ΓΑΠ . Η πολύ ευκόλη ερμηνεία ότι «ναι έκαναν λάθη οι βενιζελικοι και ο Βενιζέλος» δεν γίνεται πιστευτή και περισσότερο μοιάζει με απουσία διάθεσης εις βάθους έρευνας. [Αναφέρετε συνέχεια τη Ρόζα Λούξεμπουργκ. Ποιά είναι αυτή η γαχπιά; Η γκόμενα του Τρότσκι που με τα λεφτά των Ροκφέλερ και Ρότσιλντ έκανε επανάσταση στην Ρωσία. Τα πιόνια ήταν αυτά. Αυτούς που κρύβονταν πίσω απο αυτούς ούτε που τους αγγίζετε] Θα μου πείτε βέβαια πρόβλημα σου φίλε, αλλά βλέποντας σήμερα την περίπτωση ΓΑΠ αλλά και αυτών που τον διαδέχτηκαν ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ Ο ΓΑΠ ΑΡΧΗΣΕ δεν αναρωτιέστε μήπως υπήρχαν ΓΑΠ και εκείνη την εποχή; Τα ίδια δίπολα που μοιράζονταν την προδοσία , τη μισή ο ένας, την άλλη μισή ο άλλος. Βενιζελικοί & αντι-βενιζελικοί,

    Ο Χατζάρας και η ομοϊδεάτες του μπορεί να είναι αυτοι που λέτε αλλά σε κάποια σημεία τολμούν αυτό που εσείς δεν τολμάτε. Κατονομάζουν ποιοί βρίσκονται πίσω απο όλα αυτά, και τότε και τώρα. Ποιά η σχέση της Θεσσαλονίκης και εκείνων που την κατοικούσαν και υπερείχαν πληθυσμιακά, με το κίνημα των Νεότουρκων; Εδώ στη δική σας ιστοριογραφική προσέγγιση υπάρχει ένα τεράστιο κενό, μια αποσιώπηση. Και αυτό είναι που με προβληματίζει . Όσο ακραίοι είναι αυτοί, άλλο τόσο ακραίο είναι να αποσιωπάς γεγονότα και καταστάσεις , όντας «πολιτικά ορθοί» . [ οχι δεν ήταν έτσι, όχι … εε αυτά είναι γνωστά αλλά δεν ήταν έτσι …καλά εντάξει] Την ίδια πολιτική ορθότητα παρατηρεί κανείς και όταν αναφέρεται στα γεγονότα της Κύπρου, στις εξελίξεις της περιόδου μετά την Χούντα, της Δημοκρατικής κυβέρνησης. Και όλως παραδόξως όπου υπάρχει μια μεγάλη καταστροφή των Ελλήνων, οι ίδιοι άνθρωποι που διέπραξαν προδοσία , βαπτίζονται Εθνάρχες.

    Άνθρωπε δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου; Σε ποιόν ανήκουν οι τράπεζες τις οποίες διέσωσε το κράτος δινοντας τους πάνω απο 100 δις ευρώ;; Κανένας Έλληνας υπάρχει ανάμεσα τους; Σε ποίον ανήκουν τα κανάλια που σου παίζουν τα ντοκιμανταίρ που λένε πως πριν το 1821 δεν υπήρχε Ελληνικό έθνος;; Ποιοί είναι οι αρχηγοί των κομμάτων που αφού εκτέλεσαν το δικό τους κομμάτι της προδοσίας παρέδωσαν το χρίσμα σε ομόθρήσκους τους και ομοεθνείς τους. Ποιά Αριστετρά και ποιός Σοσιαλισμός;; Δεν σας καταλαβαίνω ειλικρινά. Κάνετε πως δεν καταλαβαίνεται ή πράγματι πιστευετε αυτά του «πόντος και αριστερά»?

    • Βλάσης Αγτζίδης on

      Γιώργο τα των μπολσεβίκων, Ρόζας Λούξεμπουργκ, Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ, ελληνικής σταρτιωτικής εκστρατείας στηνΟυκαρανία, σοβιετο-τουρκικής φιλίας και συνεργασίας, κ.ά. έχουμε συζητήση παλιότερα. Οπότε είναι άχαρο να επανέλθω.

      Ούτως οι άλλως, οι μπολσεβίκοι ΔΕΝ ΗΤΑΝ σύμμαχοι της Αντάντ και της Ελλάδας, ούτε των συμμάχων και πορεύτηκαν με βάση τα κυνικά τους συμφέροντα.

      Εάν θέλουμε να ασκησουμε κριτική θα περιωριστούμε κατά προτεραιότητα στην πολιτική της Ελλάδας και των πολιτικών εκείνων δυνάμεων που άσκησαν εξουσία, καθώς και στη στάση των συμμάχων.

      Ο Χατζάρας και οι ομοϊδεάτες του είναι απόγονοι του πιο σκληρού αντιμικρασιατικού και αντιπροσφυγικού κατεστημένου, στο οποίο οφείλονται τα πλείστα όσα δεινά κληροδοτήθηκαν σε τούτον εδώ τον τόπο. Φυσικά είναι τραγικό εάν έχουν καταφέρει με τον αντισημιτικό τους λόγο να εξαπατούν τα θύματα της πολιτικής των πολιτικών τους προγόνων…

      Οσον αφορα τα του «Πόντος και Αριστερά» πήγαινε εκεί να καταθέσεις τους προβληματισμούς σου.

  8. Γιώργος on

    Και κάτι ακόμα. Δεν θα έπρεπε ειδικά εσείς οι Πόντιοι του ’22 (εγώ είμαι Ρωσοπόντιος του ’92 χαχαχα))) , οι Μικρασιάτες οι Ανατολικο- Θρακιώτες να διεκδικήσετε να έχετε και εσείς καθεστώς αφορολόγητου; Και οι οργανώσεις σας να είναι Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου;; Γιατί κάποιοι μπορούν όχι μόνο να ΜΗΝ πληρώνουν φόρους στο κράτος αλλά και να ΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ κατα το δοκούν τα έσοδα απο απο την φορολόγηση των επιχειρήσεων τους, και κάποιοι άλλοι όχι;;
    Οι Πόντιοι και Αριστεροί ΟΥΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ;; ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ;;;

    Και ένα τελευταίο. Πραγματικά ενδιαφέρομαι πάρα πολύ να μάθω για τις σχέσεις μεταξύ των Ποντίων -Μικρασιατών-Θρακιωτών του ΄22 μεταξύ τους όσο και για το άν η αντιμετώπιση ήταν ίδια προς όλους απο το κράτος. Γιατί δεν διεκδικήσατε ενωμένοι,έστω την δεκαετία του ’90, αλλά ΕΝΩΜΕΝΟΙ όμως την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής απο το κράτος;;

    • Βλάσης Αγτζίδης on

      Γιώργο, κατ’ αρχάς δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη των απογόνων των προσφύγων του ’22. Η ευθύνη πάντα είναι ατομική…

      Τώρα όσον αφορά την κριτική προς τις οργανώσεις,νομίζω ότι θα άξιζε να απευθύνεις τα ερωτήματά σου σ’ αυτές:

      -πρωτίστως την ΠΟΕ (Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας) και κατόπιν
      -στην ΠΟΠΣ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσφυγικών Σωματείων)

      Αν σου απαντήσουν θα σε παρακαλούσα να μας κοινοποιήσει ςτις απαντήσεις!!!

      Προσωπικά μπορώ να απαντήσω σε θέματα ιστορίας με βάση τα συγκεκριμένα στοιχεία που έχουμε στα χέρια μας για κάθε περίοδο και θέμα. Όπως επίσης να δεχτώ και κριτική για τέτοια θέματα. Αλλά αφορισμούς εφ’ όλης της ύλης δεν μπορώ να δεχτώ…..

      Και ως παράκληση σου το γράφω: «μην ξαναχρησιμοποιήσεις ειρωνικό ύφος εδώ.»

  9. Γιώργος on

    Εγώ κ.Αγτζίδη εγώ συλλέγω ψίγματα αλήθειας. Αυτό κάνω. Ακούω τι λέει ο ένας, ακούω τι λέει και ο άλλος και βγάζω συμπεράσματα και για την ιστορική περίοδο που με ενδιαφέρει και για τους ομιλούντες.Δεν ξέρω αν σας πείραξε το ειρωνικο μου ύφος ή η ουσία των όσων έγραψα. Δεν είπα να πάμε να ψηφίσουμε Χρυσή Αυγή και Σπύρο Χατζάρα, αλλά λέω ας ακούσουμε τι λένε, για συγκεκριμένους ανθρώπους που έπεξαν κυρίαρχο ρόλο στα γεγονότα της τότε εποχής. Το ότι είναι αντιμικρασιάτες και εκφραστές αντιδραστικότητας το γνωρίζω αλλά μπορεί να λένε και αλήθειες όμως. Στην δική μου ειρωνεία αντιπαραθέτετε επιμονή σε δογματικές ερμηνείες. Αν θέλετε σβήστε τα σχόλια μου, εγώ τα έγραψα για να τα διαβάσετε πρώτα εσείς.
    Απλώς ο κόσμος το ‘χει τούμπανο κι εμείς (οι πόντιοι) ούτε κρυφό καμάρι. Δεν γνωρίζουμε. Και επειδή εσείς ως ιστορικός ασχολείστε με αυτό το ζήτημα σε εσάς απευθύνομαι. Δεν είναι σωστό κατα την δική μου ταπεινή γνώμη να αθωώνουμε τους γεννήτορες του Νεοτουρκισμού. Αυτό είναι έγκλημα πιστεύω, όχι η ειρωνεία.

    [ Θα σας φέρω ένα παράδειγμα, σήμερα το πρωϊ, άκουγα στο ραδιόφωνο μία εκπομπή με τον ακαδημαϊκό Ζήση Παπαδημητρίου (ΑΠΘ). Και όσες φορές τον είχα ακούσει παλαιότερα, μου έδινε την εντύπωση ανθρώπου που αποκωδικοποιεί σωστά τις αιτίες τις κρίσης, οι οποίες έλεγε είναι πρωτίστα ηθικές πολιτιστικές και ύστερα οικονομικές. Σύμφωνοι λέω, αξιόλογος άνθρωπος μου αρέσουν οι απόψεις του. Ωσπου σήμερα εκστόμησε την εξής φράση η οποία ανέτρεψε πλήρως την εικόνα μου γι’αυτόν. Υπάρχει λέει ένα ελληνικό ανθρώπινο δυναμικό στο εξωτερικό, όπως ο αδελφός του πρώην πρωθυπουργού Σημήτη!!!!! , απο τη Γερμανία. Μου ήρθε ο ουρανός κατακέφαλα. Ο αδελφός του αρχιερέα της διαπλοκής, που όσο ο ένας αδελφός ήταν πρωθυπουργός εδώ, ο άλλος αδελφος κατείχε σημαντικό αξίωμα στην γερμανική βουλή, και εντελώς τυχαία σε αυτήν την περίοδο συνέβησαν τα γεγονότα στα Ίμια, τα χρηματηστήρια, οι μίζες του Χριστοφοράκου και η αύξηση των γερμανικών εξαγωγών κατα 80% προς την Ελλάδα. Μιλάμε τωρα για ιστορικά γεγονότα, τα οποία όμως οι διαννοούμενοι τα παρερμηνεύουν και τα παρουσιάζουν εντελώς διαφορετικά απ’οτι συνέβησαν. Απογοητεύτικα. και όμως ο άνθρωπος αυτός θεωρείται διαννοούμενος και την γνώμη του την ζητούν ]

    Αν είναι να μιλάμε για την Γενοκτονία τουλάχιστον ας αφήνουμε και ένα περιθώριο, για απόψεις που δεν συμβαδίζουν με την δική μας προσέγγιση. Θα πρέπει να ψαχτεί το συγκεκριμένο θέμα. Ειδικά όταν οι προεκτάσεις του φτάνουν μέχρι σήμερα και επηρεάζουν τις ζωές μας και ΣΗΜΕΡΑ. Δεν πρόκειται για την εξέταση μόνο μίας εποχής. Είναι η ίδια αιτία που κατέστρεψε και σήμερα την χώρα.

    Δεν ήταν ο σκοπός μου να σας στεναχωρήσω.
    Αλλά Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Τα Μπεστ Λιτόφσκ και άλλα τινά δεν εξηγούν τίποτα. Θέλει Κάκαλα.

  10. Γιώργος on

  11. ANTONIS GALIATSATOS on

    EXEI MESATOU ANTIKOMMOUNISTIKA STOIXEIA
    DEN HTAN ..STALINIKES DIOXEIS ALLA THS K.E. TOU KKSE SYLOGIKES APOFASEIS GIA THN PROSTASIA THS NEOTEYKTHS SOSIALISTIKHS EPANASTASHS…O STALIN HTAN ENAS »TELIOS ANTHROPOS ME POLES IKANOTITES KAI OXITITA PNEYMATOS.CHORIS IDIOTELIA KAI PROSOPIKO SYMFERON . TETIOI GENNIONTE …ENAS KATHE 1000 CHRONIA.
    OTAN PETHANE H PERIOYSIATOY HTAN: MIA CHLENH KAI DYO ZEYGARIA MPOTES , ENA PALIO GIA KATHE MERA KAI ENA KENOURIO GIA THN PARELASH.!!!!!!

  12. Lazogermanos on

    Ανοιχτό γράμμα 265 Ελλήνων μαθητριών και μαθητών της Γερμανίας

    (Μόναχο, Στουτγάρδη, Φρανκφούρτη, Ντύσελντορφ, Κολώνια, Λεβερκούζεν, Μπόχουμ, Έσσεν, Γκέτερσλο)

    Είμαστε Έλληνες μαθητές και μαθήτριες στη Γερμανία. Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε γεννηθεί εδώ. Οι οικογένειές μας αναγκάστηκαν εξαιτίας των δυσκολιών να μεταναστεύσουν τις προηγούμενες δεκαετίες στη Γερμανία, αλλά και τώρα εξαιτίας της κρίσης στην Ελλάδα. Με αυτό μας το γράμμα θέλουμε να εκφράσουμε την οργή μας και την καταδίκη μας για τις επιθέσεις σε βάρος μεταναστών, εργαζομένων και συμμαθητών μας στην Ελλάδα από τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής.

    Σαν παιδιά μεταναστών στην Γερμανία γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τι σημαίνει ρατσιστική βία, τι σημαίνει ναζισμός. Εμείς και οι οικογένειές μας έχουμε έρθει πολλές φορές αντιμέτωποι με τη δράση ναζιστικών οργανώσεων στη Γερμανία σαν τη Χρυσή Αυγή, που επιτίθενται στους ξένους εργάτες που ζουν και εργάζονται στη Γερμανία. Η ρατσιστική βία δεν ξεχωρίζει νόμιμους και παράνομους μετανάστες, έχει ένα και μόνο στόχο. Να διχάσει τους λαούς, τους εργαζόμενους, τους νέους για να μην βλέπουν τον πραγματικό υπεύθυνο για τα προβλήματά τους.

    Θέλουμε να γνωρίζετε ότι κάθε φορά που η ναζιστική Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα κυνηγά μετανάστες και χτυπά μαθητές που αγωνίζονται, δίνει πάτημα σε αντίστοιχες φασιστικές οργανώσεις στην Γερμανία να επιτεθούν με τον ίδιο και χειρότερο τρόπο σε εμάς και τους γονείς μας.

    Εμείς που βλέπουμε κάθε μέρα τους γονείς μας να ιδρώνουν για την επιβίωση μας στα εργοστάσια και τις μεγάλες επιχειρήσεις της Γερμανίας, να παλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ σε ένα εστιατόριο ή μια μικρή επιχείρηση, εμείς που σαν μαθητές πολλές φορές δουλεύουμε για να βοηθήσουμε τους γονείς μας, γνωρίζουμε ότι για τα καθημερινά βάσανα της οικογένειάς μας δεν φταίει ο συμμαθητής μας που έχει άλλο χρώμα, άλλη θρησκεία ή είναι από άλλη χώρα.

    Η φασιστική Χρυσή Αυγή και οι αδελφές της ναζιστικές οργανώσεις στην Γερμανία με τα ψέματά τους και τους τραμπουκισμούς τους έχουν ένα στόχο: Να τρομοκρατήσουν εμάς και τους γονείς μας για να μην αντιδράσουμε με τη δίκαιη οργή και αγανάκτηση που κάθε μέρα νιώθουμε, να μείνουν στο απυρόβλητο οι πολιτικές του κεφαλαίου και των κυβερνήσεών του, που εξαθλιώνουν τους εργαζόμενους και τους νέους στην Ελλάδα και τη Γερμανία.

    ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΠΟΜΟΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΧΙΤΛΕΡΙΚΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, ΤΩΝ ΟΜΟΪΔΕΑΤΩΝ ΤΟΥΣ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ!
    ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΓΕΡΜΑΝΙΑ!

    ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΑΣ!

  13. Eίπε ο αλήτης Η. Κασιδιάρης: » Η Ιστορία θα κρίνει τον Χίτλερ εν καιρώ»

    http://users.sch.gr/pchaloul/kalavrita.htm

    Μαρτυρία του Νίκου Φερλελή, από τους επιζήσαντες του ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων

    «Ο Νίκος Φερλελής, ένας από τους επιζήσαντες αφηγείται: “Εκεί που καθόμασταν στη λάκκα [το μέρος που είχαν συγκεντρώσει τους άντρες] όλοι οι άντρες, μας έκαναν νόημα να σηκωθούμε. Και μόλις έπεσαν οι φωτοβολίδες, άρχισαν να μας «θερίζουν» με τα μυδράλλια. Όταν πέσαμε όλοι, πλησίασαν οι Γερμανοί με τα πόδια να βουλιάζουν στο αίμα και σ’ έναν-έναν έδιναν τη χαριστική βολή. Εγώ είχα μείνει ζωντανός. Δυο αδέρφια ακόμα και κάποιοι άλλοι δίπλα μου. Μιαμιάμισυ ώρα είχε κρατήσει η εκτέλεση κι άλλες δυο και περισσότερο η χαριστική βολή. Είχα ένα γείτονα που ζούσε ακόμα και μου λέει: έρχεται η σειρά μας. Εμένα είχε πιαστεί, η αναπνoή και δεν μπορούσα να μιλήσω. Φτάνoυν σε μας, δίνουν δυo πιστoλιές στο γείτονά μου, στο κεφάλι – τον αποτέλειωσαν. Πετάχτηκαν τα αίματά του απάνω μου. Εμένα, όπως είχα το χέρι στο κεφάλι, μου δίνουν μια πιστολιά, η σφαίρα τρύπησε το χέρι μου και με λάβωσε στο μέτωπο. Λέω – πάλι τη γλύτωσα. Δεν πέθανα. Μετά από καμιά δεκαριά λεπτά, έρχεται άλλος, με γραπώνει απ’ το γιακά, μου γυρίζει το πρόσωπο και μου δίνει άλλη μια πιστολιά. Να εδώ, στην κoρφή. Έμεινα για λίγο αναίσθητος. Είχα μουδιάσει ολόκληρος. Τέλος φύγανε. Ανασηκώθηχα τότε ανάμεσα στους σκοτωμένους, κοιτάω και βλέπω από κείνο το δρομάκι εκεί ερχόταν η μάνα μου. Μου λέει – πού είναι οι άλλοι; Είχα άλλα δυο αδέρφια, το Βασίλη και τον Κίμωνα. Bρήκαμε τον έναν, ύστερα και τον άλλον σκοτωμένους. Έφυγα από κει, και θυμάμαι πάταγα μέσ’ στο αίμα και το πόδι μου βούλιαζε ως το γόνα. Το αίμα κύλαγε ποτάμι, είχε φτάσει ως κάτω στο δρόμο … »

    (Π. Ανταίος, Μαύρη Βίβλος της Κατοχής, Αθήνα 1999)

    • Grigoris Masmanidis on

      Άχ βρέ Γιώργο,τί ενδιαφέρον να ακούσουμε και ποιά αλήθεια τους;Και ο Χίτλερ ωραία τα έλεγε,ωραία ακούγονταν στα αυτιά των υποστηρικτών του,σίγουρα,αλλά τί πα να πεί αυτό;Είσαι νέος στην Ελλάδα και δεν τους γνωρίζεις,μπορεί να μήν πιστεύεις ότι είναι και Ναζιστές,μιάς και το αποκρύπτουν τα τελευταία χρόνια,είναι αυτό που λέμε κρυψίνοι,αλλά σίγουρα δεν θυμάσαι ποιοί είναι αυτοί που σας αντιμετώπισαν με μίσος λέγοντας με άσχημο τρόπο το:”Ρωσσοπόντιοι”και σήμερα σας καλούν,εσάς τους ”Ρωσσοπόντιους” μαζί με τούς άλλους πρώην κατατρεγμένους τους,τους Αλβανούς,να πάτε να γίνετε μέλη τους και βλέπω,γνωρίζω ότι πηγαίνουν αρκετοί……δυστυχώς…

      • Βλάσης Αγτζίδης on

        Ποιόν Γιώργο εννοείτε;

      • masmanidisgrigoris on

        Γιώργος on 09/12/2012

        Εγώ κ.Αγτζίδη εγώ συλλέγω ψήγματα αλήθειας. Αυτό κάνω. Ακούω τι λέει ο ένας, ακούω τι λέει και ο άλλος και βγάζω συμπεράσματα και για την ιστορική περίοδο που με ενδιαφέρει και για τους ομιλούντες.Δεν ξέρω αν σας πείραξε το ειρωνικο μου ύφος ή η ουσία των όσων έγραψα. Δεν είπα να πάμε να ψηφίσουμε Χρυσή Αυγή και Σπύρο Χατζάρα, αλλά λέω ας ακούσουμε τι λένε, για συγκεκριμένους ανθρώπους που έπεξαν κυρίαρχο ρόλο στα γεγονότα της τότε εποχής. Το ότι είναι αντιμικρασιάτες και εκφραστές αντιδραστικότητας το γνωρίζω αλλά μπορεί να λένε και αλήθειες όμως. Στην δική μου ειρωνεία αντιπαραθέτετε επιμονή σε δογματικές ερμηνείες. Αν θέλετε σβήστε τα σχόλια μου, εγώ τα έγραψα για να τα διαβάσετε πρώτα εσείς………………………………………………

  14. -Αιτίες εμφάνισης του νεοναζισμού στην Ελλάδα

    Ένα πολύ καλό σχόλιο στο προηγούμενο κείμενο με τίτλο “Η Χρυσή Αυγή και οι πρόσφυγες του ΄22″ έκανε ο Σταύρος.

    Συμβάλλει και αυτός από την πλευρά του στην προσπάθεια αναζήτησης των διαφόρων παραμέτρων που ενυπάρχουν στο φαινόμενο της εμφάνισης του νεοναζισμού σήμερα. Σας το καταθέτουμε, προσαρμόζοντάς το στις ανάγκες ενός αναρτημένου κειμένου:

    1. Η Δεξιά στην Ελλάδα, πάντα ήταν ΑΚΡΟΔΕΞΙΑ, άρα είναι εύκολο για πολλούς ψηφοφόρους της να πετάξουν τη μάσκα του κεντροδεξιού ( πολλοί δεν την φορούσαν καν) και να προσχωρήσουν ανοιχτά στο νεοναζισμό, και

    2. Οι περισσότεροι της ΧΑ είναι δεύτερη και τρίτη γενιά απόγονοι των Εθνικοφρόνων Δοσίλογων της Κατοχής (Χίτες, Ταγματασφαλίτες, κλπ,κλπ) καθώς και οικονομικών δοσιλόγων ή λούμπεν συνεργατών των Γερμανών, που όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά -είμαστε η μόνη χώρα που έγινε αυτό- αλλά έγιναν ο πυρήνας, η ραχοκοκαλιά του μεταπολεμικού κράτους. Ήταν καμπόσοι. Ένας βασικός πυρήνας κάπου 80.000 ταγματασφαλιτών και εθελοντικών σωμάτων, άλλοι τόσοι οικονομικοί δοσίλογοι, βάλτε και τις οικογένειές τους, και τους βασανιστές στη Μακρόνησο και του ΕΑΤ -ΕΣΑ (και τον Κισά Μπατζάκ και τους φοβερούς Κουκουλούδες…) είναι αρκετοί.

    Γνωστά αυτά.

    Αυτό που ξεχνάμε, είναι ότι από εκεί προέρχεται και η παράνοια των νεοναζί, δηλαδή, η σχιζοφρένεια από τη μια να θέλουν να ποζάρουν για εθνο-λάτρες κι από την άλλη να υποστηρίζουν το πιο ανθελληνικό κόμμα που υπήρξε: το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας, τα SS και τις σφαγές των Ελλήνων.

    Πρόκειται για τρελαμένα άτομα, μεγαλωμένα μέσα στη χολή του παλιού βασανιστή και διερμηνέα της Μέρλιν, του σφαγέα της Κοκκινιάς και του χασάπη λούμπεν, που πούλαγε το κομμένο κεφάλι του αντιστασιακού παληκαριού στα λαμόγια της εποχής του Εμφύλιου και έπειρνε λίρες.

    Γιαυτό και το μίσος στην Αριστερά και το ΚΚΕ (το οποίο, μεταξύ μας μάλλον μια μούμια του παλιού εαυτού του είναι και εντελώς ακίνδυνο). Γιατί, μόνο ένα μπορεί να συμβαίνει: ή η Αριστερά και οι Δημοκράτες είναι τέρατα από τα οποία “εμείς”, οι εθνικόφρονες, σας σώσαμε (π.χ. στη Μακρόνησο, όπου τους αναμορφώσαμε) ή αλλιώς τα Τέρατα και οι αιμοσταγείς Προδότες είμαστε εμείς και οι Πρόγονοί μας οι Ταγματσφαλίτες.

    Πραγματικά, αυτή η αντίφαση δεν μπορεί να λυθεί παρά με την επικράτηση μιας μόνο από τις αλληλοαποκλειόμενες οπτικές γωνίες. Καθώς αυτό οι ακροδεξιοί το γνωρίζουν,θα προσπαθήσουν με νύχια και με δόντια και μαχαίρια να αναθεωρήσουν την πρόσφατη Ιστορία μας. Και αν γίνει αυτό, τότε, χέσε μέσα.

    Η αριστερά και οι δημοκράτες κακώς σύρονται πίσω από την ακροδεξιά και τους απολίτικους και κατακεραυνώνουν μόνο την Μεταπολίτευση. Θα έπρεπε να έχουν σα στόχο την απαξίωση ΟΛΗΣ της επίσημης μετεμφυλιακής, δοσίλογης τριτοκοσμικής Ελλάδας, μέχρι και σήμερα, με τη μεταπολίτευση να είναι απλά ένα κεφάλαιο στην Ιστορία της, και μάλιστα, όχι το χειρότερο.

    Και βέβαια υπάρχει και ένας τρίτος λόγος:

    Τα εγγόνια αυτών που πληρώναν τους παππούδες τους, ενισχύουν τώρα τα εγγόνια των τότε τσιρακιών τους. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια και αν συνεχιστεί όλο αυτό, ο Θεός να βάλει το χέρι του

    http://pontosandaristera.wordpress.com/2013/01/09/stavros/

  15. T.F. on

    Αθήνα 9 Ιανουαρίου 2013

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ

    Αποδυναμώστε – Απομονώστε τη «Χρυσή Αυγή».
    Καμιά ανοχή στη δράση της.

    Το Δ.Σ. του Συνδέσμου «ΣΦΕΑ 67-74» εκφράζει τον προβληματισμό και την ανησυχία του στο γεγονός πως ένα τμήμα του λαού μας, ένα τμήμα της νεολαίας μας, παραβλέποντας τις φιλοναζιστικές απόψεις και τις τραμπούκικες πρακτικές της νεοναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», δείχνει ανοχή ή και αποδοχή στη δράσης της. Εκφράζει την ανησυχία του για την κλιμάκωση της τραμπούκικης δράση της.
    Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα τα λαϊκά στρώματα και που οξύνθηκαν απότομα τα τελευταία χρόνια, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του κεφαλαίου, που συνθλίβει το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, των συνταξιούχων, των μικρομεσαίων της πόλης και της υπαίθρου, της νεολαίας και δεν αντιμετωπίζονται με τις τραμπούκικες επιθέσεις των ταγμάτων εφόδου της Χρυσής Αυγής ενάντια στους μετανάστες μικροπωλητές.
    Η μέχρι τώρα τραμπούκικη δράση της, φανερώνει περίτρανα πως αντίπαλος της δεν είναι το σάπιο σύστημα, όπως διατείνεται.
    Προχτές χτύπησαν μετανάστες μικροπωλητές.
    Χτες χτύπησαν βουλευτίνες, σε ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή.
    Σήμερα χτυπάνε τους νεολαίους και τους απεργούς. Δημιουργούν Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας, για να προμηθεύουν φτηνό εργατικό προσωπικό τις μεγάλες επιχειρήσεις.
    Προβάλουν σε εκδηλώσεις τους το μισητό για το λαό μας έμβλημα της δικτατορίας, ως δεδηλωμένοι και αμετανόητοι νοσταλγοί της.
    Επιχειρούν να σπιλώσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου και τους νεκρούς του, σε μια προσπάθεια να συκοφαντήσουν και ακυρώσουν το σύνολο της αντιδικτατορικής αντίστασης 1967-1974, να αποκαθηλώσουν από την εθνική συνείδηση την Εποποιία της Εθνικής Αντίστασης 1941-1944.
    Αύριο, αποθρασυσμένοι από την «δημοσκοπική» τους άνοδο, θα χτυπάνε κάθε άνθρωπο που αντιστέκεται, κάθε άνθρωπο που αντιπαλεύει το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.
    Εμείς, οι πολιτικοί κρατούμενοι της δικτατορίας, που γνωρίσαμε τις πρακτικές του φασιστικού καθεστώτος, τις διώξεις, τις εκτοπίσεις και τα βασανιστήρια, καλούμε τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τη νεολαία, τα μεσαία στρώματα της πόλης και του χωριού, τους αγρότες, να αντισταθούν στις πολιτικές εκείνες που σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο τους οδηγούν στην εξαθλίωση και διαμορφώνουν συνθήκες επώασης και ανόδου του φασισμού. Να αντισταθούν στις πολιτικές εκείνες που θέλουν να τους μετατρέψουν σε μια μάζα εξαθλιωμένων, ξενοφοβικών, αποκαρδιωμένων και πειθήνιων υπηκόων, χωρίς δεσμούς με το παρελθόν και χωρίς όραμα για το μέλλον.
    Καμιά ανοχή στα νεοναζιστικά μορφώματα και την τραμπούκικη παρακρατική τους πρακτική και δράση. Οι πρακτικές τους, κατά το πρότυπο των ταγμάτων εφόδου των SS, δημιουργούν το έδαφος για όξυνση του αυταρχισμού και την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών ενάντια στο οργανωμένο λαϊκό κίνημα.
    Καλούμε τις ελληνίδες και τους Έλληνες, που αρνούνται να ζήσουν οι ίδιοι και οι απόγονοί τους σε μια εξαθλιωμένη κοινωνία, να συστρατευτούν μέσα στις μαζικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις και να παλέψουν για την πολιτική απομόνωση και εξουδετέρωση των νεοναζί και των συμφερόντων που τους στηρίζουν και κινούν τα νήματα της μισαλλόδοξης δράσης τους.

    Για το Δ.Σ. του «Σ.Φ.Ε.Α. 1967-1974»

    Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΕΝΙΚΟΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

    ΝΙΚΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΛΑΜΑΤΙΑΝΟΣ

  16. […] θεματολογία βρίσκουμε και στο «Η ’Χρυσή Αυγή’ και οι πρόσφυγες του ’22», ιστορικό κείμενο όπου μεταξύ άλλων υπενθυμίζεται ο […]

  17. INA on

    http://www.sigmalive.com/news/international/536238

    ΟΧΙ των Ελλήνων της Γερμανίας στη Χρυσή Αυγή

    28 Οκτωβρίου 2012 – SigmaLive/zougla/Deutsche Welle

    Με μια ασυνήθιστη για τα δεδομένα της κίνηση, η Ελληνορθόδοξη Μητρόπολη της Γερμανίας καταδικάζει σε δήλωση της απερίφραστα την ξενοφοβία και το ρατσισμό, απ΄ όπου κι αν προέρχονται, εννοώντας σαφώς τα φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας στην Ελλάδα. Ρωτήσαμε τον Μητροπολίτη Γερμανίας Αυγουστίνο, τι ήταν αυτό που ανάγκασε την Εκκλησία να πάρει θέση σε ένα κατ΄ εξοχήν πολιτικό και κοινωνικό φαινόμενο:

    «Υπάρχουν περιπτώσεις που δεν μπορεί να σιωπήσει η Εκκλησία, δηλαδή όταν συμβαίνουν τέτοια φαινόμενα. Όταν υπάρχει αυτή η κρίση στην Ελλάδα, αυτό για μένα σημαίνει ότι όλοι πρέπει να μετανοήσουμε, να αλλάξουμε μυαλά, να αλλάξουμε πορεία ζωής. Να δούμε γιατί; Πού θέλουμε να πάμε; Και όχι να αφήσουμε αυτές τις ακραίες καταστάσεις στην πατρίδα. Και επειδή όλοι οι άνθρωποι μας εδώ στην Γερμανία ανησυχούν απ΄ ότι ξέρω από τα πολλά τηλεφωνήματα που κάθε μέρα δέχομαι, γι’ αυτό αυτή η δήλωση. Εύχομαι να μην κάνω άλλη δήλωση, διότι θα είναι πολύ χειρότερη».

    Σε ανάλογο πνεύμα είναι και η δήλωση της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Γερμανίας (ΟΕΚ) που γίνεται στο πλαίσιο του μηνύματος για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

    Το μήνυμα της ΟΕΚ

    «Το ΟΧΙ των Ελλήνων μεταναστών στην Γερμανία είναι φέτος ηχηρότερο από άλλοτε», έτσι ξεκινά το μήνυμα που αναφέρεται στην οικονομική και κοινωνική κατάσταση της Ελλάδας, η οποία περιγράφεται με τα πιο μελανά χρώματα.

    Η ΟΕΚ προειδοποιεί ότι η λιτότητα οδηγεί στην εξαθλίωση και ότι αυτή με τη σειρά της οδηγεί απεγνωσμένους ενάντια στους μετανάστες και ότι έτσι ξανάρχεται ο φασισμός στην Ελλάδα με εγχώριες στολές πένθους.

    Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κώστας Δημητρίου: «Ως μετανάστες στη Γερμανία έχουμε ζήσει στο πετσί μας τι σημαίνει περιθωριοποίηση, τι σημαίνει ρατσισμός. Αυτό το φαινόμενο δεν θέλαμε και δεν θέλουμε ποτέ να το ζήσει κανείς. Και πολύ περισσότερο αυτό το φαινόμενο να εμφανισθεί στη χώρα μας, όπως γίνεται αυτές τις μέρες, όπου μετανάστες γίνονται θύματα αυτόκλητων ενεργειών από νεοναζί και ακροδεξιά στοιχεία».

    «Το δικό μας ΟΧΙ»

    Με πρωτοβουλία Ελλήνων του Αμβούργου, ανάμεσα στους οποίους είναι και ο πρωταγωνιστής ταινιών του σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν, Αδάμ Βουσδούκος, προετοιμάστηκε μια ακόμη έκκληση. Ο τίτλος της ενόψει της εθνικής γιορτής είναι “Το δικό μας ΟΧΙ” και στρέφεται ρητά κατά της Χρυσής Αυγής.

    Οι υπογράφοντες παρουσιάζονται ως απόγονοι των “γκασταρμπάιτερ” οι οποίοι γνωρίζουν από προσωπικές εμπειρίες τι σημαίνει ρατσισμός και βιαιοπραγίες κατά των μεταναστών. «Γι΄ αυτό» όπως γράφουν, «μας πληγώνει και ταυτόχρονα μας εξοργίζει να βλέπουμε να συμβαίνουν παρόμοια περιστατικά καθημερινά στην Ελλάδα».

    Μέλος της πρωτοβουλίας, και ο μουσικός Χαράλαμπος Γανωτής, δήλωσε για τον στόχο της έκκλησής τους: “Θέλουμε να στηρίξουμε και να ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους που αντιδρούν και αποτρέπουν βίαιες επιθέσεις κατά των συμπολιτών τους. Νομίζουμε ότι φτάσαμε σε ένα μεταίχμιο, σε ένα σκαλοπάτι το οποίο δεν πάει απλώς ένα βήμα προς τα κάτω, αλλά καταλήγει σε έναν γκρεμό. Κατά την άποψη μας, δεν είναι δυνατόν σε μια δημοκρατική κοινωνία να συζητάμε τα αυτονόητα. Δηλαδή, δεν είναι δυνατόν άνθρωποι να διώκονται, να ξυλοκοπούνται, να δολοφονούνται λόγω της καταγωγής τους, και αυτό πολλές φορές μπροστά στα μάτια της αστυνομίας.”

    Ας σημειωθεί ότι τα θέματα Χρυσή Αυγή, ξενοφοβία και ρατσισμός στην Ελλάδα απασχολούν όλο και περισσότερο τα γερμανικά ΜΜΕ.

    Για μια χώρα όπως η Γερμανία, με το γνωστό παρελθόν, το θέμα αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Στέφεν Ζάιμπερτ, απαντώντας πρόσφατα σε ερώτηση για αυτά τα φαινόμενα στην Ελλάδα, διαβεβαίωσε ότι η γερμανική κυβέρνηση ενημερώνεται επακριβώς για το τι συμβαίνει στην χώρα και ότι από θέση αρχής, η Γερμανία καταδικάζει τέτοια φαινόμενα όπου και να παρουσιάζονται.

  18. Γ.Δ. on

    Γράφετε ότι: «…ο Μιχαλολιάκος με έναν παραληρηματικό λόγο υμνεί τον… Εωσφόρο. Γράφει:«Μέσα στο παρηκμασμένο σκοτάδι… μια αιχμηρή-κοφτή γραμμή φωτός! Ο Ανίκητος Ήλιος! Ο Εωσφόρος! Αυτός που φέρνει το Λευκό Φώς την Αυγή κάθε χιλιετία».

    Να σας υποδείξω ένα επίσης αντιστοιχης φιλοσοφίας κείμενο:

    ΟΜΗΡΟΣ ΤΑΧΜΑΤΖΙΔΗΣ – Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ

  19. Xρήστος on

    Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ – ΣΟΚΑΡΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ, ΠΟΥ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΡΟΠΟΥΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ

    Ρατσισμός και βία κάθισαν στα θρανία

    Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΤΖΑΒΕΛΛΑ

    Συνθήματα για την Κύπρο, τα Ιμια, την τιμή και το ελληνικό αίμα, γραμμένα με μαρκαδόρο, σε σχολικά θρανία και τετράδια. Καρδιές που περικυκλώνουν το σύμβολο της Χρυσής Αυγής, ζωγραφισμένες σε σχολικές τσάντες.

    Η βία ανάμεσα σε μαθητές γίνεται όλο και πιο έντονη, ο ρατσισμός το ίδιο, και οι καθηγητές δηλώνουν πολλές φορές φοβισμένοι! Η Χ.Α. αποκτά θυλάκους στα σχολεία
    Μαθητές με ξυρισμένα κεφάλια φορούν μπλούζες με το λογότυπο του κόμματος. Κάποιοι γονείς, ψηφοφόροι, ζητούν εκκαθάριση των σχολείων. Και απαιτούν διπλή προσευχή. Η μία να γίνεται μόνο για Ελληνες. Κεντρικό θέμα στο συμβούλιο γονέων και κηδεμόνων σχολείου της Αθήνας, η καθημερινή έπαρση της σημαίας. Δάσκαλοι που σιωπούν από φόβο.

    Από το Μενίδι, το Καματερό, τα Πατήσια, τη Νέα Ιωνία έως το Χαλάνδρι, την Αγία Παρασκευή, το Φάληρο και τον Πειραιά, το σχολικό κουδούνι αρκετές φορές «χτυπάει» μαζί με τη Χρυσή Αυγή.

    Μαχαίρωμα

    Στην περίπτωση του Φ., μαθητή από το Παλαιό Φάληρο, η επίθεση έγινε λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι. Την ώρα που ο μαθητής της Β’ Λυκείου πήγαινε στο σχολείο του, μπροστά στα μάτια των συμμαθητών του δύο κουκουλοφόροι τού επιτέθηκαν με μαχαίρι, τον κάρφωσαν στο λαιμό και του έκοψαν τη μύτη. «Ολα ξεκίνησαν όταν ο Φ. κορόιδεψε τη Χρυσή Αυγή σε μια συμμαθήτριά μας που έχει σχέση με Χρυσαυγίτη. Κι εκείνος το είπε στους δικούς του». Σύμφωνα με πληροφορίες, ο θύτης είναι μέλος της οργάνωσης και γιος αστυνομικού.

    Με αφορμή αυτή την επίθεση την Κυριακή στις 12 το μεσημέρι διοργανώνεται αντιφασιστική συγκέντρωση στον Φλοίσβο και πορεία στο Δήμο Φαλήρου.

    Παραμονές της επετείου της 17ης Νοεμβρίου, σε Γυμνάσιο του Καματερού, ένας μαθητής πλησίασε την καθηγήτρια που είχε αναλάβει τη διοργάνωση της γιορτής και της είπε: «Κυρία, μην ετοιμάζεστε, θα μπούμε μέσα και θα σας το χαλάσουμε». «Του απάντησα με χιούμορ. Του είπα, αν είναι να κάνετε κάτι τέτοιο παιδί μου, να με ειδοποιήσετε μια μέρα νωρίτερα για να μην έρθω» λέει μια εκπαιδευτικός του συγκεκριμένου σχολείου, η οποία επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία της. «Φοβάμαι», παραδέχεται η ίδια. «Τα περισσότερα παιδιά στο Καματερό είναι οργανωμένα. Σχεδόν όλοι οι μαθητές της τάξης μου είναι μέλη του Λαϊκού Συνδέσμου- Χρυσή Αυγή Καματερού. Φοράνε μπλούζες της οργάνωσης και έχουν ξυρισμένα κεφάλια. Καταλαβαίνετε λοιπόν τις αντιδράσεις, όταν φτάσαμε στην Γ’ ενότητα του κειμένου της Νεοελληνικής Γλώσσας, της Γ’ Γυμνασίου, θέμα της οποίας είναι ο ρατσισμός. «Γιατί, πού είναι το κακό στο ρατσισμό; Εχουμε γεμίσει μετανάστες», μου είπαν. Τους απάντησα με ένα κείμενο του σχολικού βιβλίου για την πολυεθνική τάξη. Επειτα τους είπα ότι ο Μέγας Αλέξανδρος είχε ως βασική αρχή, ότι «Ελλην είναι ο λαμβάνων ελληνική παιδεία». Ηταν ένας τρόπος για να το ξανασκεφτούν. Προβληματίστηκαν», λέει η ίδια.

    Μπαίνοντας στην τάξη, μετά το διάλειμμα, ο Χρήστος Γ., δάσκαλος Δημοτικού σχολείου στη Νέα Ιωνία, αντίκρισε έναν αγκυλωτό σταυρό γραμμένο στον πίνακα με κιμωλία. «Ποιος το έκανε αυτό;» ρώτησε, προσπαθώντας να μείνει ψύχραιμος. «Δεν απάντησε κανείς. Ρώτησα αν ξέρουν τι συμβολίζει. Σιωπή. Πώς θα μπορούσα να ασχοληθώ με διαιρέσεις δεκαδικών αριθμών, όταν μια σβάστικα καλύπτει τον πίνακα από τη μία πλευρά ώς την άλλη. Αντί για μαθηματικά, κάναμε ιστορία. Τους μίλησα για το ναζισμό.

    »Στην επόμενη συνέλευση γονέων και κηδεμόνων, κατηγορήθηκα από γονείς ότι αντί για μάθημα κάνω προπαγάνδα. Η συνέλευση κατέληξε σε διαμάχη μεταξύ γονέων. Κάποιοι από αυτούς απαιτούσαν καθημερινή έπαρση της σημαίας και τέλεση διπλής προσευχής: μία για όλους και μία μόνο για Ελληνες», λέει ο δάσκαλος του σχολείου και συνεχίζει: «Είμαστε σε απόγνωση. Γονιός, μέλος της οργάνωσης, ζήτησε από συνάδελφο να βάλει το παιδί του σε άλλο θρανίο, για να μην κάθεται με Αλβανίδα. Το παιδί του, όμως, είναι ένα ήρεμο, φοβισμένο παιδί», λέει ο δάσκαλος της τάξης. «Δεν μπορούμε να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά και να αφήσουμε τα σχολεία μας να γίνουν εκκολαπτήρια του ναζισμού. Ρατσιστικές συμπεριφορές υπήρχαν και πριν από την έξαρση του φαινομένου της Χρυσής Αυγής. Τώρα όμως έχουμε φτάσει στο απροχώρητο».

    Στα νηπιαγωγεία

    «Τα μικρά παιδιά παπαγαλίζουν χωρίς να έχουν αφομοιώσει ό,τι ακούν από τους γονείς», παρατηρεί η Εύη Ανδριανού, δασκάλα σε νηπιαγωγεία με υψηλό ποσοστό μεταναστών. «Πολλές φορές έχω ακούσει φράσεις «φύγε από δω, βρομιάρη, είσαι ξένος» ή «δεν θέλω να παίξω μαζί σου, παλιόγυφτε». Μετά από λίγο ξεχνιούνται και συνεχίζουν το παιχνίδι». Η ίδια προσπαθεί να εφευρίσκει παιχνίδια και δραστηριότητες κατά του ρατσισμού. Συνάδελφός της από νηπιαγωγείο των Ανω Λιοσίων κλήθηκε να αντιμετωπίσει απαίτηση ενός πατέρα, μέλους της Χρυσής Αυγής: «Μην το αφήνετε να παίζει μαζί τους. Δεν θέλω το παιδί μου να κάνει παρέα με γυφτάκια».

    Στο Χαλάνδρι, η πλειοψηφία του συλλόγου γονέων τάχθηκε υπέρ του διωγμού από τα σχολεία της περιοχής μαθητών Ρομά από τον καταυλισμό που βρίσκεται πίσω από το Νομισματοκοπείο. Σύμφωνα με πληροφορίες, η δράση αυτή υποκινήθηκε από γονείς- ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. «Υποστήριζαν ότι η συναναστροφή με Ρομά είναι κακή επιρροή για τα υπόλοιπα παιδιά», λέει ένας από τους δασκάλους της περιοχής.

    «Υπάρχουν στο σχολείο μας συγκεκριμένες παρέες, που όλοι ξέρουμε ότι είναι Χρυσαυγίτες», λέει η Αναστασία, μαθήτρια Λυκείου στο Μενίδι. «Παιδιά από την Α’ και τη Β’ Λυκείου που στα θρανία τους γράφουν, «αίμα, τιμή, Χρυσή Αυγή», «Κύπρος δεν ξεχνώ», «τα Ιμια είναι δικά μας». Μια φορά χαστούκισαν μια κοπέλα που έβρισε τη Χρυσή Αυγή», λέει η ίδια και συνεχίζει: «Είναι μόδα η Χρυσή Αυγή. Ακούνε death, βγαίνουν σε μία συγκεκριμένη καφετέρια, κουρεύονται σε ένα συγκεκριμένο κομμωτήριο που τους κουρεύει με συγκεκριμένο στιλ, φράχτη ή κεραυνό», λέει η Αναστασία. Σε ένα άλλο σχολείο το βλέπουν σαν παιχνίδι. Τις Παρασκευές, μαθητές της Γ’ Γυμνασίου από σχολείο των Πατησίων, μετά το τέλος του μαθήματος, δίνουν ραντεβού για το παιχνίδι «Πάκι». Σύμφωνα με πληροφορίες από μαθητές της περιοχής, μια ομάδα παιδιών μαζεύουν νεράντζια και κλέβουν φρούτα από γειτονικά μαγαζιά και τα πετάνε σε μικρομάγαζα Πακιστανών και άλλων μεταναστών.

    http://www.enet.gr/?i=issue.el.home&date=08/02/2013&id=342091

  20. Βλάσης Αγτζίδης on

    ΠΈΜΠΤΗ, 2 ΙΟΥΛΊΟΥ 2009

    Αποκαλύψεις για το ρόλο της ΕΟΚΑ Βʼ στο προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου

    «Ο Αρχιεπίσκοπος έδωσε λεπτομέρειες για την χρηματοδότηση», αναφέρει ένα τηλεγράφημα ημερομηνίας 8 Απριλίου 1974, στο οποίο καταγράφονται τα ονόματα του εφοπλιστή Ανδρέα Ποταμιάνου και ενός επιχειρηματία από την Λευκωσία. Σε άλλο τηλεγράφημα, της αμερικανικής πρεσβείας της Αθήνας, ημερομηνίας 9 Απριλίου 1974, περιλαμβάνεται μεν η διάψευση του κ. Ποταμιάνου, αλλά τονίζεται ξανά πως ο Μακάριος «δεν θα εκτόξευε την κατηγορία χωρίς να διαθέτει ισχυρή πληροφόρηση από τις μυστικές υπηρεσίες».
    Ουάσιγκτον.- Από Μιχάλη Ιγνατίου
    Οι μέρες πριν από το πραξικόπημα ήταν καταθλιπτικές για τα όργανα του Δημήτριου Ιωαννίδη στην Κύπρο. Ο ισχυρός άνδρας της ελληνικής χούντας έβλεπε το ένα μετά το άλλο τα στελέχη της ΕΟΚΑ Βʼ να συλλαμβάνονται, ενώ καλά κρατούσε και ο αγώνας εξόντωσης μεταξύ των ηγετών της οργάνωσης που ίδρυσε ο Γρίβας, τον Σεπτέμβριο του 1971. Μετά από το κάρφωμα και την σύλληψη του Λευτέρη Παπαδόπουλου, στις 11 Ιουλίου 1974, απέμειναν κυρίαρχοι του παιγνιδιού όσοι από τους τομεάρχες είχαν κατευθείαν επαφή με τον Ιωαννίδη, από την ημέρα που πέτυχαν να εκδιώξουν τον Γεώργιο Καρούσο και να τον παραδώσουν στη χούντα. Είναι απόλυτα επιβεβαιωμένο, ότι μία ώρα πριν από την σύλληψη του Παπαδόπουλου, αξιωματικός του Εφεδρικού Σώματος έλαβε μήνυμα από στέλεχος της ΕΟΚΑ Βʼ, ο οποίος του ανακοίνωσε ότι «τα περιστέρια είναι στο ψυγείο».

    Λίγα λεπτά μετά την σύλληψη του Παπαδόπουλου και άλλων στελεχών της ΕΟΚΑ Βʼ, ο Μακάριος έλαβε τηλεφώνημα από τον Τάκη Τσαγγάρη, με το οποίο του ανακοίνωνε την μεγάλη επιτυχία του Εφεδρικού Σώματος. Η πρώτη κίνηση που έκανε, ήταν να επικοινωνήσει με την αμερικανική πρεσβεία και να ζητήσει από τον πρέσβη Ρότζερς Ντέϊβις, ο οποίος στις 10 του μήνα είχε υποβάλει τα διαπιστευτήριά του, να τον επισκεφθεί ξανά στο Προεδρικό Μέγαρο. Ενοιωθε, όπως είπε στον Ντέϊβις, ότι η οργάνωση του Γρίβα έφτανε στο τέλος της. Ο Αμερικανός πρέσβης διέκρινε σημάδια αλλαζονείας στον Αρχιεπίσκοπο, αλλά δεν διαφώνησε μαζί του, αντίθετα τον ενθάρρυνε. Και οι δύο τους, λογάριαζαν χωρίς τον Ιωαννίδη, τους αξιωματούχους της CIA, με επικεφαλής τον Γκας Αβρακώτο, οι οποίοι τον είχαν υπό τον έλεγχο τους, και τον Χένρι Κίσιγκερ, που είχε δική του ατζέντα αναφορικά με τον Μακάριο, την Κύπρο και τις «σχέσεις οργής» με τους Σοβιετικούς. Η αμερικανική διπλωματική υπηρεσία, στην Κύπρο και στην Ελλάδα, είχε μεσάνυχτα για τους διαύλους επικοινωνίας της Ουάσιγκτον με τον Ιωαννίδη και την ΕΟΚΑ Βʼ, και είναι χαρακτηριστικό ότι στα διπλωματικά τηλεγραφήματα, διακρινόταν έντονη, μερικές φορές, διάθεση κριτικής στον αρχηγό της ΕΣΑ και στους ανθρώπους του στο νησί.
    Η διαφαινόμενη εξάρθρωση της ΕΟΚΑ Βʼ, ανησύχησε τον Ιωαννίδη. Ετσι, έλαβε άμεσα τις αποφάσεις του και προχώρησε στην πραγματοποίηση του πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου. Στις 15 Ιουλίου 1974, και ενώ ο Αρχιεπίσκοπος φτάνοντας στη Λευκωσία από το Τρόοδος ήταν βέβαιος για τη νίκη του εναντίον της χούντας, τα άρματα μάχης της Εθνικής Φρουράς είχαν περικυκλώσει το Προεδρικό Μέγαρο. Την αναγγελία για την επικράτηση των πραξικοπηματιών, ακολούθησε η κινητοποίηση της πολεμικής μηχανής της Τουρκίας, η οποία –με την βοήθεια των Αμερικανών- εισέβαλε στην Κύπρο…

    Το τελευταίο διάστημα, ομάδες ερευνητών και δημοσιογράφων, ανάμεσά τους και ο υποφαινόμενος, κατάφεραν να επιτύχουν την δημοσιοποίηση σειράς εγγράφων για την ΕΟΚΑ Βʼ, τα οποία βρίσκονται στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου, καθώς έχουν τοποθετηθεί σε ειδικές επίσημες ιστοσελίδες της αμερικανικής κυβέρνησης. Τα περισσότερα αναφέρονται στην δράση της οργάνωσης, στον τρόπο αντιμετώπισης της από την κυβέρνηση του Μακάριου και στην χρηματοδότησή της, με αναφορές σε δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου, οι οποίες –και εδώ είναι το περίεργο- δεν αμφισβητούνται από τους Αμερικανούς διπλωμάτες. «Ο Αρχιεπίσκοπος έδωσε λεπτομέρειες για την χρηματοδότηση», αναφέρει ένα τηλεγράφημα ημερομηνίας 8 Απριλίου 1974, στο οποίο καταγράφονται τα ονόματα του εφοπλιστή Ανδρέα Ποταμιάνου και ενός επιχειρηματία από την Λευκωσία. Σε άλλο τηλεγράφημα, της αμερικανικής πρεσβείας της Αθήνας, ημερομηνίας 9 Απριλίου 1974, περιλαμβάνεται μεν η διάψευση του κ. Ποταμιάνου, αλλά τονίζεται ξανά πως ο Μακάριος «δεν θα εκτόξευε την κατηγορία χωρίς να διαθέτει ισχυρή πληροφόρηση από τις μυστικές υπηρεσίες».

    Οι Αμερικανοί δείχνουν πρωτόγνωρο ενδιαφέρον για την σύγκρουση του Μακάριου με την ΕΟΚΑ Βʼ, ιδιαίτερα τις ημέρες που προηγήθηκαν και ακολούθησαν την ανακήρυξή της σε παράνομη τρομοκρατική οργάνωση, με αποτέλεσμα να αφήνεται μία παράξενη γεύση στον αναγνώστη των εγγράφων, ότι οι συγγραφείς τους δεν ήταν ενθουσιασμένοι με τις προοπτικές ήττας που διαφαινόταν για τα μέλη της.

    Μετά το πραξικόπημα και την εισβολή, η αμερικανική πρεσβεία στην Λευκωσία λαμβάνει εντολή από την Ουάσιγκτον να προσεγγίσει την πολιτική και στρατιωτική πτέρυγα της οργάνωσης. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρέσβης, ο οποίος δολοφονείται μετά την δεύτερη εισβολή –μέχρι τώρα επικρατεί η άποψη ότι τον εκτέλεσαν άνδρες της ΕΟΚΑ Βʼ- ξεκινά κύκλο επαφών και μέσα από τα τηλεγραφήματα του προς τον Χένρι Κίσιγκερ, δείχνει να καταλήγει στο συμπέρασμα, ότι για την οργάνωση αποφασίζει ο Κ.Κ., «ο πρώτος μεταξύ ίσων», όπως γράφει χαρακτηριστικά, για τον τομεάρχη της οργάνωσης. Ετσι, διευθετείται συνάντηση μαζί του, τα συμπεράσματα της οποίας καταγράφονται με απόρρητο τηλεγράφημα προς τον τότε υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο έχει αποχαρακτηριστεί χωρίς να υποστεί λογοκρισία. Παράλληλα, αποστέλλεται με τον διπλωματικό σάκκο, εμπεριστατωμένο σημείωμα προς τον Κίσιγκερ, το οποίο –παρά τις προσπάθειες των ερευνητών- δεν έχει αποχαρακτηριστεί, άρα, αν και το κατέχουν, υπόκεινται στις συνέπειες του αμερικανικού νόμου εάν το δημοσιεύσουν.

    Το αποχαρακτηρισμένο έγγραφο, με ημερομηνία 13 Αυγούστου 1974, δημοσιεύεται σήμερα αυτούσιο. Εντυπωσιάζει το γεγονός ότι ο Ρότζερ Ντέϊβις παρουσιάζει τους ηγέτες της ΕΟΚΑ Βʼ ως «μετριοπαθείς» και «λογικούς», «νόμιμους» και «ρεαλιστές», ενώ προβλέπει ότι θα συμπράξουν πολιτικά με τον Γλαύκο Κληρίδη –αποτελεί επιθυμία και της Ουάσιγκτον- κάτι που συνέβη στη συνέχεια και ισχύει μέχρι σήμερα, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των μελών της οργάνωσης δηλώνουν υποστηρικτές του ΔΗΣΥ. Από το κείμενο, αφαιρέσαμε τα ονόματα των στελεχών της οργάνωσης, τα οποία περιλαμβάνονται στο αμερικανικό έγγραφο, που δημοσιεύεται στη συνέχεια, χωρίς καμία άλλη αλλαγή:

    Θέμα: Η Ελληνοκυπριακή Δεξιά – Πρώτες εντυπώσεις

    1. Από τα τέλη Ιουλίου έχουμε έρθει σε επαφή με διάφορα νέα πρόσωπα από την Ελληνοκυπριακή Δεξιά, που επανεμφανίστηκαν. Οι περισσότεροι απʼ αυτούς αποσύρθηκαν απο τη πολιτική σκηνή όταν ο Κληρίδης προχώρησε σε ανασχηματισμό (σ.σ.: εννοεί της παράνομης πραξικοπηματικής «κυβέρνησης» του Νίκου Σαμψών). Αναμένουμε όμως οτι θα «ακούσουμε» από αυτούς σύντομα, ιδιαίτερα τώρα που ο σκοπός τους έχει κερδίσει νομιμότητα και πολιτικό σεβασμό. Μερικοί απʼ αυτούς δεν έχουν οπαδούς, απολάμβαναν όμως της πλήρους υποστήριξης της Αθήνας στις 15 Ιουλίου, που αποτελεί μεγάλο πολιτικό κεφάλαιο, και είναι σχεδόν βέβαιο οτι θα διατηρήσουν αυτή τη στήριξη. Δέχονται μάλιστα, πολύ θετικά την επικοινωνία με τους εκπροσώπους της αμερικανικής κυβέρνησης, και έδειξαν ενδιαφέρον να κρατήσουν ανοικτό το κανάλι (σ.σ.: με την αμερικανική πρεσβεία).

    2. Τα στελέχη είναι τα κάτωθι: Π.Δ., Κ.Σ. (ΕΣΕΑ), Γλ. Κ. (ΕΣΕΑ), Κ.Α. (δικηγόρος κρατουμένων της ΕΟΚΑ Βʼ), Γ.Δ. (αρχηγός της ΕΟΚΑ Βʼ στη Πάφο), Α.Χ. (αρχηγός της ΕΟΚΑ Βʼ στη Λευκωσία), Α.Π., Σ.Π., και ο πλέον σημαντικός, ο Κ.Κ., ο «πρώτος μεταξύ ίσων», και ο πιο έμπειρος απο τους αρχηγούς της ΕΟΚΑ Βʼ. (Πλήρεις αναφορές με άκρως ενδιαφέρουσες πληροφορίες θα ακολουθήσουν με τον διπλωματικό σάκκο).

    3. Παρά την κάποια διάσταση απόψεων, ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να θαυμάσει την συστηματική συμμόρφωση προς τις επιταγές της λογικής, και την μετριοπάθεια με την οποία τα στελέχη αυτά αντιλαμβάνονται τα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου. Ο Α.Χ. είναι ο πλέον φανατικός. Σκοπός αυτού του μηνύματος, είναι να συμπυκνώσουμε και να αναδείξουμε κοινά θέματα εντός περιεχομένου από την παρατεταμένη συζήτηση με τον Κ.Κ. και να αποφύγουμε τις πρώτες εντυπώσεις οι οποίες, τονίζουμε, πρόκειται να αλλάξουν, καθώς θα συνεχίζουμε τις επαφές μέσα στις επόμενες εβδομάδες.

    4. Στις 10 Αυγούστου ο Κ.Κ. υπέδειξε τα κάτωθι θέματα ως στόχους της ΕΟΚΑ Βʼ.

    Α. Σταθερότητα στο εσωτερικό: (Ο Κ.Κ.) κατέταξε το στόχο αυτό πρώτο για όλους τους εθνικιστές Ελληνοκύπριους. Συμπεριλαμβάνει τον προοδευτικό αφοπλισμό όλων των ομάδων του νησιού και κατʼ αρχάς αυτών του Λυσσαρίδη καθώς και άλλων αριστερών, οι οποίοι, κατά τη κρίση μας είναι επικίνδυνοι, αλλά μπορούμε να τους ελέγξουμε (we view as dangerous, but manageable). Οι άνδρες της ΕΟΚΑ Βʼ θα βοηθήσουν σʼ αυτή την προσπάθεια. Είναι -(εννοεί τα μέλη της ΕΟΚΑ Βʼ)- σε απόλυτη πειθαρχία και εργάζονται ως έκτακτοι στην αστυνομία και την Εθνική Φρουρά. Το θέμα που προκύπτει είναι ότι η κυβέρνηση Κληρίδη γνωρίζει ποιοί απʼ αυτούς ανήκουν στην ΕΟΚΑ Βʼ , τον οπλισμό που διαθέτουν, κ.ο.κ. Παρά ταύτα η κυπριακή κυβέρνηση δεν δίνει αναφορά ούτε ελέγχει όλους αυτούς τους άνδρες, όπως παραδέχθηκε ο Ξ.Κ. στις 12 Αυγούστου.

    Β. Μακάριος: Προς το παρόν, οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα επιστροφής του Μακάριου, παραμένει πολιτικός δυναμίτης. Αυτό είναι το σημαντικό κριτήριο εκ μέρους του Κ.Κ., δεδομένου του μακροχρόνιου αγώνα της ΕΟΚΑ Βʼ κατά του Μακάριου. Αλλοι δεξιοί είναι ανοιχτά κατά της επιστροφής του και δεν δέχονται συζήτηση.

    Γ. Υποστήριξη στον Κληρίδη: Οσο ο Κληρίδης εργάζεται προκειμένου να επιβάλει την σταθερότητα στο εσωτερικό και δεν δίνει καμία ένδειξη οτι σκοπεύει να χρησιμοποιήσει τη κατασταλτική πολιτική του μακαριακού καθεστώτος, οι άνδρες της ΕΟΚΑ Βʼ θα τον στηρίζουν. Ο Κ.Κ. υποστήριξε οτι η προσωπικότητα είναι λιγότερο σημαντική απο τις πράξεις του καθενός. Και για το λόγο αυτό δεν επηρεάζεται απʼ τον ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου (σ.σ.: εννοεί την αλλαγή της πραξικοπηματικής «κυβέρνησης» Σαμψών). Υποστήριξε οτι η ΕΟΚΑ Βʼ είχε προτείνει όπως ο Κληρίδης διατηρήσει το υπουργείο Εσωτερικών. Θα ήταν μία ένδειξη καλής θέλησης και ότι δεν προσδοκά σε προσωπικά πολιτικά ωφέλη. Ο Κ.Κ. αρνήθηκε ανοιχτά οτι η ΕΟΚΑ Βʼ είχε απειλήσει τον Κληρίδη ή τους υπουργούς του τις πρώτες ημέρες μετά την 23η Ιουλίου.

    Δ. Την εξουδετέρωση των ύποπτων προσώπων: Ο Κ.Κ. είπε οτι η ΕΟΚΑ Βʼ δεν θέλει την εκκαθάριση της αστυνομικής υπηρεσίας, παρά μόνο στις πιο οφθαλμοφανείς περιπτώσεις. (Ο Α.Χ. επιθυμεί την ολοκληρωτική εξουδετέρωση των υπόπτων). Μαζί με άλλους επιμένει στην σχολαστική τήρηση των νομικών διαδικασιών (δίκες και πειθαρχικές ακροάσεις) προκειμένου να διαχειριστούν αυτά τα προβλήματα. Προσπαθούν συνειδητά να διαχωρίσουν τη μέθοδο τους, απʼ αυτή των απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων που έκανε ο Μακάριος, για «λόγους δημοσίου συμφέροντος». Ο Κ.Κ. προτιμάει να αφήσει όλους τους υποστηρικτές του Μακάριου και τους αριστερούς σε ασήμαντες υπηρεσίες υπο άγρυπνη επιτήρηση. Σημείωσε οτι οι άνδρες του εφεδρικού σώματος του Μακάριου και η (μακαριακή) αστυνομική ιεραρχία είναι ακόμα στα πράγματα αν (και το εφεδρικο) έχει διαλυθεί.

    Ε. Απόσυρση των τουρκικών δυναμέων: Ο Κ.Κ. ήταν αμετακίνητος σʼαυτό το θέμα, επισημαίνοντας την ολοκληρωτική δέσμευση, στην πίστη και την καρδιά των αγωνιστών της ΕΟΚΑ Βʼ στην «ελληνικότητα» του νησιού. Πιστεύει οτι η λύση του Κυπριακού ζητήματος είναι δυνατή εάν αποσυρθούν οι τουρκικές δυνάμεις. Οταν πιέστηκε να προσδιορίσει (τα λεγόμενά του), παραδέχθηκε οτι η λύση πρέπει να βασίζεται σε ένα «ανεξάρτητο κράτος» χωρίς ωστόσο, να αποκλείεται δια παντώς η ένωση. Εν ολίγοις, η ΕΟΚΑ Βʼ φαίνεται να έχει βάλει στο ράφι προς το παρόν τον αγώνα για την ένωση, και να δίνει προτεραιότητα, πρώτον, στη τουρκική απειλή και δεύτερον, στην εύθραυστη ελληνοκυπριακή πολιτική σκηνή.

    Ζ. Εκλογές: Ο Κ.Κ. είπε ότι είναι πολύ νωρίς για να τοποθετηθεί στο θέμα, αλλά εξέφρασε την άποψη οτι η ΕΟΚΑ Βʼ και η ΕΣΕΑ μπορεί να μην παραμείνουν ξεχωριστές οντότητες στη μετά-μακαριακή πολιτική κατάσταση. Οι περισσότεροι δεξιοί προβλέπουν ένωση των εθνικιστικών δυνάμεων γύρω απο τον Κληρίδη, ενδεχόμενο το οποίο ο Κ.Κ. άφησε να εννοηθεί, αλλά αρνήθηκε να σχολιάσει. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που επιθυμούν εκλογές σύντομα.

    Η. Υποψίες για τις ΗΠΑ και την Βρετανία: Ο Κ.Κ. αναφέρθηκε σε ασύστατες φήμες για αμερικανική βοήθεια προς τους Τούρκους, και για κατασκοπεία κατά των Ελλήνων. Άκουσε την αντιπαράθεση των επιχειρημάτων μας και δεν συνέχισε το θέμα. Κατά γενικό κανόνα, η δεξιά παράταξη τρέφει για τη Βρετανία χειρότερα συναισθήματα απʼ ότι για τις ΗΠΑ.

    5. Σχόλιο: Οι αξιωματούχοι της πρεσβείας έμειναν κατάπληκτοι από τον γενικό τόνο νομιμότητας, ρεαλισμού και «μετριοπάθειας» που διατύπωσαν ο Κ.Κ. και οι άλλοι. Το τραύμα της τουρκικής εισβολής και κατοχής, μπορεί να είναι η αιτία της στάσης που εξαναγκάστηκε να τηρήσει η ελληνοκυπριακή δεξιά, τουλάχιστον προς το παρόν. Χωρίς αμφιβολία, η ανάληψη πολιτικού ρόλου από το μισητό εχθρό τους, τον Μακάριο, και η απουσία του ευέξαπτου Γρίβα ήταν επίσης ένας σημαντικός παράγοντας που τους επηρεάσε. Η τραγωδία της Κύπρου είναι οτι τα μέλη αυτής της ομάδας φαίνεται να δείχνουν πολύ λίγο ρεαλισμό, (αν και τον δείχνουν) πολύ αργά. Αναρωτηθήκαμε εάν οι προηγούμενες απόψεις μας όσον αφορά στην ΕΟΚΑ Βʼ και την άκρα δεξιά (συνήθως φιλτραρισμένες μέσα από αναφορές των εχθρών τους) ήταν εσφαλμένες, ή αν τώρα, τα μέλη της συγκεκριμένης αυτής ομάδας θεωρούν τους εαυτούς τους ως πιο υπεύθυνο για τους λόγους που σημειώθηκαν.

    6. Είμασταν ενημερωμένοι για τα συνεχιζόμενα ρήγματα στην δεξιά. Ο Α.Χ. δεν είναι ο μοναδικός που θέλει την εκκαθάριση συγκεκριμένων «διαφωτιστών» των μαζών πριν τις εκλογές. Χαρακτηριστικά, η διακήρυξη της 8ης Αυγούστου κάποιων δεξιών ομάδων (κυρίως της ΕΟΚΑ, της ΕΣΕΑ, του ΣΑΠΕΛ, της ΣΕΚ) ήταν μια παρωδία πραγματικότητας και φαντασίας, η οποία αργότερα συμπεριέλαβε και την υπόσχεση για αυτοδιάθεση/ένωση και την ανάδευση του εκκλησιαστικού ζητήματος (το οποίο οι περισσότεροι Κύπριοι απʼ τον Κληρίδη και κάτω θέλουν να το αφήσουν να βράσει στο δικό του ζουμί, εξουδετερώνοντας έτσι την εκκλησία της Κύπρου ως πολιτικό όπλο). Ο ηγέτης της ΕΣΕΑ, ο Γλ.Κ., είπε οτι ειλικρινά κάποιες απʼ τις εκφράσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην διακήρυξη, ήταν προς εξευμενισμό των εξτρεμιστικών ομάδων. Γενικότερα ωστόσο, η δεξιά πλευρά μιλάει ελάχιστα αυτές τις μέρες για το θέμα της ένωσης.

    7. Είναι σημαντικές οι επιπλοκές, απο τα προαναφερθέντα, για τη θέση του Κληρίδη. Αν ο Κ.Κ. τα λέει σωστά, ο Κληρίδης είναι τώρα πιο ασφαλής απʼ ότι πιστεύαμε αρχικά –το πίστευε και ο ίδιος και οι υπουργοί του. Η θέση του είναι ακόμα επισφαλής, αλλά η ΕΟΚΑ Βʼ και άλλες ομάδες, μέχρι τώρα, φαίνεται να δίνουν σʼ αυτόν και στο υπουργικό του συμβούλιο, τον χρόνο για να βάλει μερικά πράγματα στη θέση τους. Όλοι έχουν παραδεχθεί οτι δεν περιμένουν «θαύματα» απʼ τη Γενεύη, παρόλο που είναι δύσκολο να καθορίσουν τα όρια ανεκτικότητας όσον αφορά στην απόσυρση των τουρκικών δυνάμεων.

    8. Δύο είναι οι κίνδυνοι που απειλούν τη θέση του Κληρίδη από την Δεξιά:

    Α. Η ύστατη ανικανότητα να δεχθούν μια ενισχυμένη τουρκική παρουσία στο νησί. Αν η (σύνοδος της) Γενεύης καταλήξει σε δυσάρεστο διακανονισμό για την ενωτική δεξιά (και όπως όλα δείχνουν, μάλλον εκεί θα καταλήξει), η ΕΟΚΑ Βʼ σίγουρα θα εναντιωθεί με βιαιότητα κατά της κυπριακής κυβέρνησης και των θέσεων των Τούρκων. Εχουμε δει ανάλογους υπανιγμούς στον Τύπο. Δεν αποκλείουμε το ενδεχόμενο, με το χρόνο, να διευρυνθεί ο ρεαλισμός της δεξιάς. Γιʼ αυτό είναι αναγκαία η προσεκτική συνεισφορά του Κληρίδη. Προς το παρόν ωστόσο, ο Κληρίδης φαίνεται να πράττει σωστά και να επιμένει στη δέσμευση για απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων και για την αποφυγή αυστηρών γεωγραφικών προσδιορισμών, ουτως ώστε να κρατήσει ενωμένη την πολιτική του βάση.

    Β. Οποιαδήποτε νύξη για προσφυγή σε μέτρα όπως αυτά του Μακάριου (συλλήψεις, ξυλοδαρμούς, παρακρατικούς βομβαρδισμούς) εναντίον πολιτικών αντιπάλων θα προκαλέσουν καταιγισμό αντιδράσεων, ιδιαίτερα απο την ΕΟΚΑ Βʼ. Αυτό συνεπάγεται περαιτέρω κίνδυνο, εάν η αριστερά προχωρήσει σε προβοκάτσιες, για να προκαλέσει τέτοιες αντιδράσεις.

    9. Καταλήγοντας, διαφαίνεται αμυδρή ενθάρρυνση για την αμερικανική θέση αναφορικά για την Κύπρο. Για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, ηγετικοί παράγοντες της ακροδεξιάς είναι δεκτικοί και πρόθυμοι να διατηρήσουν επαφή μαζί μας. Σκοπεύουμε να πιέσουμε γι΄αυτό το πλεονέκτημα, δεδομένου οτι τα μέλη αυτής της ομάδας ενδέχεται να αναλάβουν σημαντικό πολιτικό ρόλο στο μέλλον.

    (Υπογραφή) Ρότζερ Ντέϊβις

    Πηγές:

    1. Αποχαρακτηρισμένο εμπιστευτικό τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Λευκωσίας προς τον Χένρι Κίσιγκερ, 8 Απριλίου 1974

    2. Περιορισμένος αριθμός παραληπτών – Αποχαρακτηρισμένο τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Αθήνας προς τον Χένρι Κίσιγκερ, 9 Απριλίου 1974

    3. Αποχαρακτηρισμένο απόρρητο τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Λευκωσίας προς τον Χένρι Κίσιγκερ, 13 Αυγούστου 1974

    4. Περιορισμένος αριθμός παραληπτών – Αποχαρακτηρισμένο τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Λευκωσίας προς τον Χένρι Κίσιγκερ, 11 Ιουλίου 1974

    5. Περιορισμένος αριθμός παραληπτών – Τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας της Λευκωσίας προς τον Χένρι Κίσιγκερ, 12 Ιουλίου 1974 – Παραμένει απόρρητο.

    6. Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσιγκερ (Εκδόσεις Λιβάνη)
    greeknews

    http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2009/07/15.html#.URfMnx2Txc2

  21. Κυριάκος on

    Δεν βλέπω τι νόημα έχει η εξιστόρηση όλων αυτών των γεγονότων. Μπορεί να συμφωνώ σε ορισμένα και να διαφωνώ σε άλλα. Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τη ΧΑ. Περιμένει κανείς από τη ΧΑ να ηγηθεί μιας τέτοιας ιδεολογίας αν αυτή δεν υποστηρίζεται από μία Μεγάλη Δύναμη; Φαντάζομαι η απάντηση είναι ,όχι. Η ΧΑ δημιουργήθηκε επειδή το κατεστημένο υπό την πίεση της αριστεράς ιδεολογίας απέτυχε. Δεν μας αφορούν οι λόγοι. Οι ιδεολογίες εκάστου είναι σεβαστές, αν αυτές μπορούν να υλοποιηθούν και να ωφεληθεί συνολικά ο λαός, πάντα βέβαια πρέπει να έχουμε υπόψη, άλλο θεωρία και άλλο πράξη (διοίκηση). Το παρόν σύστημα δημιούργησε με τις ανομίες του και τις πέρα απο τις δυνατότητές του απαιτήσεις τη ΧΑ. Ο τρόπος που πηγαίνει να την αντιμετωπίσει είναι ο χειρότερος, θα έπρεπε να εξετάσει τα αίτια που φέρανε την ΧΑ και να λύσει το πρόβλημα, οι υλακές δείχνουν αδυναμία να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα από αυτούς που το δημιούργησαν,αλλά και από αυτούς που υπόσχονται, ότι θα το λύσουν, γιατί ο λαός αντιλαμβάνεται, ότι δεν μπορούν με αυτά που μας δίνουν να καταλάβουμε. Η ΧΑ είναι η οργή του λαού προς αυτούς που τους φτώχειναν και τους ταπέινωσαν. Όλη η αμπελοφιλοσοφία που αναπτύσσεται ωφελεί το κατεστημένο και παράλληλα οδηγεί στο διχασμό. Απορώ δεν βλέπετε ότι το Σύνταγμα και οι νόμοι παραβιάζονται καθημερινά, οι ένοχοι δεν τιμωρούνται και όλα τα άλλα τα οποία γνωρίζετε.Σας προτρέπω όλους, χωρίς να παρασύρεστε από τις ιδεολογικές θέσεις να διαθέτετε όλες τις προσπάθειές σας στη τήρηση του Συντάγματος και των νόμων από όλους και κυρίως από αυτούς που ασκούν εξουσία και τη βελτίωση αυτών προς το συμφέρον του λαού ως συνόλου και όχι μόνο των συντεχνιών, όλα τα άλλα είναι αυτά που προστατεύουν τους έχοντες και κατέχοντες.

    • Βλάσης Αγτζίδης on

      Στην εισαγωγή αυτού του άρθρου εντόπιζα τις ιδιοτυπίες της Χρυσής Αυγής. Παρακαλώ ξαναδιαβάστε τες:

      «Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά φαινόμενα της εποχής που βιώνει η σημερινή Ελλάδα είναι η εμφάνιση –για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία- ενός νεοναζιστικού κόμματος, το οποίο επιχειρεί να καλύψει υπαρκτά κενά καλλιεργώντας ένα νέο λαϊκισμό, βασισμένο σε πρωτόγονα ένστικτα, καλύπτοντας τη νεοναζιστική ιδεολογική του προέλευση –όπως προκύπτει από τα βασικά αρχικά κείμενα της οργάνωσης. Παράλληλα, προέρχεται από τον πιο σκληρό αντιπροσφυγικό και τουρκοφιλικό πυρήνα του ελληνικού συντηρητισμού (Επίστρατοι, Λαϊκό Κόμμα-Μοναρχία, Μεταξάς, Χούντα), που είχε εμφανιστεί στην Ελλάδα από την εποχή του Διχασμού.

      Η παρουσία και η εδραίωση του νεοναζιστικού κόμματος στα πολιτικά πράγματα, ευνοείται από:
      -την οικονομική κατάρρευση της Ελλάδας,
      -την ύπαρξη ενός κλεπτοκρατικού πολιτικού συστήματος,
      -το λαϊκισμό των μεταπολιτευτικών δυνάμεων που ιδιοτελώς εκμεταλλεύτηκαν τον πόθο του ελληνικού λαού για οικονομική και πολιτική αλλαγή,
      -την ανυπαρξία αξιόλογων και αξιόπιστων ισχυρών οικονομικών στρωμάτων,
      -την ενσωμάτωση μεγάλου μέρους της Αριστεράς στο μεταπολιτευτικό σύστημα και την αποκοπή της από τις λαϊκές ανάγκες και ανησυχίες,
      -τις ανεπάρκειες της Ευρώπης να ανταποκριθεί στις νέες ανάγκες της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

      Η «Χρυσή Αυγή», οι Ναζί και ο Αδόλφος Χίτλερ

      Ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία που διαφοροποιεί τη «Χρυσή Αυγή» από τα παραδοσιακά ακροδεξιά σχήματα, είναι οι ιδεολογικές της αναφορές στη ναζιστική Γερμανία, σε επιφανείς ναζί αλλά και στον Αδόλφο Χίτλερ. Στα βασικά κείμενα του Μιχαλολιάκου που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό της οργάνωσης σε ανύποπτες εποχές προβάλλουν φυσικά και αβίαστα οι ιδεολογικές βάσεις της οργάνωσης. Τα στοιχεία αυτά έχουν ήδη δημοσιευτεί στο διαδίκτυο, έχουν τύχει ευρύτατης δημοσιότητας, έχουν προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις και έχουν αποκαλύψει την πραγματική φύση της «Χρυσής Αυγής»…..

  22. Π.......... on

    Ο κορυφαίος Ελληνας ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης απευθύνει στον πρωθυπουργόΑντώνη Σαμαρά μια προσωπική επιστολή που τον καλεί να σπεύσει, να αντιμετωπίσει τον ρατσισμό και την ξενοφοβία που κυριαρχούν στους δρόμους της χώρας και την άνοδο της Χρυσής Αυγής.

    Η ανάρτηση της επιστολής έγινε και στη σελίδα του στο facebook, και έχει ως εξής:

    «Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος κ. Αντώνη Σαμαρά
    Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

    Γνωρίζω από καιρό ότι ήσασταν στενός φίλος και συγγενής του επίσης στενού μου φίλου και συναδέλφου Οδυσσέα Ελύτη. Γι’ αυτό το λόγο παίρνω το θάρρος να σας απευθύνω αυτή την επιστολή και το κάνω με πόνο στην καρδιά για την κατάσταση στη χώρα μας, που σήμερα εσείς την κυβερνάτε.

    Εκτός απ’ το ότι έχουμε υποστεί την πιο άδικη ηθική και εξευτελιστική πολιτιστική επίθεση στην ιστορία μας εδώ και δυο χρόνια από τα γερμανικά ΜΜΕ, και με τέτοιο συστηματικό τρόπο που εξαπλώθηκε πειστικά και στον υπόλοιπο κόσμο, ώστε να φτάσει η απαξίωση ακόμα και σε απλούς Ελληνες πολίτες έξω από την Ελλαδα, έχουμε παραστεί μάρτυρες της δημιουργίας ενός βαρβαρικού μορφώματος που αυτο-αποκαλείται Χρυσή Αυγή, και χάρις στις αντίξοες περιστάσεις μας κατάφερε να μπει στη Βουλή των Ελλήνων με όλα τα σύμβολα και τις συμπεριφορές νεοναζιστών. Το πόσο δεν είναι “ελληνικό” αυτό το φαινόμενο είναι φανερό και από την ιδεολογία του και από τα σύμβολα και τις τελετές που τόσο χοντρικά και αδέξια μιμείται.

    Πολλοί από τους συναδέλφους μου διανοούμενους και συγραφείς δεν μοιάζουν να το παίρνουν στα σοβαρά. Δεν βαριέσαι, έχουμε δει κι άλλα κι αυτό θα περάσει, λένε ελαφρά τη καρδία.

    Ομως όταν αυτή η κίνηση αρχίζει να βιαιοπραγεί, να δέρνει μέχρι θανάτου τα θύματά της κυκλοφορώντας τις μέρες στα ΜΜΣ και τις νύχτες σε ομάδες που στοχεύουν κυρίως τους ξένους μετανάστες ατιμωρητί χωρίς ποτέ να επεμβαίνει η αστυνομία, παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις, είναι λόγος μεγάλης ανησυχίας για την εικόνα της οχλοκρατίας που παρουσιάζει η Ελλάδα στο εξωτερικό, πράμα που προστίθεται και δικαιολογεί εν μέρει όλες τις προηγούμενες επιθέσεις και καταδίκες εναντίον μας.

    Δεν είναι ανάγκη να επισημάνω πόσο μεγάλος κίνδυνος είναι αυτός για τα εθνικά μας συμφέροντα και ιδίως σε εποχή μεγάλης ύφεσης και παράλυσης της οικονομίας μας πόσο βλάπτει τον ξένο τουρισμό τον οποίο προσφάτως άρχισαν να στοχεύουν, από όπου εξαρτάται το ψωμί του Ελληνα στους έξι μήνες από τον Απρίλιο-Μάιο εως τον Οκτώβριο-Νοέμβριο της καλοκαιρίας. Οταν πλήττεται το ψωμί του μέσου Ελληνα από την ξενοφοβική συμπεριφορά ενός “κόμματος” δεν το βλέπω να έχει πολύ μέλλον.

    Το ότι δεν τους έχει αποκηρύξει ονομαστικά το κόμμα σας δεν είναι δική μου δουλειά. Αλλά είναι κακό σημάδι για την ανομία που απολαμβάνουν. Μάλιστα τελευταίως έχω πληροφορηθεί για μια οδηγία που εξέδωσε η Πρεσβεία των Φιλιππίνων, να μην κυκλοφορούν πολίτες της μετά τις 10 μμ. Και στη συνέχεια το σχόλιό της, εάν συνεχιστούν αυτές οι δολοφονικές επιθέσεις δεν θα μείνει ούτε ένας Φιλιππινέζος στην Ελλάδα ούτε καν η Πρεσβεία.

    Και θα γνωρίζετε ασφαλώς, Κύριε Πρόεδρε, πόσο νομοταγείς είναι αυτοί οι εργαζόμενοι από τις Φιλιππίνες στη χώρα μας, πόσο εργατικοί/ες και πόσο μας έχουν βοηθήσει στα οικιακά και τις νοσηλείες. Για να βρεθούν αντίστοιχες Ελληνίδες είναι πλέον αδυνατον από πολύ καιρό γιατί προτιμούν, όχι παραδόξω,ς “να μεταναστεύσουν” οι ίδιες σε άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία ή ο Καναδάς για παράδειγμα, όπου δεν τους ξυλοκοπούν ή τους σκοτώνουν ομάδες πολιτών με το έτσι θέλω, όταν τους ρωτήσουν τι κάνουν, ούτε καν αν τους ζητήσουν αν έχουν άδειες, τελείως παράνομα γιατί δεν εναπόκειται στα δικαιώματά τους, να ρωτάνε αν δουλεύουν εδώ ή όχι.

    Σας ερωτώ Κύριε Προέδρε σε ποια χώρα οι πολίτες δικαιούνται να ελέγχουν, να ξυλοκοπούν και να δολοφονούν κάποιον που δεν έχει άδεια. Εχω ζήσει σε πολλές χώρες αλλά πουθενά δεν βρήκα καμιά τέτοια εξουσιοδότηση.

    Τι θα σκεπτόταν ο κοινός μας φίλος και συγγενής σας Οδυσσέας αν έβλεπε αυτή την κατάσταση στην πόλη όπου του άρεσε να κάνει βόλτες τη νύχτα με φίλους συζητώντας, όπως το κάναμε τόσο συχνά, να πρέπει τώρα να φυλάγεται όχι από κοινούς κακοποιούς αλλά από φανατικές μαυροφορεμένες ομάδες νεοναζιστών εισαγόμενων συμβολικά και ουσιαστικά από τη Γερμανία.

    Δεν γνωρίζω πόσο καλύπτονται από την αστυνομία μας οι τελευταίοι αυτοί, όπως διαδίδεται, αλλά γνωρίζω ότι το κρατος του νόμου πηγάζει από την πολιτική εξουσία, από τις διαταγές και οδηγίες που εσείς ως πρωθυπουργός της χώρας θα δώσετε στον Υπουργό “Προστασίας του Πολίτη” να μη ρεζιλευτεί αυτός ο τίτλος, και που αυτός με τη σειρά του θα δώσει στην αστυνομία και στους εισαγγελείς να μην ανέχονται καμιά ανομία ή οχλοκρατία και να τιμωρούνται αυστηρά όσα από τα όργανα της πολιτείας συμπράττουν ή αδρανούν.

    Αλλιώς ο τόπος μας γρήγορα θα βρεθεί απομονωμένος απ’ τον υπόλοιπο κόσμο. Και αν αυτή η συμπεριφορά, η βάρβαρα ρατσιστική και παράλογη, εξακολουθεί να γίνεται ανεκτή χωρίς να ληφθούν αυστηρά μέτρα, θα χάσετε και σεις και τα κόμματα της συγκυβέρνησής σας τις ψήφους των Ελλήνων που ανησυχούν για τα προς το ζειν τους από την ξενοφοβική απειλή τέτοιων ομάδων, εγκληματικές, ανεγκέφαλες και εχθρικές ως προς τα συμφέροντα της πατρίδας μας που μάχεται να επιβιώσει.

    Πολύ φιλικά και με την ελπίδα να λάβετε σοβαρά τη βαθιά μου ανησυχία, ενώ προσπαθώ να υπερασπισθώ τον τόπο, το λαό και τον πολιτισμό μας από τα στερεότυπα σε όλα τα άρθρα μου.

    Σας Χαιρετώ με απόλυτη εμπιστοσύνη στη δημοκρατική σας συνείδηση.
    Δικός Σας

    Νάνος Βαλαωρίτης»

  23. Χρ. on

    Σ. Αμάραντος: Χρυσή Αυγή: το άνθος του ολοκληρωτισμού

    Το φαινόμενο «Χρυσή Αυγή» έχει απασχολήσει κάθε υγιή νου και κάθε δημοκρατική συνείδηση. Δεν είναι απαραίτητο να προβεί κάνεις σε μια σχολαστική επιχειρηματολογία για να αποδείξει τα ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης κομματικής οργάνωσης. Αυτό που θα πρέπει να μας απασχολήσει είναι το πώς μια γραφική οργάνωση που ενσωμάτωνε μερικές δεκάδες μόνο ανθρώπων, απέκτησε ισχυρή, σε εθνικό επίπεδο, εκλογική δύναμη, αρκετή να εισηγείται νομοθετήματα μίσους και να χρησιμοποιεί το όνειδος της βουλευτικής ασυλίας, προκειμένου να κατοχυρώνει νομικά την εγκληματική της συμπεριφορά.

    Οι γνώσεις που κομίζουμε από τον χώρο της ψυχολογίας και της ψυχανάλυσης ειδικά σε ότι αφορά την κοινωνιο-γένεση της ψυχής μας παρέχουν βάσιμα δεδομένα για το ψυχολογικό υπόστρωμα της ολοκληρωτικής προσωπικότητας και άρα για το ψυχολογικό προαπαιτούμενο κάθε ολοκληρωτικού συλλογικού φαινομένου. Στην αρχική της κατάσταση η ψυχή αγνοεί την διάκριση του εαυτού της από τον κόσμο, αγνοεί την ύπαρξη υποκειμένου και αντικειμένου, ενσωματώνει δηλαδή τα πάντα και το τίποτα. Στην φάση αυτή το ψυχικό «είναι» διέπεται από την αρχή της ενότητας, της απόλυτης κάλυψης των επιθυμιών και άρα την αρχή της ηδονής. Η ρήξη αυτού του αυτιστικού πυρήνα της ψυχή συμβαίνει όταν τίθεται για τη ψυχή η πρώτη στέρηση από την πλευρά του κοινωνικού περιβάλλοντος κάποιας επιθυμίας (συνήθως πρόκειται για την επιθυμία της τροφής. Η αίσθηση της πείνας στο νεογέννητο παιδί, έστω και για κάποιες στιγμές αρκεί). Το αίσθημα της απαρέσκειας που παρουσιάζεται στην ψυχή θα συγκρουστεί με την αρχή της ηδονής και έτσι θα μετατοπιστεί προς τα έξω. Ο αντικειμενικός κόσμος με άλλα λόγια δεν αναγνωρίζεται από την ψυχή, παρά για να εξορίσει από τον πυρήνα της τα δυσάρεστα αισθήματα. Ο έξω-ψυχικός κόσμος από αυτή τη στιγμή και ύστερα ταυτοποιήται ως φορέας του αρνητικού. Ο κόσμος ως φορέας του αρνητικού θα διαστέλλεται και θα συστέλλεται ανάλογα με τις ανάγκες της ψυχής στο διηνεκές, ανάλογα δηλαδή με το τι ανά περίπτωση θα θεωρηθεί από το υποκείμενο ως οικείο, πάντοτε σε αντιπαράθεση με το άγνωστο. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος από εμάς μια άγνωστη κατάσταση συνδεδεμένη με την ύπαρξή του για να νιώσει άγχος! Από όλες αυτές τις παρατηρήσεις κρατάμε το γεγονός πως ο ξένος ανεξάρτητα από την ηθική του συγκρότηση και την καθημερινή του δράση αποτελεί φορέα αρνητικών προβολών, συνιστά εχθρό.

    Περνώντας τώρα από το ψυχολογικό και γενικό επίπεδο στο ιστορικό και κοινωνικό, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως η οργάνωση των ελληνικών πληθυσμών σε έθνος κράτος μέσα από τις επαναστατικές διεργασίες του 1821, καθώς και τις συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στο εσωτερικό, έδωσαν ένα σύνολο πολιτικών, διοικητικών και εκπαιδευτικών θεσμών που δεν ανταποκρίνονταν στην κοινωνική ιδιαιτερότητα του ελληνισμού, ήταν όμως σε πλήρη συμφωνία με τις θεσμικές εξελίξεις των Δυτικών κοινωνιών, όψιμα απελευθερωμένων από την χιλιετή πολιτισμική στασιμότητα του Μεσαίωνα και της τυραννίας των φεουδαρχικών και θρησκευτικών αρχών.

    Θυμίζουμε εντελώς σχηματικά ότι ο Ελληνισμός (διακρινόμενος από την οποιαδήποτε βιολογική-φυλετική και άρα φανταστική ορίζουσα) σήμαινε πάντοτε αφενός μια εσωτερική πολιτισμική πολυσημία (σε επίπεδο πολιτικό, ιδεολογικό, πολιτιστικό κλπ) η οποία συναρθρώνονταν δημιουργικά σε μια ενότητα και αφετέρου το άνοιγμα προς τους άλλους (τους μη Έλληνες), δανειζόμενος στοιχεία από διάφορες πτυχές της ζωής ξένων κοινωνιών, τα οποία και ενσωμάτωνε στα δικά του ζητούμενα. Ο Ελληνισμός ακόμη και όταν βρέθηκε κάτω από πολύ σκληρές ξένες, εθνικά, εξουσίες δεν φοβήθηκε να διαλεχτεί και να συνυπάρξει με τους άλλους, διατηρώντας την εθνική του ιδιαιτερότητα. Τι είναι τώρα αυτό που μας κάνει εντός του δικού μας έθνους-κράτους να φοβόμαστε τους άλλους; Η απάντηση δεν μπορεί να είναι παρά ο ίδιος μας ο αφελληνισμός. Το αίσθημα του υπερβολικού φόβου απέναντι στο ξένο-μετανάστη δεν μπορεί παρά να επιβεβαιώνει την συλλογική μας αλλοτρίωση, ως προς αυτό που συνιστούσε τον πυρήνα του Ελληνικού σημαινόμενου.

    Εξηγούμαστε: οι θεσμοί που οργάνωσαν το ελληνικό έθνος-κράτος όντας αλλότριοι ως προς την τότε ελληνική κοινωνία, αλλοίωσαν τουλάχιστον στο συνειδητό επίπεδο την αντίληψη των Ελλήνων για τον εαυτό τους, την ταυτότητα και την ιστορία τους, καθώς και τη σημασία που είχε πλέον ο «ξένος» ως προς αυτούς. Το οξύμωρο της όλης κοινωνικής εξέλιξης ήταν ότι ο νεοελληνικός εθνικισμός, διαμορφωμένος στο κλίμα και το πνεύμα των εισαγόμενων από τη Δύση θεσμών και διακηρύσσοντας την ανάγκη για αυτιστικό κλείσιμο του έθνους εντός του κράτους, συμβάλει και επιβεβαιώνει την αλλοτρίωση του Ελληνισμού. Μοιραία λοιπόν οι νεοέλληνες εθνικιστές είναι εγκλωβισμένοι στο να δίνουν μάχες υπέρ αυτού που θέλουν να πολεμήσουν.

    Παρόλα αυτά η εθνικιστική αντίληψη ανταποκρινόμενη στις κατώτερες διεργασίες των συναισθηματικών αναγκών κάθε ανθρώπου, μπόρεσε να αποτελέσει για πολλές δεκαετίες το ψυχολογικό αντιστάθμισμα της ασυμμετρίας μεταξύ των βαθύτερων κοινωνικών θεσμίσεων της ελληνικής κοινωνίας και των θεσμών που της επιβλήθηκαν. Η κρατική εθνικιστική προπαγάνδα έκοψε στα μέτρα της την ιστορία, προβάλλοντας μια σχεδόν υπερβατική θεμελίωση του νέου Ελληνισμού, στο εξιδανικευμένο και γι΄ αυτό κουτσουρεμένο αρχαίο του παρελθόν.
    Η όλη αυτή κατάσταση λειτούργησε αποτελεσματικά ως προς την χειραγώγηση των Ελλήνων πολιτών, για όσο το κράτος κουτσά-στραβά μπορούσε να ικανοποιήσει τουλάχιστον κάποιες βασικές βοιωτικές και καταναλωτικές τους ανάγκες , έστω και αν υποθήκευε το μέλλον τους με έναν συνεχώς αυξανόμενο δανεισμό. Το κράτος παρά τις τρομακτικές του ελλείψεις, τις αδικίες και την διαπλοκή, έδινε μια αίσθηση ότι είναι κυρίαρχο και ότι λειτουργεί. Πραγματοποιούσε ακόμη το ψευδεπίγραφο ιδεώδες του ενσαρκωτή και συντονιστή του ελληνικού έθνους. Έτσι όλοι ήταν ικανοποιημένοι. Από την μια ο λαός ικανοποιούσε τις βιοτικές του ανάγκες αλλά και το επιθυμητικό του, μέσα από ένα σύνολο τελετουργικών πράξεων και θεαμάτων εθνικής ανάτασης, όπως αθλητικά γεγονότα, παρελάσεις, επικοινωνιακά οργανωμένες εντάσεις με γειτονικούς λαούς, μέσω συναισθηματικά φορτισμένων πολιτικών δηλώσεων για εσωτερική κατανάλωση και από την άλλη οι ηγεμονεύουσες ομάδες του έθνους μπόρεσαν ανενόχλητες να συνεχίσουν την εκμετάλλευση εις βάρος της ελληνικής κοινωνίας.
    Όταν όμως η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος ενέταξε και την Ελλάδα στον κύκλο της, το κράτος όπως και οι ηγεμονεύουσες κοινωνικές ομάδες έχασαν την νομιμοποίηση τους ως ενσαρκωτές και καθοδηγητές του έθνους. Το κενό λοιπόν αυτό μπόρεσε να καλύψει στην ελληνική κοινωνία το κατάλοιπο του ναζισμού που ακούει στο όνομα «Χρυσή Αυγή». Το πολιτικό λοιπόν σύστημα με τις όποιες ιεραρχήσεις του, που είναι σε τελική ανάλυση υπεύθυνο για οτιδήποτε συμβαίνει σε μια κοινωνία, δημιούργησε τις προϋποθέσεις τόσο για την κοινωνική αποδόμηση και εθνική αλλοτρίωση, όσο και για την ανάπτυξη και δυναμική ολοκληρωτικών φαινομένων στον χώρο και της δεξιάς και της αριστεράς.
    Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε και το βίωμα της καθημερινής συντριβής της πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών, σχεδόν σε κάθε έκφανση της ζωής τους,(από την αδυναμία των απολυμένων ή εξευτελιστικά αμειβόμενων γονιών να συντηρήσουν τα παιδιά και τους εαυτούς τους, έως τις ματαιωμένες πιθανότητες των νεότερων γενεών να ασκήσουν τις ζωτικές δυνάμεις και ικανότητες που εγκυμονούν) από τις πολιτικές της μνημονιακής συμμαχίας, οι οποίοι εκτός της παθητικότητας και εξαιτίας της έλλειψης ενός συλλογικού ανατρεπτικού προτάγματος, δεν είναι δύσκολο να αναζητήσουν διέξοδο στην τυφλή βία ενάντια σε εξιλαστήρια θύματα, αρκεί τα τελευταία να μπορούν να τυποποιηθούν με την ιδιότητα του διαφορετικού και του ξένου. Το γεγονός μάλιστα πως εδώ και δύο δεκαετίες τα κύματα των μεταναστών που ήρθαν στην χώρα δεν τέθηκαν υπό τον αυστηρό έλεγχο την πολιτείας, ενδυναμώνει ακόμη περισσότερο το υπόβαθρο της ξενοφοβίας και του ρατσισμού.

    Στο σημείο αυτό θα διακινδυνεύσουμε μια πρόγνωση: καθώς η κρίση θα βαθαίνει και το πολιτικό σύστημα θα απέχει από τις ευθύνες ανάληψης πρωτοβουλιών για ανατροπή των ίδιων του των παθογενειών, τα ολοκληρωτικά φαινόμενα θα απειλούν όλο και πιο έντονα την ελληνική κοινωνία. Το χειρότερο είναι πως όπως δείξαμε στην αρχή η αντίληψη του ξένου και άρα του εχθρού διαστέλλεται και συστέλλεται κατά βούληση, πράγμα που σημαίνει πως σε περίπτωση που ένα ολοκληρωτικό κόμμα όπως η «Χρυσή Αυγή» αποκτούσε αρκετή δύναμη θα μπορούσε να στρέψει απροκάλυπτα τον μισανθρωπισμό της, όχι πλέον μόνο εναντίον των μετανάστων, αλλά σε διάφορες άλλες ειδικές κοινωνικές κατηγορίες, ανάλογα με το αν συμφωνούν η όχι με τον νοσηρό τους μονολιθισμό. Κάτι τέτοιο μπορεί λόγου χάρη να ξεκινά με τις φεμινίστριες και τους ζωόφιλους και να τελειώνει με τους οπαδούς μιας ομάδας και τους ακροατές ενός συγκεκριμένου ραδιοφωνικού σταθμού!!!
    Θα πρέπει να καταλάβουμε πως όλοι όσο διατηρούμε για τον εαυτό μας μια ελάχιστη αξίωση για προσωπική αυτονομία και κριτική σκέψη, είμαστε εν δυνάμει θύματα οργανώσεων όπως η «Χρυσή Αυγή».

    *κοινωνιολόγος, υπ. Δρ. πολιτικής Φιλοσοφίας

    http://www.antifono.gr/portal/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%9F%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1/%CE%86%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/4438-%CE%A7%CF%81%CF%85%CF%83%CE%AE-%CE%91%CF%85%CE%B3%CE%AE-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D.html

  24. Βλάσης Αγτζίδης on

    «Καθημερινή», Κυριακή 09-06-13

    Ανοιχτή επιστολή προς τους νέους
    «Με το δικαίωμά σου νάσαι πολίτης
    στων ιδεών την πόλι»
    Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

    Εορτάσιμη για την Ευρώπη η 8η Μαΐου 1945. Είναι η ημέρα της νίκης των ελευθέρων Ευρωπαίων εναντίον της βαρβαρότητας του ναζισμού και του φασισμού. Ομως, 68 χρόνια μετά την κατατρόπωση, την τελική νομίζαμε εξόντωση των μελανοχιτώνων, η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι υπό την απειλή οργανωμένων φασιστικών ομάδων. Τα μέλη τους διαλαλούν και πρεσβεύουν αυτό ακριβώς το οποίο αδιάκοπα και με θυσίες πολέμησαν οι δημοκράτες του κόσμου στα χρόνια της πιο αιματηρής σύρραξης που γνώρισε η ανθρωπότητα, στα χρόνια δηλαδή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

    Κόμματα και κινήματα με ιδεώδη και συνθήματα μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας, με κίνητρα σκοτεινά και ιδιοτελή, τρομοκρατούν βίαια τους πολίτες, εγκληματούν κατά των ξένων σχεδόν ατιμωρητί, και βιαιοπραγούν κατά των νομίμων εκπροσώπων της πολιτείας, ακόμη και της δημοκρατικής τάξεως. Δεν αρκεί η ομόθυμη κατακραυγή σε τέτοια φαινόμενα βαρβαρότητας. Πρέπει να γίνει από όλους αντιληπτό ότι η δήθεν φιλανθρωπική δράση των νεοναζιστών προς τις ευπαθείς κοινωνικά και οικονομικά ομάδες των συμπολιτών μας αποβλέπει σε επικοινωνιακά μόνο οφέλη. Είναι αναποτελεσματική και επικίνδυνη με τον διχασμό που προκαλεί, καταστρέφοντας τον ιστό της αλληλεγγύης και της κοινωνικής συνοχής.

    Είναι καθήκον όλων μας όχι μόνο να καταδικάσουμε και να πάρουμε τις πρέπουσες αποστάσεις από τις ομάδες αυτές, αλλά κυρίως να επιστήσουμε την προσοχή κάθε αρχής στον κίνδυνο που ελλοχεύει με την αποδοχή, ή την απλή έστω ανοχή της δράσεως των νεοναζιστών. Η δράση αυτή είναι ύβρις για τον πολιτισμό και μίασμα για τον τόπο που δίδαξε στον κόσμο την ανθρωπιά. Πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά η απενοχοποίηση που επιτρέπει φασιστικά έκτροπα ώς και μέσα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Πρέπει να αντιδράσουμε αμέσως και αποτελεσματικά, πριν η ιστορία μάς ζητήσει να λογοδοτήσουμε για έναν απαράδεκτο εφησυχασμό.

    Οσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο αποφασίσαμε, με τα πνευματικά μέσα που διαθέτουμε, να εμποδίσουμε τη διάδοση των κηρυγμάτων του μίσους, να αποτρέψουμε εκδηλώσεις βαρβαρότητας στην πράξη και στον λόγο, να διακηρύξουμε τον σεβασμό των πολιτισμικών και πολιτικών παραδόσεων του έθνους. Καθήκον μας να καταγγείλουμε και να καταδικάσουμε κάθε απόκλιση από τα δημοκρατικά θέσμια που μας κληροδότησε η μακραίωνη ιστορία μας.

    Διαλέξαμε από την Αντιγόνη του Σοφοκλή το σύνθημα που μας ενώνει: «Γεννήθηκα για ν’ αγαπώ και όχι για να μισώ» (ου συνεχθείν αλλά συμφιλείν έφυν).

    Ελένη Αρβελέρ, Νίκος Αλιβιζάτος, Θανάσης Βαλτινός, Βασίλης Βασιλικός, Θάνος Βερέμης, Παντελής Βούλγαρης, Κώστας Γαβράς, Χρήστος Γιανναράς, Νίκη Γουλανδρή, Αγγελος Δεληβορριάς, Αλκη Ζέη, Παντελής Καψής, Χαρά Κιοσσέ, Μιχάλης Κοπιδάκης, Μένης Κουμανταρέας, Γιώργος Κουρουπός, Εμμανουήλ Κριαράς, Στάθης Λιβαθινός, Γιώργος Λούκος, Δημήτρης Μαρωνίτης, Ναταλία Μελά, Νίκος Μουζέλης, Γιώργος Νταλάρας, Σταύρος Ξαρχάκος, Τίτος Πατρίκιος, Γιάννης Πρετεντέρης, Στέλιος Ράμφος, Μιχάλης Σταθόπουλος, Αννα Συνοδινού, Παναγιώτης Τέτσης, Κώστας Τσόκλης, Μαρία Φαραντούρη, Αλέκος Φασιανός, Θανάσης Φωκάς, Παναγής Ψωμόπουλος.

  25. Βλάσης Αγτζίδης on

    Χάρης Κουσουμβρής – “Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής”, εκδόσεις Ερεβος, 2004,

    μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ:
    http://www.mediafire.com/?3u3da57cuu8n813

  26. Βλάσης Αγτζίδης on

    Η ναζιστική βία

    του Enzo Traverso | Μετάφραση Τάσος Μπέτζελος

    Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Ιταλός ιστορικός Έντσο Τραβέρσο παρουσιάζει την ιδιαίτερη οπτική του για τη ναζιστική βία και το φαινόμενο του ναζισμού γενικότερα (περιοδικόNo pasaran, τχ. 10-11, 2002). Αφορμή για τη συζήτηση ήταν η έκδοση του βιβλίου του Έντσο Τραβέρσο Η ναζιστική βία – Μια ευρωπαϊκή γενεαλογία. Όπως υποδηλώνει και ο υπότιτλος του βιβλίου, ο Έντσο Τραβέρσο επιχειρεί κυρίως να αναδείξει τη σχέση του ναζισμού με τη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία, σε αντιπαράθεση με απόψεις που (σήμερα ακόμα) διατείνονται ότι ο ναζισμός ήταν ξένο σώμα για τον ευρωπαϊκό πολιτισμό.
    Τουναντίον, ο Έντσο Τραβέρσο αναδεικνύει τις ευρωπαϊκές ρίζες του ναζισμού, και τη σύνδεσή του με τις αλλαγές που επήλθαν κατά τον 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ού αιώνα στους θεσμικούς μηχανισμούς των αστικών κρατών και στην καπιταλιστική παραγωγική διαδικασία. Από τη συζήτηση παραλείψαμε, για λόγους οικονομίας χώρου, ένα μέρος που αφορούσε κυρίως τη σχέση της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας με το ναζισμό, τις βιολογικές αναφορές του ναζιστικού ρατσισμού και τη σημασία του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου.

    – Ο ναζισμός θεωρούνταν επί μακρόν μια τραγική παρένθεση για την ιστορία της Δύσης. Παρότι είναι αποδεκτό ότι αποτέλεσε μια τρομακτική εμπειρία που αναδιαμόρφωσε τη δυτική συνείδηση και τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο, από την άλλη υπάρχει συνήθως η αίσθηση ότι ο ναζισμός αναδύθηκε από το πουθενά. Το βιβλίο σας δείχνει ότι η ναζιστική βία δεν προέκυψε τυχαία και ότι εγγράφεται σε ένα πολιτισμικό περιβάλλον.

    Πιστεύω, από αυτή την άποψη, ότι σήμερα καταγράφεται μια ορισμένη οπισθοδρόμηση, ακόμη και στο επίπεδο της ιστοριογραφίας. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο αναπτύχθηκε μια πολύ σημαντική ιστοριογραφία για το ναζισμό και το φασισμό, η οποία –τουλάχιστον κατά τις δεκαετίες του 1960, του 1970 και εν μέρει του 1980– προσπαθούσε να αναγάγει το ναζισμό και το φασισμό στις ευρωπαϊκές ρίζες τους. Τουναντίον, εδώ και μια δεκαπενταετία, διαπιστώνω ότι υπάρχει μια ολοένα και εντονότερη τάση να αποσυνδεθεί ο ναζισμός από την πορεία του δυτικού κόσμου και της νεότερης Ευρώπης. Σήμερα για παράδειγμα, ο Ερνστ Νόλτε, σε αρκετά κείμενά του εδώ και μια εικοσαετία τουλάχιστον, υποστηρίζει ότι ο ναζισμός μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά ως αντίδραση στον μπολσεβικισμό, στη Ρώσικη Επανάσταση, και ότι επομένως είναι ένα φαινόμενο που γεννήθηκε από τον κομμουνισμό. Ο Φρανσουά Φυρέ, πολύ γνωστός ιστορικός της Γαλλικής Επανάστασης ο οποίος λίγο πριν από το θάνατό του δημοσίευσε ένα βιβλίο με τίτλο Το παρελθόν μιας αυταπάτης –μια ιστορία του κομμουνισμού κατά τον 20ό αιώνα–, προτείνει μια νέα ερμηνεία σύμφωνα με την οποία ο φασισμός και ο ναζισμός αφενός και ο κομμουνισμός αφετέρου είναι δύο παράλληλα φαινόμενα αντίδρασης στη φιλελεύθερη Δύση, που ναι μεν αντιτίθενται αμοιβαία αλλά και αλληλοτροφοδοτούνται.
    Υπάρχουν και άλλες ερμηνείες, όπως του Γκολντχάγκεν, που έχει συζητηθεί πολύ στη Γαλλία, και ο οποίος ανάγει το ναζισμό σε μια γερμανική παθολογία. Θα επρόκειτο, εκ νέου, για μια αποκλειστικά γερμανική ιστορία η οποία θα είχε τελειώσει το 1945, αφού κατά τον Γκολντχάγκεν μετά το 1945 οι Σύμμαχοι «διαπαιδαγώγησαν» τους Γερμανούς και ξερίζωσαν το «γερμανικό μικρόβιο». Τελικώς, όλες αυτές οι εξηγήσεις, που είναι πολύ διαφορετικές η μία από την άλλη, ενίοτε και αντιφατικές, συμμερίζονται τουλάχιστον μια θέση για το ναζισμό ως κάτι ξένο στη Δύση και την Ευρώπη. Πρόκειται επομένως για μια οπτική άκρως απολογητική προς τη σημερινή δυτική φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, η οποία διαλαλεί: Έχουμε απαλλαγεί από τα τέρατα του ολοκληρωτισμού από το 1945, η ιστορία επανήλθε στις ράγες της και ζούμε έκτοτε στον καλύτερο δυνατό κόσμο. Αυτή είναι σήμερα η κυρίαρχη ερμηνεία και θεωρώ ότι από ιστοριογραφική σκοπιά σηματοδοτεί μια ορισμένη οπισθοδρόμηση. Συνεπώς, αντιτίθεμαι σε αυτές τις κυρίαρχες αναγνώσεις, τουλάχιστον από την οπτική γωνία αυτού που ονομάζεται δημόσια χρήση της ιστορίας, δηλαδή των ερμηνειών που γνωρίζουν μεγαλύτερη απήχηση και συναντούν περισσότερη συναίνεση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τον Τύπο. Τάσσομαι ενάντια σε όλα αυτά για να επισημάνω τις βαθιές ρίζες του ναζισμού στη δυτική ιστορία.
    – Αναφέρεστε στις φυλακές, τα εργοστάσια, τους στρατώνες που αναπτύχθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα και που αποτελούν κατά τη γνώμη σας προδρομικές μορφές του σύγχρονου συστήματος στρατοπέδων συγκέντρωσης.
    Θεωρώ ότι για να κατανοήσουμε την εμφάνιση του συστήματος των στρατοπέδων συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα, σε γενικές γραμμές μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, πρέπει να προσπαθήσουμε να μελετήσουμε την ανατομία του, να ερευνήσουμε τις δομές του, ώστε να εξηγήσουμε την ανάδυση του φαινομένου των στρατοπέδων συγκέντρωσης σε σχέση με το οποίο τα στρατόπεδα εξόντωσης είναι απλώς μία εκδοχή, με μια νέα επιδίωξη. Για να κατανοήσουμε αυτό το σύστημα πρέπει να συλλάβουμε τις διάφορες πλευρές του που εμφανίζονται πολύ νωρίτερα, από τις αρχές του 19ου αιώνα, διότι το σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης είναι απλώς η συγχώνευση και η σύνθεση όλων αυτών των στοιχείων. Ένα τέτοιο στοιχείο, για παράδειγμα, είναι η σύγχρονη φυλακή την οποία μελέτησε ο Μισέλ Φουκώ, ως τόπο εκγύμνασης των σωμάτων και όχι πλέον μόνο, όπως προηγουμένως, ως τόπο εξιλέωσης και αναμόρφωσης. Η φυλακή της βιομηχανικής επανάστασης είναι ένας καταπιεστικός μηχανισμός που επιδρά τόσο στο πνεύμα όσο και στο σώμα, και αποτελεί ένα μέρος αυτού που θα μπορούσε να ονομαστεί –πάντοτε με βάση τον Φουκώ– σύστημα βιοπολιτικής κυριαρχίας. Η σύγχρονη φυλακή ως τόπος εκμάθησης της πειθαρχίας, των κοινωνικών ιεραρχιών, αλλά και ως τόπος οδύνης, εξαχρείωσης και αποπροσωποποίησης εμφανίζεται ήδη τον 19ο αιώνα. Στη βάση της φυλακής υπάρχει μια αρχή περίκλεισης που λειτουργεί τόσο στα εργοστάσια όσο και στους στρατώνες. Είναι η εδραίωση αυτού που ο Μαξ Βέμπερ θα ονομάσει σύγχρονη ορθολογικότητα, συγχρόνως διοικητική και παραγωγική. Όλα αυτά τα στοιχεία επανεμφανίζονται τελικώς στο σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Θεωρώ λοιπόν ότι πρέπει να εξετάσουμε πώς γεννιούνται όλα αυτά τα στοιχεία με τη Βιομηχανική Επανάσταση, πώς αναπτύσσονται με τον βιομηχανικό καπιταλισμό και, μετά τη μείζονα ιστορική ρήξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, πώς ανοίγουν το δρόμο στο σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

    – Υπάρχει και το εργοστάσιο, που και αυτό επίσης το θεωρείτε πρόπλασμα των στρατοπέδων συγκέντρωσης και εξόντωσης, κυρίως μέσω των σύγχρονων μεθόδων εργασίας και βιομηχανικής παραγωγής, δηλαδή μέσω του τεϊλορισμού και του φορντισμού.

    Ασφαλώς, διότι το Άουσβιτς λειτουργεί ως εργοστάσιο παραγωγής θανάτου και πτωμάτων, ως στρατόπεδο που αναπαράγει όλα τα τυπικά γνωρίσματα του σύγχρονου εργοστασίου με έναν καταμερισμό εργασίας τεϊλορικού τύπου, με μια επιστημονική διοίκηση και οργάνωση της εργασίας, με μια ορθολογική κατάτμηση της «παραγωγικής διαδικασίας». Πέραν του γεγονότος ότι το συγκεκριμένο εργοστάσιο δεν παράγει εμπορεύματα αλλά πτώματα, σκοπός του είναι η εξόντωση μιας ανθρώπινης ομάδας που δεν θεωρείται άξια να ζει ή θεωρείται ασύμβατη με τη ναζιστική φυλετική τάξη πραγμάτων. Αν το Άουσβιτς λειτουργεί ως εργοστάσιο παραγωγής νεκρών, αυτό σημαίνει ότι ο ναζισμός ενσωμάτωσε στη σύλληψη των εγκλημάτων του και στην πολιτική του κάποιες παραμέτρους που προσιδιάζουν στον καπιταλισμό. Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει βέβαια ότι ο ναζισμός συνιστά αναπόφευκτη κατάληξη του καπιταλισμού, και ότι ο φορντισμός βρίσκει μοιραία την έκφρασή του στους θαλάμους αερίων ή σε ένα σύστημα εξόντωσης. Υπάρχει ασφαλώς μια διαφορά, δεδομένου ότι ένα εργοστάσιο παράγει εμπορεύματα που ρίχνονται στην αγορά ώστε να πραγματοποιηθούν κέρδη, ενώ στο Άουσβιτς δεν πραγματοποιείται κανένα κέρδος. Αντιθέτως, υπάρχει μια διαδικασία θανάτωσης και εξόντωσης που είναι απολύτως ανορθολογική όχι μόνο από κοινωνική και ανθρώπινη άποψη, αλλά και από οικονομική και στρατιωτική άποψη κατά τη διάρκεια του πολέμου. Υπάρχει εν προκειμένω χάσμα ανάμεσα στην οικονομική ορθολογικότητα του καπιταλισμού και την «ορθολογικότητα» των ναζιστικών μεθόδων εξόντωσης. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι το σύστημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης ενσωμάτωσε τους μηχανισμούς του εργοστασίου και την ορθολογικότητα που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στον καπιταλισμό. Από αυτή την άποψη, πιστεύω ότι υπάρχει ένας οργανικός δεσμός, ακόμη κι αν δεν πρόκειται για σχέση αιτίας προς αποτέλεσμα ούτε βέβαια για σχέση ταύτισης.
    – Με τη δίκη του Άιχμαν και τις συζητήσεις της τελευταίας δεκαετίας στη Γαλλία γύρω από τον Βισύ και τη δίκη του –συνεργάτη των ναζί– Μορίς Παπόν, είναι εξίσου σημαντικό να υπενθυμίσουμε το ρόλο που έπαιξαν σε αυτή τη διαδικασία εξόντωσης οι υπάλληλοι, οι γραφειοκράτες και οι εκτελεστές.
    Υπάρχει μια ευρεία βιβλιογραφία που είχε μελετήσει αυτό το φαινόμενο πολύ πριν από εμένα. Η γραφειοκρατία παίζει έναν θεμελιώδη ρόλο στο σύστημα της ναζιστικής κυριαρχίας και εξόντωσης, και αυτή η ναζιστική γραφειοκρατία λειτουργεί ακριβώς όπως κάθε σύγχρονη γραφειοκρατία. Αναπαράγει όλα τα γνωρίσματα της γραφειοκρατίας που, κατά τον Μαξ Βέμπερ, ενσαρκώνει τον δυτικό ορθολογισμό. Αυτή η γραφειοκρατία, που είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του συστήματος, αναλαμβάνει να εκτελεί εντολές, να υλοποιεί καθήκοντα χάρη στις ικανότητες και την εμπειρία που έχει αποκτήσει. Λειτουργεί με βάση την αρχή της ηθικής μη ευθύνης. Ένας καλός υπάλληλος είναι κάποιος που εκτελεί την εργασία του, που είναι έμπιστος, αλλά που δεν αναρωτιέται για τη σκοπιμότητα του καθήκοντός του. Σε αυτό ακριβώς το σημείο επικεντρώνεται η Χάνα Άρεντ όταν μιλά για την κοινοτοπία του κακού. Συνεπώς, η ναζιστική γραφειοκρατία είναι μια σύγχρονη, ορθολογική, βαθιά δυτική γραφειοκρατία ως προς τη φύση και τη λειτουργία της, η οποία είναι απαραίτητη για την έκλυση της ναζιστικής βίας. Μπορεί να λειτουργεί ως εξάρτημα σε αυτό το γρανάζι καταστροφής χωρίς καν να εξετάζει το ρόλο που έχει αναλάβει. Η ορθολογικότητά της είναι απαραίτητη για τη λειτουργία ενός συστήματος θανάτωσης χωρίς υποκείμενο. Οι ευθύνες κατακερματίζονται σε τέτοιο βαθμό που τελικώς εξαφανίζονται και κονιορτοποιούνται.

    Εξάλλου, γνωρίζουμε πράγματι ότι μετά τον πόλεμο θα καταδικαστούν, στη Νυρεμβέργη για παράδειγμα, ορισμένοι αξιωματούχοι του ναζιστικού συστήματος εξουσίας. Αλλά για να εδραιωθεί ένα τέτοιο σύστημα καταστροφής, εκτόπισης και εξόντωσης απαιτείται η συμβολή δεκάδων ή μάλλον εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που δεν έχουν κατ’ ανάγκην επίγνωση ότι συμμετέχουν σε μια εγκληματική δραστηριότητα, και οι οποίοι μπορούν ούτως ή άλλως να απεκδυθούν τις ευθύνες τους λέγοντας: «Μα εγώ εκτέλεσα απλώς ένα καθήκον που από μόνο του δεν είχε τίποτα το εγκληματικό». Για παράδειγμα, ζητούν απλώς από κάποιον που είναι υπεύθυνος στους σιδηροδρόμους να επιτρέψει στα τρένα να κινηθούν, και δεν τον αφορά αν τα τρένα μεταφέρουν εμπορεύματα, φαντάρους ή εβραίους που κατευθύνονται σε ένα στρατόπεδο θανάτωσης. Δεν θέτει στον εαυτό του αυτό το ερώτημα που δεν έχει θέση στο πλαίσιο της εργασίας του και υπερβαίνει την επαγγελματική δεοντολογία του. Επομένως, η ναζιστική γραφειοκρατία είναι απλώς η εγκληματική παρεκτροπή μιας λειτουργίας που χαρακτηρίζει τις σύγχρονες κοινωνίες. Γι’ αυτό ακριβώς ο ναζισμός έχει βαθιές ρίζες στη δυτική κοινωνία. Ζητούμενο δεν είναι, όπως κάνει ο Γκολντχάγκεν, να αποσυνδεθεί ο ναζισμός από την πορεία της Δύσης και να παρουσιαστεί ως κάτι απολύτως αλλόκοτο και παθολογικό. Ασφαλώς, υπάρχει μια ναζιστική παθολογία και, ασφαλώς, το ναζιστικό καθεστώς δεν είναι ένα κανονικό καθεστώς, αλλά ένα καθεστώς εξαίρεσης. Αλλά τούτη η εξαίρεση έχει ρίζες που βυθίζονται στην ιστορία της Δύσης: Πρόκειται για ένα καθεστώς εκτός κανόνα που προϋποθέτει εντούτοις τις κανονικές δομές του σύγχρονου κόσμου.
    – Στο τελευταίο μέρος του βιβλίου σας αναφέρεστε πιο συγκεκριμένα στον ναζιστικό αντισημιτισμό. Βρισκόμαστε κάπως μπροστά σε ένα παράδοξο, καθώς εξηγείτε ότι η κατάληξη του ναζιστικού αντισημιτισμού, δηλαδή η ακραία εξοντωτική βία, ακολούθησε μια βιομηχανική και άκρως ορθολογική διαδικασία, όπως είδαμε, ενώ συγχρόνως ο ναζιστικός αντισημιτισμός βλέπει τους εβραίους ως ενσάρκωση της αφηρημένης και απρόσωπης νεωτερικότητας. Θα μπορούσατε να διασαφηνίσετε αυτό που φαίνεται παράδοξο ή έστω αρκετά εκπληκτικό;
    Η αναπαράσταση του εβραίου ως ενσάρκωσης αυτής της αφηρημένης και υπολογιστικής ορθολογικότητας ανήκει στον γερμανικό πολιτισμό, αλλά γενικότερα στον δυτικό πολιτισμό και στον σύγχρονο αντισημιτισμό που αναπτύσσεται, κατά τη μετάβαση από τον 19ο στον 20ό αιώνα, τόσο στη Γαλλία (ας σκεφτούμε την υπόθεση Ντρέιφους) όσο και στη Γερμανία. Για τον ευρωπαϊκό αντισημιτισμό, ο εβραίος είναι κατά κάποιον τρόπο η ενσάρκωση μιας μισητής, απεχθούς και βδελυρής νεωτερικότητας. Ο εβραίος είναι η ενσάρκωση της ανώνυμης πόλης, της μαζικής κοινωνίας, του βιομηχανικού και κυρίως του χρηματιστικού καπιταλισμού, και συνεπώς μιας παρασιτικής οικονομίας. Ο εβραίος είναι επίσης, στο πολιτικό επίπεδο, η ενσάρκωση της δημοκρατίας, διότι αυτή τού επέτρεψε να χειραφετηθεί και να γνωρίσει μια αξιοσημείωτη κοινωνική και πολιτική άνοδο. Ο εβραίος ενσαρκώνει επομένως ό,τι οι Γερμανοί ονομάζουν Zivilisation –που δεν αντιστοιχεί καθόλου στη γαλλική σημασία της λέξης civilisation–, δηλαδή τον νεότερο πολιτισμό με την αμιγώς υλική έννοια του όρου. Ο Zivilisation καταστρέφει τον πολιτισμό. Υπάρχει συνεπώς αυτή η αναπαράσταση για τον εβραίο που είναι αρκετά διαδεδομένη στον ευρωπαϊκό πολιτισμό της εποχής, και την οποία κληρονομεί ο ναζισμός. Η καινοτομία του ναζισμού είναι ότι υιοθετεί αυτή την αντίληψη για τον εβραίο, αλλά ωθεί στα άκρα τον αντισημιτισμό της, διότι για το ναζισμό ο εβραίος δεν είναι μόνο η ενσάρκωση της ορθολογικής νεωτερικότητας, αλλά και η ενσάρκωση της επανάστασης, του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και της ηγετικής ομάδας της ΕΣΣΔ. Ο ναζισμός μετατρέπει τρόπον τινά τον εβραίο σε μεταφορά, και επινοεί κυρίως αυτή τη νέα φιγούρα του εβραίου διανοούμενου ως έκφραση αυτής της απεχθούς νεωτερικότητας, ως ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης (για παράδειγμα, ο Τρότσκι ή ο Λένιν που γίνεται εβραίος στα μάτια των ναζί) και ως ενσάρκωση της Επανάστασης. Η εξόντωση των εβραίων είναι επομένως αναγκαία για να υλοποιηθεί η κοσμοθεωρία και το σχέδιο κυριαρχίας των ναζί.
    Πρέπει να συμπληρώσουμε ότι η εξόντωση των εβραίων είναι επίσης, στα μάτια του ναζισμού, ένα αναγεννητικό καθήκον, ένας αγώνας χειραφέτησης, μια σταυροφορία. Ο πόλεμος εξόντωσης διεξάγεται σε ένα πνεύμα σταυροφορίας, για τη ναζιστική φιλολογία και προπαγάνδα, διότι επιτρέπει στον γερμανικό καπιταλισμό να αναγεννηθεί. Αυτή ακριβώς η αντίφαση βρίσκεται στον πυρήνα του ναζισμού. Ο τελευταίος είναι ένας συνδυασμός ανάμεσα αφενός σε μια ρομαντική εξιδανίκευση του γερμανικού παρελθόντος, μια αποστροφή για τη βιομηχανική κοινωνία, για τις πόλεις που απομακρύνουν τους ανθρώπους από τη φύση και τα δάση της Γερμανίας, μια γερμανική μυθολογία που είναι προσκολλημένη στο παρελθόν, και αφετέρου στη λατρεία της σύγχρονης τεχνικής, τη λατρεία της δύναμης που ταυτίζεται με το χάλυβα, τη βιομηχανία κ.λπ. Ο αντισημιτισμός επιτρέπει έτσι να συμφιλιωθεί η ρομαντική απόρριψη της νεωτερικότητας και η λατρεία της τεχνικής. Ο καπιταλισμός γίνεται γόνιμος, θετικός, δημιουργικός υπό τον όρο να έχει ξεφορτωθεί τη χρηματιστική και κερδοσκοπική του διάσταση την οποία ενσαρκώνει ο εβραίος. Για τους ναζί, η Ευρώπη θα αναγεννηθεί αφ’ ης στιγμής απαλλαγεί από αυτό το υπολογιστικό πνεύμα του εβραίου που είναι ταυτοχρόνως χρηματιστής και επαναστάτης, παρασιτικό στοιχείο, καπιταλιστής και μπολσεβίκος. Ο ναζιστικός αντισημιτισμός παρουσιάζει επομένως αντιφατικές πλευρές, αλλά ενοποιεί αυτή την ορμή που μεταφράζεται σε ένα πόλεμο σταυροφορίας, σε έναν λυτρωτικό αγώνα, για να μιλήσουμε με θρησκευτικούς όρους. Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική εξόντωσης, η οποία διεξάγεται με ορθολογικές και σύγχρονες μεθόδους, προκειμένου να καταστραφεί η (εξ ορισμού εβραϊκή) νεωτερικότητα και να υποταχτεί ο Zivilisation στη ναζιστική κοσμοθεωρία. Η έννοια της «συντηρητικής επανάστασης» συνοψίζει καλά αυτή την αντίφαση που επισημάνατε και η οποία βρίσκεται στην καρδιά του ναζισμού.
    – Σε σχέση με τη φύση του ναζισμού, υπάρχουν ορισμένες πολύ μειοψηφικές θέσεις που έχουν αναπτυχθεί από μια υπεραριστερή οπτική και οι οποίες γνώρισαν μια ορισμένη απήχηση. Αυτές οι θέσεις εξηγούν –εν συντομία– ότι ο φασισμός και ο ναζισμός είναι απλώς μια μορφή του καπιταλισμού, ταυτίζουν τα δύο συστήματα και δεν διακρίνουν κάποια βαθύτερη διαφορά ανάμεσα στα θεμέλιά τους, τις στοχεύσεις τους, και μάλιστα –για τους πιο ακραίους από όσους υποστηρίζουν τέτοιες θέσεις– ανάμεσα στα χρησιμοποιούμενα μέσα. Καταδεικνύετε, όπως είδαμε, στο βιβλίο σας τη θεμελίωση του ναζισμού στην ιστορία της Δύσης και της φιλελεύθερης Ευρώπης. Κατά τη γνώμη σας, ποια είναι η φύση της ρήξης ανάμεσα στο καπιταλιστικό σύστημα και στο ναζισμό; Υπάρχει μια θεμελιώδης ρήξη και, εάν όντως υπάρχει, σε ποιο επίπεδο τοποθετείται;
    Δεν πιστεύω ότι υπάρχει θεμελιώδης ρήξη, και θεωρώ ότι αυτή είναι μία από τις αδύναμες πλευρές των θεωριών του ολοκληρωτισμού. Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά, για παράδειγμα, ανάμεσα στον σοβιετικό κομμουνισμό αφενός, και στο ναζισμό και το φασισμό αφετέρου, στο βαθμό που ο κομμουνισμός εγκαθιδρύθηκε στην εξουσία, στη Ρωσία, αφού πρώτα απαλλοτρίωσε τις παλαιές κυρίαρχες τάξεις ως επακόλουθο μιας κοινωνικής επανάστασης, ενώ ο φασισμός και ο ναζισμός δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την εξουσία των παραδοσιακών ελίτ. Η φασιστική Ιταλία όπως και η ναζιστική Γερμανία παραμένουν καπιταλιστικές χώρες. Επί Χίτλερ, οι μεγάλες γερμανικές καπιταλιστικές επιχειρήσεις συνεργάζονται μέχρι το τέλος με το ναζιστικό καθεστώς, και είναι γνωστό ότι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπάρχουν γερμανικές επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται το εργατικό δυναμικό των εκτοπισμένων. Υπάρχει μια συνέργεια ή μάλλον μια οργανική σχέση ανάμεσα στον καπιταλισμό και το φασισμό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Χίτλερ ήταν απλώς πράκτορας του γερμανικού ιμπεριαλισμού ή υποχείριο του μεγάλου γερμανικού κεφαλαίου, σύμφωνα με μια γελοιογραφική οπτική ή κάποιες ερμηνείες που πλέον κανείς δεν υπερασπίζεται. Η ιστοριογραφία (και επίσης αρκετοί μαρξιστές, αν λάβουμε υπόψη τα γραπτά του Τρότσκι ή του Ντανιέλ Γκερέν τη δεκαετία του 1930 ή τα μεταγενέστερα γραπτά ορισμένων θεωρητικών της Σχολής της Φραγκφούρτης) επισήμανε τις πληβειακές ρίζες των φασιστικών κινημάτων και των ηγετών τους. Πιστεύω κυρίως ότι η ναζιστική πολιτική εξόντωσης δεν εξηγείται από τον καπιταλισμό και ότι δεν μπορούμε να προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε τις ναζιστικές γενοκτονίες ως επακόλουθα μιας πολιτικής που υπερασπιζόταν τα συμφέροντα του γερμανικού μεγάλου κεφαλαίου.
    Από την άλλη, κάτι τέτοιο δεν σημαίνει ότι ο ναζισμός ήταν μια μορφή αντικαπιταλισμού, αλλά δεν υπάρχει σχέση αιτίας προς αποτέλεσμα, και δεν γίνεται να εξηγηθεί η πολιτική εξόντωσης με βάση το κέρδος ή τα συμφέροντα του γερμανικού καπιταλισμού. Αυτή η θέση, που την υπερασπιζόταν παλιότερα η επίσημη ιστοριογραφία της Ανατολικής Γερμανίας, έχει καθαρά ιδεολογική βάση. Ο ναζισμός έχει μια σχέση με τον καπιταλισμό, αλλά δεν ανάγεται σε αυτόν, καθώς έχει επίσης την αυτονομία του. Η ναζιστική κοσμοθεωρία έχει μια ιστορία και ρίζες βαθύτατα συνδεδεμένες με την ιστορία της Δύσης, χωρίς όμως να απορρέει αυτομάτως από τους μηχανισμούς λειτουργίας του καπιταλισμού ή από τα συμφέροντα των καπιταλιστικών τάξεων. Ο καπιταλισμός προσαρμόζεται σε κάθε πολιτικό καθεστώς και σε κάθε ιδεολογία, αρκεί να μην αμφισβητούν την ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, την αγορά, την κυκλοφορία των κεφαλαίων, το κέρδος κ.λπ. Πιστεύω ότι οι εκχυδαϊσμένες μαρξιστικές ερμηνείες, ας τις πούμε έτσι, ή οι υπεραριστερές ερμηνείες επιφέρουν ένα βραχυκύκλωμα που παραμορφώνει τελείως την ιστορική προοπτική.
    ——————–

  27. N.Ι. on

    (..) Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ: «Σε αρκετές πρώην κομμουνιστικές χώρες (…) ένα τμήμα της κοινωνίας αναπολεί τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό (…) Η νοσταλγία του αυταρχισμού είναι ένα ρομαντικό και αντιδραστικό συναίσθημα, στο οποίο οι άνθρωποι καταφεύγουν όταν δυσκολεύονται να διαχειριστούν ένα αντιφατικό και γεμάτο δυσκολίες παρόν (…) Οι πιο ευπαθείς ομάδες πολιτών απέναντι στον αυταρχισμό δείχνουν να είναι οι νέοι και οι ηλικιωμένοι (…) κάτι σαν τη λατρεία του πατερούλη Στάλιν σε ένα τμήμα του σοβιετικού ή και μετασοβιετικού κόσμου, έρχεται και επανέρχεται ως χίμαιρα στην κοινή γνώμη (…) Στην Ελλάδα υπάρχει έλλειμμα φιλελεύθερων αξιών (…) ο φιλελευθερισμός υπήρξε ένα είδος προς εξαφάνιση στις κοινότητες των διανοουμένων» (ο Ν. Μαρατζίδης στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ). (..)

    ——————–

    Η απατηλή νοσταλγία του αυταρχισμού
    Του Νικου Μαραντζιδη*

    Η πρόσφατη έρευνα γνώμης που κατέδειξε πως περίπου το ένα τρίτο της ελληνικής κοινωνίας αντιμετωπίζει θετικά τη δικτατορία του 1967, προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. Πολλοί ξαφνιάστηκαν αρνητικά από τα ευρήματα και επιχείρησαν να αποδώσουν το γεγονός σε μεθοδολογικές ατέλειες της έρευνας. Δυστυχώς όμως, δεν υπάρχει κανένας λόγος να θεωρήσουμε πως επρόκειτο για λάθος. Εξάλλου, ήδη, από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 είχαν εμφανιστεί σημάδια νοσταλγίας ενός αυταρχικού παρελθόντος, που δεν έπρεπε να περάσουν απαρατήρητα. Αρκετοί συμπατριώτες μας, πολύ περισσότεροι απ’ όσους εξέφραζαν τα ασήμαντα τότε εκλογικά ποσοστά των κομμάτων της άκρας και μεταχουντικής Δεξιάς, έδειχναν να έχουν θετική στάση έναντι της δικτατορίας. Η δημοκρατία είχε αρχίσει να τους κουράζει. Οι προσδοκίες τους από αυτήν έμοιαζαν να έχουν διαψευστεί.

    Το φαινόμενο δεν είναι στενά ελληνικό. Χαρακτηρίζει πολλές κοινωνίες μετάβασης, ιδιαίτερα αυτές στις οποίες η οικονομική ανάπτυξη, ο πολιτικός εκσυγχρονισμός και το κράτος δικαίου δεν συνοδεύουν τον άρτι αφιχθέντα εκδημοκρατισμό. Σε αυτές τις κοινωνίες η δημοκρατία γίνεται πολλές φορές αντιληπτή ως αναρχία ή μαφιοκρατία.

    Σε αρκετές πρώην κομμουνιστικές χώρες, για παράδειγμα, ένα τμήμα της κοινωνίας αναπολεί τον κομμουνιστικό ολοκληρωτισμό. Στην πραγματικότητα, αναπολεί μερικές από τις πτυχές του, τις οποίες μάλιστα ωραιοποιεί με τα χρόνια. Καθώς οι πολίτες περίμεναν πως η πτώση του κομμουνισμού θα σήμαινε τη ριζική αναβάθμιση της ζωής τους, η διάψευση των προσδοκιών τους, που συνοδεύεται μάλιστα από οικονομικές και πολιτικές κρίσεις καθώς και εκτεταμένη διαφθορά στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, δημιουργεί τις συνθήκες ώστε αρκετοί, συνήθως οι γηραιότεροι ή οι οικονομικά ευάλωτοι, να αρχίσουν να νοσταλγούν το αυταρχικό παρελθόν.

    Η νοσταλγία του αυταρχισμού είναι ένα ρομαντικό και αντιδραστικό συναίσθημα, στο οποίο οι άνθρωποι καταφεύγουν όταν δυσκολεύονται να διαχειριστούν ένα αντιφατικό και γεμάτο δυσκολίες παρόν. Στην πραγματικότητα, η νοσταλγία αυτή δεν είναι παρά μια ουτοπία καθώς ανακαλεί επιλεγμένες και παραποιημένες εικόνες του παρελθόντος προκειμένου να καταδείξει την αντίθεση με το ανυπόφορο παρόν. Υπό την παραπάνω οπτική, η στάση αυτή των πολιτών δεν αποτελεί μια επιθετική εκδήλωση αυταρχισμού εκ μέρους τους, αλλά μια αμυντική αναζήτησή του. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να ανησυχούμε.

    Για ποιον λόγο, όμως, ακριβώς ξαφνιάζεται η ελληνική κοινωνία γι’ αυτήν την αναπόληση της αυταρχικής ευταξίας της δικτατορίας; Εδώ και μερικά χρόνια ο εθνολαϊκιστικός αντιφιλελευθερισμός είναι αυτός που υπαγορεύει την ατζέντα τόσο των πολιτικών κομμάτων όσο και των ΜΜΕ.

    Η αντικοινοβουλευτική και αντιφιλελεύθερη κουλτούρα εμφάνισε μια νέα δυναμική με τους «Αγανακτισμένους», που προκάλεσαν τεράστιους τριγμούς στο πολιτικό σύστημα. Η κατάσταση πολύ σύντομα οδηγήθηκε δυναμικά από μία κρίση αντιπροσώπευσης, που μάστιζε το κομματικό σύστημα τα τελευταία χρόνια, σε κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος. Από μια εκτεταμένη, δηλαδή, δυσφορία για το κομματικό προσωπικό και τα κόμματα, μεταβήκαμε σε κάτι πολύ χειρότερο: στην απόλυτη απαξίωση των πιο σημαντικών θεσμών της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, του Κοινοβουλίου συμπεριλαμβανομένου.

    Αν και η νοσταλγία για αυταρχισμό αγγίζει τους ψηφοφόρους σχεδόν όλου του πολιτικού φάσματος, υπάρχουν κάποιες ομάδες του πληθυσμού ιδιαίτερα ευάλωτες στις αυταρχικές φαντασιώσεις. Οι πιο ευπαθείς ομάδες πολιτών απέναντι στον αυταρχισμό δείχνουν να είναι οι νέοι και οι ηλικιωμένοι. Οι μεν πρώτοι έλκονται από αυταρχικές ουτοπίες και συμπεριφορές, οι δεύτεροι, πάλι, αναγνωρίζουν στον αυταρχισμό την ικανότητά του να επιβάλει ένα καθεστώς ασφάλειας και ευταξίας που τόσο πολλοί αισθάνονται να έχουν ανάγκη.

    Στην πραγματικότητα, η φαντασίωση ενός καλού, πατερναλιστικού, αυταρχισμού που θα βάλει τάξη στα πράγματα και θα καθίσει στο σκαμνί τις διεφθαρμένες ελίτ, κάτι σαν τη λατρεία του πατερούλη Στάλιν σε ένα τμήμα του σοβιετικού ή και μετασοβιετικού κόσμου, έρχεται και επανέρχεται ως χίμαιρα στην κοινή γνώμη.

    Η κατάσταση έχει τις ρίζες της στο έλλειμμα φιλελεύθερης παιδείας και κουλτούρας που παρατηρείται, που βιώνουμε. Στην Ελλάδα υπάρχει έλλειμμα φιλελεύθερων αξιών, εντελώς απαραίτητων για κάθε ανοιχτή, δημοκρατική, κοινωνία. Υπάρχει, επίσης, έλλειμμα φιλελεύθερων συμπεριφορών, μια δυσκολία διεξαγωγής νηφάλιου και ορθολογικού δημόσιου διαλόγου και μια εύκολη ροπή στον αφορισμό του άλλου και στην υπεράσπιση ή την αποδοχή της βίας. Εξάλλου, η Ελλάδα αποτελεί τη μόνη, ίσως, χώρα της Δυτικής Ευρώπης στην οποία ο φιλελευθερισμός υπήρξε ένα είδος προς εξαφάνιση στις κοινότητες των διανοουμένων.

    Ετσι εξηγείται γιατί η ελληνική κοινωνία γοητεύεται εύκολα από λαϊκιστικές κορόνες και αυταρχικές ιδεολογίες. Αν, λοιπόν, επιθυμούμε να αντιμετωπίσουμε την ανερχόμενη ζήτηση για αυταρχισμό, απαιτείται η οικοδόμηση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας στηριγμένης στην έννοια της ελευθερίας, των ατομικών δικαιωμάτων και του ορθολογισμού. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση.

    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_04/05/2013_519499

  28. POST 4 Αυγούστου 2013
    δικτατορία Χρυσή Αυγή Σχόλια
    του Μανόλη Τσακίρη
    Ο φασίστας Μεταξάς

    Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
    Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
    Το φεστιβάλ της Χρυσής Αυγής στην Καλαμάτα (που ματαιώθηκε) επρόκειτο να είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Ιωάννη Μεταξά. Ούτως ή άλλως, σήμερα, 4η Αυγούστου, η οργάνωση θα κάνει εκτενείς αναφορές στον δικτάτορα. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, μερικά πράγματα για τον Μεταξά.

    Ο Ιωάννης Μεταξάς υπήρξε ένας ικανός επιτελικός αξιωματικός του ελληνικού στρατού. Τα οχυρά Μεταξά έμειναν στην πολεμική ιστορία ως ένας ευφυής αμυντικός σχεδιασμός. Αν ακολουθούσε ως το τέλος την καριέρα του αξιωματικού, θα τον θυμόμασταν με τα ανάλογα αισθήματα, ίδια με αυτά που δικαιούνται οι αξιωματικοί και οπλίτες που αγωνίστηκαν για την πατρίδα.

    Δυστυχώς ο Ι.Μ. υπηρέτησε ως το τέλος της ζωής του την πιο ακραία πολιτική, για να καταλήξει σε δικτάτορα, συνοδοιπόρο του Γκέμπελς και του Χίτλερ. Θυμάστε πώς χαιρέτησε φασιστικά τον Γκέμπελς, όταν επισκέφθηκε την πατρίδα μας, κατά την παντοδυναμία του πιο ειδεχθούς φονιά των λαών και των πολιτισμών, Αδόλφου Χίτλερ.

    Αφού οργανώνουν γιορτή μνήμης αυτού του «καλού ανθρώπου», θα θυμίσουμε στους χρυσαυγίτες μερικά από τα πιο πατριωτικά έργα του φασίστα, εντέλει, Μεταξά:

    1) Το δικτατορικό καθεστώς δεν αποφυλάκισε τους χιλιάδες πατριώτες, πολιτικούς κρατούμενους της Ακροναυπλίας και αλλού, που είχαν ζητήσει να πολεμήσουν τους Ναζί. Ο Ι.Μ. τους παρέδωσε ουσιαστικά στα χιτλερικά καθάρματα. Ο αφρός της τότε ελληνικής διανόησης και άλλοι αγωνιστές, αγρότες, εργάτες εκτελέστηκαν από τους κατακτητές.

    2) Φυλακή, εξορίες, βασανιστήρια, θάνατο επιφύλαξε σε κάθε δημοκρατικό πολίτη.

    3) Πιο παλιά, όταν ο Βενιζέλος είχε προσχωρήσει στην Αντάντ, έστελναν μαζί με τη βασίλισσα Σοφία με πομπό στο γερμανικό επιτελείο του Κάιζερ τα σχέδια των επιχειρήσεων του ελληνικού στρατού, που συζητούσε στο διπλανό γραφείο ο Βενιζέλος με τον βασιλιά Γεώργιο.

    4) Ο Ι.Μ. συμμετείχε σε σύσκεψη στο σπίτι της μετέπειτα πρώτης ελληνίδας βουλευτού, για την οργάνωση της δολοφονίας του Ελευθέριου Βενιζέλου, «…διότι αν αποβιβαστεί ο ελληνικός στρατός με τη βοήθεια των συμμάχων στην Μικρά Ασία, τότε ξοφλήσαμε…». Αυτά είπε στη σύσκεψη, μεταξύ άλλων, ο πατριώτης Ιωάννης Μεταξάς. Η δολοφονική απόπειρα, όπως όλοι γνωρίζουμε, έγινε με αρχηγό τον λήσταρχο Καραθανάση και τους ληστοσυντρόφους του, με την κάλυψη του Πολυχρονόπουλου, διευθυντή της Αστυνομίας Αθηνών. Πυροβολούσαν έως τον Ερυθρό Σταυρό το αυτοκίνητο του πρωθυπουργού της χώρας, που γύριζε από το σπίτι του Αντώνη Μπενάκη στην Κηφισιά, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί βαριά ο οδηγός του αυτοκινήτου και η σύζυγος του Βενιζέλου, Έλενα. Η Έλενα Βενιζέλου διέθεσε όλη την περιουσία της για εθνικές δωρεές, ενώ η εν λόγω κυρία βουλευτής χρηματοδοτούσε ληστές για να σκοτώσουν τον ηγέτη μιας χώρας, που, ενώ ήταν ηττημένη, κατόρθωσε να την αναδείξει ως κράτος των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών.

    5) Ο Μεταξάς αφόπλισε τους Κρητικούς με το πρόσχημα ότι θα στείλει τα όπλα τους στο μέτωπο, ενώ τα κράτησε κλειδαμπαρωμένα σε στρατιωτικές αποθήκες. Αν είχαν τα όπλα τους οι Κρητικοί, θα είχαν πολύ λιγότερες απώλειες και θα δυσκόλευαν αποφασιστικά την κατάκτηση της Κρήτης από τους Ναζί.

    Αυτός ήταν ο εκλεκτός πατριώτης της «Χρυσής Αυγής», Ιωάννης Μεταξάς. Πολλά από τα παραπάνω, μπορεί να τα βρει κανείς στο βιβλίο του Πολυχρόνη Ενεπεκίδη, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Βιέννης, με τίτλο «Η δόξα και ο διχασμός» από τις εκδόσεις Μπίρη (1962) και Ζαχαρόπουλου (1992).

    Αυτά, παιδιά. Καλή επιτυχία και στα άλλα μνημόσυνα, του Χίτλερ, του Γκέμπελς, του Γκέρινγκ, του Γιόζεφ Μένγκελε, του Παπαδόπουλου, του Ιωαννίδη, κ.λπ.

    Τέλος, θα μείνει στην Ιστορία σαν πράξη πολιτικής υστερίας, η δήλωση του βουλευτή της Χ.Α. στη Βουλή, ότι η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη χώρα μας, μετά την πτώση της λαομίσητης χούντας των μαύρων συνταγματαρχών, ήταν πραξικόπημα!

    Καταλαβαίνουμε όλοι πλέον, σε τι άμεσο κίνδυνο βρίσκεται η χώρα! Η απελπισία του λαού μας από τα δεινά, που ένα άδικο, φαύλο διεθνές οικονομικό σύστημα προκάλεσε εν μέρει και στη χώρα μας, η οποία κάποτε -θέλουν δεν θέλουν τα φασιστοειδή- θα βγει από το καταραμένο τούνελ, δεν μπορεί να δικαιολογήσει την, εποχιακή έστω, ανοχή ενός μέρους του λαού στους βρικόλακες του ολοκαυτώματος, που μολύνουν την ελληνική σημαία, την εθνική δημοκρατική συνείδηση, τη σημαία της Εθνικής Αντίστασης ενάντια στα λοβοτομημένα παλαιά και νέα Ες-Ες.

    *Ο Μανόλης Τσακίρης είναι συγγραφέας έξι βιβλίων. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη σωτηρία σημαντικών αρχαιοτήτων του 2ου π.Χ. αιώνος. Είναι πρόεδρος του υπερκομματικού Συλλόγου Οικολόγων Ύδρας. Οργάνωσε εκδηλώσεις εντός και εκτός Ελλάδος με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον Κάρολο Κουν, τον Παύλο Μάτεσι, τον Γιάννη Ρίτσο, τον Μιχάλη Κακογιάννη, τον Μανόλη Κάσδαγλη, κ.ά. Υπήρξε για 14 χρόνια στενός συνεργάτης του σκηνοθέτη Θόδωρου Αγγελόπουλου.

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=26186

  29. […] Ένα κείμενό μου για το φαινόμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην “Ελευθεροτυπια” του Σαββάτου, 21/9/2013.  Τα στοχιεία που περιέχει συμπεριλαμβάνονται σ’ένα παλιότερο κείμενό μου με τίτλο “Η Χρυσή Αυγή και οι πρόφυγες του ΄22“. […]

  30. Β.Ρ. on

    Σαμπετάϊ Μάτσας (Σάββας Μιχαήλ): DYBBUK ή Ο Άνθρωπος των Μεταιχμίων»

    …………….
    ……………..
    2. Ο Χίτλερ στην Βιέννη

    Στο Mein Kampf ο Χίτλερ περιγράφει πως έγινε ο ίδιος αντισημίτης. Αποτελεί την πιστότερη ίσως περιγραφή για το πως ένας μικροαστός, κάτω από ορισμένες ιστορικοκοινωνικές συνθήκες, αρχίζει να μισεί τους Εβραίους και να μετατρέπεται σε εν δυνάμει Χίτλερ.

    Σάββας Μιχαήλ1Βρισκόταν λοιπόν ο Χίτλερ στη Βιέννη όταν πρωτοσυνάντησε Εβραίους. Ήτανε Χασσιντίμ, προφανώς από τα εδάφη της Γαλικίας, με μαύρα καφτάνια και καπέλα, με μακρυές γενειάδες και μπούκλες στις φαβορίτες και τα μαλλιά. Το παράξενο παρουσιαστικό τους έκανε τον Χίτλερ να σκεφτεί ότι πρόκειται για κάποια διαφορετική φυλή, εντελώς ξένη προς την Ευρώπη των Αρείων. Παρόλα αυτά δεν ήταν η Εβραϊκή (Χασσιδική) διαφορετικότητα που του προκαλούσε τη μεγαλύτερη δυσφορία και απέχθεια. Ήταν το γεγονός-όπως υπογραμμίζει ο Χίτλερ-ότι οι ίδιοι αλλογενείς εγκατέλειπαν συχνά το παράξενο παρουσιαστικό τους και «παρίσταναν» τόσο καλά τους Άρειους που γίνονταν σχεδόν ταυτόσημοι.

    Είναι χαρακτηριστικό ότι η αντισημιτική/ρατσιστική αντίδραση, στην αφετηρία της, επισημαίνει βεβαίως τη Διαφορά αλλά κινητοποιείται μόνο όταν την βλέπει να αυτο-αίρεται και να ενσωματώνεται αφανής στην Ταυτότητα. Μ’ άλλα λόγια, το χαρακτηριστικότερο στη γένεση της αντισημιτικής/ρατσιστικής τάσης δεν είναι τόσο η απόρριψή της Διαφοράς όσο ο φόβος για την ανασφαλή Ταυτότητα, που ενώ δεν φαίνεται ότι αλλοιώνεται στην πραγματικότητα ήδη εμπεριέχει την αόρατη αλλοίωση και γίνεται, για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του Balibaz, μία αμφίβολη Ταυτότητα.

    Όπως λέει ο V. Jankelevitch «ο αντισημιτισμός απευθύνεται σ’ έναν άλλο που είναι αδιόρατα άλλος, εκφράζει την ανησυχία που ο μη Εβραίος δοκιμάζει μπροστά σ’ αυτόν τον άλλον τον σχεδόν αξεχώριστο από τον εαυτό του, τη δυσφορία του όμοιου απέναντι στον σχεδόν όμοιο».

    Εδώ ακριβώς διαφέρει ο αντισημιτισμός από τους άλλους ρατσισμούς που αναφέρονται σε εξωτερικά σημεία διαφορετικότητας, για να καλυφθούν συχνά πίσω απ’ αυτά.

    Σάββας Μιχαήλ2Πώς αλλιώς εξηγείται το γεγονός ότι το παλιό αντιρατσιστικό σύνθημα του «Δικαιώματος στη διαφορά» το οικειοποιήθηκε ο νεορατσισμός από τη δεκαετία του ’80 ιδιαίτερα, για να προωθήσει μέτρα αποκλεισμού των ξένων μεταναστών στην Ευρώπη στο όνομα του «σεβασμού» και της «προστασίας της πολυπολιτισμικής διαφορετικότητας»;

    Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, πρέπει κανείς να ξεκινήσει από τον αντισημιτισμό για να κατανοήσει και να πολεμήσει κάθε ρατσισμό (μαζί κι αυτόν που υπέστη ο παλαιστινιακός λαός, όπως σωστά επεσήμανε ο δίκαιος Yeshayahu Leibowitz). Όχι αντίστροφα.

    ΡάιχΟ αντισημίτης ρατσιστής θέλει να επιβεβαιώσει μιαν αφηρημένη Ταυτότητα καθ’ εαυτήν διαχωρίζοντάς την ερμητικά, απόλυτα από κάθε υποψία Διαφοράς που θα τη μόλυνε. Για αυτό και ποτέ δεν μπορεί (ή και δεν θέλει) να γίνει μία Ταυτότητα προς εαυτήν, μία Αυτοσυνείδηση, με τους όρους του Hegel.

    Εκείνο που φοβάται, απεχθάνεται και εξω-ορκίζει είναι η παρουσία της Διαφοράς μέσα στην Ταυτότητα και της Ταυτότητας μέσα στην Διαφορά. Απ’ αυτήν την σκοπιά, της απόρριψης της ενότητας της Ταυτότητας και της Διαφοράς, καταλαβαίνουμε πόσο διορατικός ήταν ο Wilhelm Reich όταν αποκαλούσε τον εθνικοσοσιαλισμό «κοσμοθεωρία της αναφροδισίας».

    Σάββας Μιχαήλ3Κάθε αλληλοδιείσδυση Ταυτότητας και Διαφοράς θεωρείται από το Ναζί αιμομιξία που επιφέρει την ποινή του ευνουχισμού και της παρακμής. Αλλά γιατί ο αντισημίτης-ρατσιστής-Ναζί απεχθάνεται τόσο την αλληλοδιείσδυση των αντιθέτων και την Ταυτότητά τους;

    Γιατί τρέμει την αντίφαση, προπαντός την εσωτερική αντίφαση, που παραμένοντας επί μακρόν άλυτη και παροξυνόμενη, καταστρέφει από τα μέσα και αποδομεί την τάξη από την οποία προέρχεται (εξαθλίωση μικροαστών, μαζική ανεργία κ.λπ.) τον ίδιο του τον κοινωνικό κόσμο. Οι δημαγωγοί του δείχνουν έναν εύκολο και πειστικό τρόπο να ξεμπερδέψει με την αντίφαση-ακυρώνοντάς την: «τίποτα το αρνητικό δεν υπάρχει στο ίδιο, το αίτιο του κακού δεν βρίσκεται μέσα στον κόσμο σου αλλά στον άλλο, εκτός κόσμου που τον μολύνει».

    Ο Ναζισμός είναι η ακραία μορφή απόρριψης κάθε διαλεκτικής. Όπως σημειώνει εύστοχα ο Λ. Τρότσκυ στα «Φιλοσοφικά Τετράδια» του:

    «ο εθνικοσοσιαλισμός αντιπροσωπεύει μια ακραία αντίδραση κατά της διαλεκτικής πιο φορτισμένη στη συνέπειά της από τον Ιταλικό φασισμό, που είναι εκλεκτικιστικός πέρα ως πέρα. Ο φιλοσοφικός εθνικοσοσιαλισμός έχει ως στόχο ακριβώς την ιδέα της ανάπτυξης: ως εκ τούτου απορρίπτει με μοχθηρία όχι μόνο τον Μαρξισμό αλλά και τον Δαρβινισμό-θέλει να γυρίσει τη γνώση σε στατικές αρχές σε σχέση με την ανθρώπινη κοινωνία. Σαν τέτοιες κατηγορίες χρησιμοποιούνται η φυλή και το αίμα. Η ισχύς της διαλεκτικής σκέψης εδώ αποδεικνύει τη δύναμή της με τη μέθοδο της αντιστροφής. Η συνεπής αντίθεση στη διαλεκτική σε ρίχνει πίσω, στα βάθη του Τευτοβούργειου Δάσους».

    Σάββας Μιχαήλ5«Εάν όλα είναι ταυτόσημα με τον εαυτό τους, τότε τίποτα δεν έχει ποικιλία, δεν είναι αντι-τιθέμενο, δεν έχει θεμέλιο» (Hegel).

    Ο αυτοεγκλεισμός στην αφηρημένη Ταυτότητα της φυλής, σε μια φενάκη δεν λύνει την υπαρκτή κρίση ταυτότητας αλλά την τραβάει στα άκρα, μέχρι την καταστροφή κάθε ανθρώπινης Ταυτότητας.

    3. Κρίση ταυτότητας

    Ο μεγάλος Γερμανός δραματουργός Heiner Müller έχει σκιαγραφήσει πολύ διεισδυτικά τη σχέση ανάμεσα στην κρίση ιστορικής ταυτότητας της Γερμανίας και στην τραγωδία του 20ου αιώνα με το θρίαμβο του Χιτλερισμού και τη Shoah, την καταστροφή των Εβραίων. Ο Müller υπενθυμίζει ότι η Γερμανία γνώρισε την πρώτη μεγάλη κοινωνική επανάσταση των Νέων Καιρών, τον πόλεμο των Χωρικών, που πνίγηκε στο αίμα τον 16ο αιώνα. Τον επόμενο αιώνα ο Τριακονταετής πόλεμος έπνιξε μέσα στις βαρβαρότητες και τα δεινά τη κάθε λαϊκή διάσταση και προοπτική. Ακολούθησαν αιώνες στασιμότητας και παρακμής όλων των κοινωνικών δυνάμεων μέχρι να εμφανιστεί και να χαθεί ξανά η ιστορική ευκαιρία με την αστική επανάσταση του 1848 την οποία πρόδωσε η ίδια η γερμανική αστική τάξη.

    ΜαουτχάουζενΤελικά ο κοινωνικός μετασχηματισμός της σύγχρονης βιομηχανικής καπιταλιστικής Γερμανίας έγινε «από τα πάνω» από τον Μπίσμαρκ, «με σίδερο και αίμα», αφήνοντας όλα τα γνωστά σημάδια του μιλιταρισμού και του κρατικού αυταρχισμού που θα κορυφώσει ο Ναζισμός.

    «Γι’ αυτούς τους λόγους» λέει ο H. Müller «η Γερμανία δεν έπλεξε έναν αυθεντικό δεσμό με την Ευρώπη και βρίσκεται ακόμη μετέωρη μεταξύ Ανατολής και Δύσης πάντα μέσα στο φόβο ότι δεν έχει την ιδιαίτερή της ταυτότητα. Από το φόβο έλλειψης της ταυτότητας γεννιέται η ενόρμηση του θανάτου, η επιθυμία και να εκμηδενίσεις και να εκμηδενιστείς…μπορεί να φανεί παράξενο αλλά υπάρχει μια αλλόκοτη, μια πλήρης συγγένεια ανάμεσα σε Εβραίους και Γερμανούς, ιδιαίτερα σε σχέση με τα προβλήματα της ταυτότητας. Και οι δύο λαοί δε νοιώθανε στο σπίτι τους στη Γερμανία και ζούσαν μια διάσταση αποξένωσης, Μέσα από τέτοιες ομοιότητες προκλήθηκε μια καταστροφική σύγκρουση».

    Παιδιά της Αθήνας στην κατοχή. Από το φωτογραφικό αρχείο του Πολεμικού Μουσείου.
    Παιδιά της Αθήνας στην κατοχή. Από το φωτογραφικό αρχείο του Πολεμικού Μουσείου.
    Είναι απαραίτητες μερικές διευκρινήσεις. Πρώτον η «καταστροφική σύγκρουση» ήταν μονόπλευρη, προήλθε αποκλειστικά από τους κόλπους της μιας, της κυρίαρχης αποξενωμένης εθνότητας. Οι Εβραίοι αντίθετα, έκαναν τα πάντα (και μάλιστα ό,τι δεν έπρεπε) για να την αποφύγουν. Δεύτερον, η συνάντηση λαών στρωμάτων ή ατόμων με κρίση ταυτότητας σε μια μεταβατική περίοδο της ιστορίας δεν συνεπάγεται αναπόφευκτα την σφαγή του ενός από τον άλλο. Απαιτούνται κι άλλοι όροι, κι άλλοι κρίσιμοι διαμεσολαβητές. Πάντως η παρατήρηση του Müller παραμένει σωστή εντοπίζοντας τη πιο αναγκαία (και μη ικανή) συνθήκη και την ιστορική της ρίζα.

    ΡώσοιΗ κρίση ταυτότητας αποκορυφώθηκε στη Γερμανία μετά τη συντριβή των Κεντρικών Αυτοκρατοριών στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τους ταπεινωτικούς όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, τη διεθνής οικονομική κρίση μ’ αποκορύφωμα το κραχ του 1929. Εκατομμύρια εξαθλιωμένοι μικροαστοί, παλαιοί πολεμιστές, μικρομαγαζάτορες, υπάλληλοι κ.λ.π. βλέπουν τις θυσίες τους να έχουν πάει χαμένες και να αδυνατούν να βρουν τη θέση τους στην κοινωνία, την ένταξή τους στην αλυσίδα της Συμβολικής Τάξης. Μέσα σ’ αυτήν τη κρίση συμβολικής ταύτισης συντελείται η συνάντηση με τον δημαγωγό που εύκολα τους πείθει ότι κάποιος «άλλος» τους έκλεψε τη θέση του κρίκου στη συμβολική αλυσίδα, παριστάνοντας ότι είναι ο «ίδιος». Κι αυτός ο αποδιοπομπαίος άλλος, βεβαίως, είναι ο Εβραίος.

    ναζί 5Στην πραγματικότητα ο Εβραίος ποτέ δεν «αφομοιώθηκε» επαρκώς στην αλυσίδα κι αντιμετώπιζε ένα ανάλογο πρόβλημα. Η επέκταση του γερμανικού κεφαλαίου προς Ανατολάς αποσάθρωνε τις προϋπάρχουσες προαστικές αγροτικές δομές μαζί και το Shtetl, το εβραϊκό αγροτικό γκέτο. Κατά κύματα οι Εβραίοι της Μεσευρώπης εγκατέλειπαν την αγροτική ενδοχώρα κι απασχόληση και συνέρρεαν στις μεγάλες πόλεις της Αυστροουγγαρίας και της Γερμανίας αναζητώντας θέση, κυρίως, στα «ελεύθερα επαγγέλματα», τη διανόηση, την κρατική υπαλληλία. Η απόπειρα ενσωμάτωσης σε κομβικά σημεία του βιομηχανικού και τραπεζικού κεφαλαίου ή ακόμα σε καίριες βαθμίδες της κρατικής ιεραρχίας και του Πανεπιστημιακού κατεστημένου, συναντούσε την έντονη αντίδραση και τον αποκλεισμό από τις κυρίαρχες τάξεις της κυρίαρχης εθνότητας. Η νέο-διαμορφούμενη μικρή και μεσαία εβραϊκή αστική τάξη προσπαθούσε να προσαρμοστεί στα κενά που άφηναν τα στενά πλαίσια, ενώ ο αναδυόμενος αντισημιτισμός έντεχνα μετακυλούσε το μίσος απέναντι στους Εβραίους νεόπλουτους προς τα «κάτω», κάνοντας όπως έγραφε ο Τρότσκυ, τη μικροαστική φαντασία να ταυτίζει τον πλούσιο εβραίο τραπεζίτη με τον Πολωνόεβραίο χασσίδ με το καφτάνι, που δεν είχε πεντάρα τσακιστή στην τσέπη.

    Η προώθηση του καπιταλισμού, που ήδη έμπαινε διεθνώς στη ιστορική του παρακμή, στην Yiddishland έδωσε στους παραδοσιακούς Dybbuk νέες διφορούμενες μορφές-εκείνες με τις οποίες θα οδηγηθούν στους θαλάμους αερίων.

    ναζί 2Την αθλιότητα της «προωθημένης» κι αποτυχημένης «αφομοίωσης» του εβραϊσμού στο γερμανισμό στη προ-χιτλερική περίοδο και τη συνολική τραγικότητα της θέσης των Εβραίων σαν καθρέφτη της θέσης της ανθρωπότητας, την έδειξε απαράμιλλα ο Frantz Kafka, ο προφήτης της επερχόμενης Shoah.

    Στο περίφημο Γράμμα στον Πατέρα του αλλά και στο συνολικό του έργο, ρίχνει αμείλικτο φως στην άθλια αυτή κατάσταση του εβραίου Dybbuk, που ζει μεταξύ δύο κόσμων, του παλιού αγροτικού γκέτο, στο οποίο δεν μπορεί να επιστρέψει, και του νέου αστικού περιβάλλοντος στο οποίο δεν μπορεί να αφομοιωθεί. Είναι-έλεγε ο Kafka-σαν ένα αγρίμι που τα πίσω πόδια του είναι κολλημένα στο παρελθόν ενώ τα μπροστινά παραμένουν στον αέρα, αδυνατώντας ν’ ακουμπήσουν στο νέο έδαφος. Υπάρχει μια ασαφής πιστότητα στην παράδοση και μία ασαφής επιδοκιμασία της ρήξης μαζί της «κι ό,τι πιο εξοργιστικό υπάρχει είναι αυτή η ασάφεια».

    Ο Dybbuk της μεγαλούπολης προσπαθεί απεγνωσμένα, όπως ο κ. Κ. στον Καφκικό «Πύργο», να γίνει όμοιος στον Gerstäcker και στον Laseman μάταια. Είναι πάντα υπεράριθμος στην αλυσίδα.

    θηριωδίες των ναζίΕκείνο που δεν βλέπει η πλειοψηφία, τόσο των Εβραίων όσο και των μη Εβραίων-θυμάτων της φασιστικής δημαγωγίας, είναι το γεγονός ότι δεν φταίει ο ένας που δεν βρίσκει ο άλλος τη θέση του κρίκου στην αλυσίδα αλλά ότι η ίδια η αλυσίδα έχει πια παρασκουριάσει και φτύνει τους κρίκους της. Ότι μόνη λύση και για τους δυο, είναι η συντριβή της αλυσίδας κι η καθολική μεταμόρφωση του κόσμου σ’ έναν κόσμο χωρίς αλυσίδες.

    Από τη μεριά τους οι ιδεολόγοι του Ναζισμού το είχαν καταλάβει, με τον δικό τους ζωώδη τρόπο. Γι’ αυτό και το Mein Kampf ταυτίζει τον «αγώνα κόντρα στην εβραϊκή πανούκλα» με εκείνον ενάντια «στον δηλητηριαστή της γερμανοσύνης Παγκόσμιο Ιουδαίο Καρλ Μαρξ». Είναι τυχαίο ότι η οριστική απόφαση για την «Τελική Λύση» πάρθηκε ταυτόχρονα με εκείνη της εξαπόλυσης της επιχείρησης Μπαρμπαρόσα ενάντια στη Σοβιετική Ένωση, «το προπύργιο του Εβραιομπολσεβικισμού»;

    Operation_Barbarossa_corrected_borderlowΗ κρίση ταυτότητας, η κρίση ένταξης στον κόσμο μπορούσε να λυθεί μόνο ως συμμετοχή σ’ έναν αλλαγμένο κόσμο. Μια τέτοιου είδους νέα ένταξη είναι με τη σειρά της αδύνατη όταν δεν υπάρχει ευαισθησία απέναντι στην κρίση ταυτότητας και το τι αυτή αντιπροσωπεύει ιστορικά. Κι απ’ τη μεριά της Σοσιαλδημοκρατίας και του σταλινισμού της εποχής υπήρξε μόνο αναισθησία κι εγκατάλειψη του εδάφους στη φαιά πανούκλα.

    ναζί 4Πώς τα κατάφεραν οι φασίστες δημαγωγοί να κερδίσουν και να κινήσουν μάζες εκατομμυρίων;

    Θα ήταν λάθος να θεωρηθεί αυτό που ο Ράϊχ ονόμασε «η μαζική ψυχολογία του φασισμού» απλώς σαν μια μορφή «ψευδούς συνείδησης» όπως τη βλέπει ένα ρεύμα σκέψης που (κακώς) ονομάστηκε εγελιανο-μαρξιστικό, με κύριο σημείο αναφοράς τον G. Lucacs της πρώτης περιόδου, εκείνης του έργου του «Ιστορία και Ταξική Συνείδηση». Παρόλο που υπάρχει ένα ορθολογικό στοιχείο σ’ αυτήν την αντίληψη (ο αντισημιτισμός αντανακλά συγκεκριμένες ιστορικές κοινωνικές σχέσεις και παίρνει ιστορικά καθοριζόμενες ιδεολογικές μορφές) δεν μπορεί, με κανέναν τρόπο, να καλύψει την τρομερή έκταση και το βάθος του ανορθολογισμού που εξερράγη με τη φασιστική θηριωδία……………..
    …………………………….

  31. Β.Ρ. on

    …………………..
    Εξίσου, αν όχι περισσότερο, αποτυχημένες είναι και οι διάφορες ψυχολογίζουσες ερμηνείες που είτε ανάγουν τη φασιστική συμπεριφορά σε «αδυναμία του Εγώ» (στο πλαίσιο της όλης οπτικής της Ego Psychology) είτε πάλι σε «παράκαμψη του Εγώ» και άμεση χειραγώγηση του ασυνειδήτου από μηχανισμούς του «Υπερεγώ» (ερμηνεία στα πλαίσια της Σχολής της Φραγκφούρτης). Και οι δύο απόψεις υποβαθμίζουν ή κι εξαφανίζουν το δασώδες πεδίο που άνοιξε για πρώτη φορά η μεγάλη ανακάλυψη του Freud. Η Ego Psychology συρρικνώνει το έργο της στην επιδίωξη της αναστήλωσης του «Εγώ» στη βάση των δεδομένων προδιαγραφών του εγωκεντρικού αστικού κατεστημένου. Η φραγκφουρτιανή άποψη, πολύ πιο εκλεπτυσμένη, θεωρεί ότι αντικείμενο της ψυχανάλυσης ήταν ο φιλελεύθερος αστός ως άτομο, δεν υπήρχε πριν απ’ αυτόν κα δεν υπάρχει μετά την εκτόπισή του από τον «μαζάνθρωπο» της σύγχρονης «διοικητικής, ολοκληρωτικής» κοινωνίας της χειραγώγησης.

    Καθόλου τυχαία ο Φραντς Κάφκα είχε μιαν εντελώς αντίθετη αντίληψη, που την εκφράζει στο γράμμα του στον Φραντς Βέρφελ, τον Δεκέμβριο του 1922:

    «Δεν είναι κάποια ευχαρίστηση ν’ ασχολείται κανείς με την ψυχανάλυση κι εγώ κρατιέμαι όσο το δυνατόν πιο μακριά αλλά υπάρχει όσο τουλάχιστον αυτή εδώ η γενεά. Από πάντα, μαζί με τις οδύνες του και τις χαρές του, ο ιουδαϊσμός παράγει σχεδόν ταυτόχρονα μ’ αυτές και το σχετικό σχολιασμό του Ρασί, το ίδιο και τώρα».

    Μ’ άλλα λόγια παρά τη δηλωμένη δυσφορία του ο Κάφκα ανεβάζει τον Ζίγκμουντ (ή Σλόμο) Φρόυντ στη θέση που είχε στο μεσαίωνα ο Σλόμο Ιτσχακί ή Ραμπάν σελ Γισραέλ, γνωστότερος από το ακρωνύμιο Ρα-σί (1040 ή 1028-1115), ο σοφότατος ερμηνευτής της Βίβλου και του Ταλμούδ. Αιώνες μετά την ταφή του στο νεκροταφείο της Πράγας, όταν μια νέα γενιά με τα δικά της τρομακτικά βάσανα και τις αστραπιαίες χαρές της θα έρθει στο φως-η γενιά που θα γνωρίσει πογκρόμ αλλά και την πρώτη λάμψη του 1905, την έφοδο στον ουρανό το 1917 αλλά και το ζόφο της Shoah, θα γεννηθούν μαζί κι οι ερμηνευτές. Ανάμεσά τους, τον ίδιο καιρό, που ο Άνσκυ, ο γιος της Άννας, συναντάει παντού τον Dybbuk, θα έχει ήδη ανοίξει το δρόμο του ο γιός της Άννας-Δεβώρας με το γερμανικό όνομα της Χαράς-Freud-θα έχει δείξει πως «το Εγώ δεν είναι αφέντης στο σπίτι του» και θα έχει κινήσει τα νερά του Αχέροντα contra superos…

    Φρόυντ_0001Μπορεί η ψυχανάλυση να φωτίσει την τραγωδία του αιώνα;

    Σίγουρα η μονόπλευρη χρήση της ή, ορθότερα, η ad nauseam κατάχρηση στην οποία μας συνήθισαν οι επίγονοι κάθε σχολής και αίρεσης, δεν θα το κατορθώσει ποτέ.

    Από την άλλη, η ίδια η νέα εν τω γεννάσθαι επιστήμη είναι σάρκα από τη σάρκα της ίδιας της ιστορικής τραγωδίας, η αυτο-αντανάκλασή της. Χωρίς την ψυχανάλυση, οποιαδήποτε ιστορική-υλιστική ερμηνεία θα είναι περιορισμένη και τελικά ανι-ιστορική, μηχανιστική, μη υλιστική. Ποιός μπορεί να στερήσει τη Shoah από τον Rashi της;

    Όλα όσα έχουν προαναφερθεί για την κρίση ταυτότητας και το ρόλο της στη γένεση του αντισημιτισμού και του φασισμού εκφυλίζονται σε Ego Psychology αν δεν εντάσσονται στη γενικότερη προβληματική του Φρόυντ, και παραπέρα, με την αποσαφήνιση κι ανάπτυξη που έφερε στη διάρκεια της «επιστροφής στον Φρόυντ», ο Jacques Lacan (ιδιαίτερα με τη μορφογένεση του Εγώ στο στάδιο του Καθρέφτη, το σχήμα L και, conditio sine qua non, τη διάκριση ανάμεσα σε υποκείμενο του Ασυνειδήτου και Εγώ).

    Εντελώς συνοπτικά, σύμφωνα με τη λακανική ψυχαναλυτική προσέγγιση, το υποκείμενο αναδύεται ως επίπτωση σημαίνοντος του Συμβολικού, του γλωσσικού σύμπαντος, της συμβολικής τάξης του Άλλου και εντάσσεται σε αυτήν την τάξη, όπου «αντιπροσωπεύει ένα σημαίνον για ένα άλλο σημαίνον», έχοντας ήδη αλλοτριωθεί εν τη γενέσει του. Η σκοτεινή περιοχή αλληλοεπικάλυψης υποκειμένου και Άλλου είναι το ασυνείδητο.

    Το υποκείμενο του ασυνειδήτου βρίσκει τον εαυτό του ως εαυτό, ως Εγώ, «εις άλλον τόπον», μέσω της επένδυσης και εσωτερίκευσης της κατοπτρικής εικόνας του ομοίου του μικρού άλλου μέσα από μια δυναμική που επι-καθορίζεται από τον μεγάλο Άλλο, την ισχύουσα Συμβολική τάξη πραγμάτων.

    Τα παραπάνω συνοψίζονται κατ’ αρχήν στο σχήμα L του Lacan.

    Λακάν_0001

    Το υποκείμενο Υ συλλαμβάνει τον εαυτό του μόνο μέσω του άλλου ομοίου ά όπως αυτό κατοπτρίζεται μέσω του εικονικο-φαντασιακού άξονα ά-α, εσωτερικεύεται και μορφοποιείται σαν Εγώ α. Τα ανύσματα Α-Υ (συμβολικός άξονας Α-Υ) και Α-α, δείχνουν τον καθοριστικό ρόλο του Συμβολικού του μεγάλου Άλλου στην ενεργοποίηση του υποκειμένου και σ’ ό,τι συντελείται μέσα σ’ αυτό που μορφοποιείται σαν Εγώ.

    Από το καραβόσκοινο που ρίχνει ο Lacan στο πηγάδι αρπαζόμαστε από μερικούς βασικούς κόμπους: α) το Υποκείμενο δεν ταυτίζεται με το Εγώ που μορφοποιείται σε δεύτερο χρόνο, β) το Υποκείμενο συλλαμβάνει τον εαυτό του σαν Ταυτότητα μόνο μέσω των άλλων ομοίων του, που ο αντικατοπτρισμός τους μορφοποιεί, ως εικονο-φαντασιακή κατασκευή, το Εγώ, γ) στην όλη διαδικασία καθοριστικό ρόλο παίζει ο Άλλος, το Συμβολικό κατά τον Lacan του Σεμιναρίου ΙΙ, το κοινωνικό είναι για μας.

    Μαουτχάουζεν 1Αντίθετα απ’ ότι λέει η κυρίαρχη ιδεολογία, το εγώ δεν είναι πρωταρχικό. Δεν είναι ενδο-γενές. Το εγώ είναι έξω-δευτερο-αλλογενές και συνεπώς το ίδιο συμβαίνει και με την κρίση του, την περίφημη κρίση ταυτότητας για την οποία γίνεται λόγος.

    Για τον σχηματισμό και τη συνεχή τροφοδότηση του Εγώ και του ναρκισσισμού του υπεύθυνη είναι η εισχώρηση της εικόνας του άλλου. Μέσα απ’ αυτήν γίνεται η ταύτιση του εαυτού με τον όμοιο και ο αποκλεισμός ταυτόχρονα από τον άλλο. Το Εγώ ως διαχωριστική μεμβράνη αποκλείει τον άλλο γιατί πρώτα-πρώτα μπορεί να με αποστερήσει από ένα τρίτο, κοινά διεκδικούμενο αγαθό. Εδώ βρίσκεται η σπερματική μορφή της επιθετικότητας. Για αυτό και ο Lacan ονόμασε αυτή τη συσσωρευμένη γνώση, την εισχώρηση/αποκλεισμό της εικόνας του άλλου, «παρανοϊκή γνώση».

    μεσαίωναςΤί συμβαίνει όμως όταν ο άλλος-αποστερητής δεν σε αποστερεί μόνο από το ένα ή το άλλο αγαθό αλλά παρουσιάζεται το είδωλό του να απειλεί να σαρώσει το ύψιστο: το ίδιο το εγώ, την ταυτοπροσωπία, τη διάκριση από τον άλλο; Τί γίνεται με τον άλλο όμοιο που συγχέει ακόμα και τα όρια του άλλου και του όμοιου και εμφανίζεται ως Αλλόμοιος, για να δανειστούμε την καίρια ελληνική λέξη από τον Γιώργο Βέλτσο; Πού ο τρόπος ύπαρξης του είναι η διαπίδυση μέσα ή έξω από μεμβράνες, η παρουσία μεταξύ δύο κόσμων, tvishn tsvey veltn;

    Η απειλή που εμφανίζεται εδώ είναι η κατακρήμνιση, η παλινδρόμηση στην προ-εγωτική κατάσταση του corps morcolé, του τεμαχισμένου σώματος. Κι η βίαιη αντίδραση ξεπερνάει κάθε προηγούμενο επιθετικότητας, καθώς η κατάσταση του τεμαχισμένου σώματος εκσφενδονίζεται πίσω από τον αλλόμοιο που το είδωλό του είναι υποτίθεται υπεύθυνο για την απειλητική επανεμφάνισή της.

    Η ορμή εδώ παίρνει όλους τους χαρακτήρες αυτού που ο Freud ή και στη συνέχεια ο Lacan ονόμασαν ενόρμηση θανάτου: όχι απλώς μια κίνηση παλινδρόμησης πίσω στην κατάσταση της γενικής αταξίας και ισορροπίας της νεκρής ανόργανης ύλης αλλά πρώτα και κύρια κίνηση, να γίνουν τα πάντα tabula rasa και νέα αφετηρία. Καταστροφή των πάντων ως προϋπόθεση για την δημιουργία ενός κόσμου χωρίς μιάσματα.

    Μ’ αυτήν την έννοια ο W. Benjamin μίλαγε για το φασισμό σαν «αισθητικοποίηση της πολιτικής». Δεν αναφερόταν μόνο στις παράτες της Νυρεμβέργης αλλά και στη συνολική δαιμονική άποψη της ex nihilo δημιουργίας ενός φυλετικά «καθαρού» κόσμου, σύμφωνα μ’ όλους τους κανόνες υγιεινής που προβλέπουν τα SS και η χρήση του Zyclon B κατά των παρασίτων, μ’ όλο το φθόνο του θρεμμένου με Kitsch μικροαστού απέναντι στην υψηλή κουλτούρα, μ’ όλη τη μοχθηρία των ratés και των ατάλαντων απέναντι στο πνεύμα.

    ναζί 1Ο Lacan παρομοίασε το σχήμα L μ’ ένα ηλεκτρικό κύκλωμα, με μια τριαδική λυχνία, μια λυχνία δηλαδή με κάθοδο, άνοδο και μια εγκάρσια οδό, τοποθετημένη στο σημείο τομής του συμβολικού άξονα Α-Υ και του εικονο-φαντασιακού ά-α. Αν η εγκάρσια οδός είναι πολωμένη θετικά τα ηλεκτρόνια θα κινούνται από την κάθοδο στην άνοδο και το ρεύμα θα περνάει. Αντίθετα αν πολωθεί αρνητικά, το ρεύμα διακόπτεται. Αυτό που θέλει να δείξει εδώ ο Lacan είναι η δυνατότητα που έχει η εικονοφαντασιακή, κατοπτρική, ειδωλική σχέση του άλλου και του κατασκευαζόμενου Εγώ να κόψει το όλο σύστημα.

    Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην περίπτωση του υπό διαμόρφωση αντισημίτη Ναζί. Η όλη διαλεκτική της αναγνώρισης του άλλου από το υποκείμενο εμπλέκεται κάτω από την επίδραση μιας σημαίνουσας τάξης ενός κόσμου που καταρρέει, οπότε ο ίδιος άξονας του άλλου όμοιου και του Εγώ, «πολωμένος αρνητικά» κατά διαστήματα, διακόπτει στη διάρκειά τους το ρεύμα και την όλη λειτουργία του κυκλώματος.

    ναζίΤο τρεμάμενο, διαλείπον Εγώ, που κάθε τόσο βλέπει ν’ ανοίγει εμπρός του η καταπακτή του αρχέγονου χάους, βρίσκεται διαρκώς υπό κατάρρευση-από την οποία «διασώζεται», καθώς ενώνεται ομαδικά, μ’ άλλα όμοιά του, προς τα έξω σ’ ένα ιδεώδες-του-Εγώ, τον Führer (ή τον Duce ή τον εθνικό κυβερνήτη) που διαρκώς τον υποστυλώνει φουσκώνοντάς τον με την πεφυσιωμένη εικόνα ενός ναρκισσιστικού, παντοδύναμου, φυλετικά «καθαρού», άρειου Εγώ.

    Το αλλοτριωμένο υποκείμενο, μέσα στην ιστορία, την προσδιορισμένη και προσδιορίζουσα σημαίνουσα τάξη της εποχής, δυσκολεύεται ακόμα και αδυνατεί να βρει τον εαυτό του. Έτσι ωθείται και ωθεί την εμφάνιση ενός Λόγου του Αυθέντη, που έχει τα χαρακτηριστικά του προαστικού Αυθέντη, του «φωτισμένου» και «φιλολαϊκού» δεσπότη πριν από την κυριαρχία του σύγχρονου παρακμασμένου, κλυδωνιζόμενου από την κρίση καπιταλισμού.

    Μαουτχάουζεν 2Ο Αυθέντης θα προσφέρει τα αγαθά που στερείται ο εκστασιαζόμενος οπαδός του. Πάνω απ’ όλα θα δώσει μια (εφήμερη και πλαστή) λύση στην κρίση της συμβολικής και εικονικής-ειδωλικής του ταυτότητας. Το αποτέλεσμα του λόγου του Αυθέντη θα είναι η δημιουργία του φαντασιωτικού «μικρού αντικειμένου α»,αιτίας και αντικειμένου της επιθυμίας του αποστερημένου μικροαστού.

    Ο Lacan μιλάει, και μάλιστα σε άμεση αναφορά στο Ναζισμό και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, για την «προσφορά σε σκοτεινούς θεούς ενός αντικειμένου θυσίας σα μια τερατώδη αλλά σχεδόν ακατανίκητη σαγήνη… Η θυσία σημαίνει ότι μέσα στο αντικείμενο των επιθυμιών μας προσπαθούμε να βρούμε την μαρτυρία της επιθυμίας αυτού του Άλλου που ονομάζω εδώ ο σκοτεινός Θεός».

    Παρά τη γοητεία της σκέψης, δεν θ’ ακολουθήσουμε εδώ τον Lacan για διάφορους ιστορικοφιλοσοφικούς και αναλυτικούς λόγους. Περιοριζόμαστε τώρα στη βασική ένσταση: σ’ όλη τη μετά τη Shoah και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο περίοδο υπάρχει μια υπερτροφική φιλολογία περί «θυσίας» και περί «ολοκαυτώματος» όπως επικράτησε να ονομάζεται, κακώς κάκιστα, η Shoah. Τα ίδια σημαίνοντα χρησιμοποιεί και ο Lacan.

    ΤρεμπλίνκαΑπό πού κι ως πού η γραφειοκρατικά οργανωμένη κι εκτελεσμένη πρωτοφανής γενοκτονία ήταν κάποια τελετουργία θυσίας, κάποιο ιερό «Ολοκαύτωμα» με τους Εβραίους στη θέση των αγίων σφαγίων και τον Ρούντολφ Ες, τον Άϊχμαν και τα Ες-Ες στη θέση των μεγάλων Αρχιερέων και Λευϊτών;

    Τί πιο ακριβές για να ονομάσεις το έγκλημα Shoah, που στα Εβραϊκά σημαίνει «καταστροφή»;

    Ποιός ο ρόλος των σημαινόντων όπως «ολοκαύτωμα» ή και νύχτα των Κρυστάλλων» (η φράση είναι ένα απαίσιο αντισημιτικό αστείο του τότε Ναζί Υπουργού Οικονομικών), έξω από το να συμμετέχουν στη γιγάντια απώθηση από τον μεταπολεμικό κόσμο της ενοχής γι’ αυτό που συνέβη στο Άουσβιτς, στο Μπούχενβαλντ, στην Τρεμπλίνκα, το Μαουτχάουζεν κι άλλα τέτοια μνημεία του «ινδοευρωπαϊκού πολιτισμού»;

    4. Η αρχέγονη σκηνή (Urzene) των μοντέρνων καιρών

    Η Shoah δεν βγήκε μέσα από τη «γερμανική ψυχή» αλλά από την Ιστορία.

    Αυτό που συνήθως ονομάζουμε «ψυχική ζωή» είναι ο λαβύρινθος που η ίδια η ιστορία σκάβει μέσα της, μέσα σε κάθε γενιά, μέσα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Είναι η εσωτερίκευση της διαλεκτικής του Καθολικού και του Ατομικού.

    Η Shoah δεν προέκυψε καν, αποκλειστικά, μέσα από την γερμανική ιστορία. Φυσικά οι ιδιορρυθμίες της γερμανικής κοινωνικής ανάπτυξης παίζουν ουσιαστικό ρόλο αλλά κι οι ίδιες ήταν «ένας πρωτότυπος συνδυασμός των βασικών χαρακτηριστικών της παγκόσμιας [ιστορικής] διαδικασίας (Λ. Τρότσκυ).

    ναζί 3Η Shoah δεν είναι γραμμική προέκταση του παρελθόντος, αιώνων αντισημιτισμού. Είναι μη συγκρίσιμη τομή του ιστορικού συνεχούς. Δεν έπεσε όμως από τον ουρανό ούτε πετάχτηκε από την κόλαση. Είναι αναπόσπαστα δεμένη με την όλη διαδικασία που οδήγησε σ’ αυτή. Υπάρχει μια ατσάλινη λογική της ιστορικής ανάπτυξης που οδηγεί στο απερίγραπτο έγκλημα χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το τελευταίο ήταν μοιραίο, προκαθορισμένο, αναπόφευκτο. Η ανάπτυξη κι η λογική μπορούσαν κι έπρεπε σε πολλά σημεία Σάββας Μιχαήλ4να ανακοπούν πρώτα-πρώτα με τις νέες επαναστατικές τομές στην Ιστορία που αναμένονταν μετά το 1917 στη Γερμανία και στην Ευρωπαϊκή Δύση, που δεν ήρθαν ποτέ. Αλλά ακόμα και στην περίοδο 1930-1933, το KPD και το SPD θα μπορούσαν να φράξουν το δρόμο στη φρίκη αν στη θέση της εγκληματικής πολιτικής που ακολουθούσαν αντιπαρέθεταν το εργατικό αντιφασιστικό Ενιαίο Μέτωπο.

    Δυνατότητες υπήρχαν και χάθηκαν. Τίποτα δεν ήταν αναπόφευκτο. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάτι απαίσιο δεν κυοφορούνταν στο λεγόμενο Μοντέρνο Κόσμο επί αιώνες για ν’ αφεθεί να γεννηθεί στον 20ο αιώνα και να τον ρημάξει.

    Είναι τυχαίο ότι αυτό που ξέσπασε στο λυκόφως της Δύσης τον 20ο αιώνα είχε ήδη διαφανεί στην αυγή του 15ου αιώνα;

    Ναπολέων2Οι Μοντέρνοι Καιροί δεν άρχισαν μόνο μετά την ανακάλυψη/κατάκτηση του «Νέου Κόσμου» και την ορμητική ανάπτυξη των επιστημών, των τεχνών και του καπιταλισμού. Η γενέθλια πράξη του σημαδεύτηκε από την μαζική εκδίωξη της πλειοψηφίας των Σεφαραντίμ Εβραίων από την Ισπανία του Φερδινάνδου και της Ισαβέλλας και τον βίαιο εκχριστιανισμό των υπολοίπων, που σχημάτισαν τον απαλλοτριωμένο από την ταυτότητά του τραγικό πληθυσμό των Conversos, γνωστότερων ως Marranos (κατά μια ερμηνεία, από την καστιλιάνικη λέξη Marrano=γουρούνι, το ζώο που το κρέας του είναι απαγορευμένη τροφή για τους Εβραίους).

    Ο Ιταλός φιλόσοφος Franco Ottolenghi τονίζει ορθότατα, ότι δεν πρόκειται για περιφερειακό φαινόμενο στη γένεση της Modernité, κι ότι πρέπει να ξαναθυμηθούμε την «αρχέγονη σκηνή», με τη φροϋδική έννοια της Urzene, αυτών που την έσπειραν.

    φτώχεια στον μεσαίωναΌπως διευκρίνιζε ο Φρόυντ στον «Άνθρωπο με τους Λύκους» το 1914, η αρχέγονη σκηνή σεξουαλικού έρωτα ανάμεσα στους γονείς ενεργοποιείται στη μνήμη του παιδιού «εκ των υστέρων». Εκ των υστέρων, μετά όσα συνέβησαν στο Λυκόφως μπορούμε να καταλάβουμε την Αυγή, τη σκηνή που διαδραματίστηκε στον κοιτώνα όπου σπάρθηκε ο Μοντέρνος Άνθρωπος της αστικής εποχής.

    Ήταν την περίοδο της Ισπανικής Reconquista, η ιστορική στιγμή που έγινε η μεταστροφή του προαστικού θεολογικού αντι-ιουδαϊσμού στο σύγχρονο ρατσιστικό αντισημιτισμό με τη θέσπιση των πρώτων Estatutos de limbieza de sangre (Κανόνες καθαρότητας αίματος), το 1449, μετά από τη δίκη των Marranos του Toledo.

    Πατώντας σ’ αυτή τη βάση του «γενεαλογικού» αποκλεισμού των Εβραίων, στη βάση του «αίματος» και της «καθαρότητας» η raza, όπως σημειώνει ο Balibaz, ξεκίνησε την εξόρμησή της για την κατάκτηση του «Νέου Κόσμου»-μέσα από τη γενοκτονία των αυτόχθονων πληθυσμών και των προκολομβιανών πολιτισμών του Δυτικού Ημισφαιρίου.

    ΚεφάλαιοΗ γενοκτονία δεν ήταν «έκτροπο» αλλά κανόνας, κλασική οδός της πρωταρχικής συσσώρευσης του κεφαλαίου-από την εξόντωση των ερυθρόδερμων της Β. Αμερικής ή των Αυτοχθόνων της Αυστραλίας έως τη γενοκτονία των Αρμενίων και τις τραγωδίες των Βαλκανίων.

    Ο Μοντέρνος Άνθρωπος από τη μια εκμηδένιζε αποστάσεις κι εμπόδια κι ανοίγονταν στον κόσμο και το σύμπαν ως Homo Copernicanus κι από την άλλη όρθωνε νέα γιγάντια τείχη ανάμεσα στους ανθρώπους στη βάση της «τάξης» και του «αίματος».

    Μια νέα κοινωνία που έβαζε στο κέντρο το Εγώ και την Ταυτότητα καταδίκαζε εξ αρχής τους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς των Marranos στην κρίση ταυτότητας.

    γκουέρνικαΟ Marrano ήταν ένας Dybbuk πριν την ώρα του. Οι Εβραίοι εκείνοι που εξορίστηκαν από την Ισπανία πρώτα-πρώτα τον θεωρούσαν αποστάτη. Οι Χριστιανοί τον υποπτεύονταν σαν κρυφό-Εβραίο. Βαλλόμενος από παντού, αναζητούσε την ταυτότητά του με αγωνία, άλλοτε τη χαμένη κι απαγορευμένη πίστη, άλλοτε τη νέα πίστη, άλλοτε την υπέρβαση κάθε θρησκευτικής πίστης μπαίνοντας στην πρώτη γραμμή του προτάγματος της Modernité.

    ΓιάλομΟι Marranos απλώθηκαν σαν βεντάλια στις πιο αντίθετες κατευθύνσεις, σημαδεύοντας την κουλτούρα της νέας Ευρώπης. Στο ένα άκρο μπορείς να βρεις ακόμη και άνθη του καθολικού μυστικισμού σαν την Τερέζα της Άβιλα, εγγονή Marrano. Στο άλλο άκρο βρίσκεται το υψηλότερο αναμφισβήτητα πνεύμα της εποχής, ο αποσυνάγωγος Εβραίος και ευλαβέστατος άθεος Μπαρούχ Σπινόζα, ο «Marrano του λόγου», όπως ονομάστηκε. Ενδιάμεσα υπάρχουν όλοι οι πιθανοί και απίθανοι συνδυασμοί.

    Δεν είναι τυχαίο ότι αγαπημένη ηρωίδα των Marranos ήταν η βασίλισσα Εσθήρ, που έσωσε στα Σούσα τους Εβραίους από τις μηχανορραφίες του Αμάν, γεγονός που εορτάζεται ως «Σουσάν Πουρίμ». Το όνομα Εσθήρ, Εστέρ εβραϊκά συνδέεται με τη λέξη Σέτερ=μυστικό, «…και ούχ υπέδειξεν Εσθήρ το γένος αυτής ουδέ την πατρίδα» (Εσθήρ,β΄10). Εξάλλου το Πουρίμ σαν γιορτή κατέλαβε στους Εβραίους τη θέση που είχε για τους χριστιανικούς πληθυσμούς η Αποκριά, ο Καρνάβαλος, η γιορτή της μάσκας, του Simulacrum.

    Η αγωνία μπροστά στο κενό, που παίρνει τη θέση του αναγνωρισμένου σαν παντοδύναμου Εγώ, μπροστά στο Simulacrum που πίσω του ξεγλιστράει η όποια ταυτότητα, περνάει απ’ τους Marranos σ’ όλη τη δυτική πνευματικότητα. Ο S. Kierkegaard και τα ψευδώνυμά του ή ο F. Pesoa θα μπορούσαν να προσυπογράψουν τους παρακάτω στίχους του Marrano ποιητή Miguel de Barrios (1635-1701):

    Ψυχόδραμα«Ποιός είμαι εγώ; Δεν ξέρω. Μέγα σφάλμα να μην γνωρίζει κάποιος τον εαυτό του!

    Πώς θα μάθω ποιός είμαι; Όταν ξυπνήσω από τον εαυτό μου κι ονειρευτώ το ταραγμένο σχήμα της αβύσσου…».

    Σκιαγραφείται εδώ και μία οδός πέρα από την κρίση ταυτότητας εντελώς αντίθετη από εκείνη που είδαμε ν’ ακολουθεί ο μικροαστός ναζί. Στον τελευταίο το καταρρέων Εγώ πεφυσιούται, η Αυτότητα απολυτοποιείται, η φανταστική φυλετική Ταυτότητα θεοποιείται. Αντίθετα ο πρώτος μας καλεί σε αφύπνιση από τη φενάκη του Εγώ και στην ανακάλυψη του Εαυτού ενώπιων της αβύσσου.

    Χωρίς του δραματικούς τόνους του ποιητή αλλά καθόλου με μικρότερη εσωτερική ένταση, ίσα-ίσα αυτό ήταν που έψαχνε ο Σπινόζα σχεδιάζοντας μια ηθική με κέντρο όχι την Ταυτότητα αλλά την επανάκτηση της υπόστασης. Αυτή η επανάκτηση δεν μπορεί παρά να τεθεί με όρους μιας νέας συλλογικότητας, μιας νέας Κοινότητας χωρίς αποκλεισμούς, μιας αληθινής κοινοκτημοσύνης των υλικών και πνευματικών αγαθών.

    5. Αποκλεισμός

    Η διαδοχική ακολουθία αφομοίωση/εκδίωξη – εγκλεισμός/αφανισμός δεν είναι κάποιο φαταλιστικό, εξελικτικό, τελεολογικό σχήμα. Είναι οι αλληλένδετες μεταβατικές στιγμές της λογικής του αποκλεισμού μέσα στον καπιταλισμό.

    Μαγιακόφσκι 3Κάθε κοινωνικοοικονομικός σχηματισμός αναλόγως με το ποιός είναι ο κυρίαρχος τρόπος παραγωγής, σε ποιο στάδιο της ιστορικής του εξέλιξης αυτός βρίσκεται, πως συνδυάζεται με άλλες προγενέστερες βαθμίδες κοινωνικής εξέλιξης μέσα στον ίδιο σχηματισμό, ποιός ως εκ τούτου, είναι ο βαθμός ανισομέρειας της συνολικής κοινωνικοοικονομικής και πολιτικής/πολιτισμικής οργάνωσης, ποιες οι εσωτερικές αντιφατικές του τάσεις κλπ αναπτύσσει τις δικές του χαρακτηριστικές μορφές αποκλεισμού. Μόνο μ’ αυτό το υλιστικό νήμα-κι όχι την τυπική διάκριση των ψυχοκοινωνιολόγων ανάμεσα σε ingroup και outgroup-μπορούμε να διεισδύσουμε στο φρικιαστικό λαβύρινθο του «μοντέρνου» αντισημιτισμού.

    Φουκώ-Μαρξ_0003Η ύστατη υλική κοινωνική βάση που καθορίζει τη μορφή του κοινωνικού αποκλεισμού, όπως και κάθε σχέση κυρίαρχου/κυριαρχούμενου, είναι η «ιδιαίτερη οικονομική μορφή απομύζησης της απλήρωτης υπερ-εργασίας των άμεσων παραγωγών ανάλογα με την άμεση σχέση των ιδιοκτητών των όρων της παραγωγής με τους άμεσους παραγωγούς-μια σχέση που πάντα φυσικά αντιστοιχεί σ’ ένα ορισμένο στάδιο ανάπτυξης των μεθόδων εργασίας και συνεπώς της κοινωνικής παραγωγικότητας» (K. Marx, Capital, vol. III, Μόσχα 1988, σελ. 791).

    Ο καπιταλισμός την περίοδο της ιστορικής του ανόδου σάρωσε τις παλιές φεουδαρχικές μορφές κοινωνικού αποκλεισμού που στέκονταν εμπόδιο στο δρόμο του. Συχνά έβγαλε και τους Εβραίους από τα γκέτο, τοποθετώντας τους στην πρώτη γραμμή της εμπορικής του επέκτασης. Την ίδια στιγμή όμως, κάτω από την επιφάνεια της νέας χειραφέτησης, ο αποκλεισμός έμπαινε στην καρδιά της παραγωγικής διαδικασίας, όπου η αλλοτρίωση του παραγωγού απολυτοποιούνταν. Ο άμεσος παραγωγός αποκλείστηκε από τους όρους της παραγωγής, από την ίδια την παραγωγική διαδικασία, από το αποτέλεσμά της. Αυτή η άκρα αποξένωση καλύφθηκε με την αφηρημένη καθολικότητα των ίσων πολιτικών δικαιωμάτων «του ανθρώπου και του πολίτη».

    Η Γαλλική Επανάσταση χειραφέτησε πολιτικά τους Εβραίους (που μετονομάστηκαν σε Français israélites, ισραηλίτες Γάλλους).

    ΝαπολέωνΠώς συμβιβάζονταν όμως η συγκρότηση του σύγχρονου κράτους-έθνους, ως απαραίτητο εφαλτήριο του Καπιταλισμού, της εθνικής ταυτότητας (που κάλυπτε τις ταξικές διαφορές) και του αλληλένδετου σύγχρονου αστικού εθνικισμού με την ορατή ύπαρξη διαφορετικών εθνικών, θρησκευτικών ή εθνοθρησκευτικών μειονοτήτων στο εσωτερικό του κράτους;

    Σύμφωνα με τον Hegel, η πανουργία του Λόγου του Κράτους ήταν να διοχετεύσει όλες τις διαφορετικότητες στις υποδεέστερες εξω-κρατικές δομές της οικογένειας, της εκπαίδευσης, της κοινωνίας των ιδιωτών, διατηρώντας πάντα αλώβητη τη δικιά του συνοχή και ιδεατή ταυτότητα. Αυτήν ακριβώς την άποψη υποστήριξε με τα δικά του κατώτερα μέσα, εγελειανός επίγονος Bruno Bauer στο «Εβραϊκό ζήτημα» που έγινε στόχος οξύτατης πολεμικής από την μεριά του Κ. Μαρξ. Η πολεμική παρεξηγήθηκε ή και συκοφαντήθηκε σαν «αντισημιτική»-πράγμα που κανένας σοβαρός μελετητής δεν μπορεί σήμερα να δεχθεί. Η ουσία της κριτικής του Μαρξ βρίσκεται στο γεγονός ότι αναποδογυρίζει υλιστικά την αντίληψη του Hegel για τη σχέση κράτους-κοινωνίας των ιδιωτών, τονίζει την πρωταρχικότητα της δεύτερης κι ως εκ τούτου τη σχετικότητα των πολιτικών δικαιωμάτων. Φυσικά και υποστηρίζει την πολιτική χειραφέτηση των Εβραίων αλλά ορθότατα επισημαίνει ότι αυτή δεν αρκεί κι ότι τελικά θα ακυρωθεί αν δεν υπάρξει καθολική κοινωνική χειραφέτηση……………..
    ……………………………………………………..

  32. Β.Ρ. on

    …………………..
    ……………………….
    Και πράγματι όταν οι αντιφάσεις στα θεμέλια της κοινωνίας των ιδιωτών φτάνουν σ’ ένα ορισμένο σημείο ιστορικής ωρίμανσης κι οξύτητας, τα πολιτικά δικαιώματα συρρικνώνονται, φαλκιδεύονται, ακυρώνονται και την αστική δημοκρατία διαδέχονται τα αυταρχικά βοναπαρτιστικά και φασιστικά καθεστώτα του αιώνα μας, με σύνοδο σημείο τον απροκάλυπτο αντισημιτισμό στη βαρβαρότερη μορφή του.

    «Της εποχή της ανόδου του, ο καπιταλισμός έβγαλε τον εβραϊκό λαό απ’ το γκέτο και τον χρησιμοποίησε ως εργαλείο της εμπορικής του επέκτασης. Σήμερα η παρακμάζουσα καπιταλιστική κοινωνία κινείται να εκθλίψει απ’ όλους τους πόρους της τον εβραϊκό λαό» έγραφε ο Τρότσκυ την παραμονή της Shoah.

    Ακριβώς η ιστορική εμπειρία της καπιταλιστικής παρακμής και του φασισμού έκανε τον Τρότσκυ στα τελευταία χρόνια της ζωής του να κριτικάρει την παραδοσιακή στρατηγική του «αφομοιωτισμού» που υποστήριζαν οι προοδευτικοί κύκλοι από τη Γαλλική επανάσταση κι εδώ. Σε μια συνέντευξη του τον Φεβρουάριο του 1934, αρνείται όχι μόνο ότι είναι οπαδός της αφομοίωσης των Εβραίων αλλά κι ότι έχει οποιοδήποτε νόημα ο όρος «αφομοίωση». Ταυτόχρονα παραμένει αμετακίνητος στη ριζική του αντίθεση σε κάθε μορφής εβραϊκής αυτό-απομόνωσης, συμπεριλαμβανομένου και του πολιτικού Σιωνισμού.

    Ναζιστικά στρατεύματαΗ «αφομοίωση» φούντωσε σαν στρατηγική επιβίωσης την περίοδο μετά το 1789 για να δεχθεί το πρώτο μεγάλο πλήγμα με την υπόθεση Ντρέιφους και το μοιραίο πλήγμα με τον Χίτλερ.

    Δεν ήταν κάποια καινούργια στρατηγική. Χρησιμοποιήθηκε κατά καιρούς σε διάστημα χιλιετηρίδων. Συνήθως ήταν οι πλουσιότερες, προνομιούχες εβραϊκές ελίτ που επιχειρούσαν την ενσωμάτωση τους στους κόλπους της εκάστοτε άρχουσας τάξης. Από την άλλη μεριά υπήρχε και μια «κίνηση αφομοίωσης από τα κάτω» των φτωχότερων εβραϊκών στρωμάτων με τους άλλους μη εβραίους καταπιεσμένους. Στη δεύτερη περίπτωση δεν πρόκειται τόσο για «αφομοίωση» μέσα σ’ ένα δεδομένο πλαίσιο κοινής καταπίεσης, όσο συναδέλφωσης ενάντια σε κάθε καταπίεση.

    ΙσπανίαΟ αφομοιωτισμός της ελίτ γέννησε τους Σαδδουκαίους και τον Ηρώδη, η συναδέλφωση των απόκληρων τροφοδότησε κάθε κίνημα χειραφέτησης, με πρωτοπόρες εβραϊκές φυσιογνωμίες.

    Η αφομοίωση μπλοκάρεται από την ίδια την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας, που λειτουργεί σαν ανασχετικό πλέγμα. Οι «αφομοιούμενοι» μόνο στα διάκενα του πλέγματος βρίσκουν θέση. Ποτέ η κυρίαρχη κοινωνική ομάδα της κυρίαρχης εθνικότητας δεν θα δεχθεί να παραχωρήσει θέσεις της σ’ ανταγωνιστές «αλλογενείς». Πάντα θα χρησιμοποιήσει το πλεονέκτημα της θέσης και της καταγωγής, για να αποκλείσει κάθε επικίνδυνο διεκδικητή.

    Η ανταγωνιστική αυτή αντίθεση κορυφώνεται με τον Καπιταλισμό και το σύγχρονο Κράτος-Έθνος. Ο εθνικισμός ιδιαίτερα όταν έχει αφήσει πίσω του πια την αρχική προοδευτική-εθνικοπελευθερωτική του φάση, αναπτύσσει μια εθνικο-ρατσιστική λογική για την προστασία των «εθνικών» (καπιταλιστικών) συμφερόντων με τον αποκλεισμό και τον αφανισμό κάθε «μη εθνικού στοιχείου».

    Μαγιακόφσκι 2Ταυτόχρονα όμως ο καπιταλισμός γεννά τον περιώνυμο «νεκροθάφτη του», μια καθολική τάξη, την εργατική τάξη μέσα από την αυτο-χειραφέτηση της οποίας είναι δυνατή και η «συναδέλφωση από τα κάτω», μαζί και η κοινωνική χειραφέτηση του εβραϊκού λαού, σ’ έναν κόσμο χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς αφηρημένες ταυτότητες.

    6. Αυτο-αποκλεισμός ή Αγιασμός (Κιντούς);

    Κάθε ανταγωνιστική ταξική κοινωνία αναπτύσσει τους δικούς της ιδιαίτερους αποκλεισμούς αλλά καμιά τους δεν ξεφεύγει από τον αντισημιτισμό, της μιας ή της άλλης μορφής. Δεν είναι το μόνο παράδοξο. Το πιο παράδοξο είναι ότι παρ’ όλα αυτά οι Εβραίοι επιβίωσαν.

    Δεν υπάρχει καμιά μεταφυσική εδώ. Ποιά μεταφυσική εξάλλου μπορεί να επιβιώσει μετά τη Shoah; Ο Rabbi Soloveitchik στο ερώτημα: «πού ήταν ο θεός στο Άουσβιτς;» απαντούσε με το σωστό ερώτημα «μα πού ήταν ο άνθρωπος;»

    από το φωτογραφικό αρχείο του Πολεμικού μουσείου
    από το φωτογραφικό αρχείο του Πολεμικού μουσείου
    Οι Εβραίοι επιβίωσαν όχι παρά την ιστορία αλλά μέσω της Ιστορίας-αυτή τη βασική μαρξική ιδέα υποστήριξε εύστοχα ο ηρωικός εκείνος Abraham Léon, ο νεαρός τροτσκιστής που έγραψε το πρωτοποριακό για την εποχή του έργο «Η υλιστική αντίληψη του Εβραϊκού ζητήματος», λίγο πριν αποτεφρωθεί κι ο ίδιος στο ναζιστικό κρεματόριο.

    Ο Abraham Léon συνέδεσε την ιστορική επιβίωση του εβραϊκού λαού με τη συγκρότησή του σ’ ό,τι ονόμασε λαό-τάξη, φορέα των εμπορικών συναλλαγών και της ανταλλακτικής αξίας.

    Η έννοια του «λαού-τάξης», μιας λαότητας με μονοταξική διάρθρωση είναι θεωρητικά κάτι περισσότερο από έωλη ιστοριογραφικά, επίσης, είναι αστήρικτη. Ο Maxime Rodinson, στον πρόλογό του στο βιβλίο του Abraham Léon, έδειξε, πολύ σωστά, ότι η σύνδεση ενός μεγάλου αριθμού εβραίων με τις εμπορικές δραστηριότητες είναι ένα γεγονός ιστορικά μεταγενέστερο που γίνεται εμφανές την περίοδο της κρίσης της φεουδαρχίας και της αυγής του καπιταλισμού. Προηγήθηκαν αιώνες και χιλιετηρίδες εβραϊσμού-και αντι-εβραϊσμού-πριν συνδεθεί η εικόνα του Εβραίου με το σχετικά μοντέρνο στερεότυπο του εμπόρου, του τοκογλύφου και του τραπεζίτη.

    100_0430Κατά την άποψή μας, η ιστορική ύπαρξη (και επιβίωση) των Εβραίων δεν συνδέεται με το ειδικό βάρος της μιας ή της άλλης κοινωνικής τάξης, μεμονωμένης. Συνδέθηκε εξ’ αρχής με την ταξική κοινωνία συνολικά, από τα πρώτα βήματα της μέσα από τους κόλπους των προ-ταξικών και πρωτο-ταξικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής κι ακολούθησε όλη τη λαβυρινθώδη διαδρομή της μέχρι το παρόν στάδιο της ιστορικής της παρακμής.

    Το λεγόμενο «Εβραϊκό πρόβλημα» είναι αξεδιάλυτα δεμένο με το ταξικό πρόβλημα, τη διαίρεση της κοινωνίας σε τάξεις με αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Η σύνδεση είναι γενετική: οι Εβραίοι εμφανίζονται μέσα στην ιδιαιτερότητά τους μέσω και λόγω της εμφάνισης της ταξικής κοινωνίας, των πρώτων ιστορικών μορφών και φάσεων διαίρεσης των προ-ταξικών κοινωνιών σε ταξικές διαχωριστικές γραμμές.

    τρέναΟι Εβραίοι όμως εμφανίζονται πολύ νωρίς και συνάμα ήδη αργά. Πολύ νωρίς γιατί συνδέονται με τις πρώιμες μορφές εμφάνισης πρωτοταξικών σχέσεων. Ήδη αργά γιατί στο χώρο που εμφανίζονται ήδη προϋπάρχουν και κυριαρχούν ισχυροί κοινωνικοοικονομικοί και πολιτικοστρατιωτικοί σχηματισμοί. Εγκλωβίζονται σ’ αυτούς, προσδοκούν πάντα την έξοδο απ’ αυτούς αλλά ο πρώιμος χαρακτήρας της δικιάς τους κοινωνικής συγκρότησης δεν επιτρέπει την επαναστατική ανατροπή και το μετασχηματισμό του κοινωνικού-ιστορικού περιβάλλοντος.

    Παραμένουν πάντα δέσμιοι των κυρίαρχων κάθε εποχής (ασιατικές δεσποτείες, ελληνιστικά βασίλεια, Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Αραβικό Χαλιφάτο, ευρωπαϊκή Μεσαιωνική φεουδαρχία, καπιταλισμός). Αναπτύσσονται βασικά στα διάκενα, στους πόρους των κοινωνικών σχηματισμών, έγκλειστοι κι αποκλεισμένοι ταυτόχρονα.

    Το λιμάνι στο ΚατάκολοΖουν διαρκώς πιο μπροστά και πιο πίσω από το ιστορικό τους περιβάλλον, μπροστά από την εποχή τους και ήδη ξεπερασμένοι, σύγχρονοι ασύγχρονοι. Γίνονται ο προνομιούχος τύπος αυτού που ο Ernst Bloch ονόμαζε Gleichzeitigkeit des Ungleichzeitigen, συγχρονικότητα του ασύγχρονου, το σημείο τομής και σύνδεσης των σύγχρονων αντιφάσεων της σύγχρονης κοινωνίας με τις «μη σύγχρονες» αντιφάσεις, τις άλυτες αντιφάσεις προγενέστερων ιστορικών βαθμίδων που ενσωματώνονται στο παρόν.

    Οι Εβραίοι συμπυκνώνουν όλη την ιστορία των ταξικών σχέσεων, τη γένεσή τους, το ταραχώδες παρελθόν τους, το ακόμα πιο θυελλώδες παρόν τους και τη διαρκή προσδοκία του μελλοντικού τους τέλους σε μια μεσσιανική αταξική πανανθρώπινη κοινωνία.

    Κατάκολο 1835Η ιστορική ύπαρξη των Εβραίων ζει πάντα στην ένταση ανάμεσα σ’ αυτό που πέρασε και σ’ αυτό που δεν υπάρχει ακόμα. Γι’ αυτό κι αποτέλεσαν το ιστορικό λίκνο και σώμα του αρχέγονου Χριστιανισμού, που ζει, όπως σωστά τονίζει ο Oscar Cullmann, στην ένταση ανάμεσα σε μια Πρώτη Παρουσία που πέρασε επί της γης και μια Δεύτερη που δεν έχει συντελεσθεί ακόμα.

    Η εμφάνιση του αβρααμικού μονοθεϊσμού, όπως κάτω από άλλες συνθήκες η γέννηση της αρχαίας ελληνική τραγωδίας, είναι η πνευματική μαρτυρία του τραύματος της γέννησης της ταξικής κοινωνίας-μαζί κι η πρώτη μεσσιανική προσδοκία του ιστορικού της τέλους. Η αρχαία εβραϊκή λαότητα συσπειρώνεται γύρω απ’ αυτόν τον άξονα. Παρά τις αναρίθμητες κι ατέλειωτες διαμάχες ανάμεσα στους ίδιους τους Εβραίους για το «ποιός είναι Εβραίος» σε ένα υπάρχει απόλυτη ομοφωνία: εκείνο που διακρίνει τον Εβραίο από τον Goy, τον Εθνικό, είναι ότι ο πρώτος απορρίπτει κατηγορηματικά την αβοντά ζαρά. Συνήθως οι εβραϊκές λέξεις αβοντά ζαρά, μεταφράζονται ειδωλολατρία. Κατά λέξη όμως σημαίνουν αποξενωμένη εργασία, αλλοτριωμένη εργασία (αβοντά=εργασία, ζαρά=αποξενωμένη, αλλοτριωμένη).

    Ο αβρααμικός μονοθεϊσμός είναι η πρώτη κριτική του φετιχισμού των ασιατικών δεσποτειών, η άρνηση της θεοποίησης μιας κοινότητας που δεν είχε ακόμα αποσπαστεί από τους όρους παραγωγής αλλά που ο πλούτος της απομυζούνταν με τον πιο βάρβαρο τρόπο από κυρίαρχες κάστες.

    Ο αρχαίος εβραϊσμός συνέδεσε για πρώτη φορά την εργασία με την ιδιοκτησία. Βλέποντας την εργασία ως πηγή ιδιοκτησίας δεν τη θεοποίησε. Το αντίθετο, τη θεώρησε κατάρα θεού, συνέπεια της πτώσης απ’ την Εδέμ. Για την υπέρβασή της θέσπισε το Σάββατο, ανοίγοντας τη μεσσιανική προοπτική του έσχατου Σαββατιασμού, όταν θα έρθει η Μεγάλη της καταπαύσεως Ημέρα, όπου όλη η ανθρωπότητα θα λυτρωθεί από τη δουλεία της εργασίας.

    Αρχαία Ελλάδα_0004Ό,τι πιο ανατρεπτικό, ό,τι πιο πνευματικό και ρηξικέλευθο πρόσφερε ο Ιουδαϊσμός στον ανθρώπινο πολιτισμό είναι ακριβώς αυτή η Μεσσιανική Ρήξη του ιστορικού κύκλου, η αντίληψη ότι η Ιστορία της ταξικής κοινωνίας έχει αρχή και τέλος και δεν είναι Αιώνια Επιστροφή του Ίδιου, που προσκυνάει κάθε ειδωλολατρία.

    Απ’ αυτήν την σκοπιά η απόρριψη κάθε αβοντά ζαρά, που οχυρώνεται με τις 613 εντολές (Μιτσβότ) της Πεντατεύχου (Τορά), ΔΕΝ αποτελεί απλώς έναν τρόπο αυτο-αποκλεισμού και αυτο-συντήρησης μιας εθνικοθρησκευτικής ομάδας.

    Σίγουρα, στη διάρκεια της ιστορίας, αναπτύχθηκαν και στους Εβραίους διάφορες μορφές αυτο-αποκλεισμού σαν στρατηγική επιβίωσης. Μορφές αμυντικές ή κι επιθετικές, μ’ ακραίο παράδειγμα τη δράση των Σιωνιστών εποίκων των Κατεχόμενων. Η φρικαλέα περίπτωση του σφαγέα της Χεβρώνας δείχνει ανάγλυφα ότι η ακραία κατάληξη της λογικής του αυτο-αποκλεισμού των Εβραίων είναι η αυτο-κατάργηση του Εβραίου.

    φωτογραφίες_0007Ο αυτο-αποκλεισμός κι ο αφομοιωτισμός είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όπως στην περίπτωση του αφομοιωτισμού διακρίναμε από τη μια την αφομοίωση των ελίτ από τα πάνω και από την άλλη τη συναδέλφωση των καταπιεσμένων από τα κάτω, έτσι και στην περίπτωση του αυτο-διαχωρισμού πρέπει να διακρίνουμε ανάμεσα στην συντηρητική αυτο-απομόνωση-αμυντική κι επιθετική-από τη μια, και έναν αυτο-προσδιορισμό από την άλλη, που εξ’ αρχής στρέφεται στον Άλλο, στην ανθρωπότητα και τη χειραφέτησή της. Άλλο ο διαχωρισμός ανάμεσα σε «καθαρούς» και «ακάθαρτους» κι άλλο ο διαχωρισμός για την εξαφάνιση κάθε διαχωρισμού. Το δεύτερο ταυτίζεται με το πνεύμα της εβραϊκής παράδοσης.

    Στο σημείο αυτό είναι χαρακτηριστική μια πλευρά της διαμάχης ανάμεσα σε δυο μεγάλους εβραίους στοχαστές, τον Μαϊμονίδη (1135-1204) και το Ναχμανίδη (1194-1270) πάνω στο ζήτημα των θρησκευτικών τελετουργικών πράξεων.

    Για τον Μαϊμονίδη, οι τελετουργίες έχουν σκοπό να ξεχωρίσουν τους Εβραίους από τους εθνικούς και να προστατέψουν τους πρώτους από την ειδωλολατρία και τις προλήψεις της.

    Για τον Ναχμανίδη αντίθετα, πρόκειται για μια θεϊκή παρέμβαση μέσα στην ίδια την τάξη του σύμπαντος και της ιστορίας, που επέτρεπε, μέσω της εξαγοράς της αμαρτίας των ίδιων των Εβραίων, τη μεταμόρφωση του κόσμου.

    Για τον Μαϊμονίδη η μεσσιανική εποχή δεν θα αλλάξει την κοσμική τάξη, θα απαλλάξει μόνο το Ισραήλ «από την υποταγή στα βασίλεια».

    Για τον Ναχμανίδη, αντίθετα, τα πάντα θα αλλάξουν εκ βάθρων και η νέα απελευθερωμένη ανθρωπότητα θα ζήσει σε «ουρανόν καινόν και γην καινήν».

    Στα εβραϊκά Άγιος λέγεται Καντός και αγιασμός Κιντούς. Κατά λέξη Καντός θα πει ξεχωριστός, διαχωρισμένος από τα πάντα. Ταυτόχρονα, είναι η ενότητα στην οποία τείνουν τα πάντα.

    Μ’ αυτήν την έννοια, για τον Ναχμανίδη αγιασμός δεν είναι απλώς ό,τι ξεχωρίζει, διαχωρίζει, αποχωρίζει τον εβραίο από τον εθνικό αλλά ό,τι σε τελευταία ανάλυση θα τους ενώσει μέσα σ’ έναν αλλαγμένο κόσμο. Είναι κάλεσμα συναδέλφωσης από τα κάτω.

    ψυχόδραμα 4Αυτό το νόημα είχε και η διδασκαλία της Behityahud του μεγάλου Γιεουντά Χαλεβί, τον 11ο αιώνα: η κίνηση να γίνεις το μοναδικό, ο ένας (Εχάντ=ένας) είναι ταυτόχρονα η κίνηση να έρθουν οι πάντες μαζί (Γιάχαντ=μαζί).

    Υπάρχει μια παράδοση αιώνων και χιλιετηρίδων που δείχνει, ενάντια σε κάθε αντίληψη εβραϊκής αυτο-απομόνωσης, ότι η κατ’ εξοχήν εβραϊκή ιδιαιτερότητα είναι η οικουμενικότητα, η τάση για υπέρβαση κάθε ιδιαιτερότητας, ο αποκλεισμός κάθε αποκλεισμού.

    Ρόζα ΛούξεμπουργκΑπ’ αυτήν την σκοπιά, εκείνοι που ονομάστηκαν από τον Isaac Deutsher, Non jewish Jews, οι μη εβραίοι εβραίοι, σαν τον Σπινόζα, τον Μαρξ, τον Φρόυντ, τον Τρότσκυ, την Λούξεμπουργκ, που έσπασαν τα πλαίσια της εβραϊκής παράδοσης για να γίνουν οικουμενικοί κήρυκες της χειραφέτησης των πάντων, παραμένουν too jewish Jews.

    Αυτή είναι η ύψιστη μεταμόρφωση του Dybbuk: μ’ ένα σάλτο υψώνεται από το γκέτο στην Παγκοσμιότητα κι εγκαταλείπει την παράδοση του διασώζοντάς την.

    Οι προαναφερθείσες μεγάλες μορφές της σύγχρονης χειραφέτησης εκφράζουν στο πιο ψηλό σημείο το γεγονός ότι ο Εβραίος από την «τοπολογική» του θέση μέσα στην ταξική κοινωνία, στη διαπλοκή της ιστορίας της, στα μεταίχμια πάντα των αντιφάσεων, στα σημεία μετάβασής τους στο χώρο και στο χρόνο, υφίσταται από τους πρώτους τις τραγικές συνέπειες κάθε μετάβασης, συνειδητός πρωταγωνιστής και θύμα της. Σε τελευταία ανάλυση έχει να επιλέξει πάντα ανάμεσα σε διαρκή καταστροφή και διαρκή επανάσταση.

    «Σαμπετάϊ Μάτσας (Σάββας Μιχαήλ): DYBBUK ή Ο Άνθρωπος των Μεταιχμίων»

    http://christostsantis.com/2014/01/28/%CF%83%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%AC%CF%8A-%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%82-%CF%83%CE%AC%CE%B2%CE%B2%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CF%87%CE%B1%CE%AE%CE%BB-dybbuk-%CE%AE-%CE%BF-%CE%AC%CE%BD/

  33. From the abode of Islam to the Turkish vatan

    William ARMSTRONG –

    http://www.frontpagemag.com/2014/david-mikics/the-nazi-romance-with-islam-has-some-lessons-for-the-united-states/

    ——————————————————-
    ……………….
    Ihrig argues that the Turkish treatment of minorities, both under Atatürk and earlier, was the true precursor for Hitler’s murderous policy in the East. Those “bloodsuckers and parasites,” the Greeks and Armenians, had been “eradicated” by the Turks, Tröbst explained in Heimatland. “Gentle measures—that history has always shown—will not do in such cases.” The Turks had achieved “the purification of a nation of its foreign elements on a grand scale.” He added that “Almost all of those of foreign background in the area of combat had to die; their number is not put too low with 500,000.” Here was a chilling endorsement of genocide, and one that surely did not escape Hitler’s eye. Shortly after his articles appeared, Hitler invited Tröbst to give a speech on Turkey to the SA.

    From 1923 on, Hitler consistently praised Atatürk in his own speeches as well. Berlin, like Istanbul, was cosmopolitan and decadent. Munich, site of Hitler’s beer-hall putsch, was the place for a German “Ankara government.” When Hitler seized power in 1933 his Völkischer Beobachter cited Atatürk’s victory as the “star in the darkness” that had shone for the beleaguered Nazis in 1923, after the putsch’s failure. Turkey was “proof of what a real man could do”—a man like Atatürk, or Hitler.

    The Third Reich produced many idolizing biographies of Atatürk. Six years after the Turkish leader’s death, in late 1944, a delusional Hitler was still dreaming of a postwar alliance between Turkey and Germany. He never got his wish. During the war, Turkey, as a neutral power, kept its distance from the Nazis until it finally declared war against Germany in February 1945.

    In Turkey, criticizing Atatürk can still get you three years in jail, though the country’s increasingly unhinged President Recep Tayyip Erdogan broke the law himself last year when he called Atatürk a drunkard. While Erdogan wants to reverse his predecessor’s program for secularizing Turkey, he appears to be imitating Atatürk’s extravagant cult of personality along with his habit of demonizing his enemies. But while Atatürk disdained Hitler’s anti-Semitism, Erdogan is obsessed with Jews. The 2014 Gaza operation, he has remarked , was worse than anything Hitler ever did, and the Israelis have been committing “systematic genocide every day” since 1948. Perhaps if Erdogan had been in power in the 1940s, the Nazis would have found the Muslim ally they so desperately sought.
    ………….
    …………..

  34. «…To say that the roots of the Third Reich’s rise have been thoroughly examined would be an understatement. Yet one element of Hitler’s power grab has largely been neglected—the importance of Turkey and Mustafa Kemal Atatürk (or as Hitler called him, his “shining star”) on the Führer’s thinking….»

    http://www.thedailybeast.com/articles/2014/11/24/the-20th-century-dictator-most-idolized-by-hitler.html

    ————

    …………..

  35. […] κείμενό μου με τίτλο  Η «Χρυσή Αυγή» και οι πρόσφυγες του ‘22″ μπορείτε να βρείτε την τεκμηρίωση της διαπίστωσης ότι […]

  36. Β.Α. on

    «Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι που για διαφορετικούς λόγους και αιτίες ο καθένας ρίχνουν λάσπη εναντίον τού περιοδικού μας και των ανθρώπων πού μοχθούν για την έκδοσί του.

    Μας κατηγορούν ότι είμαστε Παγανιστές, Ναζιστές, τυχοδιώκτες, αναρχικοί, εξτρεμιστές κτλ.
    Ισως περιμένετε ότι με αυτό το άρθρο έχουμε σκοπό να απολογηθούμε και να ανατρέψουμε τα ηλίθια επιχειρήματα των διαφόρων δεκαρολόγων κατηγόρων μας που την μια μέρα εμφανίζονται Μεταξικοί, την άλλη Χουντικοί και την επομένην Βασιλικοί. Απεναντίας θα στηρίξουμε τις κατηγορίες τους δηλώνοντας όμως την πραγματική αιτιολογία κάθε χαρακτηρισμού πού μάς αποδίδουν.

    Είμαστε παγανιστές γιατί η ύπαρξίς μας σέβεται και πορεύεται πάνω στους τόνους της μουσικής των φυσικών νόμων χωρίς να αγνοή την μαγεία του απρόβλεπτου, την μοναδικότητα της στιγμής και τον θετικό υποκειμενισμό τού ανθρώπου- στοιχείου της φύσεως. Είμαστε παγανιστές γιατί είμαστε Ελληνες, γιατί μας είναι αδύνατο να παραδεχθούμε άλλες άξιες εκτός από αυτές πού απορρέουν από το θαύμα τού Ελληνικού Πνεύματος. Είμαστε παγανιστές γιατί στη θέσι των ηρώων και των φιλοσόφων μας δεν θα μπορέσουμε ποτέ να βάλουμε προφήτες σκοτεινούς και βασιλιάδες αιμοσταγείς ενός άξεστου νομαδικού λαού. Είμαστε παγανιστές γιατί στην καλύτερη αντίθετη περίπτωσι θα συναντούσαμε τον θάνατο με την μορφή της ευτυχισμένης γαλήνης τού παραδείσου.

    Είμαστε Ναζιστές […], γιατί μέσα στο θαύμα τής Γερμανικής Επαναστάσεως τού 1933 είδαμε την Δύναμι πού θα λυτρώση την ανθρωπότητα από την εβραϊκή σαπίλα, είδαμε την Δύναμη που θα μας οδηγήση σε μια καινούργια Ευρωπαϊκή αναγέννησι, είδαμε την λαμπερή αναβίωσι των αρχέγονων ενστίκτων της φυλής, είδαμε μία δυναμική φυγή από τον εφιαλτικό βιομηχανικό μαζάνθρωπο σέ έναν νέο και ταυτόχρονα αρχαίο και Αιώνιο τύπο ανθρώπου, τον άνθρωπο τής φιλοσοφίας και του πολέμου, τον άνθρωπο της Γης και τού Αίματος, τον άνθρωπο των ηρώων και των ημιθέων, τον αγνό αφελή και βίαιο άνθρωπο του Μύθου και των ενστίκτων.

    Είμαστε τυχοδιώκτες γιατί θέλουμε να φέρουμε μία δημιουργική αλλαγή, μία κυριολεκτική ανατροπή της σημερινής τυραννίας της Λογικής και αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνη παρά μόνον με μία παράλογη Πίστι σέ ένα πεπρωμένο πού θα στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο στις ιλιγγιώδεις εναλλαγές των διαθέσεων της βουλήσεως ενός απρόσωπου συλλογικού ασυνειδήτου.

    Είμαστε αναρχικοί γιατί είμαστε ασυμβίβαστοι και φανατικοί και γιατί η μοναδική περίπτωσι να συνέβαινε το αντίθετο δεν ισχύει σήμερα. Είμαστε αναρχικοί και θα είμαστε μέχρι την στιγμή που θα κυριαρχήση η Αρχή τής Εθνικοσιαλιστικής Εξουσίας.

    Είμαστε εξτρεμιστές γιατί μάθαμε να αγαπούμε και να μισούμε χωρίς μέτρο, αβυσσαλέα και αιώνια. Είμαστε εξτρεμιστές γιατί πιστεύουμε στην Αρετή και όχι στην Ηθική, στον πόλεμο και όχι στην ειρήνη. Είμαστε εξτρεμιστές γιατί η Ιστορία γράφεται από παράτολμους δημιουργούς με μεταφυσικές παρορμήσεις και όχι από φιλήσυχα ανθρωπάκια υπηρέτες της Εβραϊκής σαπίλας»
    Πηγή: Περιοδικό Χρυσή Αυγή, «Εμείς», τχ#5, Μάιος 1981 [2].

  37. Η ΧΑ και οι πρόσφυγες του ‘22

    Αναρτήθηκε Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου, 2015 · Του Βλάσση Αγτζίδη.
    Η ανακοίνωση της ΠΟΕ με την οποία απαγορεύεται πλέον σε Νεοναζί βουλευτές να παρευρίσκονται σε ποντιακές εκδηλώσεις είναι ιδιαιτέρως σημαντική, γιατί για πρώτη φορά ορίζει με σαφήνεια τις ηθικές διαστάσεις που έχει το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας.
    Σας παραθέτω ένα παλιότερο κείμενο, ώστε να κατανοήσουν οι νεότεροι γιατί ο Νεοναζισμός και η ποντιακή ιστορία είναι ασύμβατα φαινόμενα, καθώς και να συνειδητοποιήσουν ότι Χρυσή Αυγή έχει ως ιδεολογική βάση την ίδια ιδεολογία (γερμανικός φυλετικός ρομαντισμός) που είχαν και οι Νεότουρκοι που διέπραξαν τα εγκλήματα της Γενοκτονίας κατά των μη μουσουλμανικών κοινοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    http://www.kilkis24.gr/%CE%B7-%CF%87%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%86%CF%85%CE%B3%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-22/

    http://efxinospontos.gr/eidiseis/500-vlasis-agtzidis-simantiki-i-apofasi-tis-poe-gia-apagorefsi-se-neonazi-na-symmetexoun-se-pontiakes-ekdiloseis

  38. […] Η «Χρυσή Αυγή» και οι πρόσφυγες του ΄22 […]

  39. Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ Ι. ΜΕΤΑΞΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΟΥΣΤΑΦΑ ΚΕΜΑΛ
    ——————————————————————————

    Tην ίδια θετική άποψη του Χίτλερ για τον Ατατούρκ είχε και ο δικός μας δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς. Έγραψε: » «Η Ιταλία, η Γερμανία, η Πορτογαλία και η Τουρκία, απέκτησαν εθνική συνείδηση, οργανώθηκαν εσωτερικά, αναμορφώθηκαν κοινωνικά και ιστορικά. Η Ιταλία ίδρυσε μία Αυτοκρατορία. Η Γερμανία κατήργησε τις διατάξεις της συνθήκης των Βερσαλλιών και ανέκτησε την εθνική της αξιοπρέπεια και τη θέσι που της ανήκε στη χορεία των μεγάλων Εθνών. Η Πορτογαλία έγινε μία υπολογίσιμος δύναμις, ένα Έθνος που ευημερεί και που επιβάλλεται στην γενική εκτίμησι. Και στην Τουρκία, μέσα σε δεκαπέντε χρόνια, συνετελέσθη μια ριζική μεταβολή που κατέπληξε τον κόσμον».

    Ένα τέτοιο κράτος είναι ενδεδειγμένο για τις ελληνικές περιστάσεις…»

    από την ημιεπίσημη βιογραφία του «εθνικού κυβερνήτου» της 4ης Αυγούστου, γραμμένη από τον Δ. Καλλονά και τυπωμένη το 1938


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: