Η εκδίκηση των «αυτοχθόνων»

Το παρακάτω κείμενο γραφτηκε την περίοδο της σκληρής ιδεολογικής σύγκρουσης που έγινε με αφορμή το βιβλίο της Στ’ δημοτικού που είχε συγγράψει η Μ. Ρεπούση. Είχε δημοσιευτεί στον Π&Α…. Νομίζω ότι παραμένει επίκαιρο!

dsc04029.jpg

      •Η σύγκρουση των αυτοχθόνων με τους ετερόχθονες, δηλαδή των ντόπιων με τους πρόσφυγες, ταλαιπώρησε τη μετεπαναστατική Ελλάδα για είκοσι περίπου χρόνια. Από το 1830 έως το 1850, οι ετερόχθονες θα δεχτούν μια αλύπητη επίθεση από τους αυτόχθονες, που θα φτάσει μέχρι και απολύσεις από το δημόσιο. Στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης θα απολυθεί και ο κωνσταντινουπολίτης Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος, του οποίου ο πατέρας –για λόγους αντεκδίκησης- είχε δολοφονηθεί από τους Οθωμανούς. Το 10% του τότε ελληνικού πληθυσμού, που αντιπροσώπευαν οι «ετερόχθονες», θα υποταχθεί, θα αλλοτριωθεί και θα αποδεχτεί την κατάκτηση της εξουσίας στο νεαρό κράτος από τα παραδοσιακά ηγετικά στρώματα της Παλαιάς Ελλάδας, των κοτζαμπάσηδων και των προεστών.

       •Από τότε μέχρι σήμερα, η μεγάλη κληρονομιάτης ιδεολογικής απόρριψης, του ρατσισμού κατά των ετεροχθόνων και της υποτίμησης των εξωελλαδικών Ελλήνων, καλά κρατεί.

Η πρόκληση του ‘22

•Η μεγαλύτερη πρόκληση για τον κρατικό μηχανισμό της Ελλάδας και τους συγκροτούντες τους ιδεολογικούς μηχανισμούς κυριαρχίας, θα δοθεί από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Πάνω από το 20% του ελληνικού πληθυσμού μετά το ’22 θα είναι «ετερόχθονες». Η συνταγή ήταν παλιά και δοκιμασμένη: αποσιώπηση της Ιστορίας, άσκηση βίας, οικονομική εκμετάλλευση και προσπάθεια ιδεολογικής αλλοτρίωσης με τη μετατροπή τους από Μικρασιάτες Έλληνες σε Βαλκάνιους. Αυτό εν μέρει είναι φυσικό, εφόσον την Ιστορία, όπως γνωρίζουμε, τη γράφουν οι νικητές. Και στα συγκεκριμένα γεγονότα νικητές ήταν οι δύο κρατικές εξουσίες που έλεγχαν τα εδάφη στις δύο πλευρές του Αιγαίου. Και οι χαμένοι ήταν οι χριστιανοί της Αυτοκρατορίας (Έλληνες. Αρμένιοι και Ασσυροχαλδαίοι) και οι μουσουλμάνοι των Βαλκανίων. Και για να το πούμε πιο κυνικά: επειδή το κράτος “μας”, ως συγκεκριμένος μηχανισμός εξουσίας και έκφρασης συμφερόντων, βγήκε κερδισμένο από τη Μικρασιατική Καταστροφή, επέλεξε -και κυρίως οι πιο σκληρές του πολιτικές εκφράσεις που ήταν η ακροδεξιά- να εξαφανίσει την ιστορική μνήμη των Ελλήνων της Ανατολής.

•Και όλα αυτά, ενώ η ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής και η Έξοδός τους, είναι η κορυφαία στιγμή στην ιστορία των Ελλήνων. Τη στιγμή δηλαδή που θα βρεθούν οριστικά εκτός της μικρασιατικής χερσονήσου, υφιστάμενοι παράλληλα και μια μεγάλης έκτασης εθνική εκκαθάριση με περισσότερα από 800.000 θύματα, την ίδια στιγμή ο ελληνισμός συλλογικά και συνολικά θα αποκοπεί –για πρώτη φορά στην ιστορία του- από το μικρασιατικό χώρο για πάντα.

Η σύνθεση των ιστορικών εμπειριών και η νέα αναθεώρηση

•Μόνο στη δεκαετία του ’80 θα αρχίσουν να αναπτύσσονται εντός της ελληνικής κοινωνίας διαδικασίες σύγκλισης, με την αναγνώριση της σημαντικής ιστορίας των Ελλήνων της καθ΄ ημάς Ανατολής και με την ένταξή της στη συλλογική μνήμη των Ελλήνων. Στη δεκαετία του ’90 φάνηκε ότι με την ανακήρυξη των δύο εθνικών επετείων, της 19ης Μαϊου (για τη γενοκτονία στον Πόντο) και της 14ης Σεπτεμβρίου (για τη γενοκτονία στο σύνολο της μικρασιατικής χερσονήσου) το μεγάλο αυτό ιστορικό χάσμα γεφυρωνόταν, με την «εθνική ολοκλήρωση» να πραγματοποιείται στο χώρο της γνώσης και της επίσημης ιδεολογίας του κράτους. Μέχρι σήμερα πιστεύαμε ότι πετύχαμε τη σύγκλιση και τη σύνθεση. Όπως φάνηκε όμως, τα αντιδραστικά αντανακλαστικά της «αυτοχθόνου» ιδεολογίας είναι βαθύτατα ριζωμένα. Και αυτό συνειδητοποιήθηκε όταν εκδόθηκε το«νέο» βιβλίο της Ιστορίας της 6ης δημοτικού. Το συγκεκριμένο βιβλίο -και όλη η πολιτική ομάδα που βρίσκεται από πίσω- αποδεικνύει ότι ξαναβρεθήκαμε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαμε.

dsc04314.JPG

Δεν θα αναφερθούμε στις  ελλείψεις, που έχει συνολικά το βιβλίο. Γι’ αυτές ας μιλήσουν άλλοι, ειδικοί ή μη. Αυτό που ενοχλεί στη ματιά που έχει η συγγραφέας, είναι ότι υποβαθμίζει τα γεγονότα στη Μικρά Ασία μ’ ένα ιδιαιτέρως προκλητικό τρόπο. Ο «Κεμάλ Ατατούρκ» αντιμετωπίζεται και χαρακτηρίζεται ως «ο ηγέτης του απελευθερωτικού αγώνα των Τούρκων». Κάτι που αποτελεί την κλασική θέση του τουρκικού εθνικισμού. Αποσιωπάται πλήρως η ιστορική φάση της μετάβασης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία σε έθνη-κράτη και πονηρά αιωρείται η θέση ότι η Τουρκία, ως έθνος-κράτος, είναι ακριβώς το ίδιο με την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

dsc04315.JPG

•Ο Μουσταφά Κεμάλ λοιπόν, σύμφωνα μ’ αυτό το ελληνικό βιβλίο της Ιστορίας απελευθέρωσε τη Σμύρνη, την Τραπεζούντα, το Αϊβαλί κ.λπ. από τους Έλληνες. Και εφόσον ο Κεμάλ έκανε «απελευθερωτικό αγώνα», οι εχθροί του έκαναν ιμπεριαλισμό. Εφόσον λοιπόν οι Σμυρνιοί, οι Πόντιοι, οι Αρμένιοι ήταν κακοί ιμπεριαλιστές –μαζί με τους Ελλαδικούς που αποβιβάστηκαν στη Σμύρνη το ’19-καλά να πάθουν, δεν υπάρχει κανένας λόγος να εκφραστεί έστω και η στοιχειώδης συμπάθεια γι’ αυτούς.

Ρατσισμός κατά των προσφύγων του ‘22

•Ακριβώς αυτό είναι το εσωτερικό ιδεολογικό σχήμα της συγγραφέως. Και στο σχήμα αυτό υποτάσσει την ελληνική Ιστορία. Γι’ αυτό δεν υπάρχει καμιά αναφορά στην –πρωτοφανή για τη σύγχρονη Ιστορία- καταστροφή της Σμύρνης και στη σφαγή του χριστιανικού της πληθυσμού (ελληνικού και αρμενικού), ούτε φυσικά στις επίσημες αποφάσεις του ‘11 των Νεότουρκων εθνικιστών για εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων. Φυσικά δεν υπάρχει και καμιά αναφορά στις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών (Ελλήνων της Ανατολής, Αρμενίων και Ασυροχαλδαίων) που άρχισαν το ‘14, ούτε στο ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο που σχετίζεται με τις ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις των Νεότουρκων εθνικιστών και των Γερμανών συμμάχων τους. Καμιά επίσης αναφορά δεν υπάρχει για τα Σεπτεμβριανά κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης ή για τις σταλινικές διώξεις κατά των πολυάριθμων Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης.

dsc02671.jpg

Ακόμα και αν υποθέσει κάποιος ότι στο βιβλίο δεν παρουσιάζεται η ιστορία των Ελλήνων, αλλά η ιστορία του κράτους της Ελλάδας, η ασυνέπεια και το ετεροβαρές είναι πλήρες. Σε άλλα σημεία παρουσιάζεται η πανανθρώπινη ιστορία, σε άλλα η ιστορία των Ελλήνων συνολικά και μόνο στην περίοδο της γενοκτονίας τους από τον τουρκικό εθνικισμό και της Εξόδου από την Ανατολή, περιορίζεται πλήρως στα κρατικά όρια. Σαφέστατα είναι μεροληπτικό και ρατσιστικό κατά των Ελλήνων της Ανατολής (Μικρασιατών, Ποντίων και Ανατολικοθρακών). Αλλά και με το μάτι του υπηρετούντος το κράτος να το δει κάποιος, σήμερα οι απόγονοι των προσφύγων του ’22 –με τις επιγαμίες- ανέρχονται στο ένα τρίτοτων κατοίκων της σύγχρονης Ελλάδας. Μέσα, λοιπόν, από τη φυσική τους παρουσία εντάσσουν αναγκαστικά την ιστορία τους στην ιστορία της Ελλάδας.

•Η απόκρυψη που επιχειρεί η συγγραφέας του βιβλίου, ποιοτικά είναι αντίστοιχη με τις προσπάθειες συγκάλυψης του Ολοκαυτώματος. Μπορεί το Ολοκαύτωμα να μην τολμά να το αποκρύψει, όμως την άλλη μεγάλη γενοκτονία -αναγνωρισμένη και αυτή διεθνώς- των Αρμενίων την αποκρύπτει με έναν εξίσου προκλητικό τρόπο. Είναι σαφές γιατί: γιατί βρίσκεται στην ίδια κατηγορία με τις γενοκτονίες των Ελλήνων της Ανατολής. Η μοίρα των χριστιανικών πληθυσμών πρέπει να αποσιωπηθεί, γιατί ακριβώς αποκαλύπτει τη φύση του τουρκικού εθνικισμού.

Εν κατακλείδι

•Έτσι και αλλιώς το βιβλίο αυτό έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με την ιστορική εμπειρία των προσφυγογενών πληθυσμών της σύγχρονης Ελλάδας. Θα δούμε στο άμεσο μέλλον, εάν η ίδια η κοινωνία επιτρέψει αυτή την προσπάθεια ολοκλήρωσης των γενοκτονιών μέσα από την αποσιώπησή τους.

http://pontosandaristera.wordpress.com/2007/01/23/autohthones/

Advertisements

4 Σχόλια

  1. […] αναφέρω γιατί ένα άρθρο που είχα γράψει τότε με τίτλο «Η εκδίκηση των “αυτοχθόνων”» αντιμετωπίζεται με το μεροληπτικό και άδικο τρόπο […]

  2. Ηufer on

    ——————————————————————————-
    ΝΑ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ «ΚΑΚΟΥ»….
    ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥ
    —————————————————————————–

    Οι τρεις στόχοι των αποδομητών της ιστορίας

    Δημιουργήθηκε : Παρασκευή, 06 Μάιος 2016

    Ας προστατεύσουμε

    τα Ορθόδοξα

    Θρησκευτικά και

    την Ελληνική

    Ιστορία.

    Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! Η Ιστορία του Ελληνισμού αποδομείται συστηματικά από ιδρύματα, ΜΜΕ, καθηγητές ΑΕΙ και άλλους, οι οποίοι επιχειρούν να αλλοιώσουν την ελληνική και ορθόδοξη χριστιανική ταυτότητά μας. Το Υπουργείο Παιδείας υπό τη σημερινή πολιτική ηγεσία του και οι υπεύθυνοι του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία εκφράζουν θέσεις ανιστόρητες, ατεκμηρίωτες και υποσκάπτουν την ελληνορθόδοξη παράδοση του λαού μας. Μαζί με το μάθημα των Θρησκευτικών αναμένεται να δεχθεί σφοδρή επίθεση και η σχολική διδασκαλία της Ιστορίας. Επιδίωξη των αποδομητών είναι στα Θρησκευτικά να υποβαθμισθεί η Ορθοδοξία και να διδαχθεί η Πανθρησκεία υπό τη μορφή ενός πολυθρησκειακού συνονθυλεύματος, στη δε Ιστορία να αμφισβητηθεί η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού και να προβληθεί το ελληνικό έθνος ως δυτικό δημιούργημα του 1789.

    Η απορθοδοξοποίηση των Θρησκευτικών και ο αφελληνισμός της Ιστορίας βαδίζουν παράλληλα και συντονισμένα. Και ενώ πλησιάζουμε προς το 2021, οπότε θα εορτάσουμε τα 200 χρόνια από το 1821, η Ελληνική Επανάσταση διδάσκεται ελάχιστα ή καθόλου στα Πανεπιστήμιά μας.

    Η αποδόμηση της Ιστορίας έχει τρεις εμφανείς στόχους:

    Α) Να ωραιοποιήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να μάς κάνει να ξεχάσουμε τα εγκλήματα των Τούρκων ανά τους αιώνες. Υπακούοντας στο μορφωτικό πρωτόκολλο που υπέγραψαν οι Γ. Α. Παπανδρέου και Ισμαήλ Τζεμ και στην πρόσφατη συμφωνία του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Τούρκο ομόλογό του Νταβούτογλου, οι μεταμοντέρνοι ιστορικοί προσπαθούν να παρουσιάσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία σαν μία δήθεν πολυπολιτισμική κοινωνία όπου ζούσαν … αρμονικά οι εθνικές και θρησκευτικές ομάδες. Για την Γενοκτονία των Ποντίων και Μικρασιατών χαρακτηριστική είναι η φράση της Μ. Ρεπούση περί «συνωστισμού» και η άρνηση του Νίκου Φίλη να χαρακτηρίσει τα γεγονότα ως Γενοκτονία.

    Η αθώωση των Οθωμανών και των Νεοτούρκων για μαζικά εγκλήματα, ανασκολοπισμούς, βιαίους εξισλαμισμούς, κεφαλικούς φόρους, καταδίκες Νεομαρτύρων, βάρβαρα βασανιστήρια και άλλα παρόμοια και η αμφισβήτηση της γενοκτονικής πολιτικής των Νεοτούρκων είναι μέσο για να αναγκασθούμε να αγαπήσουμε τη σημερινή Τουρκία και να πούμε: Αφού στο παρελθόν περνούσαμε καλά με τους Τούρκους, ας δεχθούμε και σήμερα να μοιράσουμε στα δύο τη Θράκη, το Αιγαίο και την Κύπρο.

    Μεγάλη επίθεση εν προκειμένω δέχεται το Κρυφό Σχολειό, διότι οι αποδομητές θέλουν να παρουσιάσουν τους Οθωμανούς ως δήθεν ανεκτικούς και προστάτες της ελληνικής παιδείας! Ευτυχώς στις πολλές ιστορικές πηγές για τον διωγμό της παιδείας μας από το 1430 έως και το 1912 και για την προσφορά της Εκκλησίας μας στην εκπαίδευση των ελληνοπαίδων ήλθε να προστεθεί το εξαιρετικό επιστημονικό πόνημα του Γεωργίου Κεκαυμένου «Το Κρυφό Σχολειό: Το Χρονικό μιας ιστορίας» (Εναλλακτικές Εκδόσεις). Τα 42 ντοκουμέντα του βιβλίου πείθουν τους καλόπιστους και αποστομώνουν τους κακόπιστους.

    Β) Ο δεύτερος στόχος είναι η άρνηση του εθνικού, μορφωτικού, κοινωνικού και απελευθερωτικού ρόλου της Ορθοδόξου Εκκλησίας και η αναγνώριση του Δυτικού Διαφωτισμού ως της πνευματικής μήτρας, η οποία γέννησε τον Νέο Ελληνισμό. Δεν υποτιμώ τον Διαφωτισμό και την πολιτική του έκφραση, τη Γαλλική Επανάσταση του 1789, αλλά είναι τεράστιο λάθος να θεωρούν ορισμένοι την Μεγάλη Ελληνική Επανάσταση ως γνήσιο τέκνο της Γαλλικής. Ο Διαφωτισμός είχε πολλά αντιχριστιανικά στοιχεία, η δε Γαλλική Επανάσταση κατεδίωξε τη Χριστιανική Πίστη και κατήργησε επί αρκετά χρόνια το Χριστιανικό Ημερολόγιο. Αντιθέτως η Ελληνική Επανάσταση του 1821 κηρύχθηκε από πιστούς Ορθοδόξους Χριστιανούς υπό την Εκκλησία, για την Ορθοδοξία, με τον Επίσκοπο και τον παπά να αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή.

    Οι φανατικοί οπαδοί του Δυτικού Διαφωτισμού παραγνωρίζουν την ανάπτυξη των επιστημών στην υπόδουλη Ελλάδα και την ύπαρξη πολλών επαναστατικών κινημάτων των Ελλήνων αμέσως μετά την Άλωση της Πόλης. Δεν περίμενε τον Δυτικό Διαφωτισμό για να διδάξει π.χ. Αστρονομία το 1710 ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Χρύσανθος, ούτε περίμεναν τη Γαλλική Επανάσταση οι πρόγονοί μας, οι οποίοι είχαν ήδη οργανώσει δεκάδες επαναστατικά κινήματα. Οι αποδομητές της Ιστορίας υποτιμούν ή αγνοούν τη θυσία των Νεομαρτύρων και το κήρυγμα του Πατροκοσμά. Χωρίς, όμως, αυτές τις αγιασμένες μορφές, θα είχαμε τουρκέψει!

    Γ) Ο τρίτος στόχος των αποδομητών είναι η πλήρης αμφισβήτηση της ιστορικής συνέχειας του Ελληνισμού. Θεωρούν ότι επί Τουρκοκρατίας δεν υπήρχε εθνική συνείδηση και ότι ήλθαν οι Ευρωπαίοι Διαφωτιστές τον 18ο αιώνα και την κατασκεύασαν. Παράλληλα παρερμηνεύουν την παρουσία γλωσσικών ιδιαιτεροτήτων σε κάποιες περιοχές. Λησμονούν ότι και οι αρβανιτόφωνοι το 1821 και οι σλαβόφωνοι-δίγλωσσοι κατά τον Μακεδονικό Αγώνα αποδείχθηκαν ισχυρότατοι υπερασπιστές του Ελληνισμού και της εθνικής μας υποστάσεως.

    Μιλούν για εθνογένεση το 1821 και αγνοούν ή θέλουν να αγνοούν τις πολυάριθμες ιστορικές πηγές που αποδεικνύουν ότι και επί Ρωμανίας/Βυζαντίου και επί Τουρκοκρατίας (και Ενετοκρατίας) διατηρήθηκε με αίμα και θυσίες η ελληνική συνείδηση. Όποιος παρέμενε Ορθόδοξος στα δύσκολα εκείνα χρόνια παρέμενε Έλληνας. Όποιος εξισλαμιζόταν ή εκλατινιζόταν έχανε και την εθνική του συνείδηση. Η Ορθοδοξία διαφύλαξε την ελληνικότητα ακόμη κι όταν χανόταν η ελληνική γλώσσα. Στα χωριά της Καππαδοκίας, όπου γεννήθηκαν ο Άγιος Αρσένιος και ο Άγιος Παίσιος ο Αγιορείτης, ζούσαν πολλοί τουρκόφωνοι. Μόνον η Ορθόδοξη Θεία Λειτουργία ετελείτο στα ελληνικά και αυτό τους θύμιζε επί αιώνες ότι είναι Ρωμηοί, δηλαδή Ορθόδοξοι Έλληνες.

    Ας προστατεύσουμε, λοιπόν, τα Ορθόδοξα Θρησκευτικά και την Ελληνική Ιστορία.

    ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

    http://www.synodoiporia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4606:oi-treis-stoxoi-ton-apodomiton-tis-istorias&catid=11&Itemid=122

  3. «Επειδή ήταν Κωνσταντινουπολίτης, και παρότι είχε συγγράψει τη μισή σχεδόν Ιστορία του Ελληνικού Εθνους δεν τον διόριζαν στο Πανεπιστήμιο διότι ήταν ετερόχθων. Να θυμίσω απλώς ότι ο Μακρυγιάννης είχε υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια τον διορισμό στο Δημόσιο αποκλειστικά των αυτοχθόνων, μόνον όσων προέρχονταν δηλαδή από τις απελευθερωμένες περιοχές. «Αν δεν φάγομεν εμείς ας πάει κατά διαβόλου η ελευθερία» φέρεται ειπών ο στρατηγός στην εθνοσυνέλευση…».

    ———-

    ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

    Υπάρχει Ελληνικό Εθνος

    Ο ​​Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, με το μεγαλειώδες ταλέντο του, μας κληροδότησε, εκτός από ένα από τα σημαντικότερα πεζογραφήματα του δέκατου ένατου αιώνα, και την πιο ανθεκτική αντίληψη της Ελληνικής Ιστορίας. Υπήρξε ένας από τους πιο σταθερούς πυλώνες της εθνικής μας συνείδησης. Η βιογραφία του, που την έχει συγγράψει ο Κ. Θ. Δημαράς, αποκαλύπτει και τη συγκινητική και ιδιαίτερη προσωπικότητά του. Επειδή ήταν Κωνσταντινουπολίτης, και παρότι είχε συγγράψει τη μισή σχεδόν Ιστορία του Ελληνικού Εθνους δεν τον διόριζαν στο Πανεπιστήμιο διότι ήταν ετερόχθων. Να θυμίσω απλώς ότι ο Μακρυγιάννης είχε υπερασπιστεί με νύχια και με δόντια τον διορισμό στο Δημόσιο αποκλειστικά των αυτοχθόνων, μόνον όσων προέρχονταν δηλαδή από τις απελευθερωμένες περιοχές. «Αν δεν φάγομεν εμείς ας πάει κατά διαβόλου η ελευθερία» φέρεται ειπών ο στρατηγός στην εθνοσυνέλευση.

    Χτυπημένος από τη μοίρα, μετά την αυτοκτονία του γιου του, ποιητή Δημητρίου Παπαρρηγόπουλου, πάντα καλοντυμένος, κάθε χρόνο ταξίδευε στην Ευρώπη για να ζητήσει από τους φίλους του οικονομική βοήθεια για την Ελλάδα. Φίλος του ήταν ο και ομότεχνός του Αγγλος Μακώλεϋ, τον οποίον θαύμαζε. Την ίδια περίπου εποχή ο Μισελέ έγραφε τη μνημειώδη Ιστορία του για να αποδείξει τη συνέχεια του γαλλικού έθνους από την εποχή των Γαλατών. Παράλληλες πνευματικές χειρονομίες με μία διαφορά: ο μεν Μισελέ έγραφε θεσμικά προστατευμένος, ενώ ο Παπαρρηγόπουλος πάλευε μόνος του.

    Η αντίληψή του για το ελληνικό έθνος είναι γενναιόδωρη: ακολουθώντας τον Ζαμπέλιο, ενέταξε το Βυζάντιο σε μια συνέχεια που ξεκινούσε από την πιο βαθιά αρχαιότητα και κατέληγε στην επανάσταση του ’21. Κοινώς οργάνωσε μια εθνική συνείδηση που διεκδικούσε μια θέση στον κόσμο της εποχής του, τον πολιτισμένο κόσμο των Εθνών-Κρατών.

    Αν επισκεφθείτε σήμερα τον τάφο του στο Α’ Νεκροταφείο, θα δείτε ένα εγκαταλελειμμένο μνήμα, με ξερά φυτά και χώματα. Παρ’ όλα αυτά το μεγάλο του ιστορικό οικοδόμημα εξακολουθεί να διδάσκεται στο ελληνικό σχολείο. Τα τρία μεγάλα κεφάλαια, Αρχαιότητα, Βυζάντιο και Νέος Ελληνισμός, επαναλαμβάνονται στα κακογραμμένα εγχειρίδια από το δημοτικό ώς το λύκειο. Πρόκειται για μια εθνοκεντρική αντίληψη του κόσμου; Αναμφίβολα. Ο μαθητής, ξοδεύοντας φαιά ουσία για να απομνημονεύσει τα ονόματα των Κομνηνών, δεν έχει αποθέματα νευρώνων για τους θρησκευτικούς πολέμους από τη στάχτη των οποίων γεννήθηκε η σύγχρονη Ευρώπη και ο φιλελευθερισμός. Πρέπει να εκσυγχρονισθεί η διδασκαλία της Ιστορίας; Βεβαίως. Και το πρώτο βήμα που πρέπει να γίνει είναι την Ιστορία να τη διδάσκουν ιστορικοί και όχι φιλόλογοι ή καθηγητές ξένων γλωσσών για να συμπληρώσουν τις ώρες διδασκαλίας. Ομως αυτό είναι άλλο ζήτημα.

    Η επιτροπή κομματικών σοφών που όρισε ο κ. Φίλης για να επεξεργαστεί τη δική του εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ευαγγελίσθηκε, εκτός των άλλων, και έναν νέον τρόπο διδασκαλίας της Ιστορίας. Πολύ ωραία. Ο κ. Λιάκος, ηγέτης της επιτροπής, με την αυτοπεποίθηση που του επιβάλλει η επιστημοσύνη του απεφάνθη ότι τα Ελληνόπουλα καταναλώνουν πολλή εθνική συνείδηση και τους λείπει η ιστορική συνείδηση. Πάρα πολύ ωραία. Και πώς κτάται η ιστορική συνείδηση; «Τα κακά κόποις κτώνται» που έλεγε και ο Μποστ.

    Κρίνοντας από τα τελευταία επιτεύγματα του προοδευτικού λυρισμού που συγκρίνει τους σημερινούς πρόσφυγες με τους ξεριζωμένους Ελληνες της Μικράς Ασίας, λογοτεχνική αδεία, θα έλεγα πως στη Σμύρνη το 1922 «συνωστίσθηκαν πληθυσμοί της Μικράς Ασίας οι οποίοι ήθελαν να επιβιβασθούν χωρίς εισιτήριο στα πλοία». Σοκάρεστε; Παρακαλώ. Προσπάθησα να χρησιμοποιήσω λέξεις που περιγράφουν αντικειμενικά την κατάσταση, ακολουθώντας τις οδηγίες της περίφημης εκείνης ιστορικού και πρώην βουλευτού που εξέφρασε την αναγέννηση στη χώρα μας. Τι σημαίνουν όλ’ αυτά; Σημαίνουν ότι η ιστορική αφήγηση δεν είναι αθώα, ότι το υποκείμενο του πειράματος επηρεάζει την οπτική γωνιά και τα αποτελέσματά του, όπως και στην κβαντική φυσική εξάλλου.

    Αν δεχθούμε ότι η ιστορική συνείδηση συνεπάγεται «αντικειμενική» αφήγηση της Ιστορίας, τότε στο βιβλίο η σύγχρονη Ελλάδα δεν δικαιούται παραπάνω από μερικές σελίδες. Αντε και τίποτε υποσημειώσεις. Το ίδιο ισχύει και για την ελληνική λογοτεχνία της οποίας η διδασκαλία κατηργήθη επί υπουργίας ποιητού Κουράκη, του αδαούς υμνητή του φαλλού του. Η ιστορική συνείδηση της σημερινής παγκοσμιότητας περνάει μέσα από την εθνική συνείδηση. Ως Ελληνας βλέπω την Ευρώπη, και ως Ευρωπαίος βλέπω τον κόσμο. Αυτή είναι και η δύναμη της Ευρώπης.

    «Οπου κι αν βρίσκεστε, αδελφοί, μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη», από στήθους μνημονεύω τον Ελύτη. Υπάρχει το Ελληνικό Εθνος; Υπάρχει στον βαθμό που οι κοινές αυτές αναφορές είναι ζωντανές. Υπάρχει μέσα στη γλώσσα του και τη συνείδηση της δικής του Ιστορίας.

    Δύσκολα πράγματα. Για να διδάξεις μια Ιστορία που εντάσσει την εθνική μας συνείδηση στην ευρωπαϊκή συνείδηση σημαίνει ότι πρέπει να μεταφράσεις τον Παπαρρηγόπουλο σε όρους εικοστού πρώτου αιώνα.

    Διότι αυτό έκανε ο εθνικός μας ιστορικός. Ενέταξε την Ελλάδα του καιρού του στην εποχή του. Αντε να βρουν τέτοιες μεγαλοφυΐες οι ανθυπολοχαγοί της μεταμοντέρνας μετριότητας. Αυτοί διορίστηκαν στο πανεπιστήμιο ως μέλη της σύγχρονης πνευματικής αυτοχθονίας, κοινώς της όλης αριστεράς. Οπότε δεν χρειάζεται να κοπιάσουν για να δημιουργήσουν έργο.

    Υπάρχει το Ελληνικό Εθνος, όσο κι αν προσπαθούν να μας πείσουν πως είναι ΕΑΠΕ (Εταιρεία Απολύτως Περιορισμένης Ευθύνης).

    http://www.kathimerini.gr/840408/opinion/epikairothta/politikh/yparxei-ellhniko-e8nos


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: