“Πατριωτική Αριστερά” και προσφυγικό κίνημα
Η ύπαρξη ενός διακριτού ρεύματος, που θα μπορούσαμε κάπως να ονομάσουμε “πατριωτική Αριστερά” και σ’ αυτό συμπεριλαμβάνονται κινήσεις όπως αυτή του Μίκη Θεοδωράκη, του Γιώργου Καραμπελιά, του Κώστα Ζουράρι κ.ά. είναι πλέον γεγονός….
Κυρίως, από την περίοδο της πρωθυπουργείας του Κ. Σημίτη, μια ορισμένη κατηγορία απόψεων που καταχρηστικά ονομάστηκαν “εθνοαποδομητικές”, επιβλήθηκε στο δημόσιο χώρο δίκην νέας καθεστωτικής ιδεολογίας. Η χαρακτηριστικότερη στιγμή που αποδείκνυε τη σύνθεση αυτών των ιδεολογικών απόψεων με την εξουσία και το κράτος υπήρξε η ανάληψη της προεδρίας από τον ιστορικό Αντώνη Λιάκο -συμβολικού ιδεολογικού ηγέτη ενός χώρου, που ξεκινούσε από τους νεοφιλεύθερους “Ταύρους” και κατέληγε στους “Ιούς” και ακόμα παραπέρα- στον Όμιλο Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας (ΟΠΕΚ), που ίδρυσε ο τότε πρωθυπουργός!
Η πολιτικοποίηση της ιστορικής έρευνας και η χρησιμοποίησή της από την εξουσία εκείνη την εποχή με την προσπάθεια κατασκευής μιας νέας ταυτότητας, βασίστηκε στην υπονόμευση των υπαρκτών δεδομένων ταυτοτήτων με το επιχείρημα της “αναδόμησης” και “ανακατασκευής”. Επιπλέον βασίστηκε στον αποκλεισμό των διαφορετικών, από όσους τομείς ήλεγχαν οι λεγόμενοι “εκσυγχρονιστές”, καθώς και στη στοχοποίησή τους μέσα από Μαύρες Λίστες. Δημιουργήθηκε έτσι το αίσθημα του παραμερισμού και της καταπίεσης σε πλείστους όσους πολίτες και επιστήμονες.
Τα συναισθήματα αυτά, συνδυασμένα με τη γενικευμένη ανασφάλεια του ελληνικού λαού σε μια εποχή κρίσεων και αλλαγής των κοινωνικών ισορροπιών, οδήγησαν στην εμφάνιση και την ισχυροποίηση του αντίθετου πόλου. Στη θέση του “Λιάκου” εμφανίστηκαν πολλοί “αντι-Λιάκοι”! Η άνοδος της ακροδεξιάς είναι ορατή πλέον και δια γυμνού οφθαλμού.
Στο πλαίσιο αυτής της αντίδρασης συγκροτήθηκε και το ρεύμα της λεγόμενης “πατριωτικής Αριστεράς”.
Ένα από τα ερωτήματα που θα έπρεπε να απαντηθούν είναι ποιά είναι η σχέση αυτού του ρεύματος με το προσφυγικό κίνημα, που εδώ και μια 25ετία είναι ένα επίσης διακριτό ιστοριογραφικό και κοινωνικό ρεύμα.
Στο παρακάτω κείμενο, που απαντά με τη χρήση πραγματολογικών στοιχείων στο ερώτημα αυτό, υπάρχει μια στοιχειώδης συλλογή απόψεων που τεκμηριώνουν την ψυχρότητα και την αδιαφορία του χώρου αυτού απέναντι στα συναισθήματα των προσφυγικών πληθυσμών, την ανοχή απλώς -αλλά τη μη ουσιαστική αποδοχή- του προσφυγικού λόγου και -στην καλύτερη περίπτωση- την εργαλειακή χρήση του:
…Η αντιμετώπιση του Μουσταφά Κεμάλ ως του αδιαμφιβήτητου «επαναστάτη που πέταξε στη θάλασσα τους Έλληνες εισβολείς» θα είναι καθολική σε όλο το φάσμα της Αριστεράς, ακόμα και της λεγόμενης «πατριωτικής».[1]
[1] Ο Στάθης Σ. της «Ε» θα κατακρίνει την Μ. Ρεπούση γιατί χρησιμοποίησε τον όρο «εθνικιστικό κίνημα» για να χαρακτηρίσει το κεμαλικό. Θα γράψει: «Ο Κεμάλ ηγήθηκε του τουρκικού εθνικού κινήματος, μάλιστα απελευθερωτικού –ουδενός εθνικιστικού κινηματος ηγήθηκε» (Στάθης Σ., «Ο ναυτίλος», εφημ. Ελευθεροτυπία, 22 Μαϊου 2007.)
Την ίδια άποψη διατύπωσε και ο Μίκης Θεοδωράκης στην επιστολή του για την Δραγώνα: «Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά…..» Θέση για την οποία υπήρξαν διαμαρτυρίες από προσφυγικής πλευράς. [«Ανοιχτή (καί κατ ιδίαν) επιστολή πρός τον Μίκη Θεοδωράκη» http://vripolidis.blogspot.com/2010/01/blog-post_16.html (22-2-2010)]
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η άποψη που υποβαθμίζει τον «κεμαλισμό» και δαιμονοποιεί το «νέο-οθωμανισμό»: «Και, επιτέλους, πρέπει να φύγει από το λεξιλόγιό μας, και προπαντός από την αντίληψή μας, η άποψη ότι ο εχθρός του ελληνισμού και των Ποντίων είναι ο «κεμαλισμός» και μόνο, διότι τότε πέφτουμε στην παγίδα του τουρκισμού, ο οποίος, ήδη από την εποχή του Οζάλ, έχει προσλάβει «ισλαμοκεμαλικά» και νεο-οθωμανικά χαρακτηριστικά…..»
Η προσέγγιση αυτή προέρχεται από μια άλλη εκτίμηση για το ρόλο του ποντιακού κινήματος: «Και, βέβαια, κάθε στρατηγική, η οποία υποβαθμίζει την πρωταρχικότητα της γενοκτονίας και αναβαθμίζει απλώς την νοσταλγία για τις «χαμένες πατρίδες» κινδυνεύει να μεταβληθεί σε όπλο του τουρκικού νεο-οθωμανισμού. (Γ. Καραμπελιάς, «Ο Πόντος, η γενοκτονία και το ελληνικό δίλημμα», περ. Άρδην, τεύχ. 75, 2009) )
Επιπλέον, στο πλαίσιο των φοβιών που προκαλεί στην «πατριωτική Αριστερά» ο «νεοοθωμανισμός», η νοσταλγία των προσφύγων του ‘22 για τις πατρίδες τους ενοχοποιείται ως ιδεολογικό επιχείρημα για τη «δορυφοροποίηση στον ανερχόμενο νεο-οθωμανισμό» (Γ. Καραμπελιάς, «H αναπόφευκτη πτώχευση ενός μοντέλου», περ. Άρδην, τεύχ. 79, Μάρτιος-Απρίλιος 2010)….
—————————————-
Το κείμενο αυτό προέρχεται από το “Mνήμη, ταυτότητα και ιδεολογία στον ποντιακό ελληνισμό” και ειδικά απ’ το κεφάλαιο που επιγράφεται “Η γενοκτονία και η άρνησή της”.
ΑΡΑ ΚΙ ΕΝΤΕΠΟΥΝΤΑΝ, Τ’ΑΦΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ,ΕΓΩ ΠΑ ΕΘΆΡΝΑ ΑΤΟΙΝ ΚΑΤ ΕΙΝΑΙ. ΚΙ Ο ΜΙΚΗΣ; ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑΣ, ΠΟΥ ΤΟΥ ΠΗΡΕ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΤΒ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΕΚΡΙΝΑΝ ΑΥΤΟ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ ΣΚΑΪ… ΕΙΠΑ ΣΩΣΤΑ ΣΩΣΤΑ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ! ΕΠΑΡ ΤΟΝ ΙΝΑΝ ΚΑΙ ΧΤΥΠΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ.
ΜΙΑ ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΔΕΞΑΜΕΝΗ ΣΚΕΨΗΣ (ΠΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΡΥΠΙΑ ΟΜΩΣ))) ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ.ΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ.ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΑ ΚΑΝΑΛΙΑ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΚΑΖΙΝΑ,ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ, ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΑΡΧΗΓΟΥΣ ΚΟΜΜΑΤΩΝ… ΕΝΤΟΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΟΛΑ ΑΥΤΑ!!! ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΝΤΙΟΙ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ..ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΤΙΚ ΚΑΙ ΣΕΡΡΑ ΜΕ ΤΑ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ…
ΕΙΔΙΚΑ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ (ΙΣΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΩΔΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΗΜΗΤΗΣΜΟΥ,ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΘΑΝΑ) ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΕΡΓΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΜΕ ΠΑΝΟΠΛΕΣ ΟΜΑΔΕΣ ΜΕ ΚΑΛΑΣΝΙΚΟΦ ΠΟΥ ΛΗΣΤΕΥΟΥΝ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ(;;;;!!!!!) ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΩΝΟΥΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ (ΓΙΑ ΜΙΑ ΛΗΣΤΕΙΑ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ!!!!;;;;) [ΧΩΡΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΕΠΡΑΞΑΝ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΥΒΡΗ,ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΥΓΕΡΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΑΞΙΖΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ],ΚΑΙ ΦΗΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ. ΠΙΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΕΣΤΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ.ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΗΤΑΝ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ, ΓΙΑΤΙ ΤΟΝΙΖΕΤΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ;- ΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΡΩΘΕΙ ΤΟΥ ΠΟΣΟ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΤΕΙ Ο ΝΕΟΣ ΝΟΜΟΣ ΚΑΣΤΑΝΙΔΗ, ΠΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΘΝΟΤΙΚΑ Η ΑΛΛΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΠΟΥ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΟΥΝ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΕΣ.
ΔΗΛΑΔΗ ΛΕΝΕ ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΤΗΓΟΡΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ, ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΧ; ΟΚ, ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΠΟΔΗ. ΘΑ ΜΙΛΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΔΟΛΟΦΩΝΟΥΣ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΡΩΣΙΑ. ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΨΗΦΙΣΤΕΙ Ο ΝΟΜΟΣ,ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΜΙΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΕΙ ΤΗΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΛΕΞΗ(ΕΒΡΑΙΟΣ)-ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ.
ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΝΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ, ΙΣΩΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑ ΕΧΩ ΣΥΝΤΑΙΡΙΑΞΕΙ ΣΩΣΤΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ,ΟΜΩΣ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΑ ΠΩ.ΕΣΕΙΣ ΩΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ κ.ΑΓΤΖΙΔΗ ΠΩΣ ΤΟΝ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΚΑΣΤΑΝΙΔΗ;
ΜΗΠΩΣ ΔΗΛΑΔΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ,ΤΙΣ ΟΡΙΖΕΙ ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΕΤΑΙ (Ή ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ Η ΙΔΙΑ ) ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΟΥΤΩΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΗΘΕΙ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ (ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ); ΜΙΑ ΤΑΞΗ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΕΛΑΒΑΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΞΑΝΑΓΡΑΨΙΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΝ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΝΑ ΠΕΤΥΧΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΘΕ ΠΡΑΓΜΑΤΟΣ ΠΟΥ ΣΧΕΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΤΟ;
ΓΙΑΤΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΑΣΗ ΝΑ ΣΤΟΧΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΟΜΟΓΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ,ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΩΝΙΑΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΝΕΩΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ, ΩΣΤΕ Η ΠΡΟΣΟΧΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΓΝΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΕΣΤΙΑΣΤΕΙ ΕΠΑΝΩ ΤΟΥΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΛΟΓΟΥ ΧΑΡΗ. ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΧΩ ΑΓΓΙΞΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΝΗΡΟΙ…
μου ξέφυγε ένα Ρ, ΑΡΑ ΚΙ ΕΝΤΡΕΠΟΥΝΤΑΝ
ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ
http://www.antinews.gr/2011/03/06/89403/#comment-653833
“Γιατί το ομογενείς εμένα μου πάει σε ρωσότουρκους που μας τους κουβαλήσανε σαν παλλινοστούντες?”
“Αν εννοείς τους Τουρκογενείς καζανοκέφαλους,που μας κατσικώθηκαν στο κεφάλι,συμφωνώ απόλυτα. Και μένα εκεί πάει το μυαλό μου. Άκου παλλινοστούντες… Έχουμε μπλέξει άσχημα με δαύτους και δεν βλέπω πώς μπορούμε να ξεμπλέξουμε. Άτιμη φάρα…”
“Μην στοχοποιείτε τους ομογενείς απ’ τη Ρωσία”
http://pontosandaristera.wordpress.com/2011/03/06/expatriates/
Γιατί όχι στη «Σπίθα» του Θεοδωράκη
Την Κυριακή παρευρέθηκα στη συγκέντρωση της «Σπίθας» του Μίκη Θεοδωράκη, στο Βελλίδειο στη Θεσσαλονίκη. Αν και δεν είχα μεγάλες προσδοκίες από μια τέτοια εκδήλωση, σκέφτηκα οτι το αναγνωρίσιμο πρόσωπο του μουσικοσυνθέτη θα μπορούσε να εμπνεύσει και να συσπειρώσει πολλούς ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, πεποιθήσεων και κοινωνικών τάξεων, με κοινό παρονομαστή την αντίθεση στο Μνημόνιο, το οικονομικό σύστημα, το έλλειμμα δημοκρατίας γενικότερα. Δυστυχώς, οι φόβοι μου για συγκεντρωτισμό και στροφή προς τα (ακρο)δεξιά επαληθεύτηκαν, με αποτέλεσμα να αποχωρήσω πριν το τέλος της ομιλίας, εμφανώς απογοητευμένος.
…………….
…………….
Ο επόμενος ομιλητής ήταν ο εκδότης του Άρδην, Γιώργος Καραμπελιάς. Ο λόγος του ήταν έντονα συγκινησιακά φορτισμένος και εξαντλήθηκε στα λεγόμενα πατριωτικά θέματα, όπως είναι η έξαρση του «νεο-οθωμανισμού», το μάθημα της ιστορίας στα σχολεία και άλλα, τα οποία δεν μπόρεσα να καταλάβω τι σχέση είχαν με την κρίση. Η άποψή μου είναι οτι ο χώρος της «πατριωτικής Αριστεράς», που εκπροσωπεί ο Καραμπελιάς, χαρακτηρίζεται από λογικά ασυμβίβαστες μεταξύ τους θέσεις και στηρίζεται στον συχνά λαϊκίστικο συναισθηματισμό. Πώς μπορεί κάποιος που υποστηρίζει τους φτωχούς εργαζόμενους όλου του κόσμου να διαχωρίζει τους ανθρώπους σε «συνέλληνες» και «ξένους»; Στη συνέχεια ακολούθησαν κάποιοι εκπρόσωποι τοπικών επιτροπών της Σπίθας, οι οποίοι κινήθηκαν στο ίδιο μήκος κύματος. Χαρακτηριστικά, ο εκπρόσωπος από την Κομοτηνή, εκδότης κάποιας τοπικής εφημερίδας, αναφέρθηκε στο θέμα της χειραγώγησης των Πομάκων από το τουρκικό προξενείο, ενώ ο Κύπριος εκπρόσωπος έθιξε τα προβλήματα της τουρκικής κατοχής του νησιού και του αφελληνισμού της εκπαίδευσης σε Ελλάδα και Κύπρο. Ο τελευταίος μάλιστα, συγκινημένος μέχρι δακρύων, κατήγγειλε οτι «δεν διδάσκονται πλέον τα παιδιά μας για τους γενίτσαρους», ενώ προσφέρθηκε να… υιοθετήσει τα σχολεία που θα κλείσει η Διαμαντοπούλου! Χαρακτηριστικό είναι οτι το κοινό πραγματικά αποθέωσε τις εθνικιστικές εξάρσεις τους, επιβεβαιώνοντας τους αρχικούς φόβους μου.
Τέλος, το λόγο έλαβε ο πρωταγωνιστής της βραδιάς, Μίκης Θεοδωράκης. Μέσα από μια μακροσκελή και ελαφρώς βαρετή ομιλία προσπάθησε να συνοψίσει τις κατευθυντήριες γραμμές του κινήματος. Αν και ξεκίνησε πολύ καλά, λέγοντας οτι «συμμετέχουμε σε ένα πρωτόγνωρο πείραμα από την έκβαση του οποίου θα αποδειχθεί εάν πραγματικά ο λαός είναι ικανός να αυτοκυβερνηθεί ή εξακολουθεί να χρειάζεται Σωτήρες-Ηγέτες-Κόμματα-Μηχανισμούς για να σωθεί… να γίνεται οπαδός-κοπάδι με τυφλή πίστη και φανατισμό για τον οδηγό-βοσκό και την αυλή του, για να προχωρήσει», στη συνέχεια μας απογοήτευσε. Εκτός από το οτι επέμεινε κι αυτός στα εθνικά θέματα, αναίρεσε με τα λεγόμενά του την αρχή της άμεσης δημοκρατίας, την οποία υποτίθεται οτι πρέσβευε. Αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα ύπαρξης ενός «εθνικού κέντρου», που θα κατευθύνει και θα συντονίζει τις «περιφερειακές Σπίθες». Αποδοκίμασε την απόφαση κάποιων τοπικών επιτροπών να κατεβούν στην πορεία της περασμένης Τετάρτης, παρά την απαγόρευση της προσωρινής συμβουλευτικής επιτροπής, λέγοντας μάλιστα οτι «αυτό το είδος της δημοκρατίας εγώ το θεωρώ αναρχία που οδηγεί κατ’ ευθείαν σε διάλυση». Αξίζει να σημειωθεί οτι στο σημείο αυτό ο μουσικοσυνθέτης καταχειροκροτήθηκε από το κοινό, ενώ τα προηγούμενα λόγια του για άμεση δημοκρατία και κοπάδι με βοσκό έπεσαν στο κενό. Όταν μάλιστα μια φίλη μου φώναξε «κάτω οι ηγέτες!», μια ομάδα αξιοπρεπών γραιίδων την αγριοκοίταξε σαν να είχε βλαστημήσει μέσα στην εκκλησία…
Μετά από όλα αυτά, αποχώρησα από το Βελλίδειο χωρίς να περιμένω τη λήξη της ομιλίας. Δεν ξέρω αν το πείραμα της Σπίθας τελικά πετύχει, με τις προϋποθέσεις όμως αυτές εγώ δεν μπορώ να αποτελώ μέλος του. Δεν θα είχα πρόβλημα να συμμετέχω σε ένα κίνημα μαζικής ανυπακοής, που να συγκέντρωνε στις τάξεις του άτομα όλων των κοινωνικών βαθμίδων και πεποιθήσεων. Η Σπίθα όμως δεν έχει ως μόνο συνεκτικό κρίκο την οργή απέναντι στο Μνημόνιο και την απογοήτευση για την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Θέτει αξιωματικά την προϋπόθεση να ενστερνιστείς την (ακρο)δεξιά ατζέντα των ιδρυτών της, ενώ καταργεί ουσιαστικά την αρχή της άμεσης δημοκρατίας, έχοντας μια «προσωρινή επιτροπή» από εκλεκτούς, που καθοδηγεί και διοικεί. Δεν βλέπω μεγάλη διαφορά μεταξύ της Σπίθας και ενός οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος, ενώ δεν θα μου φανεί παράξενο αν βάλουν υποψηφιότητα στις επόμενες εκλογές. Αγαπητέ Μίκη λοιπόν, αν και σε σέβομαι σαν καλλιτέχνη και σαν προσωπικότητα, ευχαριστώ, δεν θα πάρω…
http://falsefaith.blogspot.com/2011/03/blog-post.html
Ο,ΤΙ ΜΗΛΟ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ,ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΠΟ ΤΙ ΜΗΛΙΑ …
δε νομίζω ότι η ανάδειξη ως πιθανού κινδύνου α) της νοσταλγίας εις βάρος της γενοκτοντίας και β) της θεώρησης μόνο του κεμαλισμού ως εχθρού αφορούν ό,τι χονδρικά αντιλαμβάνομαι ως κύκλο του πόντος και αριστερά.
νομίζω όμως ότι τέτοιες τάσεις υπάρχουν στον προσφυγικό χώρο για προφανείς λόγους. επομένως αν κάποιοι πρέπει να λάβουν τα λεγόμενα του χώρου που αναφέρεται στην ανάρτηση ως επίθεσης που χρειάζεται απάντηση είναι άλλοι – τουλάχιστον έτσι θα το αντιλαμβανόμουν εγώ στη θέση σας.
Συγχαρητήρια για το κείμενο. Έπρεπε κάποτε να αναδειχθεί και αυτή η πλευρά. Ένα από το πιο χαρακτηριστικά κείμενα της τάσης που επιβεβαιώνει τα συμπεράσματα του συγγραφέα είναι το παρακάτω κείμενο:
Η “επιστροφή” στον Πόντο
Συγγραφέας: Θανάσης Τζιούμπας
«Αν την ζωή σου χάλασες εδώ/σ’ όλη τη γη την χάλασες»
Μού δειχνε κάποτε η κυρία Συμέλα τα δυο πολύτιμα πράγματα που διάλεξαν οι γονείς της να σώσουν, όταν οι άνεμοι της προσφυγιάς τους πήραν απ’ την Πόντο: Τα στέφανα και μια εικόνα της Παναγιάς από το εικονοστάσι. Αυτά τους ακολούθησαν στη νέα τους ζωή, αυτά διάλεξαν να μην αφήσουν πίσω σκλαβωμένα.
Τώρα τα παιδιά της πετάν το εικόνισμα στα αζήτητα κι ακολουθώντας, όπως νομίζουν, τα λιθαράκια της μνήμης, προστρέχουν να προσκυνήσουν την σκλαβωμένη Παναγιά. Συλλείτουργο; Με την άδεια του φονιά και του γενοκτόνου, προεξάρχοντος ενός ιερουργού που όρισε σκοπό του να ανασυστήσει το ποίμνιο του όχι απαρνούμενος την τουρκική του ταυτότητα αλλά ποδηγετώντας το ποίμνιο στην τουρκική (ή την νεο-οθωμανική) ταυτότητα, με το ιδεολόγημα ενός οικουμενισμού που αντιμετωπίζει την έκπτωση του έθνους με φυγή προς τα πίσω, στο πορφυρό της εκπεσούσης αυτοκρατορίας και του κατά κόσμον διαδόχου της, του κυρίου Νταβούτογλου.
Δεν υπάρχει επιστροφή. Ο λαός που τραγούδησε «πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα’ ναι» ήταν οι απόγονοι του βασιλιά – στρατιώτη που προτίμησε την θυσία στην πύλη του Ρωμανού απαντώντας στον κατακτητή «ου φεισόμεθα της ζωής ημών». Ήταν ο λαός του Μακρυγιάννη και του Βελουχιώτη, ήταν ο λαός που πάψαμε να είμαστε μέσα στο ενύπνιον της μέθεξης στην επαγγελία της παγκοσμιοποίησης. Ήταν αυτό που πρέπει να γίνουμε αν θέλουμε να επιβιώσουμε συλλογικά σ’ αυτούς τους καιρούς των αγριμιών. Σ’ αυτές τις πέτρες που μας γέννησαν πριν η παλίρροια της ιστορίας μας απλώσει στην καθ’ ημάς οικουμένη, πριν η φυρονεριά της μας ξεβράσει τσακισμένους από το ’22 και το ’74. Σ’ αυτές που μαζέψαμε ότι μπορέσουμε να σώσουμε και σήμερα το προσφέρουμε ανερυθρίαστα ως γη και ύδωρ στον Ευρωπαίο, τον Τούρκο και τον Ισραηλινό.
Η λατρευτική σύναξη του γένους τέλειωσε βίαια στην Μεγάλη Εκκλησία, το 1453. Η επανάληψη της ιστορίας με σημερινούς όρους δεν μπορεί παρά να είναι (μία ακόμα) τραγωδία, δίχως καν το μεγαλείο του μαρμαρωμένου βασιλιά.
Ας κρατήσουμε την μνήμη αμόλυντη από τις σειρήνες της «εφικτής επιστροφής» (με την καταβολή βεβαίως του αντίστοιχου τιμήματος). Είτε αυτό είναι το εισιτήριο στην τουρκική τουριστική βιομηχανία είτε (απείρως σημαντικότερο) την ακόμα πιο σφιχτή πρόσδεση στον θαυμαστό νεο-οθωμανικό «συμπατριωτισμό» στον οποίο μας καλεί το χαλιφάτο αγκαλιά με το πατριαρχείο.
http://www.ardin.gr/node/3658
ΑΥΤΗ Η ΜΟΔΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟ-ΔΕΞΙΑΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΕ ΠΝΙΓΗΡΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ…
ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΕΙΤΕ…ΣΤΟΧΑΣΘΕΙΤΕ…
Ο ΚΛΟΙΟΣ ΣΑΣ ΠΝΙΓΕΙ…ΔΕΝ ΓΕΝΝΑ,ΔΕΝ ΦΕΡΝΕΙ ΚΙ ΑΛΛΟ…
α.Ο,ΤΙ ΓΡΑΦΕΤΕ,ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΙ…ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΕΤΕ.ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΣΑΣ ΟΡΙΖΕΙ…ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΤΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ-ΜΗΝ ΤΑ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΔΙΑ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ…ΘΑ ΞΑΝΑΚΑΝΕΤΕ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ…
ΗΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ,ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΜΕΘΟΔΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ,ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ -ΜΑ ΠΑΝΤΑ ΕΦΕΡΕ ΝΙΚΕΣ,ΚΑΙ ΜΕΙΩΝΕ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ…
ΜΟΛΙΣ ΞΑΝΑΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ ,…,ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗ ΠΕΡΑΣΕ ΜΙΑ ΜΕΡΑ…
Η καταντια της “πατριωτικης αριστερας”…
https://plagal.wordpress.com/2011/02/08/patriwtiki-aristera/
ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ,ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ…Σ’ ΑΥΤΑ ΤΑ ΝΕΡΑ ΚΟΛΥΜΠΟΥΣΑ ΚΑΙ ΞΕΡΩ…ΑΛΛΑ ΟΛΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ…ΟΛΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΟΥΣ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ.
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
“H λατρεία της σταθερής ταυτότητας και της επανάληψης.Οι αντιρρήσεις προς την πατριωτική αριστερά” και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση:
http://leftliberalsynthesis.blogspot.com/2010/01/h.html
————————————————————————-
ΜΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ Η “ΣΠΙΘΑ” ΚΙ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΑΡΧΙΣΕ;;
————————————————————————-
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ Σ.ΛΗΝΑΙΟΥ
Αγαπητέ Μίκη
Διάβασα σήμερα, στην επίσημη ιστοσελίδα, την αναπάντεχη, ολοκληρωτική
μεταστροφή της ΣΠΙΘΑΣ και λυπήθηκα πάρα πολύ.
Όπως είναι φυσικό, μου είναι αδύνατο πλέον να συνεχίσω να βρίσκομαι
δίπλα σου. Δεν μου το επιτρέπει ο χαρακτήρας μου, τον οποίο ξέρεις
πολύ καλά.
Όπως ακριβώς έκανα κάθε φορά, στα 50 χρόνια της γνωριμίας μας που
αποφάσιζες παρόμοιες, ακατανόητες, μεταστροφές. Θέλοντας πάντα να
υπερασπιστώ το μεγάλο έργο σου και τους μεγάλους αγώνες σου που
κάποιοι προσπαθούσαν και προσπαθούν,συστηματικά,να αμαυρώσουν.
Παραμένω μαχόμενος στις Ιδέες της Κίνησης Ανεξάρτητων Πολιτών της 1ης
Δεκέμβρη και της 3ης Απρίλη.
Δεν θέλω όμως να έχω καμιά σχέση με την Κίνηση Εξαρτημένων Πολιτών της
11ης του Απρίλη 2011.-
Στέφανος Ληναίος
http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=627
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ Δ.ΚΑΖΑΚΗ
Αγαπητέ Μίκη,
Όπως σας έχω εξηγήσει λεπτομερώς το πρόβλημα που αντιμετωπίζαμε ως
οργάνωση δεν είχε σχέση τόσο με πρόσωπα, όσο με έναν μηχανισμό
παρακράτους, ο οποίος ήθελε να αλώσει την Σπίθα και να την μετατρέψει
σε μια νέου τύπου φασιστική οργάνωση. Τα ηνία κρατά συγκεκριμένο
«ίδρυμα» πέραν του Ατλαντικού. Το ίδιο που κατασκεύασε την otpor στην
Γιουγκοσλαβία και συνέβαλε στις «πορτοκαλί επαναστάσεις» στην
Ουκρανία, την Γεωργία και αλλού.
Όμως, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις θεωρώ πλέον ότι το παρακράτος
υπερίσχυσε. Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να προστατέψω το
όνομα, την ιστορία και κυρίως την υστεροφημία σας. Δυστυχώς απέτυχα.
Όπως σας είχα εξηγήσει εξαρχής, προσωπικά έχω αφιερωθεί στην ιδέα του
νέου ΕΑΜ. Την παλεύω, με τις λιγοστές δυνάμεις που διαθέτω, πολύ καιρό
πριν υπάρξει η Σπίθα. Θα συνεχίσω στον ίδιο δρόμο με την ακλόνητη
πεποίθηση ότι το νέο ΕΑΜ θα γεννηθεί. Όχι γιατί το θέλω εγώ, αλλά
γιατί είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου για το λαό και την Ελλάδα. Όταν
δημιουργηθεί – μιας και είναι σίγουρο ότι κάτι τέτοιο θα γίνει -
προσωπικά θα βρίσκομαι στις γραμμές του, απλός στρατιώτης όπως ήμουν
πάντα. Το δυστύχημα είναι ότι θα έχει απέναντί του και τους
μελανοχιτώνες του παρακράτους που έχει διαλέξει τη Σπίθα για να τους
εκκολάψει.
Αποχωρώ από την Σπίθα και την συμβουλευτικής σας, μιας και ο δρόμος
που έχετε επιλέξει δεν έχει καμμιά σχέση με τον δικό μου.
Ευχαριστώ,
Δημήτρης Καζάκης
http://www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr/el/articles/?nid=626
Σάββατο, 28 Μαΐου 2011
ΟΜΗΡΟΣ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ» Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
Με αφορμή την εκδήλωση που θα πραγματοποιήσει ο Σύλλογος Κωνσταντινουπολιτών σε συνεργασία με το σωματείο “ΑΡΔΗΝ”, η οποία έχει ως θέμα “H στρατηγική του νεο-οθωμανισμού και το μέλλον του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης”, αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο της “Ανατολής” (τεύχος Ιουλίου 2009), το οποίο θέτει τον προβληματισμό για το μέλλον του οικουμενικού Ελληνισμού και ιδιαίτερα του Ελληνισμού της Πόλης, όταν η Ελλάδα που αποκαλούμε “εθνικό κέντρο” επιδεικνύει αδιαφορία για τον εκτός Ελλάδας Ελληνισμό.
Το άρθρο γράφτηκε με αφορμή ένα άρθρο του τ. πρέσβη κ. Θέμου Στοφορόπουλου, ο οποίος θα είναι ένας εκ των δύο ομιλιτών της προαναφερόμενης εκδήλωσης και προϊδεάζει για τις απόψεις που θα ακουστούν στην εκδήλωση. Η απουσία από το πάνελ ενός Κωνσταντινουπολίτη ομιλητή που θα μπορούσε να εκφράσει τις θέσεις των Κωνσταντινουπολιτών που αγωνίζονται για την επιβίωση της Πολίτικης Ρωμηοσύνης, σίγουρα δεν βοηθά στην ανάπτυξη εποικοδομητικού διαλόγου. Τέλος, να σημειώσουμε ότι έχει περάσει ανεπιστρεπτί η εποχή κατά την οποία ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης, δεν είχε λόγο για το παρόν και το μέλλον του.
Βαρίδιο για την ελλαδική εξωτερική πολιτική οι ομογενείς της Πόλης και κάθε ελληνική εστία στην γραμμή εμπλοκής Ελλάδας – Τουρκίας
Ποίοι Έλληνες είναι όμηροι της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής;
Αυτό το ερώτημα ανακύπτει από το εμπεριστατωμένο άρθρο του εκλεκτού τ. πρέσβη κ. Θέμου Στοφορόπουλου, με τίτλο «Η Θράκη, μία άλλη Κύπρος;» και το οποίο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα antibaro.gr
Ο κ. Στοφορόπουλος, περιληπτικά υποστηρίζει ότι η στρατηγική που ακολουθεί η Τουρκία σε ό,τι αφορά την μουσλουμανική μειονότητα της Θράκης, είναι αντίστοιχη αυτής που ακολούθησε με τους Τουρκοκύπριους στην Κύπρο. Η στρατηγική αυτή που περιλαμβάνει τα στάδια της αναβάθμισης της μειονότητας σε κοινότητα, την συγκέντρωση της σε μία ορισμένη εδαφική περιοχή και την αναγνώριση της Τουρκίας ως «προστάτιδας δύναμης», έχει ως τελικό στόχο την εδαφική προσάρτηση της περιοχής.
Στην επιδίωξη αυτού του στόχου η Τουρκία οικοδομεί συμμαχίες με ισχυρές δυνάμεις και εκμεταλλεύεται τα λάθη της Ελληνικής πλευράς.
Η ανάλυση του κ. Στοφορόπουλου, είναι άξια προσοχής εφόσον επαληθεύεται από τα ιστορικά γεγονότα της Κύπρου και προσεγγίζει με μεγάλη ακρίβεια την υπάρχουσα κατάσταση στην Θράκη.
Όμως πρέπει να σταθούμε σε μία αναφορά που κάνει στην Ομογένεια της Κωνσταντινούπολης, όπου σημειώνει τα εξής:
«…Στην Ίμβρο και την Τένεδο – στρατηγικής σημασίας νησιά – ο Ελληνισμός έχει σχεδόν εξαλειφθεί. Οι ελάχιστοι ομογενείς που παραμένουν στην Πόλη, χωρίς να συνιστούν ουσιαστική ελληνική παρουσία, είναι για την Άγκυρα, πολύτιμο πολιτικό αντίβαρο (επειδή βέβαια, εμείς το επιτρέπουμε να το χρησιμοποιούν σαν τέτοιο). Την εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνουν οι προσπάθειες της Τουρκικής Πρεσβείας στην Αθήνα, να πείσει ομογενείς να επιστρέψουν στην Πόλη. Η Άγκυρα ανησυχεί ότι θα μείνει χωρίς αντίβαρο και χωρίς ομήρους…»
Στην παραπάνω εκτίμηση μπορεί να προστεθεί και η άποψη που διοχετεύεται από κύκλους του ελληνικού Υπ. Εξωτερικών, κατά την οποία η ομογένεια της Πόλης, θεωρείται για την Ελλάδα, βαρίδιο που την παρεμποδίζει να ασκήσει μια πιο αποφασιστική πολιτική έναντι της Τουρκίας.
Φαίνεται ότι η άποψη που θεωρεί την ομογένεια της Πόλης, όμηρο της Τουρκίας για να εκβιάζει την Ελλάδα, δεν είναι περιθωριακή αλλά βρίσκει έδαφος σε μία μερίδα ειδικών, που μπορούν να παίξουν ρόλο στην διαμόρφωση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Και όσο η Τουρκία θα συνεχίζει να απαιτεί ανταλλάγματα στη Θράκη, ακόμη και για να επανορθώσει τις παραβιάσεις δικαιωμάτων σε βάρος της ελληνικής μειονότητας (π.χ. επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής Χάλκης), θα διευρύνεται η απήχηση αυτής της άποψης.
Όμως να επιστρέψουμε στην αναφορά του τ. πρέσβη και να τονίσουμε το εξής. Δεν γνωρίζουμε ο κ. Στοφορόπουλος, από πού έχει την πληροφορία, αλλά δεν έχει υποπέσει στην αντίληψη μας, ούτε σήμερα ούτε στο παρελθόν, καμία προσπάθεια της Τουρκικής Πρεσβείας στην Αθήνα, να πείσει ομογενείς για να επιστρέψουν στην Πόλη.
Γνωρίζουμε όμως ότι το 2008, μετά από την δήλωση του Τούρκου πρωθυπουργού για επιστροφή των τουρκικής ιθαγένειας Ρωμιών Πολιτών στην γενέτειρα τους, η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών (Οι.Ομ.Κω.) απέστειλε επιστολή στον κ. Ερντογάν, με την οποία τον ενημέρωνε για τις προϋποθέσεις που θα διευκόλυναν την επιστροφή των εκπατρισθέντων ομογενών. Στην επιστολή αυτή δεν δόθηκε καμία απάντηση.
Δεν ξέρουμε τις πραγματικές διαθέσεις της Τουρκίας, όσον αφορά την επιστροφή των Ρωμιών Πολιτών, που εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την γενέτειρα τους. Όμως είναι γεγονός ότι η Οι.Ομ.Κω. ως όργανο έκφρασης των Κωνσταντινουπολιτών της διασποράς, υποστηρίζει την υπό προϋποθέσεις επιστροφή των εκπατρισθέντων ομογενών στην Πόλη. Θεωρεί σημαντικό στοιχείο στην διαδικασία αυτή, το γεγονός ότι (σύμφωνα με τουρκικές πηγές) 60 χιλιάδες περίπου Πολίτες της διασποράς διατηρούν την τουρκική ιθαγένεια. Ακόμη και αν αυτό δεν αρέσει σε κάποιους ελλαδικούς κύκλους. Ας ελπίσουμε οι θέσεις αυτές της Οι.Ομ.Κω. να μην εκληφθούν ως εξυπηρετούσες τις τουρκικές επιδιώξεις.
Οι δημόσια εκφρασμένες απόψεις του κ. Στοφορόπουλου και άλλες παρόμοιες που εκφράζονται σε στενότερους κύκλους, μας δίνουν την ευκαιρία να διατυπώσουμε τον αντίλογο σε ορισμένα σημεία.
Η Ελληνική κοινότητα της Πόλης, με την υπογραφή της Συνθήκης Λωζάνης αναγνωρίστηκε ως μειονότητα. Όμως η ιστορική παρουσία των Ελλήνων, στην Πόλη που ίδρυσαν και σηματοδότησαν με μνημεία που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας, πηγαίνει πολύ πιο πίσω από την Συνθήκη της Λωζάνης. Είναι δύσκολο να διανοηθούμε μία Πόλη χωρίς Ελληνικό στοιχείο κι έναν Ελληνισμό χωρίς παρουσία στην Πόλη.
Η Ελληνική κοινότητα της Πόλης, πάντα είχε επίγνωση του βάρους που της επιφόρτισε η Ιστορία και γι’ αυτό μετά τους διωγμούς των Σεπτεμβριανών, ανασκουμπώθηκε για να αναγεννηθεί ως ο Φοίνικας από την τέφρα του.
Οι Κωνσταντινουπολίτες της διασποράς νιώθουν πικραμένοι για την αδικία, να ξεριζωθούν από τον τόπο τους. Ο αδικημένος επιζητεί δικαίωση. Αποκορύφωμα της δικαίωσης για τον Πολίτη, είναι η επιστροφή στην Πόλη. Όπως γενιές και γενιές Εβραίων πίστεψαν ότι δικαίωση γι’ αυτούς ήταν ο τερματισμός της εξορίας και η επιστροφή στην ιστορική κοιτίδα τους.
Υπάρχει όμως μία διαφορά. Η επιστροφή των εκπατρισμένων δεν είναι μόνο ένα ζήτημα αποκατάστασης της αδικίας ούτε κάποιο σχέδιο εθνικής ολοκλήρωσης. Η παρουσία μίας κοινότητας ελλήνων Ρωμιών στην Πόλη, αριθμητικά και ποιοτικά επαρκών για να δημιουργήσουν πολιτισμό, είναι κι ένα ιστορικό στοίχημα για την επιβίωση του Οικουμενικού Ελληνισμού.
Δεν είναι του παρόντος άρθρου να αναλύσουμε τις συνέπειες που είχε στον Οικουμενικό Ελληνισμό, η ανταλλαγή των πληθυσμών και η συρρίκνωση του Ελληνισμού με την συγκέντρωση του στον ελλαδικό χώρο. Όμως η κρίση που διέρχεται έκτοτε ο ελλαδικός Ελληνισμός, ως πρόταση πολιτισμού είναι προφανής. Εάν σβήσουν και οι τελευταίες εστίες του Οικουμενικού Ελληνισμού, αυτό που θα έχει απομείνει θα είναι μία πνευματικά ανάπηρη Ελλάδα – βασίλειο του δυτικού πιθηκισμού και της φαυλοκρατίας.
Ας επιστρέψουμε όμως στο θέμα της ομηρίας και των ομήρων.
Είναι γεγονός ότι η Τουρκία χρησιμοποίησε τους Έλληνες της Πόλης, της Ίμβρου και Τενέδου, ως ομήρους έναντι της Ελλάδας. Πρόκειται για μία πραγματικότητα, την οποία σήμερα παραδέχονται ακόμη και Τούρκοι αρθρογράφοι, ερευνητές κ.α.
Ομοίως, όμηροι της Τουρκίας θα είχαν γίνει οι Ελληνοκύπριοι, στην περίπτωση που είχαν υπερψηφίσει το σχέδιο Ανάν και σήμερα θα χρησιμοποιούνταν για να εκβιάζεται η Ελλάδα. Βέβαια δεν έχει εκλείψει ο κίνδυνος οι Ελληνοκύπριοι να βρεθούν σε κατάσταση ομηρίας, εφόσον οι συνομιλίες Χριστόφια – Ταλάτ, μπορεί να καταλήξουν σε μία νέα εκδοχή του σχεδίου Ανάν.
Ομοίως, όμηροι της Τουρκίας τείνουν να γίνουν οι κάτοικοι των ακριτικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, εφόσον η χώρα αυτή αμφισβητεί την ελληνική κυριότητα ακόμη και σε κατοικημένα νησιά.
Εν ολίγης, μεγάλα τμήματα του Ελλαδικού και Κυπριακού Ελληνισμού, προοπτικά μπορεί να γίνουν όμηροι της Τουρκίας, η οποία θα τους χρησιμοποιεί αναλόγως για να εκβιάζει τις κυβερνήσεις της Αθήνας.
Όμως σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα δεν είναι οι σχεδιασμοί και οι επιδιώξεις της Τουρκίας. Το πρόβλημα είναι το Ελλαδικό κράτος, που αρνείται να επωμιστεί το ρόλο του ως μητροπολιτικό κέντρο του Οικουμενικού Ελληνισμού. Ιδιαίτερα μετά την τραγική αποτυχία της Μικρασιαστικής εκστρατείας, η Αθήνα δεν θέλει ούτε ν’ ακούει για εξωελλαδικό Ελληνισμό. Η μαθηματική ακολουθία αυτής της επιλογής είναι, κάποια στιγμή να βρεθούν σε κατάσταση ομηρίας οι ακριτικές περιοχές της Θράκης και των νησιών του Αν. Αιγαίου.
Τους όμηρους και τις συνθήκες ομηρίας, τους δημιουργεί η αδυναμία της Ελλάδας να πείσει τον αντίπαλο, ότι είναι αποφασισμένη να υπερασπιστεί τα δίκαια των πολιτών και των ομογενών της. Αυτή η αποφασιστικότητα εάν είχε εκδηλωθεί την επομένη της υπογραφής της Συνθήκης Λωζάνης, όταν σημειώθηκαν οι πρώτες παραβιάσεις σε βάρος του Ελληνισμού της Πόλης, σήμερα ενδεχομένως θα συζητούσαμε σε διαφορετική βάση.
Όμως ο Ελευθ. Βενιζέλος επέλεξε την πολιτική προσέγγισης με την Άγκυρα, θυσιάζοντας και τα τελευταία ερείσματα του Ελληνισμού της καθ’ ημάς Ανατολής (διαγραφή τουρκικών υποχρεώσεων από την ανταλλάξιμη περιουσία) στον βωμό της εξασφάλισης του «εθνικού κέντρου» από τις επιπτώσεις των γεωπολιτικών μεταβολών του μεσοπολέμου.
Έτσι έγινε καθ’ όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα. Ο εξωελλαδικός Ελληνισμός, από την Βόρειο Ήπειρο έως την Κύπρο και από εκεί έως τον Εύξεινο Πόντο, θυσιάστηκε για χάρη του «εθνικού κέντρου».
Βέβαια όταν εκλείψει ο ευρύτερος Ελληνισμός, ούτε το “εθνικό κέντρο” θα μπορεί να διασωθεί. Αλλά έως τότε «ποιος ζει, ποιος πεθαίνει» κατά την λογική των κρατούντων στο «εθνικό κέντρο».
Όσο η Αθήνα εξουσιάζεται από πολιτικούς και διαμορφωτές κοινής γνώμης, των οποίων η μόνη σκέψη είναι πώς θα αναπαράγουν την εξουσία τους και το σύστημα απομύζησης εθνικών πόρων, που έχουν εγκαθιδρύσει, κανένας σκεπτόμενος πολίτης αυτού του τόπου, να μην ελπίζει ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να αποφύγει τα χειρότερα.
Γρηγόρης Κεσίσογλου
[...] Έτσι άφησαν το χώρο ελεύθερο να τον λυμαίνονται οι διάφοροι απατεώνες εθνικο-λαϊκιστές, δεξιοί αλλά και “πατριώτες αριστεροί”… [...]