Πόσο κυνικοί μπορούν να γίνουν οι σύμμαχοι; «Трговина костима – кад су се кемалисти богатили на лешевима жртава»

Όταν οι κεμαλιστές πουλούσαν τα οστά των θυμάτων τους…

NSPM 1-7-2015Την 1η Ιουλίου αναρτήθηκε στο ειδησεογραφικό-πολιτικό σάιτ Nova Srpska Politicka Misao το κείμενό μου για την πώληση από τους Κεμαλικούς σε Γάλλους επιχειρηματίες των οστών των θυμάτων της Γενοκτονίας. Το αρχικό κείμενο, που είχε γραφεί ως αφιέρωμα στις Σελίδες Ιστορίας της «Ελευθεροτυπίας», μπορείτε πατώντας κλικ να το βρείτε με τον εξής τίτλο: Μικρασιατική Τραγωδία: Oι έμποροι Κεμαλιστές, οι αγοραστές Γάλλοι, οι μεταφορείς Βρετανοί… 

Τη μετάφραση του κειμένου στα σερβοκροατικά (σε δύο εκδοχές: σε κυριλικό αλφάβητο και σε λατινικό) έκανε ο Milan Koricanac, υπ. Διδάκτορας  στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, Σχολή των Πολιτικών Επιστήμων…

Οι δύο μορφές είναι οι εξής:

Савремени свет

Трговина костима – кад су се кемалисти богатили на лешевима жртава

Власис Акцидис
среда, 01. јул 2015.

Могу ли посмртни остаци жртава да представљају извор богаћења за џелате? Од периода Првог светског рата постојале су гласине да је маст са жртава претварана у сапун. У ове гласине веровало се после Другог светског рата, када се раширило да су нацисти то чинили са Јеврејима убијеним у крематоријумима.

Међутим, један јеврејски режисер, Ејал Балас, појавио се ове године са филмом „Soaps“ да докаже да су ово заправо само гласине. Раул Хилберг, у свом тексту о нацистичкој индустрији истребљења, објашњава да су нацисти користили људску маст да би просто убрзали процес спаљивања жртава.

Тако, кемалисти задржавају јединствену привилегију да су једини који су успели да економски искористе остатке својих жртава, продајући њихове кости за „индустријску употребу“ својим западним пријатељима.

Најпознатија таква пракса догодила се децембра 1924, када је утоварено, из Мудање (југоисточно од Босфора) у британски теретни брод који је носио име „Зан М.“, четири стотине тона људских остатака, који су одговарали 50 000 људи, како би се превезле у француска индустријска постројења у Марсељу.

Водеће француске елите, политичке и економске, које су на сваки начин подржавале кемалистички подухват стварања националне државе, очишћене од „карцинома“ – како су њихове младотурске колеге називале Грке и Јермене – нису имале апсолутно никакав етички проблем да купе кости жртава за „индустријску употребу“. 

„Људски“ товар

Чини се да је тема постала позната и изазвала изненађење међу појединим круговима. Дневни лист New York Times из децембра 1924. године, под насловом „Невероватна прича о товару људских костију“, представља вест: „Марсеј је узнемирен непојмљивом причом о пристизању у ту луку брода под британском заставом и именом Зан, који преноси тајанствени товар од 400 тона људских костију за употребу у тамошњој индустрији. Прича се да су кости утоварене у Мудањи у Мраморном мору и остаци су жртава масакра у Малој Азији. Имајући у виду гласине које колају, очекује се да ће бити наређена истрага“.

На исту тему, француски дневни лист Midi као наслов има синтагму „Жалобни товар“ и пише: „Много се у Марсеју дискутује о предстојећем доласку теретног брода Зан, који превози за марсељска индустријска постројења 400 тона људских остатака. Они потичу из логора за масакр Јермена у Турској и, углавном, Малој Азији.

Прећуткивање

Ова тема мора да је постала позната и у Грчкој. Дневни лист Македонија упознаје своје читаоце да је брод „Зан М.“ стигао у солунску луку 13. децембра 1924. Међутим, не помиње „жалобни товар“. Вероватно да би, из тактичких разлога, посада прећутала ову чињеницу, имајући у виду да је у том периоду Солун био препун оних који су преживели геноцид, и веома је вероватно да је доста њих изгубило своје вољене особе. Веома је могуће, такође, да су га грчке власти препознале али да су одлучиле да прећуте, како не би правиле непријатности британским власницима брода и француским купцима.

И поред тога, радници у луци обавештени су о догађају. Христос Ангеломатис, у својој књизиХроника велике трагедије износи да су радници у луци реаговали, али да су их након тога спречиле власти, услед британске интервенције. Он пише да је у атинским дневним новинама вест објављена на следећи начин: „Енглески брод „Зан“, који се приближавао Солуну, преносио је 400 тона костију Грка из Мудање. Радници солунске луке, који беху обавештени о догађају, спречили су брод да исплови. Интервенисао је, међутим, енглески конзул, и дозволио пловидбу.“

Ангеломатис допуњује: „Беху то кости грчких хероја. Беху то кости грчких војника који су, после колективног покоља и истребљења, умирали спором смрћу у заробљеничким логорима, од којих је најстрашнији био Усак.“

Аутор је доктор наука из области савремене историје и математичар

Превео: Милан Корићанац, докторант на Факултету политичких наука

——————————————————————————-

Savremeni svet

Trgovina kostima – kad su se kemalisti bogatili na leševima žrtava

PDF Štampa El. pošta
Vlasis Akcidis
sreda, 01. jul 2015.

Mogu li posmrtni ostaci žrtava da predstavljaju izvor bogaćenja za dželate? Od perioda Prvog svetskog rata postojale su glasine da je mast sa žrtava pretvarana u sapun. U ove glasine verovalo se posle Drugog svetskog rata, kada se raširilo da su nacisti to činili sa Jevrejima ubijenim u krematorijumima.

Međutim, jedan jevrejski režiser, Ejal Balas, pojavio se ove godine sa filmom „Soaps“ da dokaže da su ovo zapravo samo glasine. Raul Hilberg, u svom tekstu o nacističkoj industriji istrebljenja, objašnjava da su nacisti koristili ljudsku mast da bi prosto ubrzali proces spaljivanja žrtava.

Tako, kemalisti zadržavaju jedinstvenu privilegiju da su jedini koji su uspeli da ekonomski iskoriste ostatke svojih žrtava, prodajući njihove kosti za „industrijsku upotrebu“ svojim zapadnim prijateljima.

Najpoznatija takva praksa dogodila se decembra 1924, kada je utovareno, iz Mudanje (jugoistočno od Bosfora) u britanski teretni brod koji je nosio ime „Zan M.“, četiri stotine tona ljudskih ostataka, koji su odgovarali 50 000 ljudi, kako bi se prevezle u francuska industrijska postrojenja u Marselju.

Vodeće francuske elite, političke i ekonomske, koje su na svaki način podržavale kemalistički poduhvat stvaranja nacionalne države, očišćene od „karcinoma“ – kako su njihove mladoturske kolege nazivale Grke i Jermene – nisu imale apsolutno nikakav etički problem da kupe kosti žrtava za „industrijsku upotrebu“.

„Ljudski“ tovar

Čini se da je tema postala poznata i izazvala iznenađenje među pojedinim krugovima. Dnevni listNew York Times iz decembra 1924. godine, pod naslovom „Neverovatna priča o tovaru ljudskih kostiju“, predstavlja vest: „Marsej je uznemiren nepojmljivom pričom o pristizanju u tu luku broda pod britanskom zastavom i imenom Zan, koji prenosi tajanstveni tovar od 400 tona ljudskih kostiju za upotrebu u tamošnjoj industriji. Priča se da su kosti utovarene u Mudanji u Mramornom moru i ostaci su žrtava masakra u Maloj Aziji. Imajući u vidu glasine koje kolaju, očekuje se da će biti naređena istraga“.

Na istu temu, francuski dnevni list Midi kao naslov ima sintagmu „Žalobni tovar“ i piše: „Mnogo se u Marseju diskutuje o predstojećem dolasku teretnog broda Zan, koji prevozi za marseljska industrijska postrojenja 400 tona ljudskih ostataka. Oni potiču iz logora za masakr Jermena u Turskoj i, uglavnom, Maloj Aziji.

Prećutkivanje

Ova tema mora da je postala poznata i u Grčkoj. Dnevni list Makedonija upoznaje svoje čitaoce da je brod „Zan M.“ stigao u solunsku luku 13. decembra 1924. Međutim, ne pominje „žalobni tovar“. Verovatno da bi, iz taktičkih razloga, posada prećutala ovu činjenicu, imajući u vidu da je u tom periodu Solun bio prepun onih koji su preživeli genocid, i veoma je verovatno da je dosta njih izgubilo svoje voljene osobe. Veoma je moguće, takođe, da su ga grčke vlasti prepoznale ali da su odlučile da prećute, kako ne bi pravile neprijatnosti britanskim vlasnicima broda i francuskim kupcima.

I pored toga, radnici u luci obavešteni su o događaju. Hristos Angelomatis, u svojoj knjizi Hronika velike tragedije iznosi da su radnici u luci reagovali, ali da su ih nakon toga sprečile vlasti, usled britanske intervencije. On piše da je u atinskim dnevnim novinama vest objavljena na sledeći način: „Engleski brod „Zan“, koji se približavao Solunu, prenosio je 400 tona kostiju Grka iz Mudanje. Radnici solunske luke, koji behu obavešteni o događaju, sprečili su brod da isplovi. Intervenisao je, međutim, engleski konzul, i dozvolio plovidbu.“

Angelomatis dopunjuje: „Behu to kosti grčkih heroja. Behu to kosti grčkih vojnika koji su, posle kolektivnog pokolja i istrebljenja, umirali sporom smrću u zarobljeničkim logorima, od kojih je najstrašniji bio Usak.“

Autor je doktor nauka iz oblasti savremene istorije i matematičar

Preveo: Milan Korićanac, doktorant na Fakultetu političkih nauka

5 comments so far

  1. A.D. on

    NYT: Γιατί ο Σόιμπλε θέλει να αφήσει την Ελλάδα να «καεί»

    Τον Ιούλιο του 2012, όταν ο τότε υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τίμοθι Γκάιτνερ, συναντήθηκε με τον γερμανό ομόλογό του στο εξοχικό του τελευταίου, σε ένα νησί της Μαύρης Θάλασσας, το θέμα της συζήτησης ήταν η Ελλάδα. Κι όπως είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει ο αμερικανός υπουργός, η θέση του κ. Σόιμπλε ήταν σαφής: Η Ευρωζώνη πρέπει να αφήσει την Ελλάδα να καεί.

    Ο κ. Γκάιτνερ τα έγραψε αυτά στα απομνημονεύματα της θητείας του και τα υπενθυμίζει ο Αντριου Ρος Σόρκιν σε άρθρο του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα των New York Times.

    «Ο κ. Σόιμπλε μου είπε ότι υπάρχουν πολλοί στην Ευρώπη οι οποίοι πιστεύουν ότι το να πετάξουμε την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης είναι μία επιθυμητή στρατηγική» έγραψε ο αμερικανός υπουργός. «Η ιδέα ήταν ότι με την Ελλάδα εκτός, η Γερμανία θα μπορούσε πιό άνετα να παράσχει οικονομική βοήθεια στην Ευρωζώνη, διότι οι γερμανοί φορλογούμενοι θα σταματούσαν να πιστεύουν ότι βοήθεια προς την Ευρώπη σημαίνει βοήθεια προς την Ελλάδα…»

    Επίσης, πάντα σύμφωνα με τα όσα είπε ο κ. Σόιμπλε στον αμερικανό ομόλογό του, «το Grexit θα ήταν μία τόσο τραυματική εμπειρία που θα τρομοκρατούσε την Ευρώπη και θα την ωθούσε σε υποχωρήσεις με στόχο ισχυρότερη οικονομική ενοποίηση και τραπεζικό τομέα».

    Το βασικό επιχείρημα του γερμανού υπουργού Οικονομικών ήταν ότι αν αφήσει την Ελλάδα να καεί, η Ευρώπη θα ισχυροποιηθεί απέναντι σε παρόμοιες κρίσεις στο μέλλον.

    Τρία χρόνια αργότερα, η στρατηγική του κ. Σόιμπλε φαίνεται ότι παίρνει σάρκα και οστά, γράφει στο άρθρο του ο Σόρκιν. Πολιτικοί και επενδυτές επιχειρούν να προβλέψουν το αποτέλεσμα, προσπαθώντας να απαντήσουν στο ερώτημα «Ποιός μπλοφάρει; Οι Ελληνες ή η Ευρωπαϊκή Ενωση;»

    Η συζήτηση μεταξύ του κ. Γκάιτνερ και του κ. Σόιμπλε μας δίνει ισχυρές ενδείξεις ως προς την απάντηση, είναι το συμπέρασμα του Σόρκιν. Κι όπως έχει πεί ο κ. Γκάιτνερ μετά απο μία άλλη συζήτηση με τον Σόιμπλε, η θέση του είναι ξεκάθαρη: «Η Ελλάδα παράφαγε και τώρα πρέπει να κάνει αυστηρή δίαιτα..»
    http://www.kathimerini.gr/821654/gallery/oikonomia/ellhnikh-oikonomia/plhgma-stis-kata8eseis-se-periptwsh-rh3hs-meta-to-dhmoyhfisma

  2. Τι θα έλεγε ο Θουκυδίδης για την κρίση στην Ελλάδα;
    ROBERT ZARETSKY/THE NEW YORK TIMES

    Μια ξένη αντιπροσωπεία που εκπροσωπεί μια ισχυρή συμμαχία αντιμετωπίζει μια μικρή χώρα της Μεσογείου με ένα τελεσίγραφο. Είτε προσχωρείτε στη συμμαχία μας, πληρώνοντας καταστροφικά τέλη και εκχωρώντας την εθνική κυριαρχία σας, ή θα καταστραφείτε. Απρόθυμη να επιτρέψει στην αντιπροσωπεία να παρουσιάσει την πρότασή της στους συμπολίτες τους, η πολιτική ελίτ της χώρας προσπαθεί να κερδίσει χρόνο. Αλλά επικλήσεις στην κοινή λογική, το ρεαλισμό και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν πτοούν τους επισκέπτες.

    Όταν η ελίτ επιτέλους απαντά ότι δεν είναι διατεθειμένη να παραδώσει την ελευθερία του έθνους, η αντιπροσωπεία αποσύρεται και, πιστή στην απειλή της, συνθλίβει την εξεγερμένη χώρας.

    Σας θυμίζει κάτι; Εκτός από μερικές λεπτομέρειες, η κατάσταση μοιάζει με τη σημερινή αντιπαράθεση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, αυτή η συγκεκριμένη σκηνή έλαβε χώρα πριν 2500 χρόνια. Τότε, επίσης, η Ελλάδα ήταν η αρένα, με την ισχυρή πόλη-κράτος της Αθήνας εναντίον του μικρού νησιού της Μήλου. Στην συναρπαστική ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου, ο Θουκυδίδης αναπαριστάνει, ή ίσως παριστάνει, τη συνάντηση στο 416 π.Χ. μεταξύ των αρχηγών του αθηναϊκού στόλου και των ηγετών του μικρού νησιού/πόλεως της Μήλου. Υπάρχουν ανησυχητικές ομοιότητες ανάμεσα στο τότε και το τώρα που μπορεί να φωτίσουν σε βάθος την τρέχουσα δυσάρεστη κατάσταση.

    Κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον της Σπάρτης, οι Αθηναίοι απαίτησαν από την Μήλο να ενταχθεί στην Δηλιακή Συμμαχία. Αρχικά μια αμυντική συμμαχία που οι ελληνικές πόλεις-κράτη είχαν δημιουργήσει μετά τη δεύτερη περσική εισβολή, η Δηλιακή Συμμαχία είχε γίνει όργανο του αθηναϊκού ιμπεριαλισμού. Τα κράτη μέλη, μη μπορώντας να αποχωρήσουν, υπόκεινται στις προσταγές της Αθήνας και υποχρεούνται να πληρώνουν ετήσιο φόρο. Στις καταγγελίες τους η Αθήνα απαντά ότι η συμμαχία, είτε τα μέλη συμφωνούν είτε όχι, ήταν για το καλό τους. Η δημοκρατία την οποία η Αθήνα εξασκεί στην πόλη της, με λίγα λόγια, δεν επεκτείνεται στην διακυβέρνηση της Συμμαχίας.

    Αυτό που οι ιστορικοί αποκαλούν ο διάλογος της Μήλου είναι η απεικόνιση του Θουκυδίδη του φινάλε αυτής της πολιτικής – αυτό που ο Βίκτωρ Ντέιβις Χάνσον απεκάλεσε η Αθηναϊκή «βασιλεία του τρόμου». Ο πόλεμος μεταξύ της Αθήνας και της Σπάρτης ήδη διαρκούσε σχεδόν δύο δεκαετίες, αλλά δεν διαφαινόταν κάποιο τέλος στον ορίζοντα. Με τους πολίτες της κουρασμένους και ανήσυχους, η Αθήνα υιοθέτησε μια ωμή πολιτική πρακτική, δηλώνοντας ότι οι πόλεις-κράτη που δεν συμφωνούσαν μαζί της ήταν, απλούστατα, εναντίον της. Απείλησε δε την ουδέτερη Μήλο με ολική καταστροφή εάν αρνηθεί να ενταχθεί στην Δηλιακή Συμμαχία.

    Βεβαίως, ο παραλληλισμός υπολείπεται σε πολλά σημεία. Η Μήλος ήταν μια ουδέτερη πόλη, ενώ η σύγχρονη Ελλάδα όχι μόνο προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά όλα αυτά τα χρόνια λεηλατούσε ελαφρά τη καρδία το ταμείο της. Και η Μήλος δεν προκάλεσε μια πρωτοφανή κρίση κρατικού χρέους και δεν ασκούσε μη βιώσιμες κοινωνικές πολιτικές όπως η Ελλάδα κατά την τελευταία δεκαετία αν όχι για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

    Αλλά αυτό που διακυβευόταν τότε και που διακυβεύεται τώρα είναι, πρώτα απ’ όλα, το θέμα της εθνικής κυριαρχίας σε σχέση με τους υπερεθνικούς οργανισμούς. Η «ενωμένη Ευρώπη» γεννήθηκε, εν μέρει, από τον φόβο της Ρωσία του Στάλιν, η οποία δεν ήταν λιγότερο απειλητική και ζοφερή από ότι η Περσία του Ξέρξη. Αλλά, όπως και η Δηλιακή Συμμαχία μετά την εξάλειψη του περσικού κινδύνου, η αρχική βάση για την άκριτη υποταγή στην Ευρώπη εξαφανίστηκε με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. (Η πρόσφατη άκαρπη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν απηχεί τις ελπίδες της Μήλου ότι η Σπάρτη θα σπεύσει να την διασώσει.)

    Πιο πρόσφατα, όμως, η προοπτική ενός διαφορετικού είδους αυταρχικής διακυβέρνησης έχει αναστατώσει έναν αυξανόμενο αριθμό Ευρωπαίων. Διαφαινόμενη πίσω από το ευρώ είναι η ωμή πραγματικότητα της αυστηρής νομισματικής και οικονομικής πολιτικής της Γερμανίας, η νευρικότητα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που επικεντρώνεται στο φάσμα του πληθωρισμού, και η προθυμία του Συμβουλίου των Υπουργών της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εγκρίνει πολιτικές σε ένα περιβάλλον σχεδόν παντελούς απουσίας δημοκρατικών διαδικασιών.

    Σαν αποτέλεσμα, η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη όχι μόνο με το οικονομικό της χρέος αλλά και το διαβόητο πλέον «δημοκρατικό έλλειμμα» της Ευρώπης. Αρκετά χρόνια πριν, ο ιστορικός Τόνι Τζαντ παρατήρησε ότι υπήρχε «μια αίσθηση ότι οι αποφάσεις λαμβάνονται ‘εκεί’ με δυσμενείς συνέπειες για μας ‘εδώ’ και κατά την οποία ‘εμείς’ δεν είχαμε λόγο. Αυτή η περισσότερο ή λιγότερο ακριβής αντίληψη έχει ενταθεί από τότε που έγραψε αυτές τις λέξεις.

    Από την άποψη αυτή, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών έχουν λίγες διαφορές από την Αθηναϊκή αντιπροσωπεία: Και οι δύο έρχονται και υποβάλλουν προτάσεις που οι φίλοι τους δεν μπορούν να αρνηθούν. Όταν οι ηγέτες της Ευρώπης επιμένουν ότι η Ελλάδα ανήκει στην Ευρωπαϊκή «πατρίδα» είτε της αρέσει είτε όχι, αγνοώντας την αυξανόμενη κοινωνική αναταραχή και πολιτική παράλυση στην Ελλάδα, και αρνούμενοι να επανεξετάσουν το πακέτο λιτότητας που προηγουμένως είχε συμφωνηθεί με τον πρώην κυβερνητικό συνασπισμό στην Αθήνα, δεν είμαστε μακριά από την Αθηναϊκή τοποθέτηση στη Μήλο ότι «ο ισχυρός κάνει ό,τι έχει τη δύναμη να κάνει και ο αδύναμος αποδέχεται αυτά πρέπει να αποδεχθεί».

    Υπό το πρίσμα αυτό, η αντίσταση της σημερινής Ελλάδα υπέρ της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αντικατοπτρίζει την τότε απάντηση των Μηλίων. Η διαφορά, ίσως, είναι ότι η τότε δύναμη ανταπάντησε με φάλαγγες και τριήρεις, όχι με οικονομικά φιρμάνια και νομισματική απειλές.

    Όταν ο Θουκυδίδης δήλωνε ότι το έργο του ήταν «ένα αγαθό για την αιωνιότητα», εννοούσε ότι η σημασία του ήταν όσο σταθερή και αναλλοίωτη όσο η ανθρώπινη συμπεριφορά. Όπως και ο φίλος του ο Σοφοκλής, δεν θα εκπλαγόταν από το γεγονός ότι η τύφλωση και η ύβρις που κατέστρεψε την αρχαία Αθήνα παραμείνει μαζί μας σήμερα, και ότι οι ευγενείς και ανθρωπιστικοί στόχοι που κάποτε έδωσαν ζωή στο ευρωπαϊκό όραμα έχουν δώσει τη θέση τους σε αμείλικτες τεχνοκρατικές παρορμήσεις. Ο είρων Θουκυδίδης θα εκτιμήσουν το ότι πολλά μνημεία της Αθήνας, τα οποία ως επί το πλείστον χρηματοδοτούνται από την κυρίαρχη Ευρώπη, μπορεί να καταλήξουν ως εγγυήσεις που θα προσφερθούν σε νέους αυτοκρατορικούς αφέντες από τους κακοποιημένους και σαστισμένους απογόνους του.

    http://www.kathimerini.gr/821950/article/epikairothta/politikh/ti-8a-elege-o-8oykydidhs-gia-thn-krish-sthn-ellada

  3. Όσοι ενδιαφέρεστε για τις ελληνοσερβικές σχέσεις, ακόμα και για τις πλέον σκοτεινές αυτών, θα άξιζε να δείτε το αφιέρωμα «Η ανθρωποσφαγή στη Σρεμπρένιτσα, η Ελληνική Εθελοντική Φρουρά και η εμπλοκή της Χρυσής Αυγής» https://xyzcontagion.wordpress.com/2015/06/13/short-srebrenica/

  4. http://devrimcikaradeniz.com/kemalistler-rumlarin-ve-ermenilerin-bedenlerini-endustriyel-kullanim-icin-satti-mi/

    KEMALİSTLER RUMLARIN VE ERMENİLERİN BEDENLERİNİ ENDÜSTRİYEL KULLANIM İÇİN SATTI MI?
    DEVRİMCİ KARADENİZ 20/08/2015 KEMALİSTLER RUMLARIN VE ERMENİLERİN BEDENLERİNİ ENDÜSTRİYEL KULLANIM İÇİN SATTI MI? İÇİN YORUMLAR KAPALI


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: