Μικρασιατική Τραγωδία: Oι έμποροι Κεμαλιστές, οι αγοραστές Γάλλοι, οι μεταφορείς Βρετανοί…

Η «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» της 15ης Σεπτεμβρίου 2013, φιλοξένησε στις «ιστορικές σελίδες» ένα από τα πλέον άγνωστα θέματα της Μικρασιατικής Καταστροφής: την αποτρόπαια εκμετάλλευση των υπολειμμάτων των θυμάτων της Γενοκτονίας.  Το αφιέρωμα  περιλάμβανε δύο θέματα: 

τη μεταχείριση των λειψάνων των θυμάτων από τους Κεμαλιστές όπως την είδαν οι εφημερίδες NewYorkTime και γαλλική  Midi
Hervé Georgelin, “Παραφωνίες στα γαλλικά αρχεία σχετικά με την καταστροφή της Σμύρνης”,
καθώς και ένα απόσπασμα από το κλασικό βιβλίο του Ηλία Βενέζη«Το νούμερο 31328. Το βιβλίο της σκλαβιάς»

Παρατίθενται παρακάτω όπως αναρτήθηκαν στο enet.gr.

——————————————————————————————

armenia_sfagi1 (12

ΜΙΑ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Εμπόριο οστών

Οταν οι κεμαλιστές θησαύριζαν από λείψανα θυμάτων

ΤΟΥ ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

Μπορούν τα υπολείμματα των θυμάτων να αποτελέσουν πηγή πλουτισμού για τους θύτες; Από την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρχε η φήμη ότι το λίπος των θυμάτων μετατρεπόταν σε σαπούνι. Η φήμη αυτή έγινε πίστη μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν διαδόθηκε ότι οι ναζί έπρατταν έτσι με τους δολοφονημένους Εβραίους στα κρεματόρια.

πλοίο Ζαν - NYTimes Article - Zan

‘Ομως ένας Εβραίος σκηνοθέτης, ο Eyal Ballas, ήρθε φέτος με την ταινία του «Soaps» να αποδείξει ότι όντως αυτή ήταν απλώς μια φήμη. Ο Raul Hilberg σε κείμενό του για τη ναζιστική βιομηχανία της εξόντωσης αναφέρει ότι οι ναζί χρησιμοποιούσαν το ανθρώπινο λίπος απλώς για να επιταχύνουν τη διαδικασία της καύσης των θυμάτων…

Ετσι, οι κεμαλιστές διατηρούν το μοναδικό προνόμιο να είναι οι μόνοι που κατάφεραν να αξιοποιήσουν οικονομικά τα υπολείμματα των θυμάτων τους πουλώντας τα οστά τους για «βιομηχανική χρήση» στους δυτικούς τους φίλους.

Η πλέον γνωστή τέτοια πράξη έγινε τον Δεκέμβριο του 1924, όταν φορτώθηκαν από τα Μουδανιά, σε βρετανικό πλοίο-φορτηγό που έφερε το όνομα «Ζαν Μ.», τετρακόσιοι τόνοι ανθρώπινα λείψανα, που αντιστοιχούσαν σε 50.000 ανθρώπους, για να μεταφερθούν σε γαλλικές βιομηχανίες της Μασσαλίας. Οι ιθύνουσες γαλλικές ελίτ, πολιτικές και οικονομικές, που στήριξαν με κάθε τρόπο το κεμαλικό εγχείρημα δημιουργίας έθνους-κράτους καθαρού από τα «καρκινώματα» -όπως αποκαλούσαν οι Νεότουρκοι σύντροφοί του τους Ελληνες και τους Αρμένιους- δεν είχαν κανένα απολύτως ηθικό πρόβλημα να αγοράσουν τα οστά των θυμάτων για «βιομηχανική χρήση».

«Ανθρώπινο» φορτίο

Το θέμα φαίνεται ότι έγινε γνωστό και προκάλεσε έκπληξη σε κάποιους κύκλους. Η εφημερίδα «New York Times» τον Δεκέμβριο του 1924 και με τίτλο «Μια απίθανη ιστορία από ένα φορτίο με ανθρώπινα οστά» παρουσιάζει την είδηση: «Η Μασσαλία είναι σε αναταραχή από μια ασύλληπτη ιστορία (που οφείλεται) στην άφιξη στο λιμάνι ενός πλοίου που φέρει βρετανική σημαία και ονομάζεται «Ζαν» και μεταφέρει ένα μυστήριο φορτίο 400 τόνων ανθρώπινων οστών για να χρησιμοποιηθούν στις εκεί βιοτεχνίες. Λέγεται ότι τα οστά φορτώθηκαν στα Μουδανιά, στη θάλασσα του Μαρμαρά και είναι τα απομεινάρια θυμάτων από τις σφαγές στη Μικρά Ασία. Εν όψει της φήμης που κυκλοφορεί αναμένεται να διαταχθεί έρευνα».

Για το ίδιο θέμα η γαλλική εφημερίδα «Midi» έχει τίτλο τη φράση «Πένθιμο φορτίο» και γράφει: «Συζητιέται πολύ στη Μασσαλία η προσεχής άφιξη του πλοίου μεταφοράς εμπορευμάτων «Ζαν», που μεταφέρει για τις βιομηχανίες της Μασσαλίας 400 τόνους ανθρώπινα λείψανα. Αυτά προέρχονται από τα στρατόπεδα της αρμενικής σφαγής στην Τουρκία και τη Μικρά Ασία κυρίως».

Αποσιώπηση...

Το θέμα αυτό πρέπει να έγινε γνωστό και στην Ελλάδα. Η εφημερίδα «Μακεδονία» ενημερώνει τους αναγνώστες της ότι το πλοίο «Ζαν Μ.» έφτασε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης στις 13 Δεκεμβρίου του 1924. Ομως δεν αναφέρεται το «πένθιμο φορτίο».

Πιθανότατα, για λόγους τακτικής οι αντιπρόσωποι του πλοίου να αποσιώπησαν το γεγονός, εφ’ όσον εκείνη την περίοδο η Θεσσαλονίκη ήταν γεμάτη από τους επιζώντες της Γενοκτονίας και είναι πολύ πιθανόν αρκετοί να είχαν χάσει προσφιλή πρόσωπα. Είναι πολύ πιθανόν, επίσης, οι ελληνικές αρχές να το γνώριζαν και να επέλεξαν να σιωπήσουν για να μη δυσαρεστήσουν τους Βρετανούς ιδιοκτήτες του πλοίου και τους Γάλλους αγοραστές.

Παρ’ όλ’ αυτά όμως οι εργάτες στο λιμάνι πληροφορήθηκαν το γεγονός. Ο Χρ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» αναφέρει ότι οι εργάτες στο λιμάνι αντέδρασαν, αλλά οι αρχές τούς εμπόδισαν ύστερα από βρετανική παρέμβαση. Γράφει ότι σε αθηναϊκές εφημερίδες η είδηση δημοσιεύθηκε ως εξής: «Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον «Ζαν» μετέφερε τετρακοσίους τόνους οστών Ελλήνων από τα Μουδανιά. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, ημπόδισαν το πλοίον να αποπλεύση. Επενέβη όμως ο Αγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους».

Ο Αγγελομάτης συμπληρώνει: «Ησαν τα οστά Ελλήνων ηρώων… Ησαν τα οστά των Ελλήνων στρατιωτών που μετά τας ομαδικάς σφαγάς και εξοντώσεις αργοπέθαιναν εις τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, από τα οποία το φοβερώτερον ήτο το στρατόπεδο του Ουσάκ».

* Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός http://kars1918.wordpress.com/

[ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Την εποχή (Δεκέμβριος 1924) που έγινε το εμπόριο των οστών και τα πλοία (από Μουδανιά και Σμύρνη) περνούσαν άνετα και ανεμπόδιστα από τα ελληνικά χωρικά ύδατα  πρωθυπουργός στην Ελλάδα ήταν ο πατρινός φιλελεύθερος Ανδρέας Μιχαλακόπουλος που ως Κόμμα των Φιλελευθέρων μαζί με  το κόμμα (Ελληνικό Δημοκρατικό Κόμμα) του πρώην βενιζελικού και στη συνέχεια ακραίου φιλομοναρχικού Γεωργίου  Κονδύλη.]

Οι αναφορές για το φορτίο των 400 τόνων ανθρώπινων λειψάνων από τις εφημερίδες «New York Times», «Midi» και «Μακεδονία»Οι αναφορές για το φορτίο των 400 τόνων ανθρώπινων λειψάνων από τις εφημερίδες «New York Times», «Midi» και «Μακεδονία»  1 πλοίο Ζαν - NYTimes Article - Zan 2

Η αφήγηση ενός αιχμαλώτου των Τούρκων

  • ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΒΕΝΕΖΗ*

    «Ενα πρωί μάς παίρνουν καμιά εξηνταριά σκλάβους για μικρή αγγαρειά. Είναι λίγο όξω απ’ τη Μαγνησά. Δίπλα στις ράγες του σιδηρόδρομου τελειώνει μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα στο Σίπυλο. Τη λέν «Κηρτίκ-ντερέ». Μες σ’ αυτήν τη χαράδρα λογαριάζαν πως θα σκοτωθήκαν ίσαμε σαράντα χιλιάδες χριστιανοί απ’ τη Σμύρνη και τη Μαγνησά, αρσενικοί και θηλυκοί.

    Τις πρώτες μέρες της καταστροφής. Τα κορμιά λιώσανε το χειμώνα, και το νερό της χαράδρας που κατέβαινε από ψηλά έσπρωξε τα κουφάρια προς τα κάτω… Λοιπόν η δουλειά όλη τη μέρα ήταν να σπρώξουμε τα κουφάρια, που ατάχτησαν, προς τη μέσα. Να μη φαίνουνται.

    Στην αρχή μάς έκανε κακό να τα πιάνουμε με τα χέρια μας, αγκαλιές αγκαλιές, και να τα κουβαλούμε. Μα σε λίγες ώρες οι πρώτες εντυπώσεις είχαν περάσει. Οι σκλάβοι κάναν και αστεία… Σε κάμποσα καλάμια χεριών, βρίσκαμε διατηρημένο ένα ψιλό σύρμα. Ο χριστιανός θα ‘ταν δέμενος με κάποιον άλλο – μα, με το κατρακύλισμα στη χαράδρα, αυτός ο σύντροφος σκελετός είχε ξεκόψει. Ενας από μας στάθηκε τυχερός. Βρήκε τέσσερα κόκαλα χεριών δεμένα μαζί μαζί. Ετσι μαζί μαζί τα σήκωσε και τα κουβάλησε παραμέσα.

    Μεσημέρι. Βαρεμένοι απ’ αυτό το πάνε-έλα. Περπατούμε αργά, ναρκωμένοι από τον φρέσκο ήλιο. Κ’ οι κουβέντες, τ’ άγαρμπα αστεία έχουν σταματήσει. Κανένας δε βγάζει μιλιά. Μοναχά όταν ένας βρήκε ένα μικρό κρανίο το έδειξε στους αλλουνούς.

    – Για δέστε, είπε. Ηταν παιδάκι.

    – Αλλάχ!… Αλλάχ!... μουρμουρίζει ταραγμένος ο μαφαζάς.

    Καθίσαμε να φάμε ψωμί. Κανείς δεν έχει όρεξη. Ενας λέει:

    – Πόσω χρονώ να ‘ταν;

    – Για το παιδάκι λες;

    – Ναι.

    – Τι θα ‘ταν; Κάνα-δυο χρονώ….

    Σαν πέσαμε στο δρόμο να γυρίσουμε στο στρατόπεδο ο νους μας δεν μπορούσε να φύγη απ’ τον τόπο που αφήσαμε. Η χαράδρα με τους σκελετούς βάραινε κυριαρχικά -κάτι κουνιόταν, μας παρακολουθούσε βήμα με βήμα.

    Σε μια πηγή σταθήκαμε. Πλύναμε τα χέρια μας, τα πρόσωπά μας. Σα ν’ αλαφρώσαμε.

    Τι θα γίνουν τόσα κόκαλα; Αναρωτιέται μια στιγμή ένας.

    Ο Μίλτος τον κοιτάζει ήρεμα.

    Δεν ξέρεις τι γίνεται με τα κόκαλα;

    – Οχι.

    – Κοπριά, σύντροφε.

    – Τι έκανε, λέει;

    – Κοπριά, σύντροφε. Θα δεις μια μέρα που θα μοσκοπουληθούν. Θα δης…

    Ηταν ταξιδεμένος ο Μίλτος. Ηξερε».

    * Από το βιβλίο του «Το νούμερο 31328. Το βιβλίο της σκλαβιάς», εκδ. Εστία, Αθήνα, 1931, σελ. 217-218.

kefalia-thumb-medium

Γαλλικές παραφωνίες για την καταστροφή της Σμύρνης

Το ζήτημα της ευθύνης της μεγάλης πυρκαγιάς της Σμύρνης ήταν θέμα-ταμπού, το οποίο δεν ήθελαν οι ισχυροί εκείνης της εποχής να ερευνήσουν σοβαρά…

ΤΟΥ ΕΡΒΕ ΖΟΡΖΕΛΕΝ*

Το ότι καταστράφηκε η Σμύρνη τέσσερις μέρες μετά την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων του εθνικιστή ηγέτη Μουσταφά Κεμάλ πασά και πέντε μέρες μετά το τέλος της ελληνικής διοίκησης της πόλης, πρέπει να είναι πασίγνωστο. Ξέρουμε επίσης ότι το ζήτημα της ευθύνης της πυρκαγιάς ήταν θέμα-ταμπού, το οποίο δεν ήθελαν οι δυνατοί εκείνης της εποχής να ερευνήσουν σοβαρά.

Η εγκληματική φύση της πυρκαγιάς ήταν αναμφισβήτητη και αναγνωρίστηκε από διάφορα δικαστήρια στη Δύση, γιατί οι μεγαλέμποροι και οι διεθνείς εταιρείες που έπαθαν ζημιές στην καταστροφή της πόλης κατέβαλαν κάθε δικαστική προσπάθεια να αποζημιωθούν από ασφαλιστικές εταιρείες, όπως το δείξαμε σε προηγούμενη ανακοίνωση σε συνέδριο που οργανώθηκε τις 9 Δεκεμβρίου 2012 στη Νέα Ερυθραία, από το «Κέντρο Μελέτης του Μικρασιατικού Ελληνισμού της Χερσονήσου της Ερυθραίας» του Δήμου Κηφισιάς.

Μόνο που κανείς δικαστής δεν ήθελε να ονομάσει τους εμπρηστές, παρουσιάζοντας το γεγονός ως αδιαφανή υπόθεση σε χαοτική κατάσταση. Ή ακόμα εμφάνιζαν την πυρκαγιά ως πολιτική υπόθεση, για την οποία τα δικαστήρια δεν ήταν αρμόδια να αποφανθούν. Εκείνες οι ηθικά δειλές δικαστικές κρίσεις προστάτευαν όμως επιδέξια τα συμφέροντα των δυτικών ασφαλιστικών εταιρειών, που δεν ήθελαν να αποζημιώσουν τους πελάτες τους.

Κακός οιωνός…

Λιγότερο γνωστό όμως είναι το γεγονός ότι και στα διπλωματικά αρχεία του γαλλικού κράτους δίνονται απαντήσεις για την ταυτότητα των εμπρηστών από πληροφορητές που θεωρούνται αξιόπιστοι. Τέτοιος είναι ο Γάλλος διπλωμάτης Michel Graillet, που διηύθυνε το γαλλικό προξενείο στις ασταθείς συνθήκες που δημιούργησαν οι δυτικές δυνάμεις στις συνεδρίες της Σύσκεψης Ειρήνης, απ’ όπου όμως επέλεξαν να απουσιάσουν οι Ιταλοί εκπρόσωποι (ήταν κακός οιωνός), μετά τη Συνθήκη των Σεβρών (10 Αυγούστου 1920).

Μετά τη σημαντική αλλαγή της πολιτικής της Ιταλίας και της Γαλλίας από τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 1921, δημιουργήθηκαν νέες διεθνείς σχέσεις και έγιναν συμφωνίες με την καινούργια εξουσία του Κεμάλ πασά. Ο Κεμάλ πασάς είχε καταφέρει να κερδίσει την υποστήριξη σε χρήματα και όπλα του καινούργιου σοβιετικού καθεστώτος του Λένιν τον Φεβρουάριο του 1921. Στις 20 Οκτωβρίου του 1921 η Γαλλία υπέγραψε κιόλας τη Συμφωνία της Αγκυρας με την κεμαλική εξουσία, με βάση την οποία εκκένωσε τη νότια Κιλικία (περιοχή γύρω από τα Αδανα) χωρίς να μεσολαβήσει κάποια αποφασιστική γαλλική στρατιωτική ήττα.

Οι διαδοχικές ανακωχές του 1920 (από τον Ιούλιο 1920) που δεν έγιναν σεβαστές εκ μέρους των κεμαλικών, όπως το δείχνει ο σημερινός Τούρκος ιστορικός Οσμάν Κιοκέρ, εξέφρασαν μάλλον την ατονία των γαλλικών αρχών μετά τον ευρωπαϊκό πόλεμο, ο οποίος είχε γίνει κατά μεγάλο βαθμό στο γαλλικό έδαφος που άφησε τη δήθεν Μεγάλη Δύναμη εξαντλημένη. Αυτή η ατονία υπήρξε πριν από την εκλογική ήττα του Ελ. Βενιζέλου και πριν από την επιστροφή στην εξουσία του γερμανόφιλου βασιλιά Κωνσταντίνου.

Η συμμαχία με τους κεμαλικούς

Η ριζική ανατροπή της φιλελληνικής πολιτικής της γαλλικής κυβέρνησης συνοδεύθηκε από την αποχώρηση από τη Σμύρνη του διπλωμάτη Lucien Laporte, ο οποίος εστάλη στην Κιλικία για να διαπραγματεθεί με τους κεμαλικούς την πρακτική παράδοση της νότιας Κιλικίας. Ο Laporte αντικαταστάθηκε από τον Michel Graillet, στον οποίο, δε, δόθηκε ο τίτλος του γενικού προξένου.

Η έλλειψη συνέπειας της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής με ανακωχές με τους κεμαλικούς πριν από τη Συνθήκη Σεβρών και η διπλωματική διγλωσσία που συνοδεύθηκε από τη στρατιωτική και διπλωματική ενίσχυση του κεμαλικού καθεστώτος, γίνονται σαφείς στα διπλωματικά αρχεία. Μικρή σημασία δινόταν σ’ ό,τι έγραφε ο Michel Graillet, παρ’ ότι ο ίδιος βρισκόταν στη Σμύρνη και κοντά στον πληθυσμό, μεταξύ του οποίου υπήρχε τότε σημαντικός αριθμός Γάλλων υπηκόων και Γάλλων προστατευομένων. Αντίθετα, δινόταν μεγάλη σημασία και προσοχή σε ό,τι και να έγραφαν ο στρατηγός Pelle στην Κωνσταντινούπολη, που είχε τον τίτλο «Υπατος Αρμοστής της Δημοκρατίας εν Ανατολή», και ο ναύαρχος Dumesnil, επικεφαλής του γαλλικού στόλου στον Κόλπο της Σμύρνης. Υπήρχε σαφής διχασμός μεταξύ των Γάλλων διπλωματών, ανάλογα με την εγγύτητά τους στο πολιτικό κέντρο στο Παρίσι.

Η πυρκαγιά…

Ο στρατηγός Pelle στάλθηκε από τον ίδιο τον Raymond  Poincare στη Σμύρνη για να συντάξει γραπτή έκθεση περί των υπευθύνων για την πυρκαγιά. Αυτή η έκθεση θα φτάσει στη Γαλλία μετά την άφιξη των Γάλλων προσφύγων, των ίδιων που ομόφωνα κατήγγελλαν το νέο καθεστώς για την καταστροφή της Σμύρνης. Εν τούτοις, η έκθεση του Pelle και οι υπηρεσιακές επιστολές του Dumesnil «εκμηδένισαν» τις μαρτυρίες που διαφωνούσαν με τη δική του ερμηνεία για τα γεγονότα. (Δείτε Αρχεία του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών, Σειρά: Levant, Υποσειρά: Turquie, Αρ. 55, φύλλο αρ. 96, Τηλεγράφημα του Υπάτου Αρμοδίου της Γαλλικής Δημοκρατίας στην Ανατολή, στρατηγού Pelle στον υπουργό Εξωτερικών, σταλμένη τις 23 Σεπτεμβρίου 1922.) Ο ναύαρχος και ο «Υπατος Αρμοστής της Δημοκρατίας εν Ανατολή» αθώωναν το καινούργιο εθνικό τουρκικό καθεστώς στη Σμύρνη, παρά τη μαρτυρία του προξένου στη Σμύρνη.

Τουρκικό απεταξάμην…

Ο Michel Graillet έγραψε τις 20 Σεπτεμβρίου 1922, ύστερα από μια επίσκεψή του στην ξηρά (είχε βρει καταφύγιο στο θωρηκτό «Edgar Quinet» γιατί το γαλλικό προξενείο κάηκε εντελώς): «Οι Τούρκοι περισσότερο από ποτέ επαναλαμβάνουν σε όποιον θέλει να ακούσει τέτοια ότι δεν είναι υπεύθυνοι για την πυρκαγιά και ότι δεν τους συνέφερε να διαλύσουν τη Σμύρνη. Μπορούμε να απαντήσουμε σ’ αυτό το επιχείρημα ότι τους συνέφερε και να σταματήσουν τη μάστιγα. Ομως, σ’ αυτή την κατεύθυνση καθόλου δεν προσπάθησαν. Ο στρατός ικανοποιήθηκε με τη σφαγή αβλαβών ανθρώπων, πρώτα με το τουφέκι και μετά με χτυπήματα κοντακιού για να αποφύγουν να ακουστούν, και με τη λεηλασία των εκκενωμένων σπιτιών». (Δείτε Αρχεία του Γαλλικού Υπουργείου Εξωτερικών, Σειρά: Levant, Υποσειρά: Turquie Αρ. 55, φύλλα αρ. 70 και ακ., επιστολή του Michel Graillet, πρόξενος της Γαλλικής Δημοκρατίας στον πρόεδρο Συμβουλίου και υπουργό Εξωτερικών, Raymond Poincare, σταλμένη τις 20 Σεπτεμβρίου 1922, Ελληνοτουρκικός πόλεμος, Πυρκαγιά της Σμύρνης.)

Εν κατακλείδι, πρέπει να υποσημειώσουμε ότι ο Michel Graillet έπαθε νευρική κατάθλιψη τον Οκτώβριο του 1922. Υποθέτω ότι η ίδια η εμπειρία της πυρκαγιάς ήταν βαριά, αλλά θεωρώ πιο σίγουρο ότι η διαστροφή των γεγονότων, η αδιαφορία των ανωτέρων του για τις δικές του επίσημες επιστολές και αναφορές, σαν να μην είχε σχέση με την ιστορία αυτή, τον πλήγωσε ακόμα πιο βαθιά. Αυτός ο έμπειρος διπλωμάτης ενός κράτους που παρουσιάζεται σαν παράδειγμα δημοκρατίας κατ’ αρχήν και συχνά ενσάρκωσης του Λόγου εν δράσει επί γης έπρεπε να αποδεχθεί την ανοησία της Raison d’Etat. Τελικά, παρ’ όλη τη φαινομενικά καιροσκοπική της διπλωματία, η Γαλλία δεν μπορούσε να κρατήσει τη θέση της στην ανατολική Μεσόγειο όπου παίζει σήμερα μηδενικό ρόλο. Ποιος τη λυπάται;

* Ο ιστορικός Herve Georgelin έγραψε το βιβλίο «La fin de Smyrne: du cosmopolitisme aux nationalismes», Παρίσι, εκδ. CNRS Editions, 2005. Το βιβλίο εκδόθηκε και στην Ελλάδα με τίτλο «Σμύρνη. Από τον κοσμοπολιτισμό έως τους εθνικισμούς», από τις εκδόσεις Κέδρος, 2007.

armenia_sfagi1

41 comments so far

  1. κ.φ. on

    —————————————————————————-
    ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Κ.ΦΑΛΤΑΪΤΣ

    ———————————————————————————-

    Εμπρός, Σάββατο 26 Ιουνίου 1921

    Το «Εμπρός» εις την Νικομήδειαν
    Ο απεσταλμένος μας συντάκτης μόνος πλανάται εις την έρημον πόλιν

    Και οι Τούρκοι φεύγοντες τους κεμαλικούς

    Ο δρόμος της θαλάσσης και ο δρόμος της ξηράς

    Του πολεμικού απεσταλμένου του «Εμπρός».

    ΝΙΚΟΜΗΔΕΙΑ 14 Ιουνίου. Μέσα εις την ερημωθείσαν από τους κατοίκους της πόλιν η νύκτα εχύθη ως θάνατος, εσκέπασε τα σπίτια, εκάθισεν εις τους δρόμους, εφώλιασεν εις τα δένδρα, ηπλώθη επάνω από την θάλασσαν.
    Από την νευρικότητα και την ταραχήν και τον θρήνον των φευγόντων επί τρία ημερόνυκτα προς τα πλοία ανθρώπων, τίποτε πλέον δεν μένει εις την πόλιν, και το περιπάτημα του μεμονωμένου διαβάτου μέσα εις τους δρόμους είνε περιπάτημα που έχει όλον το ρίγος και την φρίκην του βαδίσματος με την βαθειάν νύκτα μέσα εις τους δρόμους του νεκροταφείου.

    Ολίγον ύστερα μετά την δύσιν του ηλίου έφυγαν από την πόλιν και οι τελευταίοι Χριστιανοί κάτοικοι, και αι εξέδραι και η παραλία έμειναν την ιδίαν ώραν κεναί από τους ανθρωπίνους όγκους και τους σωρούς των πραγμάτων.

    Ορίστε όμως εις το μήκος της μεγάλης κεντρικής οδού από την οποίαν περνούν αι γραμμαί του σιδηροδρόμου της Βαγδάτης, ένας απέραντος όγκος ανθρώπων, ζώων, αραμπάδων και πραγμάτων, ο οποίος πυκνός και βουβός όπως είνε, φθάνει και προχωρεί μακράν –μακράν ως την ανατολικήν σχεδόν έξοδον της πόλεως.

    ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΜΑΖΥ

    Μέσα εις την θαμπήν πυκνότητα της νυκτός διακρίνεις τας τρομαγμένας γυναίκας των Τούρκων και τους Τούρκους και τα ζώα των και τα δέματα των ρούχων των που εμασεύθησαν και έπηξαν εδώ εις ένα συμπαγή όγκον, ζητούντες να φύγουν και αυτοί προς τον δρόμον της θαλάσσης,να φύγουν μακράν, πέραν από τους φθάνοντας Κεμαλικούς.

    Τα ελληνικά ατμόπλοια που επήραν τας δεκάδας χιλιάδων των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Κιρκασίων και των Εβραίων κατοίκων της περιοχής της Νικομηδείας και του Αδά Παζάρ, επήραν και χιλιάδας από τους Τούρκους, αλλά τα σκάφη ήσαν ολίγα και άλλοι Τούρκοι δεν ήτο δυνατόν να αναχωρήσουν. Αμίλητοι και φοβισμένοι είνε στιβαγμένοι εδώ, πυκνωμένοι, άνθρωποι, ζώα, αραμπάδες και πράγματα, εις ένα ατελείωτον ποταμόν όγκου και περιμένουν το πλοίον που θα έλθη να τους πάρη και αυτούς προς την σωτηρίαν ή το ρεύμα των Κεμαλικών ομοεθνών των που θα τους πάρη προς την σφαγήν.

    ΟΙ ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ

    Εις τους άλλους δρόμους η νέκρα της ερημιάς δίδει τόσην φρίκην εις την ψυχήν, ώστε πολλάς ώρας το βήμα του δημοσιογράφου να σταματήση, τον επαγγελματίαν να νικήση ο άνθρωπος, και η ανθρώπινη αδυναμία του να ζητήση αν πρέπει να υποχωρήση προς την ελπίδα του τελευταίου πλοίου που ετοιμάζεται να αναχωρήση, ή να εξακολουθήση την νεκρικήν του περιοδείαν εις την βουβήν πόλιν.
    Από τα παράθυρα και από τας θύρας τας κλεισμένας των οικιών δεν φαίνεται καμμία φωτεινή ακτίς της λάμπας ή του λύχνου που καίει, και οι προβολείς των πολεμικών μας πλοίων που σαλεύουν και γλύφουν τους τοίχους των οικημάτων, δίδουν μελανώτερον ακόμη τόνον εις την σκοτεινότητα της πόλεως.

    Η ΤΡΕΛΛΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ

    Έπειτα ο ένας δρόμος και ο άλλος και ο άλλος εγέμισαν από βοήν ποδοβολητού και ένας χείμαρρος μεγάλων μαύρων κατασκότεινων ζώων, αλόγων, βοδιών, βουβαλιών, επέρασε και εχύθη και εκινήθη τρελλός από τον φόβον και την φρίκην, – τον φόβο και την φρίκην που είνε μεγαλειτέρα ίσως εις τα ζώα παρά εις τον άνθρωπον- προς την εξοχήν.

    Άλλα ζώα, άλογα, βόδια, βουβάλια, πρόβατα, κατσίκες, γυρίζουν εις μικροτέρας συντροφιάς ή μεμονωμένα εις τους δρόμους, ανήσυχα, ριγηλά, βουβά, ζητούντα την παρουσίαν του οδηγητού ανθρώπου που θα τα θερμάνη και θα τους δώση σθένος ζωής με την ύπαρξίν του. όλα αυτά τα ζώα εγκαταλελειμμένα από τους κυρίους των, ανήκουν τώρα μόνον εις το ένστικτον της αυτοσυντηρήσεώς των και ένα μεγάλο κοπάδι ακολουθεί το μεμονωμένον βήμα μας, ενώ φωνάζομεν και το διώκομεν και ζητούμεν να εκφύγωμεν από αυτό. Η αγέλη των ζώων όμως γίνεται μεγαλειτέρα καθ’ όσον προχωρούμεν και άλλα ζώα και άλλα και άλλα μαζεύονται από παντού και τρέχουν οπίσω από την ύπαρξιν του ανθρώπου.

    ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ ΣΦΥΡΙΓΜΑ

    Μέσα εις τους έρημους δρόμους σωροί από σπασμένους αραμπάδες, σωροί χιλιάδων αραμπάδων και σωροί επίπλων και δέματα ρούχων δεικνύουν τον τρόπον με τον οποίον έγινεν η εγκατάλειψις και το τελευταίον πλοίον εσφύριζε τώρα το τελευταίον του σφύριγμα, ηκούσθη ο τριγμός της ανασπωμένης αγκύρας του και έφθασεν η διαίσθησις του ήχου της συνταραχθείσης έλικός του.
    Εις την Νικομήδειαν δεν έμεινε κανείς Έλλην κάτοικος, κανείς Αρμένιος, κανείς Κιρκάσιος, από όλους όσοι έμενον εις την περιφέρειαν της Νικομηδείας και του Αδά Παζάρ.
    Ο δρόμος της θαλάσσης είνε κλεισμένος πλέον. Μένει όμως ακόμη ο δρόμος της ξηράς με τον στρατόν, ο οποίος έξω από την πόλιν εις τας προφυλακάς έμεινε δια να υποστηρίξη την αναχώρησιν της τελευταίας γυναικός, του τελευταίου ανδρός, του τελευταίου παιδιού.

    Κ. ΦΑΛΤΑΪΤΣ

  2. Β.ς on

    Μικρασιατική Καταστροφή. «Στρατόν σώσατε, πολίτας εγκαταλείψατε».

    Βρισκόμαστε λίγο πριν την είσοδο των τούρκων στις ελληνικές παράλιες πόλεις της Μικράς Ασίας.
    Ο ελληνικός στρατός υποχωρεί και σε πολλές περιπτώσεις έχει καταρρεύσει και η υποχώρηση μετατρέπεται σε άτακτη φυγή.
    Ακόμη πιο τραγική υπήρξε η τύχη του άμαχου ελληνικού πληθυσμού της εμπόλεμης ζώνης. Οι ελληνικές πολιτικές και στρατιωτικές αρχές όχι μόνο απέφυγαν να ενημερώσουν τους κατοίκους για την κατάρρευση του μετώπου και την επικείμενη αποχώρηση του ελληνικού στρατού, παραπλανώντας συνειδητά όσους επιχειρούσαν να πληροφορηθούν τι συμβαίνει, αλλά και απαγόρευσαν κάθε οικογενειακή αναχώρηση από χωριά και πόλεις της ενδοχώρας για τα παράλια. Η άρση αυτής της απαγόρευσης, όπου κι αν γνωστοποιήθηκε στον πληθυσμό, ήρθε κατά κανόνα πολύ αργά [1].
    Δεν έλειψαν και οι εντολές ή οι παροτρύνσεις προς τους κατοίκους να μη φύγουν [2], ακόμη και η διά της βίας παρεμπόδισή τους με το μαστίγιο από έλληνες αξιωματικούς που την επόμενη θα εγκατέλειπαν σιδηροδρομικώς την περιοχή [3].
    Τα λιμεναρχεία Χίου και Μυτιλήνης απαγόρευσαν ύστερα από διαταγή της Ελληνικής Κυβέρνησης, κάθε απόπλου για παραλαβή προσφύγων [4].
    Ακόμη πιο εύγλωττη υπήρξε η θεσμική απαγόρευση της φυγής των Μικρασιατών προς την Ελλάδα με νόμο που ψηφίστηκε ένα μήνα πριν από την κατάρρευση του μετώπου, ενώ αυτή η τελευταία ήταν ορατή πια στον ορίζοντα, και απαγόρευε κάθε «αποβίβασιν» στην Ελλάδα «προσώπων ομαδόν αφικνουμένων εκ της αλλοδαπής» (δηλαδή και από τη Μικρασία), «εφ’όσον ούτοι δεν είναι εφωδιασμένοι διά τακτικών διαβατηρίων νομίμως τεθεωρημένων» [5]
    Τα υπόλοιπα άρθρα του εν λόγω Νόμου προέβλεπαν δρακόντειες κυρώσεις για τους παραβάτες ναυτικούς (προσωρινή ή οριστική στέρηση των επαγγελματικών τους δικαιωμάτων).
    Σύμφωνα με μαρτυρίες επιζώντων, η απόκτηση διαβατηρίου (ή της ισοδύναμης με αυτό άδειας εισόδου στην Ελληνική Επικράτεια) προϋπέθετε κάποιο κοινωνικό status ή την ύπαρξη «γνωριμιών στη Διοίκηση» [6]
    Ακόμη και τις τελευταίες ώρες της ελληνικής κατοχής, οικογένειες Μικρασιατών που δεν ήταν εφοδιασμένες με τέτοια έγγραφα, εμποδίζονταν από τις (ελληνικές) λιμενικές αρχές να επιβιβαστούν στα πλοία που θα τις απομάκρυναν από τον όλεθρο [7].

    Μέχρι την τελευταία στιγμή εξέδιδαν διαταγές που απαγόρευαν στον ελληνικό πληθυσμό να επιβιβαστεί στα πλοία.
    Είναι χαρακτηριστικός –και απίστευτος- ο διάλογος του Γεωργίου Παπανδρέου με τον έλληνα αρμοστή Σμύρνης, Αριστείδη Στεργιάδη.
    Όταν ο Στεργιάδης ανακοίνωσε στον νεαρό τότε πολιτικό Γ.Παπανδρέου την επερχόμενη καταστροφή, δέχτηκε την ερώτηση:
    «Γιατί δεν ειδοποιείτε τον κόσμο να φύγει;»
    Η απάντηση του έλληνα αρμοστή της Σμύρνης ήταν η εξής:
    «Καλύτερα να μείνουν εδώ να τους σφάξει ο Κεμάλ, γιατί αν πάνε στην Αθήνα θα ανατρέψουν τα πάντα» [8].

    Ανάλογα αισθήματα έτρεφαν άλλωστε για τους έλληνες της Ανατολίας όχι μόνο πολλοί ελλαδίτες φαντάροι [9] αλλά και ένα τμήμα της ανώτερης στρατιωτικής ηγεσίας.
    Γράφει ο πρίγκηπας Ανδρέας προς τον Ι.Μεταξά (Σμύρνη, 19.12.21):
    «Απαίσιοι πραγματικώς είναι οι εδώ Έλληνες, εκτός ελαχίστων.
    Θα άξιζε πράγματι να παραδώσωμεν την Σμύρνην εις τον Κεμάλ διά να τους πετσοκόψει όλους αυτούς τους αχρείους, οι οποίοι φέρονται ούτω κατόπιν του φοβερού αίματος όπερ εχύσαμεν εδώ.
    Αίματος της Παλαιάς Ελλάδος δε, διότι όλα τα παιδιά των οπωσδήποτε καλυτέρων οικογενειών των ενταύθα υπηρετούν εις την Σμύρνην και τα μετώπισθεν, αλλοίμονον δε αν εν οιονδήποτε τμήμα ευρεθή σχηματισμένον μόνον από Μικρασιάτας και ενώπιον του εχθρού! [10].
    Στην ίδια επιστολή, γράφει ο πρίγκηπας Ανδρέας:
    «Πρέπει να γίνη κάτι το ταχύτερον δια ν’απαλλαχθώμεν του εφιάλτου της Μικράς Ασίας.
    Δεν γνωρίζω τι πρέπει να γίνη, πρέπει όμως να παύσωμεν μπλοφάροντες και ν’αντιμετωπίσωμεν την κατάστασιν οία πραγματικώς είναι.
    Διότι επιτέλους τι είναι καλύτερον;
    Να πέσωμεν εις την θάλασσαν ή να φύγωμεν προ του λουτρού;» [11]

    Ο Συνταγματάρχης Σκυρός, στρατιωτικός διοικητής Φιλαδελφείας (Αλά Σεχίρ) τις ώρες της κατάρρευσης του μετώπου, λέει για την Μικρά Ασία ότι είναι «γάγγραινα» και «σεσηπώς μέλος» που πρέπει –διά της εκκένωσής της- να «αποκοπεί» από τον υγιή εθνικό κορμό [12].

    Η αίσθηση εγκατάλειψης των Μικρασιατών θα αποτυπωθεί έτσι στις πικρές περιγραφές όσων επέζησαν (με ένα μόνιμο παράπονο για την απόλυτη προτεραιότητα που δόθηκε στην αποχώρηση στρατού, υπηρεσιών και αρχείων και το συνακόλουθο παραγκωνισμό των πολιτών), ενώ εξίσου αποκαλυπτικοί είναι οι –τερατώδεις πλην επαναλαμβανόμενοι- ισχυρισμοί ότι η κατάρρευση του μετώπου είχε γνωστοποιηθεί στους προεστούς των χωριών με «σφραγισμένα» διοικητικά έγγραφα, τα οποία (υποτίθεται ότι) απαγορεύονταν να διαβαστούν πριν από ορισμένη ημερομηνία ή να κοινοποιηθούν στον πληθυσμό [13].
    Ο επικεφαλής της ελληνικής φρουράς λαμβάνει την εξής τηλεγραφική εντολή από τους ανωτέρους του: «Στρατόν σώσατε, πολίτας εγκαταλείψατε» [14].
    Μέσα στην αλλοφροσύνη των γεγονότων κατά την είσοδο των τούρκων στις πόλεις της Ιωνίας, η απόλυτη προτεραιότητα στην αποχώρηση του στρατού και η αντίστοιχη εγκατάλειψη του αμάχου πληθυσμού αποτελούν την πιο τραγική εικόνα της Μικρασιατικής εκστρατείας και καταστροφής.
    Δειγματοληπτικά: σωτηρία πολίτη χάρη στον εφοδιασμό του με στρατιωτική στολή που του επιτρέπει να επιβιβαστεί σε πλοίο [15], είσοδος στα πλοία μόνο σε στρατιώτες [16], επίταξη καραβιού μόνο για τραυματίες αξιωματικούς [17], φόρτωση των επίπλων του φρουράρχου Σμύρνης σε πλοίο στο οποίο απαγορεύεται- με τις λόγχες- η επιβίβαση πολιτών [18].

    Εκτός από τη στάση της ελληνικής διοίκησης, μια σειρά εσωτερικοί παράγοντες θα οδηγήσουν επίσης στη μη έγκαιρη αποχώρηση των παράκτιων ελληνικών πληθυσμών.
    Κάποιες φορές, η παραμονή των κατοίκων στις εστίες τους υπήρξε το αποτέλεσμα της επιβολής των πλουσιότερων κι ισχυρότερων προυχόντων των ελληνικών κοινοτήτων, που σε ορισμένες περιπτώσεις έφτασαν μέχρι τη συγκρότηση ένοπλων ελληνοτουρκικών πολιτοφυλακών για να εμποδίσουν με τη βία όσους ήθελαν να φύγουν [19].
    Αλλού, πάλι, την αναχώρηση απέτρεψαν οι άσχημες μνήμες της πρώτης προσφυγιάς του 1914-1919, της ξαφνικής προλεταριοποίησης των πρώην νοικοκυραίων και της εχθρικής αντιμετώπισής τους από τους γηγενείς ελλαδίτες, με αποκορύφωμα τις αντιπροσφυγικές βιαιότητες στη διάρκεια των Νοεμβριανών και το αρνητικό για τους πρόσφυγες κλίμα μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου [20].
    Οι βασιλικοί που διαδέχτηκαν τον Βενιζέλο στην εξουσία (Νοέμβριος 1920) κινούνταν περισσότερο από το μίσος για τους βενιζελικούς, ακόμα και για τους Μικρασιάτες, παρά από τη διάθεση για ολοκλήρωση του μεγάλου εγχειρήματος.
    Αποκαλυπτικές είναι οι επιστολές του αυτοεξόριστου στο Παρίσι Ίωνα Δραγούμη:
    «Ο μέγιστος εχθρός ήταν ο Βενιζέλος και οι συμπαραστάτες του, κρητικοί και μικρασιάτες» [21] .
    Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία πολλών καπεταναίων, που ζητούσαν υπέρογκα ποσά ή προτιμούσαν να μεταφέρουν εμπορεύματα και κλοπιμαία παρά ανθρώπους, συνέβαλε κι αυτή στην εγκατάλειψη πολλών Μικρασιατών από τα φτωχότερα κυρίως κοινωνικά στρώματα [22].
    Ούτε η ένοπλη αντίσταση των ντόπιων πολιτοφυλακών (όπως στην Πέργαμο) [23], ούτε η συγκρότηση τοπικών «επιτροπών συμφιλίωσης» από χριστιανούς και μουσουλμάνους [24], ούτε οι ζητωκραυγές υπέρ του Κεμάλ [25] ή η πανηγυρική υποδοχή του τουρκικού στρατού από τις κοινοτικές αρχές και τους έλληνες κατοίκους (όπως στο Αϊβαλί και αλλού) [26] στάθηκαν ικανές να αποτρέψουν τη βία των νικητών.
    Ύστερα από ένα τριήμερο φρίκης, με δεκάδες χιλιάδες άστεγους να περιφέρονται τρομοκρατημένοι από το ένα σημείο της Σμύρνης στο άλλο, δεχόμενοι αλλεπάλληλες επιθέσεις από στρατιώτες, χωροφύλακες, αντάρτες κι ένοπλους ντόπιους μουσουλμάνους που επιδίδονται σε ληστείες, φόνους και –κυρίως- βιασμούς, ο στρατιωτικός διοικητής Σμύρνης Νουρεντίν Πασάς θα δώσει με επίσημη διαταγή του διορία 15 ημερών για την αποχώρηση όλων των μη μουσουλμάνων στο εξωτερικό, εκτός από τους άντρες ηλικίας 18-45 ετών, που θεωρούνταν «αιχμάλωτοι πολέμου.
    Τελικά, μεταξύ 11 και 17 Σεπτεμβρίου ένας στόλος από ελληνικά, αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά κι αμερικανικά πλοία θα παραλάβει 204.600 πρόσφυγες από τη Σμύρνη, 7.000 απ’ τον Τσεσμέ, κι άλλους 10.000 από τα Βουρλά-συνολικά 221.600 άτομα [27].

    Έτσι πλήρωσε ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας την «Μεγάλη Ιδέα» και οδηγήθηκε στη σφαγή από τους τούρκους, αφού φρόντισε η «Μάνα Ελλάς» φεύγοντας να τον εγκαταλείψει στην τύχη του.

    «Άρχισε ο στρατός μας να φεύγει.
    Χτυπούσαν τις πόρτες μας και ζητούσαν ρούχα για να βγάλουν το χακί από πάνω τους. Πόσους δεν ντύσαμε!
    Οι μεγάλοι οι δικοί μας ξεκουμπίστηκαν και φύγανε κι αφήσαν τον κόσμο στο έλεος του Θεού. Έφταναν οι στρατιώτες ξυπόλητοι, γυμνοί, κουρελιασμένοι, πρησμένοι, νηστικοί.
    Οι Τούρκοι κατεβαίναν και σφάζαν τους Έλληνες.
    Το ίδιο έκαναν και οι δικοί μας.
    Παντού φωτιά και μαχαίρι άκουες και έβλεπες…» [28]

    doctor

    Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά τον κ.Βλάση Αγτζίδη, δρ.Ιστορίας, για τα δύο ιστορικά ντοκουμέντα που μου έστειλε (τον νόμο περί απαγόρευσης εξόδου των ελλήνων της Ιωνίας και την προκήρυξη του Νουρεντίν Πασά).

    _____________________________________________________________

    Βιβλιογραφία:

    * Τάσος Κωστόπουλος, «Πόλεμος και Εθνοκάθαρση, η ξεχασμένη πλευρά μιας δεκαετούς εθνικής εξόρμησης», εκδόσεις Βιβλιόραμα (Main Source).
    * Βλάσης Αγτζίδης, «Έλληνες του Πόντου», ελληνικές εκδόσεις Α.Ε.
    * Ιστορία των Ελλήνων, τόμος 12 «Νεώτερος Ελληνισμός», εκδόσεις ΔΟΜΗ.

    Πηγές:

    [1] «Η Έξοδος» . Τόμος Α, Μαρτυρίες από τις επαρχίες των δυτικών παραλίων της Μικρασίας. Πρόλογος Γ. Τενεκίδη. Εισαγωγή, επιλογή κειμένων – επιμέλεια Φ. Δ. Αποστολόπουλου, σελ. 27,63,140, 132,139,158, 229-30,237, Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, «Η Ελλάδα στη Μικράν Ασίαν», σελ.336, Ροδάς Μιχαήλ, Αθήναι 1950.
    [2] Έξοδος, σ.94 (Αϊβαλί), 102 (Γκομέτς), 119 (Ερίκιοϊ), 142 (Ατζανός), 337 (Πάνορμος).
    [3]Βλάχος Σπύρος, Απομνημονεύματα, σ.216-20, (Στρατ.Διοικητής Φιλαδέλφειας συνταγματάρχης Α.Σκυρός).
    [4] Έξοδος, σ.229 και 245, Ροδάς σ.366.
    [5] ΦΕΚ 1922/Α/119, Ν.2870 της 16.7.1922 «Περί της παρανόμου μεταφοράς προσώπων ομαδόν ερχομένων εις Ελληνικούς λιμένας εκ της αλλοδαπής», άρθρο 1.
    [6] Έξοδος, σ.229, Φωτιάδης Κωνσταντίνος, «Παραευξείνιος Ελληνισμός», σε ΥΠΕΠΘ-Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, Θέματα Ιστορίας, Μάθημα επιλογής Β’Λυκείου, ΟΕΔΒ, Αθήνα 2005, σ.206-7. Για φωτοτυπία μιας τέτοιας άδειας αναχωρήσεως, που ισοδυναμούσε με διαβατήριο, βλ.Κουλιγκάς Βασίλειος, «Κίος 1912-1922, Αναμνήσεις ενός Μικρασιάτη», σ.257.
    [7] Κουλιγκάς, σ.15 και 211-2.
    [8] Γρηγόρης Δαφνής, «Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων», 2η εκδ., Αθήνα, εκδόσεις Ίκαρος, 1974, σ.16, Άλκης Ρήγος, «Η Β’ Ελληνική Δημοκρατία 1924-1935, Αθήνα, 1988,σ.257, Βλάσης Αγτζίδης, «Έλληνες του Πόντου, η Γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό», 2005,σ.219.
    [9] Για το «μίσος» πολλών «διεστραμμένων» στρατιωτών προς τους Μικρασιάτες, Τούρκους κι Έλληνες χωρίς διάκριση, «όχι για άλλο λόγο παρά γιατί…υπήρχαν και τους φέραν στη Μ.Ασία»,βλ. Βλάχος, σ.136. Για τις παρεμφερείς διαπιστώσεις ενός μικρασιάτη αξιωματικού: Μουμτζής Τάσος, «Η Μικρασιατική εκστρατεία και ο Μικρασιατικός Ελληνισμός, Αναμνήσεις,σκέψεις, στοχασμοί», σ.24-5. Για τη δυσφορία ελλαδιτών φαντάρων και αξιωματικών για την περιορισμένη συμβολή των Μικρασιατών στην πολεμική προσπάθεια: Ντούλας Κώστας, «Ένας φαντάρος θυμάται (τον Μικρασιατικό πόλεμο), σ.65, Αθανάσιος Αργυρόπουλος, «Μνήμες πολέμων 1917-1922», σ.79, Αθήνα, 1985, Στάμου Παναγιώτης, «Αναμνήσεις ενός πολεμιστού από το Μακεδονικό μέτωπο 1918 και την εκστρατεία στη Μικρά Ασία 1921», σ.27, Γιαλιράκης Ιωάννης, «Αναμνήσεις από την μικρασιατικήν εκστρατείαν», σ.42. Για τις μαζικές λιποταξίες Μικρασιατών και την εκ μέρους τους αποφυγή της στράτευσης: Pallis A.A., “Greece’s Anatolian venture-and after”, σ.61, Αξιώτης Μανώλης, «Ενωμένα Βαλκάνια», σ.144.
    [10] Μεταξάς Ιωάννης, «Το προσωπικό του ημερολόγιο» τ.Γ2 (1921-1932) επιμ.Π.Σιφναίος, Γκοβόστης, Αθήνα χ.χ. (α’ εκ.1960), σ.759.
    [11] «Η κατάσταση του ελληνικού στρατού τον χειμώνα του 1921-1922. Επιστολή του πρίγκιπα Ανδρέα στον Ιωάννη Μεταξά (Σμύρνη, 19/12/1921)», όπως παρατίθεται από τον Γ.Μαργαρίτη, καθηγητή νεότερης και σύγχρονης ιστορίας στο ΑΠΘ, «Η ιστορία των ελλήνων», ΔΟΜΗ, τ.12, σ.185.
    [12] Στέφανος Σαράφης, Ιστορικές Αναμνήσεις, Επικαιρότητα, Αθήνα 1980 (α’έκ.1952), σ.207 και Βλάχος ο.π., σ.189.
    [13] Για δείγματα αυτής της φημολογίας: Έξοδος, σ.109 και 119 και για έναν σχολιασμό αυτών των μαρτυριών: στο ίδιο, σελ.147.
    [14] Έξοδος, σ.240.
    [15] Έξοδος, σ.241
    [16] Έξοδος, σ.245
    [17] Έξοδος, σ.320
    [18] Βλάχος, σ.247-9.
    [19] Για τις πολιτοφυλακές που εμπόδισαν την αναχώρηση: Ντάμπος Κωνσταντίνος, Μικρά Ασία 1914-1922. Το χρονολόγιο του Ανθυπασπιστή Κωνσταντίνου Ντάμπου, σ.54-6 (Ρεϊς Ντερέ), «Έξοδος» σ.50 και 57-8 (Φώκιες), 139-141 (Πέργαμος) και 143 (Τσανταρλί), Χατζήμπεης Σταμάτης, «Μια ζωή γεμάτη αγώνες», σ.92 (Τσεσμές). Για την αντίστοιχη στάση του Χρυσοστόμου Σμύρνης, Νοταράς Μιχάλης,»Εις την Ιωνίαν, Αιολίαν και Λυδίαν. Πριν πενήντα χρόνια», σ.67.
    [20] Έξοδος, σ.78-9, 96, 141, 245 και 250. Χατζήμπεης σ.89-90. Για το αντιπροσφυγικό πογκρόμ των Νοεμβριανών βλ.: «Τα Νοεμβριανά του 1916», Ιωάννης Γ. Μουρέλος,αναπληρωτής καθηγητής σύγχρονης ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και διευθυντής του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου (ΙΜΧΑ). Επίσης, Βεντήρης Γεώργιος, «Η Ελλάς της δεκαετίας του 1910-1920, σ.277, Φωτιάδης Δημήτρης, «Σαγγάριος, Εποποιία και καταστροφή στη Μικρά Ασία», Φυτράκης [σειρά: Τα φοβερά Ντοκουμέντα],σ.147-8.
    [21] Ι.Δραγούμης, «Έθνος, Σοσιαλισμός, Ανατολή», Η Αριστερά και το Ανατολικό Ζήτημα, Αθήνα, Εναλλακτικές Εκδόσεις, 1998, σ.153-163, Βλάσης Αγτζίδης, ο.π. σελ.222.
    [22] Έξοδος, σ.57,71,76 και 238.
    [23] Έξοδος, σ.138 και 140-141.
    [24] Έξοδος, σ.75-6.
    [25] Ντάμπος, σ.55 (Αλάτσατα).
    [26] Έξοδος, σ.94-7 (Αϊβαλί) και 102 (Γκομέτς).
    [27] Αναλυτικός κατάλογος ανά ημέρα, με βάση σχετική αναφορά του αμερικανού ναυάρχου Μπρίστολ, σε Shaw Stanford, From Empire to Republic. The Turkish war of national liberation, 1919-1923. A documentary study, τ. ΙV, σ.1740.
    [28] Από τις αναμνήσεις της Ελένης Καραντώνη από το Μπουνάρμπασι της Σμύρνης, Δημοσιεύτηκε στο έργο «Έξοδος» του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών (παρατίθεται από Βλ.Αγτζίδης, σ.216).

    http://dimitrisdoctor2.blogspot.gr/2008/04/blog-post_2483.html

  3. Β.. on

    Φαίνεται ότι τα οστά μπορούν να χρησιμοποιηθούν:
    -για παρασκευή λιπάσματος,
    -για ειδικά υλικά οδοντιατρικής χρήσης, καθώς
    -και προσθετικά για πορσελάνη.

    • Η κυριότερη χρήση ανθρώπινων οστών είναι η παραγωγή » λευκού άνθρακος «, χημικής ουσίας με την οποία επιτυγχάνεται η λεύκανση της ζάχαρης.

  4. […] που ούτε καν οι Ναζί διέπραξαν λίγο αργότερα (όπως την πώληση των οστών των θυμάτων του σε δυτικούς επιχειρηματίες για “βιομηχανική […]

  5. http://pontosworld.com/index.php/genocide/2013-08-17-12-43-25/1268-did-the-kemalists-sell-the-bodies-of-dead-greeks-to-make-soap

    DID THE KEMALISTS SELL THE BODIES OF DEAD GREEKS TO MAKE SOAP?

    Summarized from an article by historian Vlassis Agtzidis by pontosworld.com

    Historian Vlassis Agtzidis recently uncovered three newspaper reports of 1924 which detailed how the administration of Mustafa Kemal Ataturk (the Kemalists) sent 400 tonnes of dead human remains (approximately 50,000 human bodies) to the port of Marseilles, France aboard a British ship. The reports appeared in The New York Times, a French newspaper ‘Midi’ and also a Greek newspaper ‘Macedonia’ at the time. The news reports describe how the human remains originated from the port of Mudanya on the Sea of Marmara in Turkey, and were transported on a British ship called the Zan.

    Agtzidis argues that the remains of these dead bodies may have been destined for the manufacture of soap, a practice which is believed to have occurred during the Jewish Holocaust. A recent film by director Eyal Ballas titled ‘Soaps’ delves into the myth that Germans used the bodies of dead Jews to manufacture soap.

    According to Agtzidis, France was pro-Turkish during the period in question and it would not have been an ethical issue for them to purchase the bones of dead victims for industrial use.

    On the 24th of December 1924 the Greek newspaper ‘Macedonia’ reported that the Zan did in fact arrive at the port of Salonica, however the contents of the cargo were not publically reported. Salonica at that time was overflowing with genocide survivors so it is possible that authorities chose to keep the cargo contents quiet so as not to aggrieve the survivors of the Greek Genocide.

    Despite this however, workers at the Salonica port were aware of the fact. In his book titled Chronicles of the Great Tragedy, C Angelomatis states that workers at the port reacted to the cargo’s contents but Greek authorities were not allowed to take action due to British intervention.

    Angelomatis writes:

    “Athenian newspapers published the news as follows: ‘The docking into the port of Salonica of the English ship Zan from Mudania has transferred four hundred tons of dead Greek bodies. The workers at the port who made the revelation, prevented the ship from sailing away, but the British consul intervened and the ship was allowed to sail on’.»

    Angelomatis adds:

    «They were the bones of Greek heroes … they were the bones of our Greek soldiers who were either killed en masse, or were made to die slowly in extermination camps, the worst of which was the camp of Usak.»

  6. Sener Levent is the editor-in-chief of the Turkish Cypriot newspaper AFRIKA (AFRICA). The newspaper is a reincarnation of the old AVRUPA (EUROPE) which was banned years ago for criticizing Denktash and the Turkish invasion.

    http://www.afrikagazetesi.net/Afrika-Arsiv/Kasim2013/15%20KASIM%202013.pdf

    He also writes a guest column in “O Politis” the Greek Cypriot daily:

    http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=250511&-V=stiles

    In this column he discloses how a special group of people sent from Turkey secretly unearthed the remains of massacred but considered missing Greek Cypriots from their mass graves and disposed them the sea when it was learned that a UN sponsored commission was going to look for and identify the remains.

    It is an issue for the Greek and Cypriot Euro-parliament members to investigate and bring to light.

    ————————————–

    Οι αγνοούμενοι που ρίχτηκαν στη θάλασσα και το μυστικό του Αποστόλου Βαρνάβα
    Με τον Σενέρ Λεβέντ
    15/11/2013

    Νομίζω ότι τα γεγονότα που θα σας διηγηθώ σήμερα δεν γράφτηκαν πουθενά προηγουμένως. Και εγώ πρόσφατα τα έμαθα. Και σάστισα γιατί έμειναν κρυφά τόσο καιρό. Μήπως είναι πράγματα για να αποκρύπτονται αυτά; Πέρασαν 17 χρόνια από το 1996. Και μόλις σήμερα αποκαλύπτονται με τη μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα. Ας το πω χωρίς να πολυλογώ περισσότερο. Μετά την ίδρυση της επιτροπής αγνοουμένων εδώ προκλήθηκε, λέει, πανικός και ανησυχία στην Τουρκία. Αποφάσισαν να καταστρέψουν τους ομαδικούς τάφους του 1974. Και έστειλαν γι’ αυτό μιαν ειδική ομάδα στο νησί. Για να βρει και να καταστρέψει τους τάφους εκείνους.

    Το ξέρετε και εσείς ότι το 1996 ήταν μια πολύ κρίσιμη χρονιά με πολλά γεγονότα. Το 1996 πυροβολήθηκε ο Σολωμού στη Δερύνεια πάνω στον ιστό της σημαίας. Το 1996 λιντσαρίστηκε ο Ισαάκ πάλι στην ίδια περιοχή. Το 1996 διεξήχθη η επιδρομή στον Απόστολο Βαρνάβα. Το 1996 δολοφονήθηκε ο Κουτλού Ανταλί. Ειδικά τα δύο τελευταία γεγονότα είναι στενά συνδεδεμένα με το συμβάν που θα διηγηθώ.

    Άρχισε αμέσως δουλειά η ομάδα που ήρθε στο νησί από την Τουρκία για να βρει και να αφανίσει τους ομαδικούς τάφους των Ελληνοκυπρίων. Πρώτα απ’ όλα, βάλθηκαν να ψάχνουν ανθρώπους που γνώριζαν τα μέρη όπου βρίσκονταν οι τάφοι αυτοί. Ήταν μια επιχείρηση που διεξήχθη με πολλή μυστικότητα. Οι ομαδικές σφαγές Ελληνοκυπρίων διενεργήθηκαν ειδικά μετά το μεγάλο έγκλημα στα χωριά Μάραθα, Αλόα και Σανδαλάρη. Άρχισαν δολοφονίες Ελληνοκυπρίων αιχμαλώτων – παιδιών, ηλικιωμένων- χωρίς διακρίσεις, από οργισμένους Τούρκους στρατιώτες και μερικούς Τουρκοκύπριους. Όσοι γνώριζαν έδειξαν τους τάφους που ήξεραν στην ειδική ομάδα που ήρθε από την Τουρκία. Στην Αφάνεια, στην Άσσια, στο Μπέκιοϊ, στο Τζιάος και όπου υπήρχαν. Πήγαν και στο Βαρώσι που είναι κλειστό για χρόνια. Στο Βαρώσι υπήρχαν, λέει, κάποιοι που δολοφονήθηκαν και θάφτηκαν μέσα σε χαβούζες για να αποφευχθεί ο κόπος του σκαψίματος τάφων. Και στοιβάχτηκε χώμα από πάνω τους.

    Έγινε εκταφή όσων βρίσκονταν σε ομαδικούς τάφους. Φορτώθηκαν σε καμιόνια. Μεταφέρθηκαν και ρίχτηκαν στη θάλασσα. Και να που μας το ψιθυρίζουν στο αφτί μετά από τόσα χρόνια. Αν όλα αυτά αληθεύουν, σημαίνει ότι άδικα ψάχνουν όσοι τους αναζητούν. Δεν μπορούν να τους βρουν.

    Ας έρθουμε στην ιστορία του Αποστόλου Βαρνάβα. Όλοι νομίζουν ότι εκεί υπάρχει θαμμένος ένας θησαυρός στην αυλή του μοναστηριού και ότι γι’ αυτό σκάφτηκε με μια επιδρομή, έτσι δεν είναι; Τελικά, δεν είναι αυτή η αλήθεια, λέει. Υπήρχε και εκεί, λέει, ένας ομαδικός τάφος. Και πήγαν και εκεί μαζί με την ειδική ομάδα που ήρθε από την Τουρκία. Ουσιαστικά, εκείνοι που θάφτηκαν εκεί δεν είχαν δολοφονηθεί εκεί. Τους σκότωσαν αλλού, όμως τους μετέφεραν και τους έθαψαν εκεί, λέει. Καλά, ο Κουτλού Ανταλί; Λένε ότι ο Κουτλού γνώριζε για την απόφαση που λήφθηκε στην Τουρκία και για την επιχείρηση που διεξαγόταν. Γι’ αυτό άρχισε να ανασκαλίζει την επιδρομή στον Απόστολο Βαρνάβα. Ασχολήθηκε με το θέμα αυτό στα άρθρα που έγραψε στην εφημερίδα. Λέγεται και ότι τον κάλεσε η στρατιωτική διοίκηση στο επιτελείο και τον προειδοποίησε για το θέμα. Δεν έδωσε σημασία στις απειλές ο Κουτλού. Άλλωστε δεν ήταν άνθρωπος που τον φόβιζαν τέτοια πράγματα. Έτσι, πήραν την τελική απόφαση γι’ αυτόν. Τον πυροβόλησαν και τον σκότωσαν μπροστά στο σπίτι του. Δεν του έδωσαν την ευκαιρία να αποκαλύψει το μυστικό του Αποστόλου Βαρνάβα. Όπως δεν είχαν δώσει κάποτε την ευκαιρία στους Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Γκιουρκάν να αποκαλύψουν ποιοι έβαλαν τη βόμβα στα τεμένη Μπαϊρακτάρ και Ομεριγιέ. Δεν ήταν θησαυρός και παρόμοια πράγματα που αναζητούνταν στον Απόστολο Βαρνάβα, αλλά ομαδικός τάφος.

    Δεν μπορούμε να ξέρουμε τα λείψανα πόσων αγνοουμένων έχουν ριχθεί στη θάλασσα κατά τις επιχειρήσεις αυτές. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι αυτοί δεν θα καταστεί δυνατόν να βρεθούν ξανά. Για να τους θυμόμαστε αιώνια μπορούμε μόνο να στήσουμε ένα μνημείο του «αγνώστου θύματος». Να κοιτάμε αυτό το μνημείο καθημερινά και να ντρεπόμαστε. Αφού ούτε αυτό θα είναι αρκετό για να συγχωρεθούμε.
    15/11/2013

    http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=250511&-V=stiles

  7. RADIKAL
    Ermeni kemikleri ihracatı…
    Exportation of Armenian Bones

    16/03/2014 02:00
    A+ A-
    Manuel Kırkyaşaryan: «Günün birinde baktım, bir böyük otombil yüklü garaca geldi. Dedim, ‘Ne gadar yüklemişler bunu, ağır değil mi?’. Ve bana dediler, ‘Öyle çok görüküyor fakat hafiftir.’ ‘Nedir,’ dedim. Bana dediler, ‘Onun içindekinler, vaktında Ermeni muhacirleri ki, Derzor çöllerine gittiler ve orada öldürdüler, onların kemikleridir'»
    Haber: BASKIN ORAN / Arşivi
    Facebook’ta Paylaş

    This article was published in the Turkish Newspaper Radikal in March 16, 2014. It is mentioned the name of Prof. Baskin Oran Archieve.

    It is mentioned an Adana born Armenian Manuel Kirkyasharyan in Sidney in his recoreded last tape in 1970 he mention how he saw, while being in Halep in 1924-25 under French rule, bags full of bone were brought from Der Zor desert in trucks and then were sent to Alexandreta (Iskenderun which that time was under French rule and annexed to Turkey in 1938) to ships to be sent to Europe to be used in industries.

    Sydney’de 1997’de ölmeden önce anılarını Türkçe olarak teybe okuyan Adanalı Manuel Kırkyaşaryan Usta’nın doldurduğu son bant, oğlu Stepan tarafından bulundu. ‘M.K. Adlı Çocuğun Tehcir Anıları’nın 5. baskısına şimdi onu da ekliyoruz. Ekliyoruz da, 1924-25 yıllarına ilişkin bu eke sürüyle açıklayıcı dipnot koyduğum halde, şu öyküyü anlamadığım için es geçmiştim; ustamızın ağzından çıktığı gibi veriyorum:
    “Ve dedik, burası Derzor çölüdür, devamı var, şimdik devam ediyoruz. 1925 senesiydi, vakıtlar yaz, ben ise Halep’te Topçuyanların garacında vorşopta zanaat öğreniyordum. Yani orada çalışıyordum.
    Günün birinde baktım ki, bir böyük otombil yüklü garaca geldi. Üstü gayet yüksek çuvallarınan yüklenmiş bi şeyler varıdı. Dedim, ‘Ne gadar yüklemişler bunu, ağır değil mi?’. Ve bana dediler, ‘Hayır, ağır değildir, hafiftir. Öyle çok görüküyor fakat hafiftir.’ ‘Nedir,’ dedim, ‘çuvalların içindeki?’ Bana dediler, ‘Onun içindekinler, vaktında Ermeni muhacirleri ki, Derzor çöllerine gittiler ve yani götürdüler ve orada öldürdüler, onların kemikleridir’ dediler. ‘Ne yapacaklar bunu?’ dedim. Dediler bana, ‘Bir şirket Evropa’dan gelmiş bu kemikleri toplatıb alıb İskenderun Limanı’na götürecek ve ordan vapura yükledip Evropa’ya yollayacaklar.’ ‘Ne yapacaklar?’ dedim. ‘Orasını bilmeyiz’ dediler.
    “Heralda bir şeye kullanacaklarıdı. İki defa böyle rast geldim. Böyük otombil yüklüydü. İşte, Evropalılar Ermenileri alet deyi gullandılar, canlarını ve kemiklerini bile alıp kendilerine menfaat içün gullanıyorlar.”
    İskenderun ve Mudanya limanları
    The author says I couldn’t believe this horrible story but then I read an article of Vlasis Agtzidis from Greece saying a similar story happened at the end of 1924 from a ship Zan coming from Mudanya… Baskin Oran read the article of Vlasis Agtzidis in the site DevrimciKaradeniz(Revolutionary Black See).

    O kadar iğrenç bir olay ki, inanamadım. Acaba genç M.K.’yı işletmiş olabilirler mi, dedim. Ama, “iki defa” diyor. Ayrıca, kuru kemik de hakikaten hacimde büyük, ağırlıkta küçüktür.
    Derken, devrimcikaradeniz.com’dan bu ay başında gelen bir iletiyle sersemledim. Aynı olayın Mudanya kolunu yazıyordu. Tarihçi Vlassis Agtzidis’in, Yunan kaynaklarının yanı sıra Amerikan ve Fransız gazetelerine dayanarak yazdığı kitaptan özetliyordu.
    Mudanya’dan 13 Aralık 1924 tarihinde Marsilya’ya hareket eden bir gemi Selanik’e geliyor. Ama yüküne ilişkin belge yok. Hamallar bu gizemli yükün insan kemikleri olduğunu fark ediyorlar. Görevliler duruma müdahale ediyor, fakat yukarıdan talimat gelince gemi denize açılıyor. Normal sayılmalı: 1924’te “Küçük Asya Felaketi”nden yeni çıkmış, bir de nüfusunun dörtte biri kadar mülteci hücumuna uğramış Yunanistan’da kim kime, dum duma. Yükü Marsilya’dan ısmarlayanlar müdahale etmiş olmalı.
    Haber , N.Y. Times’ın 23.12.1924 tarihli sayısında Paris mahreçli olarak çıkıyor: “Marsilya acayip bir hikâyeyle çalkalanmaktadır. Limana Zan adlı İngiliz bandıralı bir gemi gelmiştir ve taşıdığı yük 400 ton insan kemiğidir. Söylendiğine göre kargo Marmara Denizi kıyısındaki Mudanya’dan yüklenmiştir ve Küçük Asya katliamlarında öldürülenlerin kemikleridir. Yine dolaşan söylentilere göre bir soruşturmanın başlatılması beklenmektedir.”
    Aynı haber, bu sefer Marsilya mahreçli olarak, Midi gazetesinin 24.12.1924 nüshasında çıkıyor: “Bu kemikler, Türkiye’de ve Küçük Asya’da yapılan Ermeni katliam tarlalarından gelmektedir.” Bu haberler birinci sayfada verilmemiş; bu açıdan kuşku yaratıyor. Ama 1) Zan adlı bir geminin o tarihte o limandan hareket edip etmediğini kontrol kolay. 2) Dünya savaşından yeni çıkmış olmanın katliamlar açısından yarattığı bir kanıksama var. 3) Her şey, M.K.’nın 1970’lerde teybe okuduklarına tam oturmakta: Aynı yıllar, toplu mezarlardan geldiği kuşkusuz tonlarca insan kemiği. Marmara’da Rumların, Suriye’de Ermenilerin. Çünkü her iki yörede de Müslümanların “toplu” mezarı olmaz.
    Kim aldı, kim sattı, ne için?
    Who bought who sold…
    Bu “mal”ı ithal eden İngiliz ve Fransız sanayiciler bunu ne yapacaklar? Profesör bir hekim arkadaşıma sordum, o tarihlerde zamk, jelatin, gözlük çerçevesi yapılırmış.
    That time human bones were used to make glue, gelatin, eye glass freames as oone my friend Professor told me…
    Bir de, çok affedersiniz, hayvan yemi. (Hayvan yeminde kemik kullanımını şimdi AB yasaklamış, deli dana hastalığı yüzünden). Avrupalı sanayici için maliyeti çok düşük bir “hammadde”.
    Also were used to feed animals..
    “İhracatçı” kim, peki? Devrimcikaradeniz.com’un manşeti (“Kemalistler 50 bin insan kemiğini Fransızlara nasıl sattı?”) bu soru açısından problemli.
    The author question the title of Devrimcikaradeniz site “How Kemalists sold 50 thousand humans bones to French”)
    1) Bunu yapanlar, Kemalistler (İttihatçılar) olmasa gerek. Gerçi, alınıp götürülmesine “gözümüzün önünden gitsin” diye karşı çıkmamaları mümkün çünkü bu vicdanlarını rahatlatır ama Rum kemiklerini ihraç demek 1913-16 katliamlarını Batı’ya daha beter duyurmak demek. Üstelik, 1924’te Müslüman ihracatçı ne gezer.
    2) Manşet altında “Alıcı: Fransız ve İngiliz Sabun Firmaları” diye yorum yapıyor. Oysa, bunları konuşmak bile iğrenç ama, doktor arkadaşımın verdiği bilgi: “Sabun imalatı, topraktan çıkarılan kuru kemiklerden değil, mezbahalardan filan atılan taze kemik ve eklerinden (et, yağ, barsak gibi) yapılabilir.” Yahudi soykırımına benzeteceğim diye zorlama yapmamak lazım. Dadrian da bir ara gaz odalarından bahsetmiş, sonra vazgeçmişti.
    Eski rezillikler ve yenileri
    Böylesine pis bir olayı biraz fazla soğukkanlılıkla tahlil ettik, affola. Bu kemiklerin “üreticileri” tabii ki İttihatçılar; ama bir de M.K’nın bu işin “tüccarları” için söylediği çok önemli bir şey var: “İşte, Evropalılar Ermenileri alet deyi gullandılar, canlarını ve kemiklerini bile alıp kendilerine menfaat içün gullanıyorlar.”
    Şu anda ülke rezaletten geçilmezken, niye yüzyıl önceki rezaleti yazdım? Basit: “Bunları bize bir Yahudi, bir ateist, bir Zerdüşt yapsa anlarım” gibi bir kalemde gayrimüslimlere, gençlere ve eski dinleri üzerinden Kürtlere nefret kusan bir “fikriyat” var. Agos’un önünde “Yaşasın Ogün Samastlar, Kahrolsun Hrant Dinkler” pankartı açmak gibi veya Fethiye’deki HDP tabelasını belediye başkanının getirttiği itfaiye kepçesiyle kaymakam nezaretinde söküp atarak yerine Türk bayrağı asmak gibi bir “fiiliyat” var. İşte, bu ırkçılıkların kökünün İttihatçılara nasıl uzandığını hatırlatmak için yazdım. Hani, AKP ’nin nefret ettiği İttihatçılar var ya, onlara.

    Ermeni kemikleri ihracatı…

    http://www.radikal.com.tr/radikal2/ermeni_kemikleri_ihracati-1181338

  8. Μαντζαρος on

    ………………..
    151. Ω ακουσμένοι εις την ανδρεία!…
    Καταστήστε ένα σταυρό,
    Και φωνάξετε με μία:
    Βασιλείς, κοιτάξτ’ εδώ.

    152. Το σημείον που προσκυνάτε
    Είναι τούτο, και γι’αυτό
    Ματωμένους μας κοιτάτε
    Στον αγώνα το σκληρό.

    153. Ακατάπαυστα το βρίζουν
    Τα σκυλιά και το πατούν
    Και τα τέκνα του αφανίζουν
    Και την πίστη αναγελούν.

    154. Εξ αιτίας του εσπάρθη, εχάθη
    Αίμα αθώο χριστιανικό,
    Που φωνάζει από τα βάθη
    Της νυκτός: Να’ κδικηθώ.

    155. Δεν ακούτε, εσείς εικόνες
    Του Θεού, τέτοια φωνή;
    Τώρα επέρασαν αιώνες
    Και δεν έπαυσε στιγμή.

    156. Δεν ακούτε; εις κάθε μέρος
    Σαν του Αβέλ καταβοά
    Δεν είν’ φύσημα του αέρος
    Που σφυρίζει εις τα μαλλιά.

    157. Τι θα κάμετε; θ’ αφήστε
    Να αποκτήσωμεν εμείς
    Λευθερίαν, ή θα την λύστε
    Εξ αιτίας Πολιτικής;

    158. Τούτο ανίσως μελετάτε,
    Ιδού, εμπρός σας τον Σταυρό
    Βασιλείς! Ελάτε, ελάτε, Και
    κτυπήσετε κι’ εδώ.

    Διονυσίου Σολωμού, «Ύμνος εις την Ελευθερίαν», 1823

  9. Β.Α. on

    Σφοδρή διαμαρτυρία της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών για σκίτσο της Αυγής

    Απαράδεκτο, ατυχέστατο, προσβλητικό της μνήμης και του σεβασμού που οφείλουμε σε αυτήν, είναι για την Ισραηλιτική Κοινότητα το σκίτσο της Αυγής.

    Η γελοιογραφία του Τάσου Αναστασίου, που χαρακτηρίζεται ως αισχρή και προσβλητική από την Κοινότητα, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας.

    Η ανακοίνωση της Ισραηλιτικής Κοινότητας Αθηνών

    «Μας προκάλεσε δυσάρεστη έκπληξη η γελοιογραφία του Τάσου Αναστασίου στην χθεσινή διαδικτυακή ΑΥΓΗ.

    Αντιλαμβανόμαστε πλήρως, πόσο μάλιστα μετά τα τραγικά γεγονότα του Παρισιού, την ελευθερία της έκφρασης ως σημαντική παράμετρο της δημοκρατίας. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να καταγγείλουμε το συγκεκριμένο σκίτσο ως αισχρό και προσβλητικό για την Κοινότητά μας.

    Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, τιμήσαμε τη Μνήμη των εκατομμυρίων Εβραίων θυμάτων του Ολοκαυτώματος, σε ολόκληρο τον κόσμο και στην Αθήνα. Ακούσαμε από επιζώντες των στρατοπέδων τις αφηγήσεις τους για το μαρτύριό τους όπου ο θάνατος παραμόνευε κάθε στιγμή. Μας είπαν για την ασταμάτητη μυρωδιά του καμένου που έβγαινε από τα φουγάρα των φούρνων όπου καίγονταν οι κρατούμενοι μετά την ομαδική δολοφονία τους στους θαλάμους αερίων. Και μας μίλησαν για το τραγικό συναίσθημα όταν οι ίδιοι έφτιαχναν σαπούνια από τα λίπος που είχε μείνει μετά το κάψιμο του πατέρα, των αδελφών, των φίλων.

    Αυτή την τραγικότητα του Ολοκαυτώματος, ο σκιτσογράφος σας θέλησε να την κάνει χιούμορ. Απαράδεκτη επιλογή, ατυχέστατη, προσβλητική της μνήμης και του σεβασμού που οφείλουμε σε αυτήν. Κάποιες πτυχές της Ιστορίας, απλά δεν προσφέρονται για χιούμορ, πρέπει να στέκονται πολύ πιο ψηλά από την εφήμερη χρήση για λόγους φτηνής κατανάλωσης.

    Εκφράζουμε λοιπόν το συναίσθημα που μας κυρίευσε όταν είδαμε το σκίτσο: ΝΤΡΟΠΗ».

    http://www.thetoc.gr/koinwnia/article/sfodri-diamarturia-tis-israilitikis-koinotitas-athinwn-gia-skitso-tis-augis

  10. […] οι αγοραστές Γάλλοι, οι μεταφορείς Βρετανοί…» (https://kars1918.wordpress.com/2013/09/17/kemalist-french-british-merchants/). Στην προκειμένη περίπτωση το θέμα έγινε γνωστό από […]

  11. […] οι αγοραστές Γάλλοι, οι μεταφορείς Βρετανοί…» (https://kars1918.wordpress.com/2013/09/17/kemalist-french-british-merchants/). Στην προκειμένη περίπτωση το θέμα έγινε γνωστό από […]

  12. http://www.greek-genocide.net/index.php/overview/miscellaneous/279-did-the-kemalists-sell-the-bodies-of-greeks-to-make-soap

    Did the Kemalists sell the bodies of Greeks and Armenians to make soap?

    The New York Times article (23 Dec 1924): Yarn of a Cargo of Human Bones

    In 2013, historian Vlassis Agtzidis uncovered three newspaper reports of 1924 which described how the administration of Mustafa Kemal Ataturk (the Kemalists) sent 400 tonnes of dead human remains (approximately 50,000 human bodies) to the port of Marseilles, France aboard a British flagged ship. The reports appeared in The New York Times, a French newspaper Midi and a Greek newspaper Macedonia. The news reports describe how the human remains originated from the port of Mudanya on the Sea of Marmara in Turkey.

    Agtzidis argues that the remains of these dead bodies may have been destined for the manufacture of soap, a practice which is believed to have occurred during the Jewish Holocaust. A recent film by director Eyal Ballas titled Soaps delves into the myth that Germans used the bodies of dead Jews to manufacture soap.

    According to Agtzidis, France was pro-Turkish during the period in question and it would not have been an ethical issue for them to purchase the bones of dead victims for industrial use.

    The New York Times article of 23 December 1924 stated: «Marseilles is excited by a weird story of the arrival in that port of a ship flying the British flag and named the Zan carrying a mysterious cargo of 400 tons of human bones consigned to manufacturers there. The bones are said to have been loaded at Mudania on the Sea of Marmora and to be the remains of the victims of massacres in Asia Minor. In view of the rumors circulating it is expected that an inquiry will be instigated.»

    About the load in question, the French newspaper Midi published a news report titled A Mournful Load’ and wrote: “There is much debate happening at present in Marseille about the forthcoming arrival aboard the cargo ship Zan of a cargo of human remains which is transporting 400 tonnes of human remains for the industries in Mareilles. These human remains are coming from Armenian massacre camps in Turkey and from Asia Minor in particular.”

    On the 24th of December 1924 the Greek newspaper Macedonia reported that the Zan did in fact arrive at the port of Salonica, however the contents of the cargo were not publicly reported. Salonica at that time was overflowing with genocide survivors so it is possible that authorities chose to keep the cargo contents a secret so as not to aggrieve the survivors of the Greek Genocide.

    Despite this however, workers at the Salonica port were aware of the fact. In his book titled Chronicles of the Great Tragedy, C. Angelomatis states that workers at the port reacted to the cargo’s contents but Greek authorities were not allowed to take action due to British intervention.

    Angelomatis writes:

    “Athenian newspapers published the news as follows: ‘The docking into the port of Salonica of the English ship Zan from Mudania has transferred four hundred tons of dead Greek bodies. The workers at the port who made the revelation, prevented the ship from sailing away, but the British consul intervened and the ship was allowed to sail on’.»

    Angelomatis adds:

    «They were the bones of Greek heroes … they were the bones of our Greek soldiers who were either killed en masse, or were made to die slowly in extermination camps, the worst of which was the camp of Usak.»

  13. After The Genocide, A Market For Armenian Bones?

    A Turkish writer tries to piece together a particular episode that offers a grisly European postscript to the slaugther of the Armenians last century.

    Baskin Oran (2014-03-27)

    Manuel Kirkyasaryan, an Armenian from the southern Turkish city of Adana, had recorded his memories to tape before dying in Sydney in 1997. His son Stepan recently found the last tape he recorded before his death. We are adding it to the 5th edition of my book M.K. Adlı Cocugun Tehcir Anilari (The Deportation Memories of the Child named M.K.). One particular episode required further research, which I first present from the original recording:

    “And we said: this is the desert of Deir ez-Zor; there is more to it. We are going on for now. It was the year 1925. The time is summer. I was at the workshop of the garage of the Topcuyans in Aleppo where I worked.

    One day a large automobile came to the garage, loaded. There were some things loaded on the top of it with sacks [stacked] high. I said, ‘That is a big load. Is it not heavy?’ And they told me: ‘No, it is not heavy; it is light. It looks like a lot, but it is light.’ I asked: ‘What is inside the sacks?’ They told me: ‘There was a time when the Armenian migrants went to the deserts of Deir ez-Zor. I mean they took them and killed them [there]. Their bones are what is inside.’ I said: ‘What will they do with this?’ They told me: ‘A company came from Europe. They will gather these bones and take them to the port of Iskenderun and send to Europe by ship.’

    I asked: ‘What will they do?’ They said, ‘We do not know that part.’ They would probably use them for something. I came across scenes like this twice. There, the Europeans used the Armenians as tools. They were even taking their lives and bones for their interest.”

    Looking further

    This is such a horrifying event that I could not believe it. I thought maybe they made a joke to the young Kirkyasaryan. However, he says he saw this twice. And we do know that bare bones are actually large in mass but light in weight.

    Then I was shocked by a message on the devrimcikaradeniz.com website, where details of the same event were written. It was a summary of the book written by historian Vlassis Agtzidis that used Greek, American and French sources and newspapers.

    It tells of a ship that sailed Dec. 13, 1924 from the Turkish port of Mudanya to Marseille, France via Thessaloniki, Greece. There are no documents onboard about the cargo, but the porters discovered this mysterious load of human bones.

    This could have be considered normal. Things were chaotic in Greece after the “Asia Minor Catastrophe.” The people who ordered the load from Marseille must have intervened.

    A story with a Paris dateline was published in the Dec. 23, 1924 edition of The New York Times telling of a British registered ship named Zan that arrived in the port of Marseille, carrying 400 tons of human bones, which were suspected to be the remains of those “killed in the Asia Minor massacres.” There were reports that an investigation would be opened.

    Port of Marseille, turn-of-the-century — Photo: Wikipedia

    The same details are described in the Midi daily’s Dec. 24, 1924 edition, this time with a Marseille dateline. “These bones are coming from the Armenian killing fields in Turkey and Asia Minor.”

    Neither article was printed on the front page of the newspapers — though we must remember that Europeans then may have been inured to massacres in the aftermath of World War I. But the facts reported fit in with the recording of Kirkyasaryan’s testimony in the 1970s, as the years matched and the tons of human bones must have come from mass graves.

    Who sold and bought the bones? And why?

    What would the British and French industrialists who imported this “product” do with it? I consulted a medical professor who said bones were used to produce glue, gelatin glass frames and, excuse me, animal feed (using bones for animal feed is now banned by the European Union after the spread of mad cow disease). The bones would be a pretty cheap “raw material.”

    So, who was the exporter? The title of the devrimcikaradeniz.com piece is very problematic: “How the Kemalists Sold 50,000 Human Bones to the French?”

    It is not possible that the Kemalists (the Committee of Union and Progress members) took part in this. It is possible that they would want the bones out of their sight because it would relieve their consciences, but exporting Greek bones would mean announcing the massacres of 1913-16 to the West more clearly than before. Moreover, who could find a Muslim exporter in 1924?

    The story cites French and British soap firms as the buyers. But according to my friend, soap is made with fresh bones and its supplements (meat, fat, intestines, etc.) from slaughterhouses, not from dry bones dug from the ground.

    Excuse this focus on such a filthy matter. The “producers” of these bones are the members of the Committee of Union and Progress, of course. But what’s new in this story is the “merchants,” and they are the same ones cited in Manuel Kirkyasaryan’s first-hand testimony: “There, the Europeans used the Armenians as tools. They were even taking their lives and bones for their interest.”

    Read the full article: After The Genocide, A Market For Armenian Bones?
    Worldcrunch – top stories from the world’s best news sources

    http://www.worldcrunch.com/world-affairs/after-the-genocide-a-market-for-armenian-bones-/deportation-massacre-remains-history-kemal/c1s15372/#.Vbm8paTtlHz

  14. Савремени свет

    Трговина костима – кад су се кемалисти богатили на лешевима жртава

    Власис Акцидис

    среда, 01. јул 2015.

    Могу ли посмртни остаци жртава да представљају извор богаћења за џелате? Од периода Првог светског рата постојале су гласине да је маст са жртава претварана у сапун. У ове гласине веровало се после Другог светског рата, када се раширило да су нацисти то чинили са Јеврејима убијеним у крематоријумима.

    Међутим, један јеврејски режисер, Ејал Балас, појавио се ове године са филмом „Soaps“ да докаже да су ово заправо само гласине. Раул Хилберг, у свом тексту о нацистичкој индустрији истребљења, објашњава да су нацисти користили људску маст да би просто убрзали процес спаљивања жртава.

    Тако, кемалисти задржавају јединствену привилегију да су једини који су успели да економски искористе остатке својих жртава, продајући њихове кости за „индустријску употребу“ својим западним пријатељима.

    Најпознатија таква пракса догодила се децембра 1924, када је утоварено, из Мудање (југоисточно од Босфора) у британски теретни брод који је носио име „Зан М.“, четири стотине тона људских остатака, који су одговарали 50 000 људи, како би се превезле у француска индустријска постројења у Марсељу.

    Водеће француске елите, политичке и економске, које су на сваки начин подржавале кемалистички подухват стварања националне државе, очишћене од „карцинома“ – како су њихове младотурске колеге називале Грке и Јермене – нису имале апсолутно никакав етички проблем да купе кости жртава за „индустријску употребу“.

    „Људски“ товар

    Чини се да је тема постала позната и изазвала изненађење међу појединим круговима. Дневни лист New York Times из децембра 1924. године, под насловом „Невероватна прича о товару људских костију“, представља вест: „Марсеј је узнемирен непојмљивом причом о пристизању у ту луку брода под британском заставом и именом Зан, који преноси тајанствени товар од 400 тона људских костију за употребу у тамошњој индустрији. Прича се да су кости утоварене у Мудањи у Мраморном мору и остаци су жртава масакра у Малој Азији. Имајући у виду гласине које колају, очекује се да ће бити наређена истрага“.

    На исту тему, француски дневни лист Midi као наслов има синтагму „Жалобни товар“ и пише: „Много се у Марсеју дискутује о предстојећем доласку теретног брода Зан, који превози за марсељска индустријска постројења 400 тона људских остатака. Они потичу из логора за масакр Јермена у Турској и, углавном, Малој Азији.

    Прећуткивање

    Ова тема мора да је постала позната и у Грчкој. Дневни лист Македонија упознаје своје читаоце да је брод „Зан М.“ стигао у солунску луку 13. децембра 1924. Међутим, не помиње „жалобни товар“. Вероватно да би, из тактичких разлога, посада прећутала ову чињеницу, имајући у виду да је у том периоду Солун био препун оних који су преживели геноцид, и веома је вероватно да је доста њих изгубило своје вољене особе. Веома је могуће, такође, да су га грчке власти препознале али да су одлучиле да прећуте, како не би правиле непријатности британским власницима брода и француским купцима.

    И поред тога, радници у луци обавештени су о догађају. Христос Ангеломатис, у својој књизи Хроника велике трагедије износи да су радници у луци реаговали, али да су их након тога спречиле власти, услед британске интервенције. Он пише да је у атинским дневним новинама вест објављена на следећи начин: „Енглески брод „Зан“, који се приближавао Солуну, преносио је 400 тона костију Грка из Мудање. Радници солунске луке, који беху обавештени о догађају, спречили су брод да исплови. Интервенисао је, међутим, енглески конзул, и дозволио пловидбу.“

    Ангеломатис допуњује: „Беху то кости грчких хероја. Беху то кости грчких војника који су, после колективног покоља и истребљења, умирали спором смрћу у заробљеничким логорима, од којих је најстрашнији био Усак.“

    Аутор је доктор наука из области савремене историје и математичар

    Превео: Милан Корићанац, докторант на Факултету политичких наука

    http://www.nspm.rs/savremeni-svet/trgovina-kostima-kad-su-se-kemalisti-bogatili-na-lesevima-zrtava.html

  15. […] 2013, historian Vlassis Agtzidis uncovered three newspaper reports of 1924 which described how the administration of Mustafa Kemal […]

  16. Κ..... on

    Οι Τούρκοι έκαναν τους Πόντιους ζωοτροφές!

    Η κυρία Ρεπούση, έχει κάθε δικαίωμα να αρνείται ότι έγινε οποιαδήποτε γενοκτονία, ή σφαγή Ποντίων και Αρμενίων στη Μικρά Ασία (είπαμε, συνωστισμός έγινε). Ο κύριος Μπουτάρης, έχει κάθε δικαίωμα να μετονομάζει την οδό Αποστόλου Παύλου, στη Θεσσαλονίκη, σε οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Οι επικεφαλής της Γερμανικής Αριστεράς (Die Linke) έχουν κάθε δικαίωμα να αρνούνται ότι η Γερμανία οφείλει οποιαδήποτε αποζημίωση στην Ελλάδα από τα ναζιστικά ολοκαυτώματα. Και η iTabloid.gr, έχει κάθε δικαίωμα να αποκαλύπτει την αλήθεια που ξεγυμνώνει όλους τους παραπάνω και όχι μόνο.

    Γράφει ο Γιώργος Τρικαλινός

    Για αρχή, θα χρησιμοποιήσουμε ένα καλά κρυμμένο ως τώρα ιστορικό στοιχείο -που προφανώς αγνοεί η κυρία Ρεπούση- το οποίο αποτελεί ένδειξη ότι ένας από τους πλέον αδίστακτους και αιματηρούς σφαγείς στην ιστορία, που ενέπνευσε τον Χίτλερ, ήταν ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ. Οι Τούρκοι, έχουν κάθε λόγο να τον λατρεύουν ως αναμορφωτή του σύγχρονου τουρκικού κράτους (η αλήθεια είναι ότι τους πήγε πολύ μπροστά) και, οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, κάθε λόγο να φωνάζουμε πως ήταν ο “δικός μας Χίτλερ”.

    Αν μέχρι σήμερα ο αστικός μύθος περί σαπουνιών από τα πτώματα των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σας φαινόταν φρικτός, πού να μάθετε αυτό: Όπως αποκαλύπτεται, τον Δεκέμβριο του 1944, η εθνικιστική κυβέρνηση του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ πούλησε 400 τόνους ανθρώπινα οστά σε Γάλλους επιχειρηματίες για “βιομηχανική χρήση”. Επρόκειτο για τα οστά 50.000 ανθρώπων (μαντέψτε εσείς από πού είχαν “περισσέψει” αυτά τα οστά και συνυπολογίστε πόσοι Πόντιοι και Αρμένιοι έμειναν άταφοι κατά τη Μικρασιατική Καταστροφή), τα οποία μεταφέρθηκαν στη Γαλλία (για την ακρίβεια, στη Μασσαλία), με βρετανικό πλοίο, μέσω Θεσσαλονίκης.

    Τα ανθρώπινα οστά πουλήθηκαν για να γίνουν ζωοτροφές, λίπασμα και, κρατηθείτε, “ποιοτικά οδοντιατρικά υλικά”, δηλαδή σφραγίσματα!!! Για το φορτίο που φόρτωσε το γαλλικό πλοίο “Ζαν Μ.” από τα Μουδανιά, γράφει ο Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, Βλάσης Αγτζίδης:

    – See more at: http://www.itabloid.gr/%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BA%CE%BF%CE%B9-%CE%AD%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%80%CF%8C%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%BF%CF%84%CF%81/#sthash.PBINaRTy.dpuf

    http://ellinonea.blogspot.gr/2015/05/blog-post_489.html

  17. […] yılında tarihçi Vlassis Agtzidis, Mustafa Kemal Ataturk (Kemalistler) yönetiminin İngiliz bandıralı bir gemi ile Marsilya […]

  18. http://devrimcikaradeniz.com/kemalistler-rumlarin-ve-ermenilerin-bedenlerini-endustriyel-kullanim-icin-satti-mi/

    KEMALİSTLER RUMLARIN VE ERMENİLERİN BEDENLERİNİ ENDÜSTRİYEL KULLANIM İÇİN SATTI MI?
    DEVRİMCİ KARADENİZ 20/08/2015 KEMALİSTLER RUMLARIN VE ERMENİLERİN BEDENLERİNİ ENDÜSTRİYEL KULLANIM İÇİN SATTI MI? İÇİN YORUMLAR KAPALI

    ………………………..
    ……………………….

  19. http://devrimcikaradeniz.com/kemalistler-rumlarin-ve-ermenilerin-bedenlerini-endustriyel-kullanim-icin-satti-mi/

    KEMALİSTLER RUMLARIN VE ERMENİLERİN BEDENLERİNİ ENDÜSTRİYEL KULLANIM İÇİN SATTI MI?
    DEVRİMCİ KARADENİZ 20/08/2015 KEMALİSTLER RUMLARIN VE ERMENİLERİN BEDENLERİNİ ENDÜSTRİYEL KULLANIM İÇİN SATTI MI? İÇİN YORUMLAR KAPALI

  20. Sait Çetinoğlu
    20 Αυγούστου στις 12:24 μ.μ. ·

    Kemalistler Rumların ve Ermenilerin bedenlerini endüstriyel kullanım için sattı mı?
    Bir İnsan Kemikleri Kargosunun Hikayesi: The New York Times (23 Aralık 1924)
    2013 yılında tarihçi Vlassis Agtzidis, Mustafa Kemal Ataturk (Kemalistler) yönetiminin İngiliz bandıralı bir gemi ile Marsilya (Fransa) limanına 400 ton insan kemiğini (yaklaşık 50,000 insan vücudu) nasıl yolladığını anlatan 1924 yılına ait üç gazete haberini ortaya çıkardı. Haberler The New York Times’da, Midi isimli bir Fransız gazetesinde ve Macedonia adlı bir Yunan gazetesinde çıktı. Gazete haberleri insan kemiklerinin Türkiye’nin Marmara Denizindeki Mudanya limanından nasıl yüklendiğini anlatmaktadır.
    Agtzidis, bu cesetlerin kemiklerinin endüstriyel kullanım için sevk edilmiş olabileceğini savunmaktadır. Agtzidis, Almanların, Yahudilerin bedenlerini sabun üretmek için kullanmış olabileceğine dair miti derinlemesine araştıran Eyal Ballas’ın yönettiği Sabunlar isimli bir filme atıfta bulunmaktadır.
    Agtzidis’e göre söz konusu dönem boyunca Fransızlar Türk yanlısı idi ve endüstriyel kullanım için ölü kurbanların kemiklerini satın almak onlar için etik bir sorun oluşturmuyordu.
    23 Aralık 1924 tarihli The New York makalesi şunları belirtiyordu:
    “Marsilya, ülkedeki üreticiler adına sevk edilen 400 ton insan kemiğinden oluşan gizemli kargoyu taşıyan Zan isimli İngiliz bandıralı bir geminin Marsilya limanına gelmesinin tuhaf hikâyesi ile heyecanlı zamanlar yaşıyor. Kemiklerin Marmara Denizindeki Mudanya limanından yüklendiği ve Küçük Asya’daki katliamların kurbanlarının kemikleri olduğu söylenmiştir. Dolaşımda olan söylentiler ışığında bir soruşturmanın başlaması beklenmektedir.”
    Söz konusu yük ile ilgili olarak, Midi isimli Fransız gazetesi “Bir Hüzünlü Yük” başlıklı bir haber yayımladı ve haberde şunlar yazılıydı:
    “Şu anda, Marsilya’da, Marsilya endüstrisi için 400 tonluk insan kemiği taşıyan Zan isimli yük gemisindeki insan kemiklerini içeren kargonun yaklaşan gelişi ile ilgili, yoğun tartışmalar yaşanmaktadır. Bu insan kemikleri Türkiye’deki ve özellikle Küçük Asya’daki Ermeni katliamı kamplarından gelmektedir.”
    24 Aralık 1924 tarihinde Macedonia isimli Yunan gazetesi Zan’in gerçekte Selanik limanına yanaştığını fakat kargo içeriğinin resmi olarak rapor edilmediğini belirtmektedir. Selanik o günlerde soykırımdan kurtulanlarla dolup taşmaktaydı bu nedenle yetkililerin Rum Soykırımından kurtulanları rencide etmemek için kargo içeriğini gizli tutma yönünde bir seçim yapmış olmaları olasıdır.
    Buna rağmen Selanik limanındaki işçiler gerçekten haberdar idiler. C. Angelomatis Büyük Trajedinin Kronolojik Tarihi isimli kitabında, limandaki işçilerin kargo içeriğine tepki gösterdiklerini fakat Yunan yetkililerin İngiliz müdahalesi nedeniyle gerekli adımları atmalarına izin verilmediğini anlatmaktadır.
    Angelomatis şunları yazar:
    “Atina gazeteleri haberleri aşağıdaki şekilde yayımlamıştır: “Mudanya’dan kalkan ve Selanik limanına yanaşan İngiliz gemisi Zan dört yüz ton ölü Rum bedenini taşımaktadır. Duruma açığa çıkaran limandaki işçiler, geminin limandan ayrılmasını engellemişlerdir fakat İngiliz konsolosu müdahale etmiş ve geminin limandan ayrılmasına izin verilmiştir.”
    Angelomatis şunları ekler:
    «Bunlar Rum kahramanların kemikleriydi… Bunlar hem kitlesel olarak öldürülen hem de en kötüsü Uşak kampı olan imha kamplarında yavaş bir ölüme mahkum edilen bizim Rum askerlerimizin kemikleriydi.»
    çeviri: Serdar Koçman

  21. […] (https://kars1918.wordpress.com/2013/09/17/kemalist-french-british-merchants/). Στην προκειμένη περίπτωση το θέμα έγινε γνωστό από την εφημερίδα «New York Times» το Δεκέμβριο του 1924 και με τίτλο «Μια απίθανη ιστορία από ένα φορτίο με ανθρώπινα οστά». Η είδηση ήταν: […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: