-εμείς και το ισλάμ

Οι μουσουλμάνοι εξτρεμιστές της Αλ Κάιντα δολοφόνησαν την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, 3.000 και πλέον αθώους άμαχους στ’ όνομα του Αλλάχ και του Ιερού τους Πολέμου. Ο πλανήτης μπήκε πλέον σε μια μεγάλη και ιστορική σύγκρουση… Ήταν σαν να επιβεβαιώνονταν οι απόψεις του Χάντιγκτον, περί της σύγκρουσης των πολιτισμών. Ότι δηλαδή μετά τη σοβιετική κατάρρευση η ανθρωπότητα μπαίνει σε μια περίοδο πολιτισμικού διχασμού όπου οι συγκρούσεις θα καθορίζονται από τις πολιτιστικές εντάξεις.

Δεδομένου ότι:

-στην Ελλάδα έχουν εισρεύσει χιλιάδες μετανάστες (νόμιμοι ή παράνομοι) από τις ισλαμικές χώρες οι οποίοι αγνοούν το ιστορικό βάθος της σχέσης των Ελλήνων με το ισλάμ, όπως επίσης και ότι

-η συλλογική εμπειρία του ελληνικού λαού από το ισλάμ, προέρχεται αποκλειστικά και μόνο απ’ την ατυχή του συνάντηση με το τουρκικό ισλάμ και κορυφώθηκε με τις γενοκτονίες που έγιναν στην Ανατολή, (από τον εθνικισμό μεν, στο όνομα του Αλλάχ δε), καλό είναι να αποκτήσουμε μια ξεκάθαρη γνώση  περί του ισλάμ και της συνάντησης μ’ αυτό των Ελλήνων -αρχίζοντας από την εμπειρία της μεσαιωνικής ρωμιοσύνης- έως και στον 20ο αιώνα,  ώστε να αποφύγουμε τόσο την ισλαμοφοβία, όσο και την ισλαμολαγνεία…


Αναδημοσιεύω ένα κείμενό μου που είχε αναρτηθεί πριν από χρόνια στον Π&Α με τίτλο: «
Περί  του ΙΣΛΑΜ«

Η επανεμφάνιση  της σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, κάνει επιτακτική την ανάγκη διερεύνησης του φαινομένου αυτού από ιστορικής πλευράς. Δημοσιεύουμε μια πρώτη προσέγγιση -περίληψη μιας ευρύτερης μελέτης- που δομείται σε τρία μέρη:  

Α) ΙΣΤΟΡΙΑ [Η γέννηση του Ισλάμ, συνάντηση με τη Δύση (Βυζάντιο, Ισπανία), Σταυροφορίες εναντίον Τζιχάντ] 

Β)  ΑΠΟψΕΙΣ-ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ [βασικές απόψεις (οι άλλες θρησκείες, τζιχάντ, το ενιαίο έθνος…..), Γυναίκες και μειονότητες, Ισλάμ  και  οικονομία, Τα θετικά του Ισλάμ (μελέτη των αρχαίων σοφών)]

Γ)  ΣΗΜΕΡΑ [Το ριζοσπαστικό Ισλάμ]

Τα πρώτα δύο μέρη της περίληψης αυτής έχουν συμπεριληφθεί στη μελέτη μου : Έλληνες του Πόντου. Η γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό, Αθήνα, 2005.

Η κλιμάκωση της σύγκρουσης της χριστιανικής Δύσης με το Ισλάμ φέρνει και πάλι στην επιφάνεια τις ιστορικές σχέσεις των δύο μεγάλων αυτών κόσμων. Παρότι σ’ αυτή τη φάση η σύγκρουση αφορά κυρίως το φονταμενταλιστικό (ριζοσπαστικό), εν τούτοις ένα κύμα ισλαμικής “αφύπνισης” φαίνεται να συγκλονίζει τις μουσουλμανικές χώρες. Η αιρετική άποψη για τη σύγκρουση των πολιτισμών, που είχε διατυπώσει στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, φαίνεται να επιβεβαιώνεται. Φυσικά, αποτελεί άλλο θέμα το αν η κλιμάκωση αυτή ακολούθησε το φυσικό νόμο ή αν προήλθε ως αποτέλεσμα της κυνικής αντίληψης  περί εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Γεγονός πάντως είναι, ότι η παρατήρηση του Χάντιγκτον, ότι υπάρχει ένα εκρηκτικό μίγμα εξαιτίας της έλλειψης οικονομικής ανάπτυξης των μουσουλμανικών χωρών, σε συνδυασμό με την ραγδαία δημογραφική ανάπτυξή τους και τη δημιουργία οργισμένων ανέργων νέων. Οι στρατιές αυτές των ανέργων πιστεύουν ότι θεολογικά κατέχουν την απόλυτη θεία αλήθεια μέσω του αυθεντικού θείου λόγου του Κορανίου, ενώ αντιθέτως οι “άπιστοι” δυτικοί, θεολογικά είναι ανεξέλικτοι, εφόσον δεν έχουν δεχθεί ακόμα το ισλαμικό μήνυμα. Το ίδιο το Κοράνι διδάσκει την ανωτερότητα των μουσουλμάνων: “Είστε ο ευγενέστερος λαός που γεννήθηκε ποτέ στον κόσμο” (Κοράνι, κεφ. 111)  Όμως, η πραγματική βάση της σύγκρουσης Δύσης-Ισλάμ, ανεξάρτητα από τη ιδεολογική χρήση που επιχειρούν διάφορα κέντρα, φαίνεται να είναι αφενός η μεγάλη διαφορά ανάπτυξης μεταξύ του  υπανάπτυκτου Τρίτου Κόσμου -ισλαμικού κατά πλειοψηφία- και της αναπτυγμένης και ευημερούσης Δύσης και αφετέρου η συμπεριφορά του Ισραήλ προς τους Άραβες της Παλαιστίνης και η παρατεινόμενη κατοχή της περιοχής.

Όπως και νάχει το ζήτημα, βρισκόμαστε μπροστά στην εξέλιξη μιας σφοδρής σύγκρουσης με άγνωστα αποτελέσματα για τις μελλοντικές ισορροπίες. Ο ελληνικός χώρος, βρίσκεται στα ανατολικά όρια της συνάντησης των δύο κόσμων και ιστορικά πλήρωσε βαρύτατα τη γειτνίαση αυτή με τον πληθυσμιακό και εδαφικό του περιορισμό. Ακόμα και το κυπριακό ζήτημα αποτελεί άλλο ένα οδυνηρό κατάλοιπο της συνάντησής μας με το Ισλάμ, άσχετα αν οι σύγχρονες εθνικές αντιλήψεις έχουν σκιάσει πλήρως τις θρησκευτικές διαστάσεις του θέματος αυτού. Η συνάντηση του ελληνισμού με το Ισλάμ, τόσο στην αραβική, αλλά κυρίως στην οθωμανική εκδοχή του, θα αποτελέσει αντικείμενο ενός ιδιαίτερου άρθρου.

Α) ΙΣΤΟΡΙΑ

-Η γέννηση του Ισλάμ

Η θρησκεία του Ισλάμ γεννήθηκε στις αραβικές ερήμους. Για πρώτη φορά οι Άραβες αναφέρονται σε ιστορικές πηγές τον 1ο π.χ. αιώνα. Πριν την έλευση του Ισλάμ, στην  Αραβία υπήρχε ένας πολύμορφος πολιτισμός πολλών φυλών, που χαρακτηριζόταν από αντιθέσεις. Στον πολιτισμό αυτό συνυπήρχε το κοσμοπολίτικο με το πρωτόγονο και η ζωή της πόλης βρισκόταν πλάϊ με τον νομαδικό τρόπο ζωής. Κύρια θρησκευτικά αντικείμενα στην προϊσλαμική Αραβία ήταν οι πέτρες -κυρίως μαύροι βασαλτικοί λίθοι- οι οποίες θεωρούνταν κατοικίες θεών και ονομάζονταν “bet’ el”, δηλαδή “οίκος του θεού”. Εξ’ ου και οι βυζαντινοί του 5ου αιώνα ονόμαζαν “βαίτυλους”  τις πέτρες που προέρχονταν από τους μετεωρίτες. Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι κατά τους τελευταίους προϊσλαμικούς αιώνες αναπτύχθηκε κάποια μορφή αραβικού μονοθεϊσμού. H επικοινωνία με τους χριστιανούς και τους εβραίους φαίνεται ότι δημιούργησε ένα πλαίσιο, μέσα στο οποίο εμφανίστηκαν οι μονοθεϊστες χανίφες (hanifes), οι οποίοι απέρριπταν την αρχαία λατρεία. Η λέξη Ιλ και Ιλάχ, με την οποία δηλώνεται ο θεός στις σημιτικές γλώσσες, είναι πανταχού παρούσα. Χανίφες υπήρχαν και στο συγγενικό περιβάλλον του “προφήτη” Μωάμεθ.

Κύρια τελετή των Αράβων πριν τη μουσουλμανική “αποκάλυψη” ήταν το ετήσιο προσκύνημα-συνάντηση σε ένα ιερό τόπο των διαφορετικών φυλών που συνδέονταν με κοινή θρησκεία. Άλλο ένα στοιχείο που θα ενσωματωθεί στο Ισλάμ θα είναι η τελετουργική αποχή από κάποιες πράξεις καθώς και η νηστεία μια ορισμένη εποχή του χρόνου. Κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες στην Αραβική Χερσόνησο υπήρχαν δεκαπέντε χριστιανικές φυλές, καθώς και ομάδες ανάμικτων πληθυσμών χριστιανο-εβραϊκών πεποιθήσεων. 

Ο ισλαμισμός διαδόθηκε τον 7ο αιώνα στην Αραβία από τον Μωάμεθ. Ισλάμ σημαίνει “υποτάσσομαι”. Το ισλαμικό ημερολόγιο ξεκινά από την ημερομηνία της μετανάστευσης (χίτζρα-hijrah ή Εγίρα στα ελληνικά) του Μωάμεθ από τη Μέκκα στη Μεδίνα το 622 μ.χ. Ο πιστός της νέας θρησκείας, ο μουσουλμάνος, δέχεται να “υποταγεί στο θέλημα του Αλλάχ”, του μοναδικού θεού, δημιουργού και αναμορφωτή του κόσμου. Το θέλημα του Αλλάχ εκφράζεται μέσω του θεόπνευστου Κορανίου. Κατά συνέπεια, η γλώσσα και το αλφάβητο του Κορανίου, είναι επίσης ιερά και θεόπνευστα. Η σαχάντα (shahadah)αποτελεί το μουσουλμανικό σύμβολο της πίστης: “Δεν υπάρχει άλλος θεός εκτός από τον Αλλάχ και ο Μωάμεθ είναι ο προφήτης του”. Η διδασκαλία του Μωάμεθ θεωρείται ως η απόλυτη ολοκλήρωση. Ο σεϊχης Χαϊρί που αφοσιώθηκε στη διάδοση του Ισλάμ στη Δύση γράφει: “Δεν θα υπάρξει αλλαγή μετά τον Μωάμεθ, επειδή δεν μπορεί να υπάρξει περαιτέρω βελτίωση των όσων του αποκαλύφθηκαν, γιατί έχουν εφαρμογή και μπορούν να χρησιμοποιηθούν πάντοτε, από όλους και σε κάθε περίσταση”.

dsc04445.JPG (Το αποτύπωμα του ποδιού του Μωάμεθ, που φυλάσσεται στο μουσείο του Τοπ Καπί στην Κωνσταντινούπολη)

Ο Χριστιανισμός και ο Χριστός αναφέρονται σε 15 κεφάλαια του Κορανίου. Στόχος των αναφορών είναι ο τονισμός της διαφοράς της νέας θρησκείας με τη χριστιανοσύνη της Αραβικής Χερσονήσου. Ο Χριστός -ο οποίος αποκαλείται Ισά Ιμπν Μαριάμ (Ιησούς γιος της Μαρίας)- θεωρείται θνητός προφήτης, πρόδρομος του Μωάμεθ, “απεσταλμένος που περιμένει τον απεσταλμένο”. Μια από τις αντιφάσεις του Κορανίου αφορά τη φύση του Χριστού. Ενώ θεωρείται θνητός (κεφ. 19), αναφέρεται ως δημιούργημα του θεού, αντίστοιχος με τον Αδάμ. (κεφ. 3)  Βασικό στοιχείο της κορανικής αντιχριστιανικής προσέγγισης είναι η σφοδρή κριτική του δόγματος της Αγίας Τριάδας. 

Ο ισλαμισμός εξέφρασε παράλληλα και τον πρώϊμο αραβικό εθνικισμό. Η κοινωνική ανάγκη ενοποίησης των αραβικών φυλών σε έναν κράτος διευκόλυνε αποφασιστικά την επικράτηση του ισλάμ. Ο Μπέρναρντ Λιούις στην εξαιρετική μελέτη του για την ιστορία των Αράβων γράφει: «Ο Μωάμεθ αφύπνισε και επανακατηύθυνε τις υπολανθάνουσες δυνάμεις της αραβικής εθνικής αναβίωσης και επέκτασης». 

Στην ισλαμική θρησκεία, ειδικά στην ορθόδοξη σουνιτική εκδοχή του, ο ανώτατος λειτουργός είναι ο χαλίφης. 

Με την επέκταση του Ισλάμ, οι χαλίφες υιοθέτησαν πολλές από τις νοοτροπίες και τις δομές διακυβέρνησης των βυζαντινών.

Η προσχώρηση των Περσών στο νέο θρησκευτικό δόγμα έδωσε μεγάλη ώθηση στο ισλαμικό ρεύμα, σπάζοντας το αραβικό μονοπώλιο. Οι ειδωλολάτρες Πέρσες υπέστησαν μεγάλες διώξεις από το Ισλάμ. Πιθανότατα, η βίαιη αντιμετώπιση να ώθησε τους Πέρσες στο μαζικό εξισλαμισμό τους.

Το χαλιφάτο καταργήθηκε οριστικά από τον Μουσταφά Κεμάλ Πασά (τον επονομασθέντα Ατατούρκ) στις 3 Μαρτίου 1924. Η σύγκρουση με το Ισλάμ υπήρξε στρατηγική επιλογή του τουρκικού εθνικισμού.

συνάντηση με τη Δύση (Βυζάντιο, Ισπανία)

Η ανάπτυξη του Ισλάμ υπήρξε ραγδαία. Το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο που προϋπήρχε είχε ως κύρια χαρακτηριστικά τη χριστιανική βυζαντινή παρουσία, κυρίως ελληνόφωνη, και τη ζωροαστρική περσική. Οι Χαλίφηδες, οι πολεμιστές της νέας θρησκείας, κατάκτησαν ταχύτατα τη Συρία, τη Μεσοποταμία (το σημερινό Ιράκ) και την Αίγυπτο. Η πλειονότητα του χριστιανικού πληθυσμού που μιλούσε διάφορες ντόπιες γλώσσες (σημιτικές διαλέκτους και αιγυπτιακά) ή ελληνικά, εξισλαμίστηκε και εξαραβίστηκε. Η Ιερουσαλήμ κατακτήθηκε από τους Άραβες το 638 μ.χ. Μέχρι τότε ήταν μια κλασική χριστιανική πολιτεία, που κατοικούνταν κυρίως από Έλληνες και Σύριους (Μελχίτες). Ο κατακτητής Χαλίφης Ουμάρ υπήρξε ανεκτικός και δίκαιος, με αποτέλεσμα η πόλη να διατηρήσει τον πολυεθνοτικό και πολυθρησκευτικό της χαρακτήρα. Κατά το διάστημα 634-646 μ.χ. όλα τα ελληνιστικά κέντρα της Μέσης Ανατολής είχαν καταληφθεί [Δαμασκός, Αντιόχεια, Έδεσσα (Ούρφα), Γάζα, Ιερουσαλήμ, Αλεξάνδρεια]. Το Ισλάμ κατέλαβε πολλές περιοχές της Νότιας Ευρώπης, όπως την Κρήτη, τη Μάλτα, τη Σαρδηνία, και τη Σικελία.

dsc04439.JPG (Η κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τους Άραβες το 904 μ.Χ. Μικρογραφία από το Χρονικό του Ιωάννη Σκυλίτζη)

Διακόσια χρόνια μετά το θάνατο του Μωάμεθ, το Ισλάμ είχε κατακτήσει μια τεράστια περιοχή που εκτεινόταν από την Ισπανία μέχρι τη βόρεια Ινδία. Η κατάκτηση της Ισπανίας άρχισε το 711 μ.χ. Η συνεργασία Αράβων και Βερβερίνων -οι οποίοι είχαν εξισλαμιστεί ομαδικά και είχαν αποδεχτεί την αραβική ανωτερότητα- βοήθησε αποφασιστικά για να επιτευχθεί η ισλαμική κυριαρχία στην Ισπανία. Το 732 ο μουσουλμανικός αραβικός στρατός πέρασε τα Πυρηναία. Στο Πουατιέ σταμάτησε η προέλασή τους, νικημένοι σε μια αποφασιστική μάχη από τον Κάρολο Μαρτέλ. Για επτακόσια χρόνια, οι Άραβες θα έχουν υπό την κυριαρχία τους την Ισπανία. Το 1492, οι χριστιανικές δυνάμεις κατέλαβαν την Γρανάδα. Οι τελευταίοι Μουσουλμάνοι εκδιώχθηκαν από την Ισπανία την περίοδο 1639-41.

Η μουσουλμανική επέκταση θα περιλάβει πολλές περιοχές στην Ανατολή. Έφτασε μέχρι  τη Σουμάτρα και την Ιάβα, τη Χερσόνησσο της Μαλαισίας και τμήματα των Φιλιππίνων. Συμπεριέλαβε επίσης περιοχές, όπως η Κεντρική Ασία και η Δυτική Κίνα (το σημερινό Ξιάνγκίγκ).

Σταυροφορίες εναντίον Τζιχάντ

Η επανεμφάνιση του όρου “Σταυροφορία” και η ενσωμάτωσή του στους κώδικες που χρησιμοποιούν οι δύο μονομάχοι σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες του προέδρου Μπους από τη μια και το ριζοσπαστικό Ισλάμ από την άλλη, απαιτεί καλή γνώση των ιστορικών προϋποθέσεων. Ειδικά σήμερα που ο δρόμος για τους Αγίους Τόπους ταυτίζεται με τους δρόμους του πετρελαίου. Οι σταυροφορίες υπήρξαν η χριστιανική απάντηση στο μουσουλμανικό τζιχάντ, με τη διαφορά ότι επιδίωκαν την επανάκτηση των ιερών Τόπων των χριστιανών και όχι την επέκταση της πίστης με τη βία.

dsc04459.JPG [Σεβάστεια Πόντου (βόρεια Μικρά Ασία). AΡΙΣΤΕΡΑ: Μουσουλμανικό τέμενος (Gökmedrese) οικοδομημένο πάνω σε ερείπια βυζαντινών κτισμάτων, ΔΕΞΙΑ: Το μουσουλμανικό τέμενος της Σεβάστειας στη σημερινή μορφή του ]

Η απρόσκοπτη προσπέλαση προς τους Αγίους Τόπους υπήρξε βασικό μέλημα των χριστιανών ηγετών πολύ πριν την εμφάνιση των Αράβων και του Ισλάμ. Κατά την προϊσλαμική εποχή, οι Βυζαντινοί διαρκώς μεριμνούσαν για την περιοχή συγκρουόμενοι κυρίως με την άλλη μεγάλη αυτοκρατορία της περιοχής, των ζωροαστρών Περσών. Η πρώτη μεγάλη εκστρατεία για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, έλαβε χώρα στις αρχές του 7ου αιώνα. Το 614 μ.χ. οι Σασανίδες της Περσίας κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, πυρπόλησαν το Ναό του Παναγίου Τάφου και απήγαγαν τον Τίμιο Σταυρό. Ο Ηράκλειος κατάφερε να αντιμετωπίσει τους Πέρσες, να απελευθερώσει τους Άγιους Τόπους και να συντρίψει τελικά τα στρατεύματα των Σασανιδών.

Ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτορας που κήρυξε Ιερό Πόλεμο κατά του Ισλάμ -με πολύ καθυστέρηση- ήταν ο Νικηφόρος Φωκάς. Έδωσε θρησκευτικό περιεχόμενο στον πόλεμο. Ως αντίβαρο της μουσουλμανικής ιδέας των μαρτύρων του Τζιχάντ, ανακήρυξε σε χριστιανούς μάρτυρες όσους σκοτώνονταν στη μάχη εναντίον του Ισλάμ. Την πολιτική τους αυτή δεν δέχτηκε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, με την εξήγηση ότι η θανάτωση ανθρώπου αντίκειται στο χριστιανικό νόμο.

Στη Δύση, η ιδέα των Σταυροφοριών για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους εμφανίστηκε μετά τη Μάχη του Πουατιέ. Ειδικά από τον 9ο αιώνα, τους Πάπες της Ρώμης απασχόλησε ο φόβος της εξάπλωσης του Ισλάμ και η ανάγκη κάποιας χριστιανικής αντίδρασης. Εκτός από το φόβο για την επιθετικότητα του Ισλάμ και την αλληλεγγύη των χριστιανών, οι Σταυροφορίες εξέφρασαν τις βαθύτερες επιδιώξεις του Καθολικισμού για επιβολή επί της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Επίσης, έδωσαν κοινωνική και ιδεολογική διέξοδο στις φτωχές μάζες της Δύσης, καθώς και σε αρκετούς τυχοδιώκτες άρχοντες που επιζητούσαν λεία και νέα εδάφη. Ο φόβος της ισλαμικής επέκτασης ήταν τέτοιος στη Δύση, ώστε η ιδέα των Σταυροφοριών θα διατηρηθεί μέχρι τον 17ο αιώνα. 

Υπό την επίδραση της Reconquista, δηλαδή του κινήματος για ανάκτηση της Ισπανίας από τους μουσουλμάνους, είχε αναπτυχθεί στη δυτική Ευρώπη η ιδέα για βοήθεια προς τους χριστιανούς αδελφούς της Ανατολής. Οι εισβολές των μουσουλμανικών τουρκομανικών φυλών στη Μικρά Ασία και ειδικώτερα των Σελτζούκων Τούρκων, επηρέασαν τη λαϊκή θρησκευτική ζωή της Δύσης και προκάλεσαν συναισθήματα για εξαπόλυση Ιερού Πολέμου.

dsc04442.JPG (Μικρογραφία αραβικού χειρογράφου με σκηνή κατάληψης εχθρικής πόλης από πολεμιστές του τζιχάντ)

Μετά τη μάχη του Ματζικέρτ το 1071, το μεγαλύτερο μέρος της Μικράς Ασίας καταλήφθηκε από τους Τούρκους. Η επέκταση των Σελτζούκων θα συνεχιστεί με την κατάκτηση της ελληνικής Αντιόχειας. Αφορμή για την οργάνωση της Α’ Σταυροφορίας, υπήρξε η πρόσκληση για στρατιωτική βοήθεια που απέστειλε ο Αυτοκράτορας Αλέξιος Κομνηνός προς τον Πάπα Ουρβανό ΙΙ. Η κατάκτηση βυζαντινών περιοχών από τους Σελτζούκους Τούρκους είχε κάνει ανασφαλές το προσκήνυμα στους Αγίους Τόπους. Ο Ουρβανός ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα και ζήτησε από χριστιανούς πρίγκιπες να συμμετάσχουν στη Σταυροφορία, η οποία άρχισε το 1095. Αρχικά οι Σταυροφόροι απείλησαν την Κωνσταντινούπολη αλλά τελικά ο κίνδυνος αποσοβήθηκε. Με τη συμμετοχή ενός σώματος Βυζαντινών, το 1097 κατέλαβαν τη Νίκαια της Βιθυνίας που κατείχαν οι Τούρκοι, την οποία απέδωσαν στους Βυζαντινούς. Οι Τούρκοι υποχρεώθηκαν να αποσυρθούν στο εσωτερικό της Ανατολίας, ενώ ο Αλέξιος ανεκατέλαβε τη δυτική Μικρά Ασία.

Τον επόμενο χρόνο κατέλαβαν την Αντιόχεια και το 1099 οι Σταυροφόροι κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ και ίδρυσαν ένα χριστιανικό κράτος στην Παλαιστίνη και στις ακτές της Συρίας. Συνολικά δημιουργήθηκαν τέσσερα λατινικά κράτη στη Μέση Ανατολή. Τα κράτη αυτά  θα διατηρηθούν αρκετές δεκαετίες, μέχρις ότου ο σουλτάνος της Μοσούλης Ζάνγκι κηρύξει Τζιχάντ κατά των απίστων και καταλάβει την Έδεσσα. 

Η μουσουλμανική επιθετικότητα προκάλεσε την οργάνωση της δεύτερης Σταυροφορίας το 1147. Ο Μανουήλ Α΄Κομνηνός, φοβούμενος τη δράση του Ζάνγκι, διευκόλυνε με εφόδια και οδηγούς την προώθηση των στρατευμάτων στο Νότο. Η Σταυροφορία αυτή έληξε άδοξα μετά την αποτυχία των Σταυροφόρων να καταλάβουν τη Δαμασκό. Η άνοδος του Σαλαντίν -ένος Κούρδου πολεμιστή, ο οποίος βασίλευσε στην Αίγυπτο και ίδρυσε τη δυναστεία των Αγιουμπιδών- μαζί με την αδυναμία επέμβασης των λατινο-ελληνικών δυνάμεων κατά των μουσουλμάνων, δημιούργησαν αρνητικό περιβάλλον για τα λατινικά κράτη της Μέσης Ανατολής. Η σύμπραξη των Βυζαντινών με τους Λατίνους δέχτηκε θανάσιμο πλήγμα μετά τη μεγάλη ήττα τους στο Μυριοκέφαλο (1176) από τους Τούρκους. Τρία χρόνια αργότερα ο Σαλαντίν θα καταλάβει το Χαλέπι και το 1187 την Ιερουσαλήμ.

Η πτώση της Ιερής Πόλης συντάραξε τους Δυτικούς και προκάλεσε την Γ’ Σταυροφορία. Με ηγέτες τους βασιλείς της Γερμανίας, της Αγγλίας και της Γαλλίας, οι Σατυροφόροι έφτασαν στην Ανατολή. Κατενίκησαν τους Σελτζούκους, κατέλαβαν την Κύπρο αλλά απέτυχαν να καταλάβουν την Ιερουσαλήμ. Το μεγαλύτερο “επίτευγμα” της Σταυροφορίας αυτής ήταν η κατάληψη της Κύπρου, η οποία μετετράπη σε προκεχωρημένο φυλάκιο των Δυτικών και βάση για τις μελλοντικές τους σταυροφορίες και η οριστική της απόσπαση από τη βυζαντινή επικράτεια. Στην Κύπρο άρχισε μια μεγάλη περίοδος καταπίεσης του ντόπιου ελληνικού πληθυσμού. Λίγο μετά το τέλος της Σταυροφορίας θα πεθάνει και ο Σαλαντίν, ένας από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του Τζιχάντ, του Ιερού Πολέμου κατά των απίστων.

Η τέταρτη Σταυροφορία θα πραγματοποιηθεί με τν υποκίνηση του πάπα Ιννοκέντιου Γ’. Οι Γάλλοι ήταν οι πρώτοι που ανταποκρίθηκαν. Η επαφή ων Σταυροφόρων με τους Βενετούς για τα ζητήματα της θαλάσσιας μεταφοράς τους, θα αποβεί μοιραία για τον ελληνισμό του Βυζαντίου. Οι Βενετοί θα προσπαθήσουν -και θα καταφέρουν τελικά- να στρέψουν αλλού τα στρατεύματα των Σταυροφόρων και να επιτύχουν την καταστροφή του βυζαντινού κράτους. Κατάφεραν να εκτρέψουν τη Σταυροφορία από τον προαποφασισμένο δρόμο, που προέβλεπε απόβαση στην Αίγυπτο, το μουσουλμανικό κέντρο ισχύος εκείνης της εποχής. Ο πάπας αντέδρασε στην εκτροπή αυτή, αλλά η απαγόρευσή του αγνοήθηκε. Τα βενετικά σχέδια ευνοήθηκαν από τις ενδοβυζαντινές έριδες. Ο Αλέξιος Γ’ Άγγελος είχε εκθρονιστεί από το θρόνο και συναυτοκράτορας, μαζί μετο πατέρα του, είχε ανακηρυχθεί ο γιοςτου Ισαάκιου Β’. Ο Αλέξιος ξεκίνησε το 1091 εκστρατεία πρόσκλησης μισθοφόρων για να τον βοηθήσουν να καταλάβει τον θρόνο. Σε επιστολή του προς τον κόμη Ροβέρτο της Φλάνδρας έγραφε ότι στην “Αγιότατη Αυτοκρατορία των Χριστιανών Ελλήνων… δεν έχει απομείνει σχεδόν τίποτα. Εκτός από την Κωνσταντινούπολη, την οποία οι εχθροί μας απειλούν να την αποσπάσουν, εκτός εάν μας έλθει σύντομα βοήθεια από το Θεό και από τους πιστούς χριστιανούς Λατίνους… Γι αυτό σπεύσε με όλο το λαό σου, να καταβάλεις όλες σου τις δυνάμεις ώστε τέτοιοι θησαυροί να μην πέσουν στα χέρια τωνΤούρκων και των Πετσενέγκων…” Η Άννα Κομνηνή αναφέρει ότι ο Αλέξιος Άγγελος “ανέμενε μισθοφόρους από τη Δύση”. Ο Β. Βασιλιέφσκι γράφει: “Ο βυζαντινός αυτοκράτορας δε δίστασε να αποκαλύψει μπροστά στα μάτια των ξένων όλο το βάθος του ονείδους, της ατίμωσης και της ταπείνωσης, στο οποίο είχε καταβυθιστεί η Αυτοκρατορία τωνΧριστιανών Ελλήνων.” 

Έτσι, αγνοώντας πλήρως την απαγόρευση του πάπα για επίθεση κατά της Κωνσταντινούπολης, οι είκοσι χιλιάδες Σταυροφόροι κατέλαβαν τη μεγαλύτερη πόλη του τότε γνωστού κόσμου στις 13 Απριλίου του 1204 και την λεηλάτησαν χωρίς κανένα έλεος. Ο Γοδεφρείδος Βιλαρδουϊνος στο χρονικό του γράφει: “…οι υπόλοιποι που είχαν σκορπιστεί στην πόλη πήρανε πολλά λάφυρα. Τα λάφυρα ήταν τόσο πολλά που κανείς δεν ήξερε να πει πόσα, χρυσάφι και ασήμι και σκεύη και πολύτιμα πετράδια και μετάξια και γούνινα φορέματα από γκρίζο σκίουρο κι από ερμίνα, και όλα τα ακριβά πράγματα που βρέθηκαν ποτέ στη γη… από τότε που χτίστηκε ο κόσμος δεν πάρθηκαν τόσα λάφυρα από μια μόνο πόλη. Ο καθένας πήρε όποιο σπίτι ήθελε και υπήρχαν πολλά. Έτσι εγκαταστάθηκε ο στρατός των προσκυνητών και των Βενετών. Και μεγάλη ήταν χαρά για τα πλούτη και για τη νίκη που τους έδωσε ο Θεός. Γιατί εκείνη που ήταν φτωχοί βρεθήκανε σε πλούτη και πολυτέλεια.” 

dsc04464.JPG(“Οι σταυροφόροι πολιορκούν την Κωνσταντινούπολη το 1204″. Ελαιογραφία του Tintoretto 1598-1605)

Η δημιουργία ενός νέου λατινικού κράτους, της Ρωμανίας, με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, επέφεραν σκληρό χτύπημα στο μεσαιωνικό ελληνισμό, ο οποίος δεν θα καταφέρει ποτέ να ξεπεράσει τις πληγές του. Παράλληλα ολόκληρος ο ελλαδικός χώρος θα τεθεί υπό την κυριαρχία των δυτικών. Θα παραμείνουν όμως τρία ανεξάρτητα ελληνικά κράτη, το ένα στα Βαλκάνια, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, και τα άλλα δύο στη Μικρά Ασία, στη Νίκαια, όπου συνεχίστηκε η αυτοκρατορική διακυβέρνηση και η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας. Η Δ΄ Σταυροφορία είχε καταστροφικά αποτελέσματα για τον χριστιανισμό. Οι Σταυροφόροι, για τα δικά τους βραχυπρόθεσμα συμφέροντα, κατέστρεψαν το μοναδικό χριστιανικό προπύργιο της Ανατολής που αντιστεκόταν στους μουσουλμάνους εισβολείς. Ψυχολογικά πλέον, οι Έλληνες τοποθετήθηκαν τελείως αντιδυτικά και κάθε ουσιαστική προσπάθεια επανένωσης των δύο εκκλησιών υπονομεύτηκε οριστικά.

Θα ακολουθήσουν και άλλες Σταυροφορίες, μικρές και μεγάλες, που θα εδραιώσουν τη λατινική παρουσία στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο σχεδόν μέχρι τον 16ο αιώνα.

100_0957.JPG(Oθωμανικό νόμισμα)

 -Β) ΑΠΟψΕΙΣ-ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ

βασικές απόψεις (οι άλλες θρησκείες, τζιχάντ, το ενιαίο έθνος…..)

Η ισλαμική πίστη συγκροτεί θρησκευτική κοινότητα (ουμά-ummah) στη βάση της εξουσιοδότησης που έχει λάβει από το θεό να διαδόσει στον πλανήτη τον αποκαλυπτικό του λόγο, μέσω του “ιερού πολέμου”, του τζιχάντ (jihad). Όπως αναφέρει ένα ισλαμικό γλωσσάρι, “τζιχάντ” κατά λέξη σημαίνει “αγώνας (στο όνομα του Αλλάχ), πόλεμος για τον επονομαζόμενο “Ιερό Πόλεμο”, για την επιβολή της αλήθειας και της δικαιοσύνης σε μια αμφίβολη κατάσταση”. Εννοείται ότι σε “αμφίβολη κατάσταση” βρίσκονται όλες οι περιοχές και οι λαοί που δεν έχουν αποδεχτεί τη μουσουλμανική αποκάλυψη. Ο πόλεμος για την επικράτηση του Ισλάμ επιζητείται μέσα από τις σελίδες του Κορανίου: “Μην επιδιώκεται την ειρήνη, για να είστε οι κερδισμένοι” (Κοράνι, κεφ. 47, 35) Οι προτροπές για βία είναι συνήθεις στο Κοράνι: “Φονεύετε τους απίστους όπου και αν τους βρίσκετε”, (κεφ. 2) “Όταν συναντάται τους απίστους, κτυπάτε και σφάζετέ τους” (κοράνι, 47). 

Με βάση τις μουσουλμανικές αντιλήψεις ο κόσμος χωρίζεται σε τρεις ζώνες: τη ζώνη του Ισλάμ (dar al-Islam), τη ζώνη της ειρήνης (dar as-soulh)και την εμπόλεμη ζώνη  (dar al-harb). H πίστη ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ανήκουν στην ίδια κοινότητα οδήγησε στη διαμόρφωση ενός ισλαμικού εξισωτισμού, όπου ευνοούνταν η κυριαρχία των πιστών εις βάρος των οπαδών των άλλων θρησκειών. Σύμφωνα με το κήρυγμα του Μωάμεθ, οι “άπιστοι” που μένουν απαθείς στην “αποκάλυψή” του στιγματίζονται ως άνθρωποι που δεν σκέφτονται και παραλληλίζονται με τα κτήνη. Οι χριστιανοί και οι εβραίοι, παρότι αναγνωρίζονταν ως “λαοί της Βίβλου” (ahl al-kitab), ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν έναν κατα κεφαλήν φόρο, τον επονομαζόμενο τζιζιά (jizyah): “Πολεμήστε όσους δεν πιστεύουν… ακόμα και αν είναι λαοί της Βίβλου, μέχρι να αναγκαστούν να πληρώσουν κεφαλικό φόρο σαν αναγνώριση της υποταγής τους.” (Κοράνι, κεφ. 9, 29)

Το Ισλάμ απαιτεί από τους πιστούς του την πλήρη υποταγή: “Ο Αλλάχ αγόρασε από τους πιστούς του τη ζωή τους και τα πλούτη τους. Και τους έδωσε για αντάλλαγμα τους Κήπους του Παραδείσου. Θα πολεμήσουν, θα σκοτώσουν και θα σκοτωθούν.” (Κοράνι, κεφ. 5)  Το κίνητρο που προσφέρει για το θάνατο είναι ιδιατέρως επιθυμητό. Στο κεφάλαιο (σούρα) 56 με τίτλο “Αυτό που έρχεται” ο Παράδεισος είναι ένας θαυμάσιος κήπος, όπου οι εκλεκτοί θα δοξάζουν εν ειρήνη τον Αλλάχ, τρώγοντας ξεσπέσια τροφή, ξαπλωμένοι σε μεταξωτά στρωσίδια παρέα με πανέμορφες γυναίκες, μαυρομάτες, άριστης αγνότητας και καθαρότητας. Το Κοράνι (κεφ. 37) αναφέρει: “Οι πιστοί δούλοι του θεού θα έχουν πολύτιμες ανταμοιβές. Θα έχουν γλυκούς καρπούς και θα είναι τιμημένοι στους κήπους των απολαύσεων, αναπαυόμενοι σε πολυθρόνες κι’ αντικρύζοντας ο ένας τον άλλον. Θα περνά από χέρι σε χέρι ένα κύπελλο με τρεχούμενο νερό, που θα είναι δροσερό και γλυκό για όσους πίνουν, και δε θα τους ερεθίζει και δε θα τους μεθά, και θα έχουν δίπλα τους παρθένες γυναίκες με μεγάλα λαμπερά μάτια, που θα μοιάζουν με μικρά καλοφυλαγμένα αυγά.” 

Ο Μωάμεθ υπόσχεται στους πιστούς του ότι όλες τους οι επίγειες γυναίκες θα έχουνξαναπάρει την ομορφιά τους, αλλά τον τόνο στη ζωή τους θα δίνουν οι γαλανομάτες, τα ουρί: “Αυτές τις εταίρες που δεν τις έχει αγγίξει κανένας προηγουμένως, ούτε άνθρωπος, ούτε άγγελος, θα είναι μαζί τους μέσα σε όμορφες σκηνές.” (Κοράνι, Ο φιλάνθρωπος, 55, 54.)  Η μεταγενέστερη μουσουλμανική παράδοση προβλέπει ότι ο πιστός στον Παράδεισο θα έχει εβδομήντα, ειδικώς πλασμένες γι’ αυτόν, εταίρες, πάντα όμορφες με ανανεούμενη συνεχώς την παρθενικότητά τους. Επίσης, ο πιστός θα βρίσκεται στην κατάσταση της νεότητάς του, θα έχει το ύψος του Αδάμ, τη δύναμη εκατό ανδρών και η ερωτική του διάθεση θα αυξάνει συνεχώς.  Όπως μας πληροφορεί ο ιστορικός της Άλωσης Σφρατζής, ο Μωάμεθ ο Β’ ο Πορθητής στο λόγο που εκφώνησε προς τους στρατιώτες του, λίγο πριν την τελική έφοδο κατά της Κωνστατινούπολης, ανέφερε τα εξής: «Και εάν και εξ ημών τινές αποκτανθώσιν… καλώς οίδατε δια του ημετέρου κοράν τι φησίν ο προφήτης, ότι ο αποθανών εν καιρώ τοιούτω ολόσωμος εν τω παραδείσω μετά του Μωάμεθ αριστήσει και πιεί, και μετά παίδων και μετά γυναικών ωραίων και παρθένων εν τόπω χλοερώ και μεμυρισμένον άνθεσιν αναπαυθή, και εν λκουτροίς ωραιοτάτης λουσθή και εν εκείνω τω τόπω εκ θεού έξει ταύτα.» (Γεωργίου Ζώρα, «Αι τελευταίαι προ της Αλώσεως δημηγορίαι Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και Μωάμεθ του Πορθητού», Αθήνα, εκδ. Σπουδαστήριον Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, 1959)  

Η αίσθηση της συμμετοχής στην ίδια κοινότητα χαρακτηρίζει το σύνολο της μουσουλμανικής κοινωνίας. Το συναίσθημα της ανωτερότητας των μουσουλμάνων αποτελεί θεμελιώδες χαρακτηριστικό της θρησκείας αυτής. Το Ισλάμ θεωρεί ότι οι μη μουσουλμάνοι συγκροτούν κατώτερες κοινωνίες: “Θα φτάσει σύντομα η μέρα που οι άπιστοι θα εύχονται να ήταν μουσουλμάνοι” (Κοράνι, κεφ. 15)

Οι πνευματικές και υλικές πλευρές της ζωής αντιμετωπίζονται με ενιαίο τρόπο. Στο Κοράνι δεν διαχωρίζονται οι ηθικές επιταγές από τις νομικές διατάξεις. Έτσι ρυθμίζονται, εκτός από τις σχέσεις του ανθρώπου με το θείο, και οι καθημερινές, κοινωνικές σχέσεις. Το ισλαμικό Δίκαιο είναι γνωστό με το όνομα σαρία (Shariah). Κατά συνέπεια, το Ισλάμ δεν αποτελεί μόνο θρησκευτική αντίληψη αλλά και κρατική επέμβαση στις σχέσεις των ανθρώπων. Αυτή είναι και η θεμελιώδης διαφορά του από το χριστιανισμό.

 (Σούφι σε τεκέ. Λεπτομέρεια από ελαιογραφία του Jean Leon Gerome)

Ο διαχωρισμός του θρησκευτικού από το κοσμικό στις μουσουλμανικές κοινωνίες δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. Για παράδειγμα, στην Τουρκία ο διαχωρισμός που έγινε από τον Κεμάλ Ατατούρκ, ήταν αποτέλεσμα μιας ανώμαλης κοινωνικής και ιδεολογικής κατάστασης με αξεπέραστες έως σήμερα συνέπειες. Συγκεκριμένα, οι εθνικιστές, οι οποίοι είχαν εξοντώσει με γενοκτονίες τους χριστιανικούς λαούς, επεχείρησαν -αυτονομούμενοι από το ισλαμικό ιερατείο- να ενδυθούν, βιαίως και παραμορφωμένα, το αστικό ένδυμα των θυμάτων τους.

Oι αντιλήψεις αυτές, συνδυασμένες με την κοινωνική καταπίεση των μη μουσουλμάνων, οδήγησαν σε ραγδαία επικράτηση της νέας θρησκείας. Έναν μόλις αιώνα μετά το θάνατο του “προφήτη”, ο ισλαμικός κόσμος απλωνόταν από την Ισπανία μέχρι την Κεντρική Ασία και την Ινδία.

-Γυναίκες και μειονότητες

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι ισλαμικές απόψεις για τις γυναίκες και τις θρησκευτικές μειονότητες. Το Κοράνι, δεν είναι ιδιαίτερα σκληρό με τις γυναίκες. Προσφέρει σ’ αυτές προστασία, όπως στα ορφανά παιδιά και στα διανοητικά καθυστερημένα άτομα.

dsc04446.JPG   (Οι γυναίκες του Ισλάμ. ‘Εργο του Amadeo Presciosi 1816-1882)

Σαφώς τις θεωρεί υποδεέστερες από τους άντρες: “Οι άντρες είναι υπεύθυνοι για τις γυναίκες επειδή ο Αλλάχ έφτιαξε τον άντρα να υπερέχει από τη γυναίκα και επειδή οι άντρες ξοδεύουν την περιουσία τους για να υποστηρίξουν τις γυναίκες. Οι καλές γυναίκες έτσι είναι υπάκουες και δεν αποκαλύπτουν τα απόκρυφα σημεία  τους. Εκείνες που δε θα πειθαρχήσουν, προειδοποιείστε τες, βαλτε τες σε χωριστά κρεβάτια και χτυπήστε τες. Αν μετά σας υπακούσουν, συγχωρήστε τες. Ο Αλλάχ είναι Μεγάλος, Ύψιστος.” (Κοράνι, κεφ. 4, 34) Στην κατηγορία “απόκρυφα σημεία” περιλαμβάνονται το κεφάλι, οι αστράγαλοι και τα χέρια. Η πολυγαμία είναι θεσμοθετημένη στο Ισλάμ. Η απώλεια της παρθενιάς και η απιστία είναι θανάσιμα αδικήματα. Βασικό χαρακτηριστικό της ανδροκρατούμενης μουσουλμανικής κοινωνίας είναι η ζήλια και η καχυποψία για το γυναικείο φύλο. Ακραίο αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης και προσπάθειας ελέγχου της γυναικείς σεξουαλικότητας είναι ο ευνουχισμός των κοριτσιών με την κλειτοριδεκτομή. Η μέθοδος αυτή επιβιώνει κυρίως μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής. 

Όσον αφορά τις μειονότητες -που πολλές φορές ήταν πλειονότητα του κατακτημένου πληθυσμού- το Ισλάμ τις αντιμετωπίζει ως υποδεέστερες κοινωνικές ομάδες. Το παιδομάζωμα, υπήρξε μια συστηματική τακτική του αραβικού και του τουρκικού Ισλάμ κατά των χριστιανών και των εβραίων, σχεδόν μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα. Αρκετοί ερευνητές θεωρούν ότι η περιβόητη μουσουλμανική ανοχή ήταν “ένα κωδικοποιημένο σύστημα νόμιμης τυραννίας”, η οποία δημιουργούσε για τις μειονότητες “μια φυλακή από την οποία έβγαινε κανείς μόνο αν είχε φτερά ή αλλαξοπιστούσε.” Το νομικό σύστημα των υποτελών δημιουργήθηκε από τον χαλίφη Ομάρ Β’. Σύμφωνα με αυτό οι ανήκοντες στις μειονότητες όφειλαν να πληρώνουν τον κεφαλικό φόρο, ως ένδειξη υποταγής στο Ισλάμ. Επίσης, η ιδιοκτησία της γης τους πέρασε στη μουσουλμανική κοινότητα. Για να την καλλιεργούν έπρεπε να πληρώνουν ειδικό φόρο. Ο Τζον Λαφίν, ένας από τους γνωστούς συγγραφείς που ασχολήθηκαν με τη Μέση Ανατολή, γράφει: “Απαγορευόταν η ανέγερση νέων εκκλησιών, η αναστήλωση των παλιών και η χρησιμοποίηση θρησκευτικών συμβόλων, όπως ο σταυρός. Οι ντχιμμίς (τα προστατευμένα άτομα) έπρεπε να ζουν σε απομονωμένη περιοχή και σε φτωχόσπιτα. Γάμος, ερωτική επαφή με μουσουλμάνα και βλασφημία κατά του Ισλάμ, επέσυραν την ποινή του θανάτου. Οι μουσουλμάνοι δεν έπρεπε να συναναστρέφονται με του ντχιμμίς, στους οποίους δεν επιτρεπόταν να καταθέτουν στο δικαστήριο κατά μουσουλμάνου και δεν είχαν καμιά εξουσία πάνω του. Δεν επιτρεπόταν στους υποτελείς να φέρουν όπλα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η ζωή τους, ενώ διάφορα μέτρα ρύθμιζαν το χρώμα και το στιλ των φορεμάτων τους, επιβάλλοντας κακόγουστα και γελοία ενδύματα. Στους δρόμους ξεχώριζαν εύκολα και προκαλούσαν το χλευασμό. Για να διακρίνονται στα δημόσια λουτρά τους υποχρέωναν να φορούν ένα μικρό κουδούνι στο λαιμό. Μόνο οι μουσουλμάνοι μπ να έχουν άλογ αή καμήλες. Οι ντχιμμίς είχαν μόνο γαϊδούρια …Δεν έπρεπε να κάνουν κάτι που θα ενοχλούσε τους μουσουλμάνους, έτσι εκτελούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σιωπηλά και δε μπορούσαν να θρηνήσουν δημόσια έναν προσφιλή τους εχθρό… Έπρεπε να σηκωθούν και να παραμείνουν όρθιοι μπροστά σε μουσουλμάνο, να του μιλούν με σεβασμό, να παραμερίζουν για να περάσει πρώτος και να βαδίζουν στο αριστερό του πλευρό -η ακάθαρτη πλευρά για τους μουσουλμάνους.“     

Η αρνητική αντιμετώπιση των θρησκευτικών κοινοτήτων και η θεώρησή τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας επιβιώνει μέχρι σήμερα στις χώρες που προήλθαν από τον παλιό μουσουλμανικό κόσμο. Αρκετές αρνητικές διακρίσεις διατηρήθηκαν από τα εθνικιστικά κινήματα που προσπάθησαν να κρατήσουν κάποια απόσταση από το Ισλάμ, όπως οι νεότουρκοι και οι κεμαλικοί στην Τουρκία, και οι μπααθιστές στον αραβικό κόσμο. Η μουσουλμανική υπεροψία χρησιμοποιηθήκε από τους Τούρκους εθνικιστές για την ολική εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων με πρωτοφανείς γενοkτονίες στις αρχές του 20ου αιώνα. Την ίδια μουσουλμανική υπεροψία χρησιμοποίησαν και οι μπααθικοί για την εδραίωση τις κυριαρχίας τους. Χαρακτηριστικός είναι ό λόγος που εκφώνησε ο πρόεδρος της Αιγύπτου Σαντάτ το 1972, κατά τον εορτασμό της επετείου γέννησης του Μωάμεθ: “Πιστεύουμε, όπως μας διέταξε ο Αλλάχ, ότι είμαστε έθνος εκλεγμένο πάνω απ’ όλα τα έθνη… Ο Αλλάχ μας διόρισε εκτελεστές της υψηλότερης των αποστολών”.

-Ισλάμ  και  οικονομία

Η οικονομική καθυστέρηση του μουσουλμανικού χώρου αποτελεί μια από τις αιτίες της εμφάνισης του ριζοσπαστικού, εξτρεμιστικού Ισλάμ. Πολλές φορές στην επιχειρηματολογία μουσουλμάνων διανοούμενων, που δεν ανήκουν απαραίτητα στο χώρο των εξτρεμιστών, η Δύση θεωρείται ως αιτία της οικονομικής καθυστέρησης. Ειδικά οι Άραβες πιστεύουν βαθύτατα ότι η Δύση είναι υπεύθυνη για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Δε λαμβάνουν καθόλου υπόψη ότι η Δύση, ως χώρος υποδοχής εκατομμυρίων μεταναστών, έδωσε λύση στα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα των πληθυσμών αυτών, ούτε ότι μέσω της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης μεταφέρθηκε στο μουσουλμανικό κόσμο όλη η γνώση που συσσώρευσε ο δυτικός κόσμος για αιώνες. Επίσης, δεν υπολογίζεται το δεδομένο ότι η δυτική ανάπτυξη αναβάθμισε την αξία του πετρελαίου -ενός άχρηστου μέχρι τότε προϊόντος- σε πολύτιμο, ούτε ότι οι ενεργειακές ανάγκες της Δύσης, μετέτρεψαν τις άγονες περιοχές τους σε προσοδοφόρες.

Με μια  καλύτερη ανάγνωση πολλών παραγόντων, η αλήθεια για την αναπτυξιακή υστέρηση φαίνεται να είναι διαφορετική. Καταρχάς ο ισλαμικός κόσμος μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου συγκροτούσε έναν αυτόνομο πολιτικό πόλο υπό την κυριαρχία των Οθωμανών και του Χαλιφάτου που έδρευε στην Κωνσταντινούπολη. Η οικονομική αποτελμάτωση προϋπήρξε της ανάπτυξης οικονομικών σχέσεων με τη Δύση.

Κατά συνέπεια, οι προϋποθέσεις για την οικονομική καθυστέρηση δημιουργήθηκαν εντός του μουσουλμανικού πολιτικού πλαισίου. Επιπλέον, η ίδια η φιλοσοφία του Ισλάμ οδήγησε στην οικονομική υπανάπτυξη. Και αυτό γιατί το Ισλάμ προήλθε και απευθυνόταν σε προκαταλιστικές μορφές οργάνωσης. Ο Μαξ Βέμπερ υποστηρίζει ότι ο καπιταλισμός δεν αναπτύχθηκε στο Ισλάμ επειδή η ιδεολογία που κυριαρχούσε ερχόταν σε αντίθεση με τον απαραίτητο ορθολογισμό. Βασικοί όροι που επιτρέπουν την πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου είναι απαγορευμένοι για το Ισλάμ. Ο δανεισμός χρημάτων με τόκο θεωρείται σοβαρό παράπτωμα. Ομοίως παραπτώματα θεωρούνται οι έμμεσοι φόροι σε αγαθά πρώτης ανάγκης και οποιαδήποτε πώληση για την οποία υπάρχει το στοιχείο της αβεβαιότητας ή του κινδύνου. Επίσης οι ισλαμικοί νόμοι για το εταιρικό δίκαιο και την κληρονομιά λειτουργούν εξίσου αντιπαραγωγικά. Οι νόμοι που ρυθμίζουν τη σύσταση των εταιρειών επιβάλλουν τη διάλυση της εταιρείας όταν πέθαινε ένας συνεταίρος. Επίσης, όσον αφορά την κληρονομιά, όλοι οι συγγενείς οποιουδήποτε βαθμού, είχαν δικαιώματα σε τμήμα της περιουσίας. Οι απόψεις αυτές οδήγησαν κάποιους ηγέτες μουσουλμανικών χωρών (Λιβύη, Ιράν, Πακιστάν) να επεξεργαστούν  ένα ισλαμικό οικονομικό σύστημα που να συνδυάζει τις αξίες του Ισλάμ με τις σύγχρονες ανάγκες. Ο “τρίτος δρόμος” του Καντάφι στη Λιβύη εξέφρασε αυτές ακριβώς τις αντιλήψεις. 

Ένα άλλος παράγοντας που οδήγησε στη σημερινή οικονομική υπανάπτυξη, είναι το γεγονός ότι τα κράτη του ισλαμικού κόσμου -από την Τουρκία μέχρι τις αραβικές χώρες-δημιουργήθηκαν και κυριαρχήθηκαν από αυταρχικές στρατιωτικές ελίτ, οι οποίες ενθάρυναν τη δημιουργία οικονομικών μονοπωλίων και διαμόρφωσαν μια κρατικοδίαιτη γραφειοκρατική τάξη, ως αντιστάθμισμα της έλλειψης αληθινών αστών.

Τα θετικά του Ισλάμ (μελέτη των αρχαίων σοφών)

Η ισλαμική αρχιτεκτονική έδωσε σπουδαία δείγματα, όπως το Μαυσωλείο του Ταμερλάνου στη Σαμαρκάνδη, το Γαλάζιο Τέμενος στην Ιερουσαλήμ, το Τατζ Μαχάλ στην Ινδία, το ανάκτορο στην Αλάμπρα της Γρανάδας κ.ά.

Οι Άραβες μουσουλμάνοι μετέφεραν στην Ισπανία την τεχνογνωσία της Ανατολής. Η υδρολογική τεχνολογία (οι τεχνόμυλοι) ήρθε από τη Συρία και το η δημιουργία αρδευτικών καναλιών από το Ιράν.

Ο εξισλαμισμός των Περσών δημιούργησε τις βάσεις για την εμφάνιση μιας σημαντικής περσικής λογοτεχνίας, βασισμένης σε μια περσοαραβική γλώσσα.

dsc04448.JPG (Αραβικά χειρόγραφα του 902 μ.Χ. με μεταφράσεις έργων του Απολλώνιου και του Αρχιμήδη σχετικά με τα παραβολικά κάτοπτρα)  

Γύρω στον 8ο μ.χ. αιώνα, αφού το αραβικό Ισλάμ ξεπέρασε την αρχική πρωτόγονη ορμή και την αναζήτηση λείας, με κέντρο την Αλεξάνδρεια συνέβη μια αραβική Αναγέννηση. Κατά την περίοδο των Αββασιδών Χαλιφώναξιοποιήθηκε η παλιότερη ελληνική σκέψη. Τα  αρχαία ελληνικά έργα άρχισαν να μεταφράζονται στην αραβική γλώσσα. Έργα των μεγάλων Ελλήνων μηχανικών όπως ο Κτησίβιος, ο Φίλων και ο Ήρων μελετώνται συστηματικά. Το ίδιο συμβαίνει και με τα έργα των Ελλήνων μαθηματικών και φιλοσόφων. Γνωμικά και απόψεις των Ελλήνων φιλοσόφων εντάχθηκαν στη μουσουλμανική παράδοση μέσω των Χαντίθ, δηλαδή των γραπτών ή προφορικών παραδόσεων που αφορούν λόγια και έργα των μωάμεθ και των συντρόφων του.

Η πνευματική παραγωγή του Ισλάμ, που βασίστηκε στην ελληνική κληρονομιά, τροφοδότησε την ακόμα καθυστερημένη καθολική Δύση με μια απαραίτητη γνώση. Έτσι, το αραβόφωνο Ισλάμ και οι ελληνόφωνοι Βυζαντινοί λόγιοι, που συνέχιζαν την ελληνική παράδοση, θα αποτέλεσουν τις δύο βάσεις για τη  μεγάλη Αναγέννηση της Δύσης.

 

Γ)  ΣΗΜΕΡΑ

Το ριζοσπαστικό Ισλάμ

Μοχλός της “αφύπνισης” των μουσουλμανικών μαζών είναι οι ριζοσπάστες του Ισλάμ. Η αντιδυτική τους αντίληψη ριζώνει και μεγενθύνεται στις περιοχές καθαρών εθνικών συγκρούσεων, όπως η Παλαιστίνη και η Τσετσενία. Η αμφισβήτηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων από αυταρχικά κράτη, ωθεί τους ηττημένους να βρουν καταφύγιο στο θρησκευτικό τους δόγμα και ειδικώτερα στην πιο επιθετική εκδοχή του. Ακριβώς αυτές οι εθνικές εστίες συγκρούσεων, επιτρέπουν στο επιθετικό Ισλάμ να σχηματοποιήσει τις παγκόσμιες αντιθέσεις και να τις εμφανίσει ως σύγκρουση των απίστων με τον κόσμο του Ισλάμ. Επιτρέπουν επίσης να προβάλλει ως μοναδική προοπτική για δικαίωση, την καταστροφή του “κακού” μέσω του Ιερού Πολέμου (Τζιχάντ). Το συναίσθημα της ήττας και της απόρριψης από τη μια, αλλά και της εκδίκησης και της δικαίωσης από την άλλη, διαχέεται σ’ ολόκληρο το μουσουλμανικό κόσμο. Με την ύπαρξη κατάλληλων κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών δημιουργείται ένα εκρηκτικό μίγμα. 

Ο Χασάν Ελ Μπάνα, ιδρυτής του κινήματος των Αδελφών Μουσουλμάνων, θεωρούσε θεμελιώδη αρχή τη θεώρηση ότι: “οι εβραίοι και οι δυτικοί δεν καταλαβαίνουν παρά μόνο μία γλώσσα, εκείνη του αίματος.” Στο βιβλίο του “Five Tracts” γράφει: “Εμείς πιστεύουμε ότι ο μουσουλμάνος είναι υποχρεωμένος να δώσει το πρόσωπό του, το αίμα του και τα αγαθά του, για να εκπληρώσει το χρέος του, δηλαδή να οδηγήσει την ανθρωπότητα με το φως του Ισλάμ και να υψώσει τη σημαία του ψηλά επάνων από το χώρο της γης.” 

Βασικός οδηγός δράσης του ριζοσπαστικού ισλαμικού κινήματος θεωρείται ότι είναι ένα βιβλίο, γραμμένο το 1964, του Σαγιέντ Κουντμπ -μέλους των Αδελφών Μουσουλμάνων της Αιγύπτου- με τίτλο  Maalim fil tarik (Ορόσημα). Τα κείμενα αυτά, που δημοσίευσε ο Γιώργος Καραμπελιάς στο βιβλίο του “Ισλάμ και παγκοσμιοποίηση”, είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτικά της νέας επιθετικής ιδεολογίας που διαδίδεται ταχύτατα στον ισλαμικό κόσμο. Μεταξύ άλλων ο Κουντμπ αναφέρει: “…ο δυτικός κόσμος δε διαθέτει τίποτα που θα μπορούσε να πείσει την ίδια της τη συνείδηση ότι αξίζει τον κόπο να επιβιώνει και η “δημοκρατία” του ολοκληρώθηκε σαν αποτυχία… Χρειάζεται μια νέα ηγεσία που θα μπορεί ταυτόχρονα να συντηρεί και να αναπτύσσει τονυλικό πολιτισμό, τον οποίο κατέκτησε η ανθρωπότητα χάρις στην ευρωπαϊκή ευφυϊα της υλικής καινοτομίας, αλλά που παράλληλα θα μπορεί να προσφέρει στην ανθρωπότητα νέες, σταθερές, ολοκληρωμένες αξίες, καθώς και μια αυθεντική, θετική, ρεαλιστική πρόταση. Και όνο το Ισλάμ διαθέτει αυτές τις αξίες και αυτή τη μέθοδο… Ήρθε η ώρα του Ισλάμ… “ (Καραμπελιάς, 93)   

diadilosi91.jpg (Από διαδήλωση μουσουλμάνων φονταμενταλιστών στο Λονδίνο)

Το ίδιο το Κοράνι δίνει τη απαραίτητη βάση για την ανάπτυξη του ριζοσπαστικού Ισλάμ με τις αναφορές του ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι να κυριαρχήσει η δικαιοσύνη (η ισλαμική εννοείται) και η πίστη στο μόνο θεό. (κεφ.  2)

Στο κεφάλαιο του Κορανίου με τίτλο “Τα λάφυρα” αναφέρεται ότι ο πόλεμος θα συνεχιστεί “έως ότου παύσει ο πειρασμός και δε θα υπαρχει άλλη θρησκεία εκτός από την του μοναδικού θεού” (Νικολακάκης, 85) Οι ριζοσπάστες μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ήρθε η ώρα τους ώστε, βασισμένοι στο Κοράνι, να εξισλαμίσουν τον δυτικό κόσμο. Ο Κουντμπ γράφει: “Σήμερα όλος ο κόσμος ζει σε μια κατάσταση ζαχιλίγια (προ-ισλαμικής άγνοιας)… Εμείς, χωρίς καμιά αμφιβολία, γνωρίζουμε κάτι το εντελώς καινούργιο που η ανθρωπότητα αγνοεί και δεν μπορεί να κατασκευάσει! Και αυτό το καινούργιο θα πρέπει να συγκεκριμενοποιηθεί στηνπράξη… Πώς όμως θα αρχίσουμε αυτή την ισλαμική ανάσταση; Θα πρέπει μια πρωτοπορία να αποφασίσει να προχωρήσει μέσα στη ζαχιλίγια που βασιλεύει πάνω σε ολόκληρη τη γη…” 

Η αντιμετώπιση των Δυτικών όχι μόνο ως απίστων αλλά και ως εκμεταλλευτών του μουσουλμανικού κόσμου δεν αποτελεί μόνο προσέγγιση των ριζοσπαστών. Για παράδειγμα, Ο Σεϊχης Χαϊρί, που διαμένει στην Αγγλία, και θεωρείται ήπιων τόνων μουσουλμάνος ακτιβιστής γράφει: “Το δεύτερο ήμισυ του εικοστού αιώνα, όλα του μουσουλμανικά εδάφη είχαν περάσει κάτω από την αρπάγη αόρατων κερδοσκοπικών ελέγχων των Δυτικών και προσφάτως, των Ιαπωνικών πολυεθνικών και πολυπρόσωπων οικονομικών υπηρεσιών, των οποίων τα κέντρα διοίκησης βρίσκονταν στη Γουόλ Στρίτ, στο Λονδίνο, στο Τόκιο και στη Φρανκφούρτη.”

Σοβαρή ώθηση στη διάδοση των ριζοσπαστικών ιδεών έδωσε η ισλαμική επανάσταση στο Ιράν και ο ακραίος λόγος του Χομεϊνί, ο οποίος στα τέλη του Μαρτίου του 1989, λίγο πριν το θάνατό του δήλωνε: “Ο Αλλάχ μας κατέστησε υπεύθυνους για την υπεράσπιση του Ισλάμ και οφείλουμε να ακολουθήσουμε τους κανόνες του τζιχάντ, επειδή η Ανατολή και η Δύση θέλουν να στερήσουν από τους μουσουλμάνους τις ελευθερίες τους.”

…………………………..

…………………………..

65 comments so far

  1. […] Το ζήτημα αυτό με είχε απασχολήσει και παλιότερα, στο πλαίσιο της συγγραφής του βιβλίου Έλληνες του Πόντου. Η γενοκτονία απ’ τον τουρκικό εθνικισμό. Εκεί αναπόφευκτα, κατά την περιγραφή των συνθηκών περί τον μεσαιωνικό ελληνισμό, είχα συναντήσει το ισλάμ κατά την εποχή της βίαιης εξάπλωσής του στο χώρο της τότε καθ’ ημάς Ανατολης. Τα δημοσιευμένα κείμενα στην έκδοση εκείνη, μαζί με κάποια αδημοσίευτα στοιχεία αναρτήθηκε παλιότερα στο μπλογκ.  […]

  2. […] Το πολυπαραγοντικό ζήτημα της σχέσης των Ελλήνων με το ισλάμ  με είχε απασχολήσει και παλιότερα, στο πλαίσιο της συγγραφής του βιβλίου Έλληνες του Πόντου. Η γενοκτονία απ’ τον τουρκικό εθνικισμό. Εκεί αναπόφευκτα, κατά την περιγραφή των συνθηκών για το μεσαιωνικό ελληνισμό, είχα συναντήσει το ισλάμ κατά την εποχή της βίαιης εξάπλωσής του στο χώρο της τότε καθ’ ημάς Ανατολης. Τα δημοσιευμένα κείμενα στην έκδοση εκείνη, μαζί με κάποια αδημοσίευτα στοιχεία είναι αναρτημένα στο μπλογκ… […]

  3. […]  -εμείς και το ισλάμ […]

  4. […] 1996 -πέντε χρόνια πριν τη μοιραία επίθεση των εξτρεμιστών μουσουλμάνων-  βρέθηκα στη Νέα Υόρκη για ένα συνέδριο σχετικό με τη […]

  5. Rumi on

    On Oct 28, 2011, «Hellenic League of America, HLA» wrote:

    FOR IMMEDIATE RELEASE – October 28, 2011

    The Hellenic League of America releases the following article written by HLA activist, Alex Aliferis. In the same manner, in which we said no to occupation, fascism and enslavement of our nation, we must once against harness the Greek spirit to reject the infiltration of our beloved community by Islamic forces, which plot to, subdue us through the illusion of ‘peace’ and ‘interfaith dialogue’.
    >
    >
    > The Greek Orthodox Church of America and its ignorance towards the Radical pro-Turkish Gulen Movement
    >
    > By Alex Aliferis
    >
    > Unbeknownst to many within the Greek-American community Turkish Islamists has been able to infiltrate and manipulate the leadership of the Greek Orthodox Church of America.
    >
    > Just who are these Turkish Islamists? Fethullah Gulen, founder of the Gulen Movement, was born in 1941 in the village of Korucuk near Erzurum in Turkey. In 1959, with only a grade school education, he was able to obtain a preacher’s license in Edirne, Turkey and by 1966; held a religious post in Smyrna, Turkey.
    >
    > On the surface, his message was one of peace, social justice, and theoretical naturalism, however, secretly he promoted an Islamic agenda in hopes of establishing Islamic rule in Turkey. A message, which would attract the current Prime Minister of Turkey, Erdogan, who is a devote follower of the Gulen Movement. In late 1990’s Gulen would be exiled from Turkey during a time of immense political instability, as Radical Islamic Prime Minister Erbakan was overthrown by the Turkish Military.

    As a result, Gulen, moved to the United States and settled in Pennsylvania, in a remote area of 26 acres where he constructed the headquarters of his movement. Now firmly established in the United States, Gulen, continued to use such warm sounding buzz words as ‘social justice’, ‘peace’, ‘interfaith’ and ‘dialogue’ to manipulate the American public and Greek-American community into believing he was a man of peace. However, the June 6, 2011 New York Times article, Charter Schools Tied to Turkey Grow in Texas” (http://www.nytimes.com/2011/06/07/education/07charter.html) reveals the true dark side of Gulen and his Turkish Islamic agenda

    > Currently, in the United States, there are 122 Gulen Charter Schools controlled by various Foundations throughout the country. In Arizona, these schools such as the Sonoran Science Academy operate under the Daisy Education Corporation. In the Chicago metropolitan area, these charter schools are found under the Niagara Foundation. These countless Gulen schools use various loopholes to bypass American immigration laws to import more Turkish nationals as teachers to the United States at a time when unemployment is running high for American teachers. In addition, they employ Turkish owned firms to supply these facilities with food, janitorial services and so on, employing not a single American.
    >
    > American parents, concerned with what their children are learning in these schools have begun to raise awareness of brainwashing they were unaware of inside these Gulen Charter Schools, such as the fact that these various schools are teaching their students Turkish and Islamic culture. Gulen calls these students the ‘Golden Generation’, in reference to his movement’s goal of restoring the glory days of the Ottoman Empire and the Islamic Caliphate. These Gulen Schools organize Turkish Olympiads, which display American children demonstrating their Turkish skills: reading, singing, dancing in Turkish. There are currently 9 of these elaborate productions throughout the United States with the winners participating in the Gulen International Turkish Olympiad in Istanbul, Turkey. The last such production was held June 15-30th and had over 700 ‘Golden Generation’ students representing over 100 countries.
    >
    > Gulen, a master of deception, represents himself as a man of peace and interfaith dialogue, deceiving those who do not know him or his various groups. According to Stratfor Global Intelligence’s Special Report dated Aug 23, 2010, entitled ‘Islam Secularism and the Battle for Turkey’s future’, we are informed that, “In Turkey, the Gulen Movement follows a determined agenda that aims to replace the Kemalist elite and transform Turkey into a more religiously conservative society. Outside Turkey, Gulen presents itself as a multifaith global organization working to bring business, religious leaders, politicians, journalists and average citizens together. Whatever its public relations moves, the Gulen movement is at best just one more player jockeying for power in Turkey”.
    >
    > A prime example of how the Gulen movement operates in the United States is the Rumi Forum, which is based out of Washington D.C. and promotes a pro-Turkish agenda as it lobbies and promotes Turkish interests. Gulen has been the honorary President of this organization since 1999. Located in the same building as the American Enterprise Institute, the Rumi Forum organizes Congressional Ramadan Iftar Dinners in the name of ‘interfaith’, ‘peace’, and ‘dialogue’. At its second Ramadan Iftar Dinner in 2007, Archbishop Dimitrios was a guest speaker. (http://www.rumiforum.org/iftars-dinners/2nd-congressional-ramadan-iftar-dinner.html)
    >
    > According to the Rumi Forum’s website, Archbishop Dimitrios expressed respect for Gulen. His speech focused on the state of human relations in our day. “Many misunderstandings have to do with lack of knowledge. You fight against something you do not know, if you know you might change your opinion and stop fighting and become friends”, His Eminence said. Praising the technology packed in small devices and showing the audience as an example his iPhone, Dimitrios said, “While technology goes that far, where is the iPhone of human relations? As religious leaders, we have to compete with technology and produce the device of human connectedness and love”. Dimitrios shared with the multi-faith crowd his vision of mutual respect as a basis for a successful interfaith dialogue.
    >
    > Ekmeleddin Ihsanoglu, the Secretary General of the Organization of Islamic Conference, made the keynote speech that year at the U.S. Congress, in which he stressed the need to energize interfaith dialogue. Professor Ihsanglu said that any terrorist or radical cannot represent Islam. Ihsanglu pointed out that Islam was not a religion of violence and expressed concern about the rising sentiment of islamophobia around the globe. “Extremists exist in all religious traditions. Sometimes extremists have spoken on behalf of Islam”, he stated. Noting that President Bush had recently announced his intention to nominate a special envoy to the OIC, Prof. Ihsanoglu said that this appointment would set up a direct linkage between America and the only official representative of the Muslim world, the OIC also stated that the OIC looked forward to cooperating with the Presidential envoy. He went on to say, “What we really need is to have a more comprehensive framework, which I call historic reconciliation between Islam and Christianity, Islam and the West”. Ihsanoglu called upon representatives of all faiths to have an agenda for their interfaith dialogue to transform misconceptions to mutual respect.
    >
    > The problem with this, however, is that the Rumi Forum is a Turkish Lobby group that holds lectures promoting Turkey and an Islamic Agenda in the United States. The Rumi Forum Executive Director, Ali Yurtsever, sided with the Turkish Coalition of America in denying the Armenian Genocide, so much for ‘peace’ and ‘interfaith dialogue’. In 2007, Yurtsever attended a congressional hearing on the Armenian Genocide resolution to lobby against it with other Turkish Nationalists. Of the numerous lectures, the Rumi Forum has organized on Islam and Turkey several topics include: “The Role of African Americans in Establishing Islam in America with Imam Vernon Fared” (Dec 22, 2010), “U.S.-Turkey; Model-Partnership for 21st century with Joshua Walker”(Nov 3, 2010), “What does Turkey mean to the West now?”(July 1, 2010), “Turkish-Armenian Relations: What’s New? With anti-Greek/Cyprus Omer Taspinar of the Brookings Institute”(March 31, 2010), “New Approaches in Turkish Foreign Policy by Dr. Erhan”(Oct 6, 2009), “U.S. Support of Turkey’s Accession to the EU”(July 18, 2009), and “Ottoman Empire, An Oasis for Refugees” (July 23, 2009). These lectures are conducted by pro-Turkish Congressmen such as Virginia Democrat Congressman James Moran and New Jersey Democrat Congressman Rush Holt.
    >
    > The Gulen movement has organized its Charter schools, foundations, and the Rumi Forum into the new Turkish-American Alliance based in Washington D.C. (http://www.turkicamericanalliance.org). Within this alliance, they include other associations such as Albanians, Bosnians, Azeris, Kyrgz American Association, and Balkan Turks. On June 27, 2011, the Turkish American Alliance held a lecture by the Turkish Ambassador to the United States, Namik Tan, called “Turkey in its region and beyond”.
    >
    > In 2010, the Gulen’s Niagara Foundation in Chicago awarded Bishop Demetrios of Mokissos with a special award. (http://www.youtube.com/user/niagarafoundation?blend=3&ob=5).
    >
    > According to the Bishop’s website, it says, “Named as “one of the twelve people to watch” by The Chicago Sun-Times (January 5, 2003), Bishop Demetrios has worked extensively to build bridges of understanding and improve relationships between Chicago’s Greek Orthodox Community with other local Orthodox bodies, as well as other Christian and non-Christian groups. His ecumenical and interfaith commitments are numerous, coalescing around areas of social justice and advocacy. To this end, in February of 2003, he co-founded a local initiative to improve relations between the Turkish and Greek communities in Chicago, culminating in his being named the recipient of the 2010 “Fethullah Gulen Award” from the Niagara Foundation, a Turkish/Muslim-American group in Chicago, inspired by Fethullah Gulen, a leading Turkish Muslim, advancing interfaith and intercultural dialogue.”
    >
    > This Islamist Turkish Nationalist movement has succeeded in fooling Church officials through various awards to Greek Orthodox Priests in an attempt to neutralize the Greek-American community through the Greek Orthodox Church of America. It is up to those Greek Americans that have not fallen to the deceitful methods of the Gulen Movement to approach Archbishop Dimitrios and other Church officials to warn them about Gulen and his organizations. Organizations that seem to preach ‘peace’ yet lobby against the recognition of the Armenian Genocide and support the illegal Turkish military occupation of Cyprus.

  6. Ένας πολιτικός ψυχίατρος να εξηγήσει τι σημαίνει διζωνική ομοσπονδία
    06/03/2011 |

    Σάββας Ιακωβίδης

    Ο Παναγιώτης Ήφαιστος, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, αναλύει γιατί η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα είναι το μόνο στέρεο υπόβαθρο μιας λύσης στο Κυπριακό

    Αν εισέλθουμε μέσα στο τρελοκομείο της διζωνικής, όλοι σύντομα θα βρεθούμε σε πλήρη σύγκρουση και δεν θα έλθει κάποιος καλοκάγαθος Αλλάχ να διαιτητεύσει αλλά ο τουρκικός στρατός
    Με το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου αναδύονται ευκρινώς στην επιφάνεια οι ηγεμονικοί – επεκτατικοί στόχοι της Τουρκίας σε βάρος και του Ελληνισμού. Με το νέο βιβλίο του, «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες», προσδιορίζεται με σαφήνεια ότι οι πιστοί μουσουλμάνοι είναι ένας άλλος κόσμος, πολύ διαφορετικός, που καλούμαστε να τον γνωρίσουμε. Για να αποφύγουμε να τον υποστούμε. Ο Παν. Ήφαιστος επισημαίνει ότι ο μουσουλμανικός είναι ένας κόσμος θεοκρατικός. Αυτή είναι η πίστη τους. Δεν είναι η δική μας.

    Ο Παν. Ήφαιστος προειδοποιεί ότι, με βάση τις «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» του Νταβούτογλου, εμείς θα είμαστε μια μειονότητα μέσα στον μουσουλμανικό ωκεανό με έναν Τούρκο Χαλίφη, που θα κάνει το διαιτητή, αφού ο Αλλάχ δεν θα καταδέχεται να παρέμβει στη διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία για να βρίσκει λύσεις. Μετά την απόρριψη του φασιστικού σχεδίου Ανάν, η λύση του Κυπριακού είναι μόνο μία και καμία άλλη: Η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Δηλαδή, δημοκρατία και μόνο δημοκρατία. Πέραν τούτου, λέγει ο καθηγητής Ήφαιστος, τα υπόλοιπα είναι αυτοκτονικά τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους Τούρκους της Κύπρου. Διφορετικά θα εισέλθουμε σ’ ένα τρελοκομείο. Ο Παν. Ήφαιστος λέγει:

    Κατευναστικές πολιτικές

    Γιατί οι «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» του Νταβούτογλου είναι τόσο σημαντικό βιβλίο, που πρέπει να μελετηθεί από την ηγεσία του Ελληνισμού και δη τους σκεπτόμενους Έλληνες της Κύπρου; Γιατί όσα καταγράφει στο βιβλίο του αποτελούν απειλή για τον Ελληνισμό;

    Ως προς το τελευταίο θα άρχιζα με τη φράση του Περικλή: «ΜΑΛΛΟΝ ΓΑΡ ΠΕΦΟΒΗΜΑΙ ΤΑΣ ΟΙΚΕΙΑΣ ΗΜΩΝ ΑΜΑΡΤΙΑΣ Ή ΤΑΣ ΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΔΙΑΝΟΙΑΣ» – Περικλής Θουκυδίδου Α144 («Περισσότερο φοβούμαι τα δικά μας σφάλματα παρά τα σχέδια των εχθρών μας»). Και λυπάμαι να πω ότι υπό αυτό το πρίσμα ο Νταβούτογλου συνιστά μικρότερη απειλή από τις κατευναστικές πολιτικές των πολιτικών ηγεσιών των δύο μεγάλων κομμάτων της Κύπρου. Βασικά, κανείς δεν μας υποχρεώνει να πούμε ναι στον αυτοχειριασμό μας. Και η διζωνική-δικοινοτική, όπου υπό την υψηλή εποπτεία της Τουρκίας θα επιχειρούμε να συγκροτήσουμε πολιτειακό βίο με ομοφωνία σε φυλετική-ρατσιστική βάση, είναι πρωτάκουστο.

    Δεν στέκομαι στο τι δέχθηκε ο Μακάριος πριν από τέσσερις δεκαετίες και πάει λέγοντας, καθότι αυτά έχουν αναλυθεί εκτενώς και από τις στήλες της εφημερίδας σας. Μόνο και μόνο αυτά πάντως, δείχνουν πολιτικοπνευματικό αδιέξοδο αλλά και έλλειμμα συνειδητοποίησης ότι αν συνεχίσουμε στην ίδια τροχιά, θα καταπέσουμε στην άβυσσο. Το βιβλίο «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» είναι ίσως πιο σημαντικό από το «Στρατηγικό βάθος, η διεθνής θέση της Τουρκίας». Με την έννοια ότι, ενώ στο τελευταίο απροκάλυπτα και απερίφραστα απειλούμαστε στη βάση ηγεμονικών και επεκτατικών αξιώσεων, στο «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» προσδιορίζεται με σαφήνεια και καθαρότητα ότι οι πιστοί μουσουλμάνοι είναι ένας άλλος κόσμος, πολύ διαφορετικός.

    Ισλαμική κοσμοθεωρία: Ένας άλλος κόσμος; Τι εννοείτε;

    Ο πραγματικά ενδιαφερόμενος να καταλάβει την ισλαμική κοσμοθεωρία και το πραγματικό βάθος του νεο-Οθωμανικού δόγματος, θα πρέπει να διαβάσει ένα κατά τα άλλα ευανάγνωστο και εξαιρετικά σημαντικό κείμενο όχι μόνο για μάς αλλά και για τον καθένα, που θέλει να κατανοήσει τη μουσουλμανική πίστη.

    Κατά πρώτον και ανεξαρτήτως επιστημονικών ελέγχων για ζητήματα θεολογίας, πολιτικής θεωρίας -για τη μεθερμηνεία του Αριστοτέλη, για παράδειγμα, που θεωρώ λανθασμένη ή καλύτερα εκλογικευμένη- και συγκριτικής ιστορίας των ιδεών, το βιβλίο είναι ένα σημαντικό κείμενο ανάλυσης όχι μόνο της Ισλαμικής κοσμοθεωρίας αλλά και της Δυτικής κοσμοθεωρίας. Στέκομαι, όμως, στην πρώτη καθότι τη Δυτική κοσμοθεωρία αναλύει πολύ πιο εμπεριστατωμένα ο Παναγιώτης Κονδύλης. Ο Νταβούτογλου, όμως, γνωρίζει αρκετά.

    Δηλαδή, τι αναλύει που μας ενδιαφέρει;

    Το δεύτερο που θα ήθελα να πω, ακριβώς, είναι ότι δεν έχω διαβάσει πιο κατανοητό κείμενο για τους μουσουλμάνους. Το «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» δεν είναι μόνο το πνευματικό και κοσμοθεωρητικό υπόστρωμα του νεο-Οθωμανισμού όπως αναπτύχθηκε μετέπειτα με κύριο ύστερο εκφραστή του, τον Αχμέτ Νταβούτογλου. Είναι, επίσης, και ένα σημαντικό βιβλίο για τον ισλαμικό κόσμο. Προσέξτε με τι ακρίβεια ορίζει την Ισλαμική κοσμοθεωρία:

    «Ισλαμική κοσμοθεωρία είναι η τελική συναίνεση πάνω σε τρία θεμελιώδη δόγματα του Ισλάμ, δηλαδή την πίστη στην ενότητα του Αλλάχ (οντολογική αρχή), την πίστη στην προφητεία (επιστημολογική αρχή) και την πίστη στη μετά θάνατον ζωή (εσχατολογική αρχή). Αυτές οι διαστάσεις καθορίζουν και το αξιολογικό πλαίσιο της ισλαμικής κοινωνικής σκέψης. Η γνώση της οντολογικής σχέσης του ανθρώπου με τον Αλλάχ είναι η θεμελιώδης ουσία του ισλαμικού τρόπου πίστης, σκέψης και ζωής».

    Δεν θα είναι βιώσιμη μια διζωνική κρατική οργάνωση της Κύπρου

    Μετά την ανάγνωση αυτού του βιβλίου, όταν προσπαθώ να συναρτώ τα πολιτικά δρώμενα με το Ισλάμ, όπως για παράδειγμα τώρα στη Μέση Ανατολή, ξέρω πολύ καλά το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί: «Πόσοι πιστοί και πόσο πιστοί είναι οι πολίτες μουσουλμάνοι».

    Το τρίτο που θα ήθελα να τονίσω, ακριβώς, είναι ότι το ίδιο ακριβώς ερώτημα θα πρέπει να θέσουμε και στην περίπτωση της Κύπρου. Όχι ότι υπάρχει κάποια ελπίδα να είναι βιώσιμη μια οποιαδήποτε διζωνική κρατική οργάνωση σε οποιαδήποτε εθνική ή διζωνική βάση. Μεταξύ δυτικών οποιουδήποτε είδους και μουσουλμάνων, όμως, είναι κυριολεκτικά τρέλα και πολιτικός σαδομαζοχισμός να προσπαθείς να αποφασίσεις ομόφωνα σε εθνική, φυλετική και θρησκευτική βάση. Θα πρέπει να αναζητήσουμε, πλέον, εκτιμώ, πολιτικό ψυχίατρο για να μας εξηγήσει τι σημαίνει διζωνική-δικοινοτική δύο ισότιμων συνιστώντων κρατιδίων.

    Και αν βρεθεί κάποιος που θα πει εμείς και εμείς (οι επαναπροσεγγιστές στυλ UNOPS και Ντε Σότο) θα είμαστε το ένα ή το άλλο, θα πρέπει να μας εξηγήσουν τους λόγους, για τους οποίους κανένα κράτος, αν και όλα διαθέτουν εσωτερικά άλλες εθνότητες, δεν συγκροτείται με όρους διζωνικής-δικοινοτικής, αποτελούμενης από ισότιμα κρατίδια.

    Πώς διαπιστώνεται μέσα από το «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες» ότι μια δικοινοτική-διζωνική θα οδηγήσει σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα;

    Είναι ένας άλλος κόσμος, σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης υπόστασης και της πολιτικής οργάνωσης. Αφού κάνω σαφές ότι τρέφω μεγάλο σεβασμό στην πίστη όλων των θρησκευτικών δογμάτων -και ότι έχω κυριολεκτικά εντυπωσιαστεί από το οντολογικό βάθος της ισλαμικής πίστης- ως πολιτικός επιστήμονας οφείλω να κάνω σαφές το αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, είναι ένα πράγμα σε ένα κράτος τα διάφορα άτομα και οι διάφορες ομάδες που συμμετέχουν στον κοινό βίο να προσπαθούν να προσδιορίσουν τον κοινό κατ’ αλήθειαν βίο, για να συγκροτήσουν την κοινή τους πολιτεία σύμφωνα με τη συγκλίνουσα ανθρωπολογική τους ετερότητα (όπως συμβαίνει με κάθε έθνος), και άλλο δύο ομάδες πολιτών να έχουν μεταξύ τους δύο διαφορετικές και ασύμβατες αλήθειες.

    Θα το περιέγραφα ως εξής: Η δυτική ή χριστιανική αλήθεια κινείται μέσα σε ένα αεροπλάνο σε κάποιο ύψος. Αντίστροφά της κινείται η ισλαμική αλήθεια που όχι μόνο είναι αντίθετα προσανατολισμένη αλλά το ύψος της, επιπλέον, είναι τόσο υψηλό, που φτάνει μέχρι τον ουρανό, εκεί όπου είναι ο Προφήτης. Και αυτή για τους πιστούς είναι η μόνη αλήθεια που ορίζει τη ζωή τους, την πολιτική τους και τη συμπεριφορά τους.

    Κινέζικα και αλαμπουρνέζικα

    Επειδή ακριβώς σέβομαι αυτήν την πίστη αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω πώς θα συμβιώσει σε ένα κρατίδιο δύο αντίθετων συνιστωσών, που θα αποφασίζουν ομόφωνα, πολύ σοβαρά θα συμβούλευα τους Ανανικούς διζωνιστές να ορίζουν όχι επιτροπές διαιτησίας αλλά αν δεν μπορούν να έχουν τον «καλύτερο από όλους τους κριτές, που είναι ο Αλλάχ», τουλάχιστον μεθερμηνευτές τους. Βέβαια άκρη όσον αφορά τη διαβίωση του κράτους ποτέ δεν θα βρεθεί γιατί αυτοί θα μιλούν κινέζικα και εμείς αλαμπουρνέζικα. Πρέπει κάποιος να χαρίσει ένα βιβλίο σε όλους τους Κυπρίους ή τουλάχιστον σε αυτούς που θέλουν να είναι ηγέτες.

    Γιατί;

    Επειδή ακριβώς αυτός ο άλλος κόσμος, ο Ισλαμικός, είναι κάτι που στο πλαίσιο ενός κράτους ούτε ξέρουμε ούτε μπορούμε να μάθουμε. Ο κόσμος αυτός είναι αυστηρά θεοκεντρικός. Ο Νταβούτογλου με έπεισε ότι δεν είναι κατ’ ανάγκην και θεοκρατικός (αυτός δεν λέει, δεν μπορεί να είναι θεοκρατικό το Ισλάμ). Πλην Θεός, άνθρωπος, ηθική, πολιτική, νόμος, κοινωνικοπολιτική οργάνωση και κοινωνικοοικονομική οργάνωση είναι ένα και το αυτό. Αυτή είναι η πίστη τους. Δεν είναι, όμως, η δική μας.

    Ο Αλλάχ και ο Χαλίφης

    Ο ισλαμισμός προϋποθέτει μια ενιαία και αδιαίρετη οντολογία, όπως εξηγεί ο Νταβούτογλου, και καμιά αλήθεια δεν υπάρχει πλην αυτή του Προφήτη. Η δική μας λογική «δεν περπατά» και παντρεμένοι μαζί τους πολιτικά θα έχουμε πάντα αδιέξοδο. Διαβάστε τον ακέραιο και ακριβή λόγο του Νταβούτογλου: «Η ισλαμική κοσμοθεωρία που περιλαμβάνει τα πάντα, κοσμοθεωρία που είναι πλήρως εναλλακτική της δυτικής κοσμοθεωρίας και όχι συμπληρωματική της, παρέχει επαρκή θεωρητικά και αντιληπτικά εργαλεία για μια τέτοια προσπάθεια».

    Βέβαια, για να διασκεδάσω την αφέλεια ή πονηριά κάποιων παρασυρμένων στις επαναπροσεγγιστικές γελοιότητες, μπορούμε να κτίσουμε μια βιώσιμη πολιτεία μόνο άμα έχουμε τον Αλλάχ επί τόπου ή τουλάχιστον έναν Χαλίφη. Δεν κάνω αστείο, απλώς διάβασα το «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες». Όταν, πλέον, εμείς θα είμαστε μειονότητες μέσα στον μουσουλμανικό ωκεανό, θα έχουμε και κάποιον Τούρκο, ενδεχομένως, Χαλίφη, που θα κάνει το διαιτητή μιας και υποθέτω ο Αλλάχ δεν θα καταδέχεται να παρέμβει στη διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία για να βρίσκει λύσεις.

    Μόνη λύση η διεθνής και η ευρωπαϊκή νομιμότητα

    Αν δεν υπάρχει δυνατότητα διζωνικής-δικοινοτικής λύσης τι εισηγείστε;

    Δεν είμαι πολιτικός αλλά ακαδημαϊκός. Πρακτικές λύσεις δεν μπορώ να δώσω. Μέσα από τον ακαδημαϊκό λόγο, όμως, μόνο για προσανατολισμούς μπορώ να μιλήσω. Αυτό έκανα και στο παρελθόν με την ένταξη στην ΕΕ, τον ενιαίο αμυντικό χώρο και την αντίκρουση του φασιστικού σχεδίου Ανάν. Πριν από δύο δεκαετίες, θα ενθυμείστε, μαζί με μερικούς φίλους στην «Κίνηση για την Ευρώπη» πρωτοστατήσαμε στον αγώνα διάνοιξης προοπτικών στον ορίζοντα της Ε.Ε. Ξέρουμε όλοι ποιοι μποϊκόταραν την υποβολή αίτησης ένταξης, την αμυντική μας ενίσχυση για να καταστεί δυνατή η ένταξη μετά την καταναγκαστική υποβολή αίτησης λόγω πιέσεων της κυπριακής κοινωνίας. Για το θέμα αυτό έγραψα πολλά βιβλία, δοκίμια και εκατοντάδες επιφυλλίδες. Τα ενθυμείστε. Τελικά, όταν η Κύπρος εντάχθηκε και διανοίχθηκαν κάποιες προοπτικές, η βιώσιμη λύση δολοφονήθηκε προγραμματικά από τα γεράκια των ιμπεριαλιστικών παρασκηνίων και των αξιοθρήνητων εγχώριων υπηρετών του φασιστικού σχεδίου Ανάν. Έκτοτε δεν εκμεταλλευτήκαμε το γεγονός της ένταξης. Δεν ζητάμε την εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομιμότητας. Μυστήριο, αλλά αληθινό.

    Η βιώσιμη λύση, εντούτοις, μπορεί να είναι μόνο μια και καμιά άλλη: Η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα και εκτέθηκε στην έκθεση εμπειρογνωμόνων του διεθνούς πάνελ επιστημόνων, στο οποίο συμμετείχα. Δηλαδή, δημοκρατία και μόνο δημοκρατία. Πέραν τούτου τα υπόλοιπα είναι αυτοκτονικά τόσο για εμάς όσο και για τους Τουρκοκυπρίους. Αν εισέλθουμε μέσα σε ένα τέτοιο τρελοκομείο, όλοι σύντομα θα βρεθούμε σε πλήρη σύγκρουση και δεν θα έλθει κάποιος καλοκάγαθος Αλλάχ να διαιτητεύσει αλλά ο τουρκικός στρατός. Και ο Νταβούτογλου στο άλλο βιβλίο του λέει ξεκάθαρα τι θέλουν οι νεο-οθωμανοί ισλαμιστές ηγέτες: Πλήρη έλεγχο.

    Δεν νομίζω πως θα μείνει οποιοσδήποτε Έλληνας στην Κύπρο. Κάποιοι, βέβαια, ενδέχεται να αλλαξοπιστήσουν όπως συχνά συνέβαινε στο παρελθόν σε ανάλογες περιστάσεις. Ήδη κάποια ασυνάρτητα λόγια αυτήν την ενδόμυχη τάση δείχνουν. Ας διαβάσουν, όμως, πολύ προσεκτικά το «Εναλλακτικές Κοσμοθεωρίες». Θα καταλάβουν αμέσως τι σημαίνει θεοκεντρική αυτοαντίληψη των πάντων. Δεν αποκλείω και να τους αρέσει ο θεοκεντρισμός αν και τώρα άθεοι το παίζουν. Ας το διαβάσουν, όμως, διά παν ενδεχόμενο (γι’ αυτούς). Ίσως αλλάξουν γνώμη και γλιτώσουν οι υπόλοιποι Κύπριοι.

    Και τι κάνουμε, εν τέλει;

    Οτιδήποτε άλλο εκτός μιας μη βιώσιμης λύσης. Στη χειρότερη περίπτωση θα περιμένουμε. Ακούραστα να προτείνουμε στους σύνοικούς μας μια βιώσιμη λύση. Αν δεν έλθει, δεν θα χάσουμε τη διζωνική-δικοινοτική. Θα γλιτώσουμε από αυτήν. Υπάρχουν μύριοι τρόποι πολιτισμικής, θρησκευτικής και άλλης αποκέντρωσης και συγκρότησης ενός βιώσιμου κράτους. Μόνο ενιαίο κράτος, όμως, μπορεί να είναι βιώσιμο, και ασφαλώς χωρίς ξένους στρατούς και εγγυήσεις. Τα υπόλοιπα είναι αυτοκτονικές εκλογικεύσεις.

    Αξιώσεις ισχύος με ισλαμικό μανδύα

    Ποιες είναι οι προοπτικές επιτυχίας του νεο-Οθωμανισμού;

    Σχεδόν καμιά. Γι’ αυτό μάλλον εμείς θα είμαστε το πρώτο και τελευταίο θύμα αν δεχθούμε τα τουρκικά δεσμά. Οι νεο-Οθωμανοί κινούνται πάνω στο εθνοκρατοκεντρικό ναρκοπέδιο, όπου τα μουσουλμανικοί έθνη έχουν πλέον αποκτήσει δική τους κρατική και ή εθνοκρατική συνείδηση. Ό,τι κάνει ο Ερντογάν αργά ή γρήγορα θα προσκρούσει. Οι Τούρκοι, για να είμαι ειλικρινής, δεν έχουν και πολλές άλλες εναλλακτικές πορείες. Ο νεο-Οθωμανισμός είναι και μια προσπάθεια να συσπειρώσουν τα άλλα μουσουλμανικά έθνη στο εσωτερικό τους και κυρίως τους Κούρδους.

    Ερείσματα αναζητούν, επίσης, οι Τούρκοι, με το να μεταμφιέζουν τις αξιώσεις ισχύος με ισλαμικό μανδύα. Βέβαια, ως διεθνολόγος οφείλω να μην υποτιμώ το πόσα ερείσματα θα αποκτήσουν αν κινηθούν προσεκτικά. Κυρίως αν εμείς λυγίσουμε. Τα γυρίσματα και τα πισωγυρίσματα της διεθνούς πολιτικής είναι πάντα πολλά, ο τολμηρός πάντοτε κατορθώνει όταν αξιώνει αυτό που μπορεί και όταν οι αδύναμοι υποχωρούν και προσαρμόζονται. Οι υπόλοιπες δυνάμεις, επιπλέον, έχουν τα δικά τους προβλήματα και αντιθέσεις. Και ο Νταβούτογλου είναι, τελικά, ένας πολύ πονηρός διπλωμάτης. Μεγάλα βέβαια και τα εσωτερικά προβλήματα. Σχοινοβατούν, ακροβατούν, απειλούν και προπετώς απαιτούν τα πάντα και εμείς κοιτάμε περιδεείς, αντί να τους αποστραφούμε, να δυναμώσουμε την εθνικής μας υπόσταση και να επιζητήσουμε συμμαχίες. Κατ’ ελάχιστον, όπως ήδη ανέφερα, ας περιμένουμε τουλάχιστον. Ας λέμε διαρκώς όχι. Όλα τα άλλα είναι χειρότερα ενώ ποτέ δεν ξέρεις τι φέρνει το μέλλον.

    http://www.sigmalive.com/simerini/politics/interviews/363415

  7. rafailidis on

    Οι Αρχάγγελοι στο μουσουλμανισμό είναι τέσσερις, όπως και στον ιουδαϊσμό. Ο χριστιανισμός τους περιορίζει σε δύο, τον Μιχαήλ, που όπως και στις δυο άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες είναι ο προϊστά­μενος των φυσικών φαινομένων και το δεξί χέρι του Θεού, και τον Γαβριήλ, που είναι ο αγγελιοφόρος του Θεού, αλλά μόνο για τα καλά νέα. Ο Αζραήλ του ιουδαϊσμού και του μουσουλμανισμού εί­ναι ο κακός αγγελιοφόρος του Θεού, που η κύρια δουλειά του εί­ναι να χωρίζει την ψυχή απ” το σώμα όταν αυτή δεν ξεκολλάει εύκολα. Ο Ισραφήλ είναι αυτός που τοποθετεί την ψυχή στο σώμα. Διότι στους μουσουλμάνους η ψυχή δεν μπαίνει στο σώμα αυτόμα­τα τη στιγμή της σύλληψης, μπαίνει την 120ή μέρα της κυοφορίας, τον τέταρτο μήνα. Γι” αυτό και η έκτρωση επιτρέπεται στους μου­σουλμάνους τους τέσσερις πρώτους μήνες της κυήσεως, όταν το έμβρυο είναι ακόμα άψυχο.
    Φυσικά, η αντισύλληψη απαγορεύεται αυστηρά. Αλλά κι εδώ οι πάντα πραχτικοί μουσουλμάνοι βρήκαν την εύκολη λύση. Το α­ντισυλληπτικό σεξ με τη σύζυγο, από οπή άγονη εκ κατασκευής, όχι μόνο επιτρέπεται, αλλά και επιβάλλεται τις γόνιμες μέρες του κύ­κλου. Το περίφημο «μουσουλμανικό δίκαιο» αφορά κυρίως τις γυναίκες. Αλλά και τους ομοφυλόφιλους άνδρες. Ο καλός μουσουλ­μάνος δεν επιτρέπεται να είναι ομοφυλόφιλος, επιτρέπεται όμως να «περιποιείται» μη μουσουλμάνους ομοφυλόφιλους. Καταλάβατε τώ­ρα γιατί ταξιδεύουν συχνά σε μουσουλμανικές χώρες οι ευρωπαίοι ο­μοφυλόφιλοι; Έτσι βγήκε το πουστρόνομα στους Εγγλέζους. Από στατιστικής απόψεως η Αγγλία έχει το ίδιο ποσοστό ομοφυ­λοφίλων με τα άλλα κράτη. Επειδή όμως σαν αποικιοκράτες οι Αγγλοι έζησαν πολλά χρόνια ανάμεσα σε πρόθυμους μουσουλμά­νους, απόχτησαν κι αυτοί μουσουλμανικές κωλοσυνήθειες, που τις εφάρμοσαν πρώτα στις γυναίκες τους για τους κλασικούς λόγους. Από τις γυναίκες τις μετέφεραν και στους άνδρες, εγκαινιάζοντας έτσι τις αμφισεξουαλικές σχέσεις. Το δίκαιο του ισχυροτέρου είναι ένα δίκαιο του κώλου.
    Έτσι και τα καταφέρεις και μπεις στο Αλ Τζανάτ, τον παρά­δεισο των μουσουλμάνων, τη βόλεψεςγια τα καλά απ” όλες τις α­πόψεις εκτός απ” την ερωτική.
    Ο μουσουλμανικός παράδεισος Αλ Τζανάτ

    Ο κάθε μακάριος μουσουλμάνος που μπήκε στην αιωνιότητα έχει κοντά του στον αιώνα τον άπα­ντα 72 γοητευτικές και πανέμορφες παρθένες, που λέγονται ουρί (houri). Τα ουρί του παραδείσου τα κάνουν όλα εκτός απ” το βα­σικό. Στον παράδεισο μπορείς να τρως και να πίνεις όσο θέλεις, αλλά δυστυχώς δεν μπορείς να κάνεις έρωτα. Δεν είναι νοητή η διαιώ­νιση του είδους εντός του παραδείσου. Πάντως τα ουρί μπορούν να σου κάνουν πράγματα που υποκαθιστούν πολύ αποτελεσματικά το σεξ. Άλλωστε ηδονή δεν δίνει μόνο το σεξ, δίνει και το χάδι.
    Στο μουσουλμανισμό η ύλη και το πνεύμα δεν χωρίζουν πο­τέ. Είναι τόσο απόλυτος αλλά και τόσο τεχνητός ο μουσουλμανι­κός μονισμός, που για να μην υποχρεωθούν οι μουσουλμάνοι να χωρίσουν το πνεύμα από την ύλη στην άλλη ζωή, μετέφεραν την ύλη και στην περιοχή του άυλου. Το αλ Τζανάτ, που στα αραβικά σημαίνει κήπος, είναι γεμάτος από υλικά αγαθά. Όποιος κατα­λάβει πώς τα πνεύματα κολλούν πάνω σ” αυτά τα υλικά αγαθά μέσα στο μουσουλμανικό παράδεισο, δεν μπορεί παρά να είναι είτε σοφός είτε τρελός είτε μουσουλμάνος. Πάντως είναι πιο λογικός ο μουσουλμανικός παράδεισος απ” τον άλλο, το δικό μας, όπου τα πνεύματα ναι μεν δεν χάνουν τη σωματική τους μορφή, όμως δεν έχουν ανάγκη από τίποτα το υλικό, ούτε καν από καρέκλες για να ακουμπάει κάπου κάπου η μορφή, ώστε ν” αλλάζει σχήμα, έτσι για αισθητική ποικιλία.
    Μιλάμε βέβαια για τη λαϊκή εκδοχή του παραδείσου και της κολάσεως. Γιατί στη σοβαρή θεολογική άποψη, τόσο ο μουσουλμανι­κός όσο και ο χριστιανικός παράδεισος είναι ακριβώς ίδιοι, αφού δεν έχουν καμιά σχέση με την ύλη, αλλά ούτε με χονδροειδείς μορ­φές ενέργειας σαν τη μηχανική και σαν τη θερμική. Και στις δυο θρη­σκείες, καθώς και στη μητρική τους, τον ιουδαϊσμό, ο παράδεισος είναι «άκτιστο φως» και η κόλαση «άκτιστο σκότος». Πρόκειται για φως και σκοτάδι που δεν φανερώθηκαν ακόμα στην περιοχή του κτιστού κόσμου, αυτού δηλαδή που έχτισε ο Θεός.Klεπειδή το σκοτάδι, ακόμα κι αν φανερωθεί, θα παραμείνει σκοτάδι και συνεπώς κανείς δεν θα το δει, αυτό που θα γίνει αντιληπτό στη «Δευτέρα Παρουσία», που υπάρχει και στο μουσουλμανισμό, είναι οι μορφές «των δικαίων», οι μορφοποιημένες διά του φωτός ψυ­χές, που δεν θα έχουν τίποτα το υλικό πάνω τους. Αντε όμως να πεις στον αγράμματο και φοβισμένο πιστό πως ο παράδεισος και η κόλα­ση είναι άκτιστο φως και άκτιστο σκότος αντιστοίχως, και να μην την κοπανήσει. Η λαϊκή εκδοχή του παραδείσου και της κολάσεως εί­ναι ένας χυδαίος υλισμός ενδεδυμένος με ψευδέστατη πνευματικό­τητα. Αλλά οι θεολόγοι δεν τολμούν να το πουν στους πιστούς. Καλά καλά δεν τολμούν να το πουν ούτε στους εαυτούς τους. Βλέπεις, θέλουν κι αυτοί σώνει και καλά να ζήσουν αιωνίως, αν είναι δυνα­τό με τρόπους όσο γίνεται πλησιέστερους σ” αυτούς που γνωρίζουν. Η αιώνια ζωή με τη μορφή φωτός δεν τους κάνει. Βλέπεις, αν γί­νεις φως, θα μπλέξεις με τα φώτα των άλλων μακαρίων, ενώ όλα μαζί τα φώτα του ακτίστου κόσμου θα μπλέξουν με το Υπέρτατο Θείον Φως, κι αυτό δεν συμφέρει καθόλου στο μίζερο, που θέλει να νιώθει «ο εαυτός του» στον αιώνα των αιώνων.
    Οι χριστιανοί θεολόγοι βρίσκονται σε δεινά μειονεκτική θέση έ­ναντι των ιουδαίων και των μουσουλμάνων θεολόγων όοον αφορά ένα πάρα πολύ λεπτό, από θεολογικής απόψεως, θέμα, στο οποίο οφείλουν να δώσουν μια απάντηση: γιατί ο Θεός δεν θα μπορούσε να κάνει ακριβώς αυτά που έκανε ο Υιός του, ο Χριστός, χωρίς να είναι ανάγκη να γεννηθεί από άνθρωπο; Είναι δυνατό ένας άνθρω­πος, έστω και πανάγιος, να γεννά το Θεό, που είναι το πιο καθα­ρό απ” τα καθαρά πνεύματα που θα μπορούσαν να υπάρξουν; Αν το πνεύμα προκύπτει απ” την ύλη, απ” το ανθρώπινο σώμα, ακόμα και στην περίπτωση που αυτό είναι πανάγιο, τότε το πνεύμα εί­ναι δημιούργημα της ύλης. Αλλά αυτό ακριβώς λέει και ο φιλοσοφικός υλισμός, πως το πνεύμα είναι δημιούργημα της ύλης και πως είναι αδύνατο να υπάρξει χωρίς αυτήν.
    Η Μαριολογία είναι ο πιο δύσκολος κλάδος της χριστιανικής θεο­λογίας. Τα περισσότερα και τα μεγαλύτερης αξίας θεολογικά ντοκτορά τα παίρνουν οι χριστιανοί θεολόγοι που βρίσκουν τα πιο σωστά από θεολογικής απόψεως επιχειρήματα για να τεκμηριώσουν την άποψη πως μια γυναίκα, η Παναγία (αγία στον υπέρτατο βαθμό, μέχρι το μη παρέκει που λέμε), γεννάει έναν Θεό, παρόλο που αυτός θα μπορούσε, έτσι απλά, να πηδήξει χωρίς αλεξίπτωτο στη γη και να σώσει τον κόσμο ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που θα τον ξανασώσει, αυτή τη φορά οριστικά, κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Θαύμα, λεν οι χριστιανοί θεολόγοι. Εντάξει, θαύμα. Το θαύμα που γίνεται κι από μόνο του είναι μια παράβαση κάποιου νόμου της φύσης. Και η φύση καμιά φορά παραβαίνει τους νόμους της, με την ίδια περίπου έννοια που η γραμματική παραβαίνει τους κανόνες της και δημιουργεί εξαιρέσεις. Αλλά γιατί ο Θεός να κάνει με τόσο περιπε­πλεγμένο τρόπο το μεγαλύτερο απ” τα θαύματά Του, τη γέννησή Του από άνθρωπο, ενώ θα μπορούσε να πετύχει τα ίδια με τη με­γαλύτερη θεϊκή οικονομία; Αυτά λεν οι μουσουλμάνοι θεολόγοι στους χριστιανούς θεολόγους και τους βγάζουν απ” τα ρούχα τους, ή τα ράσα τους. Όσο για μας, καθόμαστε και κοιτάμε τους θεολογικούς καβγάδες. Και περιμένουμε ήρεμα τον χωρίς ανάσταση θάνατο μας. Μη φοβάστε, μελλοθάνατοι. Σκεφτείτε πως είστε μελλοθάνατοι απ” τη στιγμή που γεννηθήκατε.

    Βασίλης Ραφαηλίδης
    Απόσπασμα από το βιβλίο του «Αραβες» Εκδόσεις το 21ου

  8. Κοίτα τους τζιχαντιστές που συγχάρηκαν τον Μέσι…

    Με τον Σενέρ Λεβέντ
    26/06/2014

    Κοιτάξτε την είδηση αυτή. Οι τζιχαντιστές, οι οποίοι έκαναν άνω κάτω το Ιράκ, δηλαδή η αιματηρή οργάνωση που ονομάζεται ISID, συγχάρηκε τον Μέσσι για το γκολ που πέτυχε κατά του Ιράν! Του στέλλουν το μήνυμα «έλα και εσύ να ενωθείς μαζί μας»! Μπράβο! Σημαίνει πως το κέφι τους καλά κρατεί. Κάνουν και χιούμορ. Βρίσκουν ευκαιρία από τις δολοφονίες και παρακολουθούν το Παγκόσμιο Κύπελλο στη Βραζιλία.

    Είδα άλλη μια φορά στο διαδίκτυο κάποιους που έπαιζαν ποδόσφαιρο με κομμένα ανθρώπινα κεφάλια. Φαινόταν να γλεντάνε, να είναι εύθυμοι! Γελούσαν δυνατά, χαχάνιζαν. Και από την άλλη αποκαλούσαν τους εαυτούς τους Μέσσι, Ρονάλτνο κλπ. Κλοτσούσαν τον άνθρωπο στα μάτια, στο στόμα, στο μέτωπο! Επιπλέον, δύο φωτογραφίες στο διαδίκτυο βρίσκονται πλάι-πλάι. Η μια από την Ευρώπη και η άλλη από το Ιράκ. Στην Ευρώπη ένας τροχονόμος σταμάτησε οχήματα που δημιούργησαν μια πολύ μακριά ουρά και άνοιγε δρόμο για χήνες που περνούσαν. Στο δε Ιράκ κυκλοφορούσαν ελεύθερα με κεφάλια ανθρώπων που έσφαξαν και κάρφωσαν πάνω σε ραβδιά. Ο τροχονόμος που άφηνε τις χήνες να περάσουν είναι χριστιανός. Ενώ εκείνος που έκανε σόου με τα κομμένα κεφάλια είναι μουσουλμάνος.

    Μας λένε ότι δεν είναι αυτό το πραγματικό Ισλάμ. Αν δεν είναι αυτό, τότε ποιο είναι; Πού είναι; Στη Σαουδική Αραβία, στο Ιράν, στο Κουβέιτ, στα Αραβικά Εμιράτα, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο, στο Μαρόκο, ή στην Αλγερία; Δείξτε μου μια χώρα παράδειγμα για το Ισλάμ. Να, εδώ δεν είναι έτσι, πέστε μου. Δεν σφάζουν με σπαθιά εδώ, δεν σκοτώνουν γυναίκες διά λιθοβολισμού, άνδρες και γυναίκες έχουν ίσα δικαιώματα, πέστε μου; Στο Κατάρ μήπως, στη Μαλαισία ή στο Πακιστάν; Στο Σουδάν ή στην Τυνησία; Πού είναι; Μόνο ένα μουσουλμανικό κράτος που δεν ήταν έτσι υπήρχε στον κόσμο αυτό. Η Τουρκία. Αλλά να που πάει και αυτή. Έχυσαν πετρέλαιο και ξέραναν τη ρίζα της κοσμικής δημοκρατίας. Μην εκπλαγείτε αν σύντομα απαγορεύσουν τέχνες όπως την όπερα και το μπαλέτο, αποκαλώντας τες εφεύρεση του διαβόλου.

    Όλα αυτά μόλυναν και εμάς στην Κύπρο προ πολλού. Αφανίζεται ο κοσμικός χαρακτήρας της κοινωνίας μας. Δεχόμαστε μια ισλαμική επίθεση. Τζαμιά, μαθήματα Κορανιού, μουσουλμανικές γιορτές και άλλα πολλά. Αρχίσαμε να μην αναγνωρίζουμε πλέον τους νέους που πηγαίνουν σε μαθήματα Κορανιού στα χωριά. Είδαμε ακόμα και εγγόνια που επέπληξαν τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους επειδή δεν κάνουν ναμάζι πέντε φορές την ημέρα. Και από την άλλη αυξάνεται ο ρόλος της θρησκείας εδώ με τη δράση ξένων δυνάμεων. Ο διάλογος των ιμάμηδων στο βορρά με τους παπάδες στο νότο. Δεν λέω να μην συνομιλούν, αλλά νομίζετε πως είναι πολύ ωφέλιμο να προβάλλεται η δομή στο νησί ως μια ορθόδοξη και μουσουλμανική δομή και να τονίζεται αυτό κάθε τόσο; Πώς τονίζεται αυτό στην Κύπρο, την ώρα που οι Ισλαμιστές οπαδοί του Σεριάτ (του ισλαμικού νόμου) γίνονται κυρίαρχοι στη Μέση Ανατολή και πνίγουν τους χριστιανούς στο Ιράκ και στη Συρία; Σε τι ωφελεί να υπογραμμίζεται και η θρησκευτική μας διαφορετικότητα παράλληλα με την εθνική μας διαφορετικότητα; Μήπως είστε βέβαιοι ότι εκείνοι οι αιμοβόροι τζιχαντιστές δεν θα κάνουν μια μέρα και σε αυτό το νησί όσα έκαναν στο Ιράκ και στη Συρία;

    Οι δρόμοι μας ηχούν από τις κραυγές εκείνων που λένε «ο Αλλάχ είναι μεγάλος». Κανείς δεν με πείθει πως δεν βρίσκονται ανάμεσά μας φανατικοί ισλαμιστές. Ένας φίλος μου, ο οποίος εργοδοτεί έναν μουσάτο εργάτη από την Τουρκία, προσπάθησε πολύ για να τον πείσει να ξυρίσει το γένι του. Επέμεινε, αλλά δεν το έκοψε. Αυτό είναι ιερό καθήκον του σουνιτικού Ισλάμ, λέει!

    Μπορεί να μην φαίνεται και πολύ προς το παρόν η επίδρασή τους. Όμως, στο μέλλον θα φανεί. Ακριβώς όπως συνέβη στην Τουρκία. Ο Αζίζ Νεσίν είχε δει από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 κιόλας αυτά που συμβαίνουν τώρα στην Τουρκία. Προειδοποίησε, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία και δεν θεώρησε πιθανόν ότι θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο. Μην εκπλαγείτε αν μια μέρα η διαφωνία στην Κύπρο μετατραπεί σε σύγκρουση χριστιανών –μουσουλμάνων.

    26/06/2014

    http://www.politis-news.com/cgibin/hweb?-A=268004&-V=stiles

  9. Bill Warner on

  10. The Other 9/11

    Before the 2001 terrorist attacks, Chile experienced its own Sept. 11 tragedy. Forty years later, Chileans are still divided over the legacy of that day.

    By Katie Worth
    Santiago, Chile
    Wednesday marks the 40th anniversary of the coup d’etat in Chile that ushered in a 17-year dictatorship under Pinochet. Demonstrators hold up images of their relatives during a rally in Santiago Sept. 11, 2013.
    Photo by Ivan Alvarado/Reuters

    As Americans remember Sept. 11, 2001 with video montages, scattered candlelight vigils, and an avalanche of #neverforget Facebook and Twitter posts, Chileans are remembering a different 9/11—Sept. 11, 1973, the day a CIA-backed military coup ousted a democratically elected president with a right-wing strongman.

    Tensions in the South American country have been rising for weeks in anticipation of the 40th anniversary of the morning in 1973 that Chile’s military, with the secret support of the United States, flew fighter jets over Santiago and bombed its own presidential palace. Within hours, Chilean President Salvador Allende—Latin America’s first popularly elected socialist president—was dead. He was replaced by Gen. Augusto Pinochet, whose regime killed, tortured, and exiled tens of thousands of Chileans. For the next 17 years, Chileans lived under an economically prosperous dictatorship that showed little regard for human rights.

    Each year, peaceful demonstrations commemorating the coup devolve into violent riots. Last year, the protests resulted in the death of a police officer and the injury of 20 more; some 255 protesters were arrested. This year’s demonstrations were widely anticipated to be the largest ever—and possibly the most violent—because of the 40th-anniversary milestone, new revelations about the old regime, and the lead-up to a remarkably dramatic presidential election in November.

    As of early Wednesday morning, one bus had been bombed, five cars had been torched, 10 neighborhoods had been barricaded, and 13 arrests had been made. Seven high schools were closed for the day because their students had occupied them in honor of the anniversary. Shortly after noon, news station Radio BioBio reported that hooded protesters and police had begun clashing at a university in Valparaiso, and police had responded with tear gas and water cannons. Students were told to leave the university.

    As of this writing, it is less action than the government feared—they had anticipated violence in as many as 224 locations. “We hope we can keep having a calm day,” said Chile’s Interior Minister Andres Chadwick in a press conference. “The state police are redoubling their force.”

    Santiago felt quieter than usual early on Wednesday; traffic was lighter and fewer pedestrians choked the normally hectic downtown streets. Many workplaces encouraged their employees to stay home for the day. The U.S. Embassy asked American citizens to avoid the demonstrations, and a crime-tracking organization released a map that pinpointed the areas most likely to have clashes. One cabbie said he was calling it a day after he’d heard that five vehicles had been attacked. Another said he was heading home because there were so few fares.

    Hundreds of people gathered throughout the day at the General Cemetery, where Allende is buried, along with hundreds of nameless victims of the regime. Others gathered at the National Congress, located in Valparaiso, or on university campuses. Families of the coup’s victims were planning an evening march to the Estadio Nacional, which served as an ad hoc death camp immediately after the coup. It was there that folk hero and musician Victor Jara had his hands chopped off, and was later killed.

    One memorial took place at 11:50 a.m. in front of the presidential palace, 40 years to the minute after Chilean air force jets opened fire on the building. Hundreds of people gathered at the rebuilt palace in front of a statue of Allende, singing folk songs, chanting, and laying bouquets of red carnations at the feet of the former leader’s likeness.

    Among them was Faviola Reyes Manriquez, who said her brother was assassinated by the regime in 1982. Her family still wants justice for his death.

    “They tell us to be quiet about it, they tell us to turn the page, but if it’s your family, that’s impossible,” she said. “This year there is much more discussion of our past. As a nation we are just starting to open up—a very delayed opening.”

    Chile is still profoundly divided over the Pinochet era: While a majority of Chileans look back on the repressive rule with bitterness, a significant minority believes Pinochet’s rule was necessary to end the stunning poverty that eclipsed the nation during Allende’s rule. President Richard Nixon, worried that more countries would follow Chile’s example and elect socialists, had placed sanctions on the country, quietly ordering the CIA to “make the economy scream.” Forty years later, Chile is the second strongest economy in South America after Brazil.

    For years after Pinochet was peacefully removed from power in 1990, Chileans seemed eager to forget the past and move on. But the nation seems to be shedding its reticence about its past. Earlier this year, leaders of one of Santiago’s wealthiest neighborhoods voted to change the name of its principal boulevard from Avenida 11 de Septiembre—a name bestowed by the dictatorship in 1980—back to its original name. In recent weeks, every nightly news station has been showing footage from the coup. Across the country there have been plays, documentaries, book readings, and art exhibits about the coup—as well as a flood of new political graffiti and murals in a city that is already covered in them.

    Public figures are also speaking up: Last week, Chile’s National Association of Judges made an unprecedented apology for abandoning its role as a protector of basic rights during Pinochet’s rule, asking for the forgiveness of both the victims “and of Chilean society.” Chile’s current president, right-wing billionaire Sebastián Piñera has made a call for anyone with information on “the disappeared” to come forward.

    The divide over Chile’s past is bizarrely underscored by the unlikely personal history of the two leading candidates in this year’s presidential race: former president Michelle Bachelet, a socialist, and the right-wing candidate Evelyn Matthei. The two middle-aged women were childhood playmates in the 1960s, when their fathers were military pilots at the same air force base. The men each rose to the rank of general, but during the 1973 coup Bachelet’s father stayed loyal to Allende, while Gen. Matthei allied with Pinochet. Gen. Bachelet was arrested after the coup and was tortured to death in a military school operated by Gen. Matthei.

    Decades later, the generals’ daughters find themselves running against each other for president. Though the women claim they retain no animosity toward each other, many Chileans consider the women’s entwined history to be a reflection of the country’s past. The dynamic is tense: On Monday, Matthei paid her respects at the government’s official commemoration, which Bachelet refused to attend, saying she couldn’t stomach memorializing the coup in a room “full of passive accomplices.”Reyes Manriquez noted that it is not usually the families of the victims that cause trouble for the police; often, it is young people who have no direct memory of the dictatorship.

    “The families have lived through enough violence,” she said.

    http://www.slate.com/articles/news_and_politics/foreigners/2013/09/augusto_pinochet_s_cia_backed_coup_against_salvador_allende_chile_s_9_11.html

  11. «Ίσως το πιο συγκροτημένο Ντοκιμαντέρ που αφορά αυτη τη σκληροπυρηνική ομάδα εξτρεμιστών Σουνιτών-τζιχαντιστών, το αποκαλούμενο «Ισλαμικό Κράτος». Και ενώ οι δυτικοί θεωρητικοί πιστεύουν ακόμα οτι ριζοσπαστικός ισλαμισμός ειναι μια καθολική ιδεολογία αντιπαράθεσης στον δυτικό πολιτισμό,ο Σαγιέντ Κουτμπ (Sayyid Qutb) ο κατεξοχήν θεωρητικός της Μουσουλμανικής Αδελφότητας (έγραψε οκτώ βιβλία ισλαμικής θεωρίας.Το τελευταίο του βιβλίο Μα’αλίμφί-λ ταρίκ (Ορόσημα), που έγραψε το 1964, θεωρείται το «Τι να κάνουμε» του ισλαμικού κινήματος) , έγραφε σ’ αυτό: »Σήμερα όλος ο κόσμος ζει σε μια κατάσταση ζαχιλίγια (προ-ισλαμικής άγνοιας).Σε αυτή την κατηγορία πρέπει να εντάξουμε το σύνολο των κοινωνιών που βρίσκονται πάνω στη γη.Το κίνημα του μουσουλμανικού αγώνα είναι ένας αμυντικός πόλεμος: υπεράσπιση του ανθρώπου απέναντι σε όλους εκείνους που αλλοτριώνουν την ελευθερία του και εμποδίζουν την απελευθέρωσή του: μέχρις ότου να κυριαρχήσει πάνω στο ανθρώπινο είδος η βασιλεία του ιερού νόμου (σαρία)… » (από Iakovos Trikaliotis)

  12. […] από το μυαλό ότι τρία χρόνια μετά η επίθεση των εξτρεμιστών μουσουλμάνων-  θα κατάστρεφε τα […]

  13. Μαντζαρος on

    “Μετά την κατάρρευση του κρατικού καπιταλισμού και των “εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων” τα οποία είχαν καταρτίσει ένα πρόγραμμα “καθυστερημένης ανάπτυξης” πάνω στη βάση της παγκόσμιας αγοράς, ο χαρακτήρας αυτής της προβολικής σύγκρουσης άλλαξε εκ βάθρων. Στη θέση των κοσμικών αναπτυξιακών καθεστώτων εμφανίστηκε ο αποκαλούμενος Ισλαμισμός, ο οποίος μόνο φαινομενικά λειτουργεί σαν ένα παραδοσιακό θρησκευτικό κίνημα. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μεταμοντέρνα κουλτουραλιστική κρισιγενή ιδεολογία ενός μέρους των προ πολλού δυτικοποιημένων ελίτ των Ισλαμικών χωρών, η οποία αναπαριστά το αυταρχικό δυναμικό του μεταμοντέρνου και η οποία έχει εμποτιστεί με την απολύτως μη-Ισλαμική ιδεολογία του Ευρωπαϊκού αντι-Σημιτισμού. Τα τμήματα του κεφαλαίου στην περιοχή τα οποία απέτυχαν στην παγκόσμια αγορά, κήρυξαν τον πόλεμο ενάντια στους Εβραίους ως μια υποδειγματική πάλη ενάντια στην δυτική κυριαρχία. Αντιστρόφως, ο δυτικός κρισιγενής ιμπεριαλισμός, υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, κατέστησε τον Ισλαμισμό τον νέο βασικό εχθρό, αφού πρώτα τον εξέθρεψε κατά την διάρκεια του ψυχρού πολέμου και τον προμήθευσε με όπλα.”
    Robert Kurz, “Ο πόλεμος ενάντια στους Εβραίους“

    http://marxistreloaded.wordpress.com/2012/01/11/the-war-against-the-jews/

    http://www.exit-online.org/textanz1.php?tabelle=transnationales&index=1&posnr=150&backtext1=text1.php

  14. gate_stone_institute on

    Raping and Beheading the Faithful
    Muslim Persecution of Christians, August 2014

    by Raymond Ibrahim
    December 10, 2014 at 5:00 am
    http://www.gatestoneinstitute.org/4927/raping-beheading-faithful

    Send

    472
    Comment
    This is the third church in Muslim-majority East Jerusalem to be forced shut in recent years.

    «You think all men are equal… Islam does not say that all men are equal. Your values are not their values. If you do not understand this soon enough, you will become victims of the enemy you have welcomed into our home.» — Archbishop Amel Shimoun, Exiled Chaldean Catholic Archbishop of Mosul, Iraq.

    As usual, after filing a complaint about a gang rape with the local police, her family received threats of more violence. «In Pakistan, rape is used as an instrument of arbitrary power over Christian girls… It is a form of violence that wants to reiterate the submission to Muslims. The rest of society is not outraged because the victims mostly belong to religious minorities. Rarely rapists are punished.» — Sardar Mushtaq Gill, lawyer, Pakistan.

    American Pastor Saeed Abedini’s young children have submitted a video to President Barack Obama pleading with him to being their father safely home from Iranian prison. «Now we understand that ISIS members in the prison have said that he is their number one target.»

    Around 45 churches in Mosul… were destroyed and converted into mosques.

    Muslims beheading Christians was a visibly growing spectacle throughout the month of August. Islamic State [IS] militants cut off a Christian man’s head—after compelling him to say the shehada, the Islamic profession of faith, «There is no god but Allah and Muhammad is his messenger.» When the shehada is spoken before Muslim witnesses, the speaker becomes Muslim and thus, in theory, safeguards his life and possessions from the jihad. Not so for this hapless man, who, after renouncing his Christian faith for Islam, was still slaughtered on camera (graphic video can be viewed here).

    The Christian Post has the story:

    A Christian man in Syria recently had his head brutally hacked off by Islamic militants after being forced to deny his faith and salute Mohammed as «the messenger of God».

    The incident was caught on video for the world to see and broadcast as a warning to «everyone like him».

    In the video that was posted to YouTube with translated captions, the helpless Christian man is surrounded by armed militants wearing masks and he is heard reciting as instructed: «There is no God but God and I testify that Mohammed is the messenger of God.»

    An apparent leader in the group of militants is then heard instructing the group: «No one will shoot him now, do you understand? He will not be killed by shooting because it is merciful for him.»

    «He will be beheaded because he is Kaffir, non-Muslim, sided [with] the government and was not praying at all. Everyone like him will have the same end, beheading,» said the militant.

    A militant armed with a machete then grabs the defenseless man by the hair and begins to cut his head from his body as the group cries «Allahu Akbar… there is no God but God.»

    Apparently inspired by the spate of beheadings conducted by the Islamic State, a female British convert to Islam, who is believed to have relocated to IS-controlled territories, «is threatening to behead Christians with a blunt knife,» according to the Daily Mail. Umm Hussain al-Britani—formerly Sally Jones of Chatham, a member of an all-girl rock band and single mother of two—warned in messages since deleted «You Christians all need beheading with a nice blunt knife and stuck on the railings at raqqa … Come here I’ll do it for you!»

    In Nigeria, the Islamic group Boko Haram, which seeks to enforce Islamic law over the whole African nation, beheaded a six-year-old boy, because he was Christian. During Sunday church services, over 100 Islamic militants descended upon Attagara, a Christian-majority village. With machetes and machine guns, they slaughtered men, women, and children.

    According to Christian Today, «One villager, Sawaltha Wandala, was arriving at church for the second service when he saw children being massacred. One six-year-old boy had been slashed and thrown into a ditch, but he was alive. Wandala picked him up and was carrying him to a hospital in Cameroon, when he was stopped by five of the militants. The men reportedly took the child from Wandala’s arms and beheaded him, then began beating the 55-year-old with tree branches. After striking him in the head with a rock, they left him for dead.»

    Another Christian man, John Yakuba, was told by Boko Haram members, «You must convert to Islam or else you will die a painful death.»

    When Yakuba refused to denounce Christ, they tied his arms and legs to a tree, and hacked his hands with a knife.

    «Can you become a Muslim now?» the militants asked.

    «You can kill my body, but not my soul,» Yakuba cried out.

    The men continued to cut his feet and back with a machete and knife to torture him.

    «We will show you,» they said.

    Yakuba’s head was slashed, and an axe was driven into his knee, reaching the bone.

    He lost consciousness and was left tied to the tree for three days before someone found him, after which he was taken to the hospital in a coma.

    In a separate attack by Boko Haram, where approximately 100 people from a Christian-majority region were killed, a survivor reported: «I thank God for sparing my life, but three of my neighbors and members of our church were killed during the attack. These Christians in our village had their throats slit with knives while their hands were tied behind their backs. Some houses were bombed as the Boko Haram gunmen were chanting, ‘God is great!’ in Arabic.»

    In Kenya, militants from the Somali Al Shabaab Islamic organization abducted a group of traders near the resort island of Lamu, and drove them into a dense forest. The militants eventually released three of them, because they were Muslims, but beheaded the fourth, a Christian.

    While «infidel» Christian men were beheaded, Christian women—including children—were raped and enslaved in various regions of the Islamic world.

    In Iraq, approximately 1,500 Christian and other minorities not able to escape the advance of the Islamic State were gang-raped and sold as sex slaves, some for as little as $25. A joint statement by two senior UN officials declared that «Atrocious accounts of abduction and detention of Yazidi, Christian, as well as Turkomen and Shabak women, girls and boys, and reports of savage rapes, are reaching us in an alarming manner.» One young woman, who managed to hide a mobile phone in the prison, spoke of horrific experiences, including being raped by dozens of men over a few hours. Other women said children born out of rape were ripped from their mothers’ arms, and never seen again.

    In Muslim-majority Bangladesh, where Christians make up less than one percent of the population, dozens of men armed with machetes, knives and iron rods attacked the convent of Pontifical Institute of Foreign Missions nuns in Boldipuku, a village mission in north Bangladesh. «The nuns were beaten and molested, ending when police arrived,» reported Bishop Sebastian Tudu. According to Catholic Online,

    «[S]ome 60 men attempted to loot the building and rape the nuns… The attackers first tied the hands and legs of the mission’s two night watchmen and gagged them in the early morning hours …. Three PIME nuns suffered attempted rape and were sent to their provincial house in Dhaka, the national capital where they are trying to overcome the shock and mental suffering.»

    In Pakistan, yet another Christian girl, 12-year-old Muqadas («Sacred»), was raped by a gang of Muslim men. The girl, who worked as a maid for a Muslim family, was returning home from work,

    «when Muqadas was kidnapped by two Muslim men and three women. They took her inside a school (which was closed) and the two men, identified as Ashraf Alias Achi and Ghaffor Alias Paida raped her repeatedly in turn. The girl was later abandoned.»

    As usual, for filing a complaint with local police, her family received threats of more violence. According to the family’s Christian lawyer, Sardar Mushtaq Gill,

    «In Pakistan rape is used as an instrument of arbitrary power over Christian girls, who come from poor and marginalized families. It is a form of violence that wants to reiterate the submission to Muslims. The rest of society is not outraged because the victims mostly belong to religious minorities, who are the most vulnerable. Rarely rapists are punished. Furthermore, rape victims face terrible difficulties; they do not receive adequate medical treatment for sexual assault. Many girls are traumatized and become depressed and in need of psychological assistance.»

    (See here for more on the sexual abuse of Christian minors in Pakistan.) For his troubles, Gill, a vocal human rights activist who represents abused Christians, was again targeted for assassination: his home was sprayed with bullets overnight, for the second time.

    Although beheadings and rape in the Islamic world may seem distant from the minds of most in the West, the exiled Chaldean Catholic archbishop of Mosul, Iraq, warned the West that its turn will come. In an interview, Archbishop Amel Shimoun Nona, said:

    Our sufferings today are the prelude of those you, Europeans and Western Christians, will also suffer in the near future. I lost my diocese. The physical setting of my apostolate has been occupied by Islamic radicals who want us converted or dead. But my community is still alive.

    Please, try to understand us. Your liberal and democratic principles are worth nothing here. You must consider again our reality in the Middle East, because you are welcoming in your countries an ever growing number of Muslims. Also you are in danger. You must take strong and courageous decisions, even at the cost of contradicting your principles. You think all men are equal, but that is not true: Islam does not say that all men are equal. Your values are not their values. If you do not understand this soon enough, you will become the victims of the enemy you have welcomed in your home.

    The rest of August’s roundup of Muslim persecution of Christians around the world includes (but is not limited to) the following accounts, listed by theme and country alphabetical order, not necessarily according to severity.

    Muslim Attacks on Churches

    East Jerusalem: Seven years of harassment and attacks by Muslims finally forced Calvary Baptist Church to leave their church building. The attacks began in 2007, soon after the congregation moved into the building, located in a predominantly Muslim area. Within 10 days of beginning meetings and worship services, a Muslim who lived near the church attacked a member with a knife. Then someone tried to set the building on fire. Next came vandalism. First, cars parked at the church were damaged, then property. Finally, some children were physically assaulted on their way to church. The congregation was finally evicted after the landlord was threatened. «How dare you do this,» he was told. «This is a disgrace to Islam. If you don’t do anything about this, we will.» The landlord eventually succumbed to the pressure and the 110-member congregation had to leave the building. This is the third church in Muslim-majority East Jerusalem to be forced shut in recent years.

    France: In the early morning of August 5 at Thonon-les-Bains, a man of about 30, described as a «young Muslim,» committed major acts of vandalism in the church of Saint-Hippolyte and in the adjacent basilica of Saint-François-de-Sales. He overturned and broke two altars, the candelabras and lecterns, destroyed statues, tore down a tabernacle, twisted a massive bronze cross, smashed in a sacristy door and even broke some stained-glass windows. (Click for images of the destruction caused in the church.)

    Iraq: Soon after the unprecedented Christian exodus from Mosul, after the Islamic State told Christians to convert to Islam or die, a human rights organization went to northern Iraq to provide assistance and support to all displaced Christians. It reported that «around 45 churches in Mosul … were destroyed and converted into mosques and centers for the Islamic State.» According to Chaldean Patriarch Louis Sako «This is a humanitarian disaster. The churches are occupied, their crosses were taken down,» and up to 1,500 manuscripts, many ancient, were burnt.

    Nigeria: According to Vatican Radio, «In Madagali, Boko Haram are said to have looted parish property, vandalized and then set alight buildings belonging to the church. Fr. Obasogie was not sure of the number of people killed or of other causalities in the Madagali attack but he says there are many. …. Christian Churches within Maiduguri Diocese have borne much of the brunt of the terrorist activities…According to Fr. Obasogie, all Christian churches on the major road linking Maiduguri and Adamawa state have been closed after several acts of terrorism at the hands of Boko Haram sects.»

    Muslim Attacks on Converts to Christianity

    Iran: According to the Idaho wife of Iranian-American Christian pastor Saeed Abedini, who has been imprisoned in Iran for nearly two years, her husband has received death threats from Sunni militants from the Islamic State, held in the same detention center: «He’s already under threat because he is a convert to Christianity. Now we understand that ISIS members in the prison have said he is their number one target.» The pastor is in the same ward but a separate section from the Islamic State adherents, his wife said, adding that he is afraid to leave his cell and join the general prison population in the yard for exercise. «I fear for his life,» she said, adding that the couple’s young children have submitted a video to President Barack Obama pleading with him to bring their father safely home. Separately, Pastor Matthias Haghnejad, a former Muslim, is charged with enmity against Allah, a crime that can be punishable by death, while the fate of two other Christians arrested with him remains unknown. The pastor was arrested when intelligence agents stormed his home. They arrested the church leader along with Mohammad (Vahid) Roghangir and Suroush Saraie, two other converts staying with him. The agents also seized Bibles, Christian booklets, and the pastor’s personal computer. On August 3, after being interrogated for two hours, the pastor was charged with «Moharebeh,» or «waging war against Allah,» a capital offence in Iran. All three converts have been targeted by the authorities in the past, including for «evangelism» and «actions against public security.»

    Iranian-American Christian pastor Saeed Abedini, who has been imprisoned in Iran since 2012, is pictured here with his family in happier times.
    Kenya: Hussein Hassan Mohammed, 30, a Muslim convert to Christianity, tearfully recounted his experiences at the hands of Muslims at Mogotio King’s Outreach Church, where he originally announced his conversion in April. He told of how he was beaten unconscious inside a mosque, how Islamic leaders had paid assassins to kill him, and how his own father tried to poison him to death (similar to the experiences of another Muslim convert to Christianity in Uganda, whose aunt tried to poison him). For a while, he was arrested and tortured because authorities refused to believe that he had really converted to Christianity (they thought he was an Islamic terrorist pretending to be Christian, which happens frequently). Then, while he was recuperating in hospital, he called his father, 72-year-old Hassan Mohammed, who came to visit him at the hospital:

    «Are you serious about what you told me, that you had embraced the Christian faith?» his father asked, to which Hussein, replied, «Yes.» According to the Christian convert:

    «My father came with the food, but my conscience rejected the food. The doctors noticed that I was restless. I was told to eat the food, but I refused. The doctor tried to give the food to the cat, but it too refused to eat it, hence the food was taken to the laboratory, where it was found that it was a poisoned food.»

    Police guarding Mohammed arrested his father. Questioned about why he would want to kill his son, he told them, «My son has forsaken Islam as well as defiling our community by joining Christianity.» Said Hussein: «I thought my father had come to help, but I realized that he had come to kill me.» Still, when he was discharged from the hospital, Hussein pled for the release of his father. Mohammed said he had forgiven his father, and police released his father.

    New Zealand: Friends of Khalid Muidh Alzahrani, a Muslim convert to Christianity known as Daniel, «fear the refugee has been abducted from his Christchurch flat and taken back to Saudi Arabia—home to the Islamic holy city of Mecca—where it is against the law for Muslims to abandon their faith.» Daniel arrived in Christchurch about five years ago on a Saudi government scholarship to study English, eventually converted to Christianity and applied for asylum. He was granted refugee status on the grounds that he would be persecuted in Saudi Arabia, and told friends he was terrified he would be kidnapped and forced to return. The Saudi ambassador to New Zealand said that Daniel had «insisted» on returning home to visit his mother and the consulate had paid for his air ticket. But, according to National,

    [H]is friends don’t believe it—they say he was last seen in the company of two strange Arab men and believe he was taken out of the country under duress, possibly by agents of the state or family members….

    There have been numerous documented cases of Saudi nationals being uplifted from foreign countries. In 2012, columnist Hamza Kashgari, who’d been accused of insulting the prophet Mohammad on Twitter, tried to seek asylum in New Zealand but was intercepted in Kuala Lumpur, Malaysia, sent home and jailed without trial.

    In May last year, a young Saudi Christian who had arrived in Auckland two months earlier and claimed asylum was snatched off the street by three men just three days before his refugee interview and was flown back to Saudi Arabia, where it is believed he spent time in prison and was tortured. His lawyer, Roger Chambers, said the man had managed to secretly make contact with his friends in Auckland.

    «He has had a dreadful time in Saudi Arabia,» Chambers said. «[He was told] more than once if he did not renounce his Christianity that he could expect to be beheaded.»

    Yemen: Muslim relatives of a woman who converted to Christianity placed gasoline in one of her kitchen bottles, which caused her to catch fire while cooking breakfast for her family; eventually she died from the burns. Morning Star News reports:

    In southern Yemen, Saeed woke to the sound of screaming. He shot out of bed, pushed panicked family members aside and saw his wife stumbling out of their kitchen, engulfed in flames. His wife, Nazeera, had been preparing breakfast at about 9 a.m. when she poured liquid from a cooking oil bottle into a hot pan. The liquid flashed, and the bottle exploded. While her four children watched, screaming, Nazeera was being burned alive. «I rushed out of the room,» Saeed (full name undisclosed for security reasons) told Morning Star News, weeping. «I couldn’t even speak to ask her what happened. All I could think about was putting the fire out and then getting her to the hospital. But my 16-year-old son, he couldn’t stop himself and held on to her, hugging her while she was burning. He got hurt, and I had to pull him away from her.» About two weeks later, Nazeera, 33, died as a result of her burns. When Saeed returned to his home in a village (undisclosed for security reasons) after her death, a relative told him the unthinkable—members of both his family and hers had taken the vegetable oil out of the bottle and replaced it with gasoline. Saeed knew the reason—many years ago, the two had become Christians and refused to return to Islam.

    Dhimmitude: Islamic Discrimination Against Christianity

    Libya: Roaming bands of armed Islamic militants went door to door in Tripoli’s jewelry stores. They ordered the owners to stop selling any crosses or Christian icons. «Immediately thereafter,» report Arabic media, «the store owners collected all the crosses and Christian icons and delivered them to their Christian villages outside of Tripoli. Other store owners hid the Christian crosses and icons deeply, in the hopes of transferring them somewhere later, because they live in Tripoli and have no outside Christian villages to deliver the banned Christian items to.»

    United Kingdom: Yasmin Jackson, a 24-year-old Christian mother, claims staff at Kingswood Daycare Nursery in Mitcham, south London «starved» her five-year-old daughter because her packed food was not halal—that is, prepared according to Islamic custom. According to the Daily Mail, Ms Jackson, a single mother and former nursery worker, said, «When I picked her up at the end of the day the first thing she said to me was, ‘mummy I’m really hungry, can I have my lunch now?'» The mother went to speak with the manager. When she asked why her daughter was not allowed to eat her packed lunch, the manager said «We didn’t know if it’s halal.» The mother responded, «We are a Christian family and it was a chicken sandwich,» to which the manager said, «We don’t allow any non-halal meat in the nursery.»

    About this Series

    While not all, or even most, Muslims are involved, persecution of Christians is expanding. «Muslim Persecution of Christians» was developed to collate some—by no means all—of the instances of persecution that surface each month.

    It documents what the mainstream media often fails to report.

    It posits that such persecution is not random but systematic, and takes place in all languages, ethnicities and locations.

    Raymond Ibrahim is author of Crucified Again: Exposing Islam’s New War in Christians (published by Regnery in cooperation with Gatestone Institute, April 2013).

    http://www.gatestoneinstitute.org/4927/raping-beheading-faithful

  15. G.D. on

    Ορθοδοξία, Δύση και Ισλάμ

    Χρήστος Γιανναράς

    Πρέπει εδώ να παρεμβληθεί μια κριτική παρένθεση ειδικά για τον επιχειρούμενο σήμερα παραλληλισμό, σε πολιτιστικό επίπεδο, εκκλησιαστικής ορθοδοξίας και Ισλάμ: Για τα κοινά αντιδυτικά στοιχεία (στοιχεία εναντίωσης στο δυτικό κοινωνικοπολιτικό υπόδειγμα) που δυτικοί μελετητές διαβλέπουν και στις δυο αυτές πολιτιστικές παραδόσεις.

    Η εναντίωση του Ισλάμ στη Δύση είναι πολλαπλά διακηρυγμένη και σε περιπτώσεις ισλαμικών πολιτικών καθεστώτων ή παρατάξεων έμπρακτα βεβαιωμένη. Δύση και Ισλάμ εμφανίζονται στον σύγχρονο διεθνή χώρο ως δύο αντίπαλα κοινωνικοπολιτικά μοντέλα – η αντιπαλότητά τους εντοπίζεται κυρίως σε δυο πολιτιστικούς άξονες: του σεβασμού ή της άρνησης των ατομικών δικαιωμάτων και του πολιτικού φιλελευθερισμού.
    Θα μπορούσε ωστόσο εκ προοιμίου να παρατηρηθεί ότι η αντιπαλότητα αυτή μοιάζει να εξαντλείται στο είδος του «ιερού» κώδικα πολιτικής πρακτικής που το καθένα από τα δυο μοντέλα θέλει καθολικά να επιβάλει. Δεν ανάγεται η αντιπαλότητα στις αφετηριακές νοηματοδοτήσεις της πολιτικής, γιατί αυτές εμφανίζονται μάλλον κοινές και στα δυο μοντέλα – κοινές και ριζικά διαφοροποιημένες από τις προϋποθέσεις της πολιτικής που προδιαγράφουν οι κοινωνικοί στόχοι της εκκλησιαστικής παράδοσης και ορθοδοξίας.
    Δύση και Ισλάμ καλλιεργούν μιαν αντίληψη της πολιτικής που οι ανθρωπολογικές προϋποθέσεις της αγνοούν την πραγματικότητα και προτεραιότητα του προσώπου. Εκδέχεται η πολιτική τους το ανθρώπινο υποκείμενο ως αδιαφοροποίητο άτομο, μονάδα του ομοειδούς κοινωνικού συνόλου. Στο Ισλάμ προέχει το σύνολο έναντι του ατόμου, στη Δύση προέχει το άτομο έναντι του συνόλου. Και στις δύο περιπτώσεις το υποκείμενο είναι ένας απρόσωπος φορέας – ή των δικαιωμάτων που προκύπτουν από θεσμοποιημένο Δίκαιο ή των υποχρεώσεων που επιβάλλει ο νόμος του Προφήτη. Οι στόχοι είναι και στις δύο περιπτώσεις ατομοκεντρικά ευδαιμονιστικοί: Ατομικά δικαιώματα ή θρησκευτικές υποχρεώσεις κατοχυρώνουν εξ ίσου τις ωφελιμιστικές επιδιώξεις του ατόμου – η εγωτική κατοχύρωση μοιάζει και στα δυο μοντέλα κοινή και αδιαφοροποίητη για όλα τα άτομα.

    Η ίδια προϋποθετική εγγύτητα ή συγγένεια των δύο μοντέλων γίνεται έκδηλη και στο επίπεδο νοηματοδότησης των πολιτικών θεσμών: Η κοινοβουλευτική δημοκρατία της Δύσης προϋποθέτει την παθητική εκδοχή της ελευθερίας ως δικαιώματος – η ελευθερία είναι ατομικό δικαίωμα επιλογών παρεχόμενο «άνωθεν» (από το θεσμοποιημένο Δίκαιο που απηχεί ένα υποθετικό «κοινωνικό συμβόλαιο»). Αντίστοιχα, το ιεροκρατικό πολιτικό μοντέλο του Ισλάμ προϋποθέτει μιαν επίσης παθητική εκδοχή της ελευθερίας που κατατίθεται ως υποταγή στους θρησκευτικο-πολιτικούς ηγέτες προκειμένου να επιτευχθεί η «άνωθεν» (από τις γραφές του Προφήτη) καθοριζόμενη κοινωνική αρμονία και ευταξία.
    Σε καμία από τις δυο περιπτώσεις δεν διαφαίνεται μια δυναμική εκδοχή της ελευθερίας ως υπαρκτικής γνησιότητας, της πολιτικής ως αθλήματος για την πραγμάτωση της ελευθερίας στην κοινωνία των σχέσεων – για την κατάκτηση της προσωπικής υπαρκτικής ετερότητας μέσω της πολιτικής κοινωνίας. Και στα δυο μοντέλα είναι κοινή η απόκλιση από τη νοηματοδότηση της πολιτικής που προδιαγράφει η εκκλησιαστική ορθοδοξία.

    Συντομογραφικές οι ενδείξεις, η ανάλυση τους θα προϋπέθετε ξεχωριστή εξειδικευμένη μελέτη. Προσχεδιάζουν ωστόσο μια γόνιμη για την πολιτική θεωρία «υπόθεση εργασίας»: Τη σχετικοποίηση του ερμηνευτικού σχήματος που διαβλέπει σύγκλιση πολιτιστικών προϋποθέσεων της πολιτικής στο Ισλάμ και στην Ορθοδοξία – ενώ παραθεωρεί τις καίριες διαφορές των δυο παραδόσεων στις αφετηριακές νοηματοδοτήσεις της πολιτικής. Το ερμηνευτικό σχήμα μπορεί αιτιολογημένα να αντιστραφεί – πάντοτε ως «υπόθεση εργασίας» – επισημαίνοντας ορατές συγκλίσεις αφετηριακών νοηματοδοτήσεων της πολιτικής στη Δύση και στο Ισλάμ.
    Η σύγκλιση Δύσης και Ισλάμ γίνεται σαφέστερη στην ιεράρχηση των σχέσεων της μεταφυσικής με την πολιτική: Και στις δυο αυτές πολιτιστικές παραδόσεις η πολιτική προηγείται και υποτάσσει τη μεταφυσική σε χρηστικές αποκλειστικά σκοπιμότητες. Προηγείται και αυτονομείται η πολιτική, είτε για να καταστήσει τη μεταφυσική – την αυθεντία των θεσμικών της εκπροσωπήσεων – αναγκαστή κατά πάντων (θεοκρατία), είτε για να χρησιμοποιήσει τη μεταφυσική ως ιδεολογικό στήριγμα της κοσμικής εξουσίας (ελέω Θεού βασιλεία – Χαλιφάτο) ή, τέλος, για να επιβληθεί η πολιτική ως ωφελιμιστικός αυτοσκοπός αποκλείοντας ολοκληρωτικά τη μεταφυσική (νεωτερική κοινοβουλευτική δημοκρατία).
    Αντίθετα στην ελληνική, όπως και στην ορθόδοξη εκκλησιαστική παράδοση, η πολιτική είναι μόνο χρηστικό μέσο στην υπηρεσία της μεταφυσικής σκοποθεσίας: Υπηρετεί το υπαρκτικό αιτούμενο των σχέσεων κοινωνίας (του «κατά λόγον» και «κατ’ αλήθειαν» βίου στην αρχαιοελληνική δημοκρατία) ή εξασφαλίζει προστασία και τα χρειώδη λειτουργίας του κοινού βίου ενώ οι κυρίως κοινωνικές επιδιώξεις επενδύονται όχι στα πολιτειακά σχήματα αλλά στην εκκλησιαστική κοινότητα (σύστημα «συναλληλίας» στο Βυζάντιο).

    Την υποταγή της θρησκείας στην πολιτική εκφράζει παραδειγματικά στο Ισλάμ ο «ιερός πόλεμος κατά των απίστων» (jihād). Εξ ίσου παραδειγματικά απηχεί την ίδια υποταγή και η αναγραφή σε κάθε χαρτονόμισμα αμερικανικού δολαρίου της φράσης: In God we trust. Και στα δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα συνοψίζεται μια κοινή αντίληψη και στάση που χρειάζεται τον Θεό για να εγγυηθεί την εντιμότητα στις οικονομικές συναλλαγές ή την πρόσκτηση του πλούτου των «απίστων» για την πληρέστερη ευδαιμονία των πιστών.
    Προεκτείνοντας την παραδειγματική αναλογία θα μπορούσε κανείς αιτιολογημένα να διαβλέψει αντιστοιχία νοηματοδοτήσεων της πολιτικής συμπεριφοράς τόσο στην περίπτωση του πουριτανού αγγλοσάξονα (ή γερμανού πιετιστή, ολλανδού καλβινιστή κ.τ.ό.) όσο και στην περίπτωση του μουσουλμάνου ζηλωτή (fundamentalist): Απαιτούν με διαφοροποιημένες πρακτικές την ίδια κατά βάση εξουσιαστική επιβολή του ιερού πάνω στο κοσμικό, για να επιτευχθούν αποτελεσματικότερα εγκοσμιοκρατικές μάλλον σκοπιμότητες (ψυχολογικής, οικονομικής ή ιδεολογικής ατομοκεντρικής εξασφάλισης).

    Δύση και Ισλάμ αντιπροσωπεύουν σήμερα δυο αντίπαλα στην πράξη, αλλά εξ ίσου ιεροκρατικά στην καταγωγή κοινωνικο-πολιτικά μοντέλα – με δεδομένες οπωσδήποτε διαφοροποιήσεις της βατικάνειας, καλβινικής, πουριτανικής ή «ακεραιόφρονος» (integriste) μουσουλμανικής ιδιοτυπίας τους. Ο «ιερός νόμος» του Ισλάμ που επιβάλλεται ως κρατικό Δίκαιο και κοινωνικο-πολιτικό καθεστώς, δεν διαφέρει σε «ιερότητα» από τις εξουσιαστικές χρήσεις του ορθολογισμού στον δυτικό καπιταλισμό, τη φετιχιστική εκδοχή των νόμων της «ελεύθερης αγοράς» ή το θρησκειοποιημένο λάτρευμα των ατομικών δικαιωμάτων ( – που επειδή θρησκειοποιείται για να είναι αποτελεσματικότερα χρηστικό, εύκολα προσαρμόζεται και σε «ιερές»-φαρισαϊκές απάνθρωπες σκοπιμότητες).
    Ο ολοκληρωτικός χαρακτήρας του μουσουλμανικού «ζηλωτισμού» προϋποθέτει την ίδια πολιτική «κουλτούρα» όχι μόνο με το μεσαιωνικό υπόδειγμα της plenitudo potestatis των παπών ή της ιεροκρατίας στην καλβινική Γενεύη, αλλά και με αυτήν που συχνά εκφράζει η σύγχρονη δυτική νοοτροπία και τακτική: Με την αξιωματική απαίτηση, λ.χ., των παπικών εγκυκλίων για τον έλεγχο του ιδιωτικού βίου των ανθρώπων (σε θρησκευτικό επίπεδο) ή με τον ιεροεξεταστικό ηθικισμό που αιτιολογεί προσχηματικά τις σκοπιμότητες της αμερικανικής γεωπολιτικής στρατηγικής (τις μονομερείς, για παράδειγμα, πολυαίμακτες επεμβάσεις του ΝΑΤΟ εναντίον των Σέρβων της Βοσνίας – ή και τον «πόλεμο του Κόλπου» για τον σωφρονισμό του άλλοτε εκλεκτού της Δύσης Σαντάμ Χουσεΐν).

    Η κοινή ιεροκρατική καταγωγή των νοηματοδοτήσεων της πολιτικής στη Δύση και στο Ισλάμ παρακάμπτεται και αγνοείται – οι μεταξύ τους αντιθέσεις ερμηνεύονται ως σύγκρουση του δυτικού πολιτισμού της νεωτερικότητας (ενός άθρησκου στον ανεκτικό «πλουραλισμό» του φυσιοκεντρικού πολιτισμού) με αναχρονιστικές αναβιώσεις θρησκευτικού φανατισμού.
    Όμως ο άθρησκος πολιτισμός της δυτικής νεωτερικότητας αποδείχνεται σαφώς παγιδευμένος στις θρησκευτικές του μήτρες. Τουλάχιστον στις μήτρες του νομικισμού και της ατομοκρατίας – στα τυπικά αυτά παράγωγα της θρησκειοποίησης του εκκλησιαστικού γεγονότος στη Δύση. Πριν από την εμφάνιση του θρησκευτικού ολοκληρωτισμού σε σύγχρονα ισλαμικά καθεστώτα, ο αιώνας μας γνώρισε τον «εκκοσμικευμένο» (secular) ολοκληρωτισμό σε μορφές καθεστώτων όπου αναβίωσαν θεσμοί, αρχές και μέθοδοι του θρησκευτικού (κυρίως του μεσαιωνικού) παρελθόντος της Ευρώπης:
    Αναβίωσε η ποινικοποίηση του φρονήματος και της γνώμης (που πρωτοεμφανίστηκε ιστορικά με τον θεσμό της Inquisitio στον 13Ο αιώνα). Η χρήση βασανιστηρίων ως ανακριτικής μεθόδου (πρώτος διδάξας ο πάπας Ιννοκέντιος ο 4ος, 1252). Η οργανωμένη και μεθοδική «πλύση εγκεφάλου» των μαζών (θεσμοποιήθηκε για πρώτη φορά με την Congregatio de Propaganda Fidei, 1622). Η αρχή της αλάθητης ηγεσίας (με ιστορικό προηγούμενο το παπικό infallibili magisterio). Ο έλεγχος της γραπτής διακίνησης ιδεών (καθιερωμένος θεσμικά με τον Index librorum prohibitorum, 1559). Κλπ., κλπ.
    Και όπως ο εκκοσμικευμένος ολοκληρωτισμός στη Δύση αντλεί από θρησκευτικά παράγωγα του ευρωπαϊκού παρελθόντος, με αντίστροφη φορά αλλά την ίδια λογική της αποτελεσματικότητας ο θρησκευτικός ολοκληρωτισμός του Ισλάμ χρησιμοποιεί για την επιβολή του τα μέσα, τις τεχνικές και τις μεθόδους της εκκοσμικευμένης νεωτερικότητας: Χρησιμοποιεί πραξικοπηματικές στρατηγικές, προηγμένη τεχνική εξοπλισμών, εξελιγμένες πρακτικές τρομοκρατίας, τηλεοπτική προπαγάνδα, κ.τ.ό. Δεν έχει παρά να θυμηθεί κανείς την άκρως νεωτερική μεθοδικότητα παραδειγματικών περιπτώσεων, όπως: Η επανάσταση του Ζία Ούλ-Χάκ στο Πακιστάν το 1977, που ανέτρεψε με τη βοήθεια του ισλαμικού ιερατείου τον Αλή Μπούττο και εγκατέστησε στο Ισλαμαμπάντ θεοκρατική «δημοκρατία». Η ισλαμική εξέγερση στο Ιράν το 1979, που απέπεμψε τον «αποστάτη της πίστης» Σάχη Ρεζά Παχλαβί και παρέδωσε την εξουσία στον Αγιατολαχ Χομεϊνί. Με την ίδια μεθοδική αποτελεσματικότητα οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» της Αιγύπτου δολοφονούν το 1981 τον πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ και ύστερα από δώδεκα χρόνια επαναλαμβάνουν ανεπιτυχώς την απόπειρα εναντίον του Χόσνι Μουμπάρακ. Ανάλογα παραδείγματα νεωτερικών μεθόδων ισλαμικής βίας είναι πάμπολλα – ανατινάξεις πρεσβειών των ΗΠΑ στη Βηρυτό και στο Κουβέιτ το 1983, δολοφονία του προέδρου του αμερικανικού πανεπιστημίου της Βηρυτού Malcolm Kerr, προγραφή του συγγραφέα των «Σατανικών στίχων» Σαλμάν Ρούσντι, απαγωγών, ομηρειών, αεροπειρατειών, αιματηρών εφόδων σε αεροδρόμια, κλπ..

    Κάθε νομικιστική θρησκευτικότητα – βατικάνεια, καλβινική, πουριτανική ή «ακεραιόφρων» μουσουλμανική – που υποτάσσει την πίστη και την ηθική στο εγωτικό συμφέρον της ατομικής σωτηρίας, εκκρίει και μια νοηματοδότηση της πολιτικής με γνώμονα την πληρέστερη δυνατή πειθάρχηση της συλλογικότητας στις κωδικές προδιαγραφές της «σωτηρίας». Μια τέτοια θρησκευτικότητα δικαιολογεί (αν δεν ιεροποιεί) τα οποιαδήποτε και οσοδήποτε βίαια μέσα επιβολής της, ακόμα και τη φυσική εξόντωση των «αντιφρονούντων» – είτε πρόκειται για την εξόντωση των Ουγενότων (Huguenots) από τους ρωμαιοκαθολικούς, των γηγενών πληθυσμών της Νότιας Αμερικής από τους επίσης ρωμαιοκαθολικούς Ισπανούς, είτε για τη μεθοδική γενοκτονία των Αρμενίων, των Κούρδων, των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου από τους μουσουλμάνους Τούρκους.

    Η εκκλησιαστική ορθοδοξία στις σύγχρονες ιστορικές της επιβιώσεις έχει αισθητά διαβρωθεί από την εκνομίκευση – κυρίως λόγω του νεωτερικού εκδυτικισμού της. Έχει όμως το πλεονέκτημα να διασώζει στη θεσμική της άρθρωση και προπάντων στη θεολογία και στη λατρεία της την πρωτοχριστιανική ριζοσπαστική άρνηση του θρησκευτικού ατομοκεντρισμού και του συνακόλουθου νομικισμού. Οι ιστορικοί της εθισμοί βρίσκονται στους αντίποδες της δυτικής και ισλαμικής θρησκευτικότητας. Προέχει πάντοτε στην Ορθοδοξία η ανάγκη του ανθρώπου να ψηλαφήσει εμπειρικά, – πέρα από ιδεολογικές τέρψεις και ηθικές αυτοκατοχυρώσεις – αν πράγματι θανάτω πατείται ο θάνατος. Μια τέτοια αναζήτηση δεν βρίσκει εμπειρική επιβεβαίωση ούτε στην ατομική δικαιοπραξία ούτε σε πολιτικά σχήματα επιβολής του «ιερού νόμου». Η επιβεβαίωση μπορεί να ψηλαφηθεί μόνο στον εκκλησιοκεντρικό τρόπον της υπάρξεως: στην ελευθερία από τις ατομοκεντρικές (κυρίως ψυχολογικές) αναγκαιότητες, στην άντληση ύπαρξης όχι από την υπαρκτικά περατή φύση, αλλά από την υπαρκτικά απεριόριστη σχέση – στην αυθυπέρβαση του ατόμου και στην πραγμάτωση της ελευθερίας του προσώπου.
    Στο άθλημα της ατομικής αυθυπέρβασης και προσωπικής ελευθερίας δυναμικό κίνητρο είναι η επίγνωση της «αμαρτίας» ως υπαρκτικής αποτυχίας, όχι ως νομικής παράβασης που επιδιώκει ατομοκεντρική εξιλέωση. Γι’ αυτό και πρωτοπόροι στην ψηλάφηση της ελευθερίας από την ατομοκεντρική αυτάρκεια είναι όχι οι συνεπείς «ακεραιόφρονες» και ζηλωτές, αλλά οι τελώνες, οι ληστές, οι πόρνες, οι άσωτοι.
    Και, φυσικά, με τέτοιους πρωτοπόρους η εκκλησιαστική ορθοδοξία δεν μπορεί να αποβλέψει ποτέ στην εξουσιαστική επιβολή της: σε θεοκρατικά πολιτικά σχήματα. Οι ιεροκρατικές και θεοκρατικές επιδιώξεις είναι αδιανόητες στη νοηματοδότηση της πολιτικής που μπορεί να αντληθεί από την εκκλησιαστική ορθοδοξία. Ακόμα και οι αφαιρετικές σχηματοποιήσεις της δυτικής ιστοριογραφίας αποδίδουν στο «Βυζάντιο» το φαινόμενο του καισαροπαπισμού (υποταγή της Εκκλησίας στον καίσαρα) – ποτέ το φαινόμενο του παποκαισαρισμού (υποταγή του καίσαρα στον πάπα, στον πρώτον τη τάξει επίσκοπο).

    Με τα κριτήρια της συντομογραφικής αυτής ανάλυσης μπορεί να εντοπισθεί η συγγένεια προϋποθέσεων της πολιτικής στη Δύση και στο Ισλάμ, όπως και η ριζική διαφορά της εκκλησιαστικής ορθοδοξίας από τα δυο φαινομενικώς αντίπαλα μοντέλα.
    Πρόκειται για διαφορά που όμως δεν εμποδίζει την ορθόδοξη πρόταση να εμφανίζει πληρέστερη ανταπόκριση σε επιθυμητά πολιτικά αιτούμενα της δυτικής νεωτερικότητας, όπως αυτό της «ανοιχτής κοινωνίας»: Αν «ανοιχτή» είναι η κοινωνία στην οποία «οι θεσμοί αναγνωρίζονται ως ανθρώπινα δημιουργήματα και η συνειδητή αλλαγή τους συζητείται με άξονα την καταλληλότητά τους για την επίτευξη ανθρώπινων στόχων ή σκοπών», τότε κατεξοχήν η ορθόδοξη νοηματοδότηση της πολιτικής οδηγεί στην πραγμάτωση του νεωτερικού αυτού αιτήματος: Γιατί η εκκλησιαστική ορθοδοξία δεν ιεροποιεί ποτέ νόμους και θεσμούς. Τους υπαρκτικούς κοινωνιοκεντρικούς στόχους της – την εκκλησιαστική ομοτροπία της ερωτικής αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς – δεν τους δεσμεύει ούτε στην ηθική ούτε σε οποιουδήποτε τύπου κωδικές σταθερές, γι’ αυτό και μπορεί να τους πραγματώνει σε συνθήκες πολύ διαφορετικών πολιτικών καθεστώτων.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι η ορθόδοξη άρνηση ιεροποίησης της πολιτικής οδηγεί σε μια παθητική καταξίωση οποιασδήποτε πολιτικής. Η εκκλησιαστική ορθοδοξία συγκροτεί κριτική και ενεργό πολιτική πρόταση υπαγορεύοντας την πολιτική ως θυσιαστική άσκηση διακονίας του κοινωνικού σώματος. Και διακονία σημαίνει, στην ορθόδοξη γλώσσα και πρακτική, «κατ’ οικονομίαν» χρήση νόμων και θεσμών, ευελιξία προσαρμογής τους στις εκάστοτε και εκασταχού κοινωνικές ανάγκες, ανοιχτή ετοιμότητα κριτικών αναθεωρήσεων της πολιτικής πρακτικής, προκειμένου να εξυπηρετείται η προτεραιότητα των σχέσεων κοινωνίας. Στοιχεία δηλαδή που χαρακτηρίζουν, αυτά ακριβώς, μιαν «ανοιχτή κοινωνία».

    Απ’ το βιβλίο: Χρήστος Γιανναράς, Η απανθρωπία του δικαιώματος, εκδ. Δόμος
    Το κείμενο παρατίθεται χωρίς υποσημειώσεις και παραπομπές.

    http://lomak.blogspot.gr/2009/11/blog-post_06.html

  16. G.D. on

    Γιώργος Θωμαΐδης

    Ο μέσος μουσουλμάνος καταδικάζει την τρομοκρατία τύπου Αλ-Καϊντα – και άρα και τη δολοφονία των 12 δημοσιογράφων από τζιχαντιστές- σε μεγαλύτερο ποσοστό από ότι καταδίκασαν τους πολέμους κατά του Ιράκ (με πρόσχημα τον Σαντάμ) οι κάτοικοι των ΗΠΑ, ενώ κόστισαν τις ζωές 400.000 παιδιών.

    Υπενθυμίζω ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν απόλυτα το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο χρηματοδοτεί την ισλαμιστική τρομοκρατία σε όλο τον κόσμο και μπροστά στο οποίο η Βαγδάτη του Σαντάμ ήταν Παρίσι και η κυβέρνηση του Ιράν ΜΚΟ ανθρωπίνων δικαιωμάτων. —

  17. HRW: Οι παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εξέθρεψαν το Ισλαμικό Κράτος

    Ουάσινγκτον
    Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων -μεταξύ άλλων και από τις Ηνωμένες Πολιτείες- εξέθρεψαν εν μέρει την οργάνωση Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ, καθώς και την κρίση στην Ουκρανία, υπογράμμισε ο διευθυντής του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch, HRW) Κένεθ Ροθ παρουσιάζοντας την Πέμπτη την ετήσια έκθεση της οργάνωσης.

    «Οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων διαδραμάτισαν μείζονα ρόλο στην ανάπτυξη ή την επιδείνωση των περισσότερων από τις σημερινές κρίσεις» επισήμανε.

    «Σε έναν κόσμο που κατακερματίζεται, πολλές κυβερνήσεις μοιάζουν να θεωρούν πως οι σημερινές απειλές για την ασφάλεια πρέπει να έχουν προτεραιότητα επί των δικαιωμάτων του ανθρώπου. Μοιάζουν να εκτιμούν πως τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να περάσουν σε δεύτερο πλάνο και καθίστανται ως εκ τούτου πολυτέλεια» τόνισε ο Κένεθ Ροθ.

    Όμως ο υπολογισμός αυτός δεν είναι σωστός, σύμφωνα με τον Ροθ, επειδή τα δικαιώματα του ανθρώπου συνιστούν αντίθετα «μια ουσιαστική πυξίδα για την πολιτική δράση» και το να μπουν στο συρτάρι δεν είναι μόνο «κακό πράγμα, αλλά και μια θεώρηση κοντόφθαλμη και αντιπαραγωγική».

    Από το Ιράκ ως τη Συρία, από την Αίγυπτο ως τη Νιγηρία, περνώντας από την Ουκρανία, μέσα στις χώρες αυτές που χαρακτηρίζονται από την αστάθεια, «η προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και το να επιτρέπεται στους κατοίκους να έχουν λόγο για τον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις τους αντιμετωπίζουν τις κρίσεις, αποτελούν κλειδί για την επίλυσή τους», εκτιμά ο διευθυντής της HRW.

    Η εμφάνιση των τζιχαντιστών σουνιτών του Ισλαμικού Κράτους τροφοδοτήθηκε ιδιαίτερα από την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003, η οποία δημιούργησε κενό ασφαλείας και προκάλεσε παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στη φυλακή του Αμπού Γκράιμπ στη Βαγδάτη ή στην αμερικανική στρατιωτική φυλακή του Γκουαντάναμο.

    Επίσης η Ουάσινγκτον και το Λονδίνο «έκλεισαν σε μεγάλο βαθμό τα μάτια» στις σεκταριστικές πολιτικές του σιίτη πρώην πρωθυπουργού Νούρι αλ-Μαλίκι, στις διώξεις των σουνιτικών μειονοτήτων, καθώς και στις αυθαίρετες φυλακίσεις και τις εκτελέσεις με συνοπτικές διαδικασίες, συνεχίζοντας μάλιστα να παραδίδουν όπλα στον κυβέρνησή του.

    Στη Συρία, οι ΗΠΑ συγκρότησαν έναν συνασπισμό περίπου 60 χωρών για να πολεμήσουν το Ισλαμικό Κράτος, αλλά καμιά από τις χώρες αυτές δεν άσκησε πίεση στον σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ-Ασαντ «για να σταματήσει τη σφαγή αμάχων».

    «Αυτό το επιλεκτικό όραμα ήταν ένα δώρο για τους στρατολόγους του Ισλαμικού Κράτους, οι οποίοι εμφανίσθηκαν ως οι μόνοι ικανοί να αντισταθούν στις ωμότητες του Άσαντ» εξήγησε ο Ροθ.

    Η ίδια επιλογή έγινε και στην Αίγυπτο, όπου η παγκόσμια απάντηση στη «χωρίς προηγούμενο» καταπίεση που ασκεί ο νυν πρόεδρος, ο στρατηγός Αμπντέλ Φάταχ αλ-Σίσι, είναι «επαίσχυντα ανεπαρκής», σύμφωνα με τον Ροθ.

    Η Ουάσινγκτον δεν τόλμησε να χαρακτηρίσει πραξικόπημα την ανατροπή του εκλεγμένου ισλαμιστή πρώην προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι, εξαιτίας ανησυχιών για την ασφάλεια της Αιγύπτου, αλλά και του γειτονικού της Ισραήλ.

    Η υποστήριξη προς την κυβέρνηση του Σίσι είναι «μια καταστροφή για τους Αιγύπτιους που ελπίζουν σ’ ένα δημοκρατικό μέλλον και στέλνει ένα φοβερό μήνυμα στην περιοχή».

    «Το Ισλαμικό Κράτος μπορεί πλέον με αξιόπιστο τρόπο να ισχυρίζεται πως η βία είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί στην εξουσία, επειδή όταν επιδιώκουν την εξουσία με εκλογές και κερδίζουν, τους αποπέμπουν χωρίς να υπάρξουν πολλές διεθνείς διαμαρτυρίες» εξηγεί ο ίδιος.

    Από την πλευρά της Ρωσίας, η οποία τα δύο τελευταία χρόνια κατέπνιξε τις φωνές των διαφωνούντων, οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η «σχετικά ασθενής αντίδραση» των δυτικών χωρών «ενδέχεται επίσης να επιδείνωσε την κρίση στην Ουκρανία».

    Οι χώρες αυτές, οι οποίες επανήλθαν σε «μια νοοτροπία καλών εναντίον κακών» και επιθυμούν να εμφανίσουν την Ουκρανία ως το θύμα της ρωσικής επίθεσης, φάνηκαν «απρόθυμοι να αντιμετωπίσουν τις παραβιάσεις [των ανθρωπίνων δικαιωμάτων] εκ μέρους της Ουκρανίας» αναφέρει.

    Η HRW κατήγγειλε επίσης πως οι κινεζικές αρχές έχουν εξαπολύσει από το Μάρτιο του 2013 «μια θεαματική επίθεση εναντίον των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου με μια αγριότητα πρωτοφανή εδώ και χρόνια».

    «Πρόκειται για ένα ανησυχητικό σημάδι, καθώς γνωρίζουμε ότι η σημερινή [κομμουνιστική] ηγεσία θα παραμείνει πιθανόν στην εξουσία ως το 2023» προσθέτει στην ετήσια έκθεσή της η οργάνωση αυτή που υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα.

    Η Κίνα «παραμένει ένα αυταρχικό κράτος, το οποίο περιορίζει συστηματικά τα θεμελιώδη δικαιώματα, μεταξύ των οποίων τις ελευθερίες της έκφρασης, του συνεταιρίζεσθαι, του συνέρχεσθαι και της θρησκείας» συνοψίζει η HRW.

    Η οργάνωση επισημαίνει εντούτοις πως από τον Μάρτιο 2013 που ανέλαβε καθήκοντα ο πρόεδρος Σι Τζινπίνγκ, ανακοινώθηκαν ορισμένα θετικά μέτρα, όπως η κατάργηση των στρατοπέδων αναμόρφωσης διά της εργασίας.

    Η ασφάλεια στην ψηφιακή εποχή ανησυχεί επίσης το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο εκφράζει ανησυχία για την καθημερινή κατασκοπεία που διεξάγεται από τις κυβερνήσεις, οι οποίες συγκεντρώνουν τα δεδομένα εκατοντάδων εκατομμυρίων προσώπων.

    «Παντού οι κυβερνήσεις αναπτύσσουν ικανότητες μαζικής επιτήρησης» στο πρότυπο των πρωταθλητών, της Ουάσινγκτον και του Λονδίνου, εκτιμά η ερευνήτρια του HRW αρμόδια για το Διαδίκτυο Σίνθια Ουόνγκ. «Ένα αληθινό οργουελικό σενάριο παίρνει σάρκα και οστά» προειδοποιεί.

    Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό

    http://news.in.gr/world/article/?aid=1231381369#ref=newsroombox

  18. Π... on

    Ο φονταμενταλισμός στον καθρέφτη της λογοτεχνίας

    Ή ο θάνατος ως απόλυτο γεγονός.

    Της Τιτίκας Δημητρούλια

    Στο Πνεύμα της τρομοκρατίας (Κριτική, 2002), ο Ζαν Μπωντριγιάρ χαρακτηρίζει το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους το «απόλυτο γεγονός», σε αντίθεση με το «μη-γεγονός» που είχε αποτελέσει ο πρώτος Πόλεμος του Κόλπου, υπογραμμίζοντας την αδυναμία του πολιτικού συστήματος να ενσωματώσει στη λογική του και να αποδεχτεί τον θάνατο. Έτσι, λέει, οι τρομοκράτες, πέραν της μιντιακής, σε πραγματικό χρόνο παρουσίασης του θανάτου, χρησιμοποιούν ως όπλο την ίδια την έννοια του θανάτου, ενός θανάτου συμβολικού και θυσιαστικού που συνιστά το απόλυτο και αμετάκλητο γεγονός. Αυτή η θέση του επιβεβαιώνεται διαρκώς έκτοτε, με τους τηλεοπτικούς αποκεφαλισμούς, τα διαρκή τρομοκρατικά χτυπήματα στη Δύση και, βέβαια, με τη συντονισμένη επίθεση στο Παρίσι, ενάντια από τη μια στην ελευθερία του τύπου και της έκφρασης και από την άλλη ενάντια στη γαλλική εβραϊκή κοινότητα, προφανώς σε συνάρτηση με την ανοιχτή πληγή του παλαιστινιακού ζητήματος.

    altΜπροστά σ’ αυτή την επέλαση του θανάτου σε επίπεδο πραγματικό αλλά, κυρίως, συμβολικό και φαντασιακό, η δυτική κοινωνία, η γαλλική κοινωνία εν προκειμένω με την ιδιαιτερότητά της, καλείται να διαχειριστεί εκ νέου την έννοια του θανάτου σε κοινωνικό επίπεδο, να την επανερμηνεύσει. Να παραγάγει από αυτήν ένα νέο γεγονός λόγου, άμεσα ή μακροπρόθεσμα, εξηγητικό, αν όχι παραμυθητικό για το δυτικό υποκείμενο που βρίσκεται, αιφνιδίως, ενώπιον του χάους. Η ίδια αυτή αίσθηση κινητοποίησε τους συγγραφείς μετά την 11η Σεπτεμβρίου και προκάλεσε την πληθώρα της μυθιστορηματικής, ως επί το πλείστον, παραγωγής που ακολούθησε. Τα έργα πραγματεύονταν είτε το συμβάν καθαυτό και τις επιπτώσεις του στην καθημερινή ζωή όσων επέζησαν και όσων υπέστησαν την απώλεια είτε την περιρρέουσα ατμόσφαιρα θλίψης και τρόμου που τυλίγει τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο εν γένει. Τζόναθαν Σάφραν Φόερ Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά (εκδ. Μελάνι), Ντον ντε Λίλλο Άνθρωπος σε πτώση (εκδ. Εστία), Ίαν Μακ Γιούαν Σάββατο (εκδ. Νεφέλη) είναι ορισμένα από τα μυθιστορήματα που ξεχώρισαν. Ξεκίνησαν όμως και οι πρώτες λογοτεχνικές προσπάθειες να κατανοηθεί ο ίδιος ο τρομοκράτης, ο τρόπος σκέψης, η λογική του. Ψυχογραφώντας τον ισλαμιστή, τον φονταμενταλιστή, τον τζιχαντιστή, τα κείμενα αυτά συνδέονται με τα ανάλογα κείμενα στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, από τον Κόνραντ (Μυστικός πράκτορας, Ερατώ 2007) ώς τον Ντοστογιέφσκι (Δαιμονισμένοι, Γκοβόστης 2014).

    Τα βιβλία κινήθηκαν στη γραμμή της πολιτικής ερμηνείας, της εξήγησης της βίας και της αυτοθυσίας με βάση τις ολέθριες δυτικές παρεμβάσεις, οι οποίες στερούν από πολλούς λαούς τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια και τους αναγκάζουν να ζουν μέσα σε έναν διαρκή πόλεμο.

    Αρκετά από τα βιβλία αυτά κινήθηκαν στη γραμμή της πολιτικής ερμηνείας, της εξήγησης της βίας και της αυτοθυσίας με βάση τις ολέθριες δυτικές παρεμβάσεις, οι οποίες στερούν από πολλούς λαούς τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια και τους αναγκάζουν να ζουν μέσα σε έναν διαρκή πόλεμο, μέσα στη φτώχεια και την ταπείνωση. altΣτο Τρομοκρατικό χτύπημα του Γιασμίνα Χάντρα, ένας αφομοιωμένος Παλαιστίνιος γιατρός στο Ισραήλ αναγνωρίζει στη νεκρή βομβίστρια τη γυναίκα του (Καστανιώτης). Στις Σειρήνες της Βαγδάτης, του ιδίου, ένας νεαρός ιρακινός βιώνει τον πόλεμο και τη σκληρότητά του κι από φιλήσυχο παιδί με αρχές μετατρέπεται σε ανυποχώρητο πολεμιστή της τζιχάντ (Καστανιώτης). Αντίστοιχα, η Πύρινη άνοιξη της Σαχάρ Χαλίφα παρακολουθεί τη μεταμόρφωση ενός δειλού, ευαίσθητου παιδιού σε τρομοκράτη στην Παλαιστίνη (Καστανιώτης).

    Στον Ποδηλάτη (The cyclist, Simon & Schuster, 2002), έργο αμετάφραστο στα ελληνικά από όσο γνωρίζω, ο αρμενικής καταγωγής νεοϋρκέζος Βίκεν Μπερμπέριαν περιγράφει την πολύ κανονική ζωή ενός αποφασισμένου τρομοκράτη, ο οποίος ετοιμάζεται στη Βηρυττό για ένα πολύνεκρο χτύπημα απολαμβάνοντας το φαγητό και τον έρωτα. Μπορεί κανείς να το διαβάσει παράλληλα με τον Τρομοκράτη του Απντάικ (Καστανιώτης), όπου ο νεαρός Αχμάντ, δειλός, αγνός, εμμονικός, προσχωρεί στον φονταμενταλισμό για λόγους που έχουν να κάνουν όχι, ή όχι μόνο, με τη θέση του στην κοινωνία και τις δυσκολίες της ένταξής του ή τον αυξανόμενο ρατσισμό· αλλά επειδή απορρίπτει το δυτικό πρότυπο του καταναλωτισμού και μιας ελευθερίας την οποία ο ίδιος προσλαμβάνει ως ελευθεριότητα και χυδαιότητα. Διαπιστώσει λοιπόν κανείς ότι η λογοτεχνία προσεγγίζει από πολύ νωρίς όχι την 11/9, αλλά τη συστηματική πλέον στράτευση στον ριζοσπαστικό ισλαμισμό δυτικών πολιτών που στρέφονται ενάντια στις χώρες όπου ζουν, όπως αποδείχτηκε και στην περίπτωση του Παρισιού.

    Στο τελευταίο μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ «Υποταγή» τη διακυβέρνηση της Γαλλίας έχει αναλάβει η Μουσουλμανική αδελφότητα, με την οποία έχουν συνεργαστεί οι παραδοσιακές κοινοβουλευτικές δυνάμεις για να μην επιτρέψουν την άνοδο της ακροδεξιάς στην εξουσία.

    burka-france32

    Η γαλλική λογοτεχνία μας λέει, λοιπόν, με τον δικό της τρόπο, πολλά για το έδαφος στο οποίο ρίζωσε η επίθεση των Κουασί-Κουλιμπαλί-Μπουμεντιέν, αλλά και για τη μαζική συμμετοχή Γάλλων πολιτών στον πόλεμο της Συρίας. Για παράδειγμα, λίγες μέρες πριν από το μεγάλο χτύπημα που μετέβαλε τον ρυθμό της καθημερινότητας σε ολόκληρη την Ευρώπη, είχε κυκλοφορήσει το τελευταίο μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ, Υποταγή (Soumission), στο οποίο, σε ένα μέλλον όχι και τόσο μακρινό, το 2022, τη διακυβέρνηση της Γαλλίας έχει αναλάβει η Μουσουλμανική αδελφότητα, με την οποία έχουν συνεργαστεί οι παραδοσιακές κοινοβουλευτικές δυνάμεις για να μην επιτρέψουν την άνοδο της ακροδεξιάς στην εξουσία. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο προκλητικός Ουελμπέκ ασχολείται με τον φονταμενταλισμό και τους μισητούς του, κατά τις δηλώσεις του, μωαμεθανούς, αφού στην Πλατφόρμα (εκδ. Εστία) σε ένα αιματηρό τρομοκρατικό χτύπημα σκοτώνεται η κεντρική ηρωίδα του. Λίγα χρόνια νωρίτερα, ο επίσης πολέμιος του μωαμεθανισμού (προσοχή, όχι του ισλαμισμού) Μωρίς Νταντέκ είχε περιγράψει τον κόσμο το 2057, με τις μηχανές να κυβερνούν μετά την ερήμωση που έχει προκαλέσει η «Μεγάλη Τζιχάντ» στο Κόσμος Α.Ε. (εκδ. Κέδρος). Ο Νταντέκ μετοίκησε στον Καναδά για να γλιτώσει από τη μουσουλμανική απειλή· ο Ουελμπέκ δεν σταματά να δηλώνει πόσο ηλίθια θρησκεία θεωρεί τον μωαμεθανισμό. Οι απόψεις τους είναι απόψεις ενός τμήματος της γαλλικής κοινής γνώμης, είναι το αμάλγαμα (l’amalgame, στα γαλλικά, σημαίνει να συγχέονται ετερόκλητες μεταξύ τους ιδέες και πρακτικές με σκοπό αυθαίρετες γενικεύσεις), η αντίδραση στο Ισλάμ και όχι στον ισλαμισμό, η ισλαμοφοβία, η αποδοχή του ρατσιστικού λόγου που λειτουργεί ενάντια στους στόχους του, αφού αυτή ακριβώς η στάση της γαλλικής κοινωνίας τροφοδοτεί, όπως φαίνεται, το μίσος των νεαρών επίδοξων τζιχαντιστών. Η αίγλη που τους περιβάλλει οδηγεί ακόμη και μαθητές σχολείου να τους θαυμάζουν και να επικροτούν το μακελειό στο Charlie Hebdo και το εβραϊκό παντοπωλείο.

    altΣτην ίδια γραμμή κατανόησης της κατάστασης, σε συνάρτηση δηλαδή με τους διαύλους συγκρότησης και διακίνησης της συλλογικής και πολιτισμικής μνήμης, της μνήμης του αίματος, της ταπείνωσης, της απαξίωσης, εντός και εκτός χώρας καταγωγής, κινείται και η ιστορική ανάγνωση της αποικιοκρατίας – συχνά σε αστυνομικά πλέον μυθιστορήματα, που λειτουργούν ως λαϊκά αναγνώσματα. Η Γαλλία πνίγει στο αίμα την Αλγερία και τους Αλγερινούς στον Σηκουάνα (Μωρίς Αττιά, Το μαύρο Αλγέρι, Η κόκκινη Μασσαλία, Παρίσι μπλουζ, Ντιντιέ Ντενένξ Έγκλημα και μνήμη, εκδ. Πόλις). Η επικοινωνιακή μνήμη και μόνο, όπως την ονομάζει ο Γιαν Άσσμαν, μνήμη της καθημερινής επικοινωνίας, κρατάει εκατό χρόνια, πόσο μάλλον το εθνικό τραύμα ενός λαού που κερδίζει με τόσο αίμα μια διαρκώς παραπαίουσα ελευθερία και τα μέλη του συχνά βιώνουν την απόλυτη απόρριψη στη μητέρα-Γαλλία (το περίφημο βιβλίο του Αμίν Μααλούφ Σταυροφορίες από τη σκοπιά των Αράβων παρουσιάζει μια πολιτισμική μνήμη αιώνων – Λιβάνης, 1991).

    O αποκλεισμός στα προάστια, οι κοινοτικοί διχασμοί που σταδιακά κυριάρχησαν σε ένα υποβαθμισμένο πολυπολιτισμικό περιβάλλον τρέφει ως αντίδραση τον φονταμενταλισμό και την κάθε λογής βία.

    Ας αλλάξουμε οπτική γωνία: ο αποκλεισμός στα προάστια, οι κοινοτικοί διχασμοί που σταδιακά κυριάρχησαν σε ένα υποβαθμισμένο πολυπολιτισμικό περιβάλλον (όπως το αποτύπωνε η προφητική ταινία Το μίσος του Ματιέ Κασοβίτς στο περίφημο «jusqu’ici tout va bien, «ως εδώ όλα πάνε καλά») γεννά ως αντίδραση τον φονταμενταλισμό και την κάθε λογής βία (βλ. Μπουαλέμ Σανσάλ Ο Γερμανός μουτζαχεντίν, Καρίμ Μισκέ, Arab Jazz, και τα δυο από τις εκδόσεις Πόλις). Ακόμη καλύτερα, στο συγκρουσιακό αυτό υπέδαφος στήνονται κάθε λογής δουλειές, που στραβώνουν, όπως υπονοεί και περιγράφει ο Μισκέ με τον τίτλο του έργου του, ή πάνε πολύ καλά για τα πλέον απροσδόκητα, πρόσωπα, όπως λόγου χάρη τους εκπροσώπους της τάξης (Ζιλ Μαρτέν-Σωφιέ, Το Παρίσι σε καιρό ειρήνης, εκδ. Πόλις). Με άλλα λόγια, η έμφαση στην εθνική και κοινοτική διαφορά γίνεται αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης, συναλλαγής, εμπορίου, καθημερινής τριβής και άλλα πολλά. Με άξονα πάντα τον θάνατο (ο Σανσάλ μάλιστα προσπαθεί να κάνει μια μάλλον τραβηγμένη σύνδεση ναζισμού-ισλαμισμού), τον φόνο, τον διαμελισμό του κοινωνικού σώματος, τη διαρκή εξόντωση και ανάστασή του – ώς τώρα τουλάχιστον.

    demons

    Θα κλείσουμε με ένα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά στο αμέσως προσεχές διάστημα, τις Μεταμορφώσεις του Francois Vallejo (εκδ. Viviane Hamy, στα ελληνικά από τις εκδ. Πόλις), που επίσης προσπαθεί να καταλάβει τον προσηλυτισμό στο ριζοσπαστικό Ισλάμ μέσα στην πολυπλοκότητά του, ως προσχώρηση σε έναν κόσμο στον οποίο ο προσήλυτος πρέπει να δρα με δέκα φορές μεγαλύτερη ενεργητικότητα, προκειμένου να κερδίσει τον χαμένο χρόνο και τον χαμένο παράδεισο. Και με τον Ουελμπέκ, εκ του αντιθέτου, εφόσον το πολιτικό πλαίσιο του βιβλίου του επιβεβαιώνει πόσο αμιγώς πολιτικό είναι το ζήτημα της δημοκρατικής συνοίκησης σε έναν ειρηνικό κόσμο. Πόσο αυτή υπονομεύεται από τη συνολική κρίση που τινάζει στον αέρα όλες τις σταθερές και οδηγεί τα υποκείμενα στο χείλος του γκρεμού, για να τις αναζητήσουν ακόμη και μέσα από τον θάνατο. Κρίση, φτώχεια, διακρίσεις, αυξανόμενος ρατσισμός σε ολόκληρη την Ευρώπη, υποβάθμιση της παιδείας και των παροχών του κοινωνικού κράτους, ενίσχυση του αποκλεισμού, κοινοτική περιχαράκωση και μια επιλογή αυτοκαταστροφική, που συχνά γίνεται χωρίς καμία γνώση για τον ισλαμισμό, μέσω διαδικτύου, με όρους μάλιστα βιντεοπαιχνιδιού. Μάλλον βρισκόμαστε πιο κοντά στον Νετσάγεφ με τον μηδενισμό του, κι ίσως ο κλασικός μονόλογος του Σταυρόγκιν (βλ. Η εξομολόγηση του Σταυρόγκιν, Φ. Ντοστογιέφσκι, εκδ. Κοροντζής) έχει να μας πει περισσότερα για την ψυχή του σύγχρονου τζιχαντιστή που υπέρτατο στόχο έχει να τινάξει στον αέρα την αντίληψή μας για την πραγματικότητα.

    http://www.bookpress.gr/stiles/eponimos/o-fontamentalismos-ston-kathrefti-tis-logotexnias?utm_source=Newsletter&utm_medium=email

  19. Β.Α. on
    Γ. Ναστούλης: Το πολιτικό-θεολογικό διάβημα του Ισλάμ και το κατανοητικό έλλειμμα της Δύσης Γιάννης Ναστούλης Το πρόσφατο ασύμμετρο «χτύπημα» στη Γαλλία και η συνεχιζόμενη δράση των Τζιχαντιστών του ISIS αναδεικνύουν μεταξύ άλλων το έλλειμμα των δυτικών ελίτ να κατανοήσουν την ανθρωπολογική ετερότητα που συνιστά το Ισλάμ. Την αμηχανία των διαφόρων δημοσιογραφούντων, αλλά και του πολιτικού προσωπικού μπροστά στον «εξωτικό» Άλλο που διαταράσσει την ναρκισσική αλαζονεία της «ανοιχτής κοινωνίας». Εγκλωβισμένοι στην εξαντικειμενίκευση του δυτικού «παραδείγματος» (νεωτερικού-μετανεωτερικού. Δεξιού- Αριστερού), έχουν ήδη απολέσει την μνήμη της θεμελιώδους «απόφασης» (όπως την επεξεργάστηκε ο Παναγιώτης Κονδύλης) που οδήγησε στην πρωτόγνωρη αξίωση/προβολή ισχύος των δυτικών κοινωνιών, με εκφάνσεις την αποικιοκρατία, τον Ευρωκεντρισμό, τον οριενταλισμό, την αποθέωση του «αποσυνδεδεμένου» υποκειμένου, την κολεκτιβοποίηση (φιλελεύθερη και κομουνιστική) κ,λπ. Λησμόνησαν ότι το εθνοκρατικό μοντέλο, το κράτος δικαίου, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι στοιχεία του δυτικού υποκειμένου και μόνο, ότι συνθέτουν απλώς ένα κοσμοείδωλο, μεταξύ άλλων «εχθρικών», το οποίο προσιδιάζει στη δυτική κοσμοθεωρητική ετερότητα. Οικονομίστικες προσεγγίσεις και αριστεροί δονκιχωτισμοί του τύπου: η θεμελιώδης πολικότητα παραμένει εκείνη μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, πως το ισλαμιστικό κίνημα είναι προβοκάτσια για να λειτουργήσει η κοινωνική «μεταβίβαση», ότι σε τελική ανάλυση το ισλαμικό χαλιφάτο είναι ένα ακόμη εθνοκρατικό, νεωτερικό διάβημα, θολώνουν περαιτέρω το ζήτημα. Όσο η κυρίαρχη αριστερή εμμονή στην επίδραση της «οικονομικής βάσης» θα αρνείται την βεμπεριανή διόρθωση για τον εξίσου καθοριστικό ρόλο του «εποικοδομήματος», τόσο περισσότερο θα αυτό-αποκλείεται από γόνιμες θεωρήσεις που προσφέρει ο θύραθεν και μη στοχασμός της νεωτερικότητας, η πολιτική θεολογία «αστών» διανοητών (CarlSchmitt, Jean Bodin, De Maistre, Donosco Cortess, Hans Kelsen κ,λπ) και του νεομαρξιστικού ρεύματος (E. Bloch) και οι οποίες θα μπορούσαν να διανοίξουν πρωτόγνωρες δυνατότητες ερμηνείας του «πολιτισμικού εχθρού», εκάστοτε. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε με άλλη ευκαιρία, άρα χωρίς φανερή αξίωση πειθούς, διατηρώντας την περιγραφική αξιολογική ουδετερότητα που απαιτεί μια υπόθεση που εγείρει μεγάλη ένταση. Στοιχεία ισλαμικής δογματικής. Ισλαμική εσχατολογία Το Ισλάμ αναδύεται σε ένα χώρο έντονης παρουσίας χριστιανικών και ιουδαϊκών κοινοτήτων και κατά τούτο μπορεί να πει κανείς ότι η σχέση του με τις δύο παραδόσεις είναι γενεαλογική. Εάν προσθέσει κανείς και ένα πλήθος σαμανικών και ειδωλολατρικών στοιχείων κατανοεί ότι η ισλαμική σύλληψη του κόσμου δεν παρέχει μια ενιαία εικόνα. Πρόκειται για ένα συγκρητιστικό νεφέλωμα αντιλήψεων που αξιοποιεί το σύνολο των θεολογικών και φιλοσοφικών παραδόσεων, σε ένα πολύπλοκο, όσο και ιδιότυπο υπερσύστημα, το οποίο συντίθεται από διαφορετικά Ισλάμ, που ωστόσο συγκλίνουν σε έναν κοινό παρονομαστή: τον αυστηρό μονοθεϊσμό. Ο Αλλάχ είναι συγχρόνως ένα ενεργεία κοσμικό μέγεθος και ταυτοχρόνως μια εξωκοσμική οντότητα που δεν μπορεί να υπαχθεί σε φιλοσοφικά κατηγορήματα. Δημιουργεί τον κόσμο ex nihilo σε έναν διαρκή αναδιπλασιασμό, κύριος (με νομική έννοια) γης και ουρανού, εκχωρεί τη νομή στο ευνοούμενο δημιούργημά του τον άνθρωπο (sura 20,53, 2,30,27,62, 7,69,74). Σε ένα τέτοιο κοσμολογικό πλαίσιο ο άνθρωπος είναι ένα από τα δημιουργήματα του Θεού, μια ακόμη βιολογική πραγματικότητα, φορέας όλης εκείνης της εγγενούς αδυναμίας και αστάθειας των φυσικών όντων, που λειτουργεί όμως εν προκειμένω ως προϋπόθεση ευγνωμοσύνης ή αχαριστίας, καθόσον ο κόσμος δημιουργήθηκε προς χάριν του, (αλλά) επί (αντ) αποδώσει. (21,220). Το σχήμα χωρεί ως εξής: δωρεά -δοκιμασία – ανταπόδοση – ανταμοιβή (στα έσχατα), απολύτως υποταγμένο στην παντοδύναμη, αλλά και ανεξιχνίαστη βουλή του Θεού, ο οποίος δίκην ποιητού συγγράφει και διαγράφει το «κοσμικό παίγνιο», ως επί σχολικής πλακός[1]. Πάνω σε αυτόν τον μελαγχολικό αγνωστικισμό και στην καθολικότητα του θανάτου, το Ισλάμ θεμελίωσε ένα ρεαλιστικό, σε βαθμό ματαίωσης, κοσμοείδωλο, του οποίου η τραχύτητα μπορεί να υπερβαθεί μόνο από μια εξίσου δραστική παράσταση του επέκεινα. Εφόσον η παρούσα μορφή του κόσμου πάσχει από εγγενή τρεπτότητα, η ιστορία του αξιολογείται συναφώς προς την έννοια του θανάτου και τον καημό της απαλλαγής από αυτόν. Μέσα στα συμπιεσμένα όρια του βίου του ο άνθρωπος πρέπει να πιστέψει στον Θεό για να πετύχει τη σωτηρία του κατά την ημέρα της κρίσεως. Η δωρεά μπορεί να αρθεί απρόοπτα (θάνατος). Και καθώς μετάνοια μετά θάνατον είναι αδιανόητη, κάθε στιγμή της ζωής είναι μια ανεπανάληπτη ευκαιρία αξιομισθίας, είτε διαπίστευση για την ευδαιμονία του παραδείσου. Ο μέλλων κόσμος άρχεται από του παρόντος. Η άποψη αυτή εισάγει την ιδέα μιας μεταθανάτιας συνέχειας ζωής μετά τον τάφο, σύμφωνα με την οποία ένα οιονεί «φράγμα εντροπίας» (barzakh)[2] αποκλείει την ανάδρομη πορεία των ψυχών προς την επίγεια ζωή, καθηλώνοντάς τες σε μια ενδιάμεση κατάσταση μέχρι την Ανάσταση του όλου ανθρώπου, υπό την προϋπόθεση αυθεντικής πίστης. Οι ψυχές σε κατάσταση ημισυνειδητότητας υφίστανται «μερική κρίση» υπό ανακριτών αγγέλων του Θεού και πρόγευση, συνακόλουθα, παραδείσου ή κολάσεως. Μάλιστα υπό την έποψη ενός απειλητικού και δικαιοκρίτη Θεού, η κόλαση και ο παράδεισος μεταβάλλονται σε ρομαντικό οραματισμό (προβολή) του γήινου παρόντος. Και δοθείσης της διακρίσεως στον κόσμο του Ισλάμ (dar al Islam) και στον κόσμο του πολέμου/απίστων (dar al harb), ο παράδεισος γίνεται το ενδιαίτημα του πρώτου και η κόλαση του δευτέρου. Θάνατος: σύγκριση χριστιανικής και ισλαμικής εσχατολογίας[3] Το Ισλάμ είναι θρησκεία με έντονο εσχατολογικό περιεχόμενο, μάλιστα τις βασικές εσχατολογικές του ιδέες παρέλαβε από τη βιβλική/χριστιανική παράδοση. Ο θάνατος δε σηματοδοτεί το τέλος της ζωής, αλλά την ατραπό μιας άλλης αιώνιας. Μάλιστα η επιβίωση και η αθανασία δεν αφορούν μόνο την ψυχή, αλλά, την ανάσταση του όλου ανθρώπου. Το ίδιο το νόημα του θανάτου αξιολογείται στη βάση της παντοδυναμίας του Θεού και της Αναστάσεως, όπως επί τη βάση του θανάτου αξιολογείται το νόημα του παρόντος κόσμου. Το γεγονός όμως ότι για το Ισλάμ ο θάνατος είναι ένα φυσικό γεγονός, στερεί από τους πιστούς (του) την υπέρβαση της αγωνίας θανάτου μέσω του μυστηρίου της εν Χριστώ απολυτρώσεως. Αν ο θάνατος είναι ταυτόσημο του φυσικού αφανισμού, απολύτως υποταγμένος στη θεία βούληση, το ανθρώπινο ζώο πλέον δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να διαρρήξει τη βιολογική του νομοτέλεια προς την υπαρκτική μεταποίηση του τέλους σε θάνατο. Είναι τόσο απόλυτος ο προκαθορισμός του θανάτου στο Ισλάμ, ώστε ο πιστός εγκλωβίζεται μεταξύ ζωολογικού ρεαλισμού και μεταφυσικής: η λύτρωση στον παρόντα χρόνο είναι αδύνατη, και η Ανάσταση κενολογία ή στην καλύτερη περίπτωση πρόσχημα κολεκτιβοποίησης. Στον αντίποδα, ο χριστιανικός θάνατος είναι προϊόν αμαρτίας και κατά τούτο προϊόν της δυναμικής της προαίρεσης του ανθρώπου εντός του ιστορικού του χρόνου. Επί το θεολογικότερον, η χριστιανική βασιλεία καταφάσκει την ύπαρξη ενθάδε και νυν. Δείχνει την απόλυτη, άνευ όρων απόφαση του ανθρώπου να υπερβεί τελεσίδικα το πρόβλημα του θανάτου (ανάπτυξη της χριστιανικής εσχατολογίας στο 4ο κεφάλαιο 4.2.). Επιδράσεις στο σήμερα Είναι πρόδηλο ότι οι δύο εσχατολογικές θεωρήσεις εκβάλουν σε δύο διαφορετικούς ανθρωπολογικούς τύπους, οι οποίοι με τη σειρά τους δομούν διαφορετικούς τύπους κοινωνίας και πολιτειότητας. Αν όπως υπαινιχθήκαμε η πυρηνική ιδέα του Ισλάμ εκφράζεται στο σχήμα της παντοδυναμίας και της υποταγής, ο ανθρωπολογικός ιδεότυπος είναι το κολεκτιβιστικό άτομο και προτείνουμε ως τυπικό ορισμό του, την απόδοση της προτεραιότητας στο συλλογικό, η οποία κλιμακώνεται από την απόλυτη κατάφαση της ομάδας μέχρι την πλήρη άρνησή της. Το άτομο υποτάσσεται, αλλά και εσωτερικεύει την υποταγή του, αισθάνεται ενοχή για τις όποιες αποκλίνουσες τάσεις του, τις οποίες καταστέλλει προληπτικά. Ύψιστη αρετή εδώ είναι η συμμόρφωση, η οποία γίνεται θεμέλιο της παιδείας και πρόταγμα πολιτειότητας. Ο εγγενής «θυσιαστικός μηχανισμός», εξωτερικεύεται στον ετερόδοξο άλλο, με προφανή στόχο την αποτροπή της αλληλοσφαγής και την κοινωνική συνοχή. Το παράδοξο της ραγδαίας εξάπλωσης του Ισλάμ και ακραία φαινόμενα κοινωνικής αποπομπής σε σύγχρονες ισλαμικές χώρες (όλοι εναντίον ενός), (όπως άλλωστε και η μετανεωτερική, προϊούσα υποκατάσταση του κράτους από τη νέα μεγάλη ετερότητα: τις αγορές, οι οποίες μπορεί να είναι παντού και πουθενά, στο χώρο του φαντασιακού. Ο νέος Λεβιάθαν του Hobbes που απορροφά την κοινωνική ολότητα, ανάγοντας την εντελέχειά της στην εύληπτη συνάρτηση κόστους – τιμής), δείχνουν ότι ο κοινωνικός ελκυστής ανάγεται τελικά σε μια μεταφυσική υπερδομή (μεταφυσική θεμελίωση της εξουσίας), η οποία ιεροποιεί την πολιτική εξουσία και το αξιακό της σύστημα (ο διάλογος του Ισλάμ με τον προτεσταντισμό είναι ευκολότερος από αυτόν με την ορθοδοξία). Στην τριαδική, αντιθέτως νοηματοδότηση του κόσμου ο ένας Θεός είναι τρία πρόσωπα ασυγχύτως και αδιαιρέτως. Η ουσία του Θεού απροσπέλαστη, όμως οι προσωπικές της (τριάδας) ενέργειες απολύτως μεθεκτές. Στην κοινότητα του τύπου αυτού ατομική και συλλογική ταυτότητα αλληλοπεριχωρούνται. Η συλλογική ταυτότητα υπάρχει, επειδή έχει κεφαλή της τον Χριστό. Τα άτομα έχουν προσωπική ταυτότητα (ο Χριστός είναι απλώς πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς). Σε αυτό το επίπεδο οι «δερμάτινοι χιτώνες», το κολεκτιβιστικό ή ατομοκεντρικό κοινωνικό σώμα αντικαθίστανται από το πνευματικό σώμα της μεταμορφώσεως. Το άτομα όμως εδώ υπόκειται στον αδυσώπητο νόμο της τροπής και μόνο οι άκτιστες ενέργειες και ο θείος έρως σώζουν την κατάσταση. Ο τριαδικός τύπος γνωρίζει πως αν συντονιστεί στη συχνότητα της άκτιστης ενέργειας μπορεί να την απορροφήσει και να ενσαρκώσει τον τύπο εκείνο συλλογικότητας, τον οποίο ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αποκαλεί «κοινωνία θεώσεως». Η τριαδικού τύπου κοινωνία, επομένως, είναι εσχατολογική, δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν μπορεί να γίνει πρόταγμα ενός ριζοσπαστικού πολιτικού κινήματος, μπορεί όμως να γίνει «η κρίσιμη μάζα, η οποία να λειτουργεί σαν ζύμη ή αντισηπτικό… εντός του κοινωνικού σώματος. Μπορεί δηλαδή να είναι ένα κίνημα αλλαγής ψυχών». Ισλάμ και κράτος Πριν προχωρήσουμε στην εξέταση της σχέσης του Ισλάμ με το εθνικό κράτος θα ήταν χρήσιμη μια σύντομη αναφορά στο ζήτημα της λεγόμενης «ραγδαίας εξάπλωσης του Ισλάμ». Μεταξύ 660 και 750 οι Άραβες Ουμαγιάντ δημιούργησαν τις συνθήκες ενός ισλαμικού πολιτισμού. Δίνοντας περί το 750 τη σκυτάλη στους Αββασίδες της Βαγδάτης είχαν ενοποιήσει μια τεράστια έκταση από την Ισπανία ως την Ινδία. Παρά το γεγονός ότι για τους Άραβες η αντίληψη του κράτους ήταν παντελώς ξένη – η αραβική κοινωνία ήταν μια κοινωνία φυλών – δημιούργησαν ένα σταθερό συγκεντρωτικό κράτος και μια εξελιγμένη διοικητική μηχανή που τους επέτρεψε τον έλεγχο της ταχέως επεκτεινόμενης αυτοκρατορίας τους[4]. Για τουλάχιστον τετρακόσια χρόνια δημιούργησαν μια εκτεταμένη περιοχή ελεύθερου εμπορίου και ανάπτυξης μιας αστικού τύπου μεσαίας τάξης όπως και ενός εκλεπτυσμένου κοσμοπολιτικού πολιτισμού με πυλώνες την Αραβική γλώσσα, τον ισλαμικό νόμο και την ισλαμική θεολογία/φιλοσοφία. Παρ όλα αυτά η αποσύνθεση της πολιτικής ενότητας σταδιακά μέχρι τον 10ο αιώνα, υπό το βάρος αιρέσεων, προϊσλαμικών επιδράσεων και αναζωπύρωσης τοπικισμών, κυρίως περσικών, επέτρεψαν τον σφετερισμό της εξουσίας από τοπικούς σατράπες και Τουρανούς πραιτωριανούς. Την αποσύνθεση ολοκλήρωσε η Μογγολική εισβολή των Ιλχανίδων στα μέσα του 13ου αιώνα. Η αραβική γλώσσα υποχωρεί υπέρ της περσικής και της τουρκικής, η φιλοσοφία εκλείπει το 1200 και η δυτική Ευρώπη, αξιοποιώντας την ελληνική παράδοση, δημιουργεί τους όρους μιας κοσμικής παράδοσης άκρως ανταγωνιστικής. Άμεσο αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η οπισθοδρόμηση σε προ-ισλαμικές εξελικτικές φάσεις. Από τον 11ο αιώνα και μετά η μοναδική πολιτική θεωρία του Ισλάμ υπήρξε η παθητική υποταγή σε οποιαδήποτε de facto εξουσία. Μια θεώρηση των κεντρικών πολιτικών αντιλήψεων του Κορανίου μας δίνει το σχήμα μιας γενικής εικόνας της σημασίας του. Το πλαίσιο είναι ότι υπάρχουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι. Οι δεύτεροι είναι καταδικασμένοι στην ταπεινότητά τους, εκτός κι αν αποδημήσουν (muhajirun) με σκοπό την ίδρυση πολιτικής κοινότητας dar al Islamκαθορισμένη από τον Χαλίφη, τα μέλη της οποίας διακρίνονται από την πίστη και μόνο. Αποκλειστική πολιτική δράση της κοινότητας ο ιερός πόλεμος (jihad) εναντίον των απίστων (dar al harb) που βρίσκονται έξω από αυτήν[5]. Η κορανική αντίληψη της πολιτικής, εφόσον τονίζει τη διάσταση ορθοφροσύνης και σφάλματος, είναι στη βάση της επιθετική και μανιχαϊζουσα. Μια επιθετικότητα που εδράζεται σε ένα ριζικό μονοθεϊσμό που πρέπει να γίνει αποδεκτός πέρα και έξω από κάθε ερμηνευτική. Η αληθινή γνώση του Θεού πρέπει να αναζητηθεί στη θεία αποκάλυψη δια του νόμου του (sharia). Έτσι η πολιτική ορολογία του Κορανίου είναι βαθιά ιδεολογικοποιημένη και εκφράζει «συγκροτηματική αντίληψη οργάνωσης της κοινότητας των πιστών (Umma) και μαχητική οριοθέτησή της τόσο εναντίον των απίστων, όσο και εναντίον αιρετικών απόψεων εντός της ίδιας. Παρ όλα αυτά το Κοράνι έχει μια διιστορική αξία, η οποία ερειδόμενη σε μια διασταλτική ερμηνεία του jihad[6], ως σταθερού άξονα δράσης, δεν εξαντλεί την ισλαμική πολιτική θεωρία. Οι πολιτικές ιδέες του Κορανίου δεν προσφέρουν ένα τετελεσμένο σύστημα εξουσίας για όλες τις δυνητικές κοινότητες μετά τον Προφήτη. Ο όρος amir al muninin(Αρχηγός των Πιστών) που εισάγεται αργότερα, εκφράζει και αυτός την κορανική ιδέα της στράτευσης, ωστόσο δημιούργησε μια αντίφαση μεταξύ του καταγωγικού τρόπου ανάληψης της εξουσίας και της θεωρίας του Χαλιφάτου, όπως εξελίχθηκε στο δίκαιο, ως εξω-κανονικού ρυθμιστικού πλαισίου που περιλαμβάνει, εκτός του Κορανίου, έθιμα, συνήθειες, παραδοσιακές, περιβαλλοντικές, πολιτιστικές, φυλετικές επιδράσεις και βεβαίως τη βούληση του ηγεμόνα. Γι’ αυτό και η νομιμοποίηση ενός ισλαμικού κράτους σε μόνιμες, μη φυλετικές κοινότητες και σε δομημένα κράτη ή ήταν αδύνατη ή τελικά το μετέβαλε σε στρατιωτικο-γραφειοκρατική πολιτεία. Με αποτέλεσμα το μεγάλωμα της απόστασης μεταξύ θρησκείας και κράτους, χωρίς ωστόσο να επαναπροσδιορίσει και τον λόγο (σχέση) ο οποίος οφείλει να είναι πρωτίστως ιερός. Ο μετασχηματισμός για παράδειγμα της ισλαμικής διοίκησης σύμφωνα με το περσικό πρότυπο ήταν απορριπτέος από τους Άραβες, καθώς δημιούργησε κυβερνητικές υπηρεσίες τελείως ασύμβατες με την ιδρυτική πρόθεση σύντηξης εξουσίας και θρησκείας[7]. Μια πρόθεση που έβρισκε στους Ulema τους άτεγκτους φύλακες του θρησκευτικού νόμου, άρρηκτα συνδεδεμένου με την κοσμική εξουσία. Ο Χαλίφης συνέχιζε να αποτελεί τη μόνη πηγή θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας και να επιβάλλει θρησκευτική και πολιτική ομοιομορφία στην κοινότητα και στην πολιτεία[8]. Η πιο χειροπιαστή συνέπεια αυτής της δυναμικής των σχέσεων Κράτους, θρησκείας και κοινωνίας στο πλαίσιο της προϊούσας πολυπλοκοποίησης, λόγω ακριβώς της επέκτασης και των εσωτερικών διαφοροποιήσεων της αυτοκρατορίας, ήταν το πρόβλημα της θρησκευτικής διαφοροποίησης στην ίδια την ισλαμική Umma, που οδήγησε στο βασικό σχίσμα μεταξύ Σουννιτών (ορθοδόξων) και Σιιτών (ετεροδόξων), αλλά και σε πλήθος αιρέσεων συνημμένων στα δύο βασικά δόγματα. Μία επίσης σημαντική συνέπεια αφορά στην αδυναμία ανάδειξης της αντίληψης μιας έννοιας του πολίτη ανεξάρτητης από θρησκευτικές ή εθνικές διαφορές. Σε πολιτείες όπου το κράτος (ισχύς) και η νομιμότητα δικαιώνονται σε αναφορά με τη θρησκεία ή την πολιτική ιδεολογία, η ύπαρξη ολοκληρωμένων πολιτών είναι τουλάχιστον προβληματική, πολλώ δε μάλλον σε επικράτειες οι οποίες ανέκαθεν υπήρξαν ένα καλειδοσκόπιο από συνυπάρχουσες εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες[9]. Από την άλλη η παραδοσιακή ανοχή των θρησκευτικών/εθνικών μειονοτήτων στα ισλαμικά καθεστώτα δεν μπορεί να εγείρει καμία ένσταση στην απουσία της έννοιας του πολίτη. Δοθέντος ότι το Ισλάμ δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη ανθρώπου αυτοτελούς από τη θρησκεία, εφόσον αρνείται την ύπαρξη φυσικού νόμου αποκεκαλυμμένου από τον ανθρώπινο Λόγο, ούτε διακρίνει μεταξύ φύσεως και νόμου, ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει δικαιώματα που θα απέρρεαν από ανθρώπινο, θετικό νόμο ή θα νομιμοποιούνταν από ένα φυσικό νόμο ανεξάρτητο από τον ιερό νόμο του Προφήτη. Νόμος και Φύση ταυτίζονται γιατί είναι ο Θεός Δημιουργός και Επόπτης του σύμπαντος και οτιδήποτε – άρα και ο άνθρωπος – βρίσκεται εντός του υπόκειται στη θεία διάταξη, την οποία αποκάλυψε δίκην Ιερού Νόμου στο Κοράνι. Η κοινότητα υπάρχει χάρη της πραγματοποίησης του ισλαμικού ιδεώδους: της διάταξης του κόσμου, όπως την αποκάλυψε ο Θεός. Και αποτελεί η αντίληψη αυτή μια δυναμική επαναστατική συνταγή που εξηγεί τον διαχρονικό ακτιβισμό του Ισλάμ, ειδικά όταν συνδέεται με μια αντίληψη της ιστορίας ως διαδοχής αποκαλύψεων, που κορυφώνεται στην τελική και τέλεια αποκάλυψη στον Μωάμεθ[10]. Ο Θεός λοιπόν είναι ο μόνος και κυρίαρχος νομοθέτης, ο λόγος του είναι το μόνο έρεισμα της πολιτικής οργάνωσης και δράσης και η πίστη αποκτά αξία πολιτικής τάξεως, γίνεται η μόνη αξία που δίνει στη γήινη πόλη το λόγο της ύπαρξής της. Εξαιτίας του εγγενούς δυαδισμού του: άρρηκτη ενότητα θρησκείας και κοινότητας, το Ισλάμ δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση, ούτε και η Umma είναι Εκκλησία με την έννοια του θεσμικού καθιδρύματος, αλλά κοινωνία πιστευόντων στη sharia ενόψει του πολιτικού προτάγματος, του καλού της κοινότητας και συνάμα της εσχατολογικής προσδοκίας. Έτσι ο νόμος της είναι αποτέλεσμα θείας βουλήσεως, στον άξονα του οποίου θρησκευτική και κοινωνική ηθική εξομοιώνονται, εις τρόπον ώστε δεν υπάρχει διχοτόμηση μεταξύ του ανθρώπου ως ατόμου, μέλους δηλαδή οικογένειας, πολιτικού οργανισμού ή κοινωνίας, και ανθρώπου ως πιστού. Υπό την έποψη αυτή η ισλαμική ιθαγένεια/υπηκοότητα δε θεσμίζεται επί του jus sanguinis (δίκαιο αίματος), ούτε επί του jus solis (δίκαιο εδάφους), αλλά στο jus religionis. Μελετώντας τη δυνατότητα του Ισλάμ να καταστεί η υποδομή μιας πολιτικής τάξεως, θα πρέπει κανείς να έχει συνεχώς κατά νου ότι αντίθετα με ό,τι συνέβη στη Δύση, στο Ισλάμ το προεξάρχον στοιχείο είναι η κοινότητα και όχι το άτομο και ότι η θρησκευτική πίστη είναι υπερκόσμια, εσχατολογική και εγκόσμια ταυτόχρονα, πράγμα που εκβάλλει σε ένα ενσωματωτικό και όχι αυτοδιεκδικητικό/πλουραλιστικό πολιτικό κοσμοείδωλο. Εξ ου και το διαρκές πρόβλημα του συγκερασμού της απαίτησης για μια οικουμενική κοινότητα και του αιτήματος για κατοχύρωση εδαφικά και εθνικά καθορισμένων κρατών. Αντίθετα, με την ανθρωποκεντρική τροπή του δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος στο αντίστοιχο πρόβλημα του μεσαιωνικού κολεκτιβισμού, έδωσε τη λύση του νεωτερικού ατόμου, στο Ισλάμ κάθε φιλελεύθερος πειραματισμός προσέκρουσε στο παράδοξο του απολυταρχισμού. Και λέμε παράδοξο γιατί, αντί να οδηγήσει στην εσωτερίκευση των θεσμών από το υποκείμενο, κάθε αφηρημένη έννοια φύσης ή δικαίου απορρίφθηκε χάρη της θείας εξωτερικότητας του νόμου και της προφητικής παράδοσης. Η αντίληψη αυτή όμως εδραίωσε αυτό που πήγε να υπονομεύσει: (η απουσία μιας φιλοσοφίας φυσικών δικαιωμάτων) κατέστησε την ελευθερία μια δικανική και όχι μεταφυσική ιδέα. Η απόλυτη υποταγή του ανθρώπου στον Θεό οδήγησε στον οντολογικό εκμηδενισμού του πρώτου και στη μεταφορά κρίσιμου πολιτικού φορτίου από την κοινότητα των πιστών στο αυταρχικό κράτος. Η «κοινωνική συναίνεση» παρέμεινε μια έκφανση της θείας βουλήσεως, επομένως η μόνη δυνατή πολιτική θεωρία ελευθερίας απέμεινε η συμβολαιακή (ahd) «παραχώρηση» για τους Μουσουλμάνους και η ανοχή (dhimma) ή και προστασία (aman) για τους μη Μουσουλμάνους. Καθώς η πολιτική υποταγή παρέμενε ένα θρησκευτικό καθήκον, η νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας – στο πλαίσιο μιας ιδανικής ισλαμικής πολιτείας όπου εξουσία και ιερότητα βρίσκονται συντετηγμένες – μπορούσε να εκλογικευτεί ως αναγκαία για την ύπαρξη της Umma (Σούρα ΧΧΙΙ:22), αφού αυτή είναι επιφορτισμένη από τη Sharia να οδηγήσει τους πιστούς στη γήινη ευημερία και στη μεταθανάτια σωτηρία[11]. Το ασύμβατο εθνικού κράτους και Ισλάμ Η έννοια του έθνους εμφανίστηκε στη βορειοδυτική Ευρώπη γύρω στο 18ο αιώνα ως σταθερά θεμελιωμένη πάνω στην αδιάλειπτη συνέχεια της πολιτικής εξουσίας από τον Μεσαίωνα και εντεύθεν. Έτσι κατέστη ο βασικός πυλώνας πολιτικής ταυτότητας και αφοσίωσης. Μάλιστα γίνεται δεκτό ως κεντρική πολιτική αντίληψη των νεότερων χρόνων ότι αποτελεί συνώνυμη έκφραση ενός κράτους ως εδαφικής οντότητας, η οποία έχει την ίδια έκταση με το έθνος. Όταν το δόγμα αυτό εισήχθη στη Μ. Ανατολή μετά τον Ναπολέοντα, ήρθε σε σύγκρουση με βαθιά εγκατεστημένες δοξασίες και παρέμεινε χωρίς σημασία τόσο για τον προσδιορισμό της πολιτικής ταυτότητας όσο και την κατεύθυνση της πολιτικής αφοσίωσης στο Ισλάμ[12]. Στο πλαίσιο μιας κοινότητας πιστών η ταυτότητα είναι βασισμένη στη θρησκευτική πίστη και η αφοσίωση στρέφεται προς ένα κράτος ή έναν ηγέτη. Το εθνικό κράτος στην Ευρώπη συμπορεύτηκε με τη διάκριση μιας ιδιωτικής σφαίρας ανεξάρτητης από τη θρησκεία. Στο Ισλάμ η θρησκεία είναι μια υπερδομή που ενσωματώνει και την ιδιωτική και τη δημόσια δυνάμει της οικουμενικότητας του θείου νόμου. Έτσι, ενώ στη Δύση το εθνικό κράτος ως βασική μονάδα μπορεί να συμπεριλάβει διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες, στο Ισλάμ η Umma αποτελεί τη βασική μονάδα/έθνος, η οποία περιλαμβάνει κράτη. Στο Ισλάμ η έλλειψη του όρου «κράτος» δείχνει την απουσία μιας έννομης κυριαρχίας ως απρόσωπης δομής εξουσίας. Ο συγγενής όρος dawla ή devlet αναφερόταν στη διοίκηση ενός άρχοντα ή μιας δυναστείας, όπως το σουλτανάτο του Rum ή το οσμανικό κράτος. Η έννοια της «κυριαρχίας» (K. Smitt) μπορεί να υπήρχε, αλλά με αόριστη σημασία και πάντως όχι θεσμικά εκφρασμένη. Το ίδιο ισχύει και για την έννοια της «νομιμότητας», της οποίας η συχνή επίκληση, κατά την αραβική και όχι μόνο εξάπλωση, δημιούργησε την πολιτική επιταγή της υπακοής στον ισχυρό[13]. Η πολιτική, αλλά και η ερμηνευτική της ασάφεια προσέφερε την απαραίτητη ευελιξία των φορέων εξουσίας στην επιβολή της υποταγής. Έτσι ο Μωάμεθ αντλούσε την πολιτική του νομιμοποίηση από τη φύση της προφητικής του αποστολής, ενώ οι πρώτοι Χαλίφηδες μετά τον θάνατό του εισήγαγαν την αντίληψη του «Αρχηγού των Πιστών» και αργότερα οι «νομομαθείς» του Ισλάμ, τη θεωρία περί συγκατάθεσης των Ulema για πράξεις των πολιτικών ή θρησκευτικών αρχόντων. Σε κάθε περίπτωση, το κράτος ως απρόσωπη πηγή δημοσίου δικαίου είναι ξένο σώμα για το Ισλάμ. Κράτος και διακυβέρνηση, διαμορφώθηκαν ως προσωποπαγείς και δυναστικές έννοιες. Η γενεαλογική αντίληψη ταυτότητας, υπό την επίδραση της φυλετικής προέλευσης των Αράβων Μουσουλμάνων, συγκροτήθηκε στον αντίποδα του λαού και του εδαφικού στοιχείου (sha΄b) που επικράτησε, αλλά με αρνητικές συμπαραδηλώσεις (μομφή για αποσχιστικά-αυτονομιστικά κινήματα) σε μη αραβικές περιοχές, όπως στους Πέρσες Σαφαφίδες, στους Οθωμανούς ή στους Μαμελούκους της Αιγύπτου. Και στα τρία αυτά κράτη, στον βαθμό που υπήρχε προϊσλαμική ταυτότητα ανεξάρτητη από το Ισλάμ, θα μπορούσε να αναπτυχθεί μια έννοια εθνικού κράτους, όμως η προσπάθεια εκλογίκευσης της σχέσης κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας υπονόμευσε τη δυνατότητα αυτή. Αντ’ αυτού συνέβη διαίρεση της ισλαμικής κοινότητας σε χωριστές πολιτικές οντότητες που οδήγησαν στην ίδρυση κρατών, και όχι εθνών, ως καταπιεστικές δομές εξουσίας επί της κοινότητας. Μέσα σε αυτά τα κράτη συνέχισαν να υπάρχουν ομάδες διαφορετικών ταυτοτήτων (δόγματος, φυλής κ.λπ.) και αυτό δικαιολογεί την αδιάλειπτη νομή της εξουσίας, σε όλη την ιστορία, από ποικίλους σατράπες, δεσπότες και άλλους άρχοντες και βεβαίως την τακτικά εμφανιζόμενη αναζωπύρωση τοπικών, δογματικών ή εθνικών συγκρούσεων[14]. Μέσα σε αυτόν τον πολυδαίδαλο σύστημα ταυτότητας και ισχύος ακόμη και η Sharria παρέμεινε ο ιδανικός κανόνας πρότυπης ισλαμικής δράσης, ο οποίος θα εφαρμοστεί μόνο υπό την κυριαρχία του προσδοκώμενου mahdi, του Ιμάμη υπό θεία καθοδήγηση. Στην ουσία η ασυμμετρία πραγματικού και ιδεατού δημιουργούσε πάντα ένα σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα για τους πιστούς, το οποίο εξέβαλε στην υποχρέωση της κοινότητας για ιερό πόλεμο (jihad), που έπαιζε τον ρόλο της βαλβίδας διαφυγής των πλεοναζόντων εξουσιαστικών φορτίων. Έτσι, ενώ στην Ευρώπη βλέπουμε μια άγρια και παρατεταμένη σύγκρουση μεταξύ κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας, η σύγκρουση αυτή δεν έγινε ποτέ σε μουσουλμανικές κοινότητες. Η κοσμική εξουσία υποστηριζόταν, έστω θεωρητικά, από το κύρος του Ιερού Νόμου. Η διάκριση κοσμικής και πνευματικής εξουσίας δεν απασχόλησε ποτέ σοβαρά την ισλαμική πολιτική φιλοσοφία. Οι εξουσίες λειτουργούσαν με τρόπο συμπληρωματικό. Έτσι εργαζόμενος για τη δόξα της γήινης πόλεως, ο μουσουλμάνος υπηρετεί τον Θεό, εφόσον η ίδρυση μιας ισχυρής επικράτειας πιστών είναι καθήκον όλων[15]. Το Ισλάμ υπήρξε πάντοτε το νομιμοποιητικό υπόβαθρο κάθε εξουσίας. Οι ανθρώπινοι θεσμοί έχουν δευτερεύουσα σημασία. Στη βάση αυτή, ουδέποτε ηγέρθη θέμα ατομικής ελευθερίας έναντι της κρατικής καταπίεσης. Αν η εξουσία είναι θεόδοτη, ο περιορισμός της από ανθρώπινες ρυθμιστικές κατασκευές δεν έχει πολλές πιθανότητες. Έτσι η πολιτική ιδεολογία που κληρονομήθηκε από το παρελθόν είναι στατική και αφιερωμένη στην ορθοδοξία (suna). Η απεμπόλησή της σήμαινε πάντα αίρεση, αποστασία, αναταραχή[16]. Συζητώντας το ζήτημα της σχέσης κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας στο Ισλάμ, ο σημαντικός θεωρητικός Husein Amin υποστήριξε ότι ουδέποτε υπήρξε σύγκρουση μεταξύ των δύο κατά το ευρωπαϊκό πρότυπο, γιατί απλούστατα ουδέποτε υπήρξε Εκκλησία στο Ισλάμ, αλλά ούτε και ιεραρχία κληρικών. Κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να υπάρξει μονοπώλιο αλήθειας. Από την άλλη, πουθενά στο Κοράνι δεν αναφέρεται διάκριση κοσμικών και πνευματικών υποθέσεων και αντίθεση στα κοσμικά αγαθά. Το Ισλάμ έχει ένα μοναδικό ιμάμη, που ηγείται προσευχών και πολέμου, ωστόσο δεν αποτελεί θρησκευτική Αρχή που θα καθυπότασσε τους κοσμικούς θεσμούς. Πρόκειται για μια απλή πίστη, η οποία δεν έχει την ανάγκη κλήρου ειδικού στην ερμηνευτική περίπλοκων εννοιών ή να μεσιτεύει τη σχέση του ανθρώπου προς τον Θεό[17]. Η θεμελιώδης έννοια του jihad δεν είναι μόνο μια ατομική υποχρέωση των πιστών. Αφορά ολόκληρη την Umma και δηλώνει την προσπάθεια να καταστούν δυνατές οι προϋποθέσεις ανεμπόδιστης εξάπλωσης του Ισλάμ. Η Umma εκλαμβάνεται ως κόμμα του Θεού, ο οποίος βοηθά μόνο εκείνον που είναι έτοιμος να σκοτώσει και να σκοτωθεί για μια κοινωνία δικαίου υπό την ημισέληνο. Στην πραγματικότητα ο jihad είναι μια τριπλή κλιμάκα δράσης: ατομικός αγώνας ενάντια στα πάθη της ψυχής, συλλογική άμυνα ολόκληρης της κοινότητας ενάντια στο κακό και ο ένοπλος αγώνας. Ο ιερός πόλεμος δέον να είναι διαρκής, καθόσον δεν είναι εφικτή η ειρήνη, όσο υφίσταται ο «οίκος του πολέμου». Ο αγωνιστής ενός τέτοιου πολέμου ονομάζεται μουτζαχίντ και αν σκοτωθεί γίνεται ghahid (μάρτυρας του Ισλάμ). Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι ο ιερός πόλεμος, όπως έδειξε ο θεωρητικός της οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων Seyed Qoutb[18], δεν είναι πλέον ένας εξωγενής πόλεμος, αλλά εξέγερση και επανάσταση εναντίον κυβερνήσεων που έχουν αποστεί από τη Shari’a. Κυρίως το σιιτικό ισλαμιστικό κίνημα έχει επεξεργαστεί ιδιαίτερη στρατηγική εξαγωγής επανάστασης τόσο σε μη ισλαμικές χώρες, στις οποίες διαβιούν μουσουλμανικές κοινότητες όσο και σε ισλαμικές, των οποίων όμως οι κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει εξυγχρονιστικές «πολιτικές» δυτικού τύπου. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει για το ισλαμιστικό κίνημα παρά ο μονόδρομος της άμεσης εφαρμογής των διοικητικών ιστών του Ισλαμικού Νόμου. Τούτο δείχνει ότι τα εθνικά σύνορα είναι άνευ σημασίας εμπόδιο στην με κάθε μέσο πραγματοποίηση της κοινότητας πιστών σε όλο τον πλανήτη. Μάλιστα το μέσω του πολιτικο-θρησκευτικού «γορδίου» συχνά περνάει από την αυξανόμενη προώθηση μαζικών εκκοσμικευτικών διαδικασιών, ως γεννήτριες κοινωνικών και πολιτικών επαναστάσεων, αποδεικνύοντας την ομοιογένεια του ιεροπολεμικού φαινομένου, πέρα από τις δογματικές ενδοισλαμικές αντιθέσεις. Η αντίληψη, λοιπόν, του ισλαμιστικού κινήματος ότι το Ισλάμ είναι επανασταττική θρησκεία, η οποία θα φέρει την πολυπόθητη Tawhid[19] (ενότητα) του παρελθόντος σε μέλλοντα χρόνο, όπου άνθρωποι και κράτη θα είναι ίσοι έναντι της ίδιας αρχής (Αλλάχ), δείχνει τη γειτνίαση του πολιτικού ισλαμιστικού κινήματος με μαρξιστικά πολιτικά κινήματα, όσο και σύγρονα ακτιβιστικά κινήματα διενέργειας προσωπικού jihad, τα οποία υιοθετούν τη θεωρία του «αποκρυβέντος χρέους»[20] (ιερός πόλεμος), παράλληλα με το προσκύνημα στη Μέκκα. Έτσι το ισλαμιστικό κίνημα θεωρητικοποιώντας την έννοια της τυρανοκτονίας, της δολοφονίας του βέβηλου Πρίγκιπος, δημιουργεί μια σειρά ερωτημάτων για το κατά πόσο μπορεί να ενσωματώσει/ενσωματωθεί στους σύγχρονους πολιτικούς θεσμούς, το εθνοκρατικό μοντλελο ή το κεκτημένο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως γίνονται αντιληπτά στη Δύση. Η απάντηση προϋποθέτει μιαν ερώτηση: για ποιο Ισλάμ μιλάμε; Το Ισλάμ διαθέτει ένα κεντρικό δογματικό πυρήνα, αλλά δεν αποτελεί παρά τον κάνναβο στον οποίο εγγράφεται άπειρος αριθμός εθνοπολιτιστικών, κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών χαρακτηριστικών κάθε εθνικού μουσουλμανικού σχηματισμού, μη εξαιρουμένων των διαφόρων ισλαμικών κινημάτων. Η σύγκρουση Ισλάμ και Δύσης. Επιστημολογική, οντολογική, αξιολογική, πολιτική ασυμβατότητα Θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι παραπάνω κατηγοριοποιήσεις (φονταμενταλιστικό, παραδοσιακό, ριζοσπαστικό, κοσμικό κ.λ.π. ισλάμ), κυρίως από δυτικούς ανατολιστές επιστήμονες, γίνονται μεθοδολογικό εμπόδιο για την κατανόηση της προϊούσας αντίδρασης/αντίστασης στη δυτική πολιτισμική πρόκληση. Η ασάφεια των όρων αυτών, συχνά αποκρύπτει το συνολικό χαρακτήρα του προβλήματος αυτού, με το να παραθεωρεί τις ρίζες της σύγκρουσης. Το γεγονός ότι η αντίδραση διαδίδεται στα πλέον εκβιομηχανισμένα και εκσυγχρονισμένα ισλαμικά κράτη, αποδεικνύει τις ανεπάρκειες των διαθέσιμων κοινωνιολογικών, πολιτικών και οικονομικών αναλύσεων. Κανείς σοβαρός αναλυτής δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι από κάποιο «κατώφλι» εκβιομηχάνισης/εκσυγχρονισμού και πέρα οι μουσουλμάνοι θα υιοθετήσουν το δυτικό παράδειγμα βίου. Η αντιμετώπιση του ζητήματος υπό το πρίσμα της καθυστερημένης εισόδου των ισλαμικών κοινωνιών στο σύγχρονο εξελικτικό στάδιο είναι προβληματική. Στην πραγματικότητα το Ισλάμ πρέπει μάλλον να ιδωθεί ως εναλλακτική κοσμοθεωρία (Weltanschauung) προς τη δυτική και όχι από τη σκοπιά της «ιδεολογικής αδιαλλαξίας» του Ισλάμ. Υπεραπλουστευτικές εξηγήσεις της αυξανόμενης «ισλαμικής αναβίωσης», που αποδίδονται στη γεω-οικονομική συγκυρία, εκάστοτε, αποσιωπούν το γεγονός ότι οι αιτίες της σύγκρουσης ανάγονται στο διαφορετικό φιλοσοφικό, θεωρητικό και μεθοδολογικό υπόβαθρο και όχι στις θεσμικές, ιστορικές διαφορές. Ανιθέτως, οι θεσμικές-ιστορικές διαφορές είναι παρεπόμενες αυτών των αντιλήψεων-πυρήνα οι οποίες εδράζονται στο διαφορετικό κοσμοείδωλο. Όπως στη Δύση ο συνδυασμένος αντίκτυπος φιλοσοφίας και θεολογίας στην πολιτική θεωρία και πολιτειακή θέσμιση υπήρξε καθοριστικός (αναλύθηκε στο 3ο κεφάλαιο), το ίδιο, κατ’ αναλογίαν ισχύει και στο Ισλάμ με την υπερβατική κυριαρχία της ισλαμικής θεολογίας/δογματικής (aca’ed) επί της πολιτικής σκέψης. Το ζήτημα είναι τι είναι εκείνο το οποίο διαφέρει στις δύο κοσμοθεωρίες και πως τούτο επηρεάζει τις αντίστοιχες πολιτικές θεωρίες. Η όποια απόπειρα να κατανοηθεί το Ισλάμ εντός των δυτικών εννοιολογικών πλαισίων προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια. Η religion φερειπείν, δεν ανταποκρίνεται στην έννοια της din (θρησκευτικό στοιχείο) και στα χαρακτηριστικά που παίρνει αυτό εντός των σημασιολογικών διασυνδέσεων του Κορανίου. Η έννοιά της είναι πολύ ευρύτερη της θρησκείας, δεν χρησιμοποιείται εναλλακτικά προς τις δυτικές έννοιες πολιτική/κουλτούρα και πολιτειολογία, αλλά τις εμπεριέχει και τις δύο. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κρίσιμες έννοιες adhala (δικαιοσύνη του Θεού) και sa’ada (ευτυχία)[21], όπου η ευρύτητα της επιτείνει το πρόβλημα των σημασιολογικών πεδίων. Η κατανόηση του Ισλάμ περνάει μέσα από την αλληλοσυσχέτιση οντολογίας, επιστημολογίας, αξιολογίας και πολιτικής και μόνο στη βάση αυτή μπορεί να κατανοηθεί η ασυμβατότητα των δύο παραδειγμάτων. Στο Ισλάμ έχουμε οντολογικά καθορισμένη επιστημολογία, ενώ στη δυτική παράδοση επιστημολογικά καθορισμένη οντολογία.[22] Αυτή η ασυμβατότητα είναι η αιτία της αντίθεσης της μοντέρνας Δύσης κατά του Ισλαμικού κόσμου. Μάλιστα, κατά τον Toynbee, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τούτο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο και πιο φιλοδοξο κίνημα ενσωμάτωσης ολόκληρης της ανθρωπότητας σε μια μοναδική μακρο-κοινωνία και ελέγχου και των λοιπών πολιτισμών (Ορθόδοξο Χριστιανικό, Απω-ανατολικό και όλων των επιβιούντων πρωτόγονον κοινωνιών) σε μια προσπάθεια εκδυτικισμού όλου του κόσμου[23]. Αντίθετα το μονοθεϊστικό θεμέλιο του Tawhid (Ενότητα) και οι αντανακλάσεις του στο ισλαμικό παράδειγμα οδηγούν σε ένα ολιστικό πλαίσιο εναρμόνισης επιστημολογίας και εσχατολογίας, αξιολογίας και πολιτικής με βάση την ισλαμική οντολογία. Συνεπώς κάθε απόπειρα πυραμιδωτής θεσμικής εκκοσμίκευσης δυτικού τύπου προκαλεί πάντοτε ισχυρή θεωρητική αντίδραση, προκειμένου να προστατευτεί το πλαίσιο αυτό. Και ακριβώς αυτή η εσωτερική συνέπεια ή δυσκαμψία του ισλαμικού θεσμικού πλαισίου κάνει δυνατή μια εναλλακτική πολιτική κουλτούρα μέσω της άμεσης σύνδεσης οντολογίας και πολιτικής εντός της πίστης στο Tawhid. Ο θεμελιώδης αυτός τρόπος δικαιολόγησης και πολιτικής νομιμοποίησης προσανατολίζει στην πεποίθηση της απόλυτης κυριαρχίας του Αλλάχ. Το ισλαμικό κράτος γίνεται αντιληπτό ως έχον αυθύπαρκτη αποστολή βασισμένη σε ένα μετά-ιστορικό σύμφωνο, το οποίο πραγματώθηκε την περίοδο του Προφήτη και των τεσσάρων πρώτων Χαλιφών και έκτοτε αποτέλεσε δικαιολογητικό πρότυπο της ισλαμικής πολιτικής σκέψης και πράξης καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας. Με αυτόν τον τρόπο, το κορανικό σημασιολογικό πεδίο διαμορφώνει ένα οντολογικό-πολιτικό πρίσμα ευθείας αντανάκλασης της κοσμολογικής τάξης στην κοινωνικοπολιτική, ερειδόμενη στη θεοκεντρική δομή πίστης. Το κοινωνικό-πολιτικό σύστημα γίνεται ο τομέας ευθύνης των ανθρώπινων όντων δίκην αντιβασιλέων του Δημιουργού. Έτσι το πολιτικό σύστημα δεν αφήνεται «εκτεθειμένο» σε αυτορρυθμιζόμενους, κοινωνικο-δαρβινικής προέλευσης, μηχανισμούς που νομοτελειακά θα οδηγούσαν σε πυραμιδική διαστρωμάτωση των ισλαμικών κοινωνιών επί τη βάσει της ισχύος, αλλά, αντ’ αυτού, τρέπεται σε έναν πλουραλισμό οριζόντιας κοινωνικής ταξινόμησης των κυβερνωμένων λαών (Εβραίοι, Ορθόδοξοι, καθολικοί κ.λπ. εντός ισλαμικών κρατών) με τη μορφή των Millet (εκτενής αναφορά στο οσμανικό Ισλάμ στο 5ο κεφάλαιο). Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η ελευθερία του οικονομικού πεδίου – αξιολογικό έδαφος εκκοσμικευμένων νεωτερικών οικονομιών – δίνει τη θέση της σε μια καλά σχεδιασμένη διεύθυνση των θετικών οικονομικών μέσα από ένα συνολικό νομικό-κανονιστικό σχήμα, εντός του οποίου η καπιταλιστική συσσώρευση είναι αδύνατη. Για τους Μουσουλμάνους θεωρητικούς ο ισλαμικός θρησκευτικό-πολιτικός πλουραλισμός, επί οντολογικά νομιμοποιημένης πολιτικής ισχύος, οδηγείται σε ένα νομικό πλουραλισμό προστασίας των διαφόρων πολιτιστικών ετεροτήτων, τη στιγμή κατά την οποία ο θεσμικός μονισμός της Δύσης στη βάση της οντολογικά αδιατάρακτης δικαιολόγησης της πολιτικής ισχύος λειτούργησε ως «εκκαθαριστής» ετεροτήτων, ομογενοποιώντας τους ανθρώπους με αίτημα/όραμα την κατανάλωση του κοινωνικού υπερπροϊόντος. Η απεμπόληση μάλιστα του πνεύματος ανοχής στις αυθεντικές κουλτούρες σε σύγρονα φονταμενταλιστικά κράτη είναι αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίητικής εξαγωγής του δυτικού μονισμού. Οι αποικιακές και κοσμικές πολιτικές δομές από τον Α΄παγκοσμιο πόλεμο μέχρι το τέλος του Β΄ έπληξαν την παραδοσιακή ισλαμική αντίληψη πολιτικής κουλτούρας[24]. Ο σχηματισμός εθνών-κρατών στα μουσουλμανικά εδάφη κλόνισε τις παραδοσιακές δομές, εφόσον το μοντέλο αυτό δεν αντικατόπτριζε τις θεμελιώδεις διαστάσεις της ισλαμικής κοσμοθεωρίας[25]. Σημειώσεις [1] Εκτενής ανθρωπολογία του Ισλάμ στο Ζιάκας, Γρηγόριος. Η περί ανθρώπου διδασκαλία του Ισλάμ (Θεσσαλονίκη 1979). [2] Βλ. ανάλυση της έννοιας barzakh, ήτοι μιας ενδιάμεσης, μεταξύ ζωής και θανάτου κατάστασης, στο Γρηγόριος Ζιάκας, Η περί εσχάτων διδασκαλία του Ισλάμ (Θεσσαλονίκη 1976), σ. 338, πρβλ. Αναστασίου Γιαννουλάτου, Ισλάμ (Αθήνα 3 2000)κεφάλαια 1ο και 2ο για πληρέστατη αναφορά στους θεμελιώδει
  20. Φονταμενταλισμός-Πολιτικός Δογματισμός και Ιδεοληψίες

    Απ’ αφορμή την επίθεση των ισλαμοφασιστών στο σατυρικό περιοδικό Charlie Hebdo και τη δολοφονία δημοσιογράφων και αστυνομικών αλλά και τον τραυματισμό ακόμη περισσοτέρων, θεώρησα ότι είναι σκόπιμο (έστω κι εν μέσω προεκλογικής περιόδου) να συνοψίσουμε και να πραγματοποιήσουμε μια εν γένει προσέγγιση στον κάθε είδους φονταμενταλισμό με τον τρόπο που ίσως θα θελε και η ίδια η εφημερίδα προσεγγίζοντας ταυτόχρονα και τον πολιτικό και ιδεολογικό δογματισμό και τις ιδεοληψίες.

    Σύμφωνα λοιπόν με τον όρο «Φονταμενταλισμός» (θεμελιωτισμός) νοούνται οι τάσεις εμμονής σε θρησκευτικά βιώματα του παρελθόντος οι οποίες αποτελούν το ανάχωμα σε κάθε είδος νεωτερισμό ή θρησκευτική αλλαγή. (Αποστόλος Β. Νικολαΐδης, Κοινωνιολογία της Θρησκείας, εκδόσεις Γρηγόρη, Αθήνα 2007, σελ 290). Οι Θρησκείες είναι εύκολο να εκφραστούν με φονταμενταλιστικές ακρότητες, διότι ξεκινούν από αξιώματα τα οποία δεν είναι συζητήσιμα καν για κανέναν ακόλουθο της. Θρησκείες όπως ο Χριστιανισμός, ο Καθολικισμός, ο Ιουδαισμός, ο Ινδουισμός, αλλά κυρίως στις μέρες μας ο Μουσουλμανισμός έχουν να επιδείξουν μαύρες σελίδες στην Ιστορία τους. Πρόκειται για σελίδες γεμάτες αίμα θρησκευτικών αντιπάλων, αλλά και αθώων ανθρώπων.
    Ο Μουσουλμανικός φονταμενταλισμός παρουσιάζει ραγδαία αύξηση στην Ανατολή αλλά και στην Αφρική αλλά και στα Ευρωπαϊκά κράτη. Κανείς δε νοείται να ξεχνά ότι αυτά τα φονταμενταλιστικά στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν από τις εξουσίες του σύγχρονου Δυτικού κόσμου για να πολεμήσουν εξουσίες που θεωρούσαν αντίπαλες όπως του κομμουνιστικού Αφγανιστάν, του καθεστώτος του Χουσεΐν στο Ιράκ, του Ασαντ στη Συρία. Αλλά όπως και η προσπάθεια ανάπτυξης των σκεπτόμενων μηχανών από τους ανθρώπους μπορεί να είναι η αφορμή για την εξαφάνιση του ανθρωπίνου είδους κατά τον Stephen Hawking (Καθημερινή 03-12-2014, «Χόγκινγκ: Απειλή οι σκεπτόμενες μηχανές»), έτσι και οι φανατισμένοι άνθρωποι οι οργανωμένοι σε θρησκείες, στην αρχή χειραγωγούμενοι από μια ιδέα και από θεμελιωτικές πηγές καταντούν στο τέλος μη ελέγξιμοι και είναι δυνατόν να στραφούν ενάντια στην ανθρωπότητα. (βλ. εργασίες σε διαφορετικό προσανατολισμό η κάθε μία: (Θανάση Παπαρήγα Μια μαρξιστική προσέγγιση στον «ισλαμικό φονταμενταλισμό»” στο «Κομμουνιστική Επιθεώρηση» – ΚΟΜΕΠ τεύχος 1, του 1996) – Κωνσταντίνος Κωστογλούδης, «Εμφάνιση, Αίτια, Εξέλιξη του Θρησκευτικού φονταμενταλισμού και επιρροή του στις Διεθνείς σχέσεις (Παγκοσμιοποίηση – Τρομοκρατία)» Αθήνα 2012)
    Ο Μουσουλμανισμός ως θρησκεία δίνει την ευχέρεια από τους ριζοσπάστες ισλαμιστές που μετατράπηκαν σε πολιτική οντότητα της παρερμηνείας θεμελιωδών αξιών του. (John L. Esposito, «The Islamic Threat, Myth or Reality», Oxford University Press, New York 1999)
    Το κοράνι είναι έτσι δομημένο σε «σουρίες» . Ο Ιερός πόλεμος (Τζιχάντ) σήμερα είναι το κυρίαρχο δόγμα του, ενώ αντίθετα όπως σημειώνει ο Κωστογλούδης «ερμηνεύεται ως η μάχη ενάντια στο κακό, η αυτοπειθαρχία, μέσα από την οποία οι πιστοί ακολουθούν το θέλημα του Θεού για να γίνουν καλύτεροι μουσουλμάνοι.» Ο ίδιος σημειώνει περιπτώσεις Ιερών πολέμων θρησκειών όπως του Καρλομάγνου, των Σταυροφοριών κ.αλ. (Κωστογλούδης 23). Τα δημιουργήματα των θρησκειών οι άυλοι Θεοί και οι ακόλουθοί τους απελευθερωμένοι επιμένουν στις θεμελιακές αξίες τους. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος στις επιστολές του υποβίβαζε για παράδειγμα τις γυναίκες και θεωρούσε τουλάχιστον ως απαραίτητο γεγονός την κάλυψη της κεφαλής τους. Ο Χριστιανισμός όμως μεταβλήθηκε και επιβίωσε γιατί κατάφερε να προσαρμοστεί στις συνθήκες. Απέβαλε όσο του επέτρεπαν οι θεμελιακές αξίες του, το φονταμενταλιστικό στοιχείο αποστασιοποιήθηκε από την πολιτική εξουσία σιγά – σιγά και περιορίστηκε σε τμήματα της κεφαλής της εκκλησίας. Αντίθετα ο ριζοσπαστικός ισλαμισμός που έχει εξελιχθεί σε πολιτικό κίνημα, την όποια επικαιροποίηση των θεμελιωδών αξιών τη θεωρεί παράβαση και την τιμωρεί σκληρά ερμηνεύοντας κατά το δοκούν το κοράνι.. Η διαφορά του ως θρησκεία με τον Χριστιανισμό αλλά και με άλλες θρησκείες είναι ότι κατάφερε να διαδώσει την πίστη στις θεμελιακές αξίες, τις φονταμενταλιστικές σε μεγάλα τμήματα ανθρώπινου πληθυσμού τα οποία αποκαμωμένα από την οικονομική, πολιτιστική, κοινωνική και παγκόσμια ένταξη βρήκαν στήριγμα σε φονταμενταλιστικά θρησκευτικά μορφώματα. Μετατράπηκε έτσι ο Ισλαμισμός σε ακραία πολιτικά κινήματα.
    Όμως δεν υπάρχει μόνο στο «σύμπαν» των θρησκειών ο φονταμενταλισμός. Στην εποχή που ζούμε υπάρχει και ιδεολογικός – πολιτικός φονταμενταλισμός δηλαδή τον δογματισμό ή τις ιδεοληψίες που μπορούμε να τον ονομάσουμε έτσι για να τον ξεχωρίσουμε από τις θρησκείες Αυτός ο πολιτικοιδεολογικός φονταμενταλισμός ή αλλιώς ο δογματισμός και οι ιδεοληψίες κατηγοριοποιούνται είτε βάσει των θεμελιακών ιδεών που εξελίσσονται σε δόγματα χωρίς όμως πάντα σε πρακτικό επίπεδο να σημαίνει κάτι, είτε σε απλές ιδεοληψίες που φρενάρουν οποιαδήποτε νεωτεριστική αντίληψη.
    Ως νεότευκτο φρούτο σήμερα ακμάζει ο δογματισμός των φασιστών (βλ. Λεπέν, Μιχαλολιάκος και οι συμμορίες τους) που έχει κατορθώσει να εγείρει τα πιο ακραία ένστικτα του ανθρώπινου είδους.(ξενοφοβία, ομοφοβία αλλά και επιθέσεις κατά της ανθρώπινης ύπαρξης βλ. κακοποιήσεις μεταναστών ή δολοφονίες όπως αυτή του Π. Φύσσα) Δεν αξίζει καν να μιλήσουμε περισσότερο για το κάθε είδους φασισταριό που οι συμπολίτες μας του έδωσαν εν λευκώ βήμα στη βουλή. Μια κατάσταση που ίσως θα ’πρεπε να μας προβληματίσει όλους μας από πολύ νωρίτερα.
    Ακολουθεί ο δογματισμός των φιλελευθέρων οι οποίοι κινούνται από τη δεξιά έως την κεντροαριστερά. Οι θεμελιακές αξίες σ’ αυτή την ιδεολογία είναι αξίες που δημιουργήθηκαν ή επαναδημιουργήθηκαν για την ακρίβεια και ονομάστηκαν μεταρρυθμίσεις ή εκσυγχρονισμοί, σε μια προσπάθεια να περισώσουν μια κοινωνία και οικονομία, τις οποίες αυτοί ήταν οι δημιουργοί. Αυτή η ιδεολογία παραπαίει και παραγκωνίζει μεγάλα τμήματα ανθρώπινου πληθυσμού στη φτώχεια μέσω της μείωσης της δημοκρατίας. Ο Κριστιάν Λαβάλ σε συνέντευξή του στην Il manifesto σημειώνει: «Με τον νεοφιλελευθερισμό όμως η πολιτική σφαίρα διαμορφώνεται αντιγράφοντας το υπόδειγμα της οικονομικής πραγματικότητας και όχι μόνον υπερασπίζεται τα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων και των μεγάλων επιχειρήσεων, αλλά μετασχηματίζει ολόκληρη την κοινωνία σε ένα πεδίο ολοκληρωτικά υποταγμένο στο βασίλειο της καπιταλιστικής ορθολογικότητας. Σήμερα η πολιτική εμφανίζεται όλο και περισσότερο εναρμονισμένη με τη λογική του ανταγωνισμού. Η «ανταγωνιστικότητα» γίνεται η υπέρτατη πολιτική αρχή, ενώ αρχές όπως τα «δικαιώματα του πολίτη» και η «αλληλεγγύη» εξαφανίζονται όλο και περισσότερο από το προσκήνιο». (αναδημοσίευση Left, 30-08-2014) Η αλήθεια είναι ότι ο μόνος δρόμος που επαγγέλλονται οι νεοφιλελεύθεροι εμμένοντας ιδεοληπτικά είναι η περισσότερη φτώχεια, το λιγότερο κράτος, τα περισσότερα κέρδη.
    Για να επικαιροποιήσουν τις θεμελιακές αξίες τους οι δογματικοί νεοφιλελεύθεροι που συμπεριλαμβάνουν στη χώρα μας και νεότευκτα κόμματα του ονομαζόμενου κέντρου προχωρούν σε συγκεκριμένες πράξεις καταστρατήγησης των ανθρωπίνων και συνταγματικών δικαιωμάτων, στη νομική υποστήριξη του δόγματός τους, στην υπεράσπιση των ανθρώπων του πλούτου. Αμφισβητούν κάθε είδος κεκτημένο ακόμη και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη, αφού προκαλούν ή συμμετέχουν ενεργά σε πολεμικές συρράξεις. Τα δόγματα των νεοφιλελευθέρων γίνονται πράξεις όταν κατέχουν την εξουσία η οποία περιλαμβάνει ανθρώπους σαν την Μέρκελ και το καπετανάτο της ΕΕ, τον Ομπάμα, και στα καθ’ υμάς Σαμαράς, Βενιζέλος, Βορίδης, Γεωργιάδης, Μπαλτάκος και πολλοί άλλοι. Στα πλαίσια αυτά η δογματικοί φιλελεύθεροι συναντώνται με θεμελιακές αξίες της ακροδεξιάς γιατί επιστρέφουν στο παρελθόν και χρησιμοποιούν παραδείγματα από αυτό. Προχωρούν σε υβριστικού τύπου αντιμετώπιση των ιδεολογικών τους αντιπάλων και αποκρούουν το διάλογο.
    Υπάρχει όμως (προσπαθώντας να είμαι αντικειμενικός) και ένας ιδιόρρυθμος αριστερός δογματισμός που θεωρεί ότι κατέχει τη μια και μοναδική αλήθεια και είναι ενάντια στη κάθε νεωτεριστική επικαιροποίηση των αξιών της αριστεράς. Αυτός ο δογματισμός χωρίζεται σε δυο κατηγορίες, λαμβάνοντας υπόψη βεβαίως ότι ευτυχώς δεν έχει καταλήξει να είναι ακραίος στη χώρα μας, αλλά εκεί που είχε την εξουσία (βλ. «υπαρκτός σοσιαλισμός») κατάφερε να προχωρήσει και σε ακραίες πράξεις.
    Ποιες λοιπόν οι περιπτώσεις στην αριστερά; Η πρώτη έχει να κάνει με έναν οργανωμένο και καλά σχεδιασμένο δογματισμό από την ηγεσία του ΚΚΕ ο οποίος διατρέχει την συντριπτική πλειοψηφία των μελών, αλλά και την πλειοψηφία των ψηφοφόρων τους και αποκρυσταλλώνεται στον όρο «σοσιαλισμός» ακόμη και αν είναι ανάγκη με τη μορφή του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση ανθρώπων στελεχών ή βουλευτών του ΚΚΕ που δεν παράγουν πολιτική αντιπαράθεση αλλά προχωρούν σε χαρακτηρισμούς και μάλιστα υβριστικούς κυρίως σ’ εκείνους που είχαν ιδεολογικό δεσμό μαζί τους. Πιθανώς γιατί αυτός ο δογματισμός δεν ανέχεται καμιά αμφισβήτηση από παραβάτες των θεμελιακών του αξιών. Πρώτα τιμωρούνται οι παραβάτες με σκληρό τρόπο και μετά ακολουθεί ιεραρχικά η πάλη με τον ιδεολογικό αντίπαλο.
    Ακόμη μια περίπτωση έχει να κάνει με τα τμήματα της υπόλοιπης αριστεράς, τα οποία εκφράζονται είτε συλλογικά είτε προσωπικά φέροντας ως όπλο κάποιες από τις μοναδικές τους αλήθειες. Εδώ είναι καταλύτης η ριζοσπαστική αριστερά και δεν εννοώ μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλους κομματικούς φορείς οι οποίοι προσπάθησαν και προσπαθούν να επικαιροποιούν τη θέση τους μέσα στη κοινωνία. Και είναι καταλύτες γιατί προσπάθησαν και προσπαθούν να δημιουργήσουν το υπόβαθρο του δημοκρατικού διαλόγου, της έκφρασης της άλλης άποψης. Πολλές φορές αναφερθήκαμε από αυτό το ιστολόγιο σε περιπτωσιολογίες ανθρώπων ή συλλογικοτήτων, οι οποίοι στο όνομα της υπεράσπισης της κομματικής ή προσωπικής αλήθειας, στο όνομα της αριστεράς, προχώρησαν σε άνευ όρων επιθέσεις ή χαρακτηρισμούς τις περισσότερες φορές υβριστικούς, ειρωνικούς και σπανίως πολιτικούς. Κάποιοι από αυτούς θεωρούν την ευγένεια αστικό προνόμιο, ενώ το όπλο του προσωπικού τους αλάθητου μετατρέπεται εύκολα σε υφέρπουσα δογματίλα και καθαρή ιδεοληψία.
    Δεν έχουμε (αλλάζω το πρόσωπο εδώ) ως αριστερά καταφέρει παρά τα λεχθέντα και τα επιδιωκόμενα να κατακλύσει η δημοκρατία όλους μας, ούτε είμαστε ανεκτοί στο διάλογο. Βλέπουμε και εμείς πρώτα «αριστερούς» ή «δεξιούς» μέσα στις ίδιες τις τάξεις μας και αδυνατούμε να αποδεχτούμε κάτι καλό ακόμη κι όταν προέρχεται έστω κι από τον ιδεολογικό αντίπαλο. Ξαφνικά δημιουργείται θέμα γιατί όπως σημειώνουν στις θεμελιακές αξίες της αριστεράς δεν είναι δυνατόν να παρευρίσκεται ο άθεος κατά δήλωσή του πρόεδρος σε θρησκευτική τελετή, αλλά την ίδια στιγμή ξεχνούμε την υπέρτατη αξία μας, της υπεράσπισης της κάθε θρησκείας. Πολλές φορές αδυνατούμε να αποδεχτούμε μια άλλη προσωπικότητα προερχόμενη από άλλο κομματικό χώρο και την περνάμε από χίλια κόσκινα ή την αποκλείουμε μη λαμβάνοντας υπόψη ότι έκανε το βήμα να έρθει να μας συναντήσει Παραγνωρίζουμε ταυτόχρονα τις δικές μας αδυναμίες λες και εμείς είμαστε «καθαροί». Χαρακτηριστικό παράδειγμα (από τα τελευταία) είναι η κριτική που ασκείται κυρίως μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στο σταθμό «στο κόκκινο» γιατί προσκαλεί ιδεολογικούς αντιπάλους ή γιατί ο Κούλογλου (εξωκομματικός) λέει την άποψή του για τα ψηφοδέλτια.
    Κάποιες τελευταίες επισημάνσεις.
    Ο φονταμενταλισμός ως χαρακτηριστικό σήμερα κυριαρχεί με διαφορετικό τρόπο στις θρησκείες από εκείνον το δογματισμό και τις ιδεοληψίες σε κόμματα πρόσωπα και κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις. Ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός και ο πολιτικός δογματισμός, στην περίπτωση του Ισλάμ σε κάποιες περιπτώσεις συναντώνται. Βέβαια βοηθούν και οι κοινωνικές και ταξικές συνθήκες οι οποίες είναι ιδιαίτερα οξυμένες. Γι αυτό δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης το «κέντρο». Έχει ήδη από καιρό συναντηθεί με τη νεοφιλελεύθερη δεξιά.

    http://astyanaktas-astyanaktas.blogspot.gr/2015/01/blog-post.html

  21. Ζ on

    Οι τζιχατζιστές νότια της Κρήτης. Πόσο κινδυνεύει η Ελλάδα;

    Από την Ιωάννα Ηλιάδη

    Η γρήγορη εξάπλωση των τζιχαντιστών στην βόρεια Αφρική και πιο ειδικά στην Λιβύη όπου ελέγχουν πλέον αρκετές πόλεις, προκαλεί ανησυχία στην Ευρώπη αλλά και στη χώρα μας, που βρίσκεται κυριολεκτικά μια ανάσα από το σημείο που που έχουν δημιουργήσει τη βάση τους, την πόλη Derna της Λιβύης. Οι εικασίες ότι είναι δυνατόν ακόμα και με βάρκες να χρησιμοποιηθεί η Κρήτη ως εφαλτήριο των τζιχαντιστών στην Ευρώπη, μοιάζουν εφιάλτης.

    Υπάρχει αυτή η πιθανότητα; Πόσο κινδυνεύει η Ελλάδα να βρεθεί στο στόχαστρο των τζιχαντιστών; Και τελικά ποιοι είναι αυτοί που σκορπίζουν τον τρόμο σε όλη την υφήλιο; Απευθυνθήκαμε στην καθηγήτρια Μαίρη Μπόση που πανεπιστημίου Πειραιά, η οποία εξειδικεύεται σε θέματα διεθνούς ασφάλειας. Το τελευταίο της βιβλίο με τίτλο “Η διεθνής ασφάλεια στον μεταψυχροπολεμικό κόσμο” που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες εξετάζει ειδικά την περίπτωση της Συρίας και τις εξεγέρσεις που ονομάστηκαν αραβική άνοιξη.

    © Παρέχεται από: News247.gr Θα περάσουν οι τζιχαντιστές από τη Λιβύη στην Ευρώπη;

    Αυτού του τύπου τα άτομα έχουν διαχυθεί διεθνώς εδώ και πολλά χρόνια. Οι μαχητές αυτού του τύπου διαχέονται στην Ευρώπη. Ωστόσο έχουμε δει δείγματα γραφής και στη Λατινική Αμερική και στην Ασία. Και θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν είναι ακριβώς οι στρατευμένοι κάτω από μια ιδεολογία, αλλά οι στρατευμένοι έναντι ενός μισθίου και ιδιαίτερα μεγάλου μισθίου. Είναι ένα πολύ ιδιαίτερο και ιδιόμορφο στράτευμα. Στρατευμένοι άνθρωποι, θρησκευόμενοι, αμειβόμενοι.

    Της Λιβύης έχουν φέρει μια γενικότερη αναστάτωση στην περιοχή του Μαγκρέμπ στη βόρεια Αφρική και βλέπουμε τώρα την Αίγυπτο να παίρνει θέση εναντίον τους και να έρχεται σε σύγκρουση με τις χώρες του Κόλπου οι οποίες φαίνεται ότι είναι και χρηματοδότες αυτών των ανθρώπων.

    Αυτοπροσδιορίζονται ως μαχητές όπως οι Ταλιμπάν (=μαχητής στη γλώσσα τους) ή εμείς τους προσδιορίζουμε έτσι;

    Εξαρτάται από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης του δυτικού κόσμου το πώς προσδιορίζονται, και από τους ίδιους. Οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως θρησκευόμενα άτομα τα οποία θέλουν να φέρουν μια αλλαγή με ένα θρησκευτικό σκεπτικό. Βέβαια, κανένας από αυτούς δεν έχει ξεκαθαρίσει ακριβώς σε ποιο τάγμα του Ισλάμ ανήκει.

    Συντριπτικά είναι σουνίτες. Σιίτες είναι η Χεζμπολάχ το κράτος του Ιράκ και ορισμένα τμήματα στο Ιράκ. Αυτοί αυτοπροσδιορίζονται ότι ανήκουν σε ιδιαίτερες σέχτες πιο “καθαρού σκεπτικού” όσον αφορά την έννοια του τζιχάντ.

    Πολλοί εξ αυτών κόβονται από τον γενικότερο κορμό του Ισλάμ Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια θρησκεία η οποία όμως δεν έχει ένα λόγο συγκροτημένο, αλλά πολλούς λόγους υποκειμενικούς.

    Ο Ομπάμα είπε ότι δεν θα τους δώσω τον θρησκευτικό πόλεμο που θέλουν. Η εκπρόσωπος μάλιστα του Λευκού Οίκου απέδωσε το όλο φαινόμενο στην πείνα και τη φτώχεια.

    Το ISIS είναι κατασκεύασμα. Δεν είναι ούτε πρωτότυπο, ούτε αυθόρμητο, ούτε αποτέλεσμα μιας ιδεολογικοπολιτικής στάσης κάποιων ατόμων. Είναι ένα ξεκάθαρο κατασκεύασμα στο οποίο κατασκεύασμα εμπλέκονται πολλοί φορείς. Είναι τα κράτη του Κόλπου με κύρια και πιο σημαντική ίσως τη Σαουδική Αραβία, αλλά είναι και οι δυτικές δυνάμεις, που στήριξαν έμμισθα τη δημιουργία αυτού του κατασκευασμένου μορφώματος που ονομάζεται ISIS. Εδώ θα έλεγα ότι υπήρξε ανοχή της Δύσης στη δημιουργία του μορφώματος και βέβαια της Τουρκίας. Η Τουρκία είναι η χώρα η οποία αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι είναι η δίοδος. Μαζί με την Ιορδανία βέβαια.

    Τώρα περνάμε σε ένα νέο τύπο ψυχρού πολέμου, ιδιαίτερα δύσκολου να αντιμετωπιστεί μια και μιλάμε για μια πανδημία εκρήξεων.

    © Παρέχεται από: News247.gr Αυτοί που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους για να πάνε στο ISIS καίνε τα διαβατήριά τους. Δεν έχουν πρόθεση να γυρίσουν..

    Οι αριθμοί των ατόμων που έφυγαν από τις ευρωπαϊκές χώρες είναι μεγάλοι. Έχουμε ξεπεράσει τις 15000 εδώ και αρκετό καιρό. Τα κράτη της ΕΕ δίνουν αριθμούς όταν προλαβαίνουν να τα καταγράψουν.

    Έχουμε ένα πολύ μεγάλο αριθμό Γάλλων, Άγγλων, Σουηδών, Δανών, Γερμανών, Ελβετών, Ολλανδών κλπ. Προχθές είχαμε συλλήψεις στη Βουλγαρία και το Κόσοβο

    Έχουμε εστίες. Τα άτομα που αναφέρετε προέρχονται συντριπτικά από τις μειονοτικές ομάδες μπορούμε να πούμε, οι οποίες προέρχονται όμως από τις χώρες αυτές. Πχ η Γαλλία ως αποικιοκρατική δύναμη είχε άνοιγμα στις χώρες του Μαγκρέμπ και βλέπουμε ότι πολλά άτομα δεν έχουν ενσωματωθεί. Μπορεί να πολιτογραφήθηκαν, αλλά δεν άφησαν ποτέ πίσω τους χώρους και τους τόπους προέλευσή τους. Οι νεώτεροι όμως είναι αυτοί που δεν κατάφεραν να ενσωματωθούν στον ευρωπαϊκό πυρήνα. Φαίνεται μάλιστα ότι έχουν αναπτύξει και θυμό. Έχουν αναπτύξει μια άρνηση. Το ISIS έχει πάρα πολλούς Ευρωπαίους μαχητές αυτή τη στιγμή.

    Επίσης υπάρχει κι ένα μικρότερο κύμα που έφυγε για να πάει να πολεμήσει στο πλευρό των Κούρδων εναντίον των μαχητών. Βλέπουμε δηλαδή ότι οι μουσουλμάνοι της Ευρώπης να πολεμάει ο ένας εναντίον του άλλου στις ίδιες περιοχές.

    Αυτά τα ανοίγματα δείχνουν ότι η Ευρώπη δεν τα κατάφερε τόσο καλά να ενσωματώσει αυτούς τους πληθυσμούς στον δικό της κοινωνικό ιστό, σε αντίθεση με την Αμερική που τα κατάφερε καλύτερα.

    Αυτοί πλέον έχουν αναχθεί σε απειλή για την πιθανότητα επιστροφής τους και χρήσης των όπλων και της πολεμικής τέχνης σε ευρωπαϊκό έδαφος.

    Έχουν όμως πρόθεση να γυρίσουν; Αφού καίνε τα διαβατήριά τους

    Κάποιοι από αυτούς είναι αφιερωμένοι να πεθάνουν και να παραμείνουν σε ένα ιδεατό κράτος που τους έχουν υποσχεθεί. Εδώ να πούμε ότι δουλεύει με μεγάλη ταχύτητα η νέα τεχνολογία τα οποία χρησιμοποιούν πάρα πολύ. Τα όπλα που χρησιμοποιούν είναι όλα δυτικά. Και πολλοί εξ αυτών θέλουν να παραμείνουν σε ένα ουτοπικό κράτος το οποίο θέλουν να φτιάξουν.

    © Παρέχεται από: News247.gr Η Ελλάδα κινδυνεύει;

    Δεν υπάρχει κράτος που να είναι απόλυτα προφυλαγμένο. Η κινητικότητα αυτών των ατόμων θα είναι στην Ευρώπη και η Ελλάδα ως χώρος πρόσβασης μπαίνει μέσα στη συζήτηση. Εντός της Ευρωπαϊκής ηπείρου, λόγω του Σένγκεν η κινητικότητα ατόμων και αγαθών, ανοίγει τις πόρτες και σε αυτό το είδος. Εγώ θα έλεγα ότι η Ελλάδα είναι αποδέκτης μεγάλου ρεύματος μεταναστών. Η πιθανότητα δημιουργίας πυρήνων είναι υπαρκτή. Ωστόσο την Ελλάδα τη σώζει ότι δεν υπήρξε ποτέ αποικιοκρατική δύναμη και είχε καλές σχέσεις με μια σειρά από αυτές τις χώρες. Από εκεί και πέρα βέβαια, με τα ρεύματα των μεταναστών που έρχονται από τις χώρες που υπάρχουν συρράξεις και όχι μόνο, η Ελλάδα έχει γίνει αποδέκτης μεγάλου αριθμού μεταναστών, ανεξέλεγκτα. Τίποτα δεν αποκλείει καμία είδους κινητικότητα όσον αφορά τη δράση αυτών των ατόμων σε αυτό το επίπεδο. Βέβαια οι μετανάστες κάθε άλλο παρά τη βία έχουν κατά νου. Οι μετανάστες έρχονται και θέλουν να προχωρήσουν στις βόρειες χώρες όπου τους έχουν υποσχεθεί και μικρούς παραδείσους. Ωστόσο όταν εγκλωβίζονται εδώ, τους δίνεται το δικαίωμα του άγχους και του θυμού που αν αυτός ο θυμός γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους εξειδικευμένους στην έννοια του πολέμου, μπορεί να βιώσουμε κι εμείς τέτοιες καταστάσεις, Στην παρούσα φάση δεν έχουμε στοιχεία, ή τουλάχιστον δεν μας έχουν δοθεί στοιχεία πυρήνων αυτού του τύπου.

    Έχουμε δει δείγματα σε χώρες όπως η Ολλανδία, η Σουηδία, η Γαλλία κλπ εκεί δηλαδή που υπάρχουν μεγάλες ομάδες μουσουλμάνων.

    Μην ξεχνάμε ότι τρια «μεγάλα σχολειά” φτιάχνουν αυτούς τους τύπους:

    Οι φυλακές, όπου είναι τα μεγάλα σχολειά τους, οι θρησκευτικοί χώροι τους, και η τεχνολογία.

    Φυλακές τύπου Αμυγδαλέζας εννοείτε;

    Είναι χώροι που μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης και να μην προλάβει να κάνει κάτι το κράτος δικαίου που λέμε ότι έχουμε.

    © Παρέχεται από: News247.gr Με ποιο τρόπο μπορεί να προσεγγίσουν την Ελλάδα; Μπορεί να έρθουν με βάρκες στην Κρήτη, για παράδειγμα;

    Έχω παρατηρήσει ότι αυτοί που θέλουν να πράξουν και να χρησιμοποιήσουν βία έρχονται ντυμένοι και κουστουμαρισμένοι μέσα από το αεροδρόμια. Δεν χρειάζεται να περάσουν με τις βάρκες, να καταπονηθούν και πιθανώς να μη ζήσουν για να περάσουν. Βέβαια, αυτό που λέτε, είναι η μάζα που μπορεί να δημιουργήσει, εάν δεν μπορέσει να βρει διεξόδους, σε αυτή την απελπισία που έχει φθάνοντας στα ευρωπαϊκά σύνορα.

    Η Ελλάδα δεν είναι χώρα η οποία είναι απόλυτα αποστειρωμένη. Πάντα υπάρχει η πιθανότητα και καλό είναι να προλαβαίνουμε τέτοιες πιθανότητες. Δημιουργώντας υποδομή ώστε αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται να βρίσκουν ένα πρώτο ανθρώπινο στάδιο επιβίωσης. Επίσης θα πρέπει να αλλάξει το Δουβλίνο 2. Εάν δεν αλλάξει η χώρα μας θα βρίσκεται σε μια διαρκώς επώδυνη κατάσταση. Είναι γεγονός ότι η χώρα μας δεν αντέχει τόσους πολλούς μετανάστες ούτε να τους περιθάλψει, ούτε να τους στηρίξει. Θα πρέπει να αλλάξει η νομοθεσία για να μπορέσουν να πάνε κι αυτοί εκεί που θέλουν να πάμε κι ας είμαστε εμείς ο δρόμος από όπου θα περάσουν για να πάνε. Όχι όμως να μείνουν εδώ στις συνθήκες που βλέπουμε και κάθε φορά μας ντροπιάζει ως ανθρώπους.

    Μεγάλο μέρος της προπαγάνδας του ISIS επικεντρώνεται σε έφηβους.

    Με το τέλος του διπολισμού, τελείωσε και το ιδεολογικό κομμάτι μιας ολόκληρης εποχής. Ήταν μια εποχή που είχε βάλει κάτω από δυο ομπρέλες και ιδεολογικές όχι μόνο οικονομικές. Τελειώνοντας η εποχή του διπολισμού έκλεισε και το κεφάλαιο της ιδεολογίας νέων ανθρώπων. Για παράδειγμα τα πολιτικά κόμματα που έχουν και νεολαίες είχαν τη δυνατότητα να απορροφούν νέους ανθρώπους και να τους δίνουν οράματα. Γιατί ο νέος άνθρωπος έχει αυξημένη την έννοια του αύριο. Γιατί έχει ένα αύριο και έχει οράματα.

    Αυτά τα οράματα τελείωσαν. Η κρίση που ήρθε τα τελευταία χρόνια, σε παγκόσμιο επίπεδο έχει ισοπεδώσει τα οράματα των νέων.

    Έρχεται το ISIS και κάνει προσηλυτισμό, ορθότατη τακτική. Θα προσηλυτίσουν τους νέους που ψάχνουν να έχουν οράματα, που δεν τους τα δίνει το κράτος.

    Η βία θέλει ειδικές συνθήκες για να αναπτυχθεί. Και οι συνθήκες ήταν κατάλληλες.

    Έχω δει αρκετούς νέους που προσηλυτίζονται να μην είναι φτωχοί. Είναι νέοι που έχουν τη διάθεση να αναλώσουν να αναλωθούν και να προσφέρουν. Και αυτοί δημιουργούν το κατάλληλο περιβάλλον, με απίστευτη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

    Θεωρώ ότι γνωρίζετε ότι η Αλ Κάιντα ανεβοκατέβαζε 4000 sites. Με τέτοια ταχύτητα που δεν μπορούσαν οι διωκτικές αρχές να τις πιάσουν. Αυτό σημαίνει ότι τα μέλη που κάνουν αυτή τη δουλειά έχουν γνώσεις.

    http://www.msn.com/el-gr/news/world/%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B6%CE%B9%CF%87%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%82-%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CF%81%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%80%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9-%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/ar-BBi4Ja9?ocid=UP97DHP

  22. Φόβος ισλαμοποίησης και γαλλική μελαγχολία
    PASCAL–EMMANUEL COBRY / THE NEW YORK TIMES

    Η Γαλλία βρίσκεται στη δίνη μιας μοναδικής πολιτιστικής στιγμής, που ξεπερνά τα όρια της ενδοσκόπησης για τις διαμάχες γύρω από την ισλαμική βία, την ενσωμάτωση των μειονοτήτων, την οικονομική κρίση και τη διαρροή εγκεφάλων. Αυτή η συλλογική αγωνία αποκρυσταλλώνεται με τον καλύτερο τρόπο στα τελευταία έργα δύο εκ των πλέον προβεβλημένων και αμφιλεγόμενων Γάλλων συγγραφέων, του Ερίκ Ζεμούρ και του Μισέλ Ουελμπέκ. Τα εν λόγω βιβλία έγιναν μπεστ σέλερ, καθώς προειδοποιούσαν για τον υφέρποντα κίνδυνο ισλαμοποίησης μιας Γαλλίας που συγκλονιζόταν από τη φονική επίθεση τζιχαντιστών στο Charlie Hebdo. Πέραν, όμως, των προειδοποιήσεών τους για το Ισλάμ, οι δύο άνδρες προσφέρουν ένα μοναδικό παράθυρο, που μας επιτρέπει να αντικρίσουμε τη γαλλική ψυχοσύνθεση.

    Στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Η γαλλική αυτοκτονία», ο Ζεμούρ κάνει λόγο για την περίφημη γαλλική μελαγχολία – το τυπικά γαλλικό συναίσθημα της απαισιοδοξίας και της παρακμής, οι ρίζες του οποίου χάνονται στον Μεσαίωνα. Οταν ο Ναπολέων έχασε τη Ρωσία, ο θάνατος του Μεγάλου Στρατού σήμανε και το τέλος του οράματος για την ένωση της Δύσης υπό τον γαλλικό πολιτισμό. Μέχρι τότε, η Γαλλία διατηρούσε τη πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη, στηριζόμενη στον περήφανο λαό και στους φυσικούς πόρους της, ωστόσο πάντα αποτύγχανε σε ένα αποφασιστικό σημείο: τον σχεδιασμό μιας πραγματικής ηγεμονίας. Σήμερα, ο αγγλόφωνος κόσμος είναι η νέα Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, όχι η Γαλλία. Η Γαλλία θα μπορούσε να γίνει ό,τι ήταν η Αθήνα για τη Ρώμη, δηλαδή πολιτιστική και πνευματική πρωτεύουσα, αλλά όχι οικονομικό και πολιτικό κέντρο. Αλλά ακόμη και αν αυτό ήταν ρεαλιστικό και εφικτό, δεν αποτέλεσε ποτέ στόχο. Και κάπως έτσι έχουμε τη γαλλική μελαγχολία.

    Μόνο σ’ αυτό το πλαίσιο μπορεί οι γίνουν αντιληπτές οι προειδοποιήσεις του Ζεμούρ για την ισλαμοποίηση. Η ισλαμοποίηση είναι ένας μεγάλος κίνδυνος, λέει ο συγγραφέας, επειδή η γαλλική μελαγχολία έχει προκαλέσει την απώλεια της εμπιστοσύνης για την ίδια τη γαλλική ταυτότητα. Μοιραία η ταυτότητα αποδυναμώθηκε και απειλείται σήμερα από τη μουσουλμανική αυτοπεποίθηση που δεν εμφανίζει ίχνη αυτοαμφισβήτησης.

    Από την άλλη πλευρά, η ανάλυση του Ουελμπέκ είναι πιο ψυχολογική και όχι τόσο ιστορική. Ολο του το έργο στηρίζεται στην παθολογία της μεταμοντέρνας ύπαρξης και στη λανθάνουσα αίσθηση πως η νομική, σεξουαλική και οικονομική μεταμοντέρνα ελευθερία υπήρξε μια θλιβερή αποτυχία.

    Στο τελευταίο του μυθιστόρημα, την «Υποβολή», η Γαλλία διολισθαίνει αθόρυβα προς τη θεοκρατία. Η γαλλική κοινωνία δεν τρομοκρατείται από ισλαμιστές αντάρτες, αντίθετα καταλήγει να αναστενάζει με ανακούφιση καθώς εγκαταλείπει τα αγχωτικά ελευθεριακά ήθη της για να υιοθετήσει έναν τρόπο ζωής που της προσφέρει καθησυχαστικούς κανόνες. Ο κοσμικός χαρακτήρας του γαλλικού κράτους και η απώλεια της ιστορικής καθολικής πίστης άφησαν τη Γαλλία εκτεθειμένη σε νέες, πιο στέρεες μεταφυσικές πεποιθήσεις. Η πολυγαμία, ιδιαίτερα, προσφέρει στον άνδρα οικογενειακή και σεξουαλική ικανοποίηση, ενώ ο ισλαμικός νόμος και οι επιδοτήσεις δίνουν στη γυναίκα ασφάλεια και απελευθέρωση από την πίεση να συνδυάσει καριέρα και οικογένεια.

    Τελικά, αυτά που έχουν κοινά οι δύο συγγραφείς δεν είναι τόσο το Ισλάμ ή η μετανάστευση ως αντικείμενα κριτικής. Είναι το γεγονός ότι καταδεικνύουν τις βαθύτερες πληγές της γαλλικής ψυχής, πληγές οι οποίες κατά κανόνα αποσιωπούνται και για τις οποίες τόσο ο Ζεμούρ όσο και ο Ουελμπέκ παραδέχονται αβίαστα ότι δεν διαθέτουν θεραπείες.
    http://www.kathimerini.gr/811934/article/epikairothta/kosmos/fovos-islamopoihshs-kai-gallikh-melagxolia

  23. Β.Α. on

    «……Το 2004 ένας μουσουλμάνος ιδεολόγος ονόματι Abu Bakr Naji δημοσιεύει ένα βιβλίο με τίτλο Idarat al-Tawahush ή με βάση τον Αγγλικό του τίτλο Management of Savagery: The Most Critical Stage Through Which the Ummah Will Pass (Διαχείρηση της αγριότητας : Το πιο κρίσιμο στάδιο από το οποίο πρέπει να περάσει η κοινότητα). Το βιβλίο απέκτησε μεγάλη δημοφιλία μεταξύ αρκετών μουσουλμάνων, αυτών που εντάχθηκαν αρχικά στο ISIS. Το 2006 μεταφράστηκε από έναν ερευνητη του Brookings Institute και πλέον μπορούσε να διαβαστεί από μουσουλμάνους γεννημένους στη Δύση που δεν μιλούσαν αραβικά. Το βιβλίο μπορείτε να το κατεβάσετε ελεύθερα από τον παρακάτω δεσμό (https://azelin.files.wordpress.com/2010/08/abu-bakr-naji-the-management-of-savagery-the-most-critical-stage-through-which-the-umma-will-pass.pdf) . Το βιβλίο αυτό θεωρείται ότι ουσιαστικά προσέφερε το ιδεολογικό υπόβαθρο ώστε να χρησιμοποιηθεί ακραία βία ως μέσο στρατηγικής για τη δημιουργία του Ισλαμικού Χαλιφάτου. Στο βιβλίο γίνονται αναφορές στο Κοράνι και στη βία που γίνεται αποδεκτή από τα ιερά κείμενα, στη βία που χρησιμοποιήται ως μέσο απονομής δικαιοσύνης σε μουσουλμανικά κράτη, όπως είναι οι απαγχονισμοί αλλά και στο γεγονός ότι όταν τον 12ο αιώνα οι μουσουλμάνοι έδιωξαν τους σταυροφόρους από τη Μέση Ανατολή, μετά την ιστορική νίκη του Saladin επί του Βασιλέα της Ιερουσαλιμ Γκυ των Λουζινιάν στη μάχη του Hattin, αυτό οφείλονταν σε πολλές μικρές νίκες που προηγήθηκαν σε μεμονωμένα περιστατικά βίας εναντίον των χριστιανών. Οι απόψεις αυτές έγιναν τόσο δημοφιλείς που έγινε πλέον κοινός τόπος μεταξύ των τζιχατζιστών ότι μικρές δόσεις ασύλληπτης βίας εναντίον των εχθρών θα φέρει τελικά τη μεγάλη νίκη στη τελική αναμέτρηση….»

    http://www.politicaldoubts.com/world/item/648-poios-fovatai-to-isis

  24. Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος ΙΙ, Έ. Χ. Καρ, «Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η αυτοδιάθεση των μουσουλμανικών λαών της Ασίας»)
    Έντουαρντ Χάλετ Καρ
    Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η Αυτοδιάθεση των εθνοτήτων στην πράξη.
    Η περίπτωση των μουσουλμανικών λαών της Ασίας

    Οι χώρες των ανατολικών συνόρων
    Τα δυτικά σύνορα της ΡΣΟΣΔ κατοικούνταν από λαούς που, άσχετα από το αν ήταν σλαβικοί ή όχι, συμμετείχαν λιγότερο ή περισσότερο στον ευρωπαϊκό πολιτισμό, διατηρούσαν τις ρωσικές παραδόσεις, και είχαν φτάσει σε ένα επίπεδο υλικής και πνευματικής ανάπτυξης όχι κατώτερο, και μερικές φορές σημαντικά ανώτερο, από το επίπεδο ανάπτυξης των μεγαλορώσων. Το πρόβλημα των σχέσεων των λαών αυτών με τη μεγαλορωσική κεντρική εξουσία ήταν ανάλογο με το πρόβλημα της θέσης π.χ. των τσέχων μέσα στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων πριν από το 1918 ή των σλοβάκων και των γερμανών σουδητών στην Τσεχοσλοβακία μετά το 1918. Οι εναλλακτικές λύσεις της αποχώρησης, της ομοσπονδίας, της αυτονομίας και της πλήρους ενσωμάτωσης ήταν όλες εφικτές και τα επιχειρήματα υπέρ της καθεμιάς απ’ αυτές δεν έλειπαν. Ανεξάρτητα πάντως από τη λύση που θα δινόταν τελικά, τα προβλήματα που πρόκυπταν ήταν ανάλογα με τα προβλήματα εκείνα που στη Δυτική Ευρώπη ονομάζονταν γενικά «ζήτημα των μειονοτήτων». Οι χώρες των ανατολικών συνόρων, δηλαδή η περιοχή της κοιλάδας του Βόλγα, ο Βόρειος Καύκασος και η Κεντρική Ασία στα ανατολικά της Κασπίας Θάλασσας, παρουσίαζαν διαφορετικού χαρακτήρα προβλήματα. Οι λαοί πού κατοικούσαν σ’ αυτά τα εδάφη άνηκαν, από άποψη καταγωγής, γλώσσας και πολιτισμού, περισσότερο στην Ασία και λιγότερο στην Ευρώπη. Δέκα περίπου εκατομμύρια απ’ αυτούς ήταν ακόμη νομάδες και η πρωτόγονη οργάνωση σε φυλές δεν είχε εκλείψει σαν φαινόμενο. Το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο αυτών των λαών ήταν πολύ κατώτερο από το επίπεδο των ρώσων και των λαών των χωρών των δυτικών συνόρων. Οι ελάχιστοι ρώσοι πού κατοικούσαν στις περιοχές αυτές ήταν απομονωμένοι μεταξύ τους άποικοι. Στη δεκαετία του 1850 ο Ένγκελς έγραφε:
    «Η ρωσική κυριαρχία, παρόλη της τη σκληρότητα και το σλαβικό της πρωτογονισμό, συμβάλλει οπωσδήποτε στον εκπολιτισμό της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας, της Κεντρικής Ασί- ας, των Μπασκίρων και των Τατάρων»1.
    Τα προβλήματα των σχέσεων των λαών αυτών με την κεντρική εξουσία και τα προβλήματα που γεννούσαν τα σχέδια για χειραφέτηση τους αποτελούσαν μέρος του «αποικιακού» ζητήματος και όχι του ζητήματος «των μειονοτήτων». Τα σχετικά με το θέμα σοβιετικά κείμενα συνδέουν συνήθως στενά το «εθνικό» ζήτημα με το ζήτημα «των αποικιών».
    Στις χώρες των δυτικών συνόρων η εφαρμογή της αρχής της αυτοδιάθεσης είχε οδηγήσει μέχρι το τέλος του 1920 στην αναγνώριση ανεξάρτητων μη σοβιετικών δημοκρατιών στην Πολωνία, τη Φινλανδία, την Εσθονία, τη Λεττονία και τη Λιθουανία, και στη δημιουργία των ανεξάρτητων ΣΣΔ της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας, οι σχέσεις των οποίων με τη ΡΣΟΣΔ ήταν οπωσδήποτε στενές χωρίς όμως και να έχουν ξεκαθαριστεί απόλυτα. Στην ανατολή η λύση που δόθηκε τελικά στο πρόβλημα ήταν πολύ λιγότερο ξεκάθαρη, πράγμα πού οφείλεται εν μέρει στην πολυπλοκότητα της κατάστασης και εν μέρει στις επιπτώσεις του εμφυλίου πολέμου. Το γενικό πάντως πλαίσιο ήταν παντού το ίδιο. Στην πρώτη της φάση η επανάσταση είχε διακηρύξει την ανάγκη να εφαρμοστεί η αρχή της αυτοδιάθεσης και είχε οδηγήσει στην προβολή του αιτήματος για αυτονομία μάλλον παρά για πλήρη ανεξαρτησία. Οι μπολσεβίκοι, υποστηρίζοντας την αρχή αυτή με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και συνέπεια από ο,τι η Προσωρινή Κυβέρνηση, εξασφάλισαν αρχικά την χωρίς όρους υποστήριξη των εθνικών κινημάτων των λαών των ανατολικών συνόρων. Όταν ωστόσο οι ίδιοι αυτοί μπολσεβίκοι εμφανίστηκαν, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, σαν μια ρωσική κυβέρνηση που κυβερνούσε από την Πετρούπολη, και όταν, περνώντας πλέον στη δεύτερη φάση της επανάστασης, αμφισβήτησαν έμμεσα ή άμεσα το υφιστάμενο κοινωνικό καθεστώς, οι «εθνικοί ηγέτες» των λαών των ανατολικών συνόρων άρχισαν να υποστηρίζουν τις δυνάμεις της αντεπανάστασης. Οι συνέπειες του γεγονότος αυτού ήταν οι ίδιες όπως και στην περίπτωση της Ουκρανίας. Καθώς οι λευκοί στρατηγοί που πολεμούσαν κατά της σοβιετικής εξουσίας δεν είχαν καμιά συμπάθεια για τις εθνικές επιδιώξεις των καθυστερημένων λαών της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας – την οποία ήθελαν μάλιστα να ανασυστήσουν – οι ηγέτες των λαών αυτών βρέθηκαν ανάμεσα στη Σκύλλα της επαναφοράς του τσαρικού ζυγού και τη Χάρυβδη της κοινωνικής επανάστασης. Ο εμφύλιος πόλεμος επομένως οδήγησε σε χρεωκοπία ο,τι θα μπορούσε να ονομαστεί κατ’ αναλογία «αστικό» εθνικό κίνημα των λαών των ανατολικών συνόρων και συνέβαλε στην επιτάχυνση του περάσματος από την εθνική στην κοινωνική επανάσταση που επιδίωκε η σοβιετική κυβέρνηση.
    Σε γενικές γραμμές ο εμφύλιος πόλεμος αποτέλεσε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δύο φάσεις της σοβιετικής πολιτικής στο θέμα των εθνικών διεκδικήσεων των λαών των ανατολικών συνόρων. Οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί της τσαρικής αυτοκρατορίας είχαν αρχίσει να δείχνουν σημάδια δυσφορίας ήδη πριν από τη Φεβρουαριανή Επανάσταση2. Ανάμεσα στους τατάρους του Βόλγα, οι όποιοι ήταν οι μόνοι από τους λαούς αυτούς που διέθεταν μια υποτυπώδη εμπορική μεσαία τάξη, ανάμεσα στους γείτονες τους τους μπασκίρους, που παλιότερα ήταν νομάδες αλλά σιγά-σιγά είχαν μετατραπεί σε γεωργούς, και ανάμεσα στους ακόμη κατά βάση νομάδες καζάχους (τους οποίους οι συγγραφείς του 19ου αιώνα ονόμαζαν εσφαλμένα κιργίσιους)3, οι όποιοι κατοικούσαν στις αχανείς στέπες που ξεκινούσαν από τα ανατολικά του Καζάν και κάλυπταν ένα μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ασίας, είχαν κάνει την εμφάνιση τους, μετά το 1905, νεαρά εθνικά κινήματα υποκινούμενα από μικρές ομάδες διανοουμένων. Τα κινήματα αυτά ενισχύθηκαν από την πολιτική εποικισμού των τσάρων, οι οποίοι είχαν προσπαθήσει να επεκτείνουν και να βελτιώσουν την καλλιέργεια του εδάφους τόσο μετακινώντας το ντόπιο πληθυσμό όσο και μεταφέροντας αποίκους από άλλες περιοχές. Η καταπάτηση των παραδοσιακών βοσκότοπων των καζάχων και η εγκατάσταση ρώσων αποίκων σ’ αυτούς ήταν μόνιμη πηγή δυσαρέσκειας του λάου αυτού και, σε συνδυασμό με την απόπειρα επιστράτευσης τους για υποχρεωτική εργασία στη διάρκεια του πολέμου, προκάλεσε μια σοβαρή εξέγερση τους το 1916. Νοτιότερα, στους λιγότερο νομαδικούς λαούς της Χίβας, της Μπουχάρας και του Τουρκεστάν – στα εδάφη της μεσαιωνικής αυτοκρατορίας του Τζέγκινς Χάν – επικρατούσε ο ίδιος αναβρασμός. Το χειμώνα του 1916-17 ο ημιανεξάρτητος χάν της Μπουχάρας αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια των ρωσικών στρατευμάτων για να καταστείλει μια εξέγερση των υπηκόων του.
    Τα συμπτώματα αυτά ήταν προάγγελοι των γεγονότων του 1917. Όταν το Μάιο της χρονιάς εκείνης συνήλθε στην Πετρούπολη το 1ο Πανρωσικό Συνέδριο των Μουσουλμάνων, διατυπώθηκε το αίτημα όχι για εθνική ανεξαρτησία αλλά για εθνική αυτονομία. Οι δύο βασικές τάσεις που εκφράστηκαν στο συνέδριο αυτό ήταν μια πλειοψηφία που ζητούσε «δημοκρατία με βάση την έθνική-έδαφική-όμοσπονδιακή αρχή» και μια μειοψηφία που της αρκούσε η πολιτιστική αυτονομία στα πλαίσια ενός ενιαίου ρωσικού κράτους4. Επωφελούμενοι και από τη σύγχυση που επικρατούσε την εποχή εκείνη σε ολόκληρη τη Ρωσία οι διάφοροι μουσουλμανικοί λαοί άρχισαν να εργάζονται συστηματικά για την πραγματοποίηση των επιδιώξεων τους. Το 2ο Πανρωσικό Συνέδριο των Μουσουλμάνων, που συνήλθε τον Ιούλιο του 1917 στο Καζάν, ελεγχόταν κατά βάση από τους τατάρους οι όποιοι, όντας οι πιο προηγμένοι από τους μουσουλμανικούς λαούς, προσπαθούσαν να κυριαρχήσουν στο μουσουλμανικό εθνικό κίνημα δίνοντας του μάλιστα και παντουρανικό χαρακτήρα. Την ίδια εποχή συνήλθε στο Ορενμπουργκ ένα συνέδριο των μπασκίρων στο όποιο διατυπώθηκε το αίτημα για αυτονομία. Λίγο αργότερα έγινε, επίσης στο Ορενμπουργκ, ένα συνέδριο των καζάχων, το οποίο προχώρησε μάλιστα στη δημιουργία ενός εθνικού συμβουλίου με την παραδοσιακή ονομασία Αλάς-Ορντά («Η ορδή του Αλάς» από το όνομα του προφανώς μυθικού γεννήτορα των καζάχων) και στη διατύπωση ενός προγράμματος που ζητούσε τη μετατροπή της Ρωσίας σε «ομοσπονδιακή δημοκρατία» και του Καζαχστάν σε αυτόνομη δημοκρατία στο εσωτερικό της5. Το καλοκαίρι του 1917 συνήλθαν ανάλογα συνέδρια και των μικρότερων μουσουλμανικών εθνοτήτων, όπως οι Μάρι, οι Βοτιάκοι και οι Τσουβάζοι, στα όποια διατυπώθηκαν ανάλογα αιτήματα6. Έξαλλου, το Μάιο και το Σεπτέμβριο έγιναν στο Βλαντικαβλάζ δύο συνέδρια των μουσουλμανικών φυλών του Βόρειου Καύκασου7. Κανένα από τα συνέδρια αυτά δεν ήταν επαναστατικό με την κοινωνική έννοια του όρου και σχεδόν όλα – με μόνη εξαίρεση ίσως το συνέδριο των καζάχων – χαρακτηρίζονταν από έντονη παρουσία του θρησκευτικού στοιχείου. Λέγεται ότι το συνέδριο των μπασκίρων το αποτελούσαν μουλάδες, προεστοί και κουλάκοι και ότι έπρεπε κανείς να πληρώσει 50 ρούβλια για να πάρει μέρος σ’ αυτό8, καθώς και ότι οι μουσουλμάνοι του Βόρειου Καύκασου εξέλεξαν αρχηγό τους με τον τίτλο του Μουφτή έναν μουλά που λεγόταν Γκοτσίνσκυ9. Κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες δεν είναι περίεργο ότι το εθνικό ζήτημα των λαών των ανατολικών συνόρων ταυτιζόταν αρχικά στο μυαλό των σοβιετικών ηγετών με το πρόβλημα των μουσουλμάνων. Η πρώτη ενέργεια της σοβιετικής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του προβλήματος ήταν να εκδώσει αμέσως μετά τη γενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Λαών της Ρωσίας και μια ειδική έκκληση «Προς Όλους τους Μουσουλμάνους Εργαζόμενους της Ρωσίας και της Ανατολής». Η έκκληση αυτή, αφού τόνιζε ότι επιθυμία του ρωσικού λαού ήταν «να εξασφαλίσει την υπογραφή μιας έντιμης ειρήνης και να βοηθήσει τους καταπιεσμένους λαούς του κόσμου να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους», πρόσθετε:
    «Μουσουλμάνοι της Ρωσίας, τάταροι του Βόλγα και της Κριμαίας, κιργίσιοι και σάρτοι του Τουρκεστάν και της Σιβηρίας, τούρκοι καί τάταροι της Υπερκαυκασίας, τσετσένοι και όρεσείβιοι του Καυκάσου και όλοι εσείς που τα τζαμιά και οι ναοί σας έχουν καταστραφεί, που τα έθιμα σας και η πίστη σας έχουν ποδοπατηθεί από τους τσάρους και τους καταπιεστές της Ρωσίας. Η πίστη σας και τα έθιμα σας, οι εθνικοί σας και πολιτιστικοί σας θεσμοί από σήμερα θα είναι ελεύθεροι και απαραβίαστοι. Οργανώστε την εθνική σας ζωή με πλήρη ελευθερία. Έχετε το δικαίωμα. Να ξέρετε ότι τα δικαιώματα σας, όπως και τα δικαιώματα όλων των λαών της Ρωσίας, βρίσκονται κάτω από την προστασία της επανάστασης και των οργάνων της, των σοβιέτ των εργατών, στρατιωτών και αγροτών. Δώστε την υποστήριξη σας στην επανάσταση αυτή και την κυβέρνηση της».
    Turkmen_man_with_camel_1915.jpgΣτη συνέχεια η έκκληση αναφερόταν στους έξω από τα σύνορα της παλιάς Ρωσικής Αυτοκρατορίας μουσουλμάνους της Ανατολής καλώντας τους να ανατρέψουν τους καταπιεστές τους και δίνοντας τους την υπόσχεση ότι θα είχαν κάθε δυνατή βοήθεια10. Με ένα διάταγμα της 19ης Ιανουαρίου 1918 δημιουργήθηκε το επιτροπάτο εσωτερικών μουσουλμανικών υποθέσεων. Ο επικεφαλής επίτροπος ήταν τάταρος και οι δύο δασικοί βοηθοί του ο ένας τάταρος και ο άλλος μπασκίρος11. Μια σημαντική χειρονομία της σοβιετικής κυβέρνησης την εποχή εκείνη ήταν η παράδοση του λεγόμενου «ιερού κορανίου του Οσμάν», που είχε μεταφερθεί παλιότερα από τη Σαμαρκάνδη στην αυτοκρατορική βιβλιοθήκη, στο «περιφερειακό συνέδριο των μουσουλμάνων της Πετρούπολης»12. Σημαντικό επίσης γεγονός ήταν η δημοσίευση, μετά τη διακοπή των συνομιλιών στο Μπρέστ-Λιτόφσκ και την επανάληψη των εχθροπραξιών με τους γερμανούς, μιας έκκλησης του επιτροπάτου μουσουλμανικών υποθέσεων προς «τους μουσουλμανικούς επαναστατικούς λαούς» με την οποία καλούνταν αυτοί «να συσπειρωθούν κάτω από την κόκκινη σημαία του μουσουλμανικού σοσιαλιστικού κόμματος»13. Ένα συνέδριο των μουσουλμανικών κομμουνιστικών οργανώσεων που έγινε το Νοέμβριο του 1918 στη Μόσχα προχώρησε στη δημιουργία ενός «κεντρικού γραφείου μουσουλμανικών κομμουνιστικών οργανώσεων» το όποιο ήταν υπεύθυνο για το τύπωμα προπαγανδιστικού υλικού σε πολλές γλώσσες, την έκδοση μιας ημερήσιας εφημερίδας σε τουρκική γλώσσα, την αποστολή αγκιτατόρων, και την οργάνωση τοπικών τυπογραφείων14. Στο δεύτερο ανάλογο συνέδριο που έγινε το Νοέμβριο του 1919 παραβρέθηκαν τόσο ο Λένιν όσο και ο Στάλιν15.
    Η δεύτερη φάση της σοβιετικής πολιτικής, που άρχισε στις αρχές του 1918, χαρακτηρίστηκε, και στην περίπτωση των χωρών των ανατολικών συνόρων όπως και στην περίπτωση της Ουκρανίας, από επεμβάσεις κατά των «αστικών» εθνικών κυβερνήσεων που είχαν κάνει την εμφάνιση τους στο διάστημα ανάμεσα στη Φεβρουαριανή και την Οκτωβριανή Επανάσταση. Οι κυβερνήσεις αυτές, όπως και η ουκρανική Ράντα, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση άρχισαν να συμπεριφέρονται εχθρικά προς τη σοβιετική κυβέρνηση της Πετρούπολης είτε γιατί τη θεωρούσαν κίνδυνο για το υφιστάμενο κοινωνικό καθεστώς είτε γιατί, σαν ρωσική κυβέρνηση, τη θεωρούσαν εχθρό των πρώην υποτελών λαών. Μια κυβέρνηση των μπασκίρων, που είχε επικεφαλής κάποιον Βαλίντωφ και που είχε προχωρήσει στην ίδρυση ενός αυτόνομου κράτους των μπασκίρων μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, συμμάχησε με τους κοζάκους του Όρενμπουργκ που πολεμούσαν ανοιχτά κατά της σοβιετικής κυβέρνησης16, ενώ ανάλογη ήταν και η στάση των άλλων «εθνικιστών». Η ρήξη αυτή ανάγκασε τη σοβιετική κυβέρνηση να ζητήσει την υποστήριξη των «προλεταριακών» (ο όρος είναι εξίσου ακατάλληλος στη συγκεκριμένη περίπτωση όσο και ο όρος «αστικός») στοιχείων των περιοχών αυτών, ασκώντας μια πολιτική ανάλογη με την πολιτική της «αυτοδιάθεσης για τους εργαζόμενους» που ασκήθηκε αργότερα στην περίπτωση των χωρών των δυτικών συνόρων. Η περίοδος αυτή, σε αντίθεση με την προηγούμενη, χαρακτηρίστηκε από εντονότατες επιθέσεις κατά της μουσουλμανικής θρησκείας, των παραδόσεων της και του τυπικού της, επιθέσεις που εν μέρει οφείλονταν σε ιδεολογικούς λόγους και εν μέρει είχαν σκοπό να συντρίψουν την επιρροή των μουλάδων, οι όποιοι κατά κανόνα αποτελούσαν τη σπονδυλική στήλη των «αστικών» εθνικών κινημάτων. Οι κυβερνήσεις των αυτόνομων περιοχών των τατάρων και των μπασκίρων καταργήθηκαν και το Μάρτιο του 1918 ανακηρύχθηκε μια κοινή «Σοβιετική Δημοκρατία Τατάρων-Μπασκίρων της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδίας»17 στην οποία υπάγονταν και οι τσουβάζοι και οι μάρι. Ακολούθησε η διάλυση του εθνικού συμβουλίου των τατάρων με διάταγμα της 13ης Απριλίου 1918 και η σύλληψη των τατάρων ηγετών18. Κατά τον Πεστκόφσκυ η πολιτική αυτή υιοθετήθηκε από τη VTsIK* και επιβλήθηκε στο Ναρκομνάτς από τον Στάλιν παρά την έντονη αντίδραση πολλών συνεργατών του19. Το ότι η πολιτική αυτή προοριζόταν να εφαρμοστεί και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις φαίνεται από μια σημαντική διακήρυξη που απηύθυνε ο Στάλιν, με την ιδιότητα του σαν Λαϊκός Επίτροπος των Εθνοτήτων, «Προς τα Σοβιέτ του Καζάν, της Ούφα, του Όρενμπουργκ και του Αικατερίνμπουργκ, προς το Σοβναρκόμ** του Τουρκεστάν και άλλους». Η διακήρυξη αυτή, αφού τόνιζε ότι «ή επανάσταση που ξέσπασε στο κέντρο μεταδίδεται στις χώρες των συνόρων, και ιδιαίτερα των ανατολικών, με κάποια καθυστέρηση», πρόσθετε ότι «είναι ανάγκη να ληφθούν ειδικά μέτρα ώστε να συμμετάσχουν οι εργαζόμενες και εκμεταλλευόμενες μάζες των χωρών αυτών στην επαναστατική διαδικασία». Εφόσον «οι αστοί εθνικιστές απαιτούν αυτονομία με σκοπό να τη μετατρέψουν σε όργανο καταπίεσης των μαζών των χωρών τους», η λύση δεν μπορεί να είναι άλλη – συνέχιζε η διακήρυξη – από «την οργάνωση τοπικών συνεδρίων των σοβιέτ και την ανακήρυξη της σοβιετικής αυτονομίας»20.

    ……………………….
    ………………………

  25. ………………….
    ………………….
    Η πολιτική της αναγκαστικής σοβιετοποίησης των χωρών των ανατολικών συνόρων, που στηριζόταν στην υποθετική υποστήριξη των εχθρικών τόσο απέναντι στον αστικό εθνικισμό όσο και στο Ισλάμ ντόπιων επαναστατικών μαζών, αποδείχτηκε φιάσκο. Παρόλο ότι η επιρροή των μουλάδων και των αστών διανοούμενων που καθοδηγούσαν τα υποτυπώδη εθνικά κινήματα – ιδιαίτερα των νομαδικών λαών – υπάρχει συνήθως η τάση να υπερτονίζεται, είναι ωστόσο γεγονός ότι οι λαοί αυτοί έδειχναν ελάχιστη κατανόηση και συμπάθεια για τους σκοπούς και τις μεθόδους των μπολσεβίκων. Τα σχέδια πού καταστρώνονταν στη Μόσχα από ανθρώπους εξοικειωμένους με τις δυτικές συνθήκες δεν είχαν καμιά σχεδόν απήχηση στους πρωτόγονους αγροτικούς λαούς ή τους νομάδες, τα προβλήματα των οποίων ήταν το ότι τα κοπάδια τους ήταν μικρά και ότι δεν μπορούσαν να βρουν βοσκοτόπια21. Το σχέδιο για τη δημιουργία μιας Σοβιετικής Δημοκρατίας των Τατάρων-Μπασκίρων δεν είχε σχεδόν καθόλου υποστηρικτές ανάμεσα στους λαούς των χωρών αυτών, ενώ οι τσουβάζοι, που κατά τον τοπικό ιστορικό δεν ήθελαν ούτε ανεξαρτησία ούτε αυτονομία, διαμαρτυρήθηκαν για την υπαγωγή τους στη Δημοκρατία αυτή22. Έτσι λοιπόν, παρά τις προπαρασκευές που έγιναν στη Μόσχα το Μάιο του 191823, η Σοβιετική Δημοκρατία των Τατάρων- Μπασκίρων δεν υπήρξε στην πραγματικότητα ποτέ. Ο εμφύλιος πόλεμος άρχισε μέσα σε ένα κλίμα γενικής αναρχίας και συγκεχυμένων αλλά και αλληλοσυγκρουόμενων επιδιώξεων. Τον Ιούνιο η αντιμπολσεβίκικη κυβέρνηση της Σαμάρας άρχισε να επεκτείνει την εξουσία της σε ένα μεγάλο μέρος της περιοχής του Μέσου και Κάτω Βόλγα. Η μόνη θετική για το σοβιετικό καθεστώς εξέλιξη στην περιοχή αυτή το 1918 αφορούσε μια μη μουσουλμανική κοινότητα που κατοικούσε στο δυτικό της άκρο. Τον Οκτώβριο του 1918 δόθηκε το δικαίωμα στους 400.000 γερμανούς του Βόλγα να σχηματίσουν μια αυτόνομη «εργατική κοινότητα» με δικό της συνέδριο σοβιέτ και δική της εκτελεστική επιτροπή24.
    Ανάλογη πολιτική με ανάλογα αρνητικά αποτελέσματα ακολουθήθηκε και στην περίπτωση των άλλων μουσουλμανικών λαών. Στην Κριμαία ένα «διευθυντήριο» πού είχε σχηματιστεί στην περίοδο ανάμεσα στη Φεβρουαριανή και την Οκτωβριανή Επανάσταση ανατράπηκε τον Ιανουάριο του 1918 από τους μπολσεβίκους και στη θέση του ιδρύθηκε μία Σοβιετική Δημοκρατία των Τατάρων της Κριμαίας, που όμως δεν επρόκειτο να επιζήσει για πολύ. Οι γεμανοί, φτάνοντας στην Κριμαία μετά από την προέλαση τους μέσω της Ουκρανίας, εγκατέστησαν μια κυβέρνηση – ανδρείκελο με επικεφαλής το ρώσο στρατηγό Σούλκεβιτς, της οποίας η εξουσία κατέρρευσε – όπως και η εξουσία της κυβέρνησης του Σκοροπάντσκυ στην Ουκρανία – μετά τη συνθηκολόγηση της Γερμανίας το Νοέμβριο του 1918. Στη συνέχεια μια ομάδα λευκών προσφύγων, από τους οποίους οι περισσότεροι μέλη του κόμματος των Κάντε, σχημάτισαν μια κυβέρνηση της Κριμαίας που όμως η σύνθεση της ήταν πανρωσική και δεν εκπροσωπούσε σε καμιά περίπτωση τους τάταρους της περιοχής. Η κυβέρνηση αυτή, που αναγνωριζόταν και υποστηριζόταν σε ένα βαθμό από τους συμμάχους, επέζησε και μετά την ήττα του Ντενίκιν, με τον όποιο συνεργαζόταν αναγκαστικά παρά τις κατά καιρούς μεταξύ τους προστριβές25. Στο Βόρειο Καύκασο και το Νταγκεστάν οι συγκρούσεις ανάμεσα στους μπολσεβίκους και τους τοπικούς εθνικιστές δεν σταμάτησαν σε όλη τη διάρκεια του 1918. Οι εθνικιστές των περιοχών αυτών ενισχύονταν και ενθαρρύνονταν από τους τούρκους, μέχρις ότου, το καλοκαίρι του 1919, ο στρατός του Ντενίκιν κατέλαβε όλο.
    2_Muslim-fighters-Tatarstan-Red_Army-1918.jpgΟι πρώτες κινήσεις της σοβιετικής κυβέρνησης μετά τις αποτυχίες του 1918 υπαγορεύονταν από τις απαιτήσεις του εμφυλίου πολέμου και από τις ευκαιρίες που παρουσιάζονταν στα πλαίσια της διεξαγωγής του. Το Μάρτιο του 1919 το μέτωπο είχε ήδη μεταφερθεί αρκετά μακριά από την περιοχή του Βόλγα. Οι μπασκίροι, έχοντας υποστεί μια σειρά από διώξεις τόσο από τον Κολτσάκ όσο και από τον Ντούτωφ, τον άταμάνο των κοζάκων του Όρενμπουργκ26, ήταν πλέον πρόθυμοι να δεχτούν τα ανοίγματα της Μόσχας. Πράγματι, δεν άργησε να υπογραφεί μια συμφωνία ανάμεσα στη ΡΣΟΣΔ και την κυβέρνηση της «Αυτόνομης Σοβιετικής Δημοκρατίας των Μπασκίρων» με επικεφαλής τον Βαλίντωφ, ο όποιος είχε και πάλι κερδίσει την εύνοια της σοβιετικής κυβέρνησης27.
    Ανάλογες ήταν οι εξελίξεις και στις ανατολικότερες περιοχές. Το Αλας-Όρντα των καζάχων διασπάστηκε και ένα μέρος του συμμάχησε με τους μπολσεβίκους. Τον Ιούνιο του 1919 εκδόθηκε ένα διάταγμα που πρόβλεπε τη συγκρότηση μιας «επαναστατικής επιτροπής» υπεύθυνης για τη διοίκηση της περιοχής των καζάχων. Το ίδιο αυτό διάταγμα προσπαθούσε για πρώτη φορά να ικανοποιήσει τα αιτήματα των καζάχων αγροτών, ορίζοντας ότι απαγορεύεται κάθε παραπέρα εποικισμός των περιοχών τους από ρώσους. Το μέτρο αυτό, χωρίς να αποτελεί επαναστατική ή έστω και ριζοσπαστική λύση του προβλήματος, έβαζε τέλος στη διαδικασία αυθαίρετης κατάληψης της γης των καζάχων28 και απέβλεπε στο να εξασφαλίσει την υποστήριξη τους στον εμφύλιο πόλεμο. Το Αλας-Όρντα διαλύθηκε29. Ένα μήνα αργότερα εκδόθηκε μια διακήρυξη προς τους καλμούκους, στην οποία δινόταν η υπόσχεση για τη σύγκληση ενός συνεδρίου των εργαζόμενων καλμούκων και γινόταν έκκληση προς αυτούς να καταταγούν στον Κόκκινο Στρατό και να πολεμήσουν κατά του Ντενίκιν30. Οι καλμούκοι ήταν ένας απομονωμένος, νομαδικός κατά βάση λαός 20.000 ατόμων που κατοικούσε γύρω από την κορυφή της Κασπίας Θάλασσας κοντά στο Αστραχάν, μιλούσε μια μογγολική γλώσσα και είχε σαν θρησκεία του το βουδισμό. Ένα διάταγμα που εκδόθηκε στη συνέχεια ήταν σχεδόν ίδιο με το διάταγμα που είχε εκδοθεί λίγες μέρες πριν και αφορούσε τους καζάχους, καθώς αναγνώριζε τα πλήρη δικαιώματα του «εργαζόμενου καλμουκικού λαού» πάνω στη γη του και απαγόρευε κάθε παραπέρα παραχώρηση καλμουκικής γης σε ρώσους αποίκους31. Όλα πάντως αυτά τα διατάγματα του 1919 αποτελούσαν περισσότερο όργανα προπαγάνδας και εκκλήσεων και λιγότερο πράξεις διαμόρφωσης πραγματικών κοινωνικών και πολιτικών θεσμών. Από όλα αυτά τα νομικά κατασκευάσματα τα σχετικά με τις χώρες των ανατολικών συνόρων ελάχιστα επέζησαν.
    Οι δυσκολίες που εξακολούθησε να συναντάει η πολιτική των μπολσεβίκων μέχρι το τέλος του 1919 σε όλες σχεδόν τις χώρες των ανατολικών συνόρων οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό στις διακυμάνσεις που παρουσίαζε η πορεία των πολεμικών επιχειρήσεων. Όσον καιρό η τύχη του σοβιετικού καθεστώτος ήταν αμφίβολη και όσον καιρό η κυριαρχία του στις περιοχές αυτές ήταν διακεκομμένη και επισφαλής, οι τοπικοί πληθυσμοί τηρούσαν επιφυλακτική στάση απέναντι του. Πολλές φορές η αντίσταση προς το σοβιετικό καθεστώς γινόταν μεγαλύτερη λόγω της αδιάλλακτης στάσης που τηρούσαν οι απεσταλμένοι της σοβιετικής κυβέρνησης απέναντι στη μουσουλμανική θρησκεία. Οι σοβιετικοί αξιωματούχοι γνώριζαν ελάχιστα τα ανατολικά εδάφη του τεράστιου εκείνου κράτους που τόσο ξαφνικά κλήθηκαν να κυβερνήσουν. Το μόνο που είχαν στο μυαλό τους σχετικά με την περιοχή αυτή ήταν μια ασαφής εικόνα ενός φάσματος καταπιεσμένων λαών που ήθελαν ν’ αποτινάξουν την κυριαρχία τόσο των μουλάδων όσο και του τσαρικού καθεστώτος, με αποτέλεσμα να εκπλαγούν διαπιστώνοντας ότι, ενώ στους νομαδικούς λαούς και σε ορισμένες περιοχές της Κεντρικής Ασίας η επιρροή του Ισλάμ ήταν σχεδόν ανύπαρκτη, για όλους τους άλλους λαούς η μουσουλμανική θρησκεία εξακολουθούσε να αποτελεί ένα συνεκτικό και πανίσχυρο θεσμό, του οποίου η αντίσταση στις νέες ιδέες και στις νέες πρακτικές ήταν μεγαλύτερη και από την αντίσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας32. Στις περιοχές εκείνες που η επιρροή της ήταν μεγάλη – και ιδίως στο Βόρειο Καύκασο33 η μουσουλμανική θρησκεία ήταν εκτός από θρησκευτικός θεσμός και ένα είδος κοινωνικού, νομικού και πολιτικού θεσμού που ρύθμιζε κάθε σχεδόν λεπτομέρεια της καθημερινής ζωής των πιστών της. Οι Ιμάμηδες και οι μουλάδες ήταν νομοθέτες, δικαστές, δάσκαλοι, διανοούμενοι καθώς και πολιτικοί, και μερικές φορές και στρατιωτικοί, ηγέτες. Το ότι την εξουσία τους αυτή οι μουλάδες την ασκούσαν πάνω σε ένα χαμηλού οικονομικού και πολιτιστικού επιπέδου πληθυσμό ήταν το κύριο επιχείρημα που πρόβαλλαν οι μπολσεβίκοι στα πλαίσια του αγώνα εναντίον τους, αλλά και ο βασικός λόγος που έκανε τρομερά δύσκολη τη λύση του προβλήματος. Στα τέλη του 1919 οι σοβιετικές αρχές φαίνεται ότι κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η μόνη πολιτική που θα μπορούσε να φέρει αποτελέσματα ήταν να προσπαθήσουν να διχάσουν το μουσουλμανικό κλήρο κερδίζοντας την υποστήριξη των νεώτερων στην ηλικία μελών του34.(118) Μια τέτοια πολιτική συνεπαγόταν έναν κάποιο συμβιβασμό με το Ισλάμ, ή, με άλλα λόγια, την εγκατάλειψη της σκληρής στάσης στα ιδεολογικά θέματα που κυριαρχούσε στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου και την επάνοδο στην πολιτική της ανεκτικότητας που κυριαρχούσε το χειμώνα του 1917-18.
    Το 1920 χαρακτηρίστηκε από μια ριζική αλλαγή στις σχέσεις της Μόσχας με τις χώρες των ανατολικών συνόρων. Μέχρι τότε η σοβιετική πολιτική είχε στραμμένη την προσοχή της βασικά προς τη δύση. Η δύση ήταν εκείνη στην οποία αρχικά στηρίζονταν οι ελπίδες για την παγκόσμια επανάσταση και εκείνη από την οποία αργότερα προέρχονταν οι κίνδυνοι για την επιβίωση του νέου καθεστώτος. Ο μεγάλος κίνδυνος για το καθεστώς είχε όμως πια περάσει, και μόνο προς στιγμήν πρόκυψε και πάλι με την εισβολή των πολωνών το Μάιο του 1920. Η συντριβή του Κολτσάκ και του Ντενίκιν έδωσε στη σοβιετική κυβέρνηση για πρώτη φορά τη δυνατότητα να ασχοληθεί σοβαρά με τις χώρες των ανατολικών συνόρων και να αρχίσει να εφαρμόζει το σχέδιο του Λένιν που πρόβλεπε τη μετατροπή των επαναστατικών μαζών των εκμεταλλευόμενων εθνών της ανατολής σε συμμάχους των εργατών και αγροτών της Ρωσίας. Το βάρος της σοβιετικής πολιτικής άρχισε να μετατοπίζεται από τη δύση προς την ανατολή. Με το συνέδριο των λαών της ανατολής στο Μπακού το Σεπτέμβριο του 1920 εγκαινιάστηκε η σταυροφορία των εθνών της ανατολής κατά του δυτικού ιμπεριαλισμού κάτω από την ηγεσία της Σοβιετικής Ρωσίας.
    Την ίδια εποχή παρατηρήθηκε και μια αντίστοιχη αλλαγή της στάσης των λαών των ανατολικών συνόρων. Στις περιοχές όλων αυτών των λαών ο εμφύλιος πόλεμος – στα πλαίσια του οποίου οι λευκοί υποστηρίζονταν από τους ξένους – είχε τελικά σαν αποτέλεσμα να ενισχυθούν το κύρος και ή αίγλη της ρωσικής σοβιετικής κυβέρνησης. Τόσο στα ρωσικά όσο και στα μη ρωσικά εδάφη, η φιλοδοξία των λευκών στρατηγών να επαναφέρουν το παλιό σύστημα γαιοκτησίας και βιομηχανικής ιδιοκτησίας είχε σαν επακόλουθο να κερδίσει το σοβιετικό καθεστώς τη συμπάθεια της διστακτικής πλειοψηφίας των αγροτών και εργατών. Ειδικότερα στα μη ρωσικά εδάφη, η πρόθεση των στρατηγών αυτών να αποκαταστήσουν την ενότητα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και να διατηρήσουν την παράδοση της πολιτικής και πολιτιστικής υποταγής των μη ρωσικών στοιχείων ερχόταν σε κραυγαλέα αντιδιαστολή με τις υποσχέσεις του σοβιετικού καθεστώτος για αυτοδιάθεση, όσο κι αν αυτό τόνιζε ότι η άσκηση του δικαιώματος αυτού απαιτούσε να υπάρχουν ορισμένες πολιτικές και κοινωνικές προϋποθέσεις. Το 1918 και το 1919 οι μουσουλμανικοί λαοί αντιμετώπιζαν με δυσπιστία τη σοβιετική εξουσία. Η εμπειρία όμως που είχαν όταν βρέθηκαν κάτω από τη σκληρή εξουσία των λευκών ήταν ένας από τους παράγοντες που συνέβαλαν στην αλλαγή της στάσης των λαών αυτών απέναντι στο σοβιετικό καθεστώς μετά το 1920.
    Στα πλαίσια της εφαρμογής της πολιτικής αυτής το Μάιο του 1920 ιδρύθηκαν, με διατάγματα της VTsIK, οι Αυτόνομες ΣΣΔ των Τατάρων και των Μπασκίρων καθώς και η Αυτόνομη Περιοχή των Τσουβάζων35 Εξάλλου, στα τέλη περίπου του ίδιου χρόνου δημιουργήθηκαν η Αυτόνομη ΣΣΔ των Καζάχων και η Αυτόνομη Περιοχή των Καλμούκων36. Η δημιουργία πάντως των Δημοκρατιών και Περιοχών αυτών δεν σήμαινε και ότι οι δυσκολίες είχαν τελειώσει. Ή οργάνωση ήταν παντού υποτυπώδης και σε πολλές περιπτώσεις τα σύνορα ανάμεσα στις διάφορες ΣΣΔ δεν ήταν σαφή. Υπήρχαν περιοχές όπου τα «αστικά εθνικιστικά» στοιχεία δεν είχαν συντριβεί ακόμη απόλυτα. Η δημιουργία της Αυτόνομης ΣΣΔ των Μπασκίρων το Μάιο του 1920, που σήμαινε αυτόματα και κατάργηση της κυβέρνησης του ικανού αλλά ενοχλητικού Βαλίντωφ, συνοδεύτηκε από σοβαρές ταραχές που διήρκεσαν ολόκληρο το καλοκαίρι και το φθινόπωρο και που προέρχονταν στο μεγαλύτερο ποσοστό από οπαδούς της επαναφοράς του Βαλίντωφ στην εξουσία. Σε ολόκληρη την περιοχή των μπασκίρων επικρατούσαν για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα συνθήκες αναρχίας και εμφυλίου πολέμου. Σύμφωνα με μια έγκυρη πηγή, παραλίγο η κατάσταση να εξελιχτεί σε «γενική εξέγερση των μπασκίρων»37. Στο Καζαχστάν το ζήτημα της γης εξακολούθησε να προκαλεί οξύτατες συγκρούσεις. Καθώς οι ρώσοι άποικοι και οι μόνιμα εγκατεστημένοι σε ένα σημείο καζάχοι υποστήριζαν κατά κανόνα το καθεστώς που είχε εγκαθιδρυθεί με τις ευλογίες της Μόσχας ενώ οι καζάχοι νομάδες, στο βαθμό που είχαν κάποια πολιτική συνείδηση, θεωρούσαν το ρώσο μπολσεβίκο σαν το φυσικό διάδοχο του ρώσου τσάρου, κάθε σχέδιο για μεγάλης κλίμακας αγροτική μεταρρύθμιση συναντούσε τεράστια εμπόδια. Επιπλέον, υπήρχαν μια σειρά από λόγοι που προκαλούσαν αντιδράσεις σε κάθε σχέδιο κατάτμησης των καλλιεργήσιμων κλήρων ώστε να επιστραφεί η γη στους καζάχους νομάδες είτε για βοσκή είτε για εγκατάσταση. Ένα τέτοιο μέτρο, όσο κι αν ήταν δίκαιο και πολιτικά σκόπιμο, δεν μπορούσε παρά να έχει σαν αποτέλεσμα την άμεση πτώση της παραγωγής. Ακριβείς πληροφορίες για την έκταση που πήρε η ανακατανομή της γης που είχε αφαιρεθεί από τους καζάχους δεν υπάρχουν. Εκείνο που είναι βέβαιο είναι ότι ο λιμός του 1921 έπληξε το Καζαχστάν, όπως και όλη την περιοχή του Βόλγα, με ιδιαίτερη σφοδρότητα38. Στο Βόρειο Καύκασο η κατάσταση είχε επίσης ξεκαθαρίσει πριν από τα τέλη του 1920. Μέχρι το φθινόπωρο της χρονιάς εκείνης επικρατούσε ακόμη πλήρης σύγχυση. Στό Νταγκεστάν, ο μουλάς Γκοτσίνσκυ αντιστεκόταν ακόμη39. Δυτικότερα, οι κοζάκοι της περιοχής του Τέρεκ είχαν ξεσηκωθεί στα νώτα του σοβιετικού στρατού που πολεμούσε κατά του Βράνγκελ στην κοιλάδα του Ντον, κόβοντας για μια ακόμη φορά την επικοινωνία ανάμεσα στη Μόσχα και το Μπακού40. Μέχρι τον Οκτώβριο πάντως του 1920 είχε υπογραφεί ανακωχή με την Πολωνία, ο στρατός του Βράνγκελ είχε υποχωρήσει στην Κριμαία, και ο Στάλιν είχε εξαγγείλει από την Πράβντα τη νέα πολιτική της «σοβιετικής αυτονομίας»41. Τον ίδιο μήνα ο Στάλιν πραγματοποίησε μια περιοδεία στο Βόρειο Καύκασο, και στις 13 Νοεμβρίου 1920 μίλησε στο συνέδριο των λαών του Νταγκεστάν στην προσωρινή τους πρωτεύουσα, το Τεμίρ-Χάν-Σούρ, λέγοντας ότι, τώρα που ηττήθηκε ο Βράνγκελ και που υπογράφτηκε ειρήνη με την Πολωνία, «η σοβιετική κυβέρνηση είναι σε θέση να ασχοληθεί με το ζήτημα της αυτονομίας του λάου του Νταγκεστάν». Φυσικά υπογραμμιζόταν ότι το Νταγκεστάν «θα πρέπει να κυβερνηθεί με βάση τις ιδιαιτερότητες του, τον τρόπο ζωής του και τα έθιμα του», καθώς και ότι «η σοβιετική κυβέρνηση θεωρεί το σαριάτ απόλυτα έγκυρο εθιμικό δίκαιο», πράγμα που σήμαινε ότι οι κάτοικοι του Νταγκεστάν θα μπορούσαν να διατηρήσουν ακέραιες τις θρησκευτικές τους συνήθειες. Από την άλλη μεριά όμως τονιζόταν ότι «η αυτονομία του Νταγκεστάν δεν σημαίνει και δεν μπορεί να σημαίνει απόσπαση του από τη Σοβιετική Ρωσία»42. Τέσσερεις μέρες αργότερα έγινε στο Βλαντικαβλάζ ένα ανάλογο συνέδριο των λαών της περιοχής του Τέρεκ που συμβατικά ονομάστηκαν «Ορεσίβιοι», στο όποιο ο Στάλιν εμφανίστηκε «για να διακηρύξει τις προθέσεις της σοβιετικής κυβέρνησης αναφορικά με τις συνθήκες διαβίωσης των λαών του Τέρεκ και τις σχέσεις τους με τους κοζάκους». Η πείρα είχε δείξει ότι «η κοινή διαβίωση των όρεσίβων και των κοζάκων στα πλαίσια μιας ενιαίας διοικητικής μονάδας προκαλούσε συνεχείς αναταραχές». Η πρόσφατη προδοσία ορισμένων κοζάκων είχε αναγκάσει τις σοβιετικές αρχές να απομακρύνουν τους δράστες από τα χωριά τους και να εγκαταστήσουν σ’ αυτά ορεσίβιους, και την είχε οδηγήσει στην απόφαση να ολοκληρώσει τη διαδικασία του διαχωρισμού των κοζάκων από τους ορεσίβιους ορίζοντας τον ποταμό Τέρεκ σαν συνοριακή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην Ουκρανία και τη νέα Αυτόνομη Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία των Ορεσίβιων43. Τα συνέδρια του Τεμίρ-Χάν-Σούρ και του Βλαντικαβλάζ ακολούθησε η δημιουργία δύο μήνες αργότερα, με διατάγματα της VTsIK, δύο Αυτόνομων ΣΣΔ – του Νταγκεστάν και των Ορεσίβιων. Απ’ αυτές η δεύτερη, που είχε πρωτεύουσα το Βλαντικαβλάζ, υποδιαιρέθηκε αργότερα σε περισσότερες αυτόνομες περιοχές.44
    Το ξεκαθάρισμα της κατάστασης στις χώρες των ανατολικών συνόρων το χειμώνα του 1920-21 ήταν αποτέλεσμα της νίκης του σοβιετικού στρατού στον εμφύλιο πόλεμο.
    Το ζήτημα της εξουσίας λύθηκε πλέον οριστικά. Η τελική πηγή κάθε εξουσίας ήταν η Μόσχα και το μόνο που έμενε ήταν να βρεθούν μορφές διακυβέρνησης αποδεκτές απ’ αυτή και κυβερνήτες που, είτε ήταν ρώσοι είτε ντόπιοι, θα συνεργάζονταν αρμονικά με την κυβέρνηση της Μόσχας. Σε όλες αυτές τις χώρες η αυτονομία ήταν η πιο λογική λύση του διοικητικού προβλήματος, καθώς καμιά απ’ αυτές δεν μπορούσε να υποστηριχτεί ότι είχε τα απαραίτητα προσόντα για ανεξαρτησία. Εξάλλου, ο βαθμός της αυτονομίας που απολάμβαναν οι χώρες αυτές στην πράξη ήταν περιορισμένος όχι τόσο εξαιτίας της στάσης της κεντρικής εξουσίας όσο εξαιτίας των περιορισμένων ικανοτήτων των τοπικών αρχών. Εκείνο που πρέπει να τονιστεί είναι η νομική μορφή που πήρε η ρύθμιση του πολιτειακού θέματος στις περιοχές αυτές. Καμιά συμφωνία ή σύμβαση δεν έγινε ανάμεσα στην κεντρική εξουσία και την τοπική εξουσία των χωρών αυτών. Σε όλες τις περιπτώσεις που αναφέρθηκαν παραπάνω η αυτονομία παραχωρήθηκε με μονομερή απόφαση της κεντρικής εξουσίας, ενώ το ζήτημα του νομικού καθεστώτος των Δημοκρατιών και των Περιοχών αυτών ρυθμίστηκε στα πλαίσια του συντάγματος της ΡΣΟΣΔ. Τέλος, το ζήτημα της τελικής μορφής που θα έπρεπε να πάρει η ευρύτερη ένωση των Σοσιαλιστικών Σοβιετικών Δημοκρατιών δεν τέθηκε στην περίπτωση των χωρών των ανατολικών ευρωπαϊκών συνόρων.
    Η τελευταία από τις χώρες της περιοχής αυτής στην οποία ξεκαθάρισε η κατάσταση ήταν η Κριμαία. Η ιστορία της Κριμαίας στην περίοδο αυτή ήταν ιδιαίτερα πολυτάραχη. Μετά την ήττα και την εκδίωξη στα τέλη του 1920 του τελευταίου από τους λευκούς στρατηγούς, του Βράνγκελ, – του οποίου η Κριμαία ήταν το τελευταίο καταφύγιο ο ανυπότακτος ταταρικός πληθυσμός της περιοχής εξακολούθησε να αντιστέκεται για έναν περίπου ακόμη χρόνο στις προσπάθειες επιβολής σοβιετικού καθεστώτος, και μόλις στις 18 Οκτωβρίου 1921 ιδρύθηκε με διάταγμα της VTsIK μια Αυτόνομη ΣΣΔ της Κριμαίας, μέλος της ΡΣΟΣΔ45.
    ……………………….
    ……………………….

  26. …………………………
    …………………………
    Η Κεντρική Ασία
    Η γνωστή πριν το 1914 σαν Ρωσικό Τουρκεστάν περιοχή ήταν μια φαρδιά λουρίδα γης που ξεκινούσε από τα ανατολικά της Κασπίας Θάλασσας και κατά μήκος των συνόρων με την Περσία, το Αφγανιστάν και την Ινδία κατέληγε στο Σινκιάνγκ (το λεγόμενο Κινεζικό Τουρκεστάν). Η χώρα αυτή αποτελούσε μέρος της μεσαιωνικής αυτοκρατορίας του Τζένγκινς-Χάν και οι κυριότερες πόλεις της Τασκένδη, Μπουχάρα, Σαμαρκάνδη, Κοκάνδη, Χίβα και Μέρβ ήταν γεμάτες από μνημεία και παραδόσεις. Ο λαός του Τουρκεστάν διέφερε από τους γειτονικούς καζάχους τόσο από άποψη ιστορίας και τρόπου ζωής όσο και από άποψη φυλετικής καταγωγής και γλώσσας. Με εξαίρεση το μικρό ιρανικό λαό των τατζίκων στα νοτιοανατολικά της χώρας ο πληθυσμός του Τουρκεστάν ήταν αποκλειστικά τουρκικής καταγωγής και μιλούσε τουρκικές διαλέκτους. Η διάκριση σε τουρκομάνους στη δύση, ουζμπέκους στο κέντρο και κιργίσιους στα ανατολικά της χώρας γινόταν για λόγους διοικητικής διευκόλυνσης και οφειλόταν περισσότερο σε τοπικές αντιζηλίες και λιγότερο σε σημαντικές φυλετικές, γλωσσικές η ιστορικές διαφορές. Το Τουρκεστάν είχε ενσωματωθεί στην τσαρική αυτοκρατορία μόλις στη δεκαετία του 1870 και οι εμίρηδες της Μπουχάρας και της Χίβας είχαν διατηρήσει, ακόμη και μετά την ενσωμάτωση, ονομαστικά την ανεξαρτησία τους. Ο έλεγχος της κεντρικής εξουσίας στις περιοχές αυτές ήταν, λόγω της σχετικά πρόσφατης ενσωμάτωσης τους στο ρωσικό κράτος και λόγω της μεγάλης απόστασης που τις χώριζε από την Πετρούπολη, εντελώς στοιχειώδης. Πάντως το Τουρκεστάν είχε μετατραπεί, ιδιαίτερα μετά την εισαγωγή της καλλιέργειας του μπαμπακιού, σε σημαντικό εμπορικό κέντρο, ενώ στα 12.000.000 των κατοίκων του περιλαμβάνονταν και 500.000 ρώσοι άποικοι.
    Η Τασκένδη ήταν το διοικητικό κέντρο του Τουρκεστάν και η έδρα της μεγαλύτερης ρωσικής παροικίας. Η επιρροή της Ευρώπης έφτανε στο Τουρκεστάν κυρίως μέσω της Τασκένδης. Η αναταραχή που προκάλεσε ο πόλεμος του 1914 εντάθηκε λόγω της εξέγερσης των γειτονικών καζάχων το 1916 και λόγω της παρουσίας στην περιοχή μεγάλου αριθμού γερμανών και ιδιαίτερα αυστριακών αιχμαλώτων πολέμου, των οποίων η επιτήρηση ακόμη και πριν από την επανάσταση δεν ήταν ιδιαίτερα αυστηρή. Αμέσως μετά τη Φεβρουαριανή Επανάσταση σχηματίστηκε στην Τασκένδη μια «Επιτροπή του Τουρκεστάν», που την αποτελούσαν κρατικοί λειτουργοί και υποστηρικτές της Προσωρινής Κυβέρνησης, καθώς και ένα ριζοσπαστικότερο Σοβιέτ των Αντιπροσώπων των Εργατών και Στρατιωτών του οποίου ο πρόεδρος ήταν ο Μπρόϊντο, ένας παλιός μπολσεβίκος που επρόκειτο να παίξει σημαντικό ρόλο σαν όργανο της σοβιετικής πολιτικής στην ανατολή γενικά46. Και τα δύο αυτά όργανα τα αποτελούσαν αποκλειστικά ή κατά βάση ρώσοι. Το μόνο οργανωμένο μουσουλμανικό κόμμα του Τουρκεστάν, το Ουλεμά, αποτελείτο από μουλάδες και γαιοκτήμονες και αντιπαθούσε κάθε ιδέα κοινωνικής επανάστασης περισσότερο και από τα μουσουλμανικά κόμματα της κοιλάδας του Βόλγα. Όπως και σε άλλες περιοχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας η γενική κατάρρευση της εξουσίας οδήγησε στην προβολή του αιτήματος για αυτονομία. Το Σεπτέμβριο του 1917 ένα πραξικόπημα της κεντρικής εκτελεστικής επιτροπής του Σοβιέτ της Τασκένδης ανέτρεψε τους εκπροσώπους της Προσωρινής Κυβέρνησης. Η Τασκένδη ήταν επομένως η έδρα της πρώτης σοβιετικής (αν και όχι ακόμη μπολσεβίκικης) κυβέρνησης που σχηματίστηκε στα εδάφη της πρώην τσαρικής αυτοκρατορίας47. Λίγες εβδομάδες αργότερα η εξέγερση των κοζάκων του Ορενμπουργκ με επικεφαλής τον αταμάνο τους Ντούτωφ είχε σαν αποτέλεσμα να κοπεί η επικοινωνία ανάμεσα στην Ευρώπη και την Κεντρική Ασία για όλο σχεδόν το διάστημα των δύο επόμενων χρόνων. Όλον αυτό τον καιρό η Ευρωπαϊκή Ρωσία στερήθηκε το πετρέλαιο και το μπαμπάκι του Τουρκεστάν ενώ, από την άλλη μεριά, το Τουρκεστάν στερήθηκε το στάρι, με αποτέλεσμα ο λιμός να πλήξει σημαντικό μέρος της Κεντρικής Ασίας. Κάτω από τις δύσκολες αυτές συνθήκες η επανάσταση στο Τουρκεστάν εξακολούθησε την πορεία της χωρίς καμιά, η σχεδόν καμιά, επέμβαση από το κέντρο48.
    Το επαναστατικό κίνημα στην Τασκένδη περιορίστηκε αρχικά στα μέλη της ρωσικής παροικίας. Μια απόφαση του συνεδρίου των σοβιέτ της Τασκένδης πρόβλεπε ρητά τον αποκλεισμό των μουσουλμάνων από κάθε κυβερνητική θέση49, ενώ μία από τις πρώτες ενέργειες της νέας κυβέρνησης ήταν να καταστείλει την εξέγερση που είχε ξεσπάσει στις μουσουλμανικές συνοικίες της πόλης. Στο μεταξύ, πάντως, στην πρωτεύουσα της επαρχίας της Φεργκάνα, Κοκάνδη, είχε συνέλθει ένα συνέδριο μουσουλμάνων το οποίο είχε ανακηρύξει το Τουρκεστάν αυτόνομη δημοκρατία «ενωμένη με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Ρωσίας»50. Η κυβέρνηση της Τασκένδης δεν άργησε να περάσει στην επίθεση και, μετά από σκληρές μάχες, νίκησε την αντίπαλη κυβέρνηση και κατέλαβε την Κοκάνδη51. Τα επόμενα πέντε χρόνια στη Φεργκάνα επικρατούσε αναρχία, καθώς την περιοχή λυμαίνονταν οι Μπασμάτσι (όνομα που δινόταν από τους ντόπιους σε συμμορίες τυχοδιωκτών και παρανόμων που κατέφευγαν στα βουνά και ζούσαν κυρίως από τη ληστεία)52. Από την άλλη μεριά όμως μια επίθεση των δυνάμεων της σοβιετικής κυβέρνησης της Τασκένδης κατά της Μπουχάρας, που υπολόγιζε και στην υποστήριξη του κόμματος της Νέας Μπουχάρας – ενός αστικού εθνικιστικού κόμματος με παντουρανικές τάσεις – απέτυχε. Στις 25 Μαρτίου 1918 η κυβέρνηση της Τασκένδης υπέγραψε μια συνθήκη με τον εμίρη της Μπουχάρας με την οποία τον αναγνώριζε σαν ανεξάρτητη εξουσία53. Δυτικότερα ακόμη, ο χάν της Χίβας διατήρησε επίσης προσωρινά την ανεξαρτησία του54, ενώ στα ανατολικά της Κασπίας σχηματίστηκε τον Ιούνιο του 1918 μια βραχύβια αντιμπολσεβίκικη ρωσική κυβέρνηση, η οποία αποτελείτο κυρίως από σοσιαλεπαναστάτες και υποστηριζόταν από μια μικρή βρετανική στρατιωτική δύναμη που είχε εισβάλει στο ρωσικό έδαφος από την Περσία και είχε καταλάβει το Μέρος55. Έτσι λοιπόν, η σοβιετική κυβέρνηση της Τασκένδης βρέθηκε περικυκλωμένη από εχθρικά ή πιθανά εχθρικά καθεστώτα. Τον Ιανουάριο του 1919 ξέσπασε στην Τασκένδη μια νέα σοβαρή εξέγερση κατά της κυβέρνησης πού προκάλεσε σκληρότατα αντίποινα. Η σχεδόν ως εκ θαύματος επιβίωση της κυβέρνησης αυτής φαίνεται ότι οφείλεται στην ικανότητα και την αποφασιστικότητα λίγων ατόμων καθώς και στο ότι δεν υπήρχε έτοιμη οποιαδήποτε εναλλακτική εξουσία.
    Το Κομμουνιστικό Κόμμα του Τουρκεστάν ήταν ένας νέος οργανισμός. Πριν απ’ την Οκτωβριανή Επανάσταση οι σοσιαλδημοκράτες ήταν σπάνιοι στο Τουρκεστάν και δεν γινόταν διάκριση σε μπολσεβίκους και μενσεβίκους. Μόλις τον Ιούνιο του 1918 οι μπολσεβίκοι του Τουρκεστάν πραγματοποίησαν το πρώτο τους συνέδριο στο όποιο πήραν μέρος όχι περισσότεροι από 40 αντιπρόσωποι. Ο μικρός αριθμός των μελών του ήταν ωστόσο η λιγότερο ίσως σημαντική από τις αδυναμίες του νέου κόμματος. Έχοντας ιδρυθεί μετά τη νίκη της επανάστασης, το κόμμα δεν είχε καμιά αγωνιστική και οργανωτική πείρα. Από την πρώτη μέρα της ζωής του ήταν «κυβερνητικό» κόμμα, πράγμα που επηρέαζε και τη συμπεριφορά των μελών του. Η ρωσική παροικία του Τουρκεστάν περιλάμβανε από τη μια μεριά κρατικούς λειτουργούς, εμπόρους και διανοούμενους και από την άλλη ρωσικής καταγωγής εργάτες, από τους οποίους οι περισσότεροι ήταν σιδηροδρομικοί. Και οι δύο αυτές κατηγορίες ατόμων είχαν σοβαρούς λόγους να προσχωρήσουν στο κόμμα, το όποιο, σύμφωνα με έναν αυτόπτη μάρτυρα, περιλάμβανε στις τάξεις του εκτός απ’ αυτούς και περίεργες μορφές όπως «τον κομμουνιστή ιερωμένο, το ρώσο αξιωματικό της αστυνομίας και τον κουλάκο του Σεμιρέτσιε, ο όποιος εξακολουθεί να μισθώνει την εργασία δεκάδων εργατών, διατηρεί εκατοντάδες κεφάλια ζώα και κυνηγάει τους καζάχους σαν άγρια θηρία»56. Οι μπολσεβίκοι του Τουρκεστάν δεν άργησαν να αποκτήσουν σημαντική δύναμη αλλά, στερημένοι από κάθε επικοινωνία και καθοδήγηση, έπεσαν σε δύο μεγάλα πολιτικά σφάλματα. Πρώτον, θεωρούσαν, όπως και οι μενσεβίκοι, την αγροτιά σαν κατά βάση αντε-παναστατική τάξη και απέρριπταν τη λενινιστική θεωρία για την ανάγκη μιας συμμαχίας ανάμεσα στο προλεταριάτο και τη φτωχή αγροτιά με στόχο την πραγματοποίηση της επανάστασης κατά των γαιοκτημόνων και της αστικής τάξης. Δεύτερον, διατηρούσαν σε μεγάλο βαθμό τη νοοτροπία της κυρίαρχης φυλής περιφρονώντας τους μουσουλμάνους και αποκλείοντας τους όσο το δυνατόν περισσότερο από τα κυβερνητικά αξιώματα57, στάση πού όπως ήταν φυσικό ενίσχυε τα εθνικιστικά αισθήματα των λίγων μουσουλμάνων μελών του κόμματος. Έτσι λοιπόν το κόμμα παρουσίαζε τάσεις τόσο «μεγαλορωσικού σωβινισμού» όσο και μουσουλμανικού εθνικισμού, τάσεις που και οι δύο ήταν απαράδεκτες σύμφωνα με τη θεωρία των μπολσεβίκων.
    «Ένας έντονος μεγαλορωσικός σωβινισμός (έγραφε το 1920 ο Μπρόιντο) και ένας αμυντικός εθνικισμός των καταπιεσμένων αποικιακών μαζών σε συνδυασμό με γενική δυσπιστία προς τους ρώσους, ήταν το κύριο και βασικό γνώρισμα της κατάστασης που επικρατούσε στο Τουρκεστάν»58.
    Στο μεταξύ το Μάρτιο του 1919 έγινε στη Μόσχα το 8ο Συνέδριο του Κ.Κ. Ρωσίας, στο όποιο το θέμα της πολιτικής που θα έπρεπε να ακολουθήσει το κόμμα στο ζήτημα των εθνοτήτων συζητήθηκε πλατιά. Παρόλο ότι η περίπτωση του Τουρκεστάν δεν αναφέρθηκε ειδικά, αρκετοί από τους συνέδρους ήταν φυσικό να γνωρίζουν την ανακολουθία που υπήρχε ανάμεσα σε όσα συνέβαιναν στην Τασκένδη και τις αρχές του κόμματος. Άλλωστε τότε μόλις η Μόσχα άρχισε να έχει για πρώτη φορά πληροφορίες για το τι συνέβαινε στη μακρινή Κεντρική Ασία. Την 1η Ιουνίου 1919 ένα άρθρο στην επίσημη εφημερίδα του Ναρκομνάτς τόνιζε τη σημασία του Τουρκεστάν σαν σημείου εκκίνησης για την απελευθέρωση της ανατολής, ενώ 15 μέρες αργότερα ένα άλλο άρθρο έγραφε ότι «το Τουρκεστάν, προκεχωρημένο φυλάκιο του κομμουνισμού στην Ασία, περιμένει βοήθεια από το κέντρο»59. Στις 12 Ιουλίου 1919 ένα τηλεγράφημα της κεντρικής επιτροπής του κόμματος προς την κυβέρνηση της Τασκένδης τόνιζε την ανάγκη «να ανατεθούν κυβερνητικά καθήκοντα στον ντόπιο πληθυσμό του Τουρκεστάν σε αναλογική δόση» και «να σταματήσει η δήμευση των μουσουλμανικών περιουσιών χωρίς την έγκριση των τοπικών οργανισμών των μουσουλμάνων»60. Σύμφωνα με έναν άγγλο αξιωματικό που βρισκόταν την εποχή εκείνη στην Τασκένδη η πρώτη από τις οδηγίες αυτές αντιμετωπίστηκε με δέος· η ανάθεση του 95% των διοικητικών θέσεων σε ντόπιους μουσουλμάνους θα σήμαινε και «το τέλος της μπολσεβίκικης κυβέρνησης»61. Η αμοιβαία κατανόηση ανάμεσα στη Μόσχα και την Τασκένδη προχωρούσε με πολύ αργό ρυθμό. Τον Οκτώβριο του 1919, όταν μετά από δύο σχεδόν χρόνια διακοπή η επικοινωνία αποκαταστάθηκε62, η VtsIK και το Σοβναρκόμ όρισαν με κοινή τους απόφαση μια επιτροπή η οποία θα είχε σαν αποστολή της να προσπαθήσει να ξεκαθαρίσει την κατάσταση στο Τουρκεστάν63. Η απόφαση υπενθύμιζε ότι:
    «Η αυτοδιάθεση των λαών του Τουρκεστάν και η κατάργηση των εθνικών ανισοτήτων και όλων των προνομίων μιας εθνικής ομάδας σε βάρος μιας άλλης αποτελούν τις βάσεις της πολιτικής της σοβιετικής κυβέρνησης της Ρωσίας και χρησιμεύουν σαν κατευθυντήρια αρχή για κάθε ενέργεια των οργάνων της… Μόνο με μια τέτοια αντιμετώπιση του θέματος η δυσπιστία των μουσουλμανικών μαζών του Τουρκεστάν για τους εργάτες και τους αγρότες της Ρωσίας, πού οφείλεται στη μακρόχρονη τσαρική κυριαρχία, θα μπορέσει τελικά να ξεπεραστεί»64.
    Το έργο της επιτροπής διευκολύνθηκε από ένα γράμμα του Λένιν προς τους «συντρόφους κομμουνιστές του Τουρκεστάν» με το όποιο ο ηγέτης των μπολσεβίκων τους ζητούσε «να αποκτήσουν συντροφικές σχέσεις με τους λαούς του Τουρκεστάν» και «να ξεριζώσουν από μέσα τους κάθε κατάλοιπο μεγαρωσικού ιμπεριαλισμού»65 Στα τέλη Ιανουαρίου 1920 το πρώτο «κόκκινο τραίνο» ξεκίνησε από τη Μόσχα για το Τουρκεστάν γεμάτο προπαγανδιστές και έντυπο υλικό σε όλες τις τοπικές γλώσσες66.
    Η άφιξη της επιτροπής, και χωρίς αμφιβολία η παράλληλη ενίσχυση του κύρους και της δύναμης της κεντρικής κυβέρνησης λόγω της ήττας του Κολτσάκ και του Ντενίκιν, οδήγησαν σε μια σημαντική και σύντομη βελτίωση της κατάστασης. Για πρώτη φορά εξάλλου έκαναν την εμφάνιση τους στην περιοχή και μονάδες του Κόκκινου Στρατού συμβάλλοντας στην ενίσχυση του κύρους της κυβέρνησης της Τασκένδης. Οι μέχρι τότε ανεξάρτητες ηγεμονίες της Μπουχάρας και της Χίβας αναγκάστηκαν να υποταχτούν στην εξουσία της. Ο χάν της Χίβας καταργήθηκε, και τον Απρίλιο του 1920 ιδρύθηκε μια Σοβιετική, όχι όμως ακόμη Σοσιαλιστική, Δημοκρατία της Χωρεσμίας (Χωρεσμία ήταν το αρχαίο όνομα της Χίβας)67. Την ίδια περίπου εποχή ο εμίρης της Μπουχάρας καταργήθηκε από τις δυνάμεις του Κόμματος της Νέας Μπουχάρας, ενώ οι δυνάμεις των μπολσεβίκων με επικεφαλής τον Φρούντζε προχωρούσαν προς την πρωτεύουσα του68. Στις 5 Οκτωβρίου 1920 συνήλθε στο παλιό ανάκτορο του εμίρη το 1ο Συνέδριο των Εργατών της Μπουχάρας69. Σύμφωνα με έναν αυτόπτη μάρτυρα, η επιρροή του Κόμματος της Νέας Μπουχάρας, που το αποτελούσαν «η νέα γενιά των φωτισμένων εμπόρων οι οποίοι εμπνέονταν από το παράδειγμα των Νεότουρκων και ονειρεύονταν μια εθνική αναγέννηση», άρχισε να περιορίζεται και να αντικαθίσταται από την επιρροή του νεαρού Κομμουνιστικού Κόμματος της Μπουχάρας με ηγέτη τον Φαϊζούλα Χοζάεφ70. Το Δεκέμβριο του 1920 εμφανίστηκε στη Μόσχα ένας εκπρόσωπος της Μπουχάρας ο όποιος μετέφερε τους χαιρετισμούς της «Σοβιετικής Μπουχάρας» στο 8ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ71, ενώ πολύ σύντομα τα σοβιετικά καθεστώτα της Χωρεσμίας και της Μπουχάρας προχώρησαν στην υπογραφή συνθηκών με τη ΡΣΟΣΔ72.
    860490_636185933089799_568907127_o.jpgΟι νίκες των μπολσεβίκων στην περιοχή οφείλονταν σε μεγάλο βαθμό στην επιτροπή που ορίστηκε από τη Μόσχα και ιδιαίτερα στο στρατιωτικό της υπεύθυνο, τον Φρούντζε. Η προσπάθεια ωστόσο προσαρμογής του τοπικού κόμματος σε ένα πνεύμα πραγματικής ενότητας και ορθοδοξίας συνάντησε μεγάλες δυσκολίες, όπως άλλωστε και η προσπάθεια εφαρμογής στην περίπτωση του Τουρκεστάν της «ανατολικής» πολιτικής του κόμματος – της εξασφάλισης δηλαδή της συμμαχίας των μουσουλμανικών λαών. Το καλοκαίρι του 1920 ένα γράμμα της κεντρικής επιτροπής του κόμματος προς τις κομματικές οργανώσεις του Τουρκεστάν τόνιζε ότι «το πρώτο και βασικό καθήκον των ρώσων κομμουνιστών ήταν να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των καταπιεσμένων λαών»73, και πράγματι έγιναν σοβαρές προσπάθειες να καταργηθούν οι εθνικές διακρίσεις74. Όμως, οι έμπειροι κομμουνιστές στο Τουρκεστάν ήταν λίγοι και οι θεωρίες πού διατυπώνονταν στη Μόσχα ήταν δύσκολο να εφαρμοστούν σε μια χώρα όπου η εφαρμογή της αρχής της εθνικής ισοτιμίας και της κατάργησης των εθνικών διακρίσεων θα είχε σαν αποτέλεσμα την υποταγή της μικρής αλλά σχετικά προοδευτικής ρωσικής μειοψηφίας στις καθυστερημένες αγροτικές μάζες που εκπροσωπούνταν από μια μικρή ομάδα εθνικιστές μουσουλμάνους διανοούμενους. Ο Σαφάρωφ, ένας από τους λίγους «παλιούς μπολσεβίκους» που είχαν επισκεφθεί το Τουρκεστάν, έγραφε το 1920:
    «Από τις πρώτες μέρες της επανάστασης η σοβιετική εξουσία εγκαθιδρύθηκε στο Τουρκεστάν χάρις στις ενέργειες μιας μικρής ομάδας ρώσων εργατών των σιδηροδρόμων. Ακόμη και σήμερα κυριαρχεί η αντίληψη ότι μόνο οι ρώσοι μπορούν να είναι φορείς της δικτατορίας του προλεταριάτου στο Τουρκεστάν… Στο Τουρκεστάν συναντάει κανείς σε κάθε του βήμα την εθνική ανισότητα, την ανισότητα ανάμεσα στους ευρωπαίους και τους ντόπιους… Στο Τουρκεστάν έδρασαν ορισμένοι ιδιόμορφοι κομμουνιστές, από τους οποίους μερικοί εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί»75.
    Λίγες εβδομάδες αργότερα ένας μουσουλμάνος αντιπρόσωπος από το Τουρκεστάν μίλησε με ειλικρίνεια πάνω στο ίδιο θέμα στο Συνέδριο των Λαών της Ανατολής του Μπακού. Αφού παραπονέθηκε ότι ο Ζηνόβιεφ, ο Ράντεκ και οι άλλοι ηγέτες των μπολσεβίκων δεν είχαν ποτέ πάει στο Τουρκεστάν και αφού αναφέρθηκε στην «ανεπάρκεια» της σοβιετικής πολιτικής τα τρία τελευταία χρόνια, ο αντιπρόσωπος του Τουρκεστάν ζήτησε την απομάκρυνση «των αποικιστών εκείνων που κρύβονται πίσω από το όνομα του κομμουνισμού» (η περιγραφή αναφέρει ότι ή φράση του αυτή συνοδεύτηκε από χειροκροτήματα και κραυγές «Μπράβο!») και συνέχισε:
    «Ανάμεσα σας σύντροφοι υπάρχουν άνθρωποι που φορώντας τη μάσκα του κομμουνιστή ζημιώνουν τη σοβιετική εξουσία και καταστρέφουν την ανατολική πολιτική της σοβιετικής κυβέρνησης»76.
    Οι κατηγορίες επαναλήφθηκαν στο 10ο Συνέδριο του κόμματος, το Μάρτιο του 1921 στη Μόσχα, οπότε ο Σαφάρωφ, σαν ένας από τους εκπροσώπους του Τουρκεστάν, επέκρινε για μια ακόμη φορά τη σύνθεση του τοπικού κόμματος και ζήτησε να ενταθεί η πάλη τόσο κατά του μεγαλορωσικού σωβινισμού όσο και κατά του μουσουλμανικού εθνικισμού77. Ακόμη και τον Ιανουάριο του 1922 ή κεντρική επιτροπή του κόμματος εξακολουθούσε να καλεί τους κομμουνιστές του Τουρκεστάν να απαλλαγούν από την «αποικιακή παρέκκλιση» και τους προειδοποιούσε ότι το Τουρκεστάν δεν θα γινόταν ποτέ «το ρωσικό Ώλστερ, κράτος δηλαδή μιας εθνικής μειονότητας αποίκων που να στηρίζεται στην υποστήριξη της κεντρικής εξουσίας»78.
    Όταν επομένως στις 11 Απριλίου 1921 δημιουργήθηκε με διάταγμα της VTsIK η Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία του Τουρκεστάν σαν Αυτόνομη Δημοκρατία στο εσωτερικό της ΡΣΟΣΔ79, το εθνικό ζήτημα δεν είχε λυθεί ακόμη οριστικά. Οι δισταγμοί που υπήρχαν για τη λήψη μιας τέτοιας απόφασης φαίνονται από την αποστολή στην Τασκένδη «μιας προσωρινής επιτροπής για τις υποθέσεις του Τουρκεστάν», ή οποία ήταν υπεύθυνη απέναντι στη VTsIK και το Σοβναρκόμ για «την πρακτική εφαρμογή της πολιτικής της σοβιετικής κυβέρνησης στο εθνικό ζήτημα»80. Η νέα αυτή Δημοκρατία περιλάμβανε ολόκληρη την Κεντρική Ασία από την Κασπία Θάλασσα στα δυτικά μέχρι το Σινκιάνγκ στην ανατολή, και από τα σύνορα με την Περσία και το Αφγανιστάν στο νότο μέχρι τα σύνορα του Καζαχστάν στο βορρά. Ανώτατο όργανο της Δημοκρατίας ήταν το «Συνέδριο των Σοβιέτ των Αντιπροσώπων των Εργατών, Ντεκάνων, Αγροτών, Στρατιωτών και Κοζάκων». Η σαφής αναφορά στους «ντεκάνους», τους μουσουλμάνους δηλαδή αγρότες, είχε προφανώς σκοπό να υπογραμμίσει την πρόθεση εφαρμογής της νέας πολιτικής της εθνικής ισοτιμίας. Το νέο καθεστώς δεν κατάφερε να επιβάλει αμέσως την ειρήνη. Το φθινόπωρο του 1921 εμφανίστηκε ξαφνικά στο προσκήνιο ο Εμβέρ πασάς σαν επικεφαλής μιας σοβαρής εξέγερσης που ξέσπασε στην Ανατολική Μπουχάρα. Κάνοντας έκκληση στα παντουρανικά αισθήματα των οπαδών του Κόμμα- τος της Νέας Μπουχάρας και πολλών μουσουλμανικών κοινοτήτων του Τουρκεστάν, ο Εμβέρ κατάφερε να ενώσει τις δυνάμεις του με τους Μπασμάτσι και να ξεσηκώσει την ανατολική περιοχή της χώρας κατά της Τασκένδης81. Η εξέγερση καταπνίγηκε τελικά μετά από πολύμηνες μάχες στη διάρκεια των οποίων – στις 4 Αυγούστου 1922 συγκεκριμένα – σκοτώθηκε και ο ίδιος ο Εμβέρ, τελειώνοντας έτσι άδοξα τη μελοδραματική του καριέρα. Μετά τη συντριβή της εξέγερσης, το σοβιετικό καθεστώς επιβλήθηκε σιγά-σιγά και πάλι σε ολόκληρη τη χώρα. Μόνο πάντως μετά τη δημιουργία της ΕΣΣΔ και το θάνατο του Λένιν αποφασίστηκε να δοθεί ικανοποιητικότερη λύση στο πρόβλημα της διακυβέρνησης του Τουρκεστάν και να ικανοποιηθούν κάπως οι εθνικοί πόθοι των διάφορων μουσουλμανικών λαών μέσω της διαίρεσης του παλιού Τουρκεστάν σε τέσσερεις χωριστές εθνικές Δημοκρατίες. Με τη νέα εξάλλου αυτή διαίρεση της περιοχής δόθηκε στην κυβέρνηση της Μόσχας η ευκαιρία να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει το 1920 στην πρόσφατα δημιουργημένη Αυτόνομη Δημοκρατία των Καζάχων ότι θα της επιστρέφονταν, «με τη σύμφωνη θέληση του πληθυσμού» φυσικά82, τα κατοικούμενα από καζάχους εδάφη που μέχρι τότε ανήκαν στο Τουρκεστάν.

    Απόσπασμα από τον πρώτο τόμο του έργου του Καρ Ε. Χ., Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης 1917-1923, Υποδομή 1977, σελ. 417 – 447
    ………………………………
    ………………………………

  27. ……………………………
    ……………………………

    Σημειώσεις
    1 Μάρξ-Ένγκελς, Historisch-Kritische Gesamtausgabe, IIIer Teil, I, 206.
    2 O Σ. Μ. Ντιμανσταίν, ένας αξιωματούχος του Ναρκομνάτς, περιγράφει την επίδραση που είχε ή επανάσταση του 1905 στους λαούς αυτούς στη Revolyutsiya I Natsional’nosti, Νο 8 και 9, 1930 και Νο 1, 1931. Ό Ισχυρισμός του πάντως ότι οι λαοί αυτοί ονομάζονταν μουσουλμάνοι γιατί τα ονόματα των φυλών τους ή των εθνοτήτων τους «δεν άρεσαν στους ρώσους κρατικούς λειτουργούς» (ο.π., Νο 1. 1931, σ.73) αληθεύει μόνο εν μέρει· η συνείδηση πολλών απ’ αυτούς τους λαούς ήταν τόσο θρησκευτική όσο και εθνική.
    3 Καζάχοι ονομάζονταν αρχικά οι τουρκόφωνοι και κατά βάση νομάδες κάτοικοι των αχανών και αραιοκατοικημένων στεπών της Κεντρικής Ασίας που κάλυπταν την περιοχή ανατολικά και βορειοανατολικά της Κασπίας Θάλασσας. Το 18ο όμως και το 19ο αιώνα καζάχοι ονομάζονταν οι ρώσοι κυρίως άποικοι πού εποικούσαν τις μεθοριακές ή τις νεοκατακτημένες εκτάσεις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (οι «κοζάκοι» των δυτικών), ενώ οι πραγματικοί καζάχοι ονομάζονταν τόσο από τους ρώσους όσο και από τους δυτικούς συγγραφείς «κιργίσιοι». Κιργίσιοι ήταν όνομα που προερχόταν από έναν πολύ μικρότερο μη νομαδικό και τουρκόφωνο λαό της ορεινής περιοχής πού συνόρευε με το Σινκιάνγκ. Η σοβιετική κυβέρνηση και οι σοβιετικοί συγγραφείς αποκατέστησαν τα πράγματα ονομάζοντας την περιοχή τών καζάχων της Κεντρικής Ασίας Καζαχστάν, αλλά παρόλα αυτά η ονομασία κιργίσιοι εξακολούθησε να χρησιμοποιείται παράλληλα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920.
    4 Revolyutsiya I Natsional’nosti Vopros: Documenty I Materialy, έκδ. Σ. Μ. Ντίμανσταϊν, III (1930), 294-305.
    5 ο.π., III, 315-17, 328, 363-5.
    6 ο.π., III, 414-28.
    7 ο.π., III, 372-7.
    8 Σ. Ατναγκούλωφ, Bashkiriya (1925), σ. 57.
    9 Revolyutsiya I Natsional’nosti Vopros: Documenty I Materialy, έκδ. Σ. Μ. Ντίμανσταϊν, III (1930), 377.
    10 Κλιουτσνικώφ και Σαμπάνιν, Mezhdunarodnaya Politika, II (1926), 94-6 και γαλλική μετάφραση σε Revue du monde musulman, II (1922), 7-9. Η αναφορά στους «ινδούς» και τους «αρμένιους» στο τελευταίο μέρος της έκκλη-σης δείχνει ότι ο ορός «μουσουλμάνοι» υπονοούσε για τους μπολσεβίκους όλους τους λαούς της Ανατολής.
    11 Sobranie Uzakonenii, 1917-18, Νο 17, άρθρο 243.
    12 ο.π., Νο 6, άρθρο 103. Τελικά η χειρονομία αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να χαθεί το περίφημο αυτό κοράνι, το οποίο και σήμερα ακόμη είναι άγνωστο που βρίσκεται.
    13 Politika Sovetskoi Vlasti po Natsional’nomu Voprosu (1920), σ. 80, άρθρο 99.
    14 Vos’moi S»ezd RKP(B) (1933), σ. 433-4. Το γραφείο μετονομάστηκε το Μάρτιο του 1919 σε «κεντρικό γραφείο των κομμουνιστικών οργανώσεων των λαών της ανατολής» (Zhizn’ Natsional’nostei, Νο 8(16), 9 Μαρτίου 1919) και την ευθύνη γι’: αυτό ανέλαβε το Ναρκομνάτς.
    15 Λένιν, Άπαντα, XXIV, 542-51· Στάλιν, Άπαντα, IV, 279-80.
    16 Σ. Ατναγκούλωφ, Bashkiriya (1925), σ. 56-9. Σε ένα άρθρο δημοσιευμένο στο Voprosy Istorii, Νο 4, 1948, σ. 26 αναφέρεται η 11/24 Νοεμβρίου 1917 σαν ημερομηνία υπογραφής της συμφωνίας ανάμεσα στον Βαλίντωφ και τον Ντούτωφ, αταμάνο των κοζάκων του Όρενμπουργκ.
    17 Η ανακήρυξη έγινε με διάταγμα του Σοβναρνόμ (Sobranie Uzakonenii, 1917-18, Νο 30, άρθρο 394). Το «επιτροπάτο για τις υποθέσεις των μουσουλμάνων της Ρωσίας» επρόκειτο να ορίσει μια επιτροπή η οποία θα αναλάμβανε να οργανώσει και να συγκαλέσει «ένα συντακτικό συνέδριο των σοβιέτ» της νέας Δημοκρατίας. Η αλήθεια είναι ότι τυπικά δεν υπήρχε ακόμη «Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδία», καθώς το σύνταγμα της ΡΣΟΣΔ βρισκόταν την εποχή εκείνη ακόμη στο στάδιο της σύνταξης του.
    18 Revue du monde musulman, (1922), 131.
    * Vserossiiski (Vseeoyuznyi) Tsentral’nyi Ispolnitel’nyi Komitet, Πανρωσική (Πανενωσιακή) Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή.
    19 Αναφέρεται σε Λ. Τρότσκυ, Στάλιν. Η πληροφορία φαίνεται να επιβεβαιώνεται από ένα άρθρο στο Voprosy Istorii, Νο 4, 1948, σ. 34, όπου γίνεται λόγος για «τις αντιρρήσεις των μπασκίρων αστών εθνικιστών από τη μια μεριά και των οπαδών του Μπουχάριν που απέρριπταν την αρχή της αυτοδιάθεσης από την άλλη».
    ** Σόβναρκόμ, Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού, Sovet Narodnykh Komissarov.
    20 Politika Sovetskoi Vlasti po Natsional’nomu Voprosu (1920), σ. 8-9, άρθρο 4. (107)
    21 Η κατάσταση που επικρατούσε την εποχή εκείνη στο Καζαχστάν περιγράφεται σε ένα άρθρο της επίσημης εφημερίδας του Ναρκομνάτς: «Οι αρχές της δεύτερης επανάστασης ήταν ακατανόητες στους κιργίσιους (δηλαδή τους καζάχους) γιατί σ’ αυτούς δεν υπήρχε ούτε καπιταλισμός ούτε ταξική διαφοροποίηση! Ακόμη και η αντίληψη τους για την ιδιοκτησία ήταν διαφορετική, και πολλά αντικείμενα καθημερινής χρήσης θεωρούνταν στην Κιργισία κοινόκτητα. Ταυτόχρονα η εξωτερική εμφάνιση της Οκτωβριανής Επανάστασης τρόμαζε τους καζάχους. Οι μορφές με τις όποιες εμφανίστηκε το μπολσεβίκικο κίνημα στην Κεντρική Ασία ήταν κάτι εντελώς καινούργιο γι’ αυτούς, καθώς μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις το κίνημα αυτό συνοδευόταν από βία, λεηλασίες, καταχρήσεις και από μια εντελώς ιδιόμορφη μορφή δικτατορίας. Στην πραγματικότητα το κίνημα στις χώρες των συνόρων ήταν πολλές φορές όχι επανάσταση αλλά κα θαρή αναρχία». Ο ίδιος αρθρογράφος έγραφε σχετικά με τους σοβιετικούς οργανισμούς που είχαν καταλάβει την εξου- σία στο Σεμιπαλατίνσκ και άλλες πόλεις του Καζαχστάν: «Τα μέλη των οργανισμών αυτών ήταν απλώς τυχοδιώκτες, που ονόμαζαν τους εαυτούς τους μπολσεβίκους και συχνά συμπεριφέρονταν με απαράδεκτο τρόπο» (Zhizn’ Natsional’nostei, Νο 29 (37), 3 Αυγούστου 1919).
    22 Ντ. Π. Πετρώφ, Chuvashiya (1926), σ. 70.
    23 Στάλιν, Άπαντα, IV, 85-92.
    24 Sobranie Uzakonenii, 1917-18, Νο 79, άρθρο 831. Η «κοινότητα» αυτή σύντομα μετατράπηκε σε αυτόνομη Περιοχή της ΡΣΟΣΑ και αργότερα, στα τέλη του 1923, σε Αυτόνομη ΣΣΔ (Sobranie Uzakonenii, 1924, Νο 7, άρθρο 13).
    25 Η ζωή της εφήμερης αυτής κυβέρνησης περιγράφεται σε ένα βιβλίο που εξέδωσε αργότερα ο υπουργός της των εξωτερικών (Μ. Βιναβέρ, Nashe Pravitel’stvo, Παρίσι, 1928).
    26 Κατά τον Στάλιν (Ο Μαρξισμός και το Εθνικό και Αποικιακό Ζήτημα) «η στάση της κυβέρνησης του Κολτσάκ, η οποία εξέδωσε ένα διάταγμα που καταργούσε την αυτονομία της Μπασκιρίας, ανάγκασε την κυβέρνηση του Βαλίντωφ να προσχωρήσει το 1919 στο σοβιετικό καθεστώς». Η ερμηνεία αυτή επιβεβαιώνεται σε μεγάλο βαθμό από τον Β. Τσερνώφ στο Mes Tribulations en Russie (Παρίσι, 1921), σ. 10.
    27 Sobranie Uzakonenii, 1919, Νο 46, άρθρο 451. Το καλοκαίρι του 1919 η Μπασκιρία δέχτηκε για μια ακόμη φορά την εισβολή των «συμμοριών του Κολτσάκ» και μόνο τον Αύγουστο του 1919 επιβλήθηκε οριστικά το σοβιετικό καθεστώς (Politika Sovetskoi Vlasti po Natsional’nomu Voprosu (1920), σ. 19-20, άρθρα 18-19). Στο 7ο Πανρωσικό Συνέδριο των Σοβιέτ, το Δεκέμβριο του 1919 στη Μόσχα, ο Βαλίντωφ εμφανίστηκε σαν εκπρόσωπος «του προλεταριάτου της Μπασκιρίας και των φτωχών αγροτών της Μπασκιρίας και της Κιργισίας» και εξύμνησε τα κατορθώματα του μπασκιρικού κόκκινου στρατού στον αγώνα για την υπεράσπιση «της προλεταριακής πρωτεύουσας, της Πετρούπολης» από την επιδρομή του Γιουντένιτς (7 Vserossiiskii S»ezd Sovetov [1920], σ. 17). Την εποχή εκείνη Βαλίντωφ εμφανιζόταν σαν κομμουνιστής και προσπαθούσε να ιδρύσει ένα ανεξάρτητο Κομμουνιστικό Κόμμα Μπασκιρίας (Σ. Ατναγκούλωφ, Bashkiriya [1925], σ. 71-2).
    28 Sobranie Uzakonenii, 1919, Νο 36, άρθρο 354.
    29 Ο Καστανιέ, ένας αντισοβιετικός αυτόπτης μάρτυς, αναφέρει τη διάλυση του Αλάς-Ορντά αλλά όχι το διάταγμα του Ιουνίου και προσθέτει ότι «ενώ σε όλη την άλλη Ρωσία ο αγώνας ήταν αγώνας ανάμεσα σε τάξεις στην περίπτωση των καζάχων ήταν αγώνας ανάμεσα σε πάτριες και φυλές» (Revue du monde musulman, [1922], 175-7).
    30 Politika Sovetskoi Vlasti po Natsional’nomu Voprosu (1920), σ. 38-9, άρθρο 56.
    31 Sobranie Uzakonenii, 1919, Νο 37, άρθρο 368. Μια περιγραφή των εξελίξεων στη Σοβιετική Καλμουκία – ίσως κάπως ειδυλλιακή αλλά σε γενικές γραμμές αρκετά πιστή – υπάρχει σε Τ. Κ. Μπορισώφ, Kalmykia (1926).
    32 Ένας γνωστός μουσουλμάνος μπολσεβίκος της περιόδου αυτής αναφέρει ότι η μουσουλμανική ενορία – το mechet – περιλάμβανε 700-1000 άτομα με επικεφαλής ένα μουλά και δύο βοηθούς του ενώ η ενορία των ορθοδόξων αποτελείτο από 10-12.000 άτομα (Μ. Σουλτάν-Γκαλίεφ, Metody Antireligioznoi Propagandy Sredi Mususl’man, σ. 4).
    33 Στο Dagestan του Ε. Σαμούρσκυ σ. 126-37 υπάρχει μια ζωντανή περιγραφή της μουσουλμανικής εξουσίας στο Νταγκεστάν η οποία απέκρουσε με επιτυχία κάθε απόπειρα σοβιετικής διείσδυσης από το 1917 μέχρι το 1921.
    34 Παραδείγματα της πολιτικής αυτής υπάρχουν σε Ε. Σαμούρσκυ, Dagestan, σ. 133-6.
    35 Sobranie Uzakonenii, 1920, Νο 45, άρθρο 203· Νο 51, άρθρο 222· Νο 59 άρθρο 267.
    36 Politika Sovetskoi Vlasti po Natsional’nomu Voprosu, σ. 44, άρθρο 65· σ. 41 άρθρο 60.
    37 Σ. Ατναγκούλωφ, Bashkiriya (1925), σ. 72-4. Παραπέρα πληροφορίες υπάρχουν σε Στάλιν, Ο Μαρξισμός και το Εθνικό και Αποικιακό Ζήτημα και σε Revue du monde musulman, (1922), 162-3. Το φθινόπωρο του 1921 η κεντρική επιτροπή του κόμματος υποχρεώθηκε να ασχοληθεί με τη διαμάχη ανάμεσα σε δύο ομάδες κομματικών στελεχών της Μπασκιρίας οι όποιες «είχαν προσδώσει στην εντονότατη σύγκρουση τους καί εθνικό χρώμα». Ό Γκολοστσιέκιν, ένα μέλος της κεντρικής επιτροπής του κόμματος, στάλθηκε στη Μπασκιρία αλλά «δεν κατάφερε να ρυθμίσει απόλυτα το ζήτημα» (Izvestiya Tsentral’nogo Komiteta Kommunisticheskoi Partii (Bol’shevikov), Νο 34, Νοέμβριος 1921, σ. 5). Οι εξελίξεις στη Μπασκιρία μετατράπηκαν σε θέμα γενικού ενδιαφέροντος και η συζήτηση γύρω απ’ αυτές συνεχίστηκε για αρκετά χρόνια (π.χ. Proletarskaya Revolutsiya, Νο 11(58) και 12(59), 1926 καθώς και Νο 3(74) και 5(76), 1928). Οι αναμνήσεις όσων πήραν μέρος στον εμφύλιο πόλεμο στην περιοχή αυτή είναι συγκεντρωμένες σε Grazhdanskaya Voina v Baskirii (Ούφα, 1932). Μια πιο βαθιά μελέτη των πηγών αυτών μπορεί να φωτίσει καλύτερα τη σοβιετική πολι- τική στις χώρες των ανατολικών συνόρων την περίοδο εκείνη. Ο Βαλίντωφ ήταν μια χαρακτηριστική μορφή της ολι- γάριθμης αστικής διανόησης των περιοχών αυτών. Όντας ένας αντίθετος με κάθε σε βάθος κοινωνική επανάσταση αστός εθνικιστής πέρασε με το μέρος των μπολσεβίκων στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου λόγω της αδιαφορίας των λευκών για τις διεκδικήσεις των μικρών εθνοτήτων. Μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, ο Βαλίντωφ έγινε και πάλι αντιμπολσεβίκος, ενώθηκε με τους Μπασμάτσι της Κεντρικής Ασίας (βλ. παρακάτω), εξελίχτηκε σε υπέρμαχο του πα- ντουρανισμού και τελικά κατέληξε σε ένα γερμανικό πανεπιστήμιο. Το 1944 ξαναγύρισε στην Τουρκία όπου και κατα- δικάστηκε για παράνομη παντουρανική δραστηριότητα. Τέλος, το 1948 ο Βαλίντωφ αποκατέστησε τις σχέσεις του με τις τουρκικές αρχές και έγραψε μια έντονα αντιρωσική ιστορία του Τουρκεστάν στα τούρκικα με τον τίτλο Turkesta Tarihi.
    38 Στη Revue du monde musulman, (1922), 182-91 υπάρχουν μερικές μάλλον ασύνδετες μεταξύ τους σημειώσεις του Καστανιέ για τα γεγονότα στο Καζαχστάν το 1920 και 1921. Την εποχή εκείνη ο Καστανιέ δεν ήταν πια στην Κεντρική Ασία.
    39 Στάλιν, Άπαντα, IV, 397.
    40 ο.π., IV, 400.
    41 Βλέπε Κεφάλαιο 13 παρακάτω.
    42 Στάλιν, Άπαντα, IV, 394-7.
    43 ο.π., IV, 399-403. Αυτό το ενδιαφέρον παράδειγμα μετακίνησης πληθυσμών φαίνεται ότι αποτελούσε εν μέρει τιμωρία και εν μέρει μέτρο πρόληψης μελλοντικών ταραχών. Δεν υπάρχουν στοιχεία για την έκταση που πήραν τελικά οι μετακινήσεις αυτές ούτε και είναι πολύ σαφές αν μεταφέρθηκαν ορεσίβιοι από τη βόρεια στη νότια όχθη του Τέρεκ ή κοζάκοι από τη νότια όχθη στη βόρεια.
    44 Τα διατάγματα της 20ής Ιανουαρίου 1921 με τα όποια ιδρύθηκαν η Αυτόνομη ΣΣΔ του Νταγκεστάν και η Αυτόνομη ΣΣΔ των Ορεσίβιων υπάρχουν σε Sobranie Uzakonenii, 1921, Νο 5, άρθρο 39 και Νο 6. άρθρο 41.
    45 Sobranie Uzakonenii, 1921, Νο 69, άρθρο 556.
    46 Ο Μπρόιντο ήταν ένα από τα πέντε μέλη του συμβουλίου του Ναρκομνάτς και αργότερα έγινε διευθυντής του Κομμουνιστικού Πανεπιστημίου των Εργαζόμενων της Ανατολής στη Μόσχα.
    47 Proletarskaya Revolutsiya, Νο 10(33), 1924, σ. 138-61.
    48 Η σημαντικότερη πηγή για την περίοδο αυτή είναι το Kolonial’naya Revolyutsiya: Opyt’ Turkestana (1921) του Γκ. Σαφάρωφ, ενώ υπάρχει και μια σύντομη περιγραφή του Ο Καστανιέ (που ήταν ο ίδιος στο Τουρκεστάν μέχρι το καλοκαίρι του 1920) στη Revue du monde musulman, (1922), σ. 28-73. Πολύτιμη πηγή για τα γεγονότα στην περιοχή αυτή θα ήταν και το έργο Pobeda Velikoi Oktyabr’skoi Sotsialisticheskoi Revolyutsii v Turkestan: Sbornik Documentov (Τασκένδη, 1947), αλλά δεν κατάφερα να το βρω. Μια κριτική δημοσιευμένη στην Partiinaya Zhizn’, Νο 4, 1948 παρα- τηρεί ότι το έργο αυτό δίνει την εντύπωση «πως ο αγώνας των εργαζομένων του Τουρκεστάν ήταν αποκομμένος από το γενικότερο επαναστατικό αγώνα σε όλη τη Ρωσία καθώς και πως στην πρώτη περίοδο της ζωής του σοβιετικού καθε- στώτος, το Τουρκεστάν, όντας κυκλωμένο από παντού από εχθρούς, είχε αφεθεί ατή μοίρα του», χωρίς όμως και να προσφέρει καμιά απόδειξη για το ότι τα όσα αναφέρονται στο έργο δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο Σα- φάρωφ γράφει ότι το Τουρκεστάν από το 1917 μέχρι το 1919 αποτελούσε «το ιδεώδες «κλειστό εμπορικό κράτος» του Γιόχαν Γκότλιμπ Φίχτε» (ο.π., α. 75). Τέλος ο ίδιος ο Μπρόιντο έγραφε σε μια εφημερίδα της εποχής: «Επί δύο σχεδόν χρόνια το Τουρκεστάν είχε αφεθεί στη μοίρα του. Επί δύο σχεδόν χρόνια όχι μόνο δεν υπήρχε στρατιωτική βοήθεια από τη Μόσχα αλλά δεν υπήρχαν ουσιαστικά ούτε καν σχέσεις» (Novyi Vostok, II [1922], 79).
    49 Γκ. Σαφάρωφ, Kolonial’naya Revolyutsiya: Opyt’ Turkestana (1921), σ. 70.
    50 ο.π., σ. 71.
    51 Πλήρη στοιχεία για την κυβέρνηση της Κοκάνδης και την τύχη της υπάρχουν σε Π. Αλεξένκωφ, Revolyutsiya v Srednei Azii: Sbornik (Τασκένδη), Ι (1928), 21-40. II (1929), 43-81. Το πρόγραμμα της κυβέρνησης της Κοκάνδης πρόβλεπε τη διατήρηση της ατομικής ιδιοκτησίας, του σαριάτ και της απομόνωσης των γυναικών. Η κυβέρνηση αυτή υποστηριζόταν και από ορισμένους αντιμπολσεβίκους ρώσους αστούς. Στη σύγκρουση πάντως αυτή ανάμεσα σε ρώσους επαναστάτες και μουσουλμάνους συντηρητικούς το εθνικό αίσθημα ήταν εκείνο πού έπαιζε το μεγαλύτερο ρόλο.
    52 Για σύντομες από πρώτο χέρι πληροφορίες για τους Μπασμάτσι βλέπε Revue du monde musulman, (1922), 236-43 και Novyi Vostok, II (1922), 274-8.
    53 Revue du monde musulman, (1922), 217-18.
    54 Τα γεγονότα στη Χίβα από το 1917 μέχρι το 1920 περιγράφονται σε Novyi Vostok, III (1923), 241-57.
    55 Στη Revue du monde musulman, (1922), 192-201 υπάρχει μια περιγραφή της ζωής αυτής της κυβέρνησης που επέζησε μέχρι τον Απρίλιο του 1919 από τον Καστανιέ. Για το ρόλο των βρετανών βλέπε Journal of the Central Asian Society, IX (1922), II, 96-110.
    56 Desyatyi S»ezd Rossiskoi Kommynisticheskoi Partii (1921), σ. 105. Το Σεμιρέτσιε ήταν η βορειοανατολική επαρχία του Καζαχοτάν, ενώ οι κουλάκοι ήταν ρώσοι αγρότες εγκαταστημένοι σε εδάφη που είχαν αφαιρεθεί από τους καζάχους.
    57 Το 5ο Συνέδριο των Σοβιέτ, το Μάιο του 1918, είχε καταργήσει τυπικά την απαγόρευση ανάληψης κυβερνητικών καθηκόντων από τους μουσουλμάνους, αλλά παρόλα αυτά «πολύ σπάνια ανατίθενταν σε κιργίσιους, ουζμπέκους και τατάρους παρόμοια καθήκοντα» (Γκ. Σαφάρωφ, Kolonial’naya Revolyutsiya: Opyt’ Turkestana (1921), σ. 85). Τα συνδικάτα δέχονταν μόνο ρώσους εργάτες (ο.π., σ. 115), ενώ η διάταξη του συντάγματος της ΡΣΟΣΔ που στερούσε το δικαίωμα ψήφου από όσους μίσθωναν την εργασία άλλων δεν ίσχυε στην περίπτωση του Τουρκεστάν.
    58 Zhizn’ National’notei, Νο 23(80), 18 Ιουλίου 1920. Μια περιγραφή της ανάπτυξης του κόμματος στο Τουρκεστάν και των πρώτων δύο συνεδρίων του (Ιούνιος και Δεκέμβριος 1918) υπάρχει σε Π. Αντρόπωφ, Revolyutsiya v Srednel Azii: Sbornik (Τασκένδη), Ι (1928), 7-20, II (1929), 10-42. Η καλύτερη πάντως έκθεση των θεωρητικών του αδυναμιών και των διαφωνιών στο εσωτερικό του υπάρχει σε ορισμένες σημειώσεις πού είχε κρατήσει ο Φρούντζε όταν βρισκόταν στο Τουρκεστάν το 1919-20 (Μ.Β. Φρούντζε, Sobranie Sochineii, Ι [1929], 119-21).
    59 Zhizn’ National’notei, Νο 20(28), 1 Ιουνίου 1919· Νο 22(30), 15 Ιουνίου 1919.
    60 Λένιν, Άπαντα, XXIV, 811.
    61 Φ. Μ. Μπαίηλυ, Mission to Tashkent (1946), σ. 190-1.
    62 Η κατάληψη του Ασχαμπάντ από τους μπολσεβίκους τον Οκτώβριο του 1919 άνοιξε το δρόμο κατά μήκος της Κασπίας. Η σιδηροδρομική επικοινωνία μέσω Όρενμπουργκ δεν αποκαταστάθηκε παρά την επόμενη άνοιξη.
    63 Η επιτροπή αποτελείτο από τους Ελιάβα (ένα γεωργιανό που είχε πρόσφατα εγκαταλείψει τους Μενσεβίκους προσχωρώντας στους Μπολσεβίκους), Φρούντζε (που ορίστηκε και γενικός διοικητής του μετώπου του Τουρκεστάν), Κουιμπίτσεφ, Ρουτζουτάκ, Μπόκι και Γκολοστσέκιν (Γκ. Σαφάρωφ, Kolonial’naya Revolyutsiya: Opyt’ Turkestana, σ. 105).
    64 Λένιν, Άπαντα, XXIV, 810-11.
    65 ο.π., XXIV, 531.
    66 Zhizn’ National’notei, Νο 4(61), 1 Φεβρουαρίου 1920.
    67 Ο Καστανιέ (Revue du monde musulman, 1i [1922], 207) τοποθετεί τα γεγονότα αυτά στο πρώτο μισό του 1919 και προσθέτει ότι αμέσως μετά άρχισαν διαπραγματεύσεις για την υπογραφή μιας συνθήκης με τη Μόσχα. Καθώς η συνθήκη αυτή είναι βέβαιο ότι υπογράφτηκε το Σεπτέμβριο του 1920 είναι φανερό ότι ο Καστανιέ έχει κάνει λάθος χρονολογία.
    68 Μ. Β. Φρούντζε, Sobranie Sochineii, Ι (1929), 142-3· Revue du monde musulman, (1922), 219.
    69 Novyi Vostok, II (1922), 272.
    70 Α. Μπαρμίν, One Who Survived (1945), σ. 103.
    71 Vos’moi Vserossilskii S»ezd Sovetov (1921), σ. 225-6.
    72 Βλέπε παρακάτω Κεφάλαιο 13.
    73 Γκ. Σαφάρωφ, Kolonial’naya Revolyutsiya: Opyt’ Turkestana (1921), σ. 133.
    74 Δύο παραδείγματα μιας πιο διαλλακτικής πολιτικής στα εθνικά θέματα που αναφέρονται από τον Καστανιέ (Revue du monde musulman, [1922], 68-9) δείχνουν το πόσο πολύπλοκα ήταν τα προβλήματα του Τουρκεστάν: το χειμώνα του 1920-1 η Κυριακή αντικαταστάθηκε από την Παρασκευή σαν μέρα αργίας και οι ταχυδρομικές αρχές άρχισαν να δέχονται για πρώτη φορά τηλεγραφήματα σε τοπικές γλώσσες.
    75 Πράβντα, 20 Ιουνίου 1920. Στο 10ο Συνέδριο του κόμματος, το Μάρτιο του 1921 στη Μόσχα, ο Σαφάρωφ ανέφερε ότι το προηγούμενο καλοκαίρι είχε δει την έξης ανακοίνωση σε μια μικρή πόλη του Τουρκεστάν: «Εφόσον η θεία λειτουργία τελείται σήμερα από έναν κομμουνιστή ιερέα όλα τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος καλούνται να πάρουν μέρος σ’ αυτή» (Desyatyi S»ezd RKP [1921], σ. 104). Ο Μπρόιντο έγραφε ότι υπήρχαν μουσουλμάνοι κομμουνιστές που «προσεύχονταν την καθιερωμένη ώρα» καθώς και ένας ρώσος αρχιμανδρίτης που «ήταν πρόεδρος μιας τοπικής επιτροπής των σοβιέτ και εκδότης μιας κομματικής σοβιετικής εφημερίδας» (Zhizn’ National’notei, Νο 23(80), 18 Ιουλίου 1920).
    76 1 yi S»ezd Norodov Vostoka (1920), σ. 85-91.
    77 Desyatyi S»ezd RKP (1921), σ. 163-8. Ο Στάλιν δεν απάντησε στον Σαφάρωφ στο συνέδριο, και δέχτηκε τις περισσότερες από τις τροπολογίες του στην απόφαση για το εθνικό ζήτημα. Σε μια προηγουμένη περίσταση ο Στάλιν είχε απορρίψει εν μέρει τις κατηγορίες για «σωβινισμό μεγάλης δύναμης» και είχε επικρίνει κυρίως τα «εθνικιστικά κατάλοιπα» των τουρκόφωνων κομμουνιστών (Άπαντα, V, 1-3).
    78 Zhizn’ National’notei, Νο 3(132), 26 Ιανουαρίου 1922.
    79 Sobranie Uzakonenii, 1921, Νο 32, άρθρο 172.
    80 ο.π., Νο 32, άρθρο 173. Την επιτροπή αποτελούσαν οι Τόμσκυ και Ρουτζουντάκ, που είχαν πρωταγωνιστήσει πρόσφατα, στο 10ο Συνέδριο του Κόμματος, στη διαμάχη γύρω από το θέμα των συνδικάτων. Στο One Who Survived, σ. 99 ο Α. Μπαρμίν περιγράφει μια συνάντηση του μαζί τους στην Τασκένδη.
    81 Η πληρέστερη περιγραφή της εξέγερσης των Μπασμάτσι μαζί με μερικές γραφικές λεπτομέρειες για τις πανι – σλαμικές φιλοδοξίες του Εμβέρ υπάρχει σε Novyi Vostok, II (1922), 274-84. Κατά τον Καστανιέ (Revue du monde musulman, 1i [1922], 228-9), ενώ ο Εμβέρ κλήθηκε από τους μπολσεβίκους για να μεσολαβήσει τελικά προσχώρησε στους επαναστάτες. Πάντως ο Καστανιέ δεν ήταν πλέον την εποχή εκείνη στην Κεντρική Ασία και οι πληροφορίες του δεν είναι πάντοτε έγκυρες.
    82 Politika Sovetskoi Vlasti po Natsional’nomu Voprosu, (1920), σ. 44, άρθρο 65.

    http://www.elaliberta.gr/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1/204-%CF%81%CF%8E%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%BC-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B9%CE%B9,-%CE%AD-%CF%87-%CE%BA%CE%B1%CF%81,-%C2%AB%CE%B7-%CE%BF%CE%BA%CF%84%CF%89%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%BB%CE%B1%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%83%CE%AF%CE%B1%CF%82%C2%BB

  28. Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος Ι, Dave Crouch: «Μπολσεβίκοι και Ισλάμ»)
    Κατηγορία Ιστορία
    μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς Εκτύπωση E-mail Το σχόλιό σας
    Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος Ι, Dave Crouch: «Μπολσεβίκοι και Ισλάμ»)
    Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη Μέση Ανατολή, ο ρατσισμός στην Ευρώπη, το φαινόμενο του ισλαμισμού και, πιο πρόσφατα, οι εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, τροφοδοτούν συνεχώς τον πολιτικό προβληματισμό και τις συζητήσεις μέσα στην αριστερά γύρω από το ισλάμ ως θρησκεία αλλά και πολλές φορές ως βασικό στοιχείο συγκρότησης πολιτικών οργανώσεων. Παρ’ όλ’ αυτά εξακολουθεί να παραμένει πολύ λίγο γνωστό, ότι το σημαντικότερο ιστορικό γεγονός του εργατικού κινήματος, η οκτωβριανή επανάσταση του 1917 και το εργατικό κράτος που προέκυψε απ’ αυτή, αντιμετώπισε ως ένα από τα βασικότερα ζητήματά του, τις σχέσεις της επανάστασης με το ισλάμ και τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της αυτοκρατορίας που ανέτρεψε η επανάσταση. Θα μπορούσε η επανάσταση να εξαπλωθεί και να αγκαλιάσει κι αυτούς τους πληθυσμούς, οι οποίοι βρισκόταν ακόμα σε ένα προκαπιταλιστικό οικονομικο-κοινωνικό επίπεδο; Θα μπορούσαν αυτοί οι πληθυσμοί να ενταχθούν με τη θέλησή τους στην νέα κοινωνία και να αγωνιστούν γι’ αυτήν;
    Οι μπολσεβίκοι, ως πολιτική ηγεσία της επανάστασης, αναγκάστηκαν να καταπιαστούν με το πρόβλημα και να επεξεργαστούν απαντήσεις και λύσεις. Έτσι υιοθετήθηκαν πρωτότυπες και ριζοσπαστικές πρακτικές, οι οποίες αποσκοπούσαν στο να διαμορφώσουν τις πολιτικές και οικονομικές προϋποθέσεις, που θα επέτρεπαν στους λαούς αυτούς να συμμετάσχουν με τη θέλησή τους στο τεράστιο πείραμα του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας. Αυτές οι πρακτικές όμως δεν μπορούσαν τελικά να μην συμβαδίζουν με την γενικότερη εξέλιξη της επανάστασης. Έτσι τελικά, οι πειραματισμοί χειραφέτησης εγκαταλείφθηκαν και αντικαταστάθηκαν από πρακτικές εθνικής καταπίεσης, ως συνέπεια της σταλινικής αντεπανάστασης.
    Όμως παρά την τελική της ήττα, η πολιτική που υιοθέτησαν οι μπολσεβίκοι απέναντι στους μουσουλμανικούς λαούς εξακολουθεί να έχει πολύ μεγάλη σημασία στη σημερινή συζήτηση για τη θέση της αριστεράς απέναντι στο ισλάμ και τους μουσουλμάνους. Δημοσιεύουμε μια σειρά κειμένων, τα οποία προσεγγίζοντας το ζήτημα από διαφορετικές σκοπιές, μπορούν να συνεισφέρουν σ’ αυτή τη συζήτηση.
    e la libertà

    Dave Crouch

    Μπολσεβίκοι και Ισλάμ

    Αντιμέτωπο με μια πιθανή καταστροφή στο Ιράκ, το πολιτικό κατεστημένο καταφεύγει στον αποδιοπομπαίο τράγο που ονομάζεται Ισλάμ. Την ημέρα των βομβαρδισμών του Λονδίνου τον Ιούλιο του 2005, ο υπουργός εξωτερικών του Blair, Jack Straw, έδωσε την κατεύθυνση για μια νέα εισβολή, αφήνοντας πίσω με χυδαίο τρόπο την όποια σύνδεση με το Ιράκ. Η αλληλεγγύη του αντιπολεμικού κινήματος στους Μουσουλμάνους κατακρίθηκε έντονα από φιλελεύθερους σχολιαστές -που αποτελούν συνήθως τον πιο αποτελεσματικό σύμμαχο της δεξιάς.1
    Η αντίδραση στη ρατσιστική γελοιογραφία που δημοσιεύθηκε σε Ευρωπαϊκές εφημερίδες έφερε στο φως την έκταση που έχει πάρει η Ισλαμοφοβία στους αποκαλούμενους φιλελεύθερους κύκλους -και την σύγχυση που επικρατεί στην Αριστερά. Για την επαναστατική αριστερά οι διαφωνίες επικεντρώνονται στην στάση της για την Ισλαμική μαντήλα. Ο Gilbert Achcar, από την Κομμουνιστική Επαναστατική Λίγκα (Ligue Communiste Révolutionnaire), παίρνει θέση περίπου ανάμεσα στις δύο αντιπαραθετικές θέσεις: κάνει κριτική σε κάποιους από το ίδιο του το κόμμα αλλά και από άλλα κόμματα της Γαλλικής Αριστεράς σχετικά με την μαντήλα, ενώ παράλληλα κατηγορεί το SWP (Socialist Workers Party) ότι επέλεξε να συμμαχήσει εκλογικά «με μια Ισλαμική δογματική οργάνωση όπως η Μουσουλμανική Ένωση Βρετανίας».2 Ωστόσο, ο Achcar φαίνεται να κάνει μια μεγάλη υποχώρηση στον ισχυρισμό της Δεξιάς ότι το Ισλάμ είναι διαφορετικό από τις άλλες θρησκείες, όταν λέει ότι το Κοράνι δεν δύναται αριστερής ερμηνείας όπως αυτές που μπορεί να συναντήσει κανείς σε Χριστιανικές αιρέσεις («θεολογία της απελευθέρωσης»). Για τον Achcar, το Κοράνι παγιδεύει τους Μουσουλμάνους σε έναν αντιδραστικό τρόπο σκέψης.3
    Στην πραγματικότητα, υπάρχουν πολλά παραδείγματα αριστερών οργανώσεων που αναδείχθηκαν και στηρίχθηκαν από ανθρώπους που πίστευαν στο Ισλάμ. Ο Malcolm X υπήρξε μεγάλη επιρροή για το επαναστατικό Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων στα 1960, ενώ οι ηγέτες των Μουτζαχεντίν στο Ιράν τάσσονταν υπέρ της σύνθεσης του Μαρξισμού με το Ισλάμ για τον αγώνα ενάντια στον βασιλιά του Ιράν. Παράλληλα, η αστική τάξη στις Ισλαμικές χώρες συχνά πειραματίζεται με μια αριστερίζουσα ρητορική για να ισχυροποιήσει την απήχηση της, όπως για παράδειγμα ο «Ισλαμικός Σοσιαλισμός» που διακήρυτταν οι ηγέτες του στρατιωτικού πραξικοπήματος στο Αφγανιστάν το 1973 ή όπως έκανε ο Zulfikar Bhutto κατά τη διάρκεια του προγράμματος εθνικοποίησης στο Πακιστάν στα μέσα του 1970.
    Άρα, αν οι Μουσουλμάνοι, όπως είναι αναμενόμενο, μπορούν να κερδηθούν από τις επαναστατικές ιδέες, ποια είναι η ιστορική εμπειρία των βασικών Μαρξιστικών οργανώσεων που προσπάθησαν να τους κερδίσουν προς το σοσιαλισμό; Αυτό που λείπει από τις περισσότερες συζητήσεις γύρω από το θέμα είναι η αποτίμηση του τι έκαναν οι Μπολσεβίκοι του Λένιν κατά την επανάσταση του 1917 όπου το 10% του πληθυσμού (περίπου 16 εκατομμύρια άνθρωποι) ήταν Μουσουλμάνοι. Αυτό το μικρό άρθρο είναι μια συμβολή στην συμπλήρωση αυτού του κενού.
    Θα επιχειρήσω να αποδείξω ότι η πολιτική των Μπολσεβίκων από το 1917 μέχρι τα μέσα του 1920 είναι ριζικά διαφορετική από το κυνήγι μαγισσών που εξαπέλυσε ο Στάλιν απέναντι στο Ισλάμ από το 1927 και μετά, και ότι στα πρώτα χρόνια της επανάστασης οι Μπολσεβίκοι υποδέχονταν Μουσουλμάνους στο Κομμουνιστικό Κόμμα και επιχειρούσαν μεγάλης κλίμακας επιχειρήσεις μαζί με Ισλαμικές οργανώσεις.
    Ο στόχος μου είναι να σώσω τη μνήμη του Λένιν από τις επιθέσεις που του κάνει η δεξιά και να εξάγω κάποια συμπεράσματα από την εμπειρία των Μπολσεβίκων. Όπως έχει επισημάνει ο Alex Callinicos, «το ζήτημα της μαντήλας είναι ένα σύμπτωμα μόνο του πραγματικού προβλήματος, το οποίο δεν είναι παρά το πως θα μπορέσουμε να οικοδομήσουμε ένα κίνημα που θα αγκαλιάζει τα κατώτερα στρώματα της Ευρωπαϊκής κοινότητας που υποφέρουν και από οικονομική εκμετάλλευση και από ρατσιστική καταπίεση και τα οποία γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο συνδέονται έντονα με την Μουσουλμανική τους πίστη.»4 Αν αποκλείουμε τους εργάτες για τον τρόπο που ντύνονται ή για τη θρησκεία τους, καταδικαζόμαστε στην απομόνωση του σεχταρισμού. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η αριστερά θα πρέπει να σταθεί στο πλευρό των Μουσουλμάνων στην πάλη ενάντια στο ρατσισμό και τον ιμπεριαλισμό.
    Το συγκεκριμένο θέμα είναι και βαθιά προσωπικό ζήτημα, οπότε οφείλω να πω κάτι και για τα δικά μου πιστεύω. Σαν αγόρι έβρισκα ενδιαφέροντα τα τελετουργικά τις Αγγλικανικής εκκλησίας, τα οποία και παρακολουθούσα συχνά. Δεν θυμάμαι να έχω κάποια αυθεντική πίστη μέχρι τα 20 μου όπου άρχισα να έχω την έντονη αίσθηση ότι η μοίρα μου βρισκόταν στα χέρια κάποιας ανώτερης ύπαρξης. Κοιτώντας ξανά πίσω, αυτή η αίσθηση ήταν πιθανότατα ο αντίκτυπος των προσωπικών μου ανακατατάξεων, των οικονομικών δυσκολιών και της απελπισίας που βίωνα τότε. Ήμουνα έντονα οργισμένος για την κοινωνία και θα μπορούσα πιθανώς να ενταχθώ σε κάποια θρησκευτική αίρεση, ή να καταφύγω στη βία, ή και στη θρησκευτική βία. Αντίθετα, ανακάλυψα ότι ο Μαρξισμός μπορούσε να προσφέρει ένα πολύ πιο αποτελεσματικό τρόπο για να κατανοήσεις τον κόσμο και έναν οδηγό για να τον αλλάξεις.
    1_492683_636212529753806_1388956003_o.jpg

    Ο χριστιανισμός την περίοδο των Μπολσεβίκων
    Αν ρωτήσεις οποιονδήποτε θρησκευόμενο άνθρωπο για την Σοβιετική Ένωση θα έχουν αμέσως να πουν για ένα σωρό αποτρόπαια εγκλήματα που διέπραξε ο Στάλιν απέναντι στις θρησκείες κάθε είδους. Πολλές φορές βάζουν όλους τους σοσιαλιστές στο ίδιο καζάνι. Ωστόσο, η αλήθεια είναι ότι ο Σταλινισμός δε μοιάζει σε τίποτα με το πως ήταν το Μπολσεβίκικο Κόμμα την εποχή του Λένιν, ή κατά τα πρώτα χρόνια του στην εξουσία στη Ρωσία. Καταρχάς, ενώ το πρόγραμμα του κόμματος δήλωνε επίσημα τον αθεϊσμό, το να συμφωνείς με αυτό δεν ήταν ποτέ προϋπόθεση για να ενταχθείς στο κόμμα: για τους Μπολσεβίκους η θρησκεία ήταν προσωπική υπόθεση του κάθε πολίτη. Το 1905 ο Λένιν έγραψε μια διατριβή ενάντια στο να δηλωθεί στο πρόγραμμα του κόμματος ο αθεϊσμός και επέμενε ότι «όσα φυλλάδια και όσες διακηρύξεις και να κάνουμε, δεν θα φτάσουν να διαφωτίσουν το προλεταριάτο αν το ίδιο δεν φωτιστεί μέσα από τον ίδιο του τον αγώνα ενάντια στις σκοτεινές δυνάμεις του καπιταλισμού.»
    Άρα, για τους σοσιαλιστές, οι άνθρωποι όταν έρχονται σε επαφή με σοσιαλιστικές οργανώσεις αν και αρχικά διατηρούν τα θρησκευτικά τους πιστεύω στη συνέχεια τα εγκαταλείπουν όταν πειστούν για τη δύναμη τους να αλλάξουν τον κόσμο. Ο Μαρξ πριν από τη φράση του ότι η θρησκεία «είναι το όπιο του λαού» έκανε την αναγνώριση ότι η θρησκεία μπορεί ταυτόχρονα να αποτελεί μια γλώσσα στην οποία οι άνθρωποι να μπορούν να μιλήσουν για την καταπίεση τους και να εκφράσουν τις επιθυμίες του να αντισταθούν σε αυτή:
    «Το να υποφέρεις μέσα από τη θρησκεία είναι ταυτόχρονα η έκφραση της πραγματικής καταπίεσης αλλά και μια διαμαρτυρία απέναντι σε αυτήν. Η θρησκεία είναι ο αναστεναγμός ενός καταπιεσμένου όντος, η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου και η ψυχή των άψυχων συνθηκών. Είναι το όπιο του λαού.»
    Ο Λένιν ήταν ξεκάθαρος ότι ήταν πολιτική αυτοκτονία το να επιμένεις οι εργάτες να εγκαταλείψουν τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις πριν οργανωθούν σε ένα επαναστατικό κόμμα. Αντίθετα, ενθάρρυνε τη στρατολόγηση θρησκευόμενων ανθρώπων. «Είμαστε απολύτως αντίθετοι με οποιαδήποτε επίθεση στα θρησκευτικά πιστεύω τους», έγραψε το 1909. Αυτούς που έκαναν κάτι τέτοιο τους αποκαλούσε «νήπια του υλισμού»:
    «Οι πιο βαθιές ρίζες της θρησκείας είναι οι κοινωνικές συνθήκες καταπίεσης των εργατικών μαζών και η εμφανής αδυναμία τους μπροστά στις τυφλές δυνάμεις του καπιταλισμού, οι οποίες κάθε μέρα και κάθε ώρα επιβάλουν στους απλούς εργαζόμενους ανθρώπους τις πιο φριχτές πιέσεις και τα πιο βάναυσα προβλήματα, χιλιάδες φορές πιο σοβαρά από αυτά που επέρχονται από εξαιρετικά γεγονότα όπως οι πόλεμοι, οι σεισμοί, κλπ.»
    Οι Ρώσοι Μαρξιστές καταλάβαιναν ότι η ριζοσπαστικοποίηση μπορεί να φανεί και μέσα από την αλλαγή στις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις. Στην αυτοβιογραφία του ο Τρότσκι αναφέρει ότι , για τους εργάτες στην Ουκρανία κατά τη διάρκεια του κύματος απεργιών του 1980, το να αποχωρήσουν από την Ρώσικη Ορθόδοξη εκκλησία για να ασπαστούν μια άλλη θρησκεία, όπως οι Βαπτιστές που «έκαναν επίθεση στην κυρίαρχη θρησκεία», ήταν το πρώτο βήμα στο δρόμο τους για τις ιδέες του σοσιαλισμού, «μια προσωρινή φάση στη διαδικασία τους προς την επανάσταση».5 Σε μια παρόμοια παρατήρηση βασίζεται η πρόταση του Λένιν το 1903 για δημοσίευση μιας εφημερίδας που θα απευθύνεται σε πιστούς Χριστιανικών αιρέσεων, οι οποίοι αριθμούσαν σε πάνω από 10 εκατομμύρια στη Ρωσία εκείνο τον καιρό. Εννιά τεύχη της Rassvet («Η Αυγή») τυπώθηκαν το 1904, ως «μέρος ενός πειράματος».6
    Η μη σεχταριστική προσέγγιση των Μπολσεβίκων στο Χριστιανισμό δοκιμάστηκε με τη γενική απεργία στην Πετρούπολη τον Ιανουάριο του 1905. Η απεργία κορυφώθηκε στις 9 Ιανουαρίου με μια πορεία 200.000 εργατών ενάντια στον τσάρο η οποία τελείωσε με σφαγή από το στρατό. Το κίνημα καθοδηγούνταν από έναν παπά, τον Georgy Gapon, για τον οποίο υπήρχαν σημαντικές υποψίες ότι ήταν κατάσκοπος της αστυνομίας. Οι Μπολσεβίκοι ωστόσο συμμετείχαν στη διαδήλωση, μετά την οποία ο Λένιν προσπάθησε να συναντήσει τον Gapon, να του μιλήσει, ακόμα και να τον στρατολογήσει7. Ο Gapon ήταν Ρώσος Ορθόδοξος ιερέας και η εκκλησία ήταν πολύ δεμένη με το τσαρικό κράτος, ακόμα και στα πιο χαμηλά στρώματα της ιεραρχίας της. Κάποιοι από τους ιερείς έκαναν πογκρόμ ενάντια σε Εβραίους και οργάνωναν τα Black Hundreds, συμμορίες που επιτίθονταν σε εργάτες και οποιονδήποτε εναντιωνόταν στο καθεστώς. Αλλά το γεγονός ότι ο τσαρισμός χρησιμοποιούσε την Ορθοδοξία ως όπλο για την ταξική καταπίεση δεν απέτρεψε τους Μπολσεβίκους από το να κατανοήσουν ότι πολλοί απλοί Ρώσοι πίστευαν στην Ορθοδοξία για πολύ διαφορετικούς λόγους.
    Όταν οι Μπολσεβίκοι ήρθαν στην εξουσία τον Οκτώβρη του 1917, δήλωσαν ότι το Σοβιετικό κράτος θα ήταν υπέρ της ανεξιθρησκείας, όχι ενάντια στη θρησκεία. Το Δεκέμβριο η Ρώσικη Ορθόδοξη εκκλησία έχασε την αναγνώριση της από το κράτος και τα δικαιώματα της στη γη, ενώ οι αιτήσεις γεννήσεων, γάμων, διαζυγίων και εκπαίδευσης έγιναν μη λειτουργίες που αφορούσαν μόνο το κράτος. Αρκετές εκκλησίες χρησιμοποιήθηκαν ως σχολεία, χώροι στέγασης ή κλαμπ, αλλά οι θρησκευτικές ομάδες ήταν ελεύθερες να κάνουν αίτηση για να χρησιμοποιήσουν οποιαδήποτε κτήρια για τις λατρευτικές τους διαδικασίες. Τα σχολεία ήταν κοσμικά, αλλά όχι ενάντια στη θρησκεία.
    Το να βγάζεις ένα διάταγμα όμως είναι ένα πράγμα, το να ακυρώνεις στην πράξη την αναγνώριση της εκκλησίας είναι κάτι διαφορετικό. Υπήρχαν μέρη που το αίσθημα της Ορθοδοξίας ήταν υψηλό στον κόσμο και υπήρχαν περιπτώσεις όπου συγκεντρώσεις θρησκευόμενων συγκρούονταν με τους Μπολσεβίκους για το ζήτημα της ιδιοκτησίας της εκκλησίας. Ωστόσο, η λαϊκή απήχηση της Ορθοδοξίας υποτιμήθηκε σημαντικά στα τέλη του 1921, όταν ο ηγέτης της, ο πατριάρχης Tikhon, αρνήθηκε να εκποιήσει την ιδιοκτησία της εκκλησίας για να αυξήσει το ξένο συνάλλαγμα ώστε να δοθούν τρόφιμα στα θύματα του λιμού, τα οποία ήταν εκατομμύρια. Αυτές ήταν οι συνθήκες στις οποίες 45 ιερείς εκτελέστηκαν γιατί οργάνωναν αντίσταση στην καμπάνια του Τρότσκι για τη μεταφορά του πλούτου από την εκκλησία. Αυτή η βίαιη πολιτική πρέπει να ειδωθεί μέσα στις έκτακτες συνθήκες λιμού, και όχι ως μια κακόβουλη επίθεση στην εκκλησία.8
    Στην πραγματικότητα, κάποιες Χριστιανικές αιρέσεις γνώρισαν αύξηση στην περίοδο των Μπολσεβίκων. Το κίνημα των ευαγγελιστών Προτεσταντών που απαρτιζόταν από διάφορες σχετικές οργανώσεις, όπως οι Βαπτιστές, οι Ευαγγελιστές Χριστιανοί, οι Πεντηκοστιανοί και άλλοι, αναπτύχθηκε από 100.000 συμμετέχοντες σε πάνω από ένα εκατομμύριο κατά την πρώτη δεκαετία της Σοβιετικής εξουσίας. Αυτοί οι ευαγγελιστές προσπαθούσαν μαζικά να προσηλυτίσουν κόσμο, εκμεταλλευόμενοι την επιμονή της Σοβιετικής κυβέρνησης για ελεύθερη θρησκευτική προπαγάνδα. Δημοσίευσαν ποικιλία θρησκευτικών βιβλίων, λειτουργούσαν σχολεία όπου εκπαίδευαν ιεροκήρυκες οργάνωναν προγράμματα φιλανθρωπίας και δημιουργούσαν αγροτικές και βιοτεχνικές συλλογικότητες.9
    Ένας λόγος που αναπτύχθηκαν οι ευαγγελιστές ήταν η εντυπωσιακή απόφαση του Τρότσκι τον Οκτώβρη του 1918 (η οποία στηρίχθηκε και από την κυβέρνηση λίγους μήνες αργότερα) να επιτρέψει σε ανθρώπους που οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις απαγόρευαν τη συμμετοχή στο στρατό να ανταλλάξουν τη θητεία τους με ώρες προσφοράς σε νοσοκομεία. Αυτό έγινε όταν ο εμφύλιος πόλεμος άρχισε να επεκτείνεται. Ο Paul Steeves, ένας ακαδημαϊκός που σπούδασε σχετικά με τους Ρώσους ευαγγελιστές και ο οποίος ήταν ενάντια στους Μπολσεβίκους, σημειώνει ότι ήταν αδύνατο να εγκατασταθεί μια άμεση σχέση αίτιου-αιτιατού ανάμεσα στον πασιφισμό και την ανάπτυξη του κινήματος, αλλά όσον αφορά του Βαπτιστές, «η συγκεκριμένη περίοδος (1917-1926) όπου οι ιδέες του πασιφισμού κυριάρχησαν στη διοίκηση του Ρώσικου Σωματείου των Βαπτιστών συνέπεσε με μια ασυνήθιστα μεγάλη αριθμητικά ανάπτυξη στη συμμετοχή στο κίνημα των Βαπτιστών».10 Με άλλα λόγια, οι νέοι άντρες εγγράφονταν στο σωματείο των Βαπτιστών για να αποφύγουν τη στρατιωτική τους θητεία. Ωστόσο, η ηγεσία των Μπολσεβίκων αποφάσισε ότι αυτό έπρεπε να ήταν το τίμημα για να υποστηρίξει κανείς την πολιτική αρχή της ανεξιθρησκείας.
    Όταν ο Λένιν ήρθε στην εξουσία μετά την επανάσταση ανησυχούσε για το αν η προπαγάνδα για τον αθεϊσμό έπρεπε να είναι πιο μετριοπαθής. «Πρέπει να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί με το πως παλεύουμε τις θρησκευτικές προκαταλήψεις. Υπάρχουν πολλοί που προκαλούν πολύ κακό σε αυτή τη μάχη προσβάλλοντας τα θρησκευτικά αισθήματα ανθρώπων. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε την προπαγάνδα και την εκπαίδευση. Αν είμαστε πολύ αιχμηροί σε αυτά που λέμε ίσως προκαλέσουμε μόνο έχθρα», έγραφε το Νοέμβρη του 1918. Το 1921 ο Λένιν έπεισε την Κεντρική Επιτροπή του κόμματος να δώσει γραμμή για επίπληξη όσων μελών παρενέβαιναν τη συμβουλή του: «Πρέπει κατηγορηματικά να αποφύγουμε το οτιδήποτε θα έδινε πάτημα για οποιαδήποτε εθνικότητα να σκεφτεί ή οι εχθροί μας να ισχυριστούν ότι καταδιώκουμε ανθρώπους για τις θρησκευτικές τους πεποιθήσεις».11
    Ωστόσο, υπήρχαν φορές όπου ομάδες Κομμουνιστών όντως προσέβαλαν το θρησκευτικό αίσθημα. Στα «Κόκκινα Χριστούγεννα» που οργανώθηκαν από την Κομμουνιστική Λίγκα Νεολαίας τον Ιανουάριο του 1923 , νέοι φοιτητές και εργαζόμενοι ντύνονταν ως κλόουν, τραγουδούσαν τη Διεθνή και έκαιγαν ομοιώματα θρησκευτικών φιγούρων. Αλλά τέτοια γεγονότα ήταν η εξαίρεση στον κανόνα και γίνονταν στόχος επίθεσης από την ηγεσία των Μπολσεβίκων.12 Επίσης, η προπαγάνδα για τον αθεϊσμό ήταν μη αποτελεσματική, σε αντίθεση με αυτό που αναμενόταν καθώς η επανάσταση εξασθενούσε μετά τον Ρώσικο εμφύλιο πόλεμο και την ήττα της Γερμανικής επανάστασης. Οι Μπολσεβίκοι έκριναν ότι το ξερίζωμα της θρησκείας θα μπορούσε να γίνει μόνο με την οικοδόμηση ενός «novyi byt», δηλαδή συνθηκών ζωής με καθαριότητα, θέρμανση, υγεία, ηλεκτροδότηση, προχωρημένη γεωργία. Αλλά στα μέσα του 1920 οι άνθρωποι ακόμα πάλευαν για να ξεπεράσουν τις καταστρεπτικές συνέπειες 7 χρόνων πολέμου.
    Το δοκίμιο του Λένιν «Για τη σημασία του μαχητικού υλισμού» δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 1922 και το πρώτο τεύχος του Bezbozhnik (Άθεος) βγήκε ένα χρόνο μετά, η πρώτη μαζική και τακτική εφημερίδα για τον αθεϊσμό. Αλλά και αυτή όπως και άλλες εκδόσεις απέτυχαν στο να έχουν κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα. Η Λίγκα των Άπιστων ιδρύθηκε από μια μικρή ομάδα άθεων το 1925, αλλά ήταν αναποτελεσματική στα πρώτα της χρόνια. Μετατράπηκε σε Λίγκα των Μαχητικών Άπιστων το 1929 όταν ο Στάλιν απαγόρεψε κάθε είδους θρησκευτική δραστηριότητα. Μόνο τότε ήταν που αυξήθηκαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τα μέλη της Λίγκας: μέχρι το 1931 είχε 5 εκατομμύρια μέλη.13
    2_Komintern._Congress_of_the_peoples_of_the_Far_East._Baku.jpg

    Το Ισλάμ και η κατάρρευση της αυτοκρατορίας
    Οι Μουσουλμάνοι υπέφεραν μαζικά στα χέρια του Ρώσικου ιμπεριαλισμού. Η οργή ήρθε στην επιφάνεια μετά την επιστράτευση της Κεντρικής Ασίας κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου, όταν η μαζική εξέγερση του καλοκαιριού του 1916 έκανε 2.500 Ρώσους αποικιοκράτες να χάσουν τη ζωή τους. Την εξέγερση ακολούθησε θηριώδης καταστολή: οι Ρώσοι κατακρεούργησαν 83.000 ανθρώπους. Η κρίση του τσαρισμού το 1917 ριζοσπαστικοποίησε εκατομμύρια Μουσουλμάνους, οι οποίοι διεκδικούσαν τη θρησκευτική τους ελευθερία και τα εθνικά τους δικαιώματα που τους αρνούνταν η αυτοκρατορία. Την 1η Μαΐου 1917 το πρώτο Ρωσικό Συνέδριο Μουσουλμάνων έλαβε χώρα στη Μόσχα. Από τους 1000 συμμετέχοντες οι 200 ήταν γυναίκες. Μετά από έντονες συζητήσεις το συνέδριο αποφάσισε για την 8ωρη εργασία, την κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας, την κατάσχεση χωρίς αποζημίωση μεγάλων ιδιοκτησιών, ίσα πολιτικά δικαιώματα για τις γυναίκες, τέλος στην πολυγαμία και την απομόνωση των γυναικών (purdah). Το συνέδριο σήμαινε ότι οι Μουσουλμάνοι της Ρωσίας ήταν οι πρώτοι στον κόσμο που απελευθέρωσαν τις γυναίκες από τους γνωστούς περιορισμούς των Μουσουλμανικών κοινοτήτων εκείνης της περιοχής.14
    Το Ισλάμ κατά τη διάρκεια της αυτοκρατορίας δεν ήταν και τόσο μονολιθική θρησκεία. Οι Tartars και οι Kyrgyz για παράδειγμα δεν είχαν ως έθιμο το να καλύπτουν οι γυναίκες το πρόσωπο τους. Οι πρακτικές της απομόνωσης των γυναικών και της κάλυψης του προσώπου τους συνηθίζονταν σε μέρη της κεντρικής Ασίας μετά την αποίκιση από την Ρωσία και συναντιούνταν κυρίως σε γυναίκες των πόλεων μέλη εύπορων οικογενειών.15 Ένα ρεύμα της διανόησης στο Ισλάμ στην κεντρική Ασία, οι Ταντιντιστές (Jadids) ή «νεομεθοδιστές» (‘new method men’) έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην επανάσταση. Επιχείρησαν να ερμηνεύσουν όσα είχαν κληρονομήσει από τον Μουσουλμανικό πολιτισμό υπό το φως της Ρωσική κατάκτησης.
    Οι Τζαντιντιστές σχημάτισαν μα σκληρή κριτική για την κοινωνία της Κεντρικής Ασίας στις αρχές του αιώνα, καταλογίζοντας ευθύνες για την παρακμή της στην φυγή από τον «καθαρό» δρόμο του Ισλάμ. Αλλά το «καθαρό» Ισλάμ για τους Τζαντιντιστές σήμαινε την ορθολογική ερμηνεία των Ιερών κειμένων, κάτι που προϋποθέτει την σύγχρονη γνώση η οποία συνέβαλε στην ανάπτυξη των κρατών. Οι πιο διακριτοί διανοητές τους όσο ανησυχούσαν για το να οδηγήσουν την κοινωνία στο δρόμο του Ισλάμ άλλο τόσο ενθουσιάζονται με τις ιδέες της εξέλιξης και την τεχνολογική πρόοδο. Αυτοί οι μεσοαστοί άνθρωποι της διανόησης, ήταν ενάντια στη φεουδαρχία και ήθελαν να δουν το σύστημα εκπαίδευσης χωρίς την παρέμβαση της θρησκείας και τις γυναίκες να έχουν πιο ενεργητικό ρόλο στην κοινωνία.16
    Κατά συνέπεια, οι Τζαντιντιστές έβλεπαν την Δύση ως «προοδευτική» και μοντέρνα, και τάσσονταν ενάντια στον Ισλαμικό κλήρο, ο οποίος αντιλαμβάνονταν ότι κρατούσε πίσω την Μουσουλμανική κοινότητα. Ταυτίζονταν με τον Ρώσικο φιλελευθερισμό και έτσι υποστήριξαν τον πόλεμο το 1914. Αλλά καθώς αυξάνονταν οι ανθρώπινες απώλειες, οι Τζαντιντιστές απομακρύνθηκαν από τις αρχικές τους ιδέες. Ένα δεύτερο σοκ ήρθε το 1918 όταν ο Τρότσκι δημοσίευσε τις μυστικές συνθήκες που αποδείκνυαν τις προθέσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού για τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
    Μέχρι τότε οι Τζαντιντιστές αυτοαποκαλούνταν Νέο-Μπουχαριανοί, ως αναφορά στους Νέους Τούρκους που ηγήθηκαν της Τουρκικής επανάστασης του 1908 (η Μπουχάρα ήταν θρησκευτικό και πολιτιστικό κέντρο στην Κεντρική Ασία). Ο Abdurauf Fitrat, ο πιο δημοφιλής Τζαντιντιστής της περιόδου, το 1919 έγραφε ότι το καθήκον να φύγουν οι Άγγλοι από την Ινδία είναι «το ίδιο μεγαλειώδες όπως το να σώσεις τις σελίδες από το Κοράνι από το να ποδοπατηθούν από κάποιο ζώο… το ίδιο μεγαλειώδες όπως το να βγάλεις ένα γουρούνι από ένα τζαμί». Ο Μπολσεβικισμός έγινε μια ελκυστική προοπτική για αρκετούς από τους Τζαντιντιστές, οι οποίοι «συνέρρευσαν στα καινούρια κυβερνητικά όργανα που χτίστηκαν από το Σοβιετικό καθεστώς».17 Το Μουσουλμανικό Κομισαριάτο της Μόσχας επέβλεπε την πολιτική της Ρωσίας σχετικά με το Ισλάμ: οι Μουσουλμάνοι με κάποια λίγα κομμουνιστικά διαπιστευτήρια κατέλαβαν ηγετικές θέσεις στην οργάνωση.18
    Οι Τζαντιντιστές δεν ήταν οι μόνοι από τους Μουσουλμάνους της προηγούμενης αυτοκρατορίας οι οποίοι ασπάστηκαν τον Μπολσεβικισμό. Υπήρχε μια διάχυτη συζήτηση ανάμεσα στους Μουσουλμάνους για την ομοιότητα των Ισλαμικών αξιών με τις σοσιαλιστικές αρχές. Οι υποστηρικτές του «Ισλαμικού σοσιαλισμού» απεύθυναν έκκληση στους Μουσουλμάνους για να στήσουν σοβιέτ. Ανάμεσα στα δημοφιλή συνθήματα ήταν και τα εξής: «Θρησκεία, ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία!, «Ζήτω η εξουσία των σοβιέτ, ζήτω η σαρία!»
    Ένα δείγμα των τάσεων της περιόδου φαίνεται στην περίπτωση του Mohammed Barkatullah, πρώην καθηγητής στην Ιαπωνία, ο οποίος το 1919 υπήρξε σύμβουλος της μοναρχίας στο Αφγανιστάν, το οποίο τότε προετοιμαζόταν για τον πόλεμο στην Βρετανία. Ο Barkatullah ταξίδεψε σε πολλά μέρη της Κεντρικής Ασίας (τότε ήταν γνωστή ως Τουρκιστάν) διαδίδοντας το φυλλάδιο του «Μπολσεβικισμός και η πολιτική του Ισλαμικού Σώματος». Ένα αντίγραφο έπεσε στα χέρια της Βρετανική μυστικής υπηρεσίας στην Ινδία, η οποία το μετέφρασε από τα Πακιστανικά. Αξίζει να παραθέσουμε ένα κομμάτι:
    Μετά τα σκοτεινά μακρυά βράδια της τσαρικής αυτοκρατορίας, η αυγή της ανθρώπινης ελευθερίας φάνηκε στον Ρώσικο ορίζοντα, με τον Λένιν ως ήλιο που δίνει το φως του σε αυτή τη μέρα την ανθρώπινης ευτυχίας… Η διοίκηση των εκτενών εδαφών της Ρωσίας και του Τουρκεστάν ήρθε στα χέρια των εργατών, των αγροτών και των στρατιωτών. Οι διαχωρισμοί ανάμεσα σε φυλές, θρησκείες και τάξεις εξαφανίστηκαν.. Αλλά ο εχθρός αυτής της αγνής, μοναδικής δημοκρατίας είναι ο Βρετανικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος ελπίζει να διατηρήσει τα Ασιατικά έθνη σε κατάσταση αιώνιας ομηρίας. Μετακίνησε το στρατό της στο Τουρκεστάν με στόχο να κόψει το νεαρό δέντρο της τέλειας ανθρώπινης ελευθερίας ακριβώς τη στιγμή που αρχίζει να ριζώνει και να δυναμώνει. Έχει έρθει η ώρα για τους Μωαμεθανούς του κόσμου και τα Ασιατικά κράτη να καταλάβουν τις ευγενείς αρχές του Ρώσικου σοσιαλισμού και να τις αγκαλιάσουν με ενθουσιασμό και σοβαρότητα. Θα πρέπει να κατανοήσουν τις βασικές αξίες αυτού του συστήματος και, για την υπεράσπιση της πραγματικής ελευθερίας, θα πρέπει να συνταχθούν με τους Μπολσεβίκους στο να σταματήσουν τις επιθέσεις των σφετεριστών και των δεσποτών, των Βρετανών. Χωρία να χάνουν χρόνο, θα πρέπει να στείλουν τα παιδιά τους σε Ρώσικα σχολεία για να μάθουν τις σύγχρονες επιστήμες, τις ευγενείς τέχνες, την πρακτική φυσική, τη χημεία, την μηχανική κλπ. Ω, Μωαμεθανοί! Ακούστε αυτήν την ιερή κραυγή. Ανταποκριθείτε σε αυτήν την έκκληση ελευθερίας, ισότητας και αδελφότητας την οποία κάνει ο αδερφός μας Λένιν και η σοβιετική κυβέρνηση της Ρωσίας.19
    3_4_SovietPoster0.jpg
    ……………………………………
    ……………………………………

  29. ……………………….
    ……………………….

    Οι Μουσουλμάνοι και τα Σοβιέτ

    Η ελευθερία της θρησκείας ήταν μια σημαντική πλευρά της εθνικής ελευθερίας για τις καταπιεσμένες εθνικότητες των πρώην Ρώσικων αποικιών. Η πολιτική των Μπολσεβίκων στόχευε στο να αποκαταστήσει τις εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες από τα εγκλήματα που είχε κάνει σε βάρος τους ο τσαρισμός. Αυτό δεν ήταν μόνο ζήτημα δικαιοσύνης και στοιχειώδους δημοκρατίας αλλά και απαραίτητη προϋπόθεση για να αναδειχθούν οι ταξικές διαφορές μεταξύ των Μουσουλμάνων. Η εθνική αυτονομία και ανεξαρτησία των μειονοτήτων από τη Ρωσία ήταν κομβική Σοβιετική πολιτική. Μία ανακοίνωση «Προς όλους τους Μουσουλμάνους εργάτες της Ρωσίας και της Ανατολής», η οποία βγήκε από την νεοσύστατη κυβέρνηση των Σοβιέτ στις 24 Νοεμβρίου του 1917, έγραφε:
    Μουσουλμάνοι της Ρωσίας…όλοι εσείς των οποίων οι χώροι προσευχής καταστράφηκαν, των οποίων τα πιστεύω και τα έθιμα τσαλαπατήθηκαν από τους τσάρους και τους καταπιεστές της Ρωσίας: η θρησκεία σας, οι εθνικοί και πολιτιστικοί θεσμοί σας είναι πλέον ελεύθεροι και άθιχτοι. Να ξέρετε ότι τα δικαιώματα σας, όπως και όλων των ανθρώπων της Ρωσίας, είναι υπό την προστασία της επανάστασης…

    Επίσης, προτάθηκε ένα μαζικό πρόγραμμα «θετικής δράσης», το ονομαζόμενο «korenizatsiia» ή «τοπικοποίηση». Ξεκίνησε με το να απομακρυνθούν οι Ρώσοι και Κοζάκοι αποικιοκράτες και οι ιδεολόγοι τους από την Ρώσικη Ορθόδοξη εκκλησία. Έπαψε η κυριαρχία της Ρώσικης γλώσσας και οι μητρικές γλώσσες της κάθε μειονότητας επέστρεψαν στα σχολεία, στους κυβερνητικούς θεσμούς και στον τύπο. Οι ντόπιοι προωθούνταν σε ηγετικές θέσεις του κράτους και των Κομμουνιστικών κομμάτων και προτιμούνταν από τους Ρώσους στην εργασία. Ιδρύθηκαν πανεπιστήμια για την εκπαίδευση μιας νέας γενιάς μη Ρώσων ηγετών.20
    Τα ιερά Μουσουλμανικά μνημεία, τα βιβλία και τα αντικείμενα που λεηλατήθηκαν από τους τσάρους επιστράφηκαν στα τζαμιά: Το Ιερό Κοράνι του Οσμάν παραδόθηκε με τελετή στο Μουσουλμανικό Συμβούλιο της Πετρούπολης το Δεκέμβριο του 1917.21 Η Παρασκευή, η μέρα θρησκευτικής εορτής για τους Μουσουλμάνους, ορίστηκε ως αργία για ολόκληρη την κεντρική Ασία.22

    Η Σαρία, ο Ισλαμικός νόμος, ήταν κεντρικό αίτημα των Μουσουλμάνων κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του Φεβρουαρίου του 1917 και, καθώς τελείωνε ο εμφύλιος πόλεμος στα 1920-1921, στην Κεντρική Ασία και τον Καύκασο δημιουργήθηκε ένα παράλληλο δικαστικό σύστημα, με τα Ισλαμικά δικαστήρια να δικάζουν σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο παράλληλα με τους Σοβιετικούς νομικούς θεσμούς. Ο στόχος ήταν οι άνθρωποι να έχουν την επιλογή να ανάμεσα στην επαναστατική και τη θρησκευτική δικαιοσύνη. Μια επιτροπή του Ισλαμικού νόμου εισήχθηκε στο Σοβιετικό Κομισαριάτο της Δικαιοσύνης για να επιβλέπει τις διαδικασίες. Το 1921 μια σειρά από επιτροπές τοποθετήθηκαν στην κάθε τοπική μονάδα της Σοβιετικής διοίκησης με τον στόχο να προσαρμοστεί ο Ρώσικος νόμος στις συνθήκες τις Κεντρικής Ασίας, ώστε να επιτευχθεί ο συμβιβασμός του νομικού κώδικα των δύο συστημάτων πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα όπως ο γάμος ανηλίκων και η πολυγαμία.

    Κάποιες από τις ποινές του Ισλαμικού δίκαιου, όπως ο λιθοβολισμός ή το κόψιμο των χεριών, απαγορεύτηκαν. Οι αποφάσεις των Ισλαμικών δικαστηρίων που είχαν να κάνουν με τέτοιες υποθέσεις έπρεπε να εγκριθούν από ανώτερα δικαστήρια. Κάποια από τα δικαστήρια περιφρονούσαν τον Σοβιετικό νόμο, και αρνούνταν να δώσουν διαζύγιο σε αιτήσεις που γίνονταν από γυναίκες ή συνέχιζαν να εξισώνουν την κατάθεση ενός άντρα με την κατάθεση δύο γυναικών. Έτσι, τον Δεκέμβριο του 1922 ένα διάταγμα εισάγει την επανεξέταση υποθέσεων σε Σοβιετικά δικαστήρια αν θέλει κάποιο από τα πρόσωπα της υπόθεσης. Το 30-50% των υποθέσεων λυνόταν σε Ισλαμικά δικαστήρια, ενώ στην Τσετσενία έφτανε το 80%. Επίσης, ο συμβιβασμός δεν γινόταν μόνο από την μία πλευρά: υπήρχαν περιπτώσεις όπου Σοβιετικοί αξιωματούχοι δικάζονταν σύμφωνα με τον Ισλαμικό νόμο, καταδικάζοντας τους γιατί έπιναν αλκοόλ ή γιατί μπήκαν σε σπίτι με γυναίκα χωρίς καλυμμένο το πρόσωπο της.23
    Δημιουργήθηκε επίσης και ένα παράλληλο εκπαιδευτικό σύστημα. Το 1992 τα δικαιώματα ορισμένων ιδιοκτησιών Ισλαμικού κλήρου δόθηκαν στην Μουσουλμανική διοίκηση με την προϋπόθεση να χρησιμοποιηθούν για την εκπαίδευση. Σαν αποτέλεσμα, το σύστημα των θρησκευτικών σχολείων επεκτάθηκε. Το 1925 στον Καύκασο στο κράτος του Dagestan, υπήρχαν 1500 θρησκευτικά σχολεία (madrassas ) με 45000 μαθητές, σε αντίθεση με τα κρατικά σχολεία που ήταν μόνο 183. Το Νοέμβριο του 1921 υπήρχαν περισσότερα από 1000 σχολεία στην Κεντρική Ασία, αλλά οι 85000 μαθητές τους ήταν ένας μετριοπαθής αριθμός σχετικά με τις δυνατότητες που υπήρχαν.24
    Το αποτέλεσμα της πολιτικής των Μπολσεβίκων ήταν να αναδειχθεί η διαφορά δεξιάς και αριστεράς μέσα στο Ισλαμικό κίνημα. Οι ιστορικοί φαίνεται να συμφωνούν στο ότι η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων ηγετών εξέφραζαν την στήριξη τους στο εργατικό κράτος, γιατί ήταν πεισμένοι ότι μέσω της Σοβιετικής εξουσίας θα είχαν περισσότερες πιθανότητες για την ελευθερία στη θρησκεία.25 Έτσι, έγινε δυνατό για τους Μπολσεβίκους να συνάψουν συνεργασία με την Καζάκικη πανισλαμική ομάδα των Ush-Zhuz (που εντάχθηκαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα), τους Πέρσες πανισλαμιστές αντάρτες στο Jengelis και τους Βαϊσίτες (Vaisites), μια μυστική αδελφότητα Σούφι. Στο Dagestan, η σοβιετική εξουσία πραγματοποιήθηκε κυρίως χάρη στους υποστηρικτές του Μουσουλμάνου ηγέτη Ali-Hadji Akushinskii. Στην Τσετσενία οι Μπολσεβίκοι έπεισαν τον Mataev, τον ηγέτη μιας ισχυρής ιεραρρχίας Σούφι, ο οποίος έπειτα ηγήθηκε την Τσετσένικης Επαναστατικής Επιτροπής.26

    Η Μόσχα προσλάμβανε μη Ρώσους στρατιώτες, πολλοί από αυτούς ήταν Μουσουλμάνοι27, για να πολεμήσουν στην Κεντρική Ασία, όπου ομάδες Τατάρων, Βασκίρων (Bashkir), Καζάκων, Ουζμπέκων, και Τουρκμένων (Turkmen) αναμετρήθηκαν με τους αντι-Μπολσβίκους εισβολείς. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, οι Τατάροι στρατιώτες υπερέβαιναν το 50% του αριθμού των στρατιωτών του Κόκκινου Στρατού στο Ανατολικό μέτωπο και στο μέτωπο του Τουρκιστάν. Στον Κόκκινο στρατό του Καυκάσου, οι «Μοίρες της Σαρία» του Καβαρδιανού μουλά Katkakhanov αριθμούσαν δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες. Ο Τατάρος Μπολσεβικος ηγέτης Mir-Said Sultan Galiev έγραφε, «Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πόλεμου κανείς θα μπορούσε να δει ολόκληρα χωριά ή ακόμα και φυλές από τα βουνά να συμμετέχουν στη μάχη ενάντια στα στρατεύματα του Bicharahov και του Denikin με το μέρος των Σοβιετικών δυνάμεων, μόνο από θρησκευτικά κίνητρα: «Η Σοβιετική εξουσία μας δίνει μεγαλύτερη θρησκευτική ελευθερία από τον Λευκό Στρατό», έλεγαν».28

    4_Through_their_strong_union_workers_and_peasants_destroy_oppressors__Azeri_Baku_1920s_Mardjani.jpg

    Κάποιοι Μουσουλμάνοι πείστηκαν από την επαναστατική προοπτική και εντάχθηκαν στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Τρότσκι το 1923 σημειώνει ότι σε κάποιες από τις νότιες δημοκρατίες το 15% του Κόμματος ήταν Μουσουλμάνοι. Τους αποκαλούσε ως οι «ακατέργαστοι νεοσύλλεκτοι επαναστάτες που μας χτυπούν την πόρτα». Σε κομμάτια της Κεντρικής Ασίας, οι Μουσουλμάνοι έφταναν μέχρι και το 70% των μελών του Κομμουνιστικού Κόμματος. Κουβαλούσαν μαζί τους τα τα έθιμα από τον θρησκευτικό τους πολιτισμό: στα μέσα του 1920 γυναίκες υψηλόβαθμων μελών του Κόμματος φορούσαν μαντήλα.29

    ……………………………………..
    ……………………………………..

  30. ………………………………….
    ………………………………….

    Ο ιστορικός Adeeb Khaleed σημειώνει ότι, όταν σχηματίστηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα του Τουρκεστάν, «όλα έδειχναν ότι οι Τζαντιντιστές ήθελαν να ενταχθούν σε αυτό όσο γινόταν γρηγορότερα».30 Ωστόσο, χρειάστηκε πραγματική μάχη για να ανατραπούν οι Ρώσοι σωβινιστές στην Κεντρική Ασία οι οποίοι πήραν το μέρος των επαναστατών μετά το 1917, και παραφράζοντας το σύνθημα «η εξουσία στους εργάτες» επιχείρησαν να το στρέψουν ενάντια στον ντόπιο αγροτικό πληθυσμό. Για δύο χρόνια η περιοχή είχε αποκοπεί από τη Μόσχα εξ αιτίας του εμφύλιου πόλεμου και αυτοί οι αυτόνομοι «Μπολσεβίκοι» είχαν την ελευθερία να καταδιώκουν τους ντόπιους πληθυσμούς. Ως αποτέλεσμα, ξέσπασε το κίνημα Basmachi, ένα Μουσουλμανικό ένοπλο κίνημα. Ο Λένιν μιλούσε για την «τεράστια ιστορική» σημασία να μπαίνουν τα πράγματα στη θέση τους. Το 1920 έδωσε εντολή «να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Ρωσία όλα τα πρώην μέλη της αστυνομίας, του στρατού, των δυνάμεων ασφαλείας και διοίκησης, προϊόντα της εποχής του τσαρισμού και τα οποία συνέρρευσαν γύρω από τη Σοβιετική εξουσία [στην Κεντρική Ασία] προσβλέποντας την διαιώνιση της Ρωσικής κυριαρχίας».31 Ως μέρος αυτής της εκκαθάρισης, η πολιτική του κόμματος στην Κεντρική Ασία δήλωνε ότι «η ελευθερία από θρησκευτικές προκαταλήψεις» ήταν προαπαιτούμενο μόνο για τους Ρώσους: το 1922, περισσότεροι από 1500 Ρώσοι διώχθηκαν από το Κόμμα στο Τουρκμενιστάν εξαιτίας των Χριστιανικών τους πεποιθήσεων.32
    5_349bc363d76019b0efc3939eedcf7564rus10.jpg

    Η επίθεση του Στάλιν στο Ισλάμ
    Οι προσπάθειες των Μπολσεβίκων να εξασφαλίσουν την ελευθερία του θρησκεύματος και των δικαιωμάτων των εθνοτήτων υπονομευόταν συνεχώς από την αδυναμία της Σοβιετικής βιομηχανίας και τον διαρκή αγώνα για την ικανοποίηση των βασικών αναγκών του πληθυσμού. Η άγρια εξαθλίωση παρέσυρε το καθεστώς. Ήδη το 1922 η χρηματοδότηση της Μόσχας στην Κεντρική Ασία χρειάστηκε να κοπεί και πολλά κρατικά σχολεία έπρεπε να κλείσουν. Δάσκαλοι εγκατέλειπαν τη δουλειά τους γιατί δεν υπήρχαν λεφτά για να πληρωθούν. Αυτό σήμαινε ότι τα Μουσουλμανικά σχολεία που χρηματοδοτούνταν από την κοινότητα ήταν η μόνη εναλλακτική: «Όταν δεν μπορείς να παρέχεις ψωμί, δεν τολμάς να αφαιρέσεις το υποκατάστατο του», έλεγε ο κομισάριος για την εκπαίδευση Lunacharsky. Τα Ισλαμικά δικαστήρια δεν είχαν κρατική χρηματοδότηση από το 1924. Οι οικονομικοί παράγοντες εμπόδιζαν τους Μουσουλμάνους από το να τραβάνε τις υποθέσεις τους μέχρι τα δικαστήρια. Για παράδειγμα, αν ένα κορίτσι αρνιόταν έναν κανονισμένο γάμο ή ένα γάμο με πολλές γυναίκες, αυτό θα σήμαινε ότι θα είχε ελάχιστες ευκαιρίες να συντηρήσει τον εαυτό της γιατί δεν υπήρχαν δουλειές.33 Στη Ρωσία η θέση των γυναικών υποβιβάστηκε καθώς η ανεργία και η ανεπάρκεια του κράτους να παρέχει δικαιώματα στις μητέρες οδηγούσε τις γυναίκες στο να επιστρέφουν στο σπίτι και επανέφερε το θεσμό της παραδοσιακής οικογένειας.
    Η αυξανόμενη Σταλινική γραφειοκρατία, καθώς προσπαθούσε να ισχυροποιήσει τον συγκεντρωτικό της έλεγχο, ανακάλυψε ότι ο Ρωσικός εθνικισμός θα μπορούσε να είναι ένα καλό εργαλείο για να «δέσει» του εργάτες της βασικής εθνικότητας -των Ρώσων- στο καθεστώς. Γι’ αυτό το λόγο ο Στάλιν όλο ένα και πιο πολύ επιτίθονταν στις «εθνοτικές διαφορές» στις μη Ρωσικές δημοκρατίες και ενθάρρυνε την αναγέννηση του Ρώσικου σωβινισμού. Σε αυτό βρήκε υποστήριξη από του πολυάριθμους πρώην αξιωματούχους του τσάρου στους οποίους αναγκάστηκαν να βασιστούν οι Μπολσεβίκοι για το στρατό, το κράτος και την οικονομία. Το 1922 ο Λένιν προειδοποιεί ότι οι Μπολσεβίκοι «θα πνιγούν στη θάλασσα της Μεγάλης Ρωσίας όπως η μύγα μέσα στο γάλα.»
    Καθώς αυτές οι τάσεις δυνάμωναν από τα μέσα του 1920 και μετά, οι Σταλινικοί άρχισαν να σχεδιάζουν μια ολοκληρωτική επίθεση στο Ισλάμ με πρόφαση «τα πολιτισμικά εγκλήματα», «τα δικαιώματα των γυναικών», και, ειδικότερα στο Ουζμπεκιστάν και το Αζερμπαιτζάν, την μαντήλα. Το σλόγκαν της εκστρατείας ήταν το «Hujum», που σήμαινε «επίθεση» στις γλώσσες της Κεντρικής Ασίας. Μετά από δύο χρόνια μη αποτελεσματικής προπαγάνδας, η καμπάνια ξεκίνησε να μπαίνει σε μαζική μαχητική φάση στις 8 Μαρτίου 1927 -την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Σε μαζικές συγκεντρώσεις οι γυναίκες καλούνταν να βγάλουν τη μαντίλα: μικρές ομάδες ντόπιων γυναικών συνηθιζόταν να πηγαίνουν στην έδρα του ομιλητή και να καίνε τις μαντήλες τους.
    Ένας συγγραφέας της σύγχρονης ιστορίας της εκστρατείας «Hujum» επισημαίνει ότι, στα πρώτα χρόνια της εξουσίας των Σοβιέτ, η απαίτηση για αποκήρυξη της μαντήλας από τις Μουσουλμάνες γυναίκες δεν υπήρχε ου τε καν σαν ιδέα στην σκέψη των Μπολσεβίκων, πόσο μάλλον σαν εξαναγκασμός:
    Συμπερασματικά, οι υποτιθέμενοι κίνδυνοι για την κοινωνία από την μαντήλα ήταν στην καλύτερη περίπτωση ένα δευτερεύον ζήτημα μέχρι και το 1926. Στην πραγματικότητα, η πολιτική του Κόμματος πριν το 1926 ήταν ξεκάθαρη στο ότι η αποκήρυξη της μαντήλας δεν θα έπρεπε να είναι κεντρικό ζήτημα για το Zhenotdel (το Τμήμα Γυναικών). Επιπλέον, πολλοί από τους υψηλόβαθμους Μπολσεβίκους επιχειρηματολογούσαν ενάντια στην αποκήρυξη, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν κάτι πρόωρο, ή ακόμα χειρότερα, θα ήταν μια διάσπαση που θα έβλαπτε τα συμφέροντα του κόμματος.34
    Ο αρχηγός του Κόκκινου Στρατού Mikhail Frunze τον Μάιο του 1920 είχε δηλώσει στις 118 εκπροσώπους του Συμβουλίου Γυναικών από το Τουρκεστάν – οι οποίες όλες φορούσαν μαντήλα – ότι στα μάτια των Σοβιετικών αρχών το paranji (η βαριά ένδυση που φτάνει μέχρι το πάτωμα) δεν συνεπαγόταν καμία αρνητική στάση τους απέναντι σε αυτές ούτε στην πολιτική τους προοπτική. Επιπλέον, είναι γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πόλεμου τα paranji χρησιμοποιήθηκαν και για στρατιωτικούς σκοπούς: οι εκπρόσωποι θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην απελευθέρωση του Τουρκεστάν, δήλωσε προσθέτοντας ότι «κάτω από τα paranji χτυπάει μια πολύτιμη καρδιά, κάτω από τα paranji κάποια μπορεί να υπηρετήσει την επανάσταση και κάτω από τα paranji μερικές φορές μπορεί να κρυφτεί μια γενναία ανιχνευτή του Κόκκινου Στρατού».35 Το 1923 ηγέτες του Κόμματος στην Κεντρική Ασία κατηγόρησαν όσους ζητούσαν την αποκήρυξη της μαντήλας ως «αριστεριστές». Τον Αύγουστο του 1925 η κεντρική ομιλήτρια σε μια εκδήλωση στο Ουζμπεκικό Συμβούλιο των γυναικών υποστήριξε ότι η αποκήρυξη της μαντήλας είναι κάτι εκτός της πολιτικής των Μπολσεβίκων, ισχυριζόμενη ότι «η υπεράσπιση της οικονομική και υλική ασφαλούς κατάστασης των γυναικών είναι ο θεμελιώδης τρόπος για την επίλυση της γυναικείας καταπίεσης». Επιπλέον, ένα μέλος των Μπολσεβίκων ήταν υποχρεωμένο «να εναντιωθεί στην κατανόηση των Τζαντιστών ότι η απελευθέρωση των γυναικών θα ερχόταν με την αποκήρυξη των paranji και να προωθήσει την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών.»36
    Αντίθετα, η εκστρατεία «Hujum» πρότεινε την παραμόρφωση της Μαρξιστικής θεωρίας: αντί να ενισχύει τις γυναίκες για να μεγαλώσουν την ανεξαρτησία του με το να τους παρέχει ευκαιρίες για σπουδές, για δουλειά και για να ζήσουν έξω από την οικογένεια τους, το «Hujum» επιχειρούσε να τις πείσει με προπαγάνδα ενώ απαγόρευε την πολυγαμία, τον γάμο με ανήλικους και την κοστολόγηση της νύφης. Ο στόχος της καμπάνιας δεν ήταν τίποτα λιγότερο από την άμεση αλλαγή των σεξουαλικών σχέσεων και της οικογενειακής ζωής. Επίσης, το Κόμμα στόχευε σε μια πολύ άμεση καμπάνια, παρά το γεγονός ότι του έλειπαν οι ντόπιες γυναίκες-μέλη που θα ηγούνταν της προσπάθειας. Το 1926 τα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος στο Ουζμπεκιστάν ήταν κατά 93,5% άνδρες. Τον Ιούλιο του 1927 υπήρχαν μόνο 426 Ουζμπέκες γυναίκες στο Κόμμα, αριθμός που ήταν κάτω από το ένα τέταρτο των γυναικών μελών του κόμματος. Ο πληθυσμός της δημοκρατίας των σοβιέτ τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ήταν πάνω από 5 εκατομμύρια.37
    Αναπόφευκτα, το «Hujum» έγινε αντιληπτό από την συντριπτική πλειοψηφία του ντόπιου πληθυσμού ως κάτι ξένο, μια επιβεβλημένη εντολή από τους Ρώσους αποικιοκράτες. Επιπρόσθετα, οι ηγέτες της καμπάνιας αυτής ήταν δύο Ρώσοι άνδρες των οποίων το ιστορικό ανέφερε ότι είχαν χαρακτηρισθεί από τον Λένιν ως Μεγάλοι Ρώσοι σωβινιστές.38 Για κάτι γραφειοκράτες όπως αυτοί, η ανησυχία για τις Μουσουλμάνες σε πολύ μικρό βαθμό είχε να κάνει με την ιδέα της απελευθέρωσης τους, και πολύ περισσότερο αφορούσε την άποψη ότι οι Μουσουλμάνες δεν αξιοποιούνταν επαρκώς ως εργατικό δυναμικό.39 Η καμπάνια διεξάχθηκε σε μια κατάσταση ρατσιστικών εντάσεων ανάμεσα στους Ρώσους και τους ντόπιους πληθυσμούς της Κεντρικής Ασίας. Όπως αναφέρει και ο συγγραφέας ενός αξιόλογου βιβλίου ιστορίας του εθνικισμού της περιόδου:
    Οι περισσότερες αντιπαραθέσεις, φυσικά, δεν ήταν βίαιες. Πιο συχνά έπαιρναν τη μορφή συμβολικής βίας. Δεδομένης της αντιπαράθεσης σχετικά με το ποιος είχε το δικαίωμα να αποκαλεί τις δημοκρατίες της Κεντρική Ασίας δικές του, οι συμβολισμοί απέκτησαν μεγάλη σημασία… Ωστόσο η συμβολική πράξη που αναφέρεται συχνότερα είναι αυτή όπου Ρώσοι τρίβουν λίπος από χοιρινό κρέας στα χείλια Μουσουλμάνων ή να τους αναγκάζουν να τρώνε χοιρινό.
    H εθελοντική τρέλα της καμπάνιας αυτής, ένας πρόδρομος της επιβεβλημένης κοινωνικοποίησης της ιδιοκτησίας από το Στάλιν, ήταν καταστροφή για τις γυναίκες και για το Κομμουνιστικό Κόμμα.40 Πρώτα από όλα, η αποκήρυξη της μαντήλας ήταν μια αποτυχία: η τεράστια πλειοψηφία των γυναικών που δημόσια αποκάλυπταν τα πρόσωπα τους τελικά τα κάλυπταν ξανά γρήγορα -γεγονός που αναφέρεται στα περισσότερα εσωτερικά κείμενα του Κόμματος. Έπειτα, υπήρξε αντίδραση στην καμπάνια με τη μορφή του φόβου, της εχθρικότητας μέχρι και της βίας. Υπήρξε πραγματική αύξηση στη συμμετοχή στην προσευχή και στις συναντήσεις στα τζαμιά, μεγάλη αποχώρηση Μουσουλμάνων, και ειδικά των κοριτσιών, από τα Σοβιετικά κρατικά σχολεία και αύξηση αποχωρήσεων ντόπιων νεολαίων από την Κομμουνιστική Λίγκα των Νέων. Οι γυναίκες που έβγαζαν την μαντήλα υπέστησαν προσβολές στους δρόμους. Σε κάποια χωριά γυναίκες βιάζονταν από συμμορίες νέων και ένας μεγάλος αριθμός γυναικών δολοφονούνταν, συχνά από το ίδιους τους συγγενείς τους. Στα μέσα του 1928 η βία ήταν σε έξαρση και προς όλες τις κατευθύνσεις, γυναίκες και άντρες. Χιλιάδες σκοτώθηκαν. Όταν συλλαμβάνονταν όσοι διέπραξαν φόνους και τιμωρούνταν μετατρέπονταν σε μάρτυρες για τον ντόπιο πληθυσμό.41
    Οι βασικοί ιστορικοί που έχουν ασχοληθεί με αυτήν την καμπάνια συμφωνούν στο ότι το αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν να ενισχύσει το Ισλάμ στο εσωτερικό της Σοβιετικής Ένωσης. Πέρα από την εξάμηνη προσπάθεια για να αποκηρυχθεί η μαντήλα, χρειάστηκε δεκαετίες για να εξαφανιστούν τα paranji. Μόνο μετά τις δεκαετίες 1950 ή 1960 η ενδυμασίες αυτές συναντιόνταν σπάνια στους δρόμους της Κεντρικής Ασίας. Όταν το Ουζμπεκιστάν διασπάστηκε από την Σοβιετική Ένωση το 1991, οι ενδυμασίες αυτές επανήλθαν στη μόδα, χωρίς την ενθάρρυνση από το κράτος, ως σύμβολο εθνικής ανεξαρτησίας.42
    6_Congress_of_the_Peoples_of_the_East_07_-_Αντίγραφο.jpg

    Θεωρία και Πράξη
    Όταν έρχονται αντιμέτωποι με την ιστορία των Μπολσεβίκων σχετικά με την θρησκευτική δημοκρατία, οι δεξιοί κριτικοί επιμένουν ότι ο Λένιν απλά κέρδιζε χρόνο ενώ το καθεστώς ήταν αδύναμο, κρύβοντας τις πραγματικές του προθέσεις και περιμένοντας τη στιγμή που θα πάρει σκληρότερα μέτρα. Αντιθέτως, υπήρχε ισχυρή συνέχεια ανάμεσα στα γραπτά και την πολιτική πράξη του Λένιν πριν την επανάσταση και σε αυτά των ετών που την ακολούθησαν. Τα Κομμουνιστικά κόμματα ξεκίνησαν να απομακρύνονται από αυτή την παράδοση μόνο μετά από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 όταν η αντεπαναστατική αντίδραση εδραιώθηκε, γυρνώντας αποφασιστικά την πλάτη τους στον Λενινισμό προς το τέλος της δεκαετίας.
    Αν οι Μπολσεβίκοι ενδιαφέρονταν μόνο να ξεγελάσουν τις θρησκευτικές μειονότητες ώστε να στηρίξουν τη Σοβιετική δύναμη, δεν θα υπήρχε ανάγκη να συμφωνήσουν για τα ξεχωριστά Μουσουλμανικά δικαστήρια και τα θρησκευτικά σχολεία όταν τελείωσε ο εμφύλιος. Η εγκαθίδρυση παράλληλων νομικών και εκπαιδευτικών συστημάτων χρειάστηκε σημαντικούς πόρους από την κεντρική κρατική μηχανή, όπως και το εκτεταμένο πρόγραμμα «τοπικοποίησης» των Μπολσεβίκων με το οποίο δόθηκε προτεραιότητα στον ντόπιο πληθυσμό στην εργασία, εγκαταλείφθηκε η Κυριλλική γραφή, επανεγκαταστάθηκαν οι Ρώσοι άποικοι και μετακινήθηκαν ολόκληρα εργοστάσια σε απομακρυσμένες περιοχές της προηγούμενης αυτοκρατορίας. Αν οι Μπολσεβίκοι είχαν κάποια κρυφή πρόθεση να πατάξουν οποιονδήποτε με θρησκευτικές πεποιθήσεις, δεν θα επέτρεπαν στους θρησκευτικούς ειρηνιστές να αποφύγουν την στρατιωτική θητεία από το 1908 και μετά.
    Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχαν διαφωνίες μέσα στους κόλπους των Μπολσεβίκων σχετικά με την προσέγγιση του ζητήματος της θρησκείας, η οποία ήταν άμεσα συνδεδεμένη με τις διαφωνίες σχετικά με το εθνικό ζήτημα. Σημαντικός αριθμός των Μπολσεβίκων, συμπεριλαμβανομένου και μελών της ηγεσίας, διαφωνούσαν με τον Λένιν και τον Τρότσκι, των οποίων οι απόψεις πάραυτα κυριάρχησαν στα πρώτα χρόνια. Για αυτή την ομάδα συντρόφων δεν υπήρχε καμία διάκριση ανάμεσα στον εθνικισμό του καταπιεστή και αυτόν του καταπιεζόμενου, ή ανάμεσα στη θρησκεία του καταπιεστή και του καταπιεζόμενου. Για αυτούς κάθε θρησκεία ήταν εχθρός. Από πολύ νωρίς ο Λένιν μπόρεσε να διακρίνει ότι αυτή η αφαιρετική εναντίωση στα εθνικά και τα θρησκευτικά δικαιώματα θα μπορούσε να συμβαδίσει με την πολιτική του αναγεννούμενου Ρώσικου σωβινισμού.
    Η διαφωνία κορυφώθηκε όταν ο Λένιν και ο Στάλιν αντιπαρατέθηκαν για το εθνικό ζήτημα. Η πολιτική διαμάχη ήταν θεμελιώδες πολιτικό αξίωμα43 και πραγματοποιήθηκε με την παρουσίαση λεπτομερούς επιχειρηματολογίας σε μια κλειστή συνάντηση ηγετικών στελεχών των Μπολσεβίκων από τις απομακρυσμένες δημοκρατίες στη Μόσχα τον Ιούνιο του 1923. Το ζήτημα της θρησκείας, και ιδιαίτερα του Ισλάμ, ήταν βασικό θέμα σε ολόκληρη τη συζήτηση. Οι αριστεριστές που υποστήριζαν τον Ordzhonikidze συνδύασαν την επίθεση τους στην εθνική πολιτική του Λένιν με την κριτική για την «φιλελεύθερη» πολιτική του κόμματος για τη θρησκεία. Για παράδειγμα, ο Firdyevs, ένας Τάταρος από την Κριμένα, επιτέθηκε στον Khodzhanov, ένα ηγετικό στέλεχος από το Τουρκεστάν, για την ομιλία του σχετικά με τη δημιουργία ενός «ζωντανού τζαμιού» στην Κεντρική Ασία σε συνεργασία με τους Τζαντιστές. Επίσης, επιτέθηκε στην επιμονή των Μπολσεβίκων ότι οι Κομμουνιστές αξιωματούζοι στην Ανατολή θα πρέπει να μαθαίνει τις ντόπιες γλώσσες, χαρακτηρίζοντας την ως «μια νέα μορφή καταπίεσης» ως προς την πιο ισχυρή εθνότητα, τους Ρώσους.44 Η ομιλία του Khodzhanov κάνει ξεκάθαρο ότι και ο ίδιος είχε επηρεαστεί από την αντίληψη ότι οι ανακοινώσεις του κόμματος για το εθνικό ζήτημα ήταν απλά «παιχνίδια εξωτερικής πολιτικής» παρά ένα ζήτημα αρχής. Τα στενογραφικά ντοκουμέντα δείχνουν ότι ο Τρότσκι αμέσως διέκοψε για να τον διορθώσει. Ωστόσο οι αναφορές του Khodzhanov σχετικά με την θρησκευτική πολιτική στο Τουρκεστάν αντανακλούν τις προσπάθειες του κόμματος να εφαρμόσει τη στρατηγική του Λένιν:
    Με τη βοήθεια Τζαντιντιστών φιλελεύθερων, ένα ζωντανό τζαμί δημιουργείται. Η σαφής μάχη με τους κληρικούς, με τους θρησκευτικούς ηγέτες (‘ulemy’), πρέπει να εκφραστεί με τη μορφή της μάχης για την εφαρμογή του θεσμού των Μουσουλμάνων δικαστικών (‘kazii’ ). Σε αυτόν τον αγώνα οι Τζαντιντιστές θα πρέπει να βοηθήσουν ώστε αυτοί να μην προέρχονται από τον κλήρο, αλλά να είναι φιλελεύθεροι. Είναι ανάγκη να εγκατασταθεί ο θεσμός αυτός ανάμεσα στον πληθυσμό των Κιργίσιων της Fergana, και αυτό σημαίνει ότι θα κερδηθεί μια θέση στην υποστήριξη πιο αριστερών στοιχείων. Μετά είναι το ζήτημα της διαχείρισης των κοινωφελών ιδιοκτησιών των κληρικών. Σε αυτά τα ζητήματα χρειαζόμαστε συμμαχία με αριστερά στοιχεία της διανόησης εκτός του κόμματος, με τους φιλελεύθερους.45
    Παρομοίως ο Akhundov, από το Αζερμπαϊτζάν, μίλησε για μία καμπάνια δυσφήμισης της συντηρητικής Μουσουλμανικής ελίτ που θα έπειθε «τους λίγο ή πολύ φιλελεύθερους μουλάδες» ώστε να απευθύνουν έκκληση στους Μουσουλμάνους, κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού, να κάνουν δωρεές στα θύματα της πείνας στην Ανατολή, αντί τα χρήματα τους να πάνε όπως συνηθιζόταν στη θρησκευτική ηγεσία. Με αυτόν τον τρόπο οι Κομμουνιστές στο Αζερμπαϊτζάν ήλπιζαν ότι θα διασπάσουν το «ζωντανό τζαμί» του Khodzhanov από τον έλεγχο των παραδοσιακών Μουσουλμάνων ηγετών.46 Αντίθετα, ο Elderkhanov από την Τσετσενία επισήμανε τις καταστροφικές συνέπειες της επίθεσης στο θρησκευτικό και εθνικιστικό συναίσθημα: «Γλυκανάλατες ομιλίες και χαμόγελα στους εργάτες ενώ τραβάμε τις γενειάδες των μουλάδων ωθώντας τους φόρους στα ύψη, εκτενείς στρατιωτικές μέθοδοι, από τις οποίες ο άμαχος πληθυσμός υπέφερε ενώ οι κλέφτες έφευγαν στα βουνά- στο τέλος της ημέρας όλα αυτά έφερναν εχθρότητα προς την Σοβιετική εξουσία».47
    Με απόηχο την δεξιά κριτική στην πολιτική των Μπολσεβίκων, κάποιοι στην αριστερά σήμερα ισχυρίζονται ότι οι Μπολσεβίκοι έκαναν συμβιβασμούς σχετικά με τα ζητήματα των εθνοτήτων και της θρησκείας και ότι απομακρύνθηκαν από τις αρχές του Μαρξισμού εξαιτίας των απαιτήσεων του εμφύλιου πόλεμου.48 Τα γεγονότα της ιστορίας κάνουν ξεκάθαρο ότι δεν ήταν αυτό που έκαναν πραγματικά ο Λένιν και ο Τρότσκι, και ότι αυτοί που διαφωνούσαν μαζί τους τελικά πήραν το μέρος του Στάλιν στη διαμάχη. Ακόμα πιο σημαντικό είναι το ότι αυτή η πλαδαρή αντίληψη ότι οι Μπολσεβίκοι κατάπιαν τις αξίες του γιατί χρειάζονταν προσωρινή υποστήριξη ανθρώπων με τους οποίους διαφωνούσαν, στην πραγματικότητα, αποκλείει την πραγματοποίηση της τακτικής του ενιαίου μετώπου. Στην τακτική του ενιαίου μετώπου, οι επαναστάτες συμφωνούν να παλέψουν για ένα συγκεκριμένο ζήτημα ανεξάρτητα από συμφωνίες σε πιο μεγάλα ζητήματα με τους συμμάχους τους, ενώ διατηρούν το δικαίωμα τους στην ανεξάρτητη οργανωτική υπόσταση και την ανεξάρτητη πολιτική τους δράση. Η ιδέα ότι μπορείς να κάνεις ενιαίο μέτωπο με ανθρώπους που συμφωνούν μαζί σου, γιατί φοβάσαι μην εγκαταλείψεις τις αρχές του Μαρξισμού, είναι νηπιακός υλισμός.49
    Αντίθετα από μια στείρα υποστήριξη των δικαιωμάτων των εθνικοτήτων που οδηγεί στον διαχωρισμό, ο Λένιν έκανε ξεκάθαρη την ανάγκη να εκτιμηθεί η πολιτική συγκεκριμένων καταστάσεων υπό το πρίσμα της μεγιστοποίησης της ενότητας των εργατών διαφορετικών εθνοτήτων στη μάχη ενάντια στην άρχουσα τάξη της καθεμίας από αυτές. Στα κείμενα του για το εθνικιστικό ζήτημα ο Λένιν δεν έδινε μεγάλη σημασία στην θρησκεία, αλλά μπορούμε ασφαλώς να συμπεράνουμε ότι το έκανε γιατί η ελευθερία της θρησκείας ήταν ένα φυσικό αίτημα των κινημάτων των εθνοτήτων την εποχή του Τσάρου.50 Εν ολίγοις, η θέση του ήταν η εξής: να παλέψουμε ενάντια στην καταπίεση όλων των ειδών στη βάση της θρησκευτικής πίστης; Φυσικά. Να παλέψουμε για την ανάπτυξη της θρησκείας, για τη «θρησκευτική κουλτούρα» γενικά; Φυσικά όχι.51 Το αν οι Μαρξιστές θα πρέπει να υιοθετήσουν τα αιτήματα για θρησκευτική ελευθερία εξαρτάται από τη συγκεκριμένη κατάσταση κάθε φορά και όχι από γενικά συνθήματα.52 Η ανεκτικότητα των Μπολσεβίκων στον Ισλαμικό νόμο αντανακλούσε την αναγνώριση ότι ο Μουσουλμανικός συντηρητισμός θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο αν διαχωρίζονταν από τις πολιτικές των Ρώσων σωβινιστών, αποδυναμώνοντας την δυνατότητα των θρησκευτικών ελίτ να ενώνουν όλες τις τάξεις γύρω από το τζαμί και βάζωντας τη βάση για να φανερωθούν οι ταξικές διαφορές στη Μουσουλμανική κοινότητα.
    Υπήρχαν συχνά διαφορές ανάμεσα στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν από την ηγεσία των Μπολσεβίκων στη Μόσχα και τον τρόπο που συμπεριφέρονταν άπειροι σύντροφοι σε απομακρυσμένες περιοχές, όπου ο σωβινισμός ανάμεσα στου Ρώσους ή ο αριστερισμός ανάμεσα στους ντόπιους ακτιβιστές προκαλούσε συχνά προβλήματα.53 Το τράβηγμα των γενιάδων των μουλάδων ήταν άρνηση της πολιτικής της Μόσχας του ίδιου επιπέδου με το ότι ένα Σοβιετικό δικαστήριο έβαζε πρόστιμα σε όλους έπιναν αλκοόλ. Αλλά η θρησκευτική ελευθερία δεν σήμαινε ότι μικρές ομάδες μισαλλόδοξων θα μπορούσαν να κάνουν ότι ήθελαν στο όνομα της θρησκείας: γι’ αυτό οι πιο ακραίες αποφάσεις του Ισλαμικού νόμου περιορίστηκαν. Οι γυναίκες του Zhenotdel πλήρωναν με τη ζωή τους το ότι αγωνίζονταν για να εξαλείψουν τον εμφανή σεξισμό που κυριαρχούσε σε απομονωμένες Μουσουλμανικές κοινότητες.
    Στο Συνέδριο των Λαών της Ανατολής στο Baku το Σεπτέμβριο του 1920, ο Zinoviev και ο Radek έκαναν έκκληση για έναν «ιερό πόλεμο» ενάντια στον Δυτικό ιμπεριαλισμό. Αν αυτό το σλόγκαν ήταν οπορτουνιστικό μπορεί να κριθεί μόνο αν λάβει κανείς υπόψιν την πολιτική κατάσταση στην οποία λέχθηκε. Το Μπολσεβίκικο κόμμα υπέφερε από δυνατά χαρακτηριστικά αριστερισμού εκείνη την περίοδο και από την εισροή σωβινιστών στις πρώην αποικίες. Επίσης, η ηγεσία προσπαθούσε να μιλήσει σε μια γλώσσα που δεν ήταν κατανοητή από εκατομμύρια ανθρώπους. Αν ωθείς τους ανθρώπους να παλέψουν και να πεθάνουν για τη Σοβιετική εξουσία, και ξέρεις ότι πολλοί θα δουν αυτήν την πρόταση με θρησκευτικούς όρους, είναι αναποτελεσματικό να υποκρίνεσαι ότι αυτός ο πόλεμος δεν θα είναι θρησκευτικός για αυτούς. Την ίδια στιγμή, ο Zinoviev και ο Radek επισήμαναν κατ’ επανάληψη ότι ο πόλεμος αυτός ήταν ταξικός και ότι περιλαμβάνει την μάχη ενάντια στους συντηρητικούς μουλάδες: «Πολλές φορές έχετε ακούσει από τις κυβερνήσεις σας για ιερό πόλεμο, έχετε πολεμήσει κάτω από το πράσινο πανό του Προφήτη, αλλά όλοι αυτοί οι ιεροί πόλεμοι ήταν ανέντιμοι, υπηρετούσαν τα συμφέροντα των καταπιεστών σας, ενώ εσείς οι αγρότες και οι εργαζόμενοι παραμένατε στη σκλαβιά μετά από αυτούς τους πολέμους. Σας καλούμε σε έναν ιερό πόλεμο για τη δική σας επιβίωση, για τη δική σας ελευθερία, για τη δική σας ζωή!»
    Πράγματι, όταν οι συντηρητικοί Μουσουλμάνοι ενώθηκαν με τις δυνάμεις της αντεπανάστασης και επιτέθηκαν στο Σοβιετικό καθεστώς, δεν έδειξαν κανένα έλεος. Ο ιμάμης Najmuddin Gotsinskii ηγήθηκε μιας ένοπλης εξέγερσης ενάντια στους Μπολσεβίκους στο Dagestan τον Σεπτέμβρη του 1920. Η στάση του είχε εκφραστεί από τον προκάτοχό του Ujun Haji: «Πλέκω ένα σκοινί για να κρεμάσω μηχανικούς, φοιτητές, και γενικά όλους εκείνους που γράφουν από αριστερά προς τα δεξιά» ( σε λατινική ή κυριλλική γραφή). Η εξέγερση κατεστάλη μόνο μετά από τεράστια αιματοχυσία όταν ο Gotsinskii αιχμαλωτίστηκε το 1925.54
    7_Zinoviev-Baku_Congress.-1920.jpg

    Επίλογος
    Υπό την ηγεσία του Λένιν και του Τρότσκι οι Μπολσεβίκοι ήταν σωστοί ως προς την Μαρξιστική ανάλυση ότι ένα επαναστατικό κόμμα πρέπει να προτάσσει ως προτεραιότητα τον αθεϊσμό ως θεωρία, χωρίς αυτό να γίνεται καταναγκασμός, και ότι το κράτος θα πρέπει να είναι διαχωρισμένο από την εκκλησία χωρίς όμως να τάσσεται ενάντια της. Κατά την επανάσταση δόθηκαν αξιοσημείωτες ελευθερίες στις θρησκευτικές κοινότητες, αν και οι θρησκευτικοί ηγέτες επί του Τσαρισμού είχαν πολλούς δεσμούς με την άρχουσα τάξη. Οι θρησκευόμενοι πολίτες, μέσα σε αυτούς και οι Μουσουλμάνοι, που πίστευαν στην επανάσταση γίνονταν δεκτοί από τους Μπολσεβίκους. Άνθρωποι θρησκευόμενοι, που δεν ήταν κομμουνιστές, αλλά στήριξαν την επανάσταση ανέλαβαν ηγετικές θέσεις στην μηχανή του κράτους. Κάποιες από την μεγαλύτερες Μουσουλμανικές οργανώσεις εντάχθηκαν στους Μπολσεβίκους για να υπερασπιστούν την επανάσταση.
    Το αίτημα των Μουσουλμάνων για θρησκευτική ελευθερία ήταν στενά συνδεδεμένο με το αίτημα για δικαιώματα των εθνοτήτων. Οι Μπολσεβίκοι πάλεψαν μαζί με τους Μουσουλμάνους για να κατακτήσουν αυτά τα δικαιώματα ενάντια στους τσαρικούς και τους Ρώσους αποικιοκράτες, αλλά και τους αριστεριστές Κομμουνιστές. Αυτά τα δικαιώματα διεκδικήθηκαν και κατακτήθηκαν ως κομμάτι της επανάστασης, και όχι σαν παραχώρηση από ένα αντιθρησκευτικό καθεστώς έτοιμο να καταβροχθίσει όσους πιστεύουν σε κάποια θρησκεία. Η επίθεση σε αυτά τα δικαιώματα ξεκίνησε από τους Ρώσους σωβινιστές του προηγούμενου καθεστώτος, πολλοί από τους οποίους ήταν άνθρωποι του στρατού που διαχύθηκαν στον κρατικό μηχανισμό μετά τον εμφύλιο πόλεμο και τάχθηκαν με το μέρος του Στάλιν για να καταπνίξουν την επανάσταση. Ωστόσο, αυτά τα στοιχεία βρήκαν υποστήριξη από ισχυρές αριστερίστικες τάσεις μέσα στους Μπολσεβίκους που απέρριπταν την προσέγγιση του Λένιν και περιφρονούσαν την συζήτηση για θρησκευτικά ή φυλετικά δικαιώματα.
    Η Μουσουλμανική μαντήλα δεν ήταν ζήτημα για τους Μπολσεβίκους υπό την ηγεσία του Λένιν. Η μαζική επίθεση στη μαντήλα ξεκίνησε το 1927 από τους Ρώσους σωβινιστές και τους Σταλινικούς, ως ένα τρομακτικό προοίμιο για την καταστροφική επιβεβλημένη κοινωνικοποίηση της ιδιοκτησίας λίγα χρόνια αργότερα. Η επιβεβλημένη αποκήρυξη της μαντήλας ήταν μια Σταλινική πολιτική που είχε αρνητικά αποτελέσματα για τον Λενινισμό. Άρα το να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των Μουσουλμάνων γυναικών στο να φορούν την θρησκευτική ενδυμασία που θέλουν στην Ευρώπη σήμερα, το να διαδηλώνουμε μαζί με τους Μουσουλμάνος ενάντια στις εισβολές στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και την Παλαιστίνη, το να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των Μουσουλμάνων να εναντιώνονται στις εισβολές με τη βία, και το να κάνουμε κοινά μέτωπα με αριστερούς Μουσουλμάνους όπως το Respect, με όλους αυτούς τους τρόπους οι σοσιαλιστές κρατούν την παράδοση που ξεκίνησε ο Λένιν και ο Τρότσκι.

    Πηγή: Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό. Μετάφραση: Μανωλέσου Δανάη, Αλεξάκη Γιάννα.
    Dave Crouch, «The Bolsheviks and Islam», International Socialism, τεύχος 110, Άνοιξη 2006· International Socialism, 6 Απριλίου 2006

    Σημειώσεις
    1: Μετά τα γεγονότα του Ιουλίου η Yasmin Alibhai Brown έγραφε για «καθαρό σατανισμό» των «σιχαμένων ανώμαλων», «φασιστομουσουλμάνων» και των «δολοφόνων με τα τρελά μάτια» (‘Let Us Not Grace these Bombers with a Cause’, Independent, 11 July 2005). Η Polly Toynbee κατηγόρησε το SWP ότι είναι «συνοδοιπόροι με τον πρωτόγονο Μουσουλμανικό εξτρεμισμό» (‘In the Name of God’, Guardian, 22 July 2005), ενώ ο Nick Cohen που ποτέ δεν ξεμένει από επιθετικότητα σχολίασε ότι η φιλελεύθερη αριστερά « πορεύεται μαζί με την ψυχοπαθή ακροδεξιά»(‘I Still Fight Oppression’, Observer, 7 August 2005).
    2: ‘Marxists and Religion: Yesterday and Today’, δημοσιεύθηκε στο International Viewpoint, March 2005, διαθέσιμο στο http://www.zmag.org
    3: ‘The Middle East Through the Mirror of Marxism’, ομιλία που δόθηκε στην εκδήλωση του SWP, Μαρξισμός 2004 στο Λονδίνο. Εκεί ο Achcar ισχυρίστηκε ότι ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ δημιουργήθηκαν με διαφορετικό τρόπο, το ένα ήταν αποτέλεσμα μια κατατρεγμένης σέχτας και το άλλο ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που γρήγορα κυριάρχησε σε μια ισχυρή αυτοκρατορία, κάτι που σημαίνει ότι το Κοράνι είναι κλειστό σε αριστερές ερμηνείες: «Θα δυσκολευτεί κανείς αρκετά για να ερμηνεύσει με ριζοσπαστικό τρόπο πολλά πράγματα που γράφονται εκεί. Γι’ αυτό μπορούν και λένε ότι ο Θεός μας έφτιαξε σε τάξεις και ότι δεν γίνεται να αλλάξει αυτό. Δεν χρειάζεται καν να μιλήσω για το γυναικείο ζήτημα… καταλήγει σε εντελώς αντιδραστικές πρακτικές.» Ωστόσο μια μαρξιστική προσέγγιση του Ισλάμ ξεκινάει από τις υλικές συνθήκες της κοινωνίας και όχι από κείμενα όπως το Κοράνι.
    4: ‘Building on the Success of the London ESF’, IST Discussion Bulletin, January 2005.
    5: L Trotsky, My Life (Harmondsworth, 1984), κεφ. 6. [Τρότσκι, Η ζωή μου, Αλλαγή, Αθήνα 1986]
    6: T Cliff, Lenin vol I: Building the Party (London, 1986), σελ. 84-86. [Κλιφ Τόνι, Λένιν 1893-1914. Τα χρόνια της συγκρότησης των Μπολσεβίκων, Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Αθήνα 1995]
    7: ό.π. σελ. 157-158.
    8: W Husband, Godless Communists: Atheism and Society in Soviet Russia 1917-1932 (Illinois, 2000), σελ. 54-57.
    9: P Steeves, Keeping the Faiths: Religion and Ideology in the Soviet Union (New Jersey, 1991), σελ. 85-86. Τον Απρίλιο του 1929, όλες αυτές οι δράσεις, που διευκόλυναν την ανάπτυξη του Προτεσταντικού ευαγγελικού κινήματος, απαγορεύτηκαν όταν ο Στάλιν εδραιώθηκε στην εξουσία.
    10: ‘Russian Baptists and the Military Question, 1918-1929,’ in P Brock and T P Socknat (eds), Challenge to Mars: Essays on Pacifism from 1918 to 1945 (Toronto, 1999), σελ. 21-40.
    11: P Steeves, ό.π..
    12: W Husband, ό.π., σελ. 58-59.
    13: W. Husband, ό.π., σελ. 59-66.
    14: A Bennigsen and C Lemercier-Quelquejay, Islam in the Soviet Union (London, 1967), σελ. 78; R Pipes, The Formation of the Soviet Union (New York, 1954),σελ. 77.
    15: D T Northrop, ‘Hujum: Unveiling Campaigns and Local Responses in Uzbekistan, 1927’, στο D J Raleigh (ed), Provincial Landscapes: Local Dimensions of Soviet Power, 1917-1953 (Pittsburg, 2001), σελ. 125-145.
    16: A Khaleed, The Politics of Muslim Cultural Reform: Jadidism in Central Asia (Berkely, 1998).
    17: A Khaleed, ‘Nationalizing the Revolution in Central Asia: The Transformation of Jadidism, 1917-1920’, στο R G Suny and T Martin (eds), A State of Nations: Empire and Nation-Making in the Age of Lenin and Stalin (Oxford, 2001).
    18: J Smith, The Bolsheviks and the National Question, 1917-1923 (London, 1999), σελ. 131.
    19: Το έργο αναφέρεται στο ‘Nationalizing…’ από A Khaleed, ό.π.. Είμαι ευγνώμων στην Irina Lester η οποία ξέθαψε ολόκληρο το κείμενο από την Βρετανική Βιβλιοθήκη για μένα.
    20: Για λεπτομέρειες βλ. ‘The Seeds of National Liberation’, International Socialism, 94 (Spring 2002), σελ. 115-142. Βλ. επίσης το άρθρο μου ‘Levye i prava malykh narodov’, Svobodnaya Mysl’-XX1, no 7, 2004, ή στο http://www.postindustrial.net
    21: A Avtorkhanov, Imperia Kremlia (Vilnius, 1988), σελ. 99.
    22: A Park, Bolshevism in Turkestan, 1917-1927 (New York, 1957), σελ. 214.
    23: Αυτή και η προηγούμενη παράγραφος προέρχονται από: A Park, ό.π., σελ. 229-234; F M Mukhametshii, ό.π., σελ. 45-48; V O Bobrovnikov, Musulmane Severnogo Kavkaza (Moscow, 2002), σελ.217-234; D T Northrop, Veiled Empire: Gender and Power in Soviet Central Asia (New York, 2004), σελ.77-78, 274-275; G Massell, The Surrogate Proletariat: Moslem Women and Revolutionary Strategies in Soviet Central Asia: 1919-1927 (Princeton, 1974), σελ.202-203.
    24: M Bennigsen Broxup, ‘Russia and the North Caucasus’, in M Bennigsen Broxup (ed), The North Caucasus Barrier: The Russian Advance Towards the Muslim World (London, 1992), σελ.7; T Martin, The Affirmative Action Empire: Nations and Nationalism in the Soviet Union, 1923-1929 (New York, 2001), σελ.130; A Park, ό.π., σελ.242-243.
    25: G Massell, as above; A Bennigsen and S Wimbush, Muslim National Communism in the Soviet Union: A Revolutionary Strategy for the Colonial World (Chicago, 1979); A Khaleed, The Politics…, ό.π..
    26: A Bennigsen and S Wimbush, ό.π., σελ.222-223; V O Bobrovnikov, ό.π., σελ. 218; M Bennigsen Broxup, ό.π., σελ.6; A Avtorkhanov, ό.π., σελ.99.
    27: Έχει σημασία να σημειώσουμε ότι στη βιβλιογραφία σχετικά με την πρώτη περίοδο των Μπολσεβίκων, αλλά και σε πολλά από τα κείμενα των ίδιων, η λέξη «Μουσουλμάνος» χρησιμοποιείται ως σύντμηση που υποδηλώνει την εθνικότητα ή τον τόπο, και όχι τόσο τα θρησκευτικά πιστεύω: ακόμα και ο ίδιος ο Τρότσκι μιλάει για «Μουσουλμανικό εθνικισμό» (‘Vospitanie molodezhi i natsional’nyi vopros’, Pravda, 1 May 1923). Αυτό αντανακλά τις αντιλήψεις τις εποχής αλλά και την νεότητα των εθνιών κρατών στην Κεντρική Ασία.
    28: Mir-Said Sultan Galiev, ‘The Tartars and the October Revolution’ και ‘The Methods of Antireligious Propaganda Among Muslims’ (1921), και τα δύο ξαναεκδόθηκαν υπό τους A Bennigsen και S Wimbush, ό.π., σελ.138-157. Οι Μουσουλμανικές περιοχές της Ρωσίας έβγαλαν μερικούς εξαιρετικούς Κομμουνιστές ηγέτες, όπως ο Sultan Galiev. Γιος δασκάλου, εντάχθηκε στους Μπολσεβίκους το Νοέμβριο του 1917 στα 23 του, έγινε αρχηγός του Μουσουλμανικού Κομισαριάτου λίγους μήνες μετά και ήταν εξαιρετικός συγγραφέας και ομιλητής. Σήμερα έχουμε εξοικειωθεί με εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στον Τρίτο Κόσμο τα οποία αυτοαποκαλούνταν «σοσιαλιστικά» ή «Μαρξιστικά»: ο Sultan Galiev είναι ο πνευματικός πατέρας αυτών των ιδεών. Ο Sultan Galiev ισχυρίστηκε ότι τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην Ανατολή ήταν από τη φύση τους αντιιμπεριαλιστικά, σοσιαλιστικά και επαναστατικά. Η συγχώνευση Μαρξισμού, εθνικισμού και Ισλάμ ήταν μεγάλη απομάκρυνση από τις ιδέες του Μπολσεβικισμού αλλά έγινε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και ως αποτέλεσμα της ήττας της Ρώσικης επανάστασης. Ήταν το πρώτο γνωστό θύμα της Σταλινικής γραφειοκρατίας.
    29: L Trotsky, ‘Tasks of Communist Education,’ in Problems of Everyday Life (New York, 1994), σελ.118; A Avtorkhanov, ό.π., σελ.102; D Northrop, ‘Hujum…’, ό.π..
    30: A Khaleed, The Politics…, ό.π., σελ.288.
    31: Αναφέρεται στο H Carrère d’Encausse, The Great Challenge: Nationalities and the Bolshevik State, 1917-1930 (New York, 1992), σελ.183. Οι Bennigsen και Lemercier-Quelqeujay επισημαίνουν ότι «αν στο κέντρο η Σοβιετική κυβέρνηση φοβόταν να προσεγγίσει του Μουσουλμάνους, δεν ίσχυε το ίδιο για την περιφέρεια». Islam in the Soviet Union, ό.π., σελ.83.
    32: A Park, ό.π., σελ.209.
    33: Ό.π., σελ.242; G Massell, ό.π., σελ.196-198, 258-259.
    34: D Northrop, Veiled Empire…, ό.π., σελ.78.
    35: Ό.π., σελ.80-81.
    36: Ό.π., σελ.81. Πριν την επανάσταση οι Τζαντιστές ρεφορμιστές ζητούσαν την αποκήρυξη της μαντήλας ως μέρος της κοινωνικής αναβάθμισης των γυναικών.
    37: D Northrop, ‘Hujum…’, ό.π., σελ.129 υποσημείωση 11.
    38: G Massell, ό.π., σελ.227-228.
    39: Ό.π., σελ.165-171.
    40: R Stites, The Women’s Liberation Movement in Russia: Feminism, Nihilism and Bolshevism 1860-1930 (Princeton, 1978), σελ.340.
    41: G Massell, ό.π., σελ.275-284; D Northrop, ‘Hujum…’, ό.π.
    42: Ο D Northrop γράφει: «Η επίθεση του hujum στη μαντήλα πολλές φορές ενίσχυε το να την φοράει κανείς», ό.π., σελ.145.
    43: Το έχω εξηγήσει στο International Socialism, 94.
    44: Tainy, Natsional’noi Politiki TsK RKP: Stenograficheskii Otchet Sekret-nogo IV Soveshchaniia TsK RKP, 1923g (Moscow, 1992), σελ.256-257.
    45: Ό.π., σελ.113.
    46: Ό.π., σελ.162-163.
    47: Ό.π., σελ.197.
    48: Βλ. για παράδειγμα, το άρθρο της Hannah Sell, ‘Islam and Socialism’, στο Socialist Today, no 87 (October 2004) ή τα άρθρα του G Byrne στο Solidarity, no 46, 47, 48 και 50 (2004).
    49: «Πίσω από τον φαινομενικά επαναστατικό φόβο της «επαναπροσέγγισης» παραμονεύει μια πολιτική παθητικότητα… μια αυταπάτη για την σοβαρή πολιτική μάχη» – L Trotsky, ‘On the United Front’, στο The First Five Years of the Communist International, vol 2 (New York, 1974), σελ.96.
    50: Για παράδειγμα, ο Λένιν αναφέρεται στον αγώνα των Πολωνών χωρικών για την εθνικότητα, τη θρησκεία και την Πολωνική γη («Κριτικά σημειώματα πάνω στο Εθνικό Ζήτημα», 1913), και την πρώιμη κατεύθυνση του καπιταλισμού να ενώνει εδάφη υπό τη μορφή των εθνικών κρατών καθαρίζοντας «τα παλιά, μεσαιωνικά, θρησκευτικά και άλλα εμπόδια» (βλ. υποσημείωση 31).
    51: Παραφράζοντας τη διατύπωση του Λένιν στο «Κριτικά σημειώματα πάνω στο Εθνικό Ζήτημα».
    52: Βλ., για παράδειγμα , τη διαμάχη για τα θρησκευτικά σχολεία μεταξύ των Nick Grant και Ger Francis στο SWP’s Pre-Conference Discussion Bulletins, nos 2 and 3, 2005.
    53: Βλ. υποσημείωση 35.
    54: M Bennigsen Broxup, ‘The Last Ghazawat: The 1920-1921 Uprising’, in Bennigsen Broxup (ed), The North Caucasus Barrier, ό.π., σελ.112-145.

    Διαβάστε επίσης:
    Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος ΙΙ, Έ. Χ. Καρ, «Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η αυτοδιάθεση των μουσουλμανικών λαών της Ασίας»)
    Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος ΙΙΙ, Μαρκ Βασ…

    http://www.elaliberta.gr/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1/201-%CF%81%CF%8E%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%BC-%CE%BC%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B9

  31. Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος ΙΙΙ, Μαρκ Βασίλιεφ, Ναϊλ Γιουνούσοφ, «Σοσιαλιστική Επανάσταση και Μουσουλμανική Ανατολή»)
    Κατηγορία Ιστορία
    μέγεθος γραμματοσειράς μείωση του μεγέθους γραμματοσειράς αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς Εκτύπωση E-mail Το σχόλιό σας
    Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος ΙΙΙ, Μαρκ Βασίλιεφ, Ναϊλ Γιουνούσοφ, «Σοσιαλιστική Επανάσταση και Μουσουλμανική Ανατολή»)
    Μαρκ Βασίλιεφ
    Ναϊλ Γιουνούσοφ

    Το όνομα του Μιρσαϊντ Χαϊνταργκάλιεβιτς Σουλτάν Γκαλίεφ – επικεφαλής του κεντρικού γραφείου των κομμουνιστικών οργανώσεων της Ανατολής το 1918 έως 1921, του Κεντρικού Μουσουλμανικού Επιτροπάτου ΝΑΡΚΟΜΝΑΤΣ της ΡΣΟΣΔ, προέδρου της κεντρικής Μουσουλμανικής Στρατιωτικής Επιτροπής που υπάγεται στο Λαϊκό Επιτροπάτο της ΡΣΟΣΔ, για μεγάλο διάστημα ήταν περισσότερο γνωστό στη Δύση, απ’ ότι στην ΕΣΣΔ και τη Ρωσία. Οι απόψεις του ανθρώπου αυτού, που οι δυτικοί ιστορικοί τον ονόμαζαν «μουσουλμάνο Τρότσκι», έγιναν προσιτές στον ντόπιο αναγνώστη μόνο στις αρχές του ’90, όταν εκδόθηκαν στη Μόσχα τα υλικά της συνδιάσκεψης της ΚΕ του ΡΚΚ (μπ) που εξέταζε την υπόθεση του Σουλτάν – Γκαλίεφ το 1923.
    Όπως γράφει ο γνωστός ρώσος ιστορικός Ρ. Γκ. Λάντα: «Αυτά τα ντοκουμέντα μέχρι το 1992 ήταν διαβαθμισμένα ως “άκρως απόρρητα”, καθώς αποκάλυπταν ένα εντελώς καινούργιο στάδιο της εθνικής πολιτικής στην ΕΣΣΔ που συνδέεται με την απεμπόληση πολλών αρχών – θέσεων της τακτικής των μπολσεβίκων την περίοδο από 1917 έως 1922. Ακριβώς κατά την αλλαγή του ενός σταδίου της πολιτικής από το άλλο προκλήθηκε και η τραγική στροφή στην μοίρα του Σουλτάν – Γκαλίεφ. Δηλαδή η διαγραφή του από το κόμμα, η σύλληψη και η εκτέλεσή του το 1940.
    Όσον αφορά αυτό πρέπει να υπογραμμίσουμε, ότι οι επιτυχίες των μπολσεβίκων κατά τη διάρκεια του εμφυλίου οφείλονται κατά πολύ στην μεγάλη ευλυγισία της πολιτικής του ΡΚΚ(μπ) προς τον πληθυσμό των «μουσουλμανικών» περιοχών της Ρωσίας, οι οποίες υποστήριξαν τελικά τη Σοβιετική εξουσία στην αγώνα εναντίον των λευκών. Αυτήν την πολιτική μπορούσαν να την εξασφαλίσουν μόνο άνθρωποι σαν τον Σουλτάν – Γκαλίεφ. Από τη μια διεθνιστές και από την άλλη γνώστες του πολιτισμού και της ιδιοτυπίας των λαών τους. Το κάλεσμα προς όλους τους εργαζόμενους μουσουλμάνους της Ρωσίας και της Ανατολής του Σουλτάν – Γκαλίεφ περιελάμβανε τα εξής: «Εσείς οι ίδιοι πρέπει να είστε νοικοκυραίοι στην ίδια σας τη χώρα! Εσείς πρέπει να κτίσετε τη ζωή σας με τρόπο που να ταιριάζει σε σας! Έχετε αυτό το δικαίωμα, καθώς η τύχη σας βρίσκεται στα ίδια σας τα χέρια!» («Βοπρόσι ιστόριι» – 1999 – Νο 8).
    Σύμφωνα με αυτά, επιστράφηκαν στους μουσουλμάνους της Πετρούπολης και του Ποβόλζι τα κλεμμένα από τη βασιλική κυβέρνηση ιερά κειμήλια των μουσουλμάνων. Η δημοσίευση από τη Σοβιετική Κυβέρνηση των μυστικών συμφωνιών της Ρωσικής Αυτοκρατορίας που αφορούσαν τα συμφέροντα της Τουρκίας, ανέβασαν πολύ το γόητρο της νέας Ρωσίας στα μάτια των μουσουλμάνων. Τον Ιούνιο του 1918 ο Σοβιετικός Λαϊκός Επίτροπος δημιούργησε ειδικό Λαϊκό Επιτροπάτο τόσο στα ρωσικά κυβερνεία, όσο και στη Μέση Ασία. Με την υποστήριξη των μπολσεβίκων διεξήχθησαν μουσουλμανικά συνέδρια, στα οποία οι επαναστάτες άθεοι κάθονταν δίπλα στους μουλάδες και μαζί με αυτούς διακήρυτταν το σύνθημα: «πίστη, ελευθερία και εθνική ανεξαρτησία». Ως αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ένα τμήμα του μουσουλμανικού κλήρου να προωθήσει το εξής σύνθημα: «Για τη Σοβιετική Εξουσία, για σαριάτ!». Το 1922 στη Μέση Ασία οι μπολσεβίκοι επανέφεραν τα καταργημένα στο παρελθόν θρησκευτικά δικαστήρια στα τζαμιά και έδωσαν πίσω την περιουσία που τους είχαν πάρει. Το Δεκέμβριο του 1923 έγινε συνδιάσκεψη των μουλάδων με σύνθημα: «Η Σοβιετική Εξουσία δεν έρχεται σε αντίθεση με το Ισλάμ».

    Η συντηρητική αντίδραση.
    Οι πεποιθήσεις του Σουλτάν – Γκαλίεφ αργά ή γρήγορα θα έρχονταν σε αντιπαράθεση με τη γραμμή του Στάλιν λόγω της αυταρχικής συγκεντροποίησης στις αποφάσεις όλων των ζητημάτων και κυρίως του εθνικού.
    Ο Σουλτάν – Γκαλίεφ ήταν ένας από τους πρώτους, οι οποίοι έκαναν δριμεία κριτική εναντίον του σταλινικού σχεδίου «αυτονόμησης», κατά την περίοδο προετοιμασίας της Ενωσιακής συμφωνίας το 1922, μιλούσε για λάθη στις μορφές ένωσης των δημοκρατιών σε ενιαία Ένωση,όπως πρότεινε ο Στάλιν και ιδιαίτερα για τη μη σωστή αρχή διαχωρισμού «των σοβιετικών δημοκρατιών σε εθνικότητες, οι οποίες έχουν δικαίωμα να συμπεριληφθούν στην ΚΕΕ (Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή) της Ένωσης και σε εθνικότητες που δεν έχουν αυτό το δικαίωμα». Την ίδια περίπου περίοδο έκανε οξεία κριτική εναντίον του σταλινικού σχεδίου «αυτονόμησης» και ο Λένιν παρατηρώντας ότι «κατά τα φαινόμενα, όλο αυτό το «σχέδιο αυτονόμησης» ήταν εντελώς λαθεμένο και καθόλου επίκαιρο».
    Όμως ο Στάλιν μιας και δεν μπορούσε να τα βάλει ανοικτά με τον Λένιν, μέσω του Σουλτάν – Γκαλίεφ αποφάσισε να συνετίσει και να φοβίσει όλους τους δυνατούς αντιπάλους. Στις 4 Μάη 1923 η κομματική επιτροπή του ΡΚΚ (μπ) διέγραψε τον Σουλτάν – Γκαλίεφ από το κόμμα, του αφαίρεσε όλα τα πόστα και παρέδωσε την υπόθεσή του στην ΓΚΕΠΕΟΥ. Όμως τόσο οι ομοϊδεάτες του Σουλτάν – Γκαλίεφ, όσο και ο ίδιος δραστηριοποιούνταν ενεργά έως το 1929.
    Η κατηγορία στηρίζονταν στα συνωμοτικά γράμματα του Σουλτάν – Γκαλίεφ προς τους ομοϊδεάτες του στην Ταταρία, στην Μπασκίρια, στην Κριμαία που έπιασαν, με τα οποία προέτρεπε να υπερασπίζουν τις θέσεις τους στις κομματικές συνελεύσεις. Όπως έγραφε ο Τρότσκι αργότερα, ο Στάλιν με την υπόθεση του Σουλτάν – Γκαλίεφ «έγλειψε αίμα» για πρώτη φορά.

    Ο Σουλτάν Γκαλίεφ και η αριστερή αντιπολίτευση
    Ο Σουλτάν – Γκαλίεφ συνελήφθη εκ νέου το 1929 και μετά από πολλές ανακρίσεις έδωσε αναλυτικό χαρακτηρισμό των απόψεών του και της δραστηριότητάς του στο τέλος της δεκαετίας του 20.
    «Εγώ προσωπικά συμπαθώ την αντιπολίτευση. Το γεγονός αυτό δεν θέλω να το κρύψω από εσάς, ανεξάρτητα από το γεγονός, ότι η αντιπολίτευση σήμερα θεωρείται από εσάς αντεπαναστατική οργάνωση και έχει απομονωθεί. Συμπαθώ γενικά την αντιπολίτευση. Κατ’ αρχάς την εργατική και στη συνέχεια την τροτσκιστική.
    Ο σεβασμός μου προς μεμονωμένους καθοδηγητές της αντιπολίτευσης δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός ότι το ίδιο το κόμμα είχε δημιουργήσει μια αίγλη γύρω από τα ονόματα αυτών των καθοδηγητών. Εξηγείται και από το γεγονός, ότι είχα πολλές φορές επαφή με πολλούς από αυτούς κατά τη διάρκεια της επαναστατικής δουλειάς. Έτσι, ο Τρότσκι για παράδειγμα ήταν ο άμεσος καθοδηγητής μου στη στρατιωτική δουλειά από το Σεπτέμβριο του 1918 έως το τέλος του 1920. Άμεσος καθοδηγητής μου μετά την ίδρυση του τμήματος της Ανατολής ήταν ο Μπελομπορόντοφ, ο Σμίλγκα και ο Ρακόφσκι. Εκτός αυτού, οι θέσεις του Τρότσκι και του Ρακόφσκι στο εθνικό ζήτημα κατά τη διάρκεια του 12ου κομματικού συνεδρίου ταίριαζαν περισσότερο με τις απόψεις και τις πεποιθήσεις μου. Όπως είχα μάθει εκείνη την περίοδο η πλειοψηφία των γεωργιανών “αποκλινόντων” με τους οποίους είχα την ίδια θέση στο εθνικό ζήτημα το 1922, κατά τη διάρκεια του 12ου συνεδρίου υποστήριζαν την αντιπολίτευση.
    Το σύνθημα του Τρότσκι για την “αναγέννηση του κόμματος”, κατά τη γνώμη μου συμφωνούσε με τη θέση για ”υποχώρηση της επανάστασης στις θέσεις του ρώσικου εθνικισμού”. Τα συνθήματα του Κάμενεφ και του Ζινόβιεφ το 1926 για τον “εθνικό περιορισμό της ρώσικης επανάστασης” και για “υποχώρηση της επανάστασης στις θέσεις του κρατικού καπιταλισμού με πρόσχημα την οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια μόνο χώρα” σήμαιναν σχεδόν ένα και το αυτό, ότι έλεγα στην κατάθεσή μου στη Γκε Πε ου, όταν “επέκρινα” το κόμμα πως “αντί για την οργάνωση της διεθνούς επανάστασης ασχολούταν με την οικοδόμηση του ρώσικου κρατικού μηχανισμού”».

    Ο κομμουνιστής στην ανάκριση

    Ο Σουλτάν – Γκαλίεφ αρνήθηκε όλες τις κατηγορίες περί αστικού εθνικισμού και προσπαθειών ίδρυσης νέου κόμματος. Στην κατάθεσή του στις 29.02.1929 παρέθεσε την εκτίμησή του ως προς την δραστηριότητα στο ΠΚΚ(μπ) της κυβερνητικής φράξιας κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών.

    «1. Δεν διεξάγεται αρκετά ξεκάθαρη και επαναστατική πολιτική σε σχέση με την ιμπεριαλιστική αστική τάξη της Δύσης. Έτσι εκτιμήσαμε την άρνησή σας για διεξαγωγή επαναστατικής προπαγάνδας στην Ινδία και γενικά στην Ανατολή κατά την περίοδο της πρόσκλησής σας στη συνδιάσκεψη της Γένοβας και όταν οι συζητήσεις σας με τα κράτη της Δύσης έπαιρναν το χαρακτήρα παζαρέματος στα εθνικο-απελευθερωτικά κινήματα.

    2. Εσείς παίζατε “από τα πάνω” με μεμονωμένες ομάδες της Διεθνούς του Άμστερνταμ, εν μέρει και με τον τρεϊντγιουνισμό.

    3. Η γραμμή στο αγροτικό ζήτημα στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ δεν αντιστοιχούσε στα συμφέροντα των εθνικών περιοχών, καθώς δώσατε έμφαση στην υποστήριξη του “ισχυρού νοικοκύρη” και σημαίνει ότι υπήρχε κίνδυνος αγροτικής αποικιοποίησης από τους ρώσους μετανάστες ορισμένων εθνικών περιοχών, ενισχύοντας ταυτόχρονα μ’ αυτό τα ήδη υπάρχοντα νοικοκυριά των κουλάκων (ρωσικά στην πλειοψηφία τους).

    4. Εσείς κάτω από την πίεση της ανάπτυξης του μεγαλορώσικου εθνικισμού, ως αποτέλεσμα της ενίσχυσης του “ιδιωτικού τομέα της λαϊκής οικονομίας”, παραμορφώσατε το πρόγραμμα του κομμουνιστικού κόμματος στο εθνικό ζήτημα. Να γεγονότα:

    Α. η μη εκτέλεση σε μια σειρά μεγάλες περιοχές, τέτοιες όπως η Ταταρία, η Μπασκίρια, το Καζαχστάν και μερικές άλλες των αποφάσεων του 10ου και του 12ου συνεδρίου του κόμματος για το ζήτημα της εκβιομηχάνισης των εθνικών περιοχών και τη δημιουργία στελεχών του εθνικού προλεταριάτου

    Β. αργός ρυθμός “ριζώματος” του κομματικού μηχανισμού, του σοβιετικού και των επαγγελματικών οργανώσεων σ’ αυτές τις περιοχές, αδύναμη προσέλκυση στο κόμμα ντόπιων εργαζομένων.

    Γ. ανισόμετρη διανομή κεφαλαίων χρηματοδότησης της λαϊκής παιδείας, της υγείας στην πλειοψηφία των εθνικών περιοχών,

    Δ. μονόπλευρος αγώνας εναντίον του εθνικισμού στις εθνικές περιοχές, καθώς η κατεύθυνση του αγώνα εναντίον της εθνικιστικής απόκλισης κατευθύνθηκε προς μια πλευρά, προς την πλευρά του αυτόχθονου πληθυσμού και με σχεδόν πλήρη έλλειψη, ενώ αυτό δεν συνέβαινε καθόλου με τους ρώσους κατοίκους. Είναι περίεργο και ακατανόητο να δικάζονται και διώκονται από το κόμμα με τις κατηγορίες για εθνικισμό μόνο οι αυτόχθονες κομμουνιστές, όταν κατά τη διάρκεια όλης της περιόδου της επανάστασης δεν υπήρξε ούτε μια περίπτωση δίωξης από το κόμμα, είτε δίκης ρώσου ή οποιουδήποτε “ευρωπαίου” κομμουνιστή με την κατηγορία του εθνικιστή ή με μεγαλοϊδεάτικες τάσεις. Τουλάχιστον εμείς δεν είδαμε κάτι τέτοιο.

    Ε. φθορά λόγω της εισδοχής αυτοχθόνων ατόμων στις κομματικές οργανώσεις των εθνικών περιοχών με ξένα για την επανάσταση στοιχεία, με τους γιους των μουλάδων, της εθνικής αστικής τάξης. Μεταξύ αυτών θα βρείτε και άτομα που κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου πήραν μέρος στον τυφεκισμό των εθνικών κομμουνιστών, οι οποίοι κομμουνιστές ήταν εντεταλμένοι από τον ίδιο τον Ιλίτς (έχω υπόψη μου την τιμωρία του τατάρου κομμουνιστή Μ. Βαχίτοφ, που πραγματοποιήθηκε από την αστική τάξη της Ταταρίας το 1918 μετά την κατάληψη της πόλης Καζάν από τους τσεχοσλοβάκους). Μόνο λόγω αυτής της φθοράς με τη διείσδυση μπορούμε να εξηγήσουμε γιατί για παράδειγμα, ο τατάρος μενσεβίκος Σεϊφούλ – Μουλιουκόφ, ο οποίος κάνοντας δραστήριο αγώνα τις πρώτες ημέρες της επανάστασης, ήδη το 1925 βρέθηκε στους “παλιούς μπολσεβίκους” και στους “ηγέτες του τατάρικου προλεταριάτου”.

    Αυτοί λοιπόν είναι οι παράγοντες στη βάση των οποίων οικοδομήσαμε τα συμπεράσματά μας, όσον αφορά το βαθμό της επαναστατικότητας του ΠΚΚ (μπ) και της Διεθνούς. Το βασικό μας συμπέρασμα, ότι κάτω από την επίδραση των αποτυχιών στη Δύση κάνατε υποτροπή που είχε την κληρονομιά της στην 2η Διεθνή των μενσεβίκικων προλήψεων σε σχέση με το εθνικό ζήτημα. Στηριζόμενοι σ’ αυτό το συμπέρασμα βρίσκαμε ότι η Διεθνής και το ΠΚΚ (μπ) δεν είναι αρκετά επαναστατικές οργανώσεις και τις θεωρούσαμε ως οργανώσεις μεταβατικές από το μενσεβικισμό σε αληθινά επαναστατικό μπολσεβικισμό».
    …………………………………….
    …………………………………….

  32. ……………………………………
    ……………………………………
    Σοσιαλιστική επανάσταση και Μουσουλμανική Ανατολή
    Η αφύπνιση της Ανατολής
    Από ποιους δρόμους θα περάσει η επανάσταση στην Ανατολή; Οι σοσιαλιστές του προηγούμενου αιώνα απαντούσαν μονοσήμαντα: η επαναστατημένη Ανατολή θα ακολουθήσει κατά βήμα τους επαναστάτες της Δύσης, οι οποίοι θα τους βοηθήσουν να ξεπεράσουν την καθυστέρηση. Όμως η πραγματική πορεία της ιστορίας αποδείχθηκε πιο σύνθετη και με διαφορετικές εκδοχές εξέλιξης απ’ ό,τι τα θεωρητικά σχήματα. Στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν οι ευρωπαϊκές χώρες έμπαιναν σε πολεμικές περιπέτειες, ενώ η σοσιαλδημοκρατία βρισκόταν σε βαθιά κρίση, σύμφωνα με τον Λένιν, στην Ασία «εκατοντάδες εκατομμύρια ξεχασμένου αγριεμένου πληθυσμού της μεσαιωνικής στασιμότητας, ξύπνησαν με στόχο τη νέα ζωή, στον αγώνα για τα στοιχειώδη δικαιώματα του ανθρώπου, για τη δημοκρατία».
    Το 1908 η Ιρανική Επανάσταση αποτίναξε το ζυγό της διοικούσας δυναστείας και ίδρυσε τη συνταγματική μοναρχία. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, ότι παράλληλα με την ολιγάριθμη διανόηση δυτικού τύπου μεταξύ των σταθερών, μαχητικών αγωνιστών του συντάγματος δεν ήταν λίγοι οι εκπρόσωποι του ανώτατου κλήρου των μουσουλμάνων. Αυτοί θεωρούσαν, ότι η απεριόριστη εξουσία του σάχη, του ηγέτη επί της γης βρισκόταν σε αντιπαράθεση με τις αρχές της συγκρότησης του κράτους που αναφέρει το κοράνι.
    Στην Ολλανδική Ινδία (Ινδονησία) το μαζικό δημοκρατικό κίνημα προέβαλε συνθήματα του Ισλάμ και της εθνικής ανεξαρτησίας. Το τελευταίο αυτό γεγονός τέθηκε ως βάση στο άρθρο του Λένιν «Η αφύπνιση της Ασίας». Το 1911 έπεσε η δυναστεία των κυβερνητών της Μαντζουρίας στην Κίνα. Στη χώρα άρχισαν με ταχείς ρυθμούς να σχηματίζονται κόμματα της εθνικής αστικής τάξης και στην Ασία για πρώτη φορά σχηματίστηκε βουλή ευρωπαϊκού τύπου. Η διάλυση της βουλής από μιλιταριστικές δυνάμεις καθάρισε το δρόμο στη νέα δυναστεία, εξασφαλίζοντας οικονομική βοήθεια από το κονσόρτσιουμ των τραπεζών της Αγγλίας, Γαλλίας, Γερμανίας και της Ρωσίας, και έδωσε στον Λένιν την αφορμή να γράψει το άρθρο «Η καθυστερημένη Ευρώπη και η προοδευτική Ασία»: «Είναι δύσκολο να φέρει κανείς ενδεικτικότερο παράδειγμα σήψης όλης της ευρωπαϊκής αστικής τάξης, όπως η υποστήριξη της οικονομικής ολιγαρχίας και των απατεώνων για ιδιοτελείς σκοπούς προς την Ασία», έγραψε ο συγγραφέας.
    Στο συνέδριο της Διεθνούς το 1920 συζητήθηκαν έντονα το εθνικό και το αποικιακό ζήτημα, η στρατηγική και η τακτική του επαναστατικού κινήματος στις χώρες με κυρίαρχο το προκαπιταλιστικό σύστημα. Ο αντιπρόσωπος του συνεδρίου Χ. Σνέφλιντ, μιλώντας με το ψευδώνυμο Μάρνι, στην ομιλία του υπογράμμιζε τα εξής: «Xθές άκουσα από ένα σύνεδρο, ότι οι μαζικές εξεγέρσεις στην Ινδία μπορούν να φέρουν μόνο δυστυχία και σφαγές, καθώς οι μάζες ακόμη δεν ωρίμασαν. Εγώ υποστηρίζω, ότι μόνο μέσω των μαζικών εξεγέρσεων μπορούμε πραγματικά να οργανώσουμε στασιαστικό κίνημα και να αντιπαραθέσουμε στον καπιταλισμό πραγματική δύναμη». Το μαζικό κίνημα που εμφανίστηκε στη νήσο Ιάβα, σύμφωνα με τα λόγια του Σνέφιλντ ήδη το 1912 ένωσε στις γραμμές του εργάτες και αγρότες. «Αυτή η οργάνωση, παρά τη θρησκευτική της ονομασία –Σαρρεκάτ Ισλάμ – πήρε μαζικό χαρακτήρα, παρατήρησε ο εισηγητής. Εάν προσέξουμε ότι στο πρόγραμμα του κινήματος συμπεριλαμβάνεται και ο αγώνας εναντίον του εγκληματικού καπιταλισμού, ότι ο αγώνας δεν γίνεται μόνο εναντίον της κυβέρνησης, αλλά και εναντίον των ευγενών, τότε το σοσιαλιστικό επαναστατικό κίνημα πρέπει να αποκτήσει στενές σχέσεις με αυτή τη μαζική οργάνωση… Εμείς διαπιστώσαμε στην Ιάβα, ότι η αστική τάξη δεν είχε καμιά επιτυχία στο να προσελκύσει το ενδιαφέρον των μαζών στα εθνικά ζητήματα, όμως όταν απευθυνθήκαμε στους προλετάριους των πόλεων και των περιοχών της βιομηχανίας της ζάχαρης και μιλήσαμε μαζί τους για τα χαμηλά ημερομίσθια, για τους αριθμούς θνησιμότητας, για τους υψηλούς φόρους κ.λ.π. κατορθώσαμε να αποκτήσουμε την εμπιστοσύνη τους προς το επαναστατικό στασιαστικό κίνημα».
    Ο Σνέφλιτ κάνει την εξής πρόταση: «καθώς η Μόσχα και η Πετρούπολη, αποτελούν τη Μέκκα για την Ανατολή και καθώς τα αστικά κράτη θα προσπαθήσουν να εμποδίσουν τους κομμουνιστές να φθάσουν στη Μόσχα και στην Πετρούπολη, τότε εμείς εδώ στη Ρωσία πρέπει να δώσουμε τη δυνατότητα στους επαναστάτες της Ανατολής να αποκτήσουν θεωρητική μόρφωση, ώστε η Ανατολή να γίνει ενεργό μέλος της 3ης Διεθνούς».
    Στο μανιφέστο του Β΄ συνεδρίου της Kομμουνιστικής Διεθνούς αναφερόταν: «Στο αποικιακό κίνημα των λαών το κοινωνικό στοιχείο συνδυάζεται με διάφορες μορφές με το εθνικό, όμως και οι δυο κατευθύνσεις είναι εναντίον του ιμπεριαλισμού…Η πολλά υποσχόμενη προσέγγιση των μουσουλμανικών και των μη μουσουλμανικών λαών, οι οποίοι είναι αλυσοδεμένοι με κοινές αλυσίδες από τη βρετανική και γενικά τη ξένη κυριαρχία, η εσωτερική κάθαρση αυτού του κινήματος, μετατρέπουν τον αναπτυσσόμενο στρατό του αποικιακού κινήματος σε μεγάλη ιστορική δύναμη, σε ισχυρή εφεδρεία του παγκόσμιου προλεταριάτου.
    Στο σοσιαλιστή, ο οποίος υποστηρίζει άμεσα ή έμμεσα την προνομιακή θέση κάποιων εθνών εις βάρος άλλων, ο οποίος αποδέχεται την αποικιακή δουλεία, ο οποίος διακρίνει ανθρώπους βάσει των διαφορών της ράτσας και του χρώματος του δέρματός τους…, σ’ αυτό το σοσιαλιστή αν δεν είναι άξιος να δεχτεί μια σφαίρα, τότε του αξίζει η καταισχύνη και όχι βέβαια η εντολή και η εμπιστοσύνη του προλεταριάτου».

    Η Σοβιετική Ανατολή.
    Η λήψη της απόφασης του συγκεκριμένου Μανιφέστου στο συνέδριο που έγινε στη Μόσχα με θέμα τα αποικιακά και τα εθνικά ζητήματα δεν στηρίχθηκε μόνο στην πείρα των κομμουνιστών του εξωτερικού. Το 1918 ακόμη στην πόλη Καζάν στην Πανρωσική συνδιάσκεψη των κομμουνιστών μουσουλμάνων, ιδρύθηκε το Πανρωσικό Μουσουλμανικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που αργότερα μετασχηματίσθηκε σε μουσουλμανικές οργανώσεις του ΠΚΚ (μπ). Επικεφαλής του κόμματος ήταν ο Σουλτάν Γκαλίεφ, ο οποίος το εκπροσωπούσε ως «όργανο όλων των επαναστατημένων μουσουλμάνων που αποδέχονται λίγο – πολύ το πρόγραμμα του ΡΚΚ (μπ)». Ο Σουλτάν Γκαλίεφ σχεδίασε επίσης την ίδρυση του μουσουλμανικού κόκκινου στρατού, ο οποίος θα έπρεπε να αποτελεί μέχρι το μισό όλων των ενόπλων δυνάμεων των μπολσεβίκων. Σύμφωνα με τις αναμνήσεις του πρώην αρχηγού της αυτόνομης Μπασκιρίας Ζακι Βαλίντοβα, ο οποίος έφυγε από την ΕΣΣΔ το 1923, η άποψη αυτή των ενόπλων δυνάμεων έβρισκε υποστήριξη από τον Λαϊκό Επίτροπο των Ενόπλων Δυνάμεων Λ. Τρότσκι. Ως θέμα αρχής ο Σουλτάν Γκαλίεφ έθετε την απαρέγκλιτη πραγματοποίηση του καλέσματος «πρόσκληση προς όλους τους εργαζόμενους της Ρωσίας και της Ανατολής». Απαιτούσε από τους συντρόφους του τού ΠΚΚ (μπ) να δώσουν προσοχή στο γεγονός, ότι το «Ισλάμ ως θρησκεία στα μάτια των μουσουλμάνων της Ρωσίας έχει το χαρακτήρα της καταπιεσμένης θρησκείας, ότι σ’ αυτή τη νέα, γι’ αυτό πιο σταθερή και ισχυρή στην επίδρασή της, θρησκεία υπάρχουν πολλοί νόμοι, οι οποίοι στην ουσία τους έχουν πολύ θετικό χαρακτήρα, συμπεριλαμβανομένης της άρνησης της ατομικής ιδιοκτησίας στο νερό, στη γη και δάση».
    Ο Σουλτάν Γκαλίεφ, πέφτοντας ένα από τα πρώτα θύματα των σταλινικών διώξεων το 1929, βρισκόμενος στη φυλακή εξέθεσε τις απόψεις του για το εθνικό ζήτημα, συν τοις άλλοις και για το πρόβλημα της συνένωσης των τουρανικών λαών που μιλούν συγγενείς γλώσσες, κατά τον εξής τρόπο:
    «Η ιστορική αναγκαιότητα των τουρανικών λαών της ΕΣΣΔ και των γειτονικών με αυτούς χωρών (Κινέζικη Τουρκμενία, τουρανικές περιοχές του Αφγανιστάν και της Περσίας) να αποτελέσουν ενιαίο κρατικό οργανισμό, προκαλείται από τη διάλυση του πατριαρχικού φεουδαρχικού συστήματος και την ανάπτυξη του καπιταλισμού. Η σοσιαλιστική επανάσταση στη Ρωσία απλώς ενίσχυσε, εμβάθυνε, διεύρυνε αυτή τη διαδικασία… η αναπτυσσόμενη αστική τάξη προσπαθεί να χρησιμοποιήσει αυτή τη διαδικασία προς δικό της όφελος και προωθεί συνθήματα “απελευθέρωσης των τουρανικών λαών της ΕΣΣΔ από τη Σοβιετική εξουσία”. Να που βρίσκεται η ουσία του κινήματος του παντουρκισμού. Εγώ σκεφτόμουν, ότι η αναπτυσσόμενη διαδικασία συνένωσης των τουρκικών λαών της ΕΣΣΔ και των γειτονικών με αυτούς χωρών μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση των οικονομικών και στρατηγικών θέσεων της ΕΣΣΔ στη Μέση Ανατολή… Εγώ θεωρούσα», έγραφε παρακάτω ο Σουλτάν Γκαλίεφ, «ότι στη δυνατή και αναμενόμενη επίθεση της αντίδρασης εκ μέρους της Κίνας και της Ινδίας πρέπει να αντιπαρατεθεί ένα δυνατό και σταθερό κράτος – ομοσπονδία των τουρανικών σοβιετικών δημοκρατιών που άμεσα μπορεί να συμπεριληφθεί στην ένωση επί ίσοις όροις με την Ουκρανία».
    Σε περίπτωση ήττας της επανάστασης στη Ρωσία που ο Σουλτάν Γκαλίεφ θεωρούσε πιθανή σε συνθήκες σταθεροποίησης του καπιταλισμού, επίθεσης της αντίδρασης του εσωτερικού και του εξωτερικού στη Ρωσία, θα έπρεπε να γίνει το εξής: «…ένα τμήμα των τουρανών κομμουνιστών πρέπει να περάσει στην παράνομη δράση στα μετόπισθεν με το ΡΚΚ, ένα άλλο μέρος πρέπει να μπει στο νόμιμο Τουρανικό σοσιαλιστικό κόμμα και να αγωνιστεί κάτω από εθνικά συνθήματα αυτονόμησης του Τουρανικού κράτους, καθώς σε περίπτωση ήττας της επανάστασης η διεθνής αστική τάξη μπορεί για στρατηγικούς σκοπούς να προωθήσει το σύνθημα «διατήρηση της ενότητας της περιοχής της Ρωσίας», ενώ η εθνική αστική τάξη να έλθει σε συμφωνία με τη ρωσική μπουρζουαζία και να περιορίσει την όρεξη στα εθνικά όρια της αστικής «αυτονομίας».
    «Στην περίπτωση που το κοινό κομμουνιστικό κόμμα και μαζί μ’ αυτό και η Σοβιετική εξουσία τραβούσαν το δρόμο της αναγέννησης, τότε η ομάδα των εθνικών – κομμουνιστών – αντιπολιτευόμενων», σύμφωνα με τη γνώμη του Σουλτάν Γκαλίεφ «πρέπει να μπει στην παρανομία μαζί με την Αριστερή Αντιπολίτευση, ενώ η οργάνωση της μαζικής ένοπλης εξέγερσης και η χρησιμοποίηση του συνθήματος της ανεξάρτητης Τουρανικής Δημοκρατίας ήδη ως συνθήματος ολοκληρωτικής απόσχισης από τη Ρωσία, πρέπει να κατευθύνονται εναντίον της αναγεννημένης και εισερχόμενης στο δρόμο της αστικής παλινόρθωσης της εξουσίας, όπως και να αυτοαποκαλείται».

    Ο ΙΣΛΑΜΙΚΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ
    Αυτή είναι η ιστορία. Οι σύγχρονοι σοσιαλιστές στην Ευρώπη και στην Αμερική πρέπει να συνειδητοποιήσουν πραγματικά, ότι η Ανατολή δεν πρέπει γενικά να θεωρείται καθυστερημένη, όπως 70 χρόνια πριν. Όπως υπογράμμισε ο γνωστός ρώσος ειδικός επί αραβικών θεμάτων Α. Α. Ιγκνατιένκο, ο ισλαμικός κόσμος προσπαθεί να γίνει συσπειρωμένο υποκείμενο της διεθνούς πολιτικής. Εκτός αυτού, οι ισλαμικές διεθνείς οργανώσεις έχουν σαφή τάση να καταστούν σύστημα που να αντικαθιστούν με αρμοδιότητες αλληλοεπικαλυπτόμενες αυτές των διεθνών οργανισμών παγκοσμίου κλίμακας. Υπάρχει η Ισλαμική Τράπεζα Ανάπτυξης, ανάλογη με τη ΔΤΑ, Ισλαμική Οργάνωση για την εκπαίδευση, την επιστήμη και τον πολιτισμό, ανάλογη της Ουνέσκο. Υπάρχουν ακόμη και σχέδια για ίδρυση «Ισλαμικής οκτάδας» με συμμετέχοντες την Τουρκία, το Ιράν, το Πακιστάν, την Αίγυπτο, το Μπαγκλαντές, τη Μαλαισία, την Ινδονησία και τη Νιγηρία ως αντίβαρο στους G 7.
    Εκτός αυτού, τα αποτελέσματα της αλληλεπίδρασης της Δύσης και της Μουσουλμανικής Ανατολής στο τέλος του 20ου αιώνα είναι τόσο αντιφατικά, όσο και 100 χρόνια πριν. Εμπεριέχοντας μέσα του τα καθυστερημένα συστήματα και τον ασιατικό δεσποτισμό σε ενιαίο σύστημα, ο αποικισμός έπρεπε να κάνει υποχωρήσεις προς την ανατολική αντίδραση συγκαλυμμένες εξωτερικά, κάτι που σημειώθηκε από το Λένιν ήδη από το 1913. Ταυτόχρονα, η βίαιη συμμετοχή στο αποικιακό και το καπιταλιστικό σύστημα γέννησε στις χώρες της Ανατολής διαδικασίες και δυνάμεις αντικαπιταλιστικής αντιπαράθεσης, όπου η αντιδυτική και η αντιαστική αρχή παίρνει τόσο προοδευτικές, όσο και αντιδραστικές μορφές.
    Μετά το χτύπημα στη Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001 πέρασε κάποιο διάστημα που έδωσε τη δυνατότητα να σκεφτούμε και να ενισχύσουμε τις σκέψεις μας με γεγονότα. Η οργάνωση «Αλ – Κάιντα και οι Αφγανοί Tαλιμπάν (εάν στ’ αλήθεια είναι υπεύθυνοι για το τρομοκρατικό χτύπημα) παρά την ισλαμική τους ορθοδοξία και την αδιαλλαξία, είναι βεβαρυμένοι από το «προπατορικό αμάρτημα», τα χρήματα της C . I . A ., των ειδικών υπηρεσιών του Πακιστάν και της Σαουδικής Αραβίας που βρίσκονταν στις ρίζες αυτών των οργανώσεων στο Αφγανιστάν το 1979, σύμφωνα με τη μυστική οδηγία του τότε προέδρου των ΗΠΑ Τζ. Κάρτερ. Σύμφωνα με αυτές τις συνθήκες σημαντικό σημείο στην ιδεολογική προετοιμασία των «ισλαμιστών αγωνιστών εναντίον του κομμουνισμού» ήταν ιδέες, οι οποίες ανάγονται εν μέρει στη διδασκαλία των ουαχαβιτών του 18ου αιώνα, οι οποίοι ερμήνευαν την Τζιχάντ, αποκλειστικά ως ένοπλο αγώνα και οι ιδέες τακφίρα, δηλαδή η ανακήρυξη ως απίστων ενός μέρους των μουσουλμάνων, οι οποίοι με τα όπλα στα χέρια υπεράσπιζαν το καθεστώς της Λαοκρατικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν (αυτοί σύμφωνα με τις πιο επιεικείς εκτιμήσεις δεν ήταν λιγότεροι από 150.000 άνθρωποι). Η έξοδος των σοβιετικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν έκανε την ύπαρξη του ισλαμικού εκστρατευτικού σώματος περιττή και πολλές μουσουλμανικές χώρες δεν επιθυμούσαν διακαώς να δεχθούν για πολύ ως επισκέπτες αυτό το εκρηκτικό υλικό και κατ’ αυτόν τον τρόπο έπεσαν σε τακφίρ. Μια σειρά τρομοκρατικών πράξεων που συνέβησαν σε διάφορες χώρες κατά τη διάρκεια της περασμένης δεκαετίας ήταν θα λέγαμε τα προεόρτια της τραγωδίας της Νέας Υόρκης.
    Τα παραδείγματα κάλυψης των βρώμικων υποθέσεων μπορούν να συνεχιστούν. Δεν είναι μυστικό, ότι ο μουσουλμανικός εξτρεμισμός των αλβανικών ομάδων υποστηρίζεται τεχνητά και κατευθύνεται προς τις γειτονικές με την Αλβανία χώρες μετά τη λαϊκή αντικαπιταλιστική εξέγερση του 1997 που περιλαμβάνει όλο το νότο της χώρας, ενώ πίσω από τις πλάτες των διοικητών μαχητών της Ιτσκέριας βρίσκονται οι εκπρόσωποι της πετρελαϊκής κοινοπραξίας Γκόλντσμιτ.
    Σε σχέση με αυτά είναι επίκαιρο να θυμηθούμε τα χαιρέκακα λεγόμενα ενός ρώσου αριστερού δημοσιογράφου, ο οποίος σκεφτόταν εάν θα αποφάσιζε ο Μπους να γίνει ανοιχτά ο νέος Τάρας – Μπούλμπα για τον Μπιν Λαντεν (εγώ σε γέννησα, εγώ θα σε σκοτώσω), αλλά και οι σκέψεις που εξέφρασε η Μπεναζίρ Μπούτο από την προσφυγιά: «Το Οσάμα Μπιν Λάντεν είναι περισσότερο τίτλος μεγάλης εμπορικής φίρμας, παρά ενός ανθρώπου, πρέπει να κοπούν οι ρίζες και όχι τα κλαδιά του δένδρου». Όμως, παρ’ όλ’ αυτά κανείς δεν σκέφθηκε τί οδηγεί στην έξαρση της οργής της ισλαμικής νεολαίας στη Μέση Ανατολή, ακόμα και εκείνους που ανατινάζουν τους εαυτούς τους… Τι ανάγκασε αυτούς τους ανθρώπους να οδηγηθούν σε αυτές τις πράξεις, γιατί η ζωή τους τους φάνηκε χειρότερη απ’ ό,τι ο θάνατος; Πάνω σ’ αυτό να τι έγραψε η ρωσική εφημερίδα «Bήμα του Ισλάμ»: «Ακόμα και αν οι τρομοκράτες είναι τρομοκράτες μουσουλμάνοι, την αιτία των πράξεών τους δεν πρέπει να την ψάξουμε στο Ισλάμ, αλλά στις κοινωνικο – οικονομικές, πολιτικές και πνευματικές συνθήκες της ύπαρξής τους».
    Δεν χωρεί αμφιβολία, ότι η Οκτωβριανή επανάσταση του 1917 έδωσε μια τεράστια ευκαιρία στους λαούς της Ανατολής να ακολουθήσουν το δρόμο της κοινωνικής προόδου. Όμως είναι εξίσου προφανές ότι αυτή η ευκαιρία δεν πραγματοποιήθηκε εξ ολοκλήρου. Η εκπόρνευση του μαρξισμού από το σταλινικό και τα μετασταλινικά καθεστώτα στην ΕΣΣΔ, η χρησιμοποίηση των λαών του τρίτου κόσμου ως ανταλλάξιμο νόμισμα στο γεωπολιτικό παιχνίδι με τη Δύση, η διάλυση της ΕΣΣΔ και η ιδεολογική «σταυροφορία εναντίον του κομμουνισμού» τη δεκαετία του ’90, δημιούργησαν στις χώρες του τρίτου κόσμου τεράστιο κενό. Το Ισλάμ (σε σημαντικό βαθμό λόγω των εξισωτικού χαρακτήρα αρχών και κελευσμάτων του κορανίου) έχει καταστεί στη συνείδηση πολλών απλών ανθρώπων η δύναμη εκείνη, η οποία προσπαθεί να υπερασπιστεί την πολιτισμική ιδιαιτερότητα και την οικονομική ανεξαρτησία των χωρών τους.
    Η ιστορία διατήρησε μαρτυρίες, όπου κατά τη διάρκεια αγώνων των μουσουλμανικών λαών εναντίον του αποικισμού έγιναν αρκετές προσπάθειες δημιουργίας «κρατικής δικαιοσύνης» στην Αλγερία το 1843-45 ή στο Ανατολικό Σουδάν στο τέλος του 19ου αιώνα, όπου ο μισθός των ανώτατων υπαλλήλων δεν ξεπερνούσε τα έσοδα του τεχνίτη της πόλης, ενώ οι πλούσιοι ήταν υποχρεωμένοι να δίνουν ένα τμήμα των εσόδων στους φτωχούς. Η διάρκεια ζωής αυτών των κρατών ήταν σύντομη, όμως η μνήμη, όπως είναι γνωστό, δεν διατηρεί απλώς το παρελθόν, αλλά έχει και την τάση να το εξιδανικεύει.

    Πηγή: Πολιτικό Καφενείο και Το Οπλοστάσιο του Μαρξισμού, 12 Δεκεμβρίου 2012.

    Διαβάστε επίσης:
    Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος Ι, Dave Crouch: «Μπολσεβίκοι και Ισλάμ»)
    Ρώσικη Επανάσταση και Ισλάμ (Μέρος ΙΙ, Έ. Χ. Καρ, «Η Οκτωβριανή Επανάσταση και η αυτοδιάθεση των μουσουλμανικών λαών της Ασίας»)

    http://www.elaliberta.gr/%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1/211-%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%AE

  33. on

    ΝΙΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ

    Η Ευρώπη και οι στρατολόγοι του «Ισλαμικού Κράτους»

    22.11.2015

    Τ​​ο πρωί της Παρασκευής 13 Νοεμβρίου ανακοινώθηκε ότι πύραυλος που εκτοξεύθηκε από μη επανδρωμένο αεροσκάφος των ΗΠΑ είχε σκοτώσει στη Συρία τον διαβόητο δήμιο του αυτοαποκαλούμενου «Ισλαμικού Κράτους», τον Βρετανό πολίτη γνωστό ως Τζιχάντι Τζον, ο οποίος αρεσκόταν να αποκεφαλίζει δεμένους ομήρους με μαχαίρι. Το ίδιο βράδυ, εφτά ή οκτώ νεαροί Γάλλοι και Βέλγοι μουσουλμάνοι, ζωσμένοι με εκρηκτικά και κρατώντας ημιαυτόματα όπλα, επιτέθηκαν σε πλήθη που διασκέδαζαν στην καρδιά του Παρισιού, σκοτώνοντας τουλάχιστον 130 άτομα, κραυγάζοντας ότι ήθελαν να τους δείξουν τι συμβαίνει στη Συρία. Από τη μία πλευρά, η υψηλότερη τεχνολογία του πολέμου χρησιμοποιείται για «χειρουργικές επεμβάσεις» που αποσκοπούν στον μικρότερο δυνατόν αριθμό «παράπλευρων απωλειών», από την άλλη, ανθρώπινοι πύραυλοι επιδιώκουν τον μεγαλύτερο αριθμό θυμάτων. Δύο όψεις ενός πολέμου.

    Ανάμεσα στα δύο άκρα, οι βομβαρδισμοί Γάλλων, Ρώσων και Αμερικανών στη Συρία, και η βόμβα στο ρωσικό αεροσκάφος με τον θάνατο των 224 επιβαινόντων στην Αίγυπτο. Ματωμένα έθνη. Οι αιτίες της αιματοχυσίας είναι πολλές, και κάθε πρωταγωνιστής προβάλλει τη δική του ερμηνεία. Δεν θα μπούμε τώρα στο πόσο ευθύνεται ο πανάρχαιος πόλεμος μεταξύ σουνιτών και σιιτών, ούτε θα αναλύσουμε την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ και τη μη επέμβασή τους στη Συρία. Αυτό που προέχει σήμερα στην Ευρώπη είναι να κατανοήσουμε τι ωθεί νέους Ευρωπαίους να εντάσσονται στο «Ισλαμικό Κράτος», και γιατί δείχνουν τέτοια βαρβαρότητα εναντίον αθώων πολιτών. Εάν δεν καταλάβουμε αυτά, δεν θα μπορέσουμε να σταματήσουμε τις επιθέσεις. Και όσο συνεχίζεται ο κύκλος της βίας, τόσο θα υπονομεύονται οι ελευθερίες όλων, αλλά και το εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης.

    Υπηρεσίες ασφαλείας υπολογίζουν ότι κάπου 1.500 Γάλλοι μουσουλμάνοι κατετάγησαν στο «Ισλαμικό Κράτος» και ότι περίπου 500 επέστρεψαν. Αλλοι 500 μαχητές φέρεται να προέρχονται από το Βέλγιο.

    Συγκριτικά με τον αριθμό μουσουλμάνων στις δύο χώρες αυτό είναι μικρό ποσοστό, αλλά δεν παύει να είναι ανησυχητικό, κυρίως όταν αναλογιστούμε πόσο θάνατο και πόνο έσπειρε μία χούφτα ανθρώπων στο Παρίσι. Από τους επτά ή οκτώ δράστες, τρεις ανατίναξαν εαυτούς έξω από το Στάδιο της Γαλλίας, πετυχαίνοντας τον θάνατο ενός περαστικού μόνο. Αλλος ένας ανατινάχθηκε σε εστιατόριο, τραυματίζοντας μία γυναίκα. Οι άλλοι δύο ή τρεις που απέμειναν ευθύνονται για τους περισσότερους των 130 θανάτων στην πόλη. Εάν σκεφτούμε επίσης ότι οι Αρχές πίστευαν ότι ο αρχηγός της ομάδας βρισκόταν στη Συρία, ενώ δρούσε κάτω από τη μύτη τους στη Γαλλία και στο Βέλγιο (πριν σκοτωθεί την Τετάρτη σε πεντάωρη συμπλοκή με την αστυνομία), αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος του προβλήματος.

    Σοβαρός παράγοντας κινδύνου είναι ότι οι νέες και νέοι που εντάσσονται στο «Ισλαμικό Κράτος» –είτε είναι θρησκευόμενοι από πριν είτε όχι– φθάνουν πολύ γρήγορα σε υψηλό βαθμό ριζοσπαστικοποίησης.

    Αποκηρύττουν την παλιά τους ζωή και αγκαλιάζουν μιαν άλλη, που οδηγεί είτε στη ζωή στο χαλιφάτο είτε στον Παράδεισο. Νέοι που ήταν χαμένοι και αποξενωμένοι σε πόλεις της Δύσης, ξαφνικά βρίσκουν νόημα σε αυτό τον κόσμο, αλλά και στον επόμενο. Θέλει ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία για να επιδιώκει κανείς τέτοιες απόλυτες λύσεις, αλλά οι στρατολόγοι του «Ισλαμικού Κράτους» έχουν δουλέψει καλά το μήνυμά τους: οι επιδείξεις βαρβαρότητας που δημοσιοποιούν με μεγάλη φροντίδα τρομοκρατούν εχθρούς, αποξενώνουν πολλούς δυνάμει οπαδούς, αλλά εθίζουν άλλους και τους οδηγούν να ταυτιστούν με μια ομάδα που, αντιθέτως με τους ανερμάτιστους νέους, δεν έχει καμία αμφιβολία γι’ αυτό που κάνει. Οι «νεοφώτιστοι» τώρα αισθάνονται λιοντάρια, μαχητές σε έναν αγώνα όπου θα βγουν κερδισμένοι, είτε ζήσουν είτε «θυσιαστούν». Αισθάνονται απόλυτη δικαίωση για την επιλογή τους. Πιστεύουν το κήρυγμα των ηγετών τους ότι επίκειται η συντέλεια του κόσμου. Ετσι, δεν νιώθουν ούτε φόβο ούτε οίκτο, ούτε για εαυτούς ούτε για άλλους.

    Είναι αδύνατον κάθε κοινωνία να εξαλείψει όλες τις αιτίες περιθωριοποίησης, θυμού και βαριεστημάρας από νέους που τους καθιστούν ευάλωτους στη φενάκη του απολύτου, είτε αυτό είναι η εξάρτηση από ουσίες είτε ο φανατισμός υπέρ μιας θρησκείας ή ιδεολογίας. Στην προκειμένη περίπτωση, η μόνη λύση είναι η συντριβή του «Ισλαμικού Κράτους» στα πεδία των μαχών, ώστε να στερέψει η πηγή φρίκης που εμπνέει οπαδούς και να φανεί ότι ούτε είναι αήττητο ούτε ότι πέτυχε να φέρει το τέλος του κόσμου. Οταν οι ελεύθερες κοινωνίες –με όλες τους τις αδυναμίες και αστοχίες– παραμείνουν ελεύθερες, όταν άλλες συνεχίσουν να επιδιώκουν την ελευθερία, η ματαιότητα του ολοκληρωτισμού είναι δεδομένη. Οπως και η ήττα του.

    http://www.kathimerini.gr/839535/opinion/epikairothta/politikh/h-eyrwph-kai-oi-stratologoi-toy-islamikoy-kratoys

  34. Ισλάμ, τζιχάντ και Ουελμπέκ

    Μανώλης Γ. Βαρδής

    «Είχα μείνει κατάπληκτος από την παρουσία Αράβων· έρχονταν κι αυτοί για τους ίδιους ακριβώς λόγους με τους Δυτικούς, ρίχνονταν μάλιστα στις ακολασίες με ακόμη μεγαλύτερο ενθουσιασμό» (Ουελμπέκ, Πλατφόρμα, 288)

    Λέγεται ότι η τρομοκρατία πάντα προηγείται του κράτους, εγώ θα πρόσθετα ότι η λογοτεχνία πάντα προηγείται της τρομοκρατίας ή του εγκλήματος γενικότερα. Ο Γάλλος Houellebecq, για τον οποίον η πιο «ηλίθια» θρησκεία του κόσμου είναι το ισλάμ[1], φημίζεται για τις προβοκατόρικες ιδέες του. Και όχι μόνο. Μέγας κυνικός αναλυτής της καθημερινότητας του δυτικού ανθρώπου, με διαβάσματα σε Σοπενχάουερ και Νίτσε, ζει στο «πετσί» του τον μηδενισμό του 21ου αιώνα.

    Το 2001 στο βιβλίο του Πλατφόρμα[2] χρησιμοποιεί το ισλάμ και την τρομοκρατία του σαν καταλύτη για την ακύρωση- μέσω του θανάτου- της προσπάθειας του δυτικού ανθρώπου να διαφύγει από την παρακμή της κοινωνίας που ο ίδιος έχει φτιάξει. Ο κεντρικός άξονας του βιβλίου είναι η βιομηχανία του σεξουαλικού τουρισμού. Μία κερδοφόρα βιομηχανία, η οποία όπως και το χρηματιστηριακό κεφάλαιο ομογενοποιεί τον πλανητικό πληθυσμό: «από τη μία έχεις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες Δυτικούς που έχουν ό,τι θέλουν, εκτός από σεξουαλική ικανοποίηση: ψάχνουν, ψάχνουν αδιάκοπα, αλλά δεν βρίσκουν τίποτε, και η δυστυχία τους έχει φτάσει ως το μεδούλι. Από την άλλη, έχεις εκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν τίποτε, που ψοφάνε της πείνας, που πεθαίνουν νέοι, που ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες υγιεινής, και που δεν έχουν πια τίποτε να πουλήσουν εκτός από το κορμί τους και, συνολικά, τη σεξουαλικότητά τους. Είναι απλό, πραγματικά απλό στην ουσία του: πρόκειται για μία ιδανική συνθήκη ανταλλαγής» (Πλατφόρμα, 228)

    Αυτή η ελπιδοφόρα βιομηχανία δύσκολα εφαρμόζεται, λέει ο συγγραφέας, στις μουσουλμανικές χώρες. Στις μουσουλμανικές χώρες, βέβαια. Όμως, οι εξαγριωμένοι των παρισινών προαστίων- οι περισσότεροι μουσουλμάνοι-, καταναλώνουν τις μάρκες του καπιταλισμού, καταστρέφοντας: «οι νεαροί αυτοί, μέσα από το ημιάγριο ένστικτό τους, προαισθάνονταν δίχως καμία αμφιβολία την παρουσία της ομορφιάς· η επιθυμία τους ήταν θεμιτή, και απολύτως σύμφωνη με τις κοινωνικές νόρμες. Έπρεπε απλώς ν’ αναμορφωθεί ο ανεπαρκής τρόπος έκφρασης της»[3] (Πλατφόρμα, 254).

    Το 2001 ο Ουελμπέκ εντοπίζει το πρόβλημα των μουσουλμάνων στο γεγονός της επίγειας, εδώ και τώρα- αλλά χωρίς αυτούς- παρουσίας του παραδείσου. Ο παράδεισος της υλικής ευδαιμονίας είναι στο ενθάδε, και όχι στο επέκεινα. Τα μαγαζιά με κορίτσια, τα στέκια με ηδονικά ναρκωτικά, τα λουσάτα ρούχα και αυτοκίνητα είναι εδώ, δίπλα μας. «Για να μπεις δεν χρειαζόταν να εκπληρώνεις ούτε τα επτά καθήκοντα του μουσουλμάνου ούτε να είσαι ταγμένος στον ιερό πόλεμο» (Πλατφόρμα, 324), οπότε δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι «το μουσουλμανικό σύστημα είναι καταδικασμένο: ο καπιταλισμός θα νικούσε. Ήδη οι νέοι Άραβες, το μόνο που σκέφτονται είναι η κατανάλωση και το σεξ» (Πλατφόρμα, 325).

    Μνησικακία, φθόνος και ζήλεια. Αγωνία συμμετοχής στα όργια της εποχής μας. Το καταπραϋντικό των αγρίων που μας απειλούν είναι αυτό που μισούν και που ποθούνε ταυτόχρονα. Αυτά το 2001. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Ο Ουελμπέκ σήμερα επεκτείνει το πεδίο της σκέψης του. Τότε οι εμμονές του είχαν να κάνουν με την αχαλίνωτη σεξουαλικότητα, την ανάγκη του δυτικού ανθρώπου να βρει την ευτυχία μέσα σε έναν κόσμο χωρίς Θεό, καταφεύγοντας στο σεξ. Τώρα φαίνεται ότι οι εμμονές του έχουν να κάνουν με την ανάγκη για υποταγή του δυτικού ανθρώπου, καθώς ανακαλύπτει ότι ο κόσμος που έχει δημιουργήσει είναι μία αστείρευτη πηγή άγχους. Κατά συνέπεια, το ισλάμ αποκτά μία άλλη διάσταση.

    Στο πρόσφατο έργο του Υποταγή[4] ο Γάλλος συγγραφέας προσφέρει στον δυτικό άνθρωπο το αντίδοτο στη μιζέρια του. Αυτό το αντίδοτο είναι το ισλάμ. Έχει συνειδητοποιήσει ότι η περιβόητη δυτική ελευθερία (από αρχές, από τον σκοταδισμό, από τις δεσμεύσεις, από το κράτος) είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για την καταστροφή[5]. Βλέπει τριγύρω του μία γερασμένη κοινωνία που αδυνατεί ν’ αναπαραχθεί. Εσωστρεφής και εθισμένη στα «δικαιώματά» της: «Για παράδειγμα, να δεχθούμε ότι έχεις δίκιο για την πατριαρχία, ότι είναι η μόνη βιώσιμη συνταγή. Όμως εγώ έχω σπουδάσει, έχω συνηθίσει να θεωρώ τον εαυτό μου αυτόνομο άτομο, προικισμένο με ικανότητες συλλογισμού και λήψης αποφάσεων ισάξιες μ’ εκείνες του άντρα, τι θα γίνει με μένα τότε; Θα είμαι για πέταμα;» (Υποταγή, 45).

    Πρόκειται για μία αξιακή αντιστροφή του ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Ο Νίτσε κρυφογελάει από πίσω. Αλλά και ολόκληρη η παράδοση του γαλλικού συντηρητισμού. Δεν τον νοιάζει. Όπως δεν τον νοιάζουν οι γονείς του, που παρέδωσαν μία κοινωνία άφατου εγωισμού: «οι δύο baby boomers ανέκαθεν επεδείκνυαν απαράμιλλο εγωισμό» (Υποταγή, 76), όπως με τρόπο κυνικό δεν τον νοιάζουν οι δυτικές γυναίκες «που είναι κομψές και σέξι κατά τη διάρκεια της μέρας, τότε που διακυβεύεται η κοινωνική τους θέση, και παθαίνουν καθίζηση το βράδυ, επιστρέφοντας στο σπίτι» (Υποταγή, 95), όπως δεν τον νοιάζει «η συντριπτική πλειονότητα των Γάλλων» που «συνέχιζαν να είναι παραιτημένοι και απαθείς» (Υποταγή, 120).

    Η εννοιολογική γραμμή της Πλατφόρμας δεν χάνεται. Το ισλάμ ηττάται από τον καπιταλισμό και τον δυτικό πολιτισμό, ενσωματώνεται όμως και προικίζει την ετοιμοθάνατη Ευρώπη με ένα αίσθημα ενότητας και ζωτικότητας. Ο μυθιστορηματικός ήρωας, ένας ακόμη διανοούμενος «καταραμένος», πριν μεταστραφεί στο ισλάμ- θέμα απόλυτης επικαιρότητας για τα όσα συμβαίνουν στις μέρες μας, και κακώς συνδέονται απόλυτα με την Συρία και το Ιράκ-, επιχειρεί να προσεγγίσει την καθολική, μεσαιωνική του παράδοση. Αναζητά την ταυτότητά του στο προσκύνημα του Ροκαμαντούρ, πάει να ζήσει σε μοναστήρι, όμως αποτυγχάνει: «Η Παρθένος περίμενε στη σκιά, ήρεμη και αειθαλής. Είχε την αρχοντιά, είχε τη δύναμη, σιγά- σιγά όμως ένιωθα ότι έχανα την επαφή, ότι απομακρυνόταν στον χώρο και στους αιώνες» (Υποταγή, 175). Η μοναστική ζωή απαιτεί κανόνες και πειθαρχία που το ισλάμ δεν προϋποθέτει. Ο χριστιανισμός θέλει κάποια στιγμή να σε βγάλει από τα επίγεια, από τον ενδοκόσμιο Παράδεισο, το σύγχρονο ανθρώπινο υποκείμενο δεν το επιθυμεί. Η αυστηρή θεοκρατία των τζιχαντιστών είναι μία επίφαση που κρύβει επιμελώς το γεγονός ότι το ισλάμ είναι απολύτως ενδοκοσμικό, καθώς ο Θεός είναι απόλυτα μακρινός- έχει μεταμορφωθεί σε Θεότητα. Η απόσταση είναι τεράστια. Ο πιστός είναι μόνος του στη ζωή. Η μοναξιά καμουφλάρεται με κανόνες, ενίοτε με βία.

    Η μοναξιά μίας Ευρώπης «που ήταν το απόγειο του ανθρώπινου πολιτισμού» και «έχει αυτοκτονήσει σε διάστημα λίγων δεκαετιών» (Υποταγή, 265) είναι η μοναξιά της αλαζονείας ενός άθεου ανθρωπισμού. Σε αυτή τη μοναξιά και τη μιζέρια το ισλάμ προσφέρει την υποταγή: «η ανατρεπτική και απλή ιδέα, που ως τότε δεν είχε ποτέ εκφραστεί με τόση δύναμη, ότι το απόγειο της ανθρώπινης ευτυχίας έγκειται στην απόλυτη υποταγή» (Υποταγή, 268). Παρωχημένες αντιλήψεις; Όχι και τόσο: «όμως για μένα υπάρχει μια σχέση μεταξύ της απόλυτης υποταγής της γυναίκας στον άντρα, όπως την περιγράφει η Ιστορία της Ο, και της υποταγής του ανθρώπου στον Θεό, όπως τη θεωρεί το ισλάμ. Βλέπετε, συνέχισε, το ισλάμ δέχεται τον κόσμο στην ολότητά του, δέχεται τον κόσμο ως έχει, για να μιλήσουμε σαν τον Νίτσε» (Υποταγή, 269).

    Το ευδαιμονιστικό, λάγνο δυτικό ανθρώπινο υποκείμενο, φορτωμένο με δικαιώματα, αυτονομία και δείκτες ανταγωνιστικότητας, ανακαλύπτει μία νέα θρησκεία που δεν του αμφισβητεί την κατανάλωση του- το πλαίσιο του ενθάδε Παραδείσου παραμένει, αφού ο κόσμος είναι το τέλειο δημιούργημα του Θεού και ο σατανάς περιθωριακός-, παρέχοντας του συνάμα κανόνες και δεσμεύσεις.

    Για τον Ουελμπέκ αυτή η «φάρσα» του πολιτικού ισλάμ, μην ξεχνάμε ότι το βασικό πλαίσιο του τελευταίου του βιβλίου είναι η ανάδειξη ως Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας ενός εκπροσώπου της γαλλικής Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με την υποστήριξη σοσιαλιστών και κεντροδεξιών, είναι περισσότερο ενδεικτική από τις δεκάδες δολοφονίες του γαλλικού ISIS. Εάν οι τζιχαντιστές της Γαλλίας σκοτώνουν τους ήδη «πεθαμένους», οι δεκάδες χιλιάδες μεταστροφές χριστιανών της Δύσης προς το ισλάμ επαληθεύουν τη λογοτεχνική ουτοπία (ή δυστοπία;) του Ουελμπέκ.

    [1] Hubert Prolongeau, «La bombe Houellebecq», Magazine Littéraire, n. 551/ Janvier 2015, 8
    [2] Μισέλ Ουελμπέκ, Πλατφόρμα, μετ. Κ. Κατσουλάρης, εκδόσεις Εστία, Αθήνα 2002.
    [3] Τα πλάγια γράμματα δικά μου
    [4] Μισέλ Ουελμπέκ, Υποταγή, μετ. Λ. Σιπητάνου, εκδόσεις Εστία, Αθήνα 2015.
    [5] Mark Lilla, «Slouching toward Mecca», The New York Review of Books, http://www.nybooks.com/articles/archives/2015/apr/02/slouching-toward-mecca/

    To προσωπικό ιστολόγιο του Μ. Βαρδή.

    https://manolisgvardis.wordpress.com/2015/11/23/i%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%BC-%CF%84%CE%B6%CE%B9%CF%87%CE%AC%CE%BD%CF%84-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CF%85%CE%B5%CE%BB%CE%BC%CF%80%CE%AD%CE%BA/

  35. Οι απόψεις ενός μουσουλμάνου που ζει στη Σουηδία και υποστηρίζει τον ISIS

    Ένας μουσουλμάνος που ζει στη Σουηδία καλεί στην εκπομπή του “Brother Rachid”, για να πει πως υποστηρίζει τον ISIS και ότι έχει θρησκευτικό καθήκον να διαδώσει το Ισλάμ.

    Ο Brother Rachid είναι ένας διάσημος Μαροκινός πρώην Μουσουλμάνος, που απαρνήθηκε την θρησκεία του και έγινε χριστιανός. Παρουσιάζει μια εβδομαδιαία ζωντανή εκπομπή τηλεφωνημάτων στο αραβικό τηλεοπτικό κανάλι Al Hayat, όπου συγκρίνει το Ισλάμ και τον Χριστιανισμό και κάνει συζητήσεις με Ισλαμιστές μελετητές.

    http://www.videoman.gr/88370

  36. Islam and Nazi Germany’s War
    by David Motadel
    Belknap Press/Harvard University Press, 500 pp., $35.00

    Atatürk in the Nazi Imagination
    by Stefan Ihrig
    Belknap Press/Harvard University Press, 311 pp., $29.95

    http://www.nybooks.com/articles/2015/04/02/hitler-and-muslims/

  37. Κορανιστής on

    Μια σταγόνα λογική και δυο σταγόνες ιστορία για το Ισλάμ…

    Του Πάνου Μητρονίκα

    «Θα σπείρω τον τρόμο στις καρδιές των απίστων.. θα κόψω τα κεφάλια τους, θα κόψω τα ακροδάχτυλα τους» (Κοράνι 8:12)

    Ξεκίνησα την έρευνα μου πάνω στο Ισλάμ πριν 2 χρόνια σε μια προσπάθεια τότε να κατανοήσω το φαινόμενο της «Αραβικής Άνοιξης».

    Ήταν μια εποχή που οι περισσότερες αναλύσεις γεωπολιτικής δεν έβγαζαν κανένα νόημα και οι απόψεις των ειδικών έδειχναν να αλλάζουν από την μια μέρα στην άλλη.

    Ήταν κάτι τόσο νέο για τον τρόπο σκέψης μας που είχε ξαφνιάσει τους πάντες, για αυτό και αποφάσισα ότι έπρεπε να ξεκινήσω από την βάση του φαινομένου.
    Και η βάση ήταν το ίδιο το Ισλάμ…

    Από τότε και μέχρι σήμερα αναζητώ το «μετριοπαθές Ισλάμ» και κατάφερα να το βρω μόνο σε ένα σημείο.

    Το «μετριοπαθές Ισλάμ» δεν βρίσκεται ούτε στα Τζαμιά, ούτε στην Μέκκα. Δεν το βρίσκει κανείς ούτε στο Κοράνι, τα Χαντίθ, και τα υπόλοιπα ιερά ή θεολογικά Ισλαμικά κείμενα. Αν θέλει κάποιος να το βρει πρέπει να ψάξει τα δυτικά ΜΜΕ μετά από Ισλαμικές τρομοκρατικές επιθέσεις.

    Δεν υπάρχει «μετριοπαθές Ισλάμ» στην Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο, το Ιράκ και το Ιράν. Υπάρχει όμως σε αμέτρητα βιβλία και άρθρα που αφορούν αυτές τις χώρες και την θρησκεία τους. Δεν υπάρχει στα βιβλία που μελετούν ευλαβικά οι Μουσουλμάνοι αλλά υπάρχει σε εκατοντάδες δυτικά βιβλία για το Ισλάμ.

    Το «μετριοπαθές Ισλάμ» δεν είναι η θρησκεία στην οποία πιστεύουν οι Μουσουλμάνοι.
    Είναι αυτό το οποίο οι περισσότεροι δυτικοί, φαντασιώνονται ότι πιστεύουν οι Μουσουλμάνοι. Είναι μια φαντασίωση της δυτικής φιλελεύθερης διανόησης.

    Αν πάρεις το Ισλάμ και το γυρίσεις τα μέσα έξω τότε θα έχεις το «μετριοπαθές Ισλάμ». Αν βρεις έναν Μουσουλμάνο που δεν έχει πάει σε Τζαμί τα τελευταία χρόνια και μπορεί να σου πει την δισκογραφία των Beatles ενώ δεν ξέρει να σου πει τους συντρόφους του Μωάμεθ, τότε έχεις βρει έναν «μετριοπαθή» Μουσουλμάνο. Έναν κοσμικό Μουσουλμάνο. Στην πράξη έναν άθεο που δηλώνει μουσουλμάνος γιατί αλλιώς εκτός από άθεος θα μείνει και ακέφαλος όπως ορίζει το κανονικό και καθόλου μετριοπαθές Ισλάμ.

    Το «μετριοπαθές Ισλάμ» είναι η φανταστική θρησκεία των πολυπολιτισμικών δυτικών κοινωνιών. Είναι η ίδια η πολυπολιτισμικότητα αναγραμματισμένη. Χωρίς το «μετριοπαθές Ισλάμ» όλο το πολυπολιτισμικό-διεθνιστικό οικοδόμημα καταρρέει και μαζί με αυτό και όλο το σύστημα αξιών και πεποιθήσεων όλων όσων το πιστεύουν.

    Χωρίς «μετριοπαθές Ισλάμ» επιστρέφει ο Εθνικισμός, τα σύνορα κλείνουν και κερδίζει ο «μπαμπούλας της ακροδεξιάς». Αυτός είναι ο μεγάλος φόβος της σημερινής δύσης.

    Δεν μας περνάει ούτε καν από το μυαλό ότι η άνοδος της ακροδεξιάς σε μια φιλελεύθερη κοινωνία είναι σαν τον πυρετό.

    Είναι ένα σύμπτωμα, μια προειδοποίηση ότι κάτι άλλο πάει στραβά. Ότι κάπου ελλοχεύει κάποια αρρώστια. Αντί να κοιτάξουμε λοιπόν να βρούμε και να διορθώσουμε το πρόβλημα, παίρνουμε την ασπιρίνη που ακούει στο όνομα «μετριοπαθές Ισλάμ» και αφήνουμε την αρρώστια να υπάρχει. Μέχρι να μας φάει από μέσα.

    Όταν κάποιος προβάλει το «μετριοπαθές Ισλάμ» δεν υπερασπίζεται το Ισλάμ. Υπερασπίζεται τις δικές του φαντασιώσεις. Υπερασπίζεται την δική του «πίστη», την «κοσμική θεολογία» των πολυπολιτισμικών κοινωνιών όπου κοσμικοί χριστιανοί συνυπάρχουν με κοσμικούς μουσουλμάνους.
    Όταν το Ισλάμ δείχνει το πραγματικό του πρόσωπο, όπως πριν λίγες μέρες στο Παρίσι, τότε ο «πολυπολιτισμικός» δυτικός βρίσκεται σε «γνωστική ασυμφωνία» – όπως την ορίζει η ψυχολογία – και τρέχει στον μύθο του «μετριοπαθούς Ισλάμ» ώστε να μειώσει την σύγκρουση της πραγματικότητας με την φαντασία του.

    Το «μετριοπαθές Ισλάμ» είναι μια πολύ δύσκολη θρησκεία

    Για να πιστέψει κάποιος στο «μετριοπαθές Ισλάμ» πρέπει να αγνοήσει επιδεικτικά ή ακόμα και να διαστρεβλώσει 1400 χρόνια ιστορίας, θεολογίας, γεωπολιτικής, και δημογραφικών. Πρέπει να παραβλέψει επίσης όλη την αρχαιολογία και σχεδόν τα πάντα πριν από τον πόλεμο των 6 ημερών.
    Πρέπει να αγνοήσει όλους όσους κόβουν κεφάλια σήμερα στην Συρία γιατί δεν μπορεί να εκπροσωπούν την πλειονότητα των μουσουλμάνων. Το ίδιο φυσικά πρέπει να ισχύει και για τον Μωάμεθ που ξεκίνησε τους αποκεφαλισμούς αυτοπροσώπως τον 7ο αιώνα.

    Πρέπει να αγνοήσει όλα τα ιερά κείμενα του Ισλάμ και το πώς ζουν οι μουσουλμάνοι σήμερα, όχι μόνο στις χώρες τους αλλά και στις δυτικές κοινωνίες. Πρέπει να παραβλέψει ότι το πραγματικό Ισλάμ είναι κατά κύριο λόγω πολιτικής φύσης και όχι θρησκευτικής. Ότι η συντριπτική πλειονότητα των ιερών του κειμένων ασχολούνται με το τι έκανε και πως το έκανε ο Προφήτης. Ότι από αυτά τα κείμενα, περισσότερα από τα μισά ασχολούνται όχι με το τι πρέπει να κάνει ο καλός μουσουλμάνος για τον εαυτό του, αλλά με το πώς πρέπει να αντιμετωπίζει τους άπιστους.

    Είναι αναγκαίο να ξεχάσει ότι το Ισλάμ ήταν μια θρησκεία που είχε σαν στόχο να ενώσει τις φυλές της πιο απολίτιστης και άγονης περιοχής του γνωστού κόσμου του 7ου αιώνα. Και ότι έχει μείνει σε αυτόν τον αιώνα και τον ηθικό κώδικα και τρόπο λειτουργίας αυτών ακριβώς των φυλών.

    Πρέπει να αγνοήσει παντελώς την έννοια της «κατάργησης» (Abrogation) και το πώς διαβάζονται τα Ισλαμικά ιερά κείμενα. Να αγνοήσει ότι το Κοράνι έχει δύο χρονολογικές εποχές (της Μέκκας και της Μεδίνας) και ότι η δεύτερη σχεδόν καταργεί την πρώτη και όποια μηνύματα αγάπης και ανοχής περιείχε αυτή. Πρέπει να αγνοήσει βασικές αρχές και υλικό που μπορεί να βρει ο καθένας σε οποιοδήποτε Ισλαμικό βιβλιοπωλείο ανά τον κόσμο.

    Το Ισλάμ των οπαδών της πολυπολιτισμικότητας δεν είναι η θρησκεία του Μωάμεθ, το Κοράνι, τα Χαντίθ, τα χαλιφάτα ή οι μουσουλμάνοι που ζουν στις μουσουλμανικές χώρες. Το Ισλάμ της δυτικής «διανόησης» είναι μια θρησκεία που δεν υπάρχει αλλά πιστεύουμε τυφλά ότι πρέπει να υπάρχει γιατί χωρίς αυτή καταρρέει όλο το φιλοσοφικό και πολιτικό μας οικοδόμημα.

    Από την φαντασία στην πραγματικότητα

    Η εμπειρία μου μέχρι τώρα δείχνει ότι οι οπαδοί του «μετριοπαθούς Ισλάμ» δίνουν διαλέξεις για το Ισλάμ χωρίς να γνωρίζουν τίποτε απολύτως για αυτό. Μιλάνε για ένα Ισλάμ βγαλμένο από τις ταινίες του Χόλιγουντ όπου ευγενείς Σαρακηνοί βοηθούν τον Ρομπέν των Δασών στον ταξικό του αγώνα, ή συμμαχούν με τον καλό χριστιανό πρωταγωνιστή κατά των κακών σταυροφόρων που βασανίζουν κακόμοιρους ευγενικούς Άραβες. Μια θρησκεία «ευγενών» βαρβάρων βγαλμένων μέσα από την θεωρία του “Orientalism” και το ομότιτλο βιβλίο του Edward Said.

    Δεν έχουν διαβάσει ποτέ το Κοράνι ή άλλα Ισλαμικά κείμενα αλλά έχουν διαβάσει δεκάδες άρθρα «γνώμης» για το πώς οι Μουσουλμάνοι καταπιέζονται διαχρονικά από παντού.

    Στο μυαλό τους ο Χριστιανισμός είναι το μεγαλύτερο κακό που βρήκε την ανθρωπότητα ενώ το Ισλάμ διέσωσε τον Ελληνικό πολιτισμό και μας έδωσε τους «αραβικούς» (στην ουσία Ινδικούς) αριθμούς! Στην στρεβλωμένη φαντασία τους οι Σταυροφόροι ήταν κακοί Ιμπεριαλιστές και για τον Μεσαίωνα φταίνε οι Γερμανοί που κατέλαβαν την Ρώμη. Μια πολύ βολική πολιτικά, αγγλοσαξονική θεώρηση της Ιστορίας κατά τις αρχές του 20ου αιώνα.

    Αγνοούν ότι το Ισλάμ έχει την δουλεία στον πυρήνα του δόγματος του και την κρατάει ακόμα ζωντανή (ήταν επίσημη στις περισσότερες μουσουλμανικές χώρες μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘60 και οι κακοί Ιμπεριαλιστές ήταν αυτοί που έκαναν την Σαουδική Αραβία να κλείσει τα δικά της σκλαβοπάζαρα). Αγνοούν ότι οι σκλάβοι που πήγαν στην Αμερική ήταν λιγότεροι από αυτούς που πήγαν στην Βαγδάτη και ότι οι δουλέμποροι και στις δύο περιπτώσεις ήταν Άραβες μουσουλμάνοι. Αγνοούν ότι εκτός της Αφρικής, η άλλη μεγάλη πηγή σκλάβων για το Ισλάμ ήταν τα Ευρωπαϊκά παράλια, τα οποία είχαν ερημώσει από την Ισλαμική πειρατεία στην Μεσόγειο.

    Αγνοούν ότι πριν τις σταυροφορίες η Ευρώπη και το Βυζάντιο ήταν σε σχεδόν 4 αιώνες αμυντικού πολέμου με το Ισλάμ το οποίο είχε φτάσει στην σημερινή νότια Γαλλία. Αγνοούν επίσης και ότι οι πρώτοι Σταυροφόροι ήταν Γάλλοι Ιππότες που είχαν πολεμήσει το Ισλάμ πρώτα στα ίδια τους τα χώματα.

    Υποθέτουν μάλλον ότι το Ισλάμ κατάφερε να φτάσει από την Ισπανία μέχρι την Κίνα μέσα σε 150 χρόνια λόγω την πνευματικής του ανωτερότητας που μάγεψε τους βάρβαρους Βυζαντινούς, Πέρσες, Ινδούς και Ευρωπαίους. Τι και αν άφησε και 350 εκατομμύρια αποκεφαλισμένους στο διάβα του ανά τους αιώνες… με τέτοιες λεπτομέρειες θα ασχολούμαστε τώρα;

    Αγνοούν ότι η Ευρώπη της Μεροβίγγιας δυναστείας μετά την πτώση της Ρώμης από τα Γερμανικά φύλα λειτουργούσε κανονικά με δομές, παιδεία, οικονομία και πολιτισμό, παρότι η Ιστορία μας την τοποθετεί στον Μεσαίωνα. Μετά την άνοδο του Ισλάμ είχαμε την πραγματική κατάρρευση της δύσης και την είσοδο στον μεσαίωνα. Ανάλογη μάλιστα πτώση είχε την ίδια εποχή και το Βυζάντιο.

    Τουλάχιστον αυτό μας λέει η αρχαιολογία που όσο να’ναι είναι πιο έγκυρη από την εν πολύς προφορικά μεταδιδόμενη μέχρι τον 18ο αιώνα ιστοριογραφία, που οδήγησε στις περισσότερες σύγχρονες θεωρίες της λεγόμενης «καταγεγραμμένης ιστορίας».

    Εστιάζουν στον κακό χριστιανισμό της μετά-ισλαμικής Ισπανίας και δεν αναρωτιούνται τι το ιδιαίτερο είχε η Ισπανία που την ώθησε στο να εφαρμόσει ένα Χριστιανισμό που είχε πολλά κοινά με το Ισλάμ στις πρακτικές του. Μήπως την Αραβική Ισλαμική κατοχή αιώνων;

    Παραβλέπουν ότι όλα γύρω μας εξελίσσονται – ακόμα και οι θρησκείες – ενώ το Ισλάμ παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο ενώ απαγορεύεται δια θανάτου η όποια αλλαγή του. Η όποια αλλαγή σε κείμενα που έκλεισαν τον 14ο αιώνα και που στο σύνολο τους αναφέρονται σε γεγονότα και πρακτικές του 7ου αιώνα και των Αραβικών φυλών του.

    Τέλος αγνοούν ότι το Ισλάμ και η βία είναι ένα και το αυτό. Η βία τρέφει το Ισλάμ και το Ισλάμ υπάρχει μόνο και μόνο για να επεκτείνει την παρουσία του μέσω της βίας. Αυτός είναι ο μόνος σκοπός του, αυτό έκανε και αυτό κάνει 14 αιώνες τώρα σχεδόν αποκλειστικά.

    Είναι μια θρησκεία βίαιη και υλιστική, φτιαγμένη για να προβάλει τον ανάλογο χαρακτήρα των Αραβικών φυλών που είχε σαν στόχο να ενώσει. Τόσο υλιστική όσο και ο παράδεισος της που δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια υπερβολή της λείας που περιμένει κάθε πολεμιστής από τις επιδρομές του.

    Η όλη «κοσμική» ουσία του Ισλάμ είναι δύο στίχοι από το Κοράνι:

    «Αυτός (Αλάχ) είναι που έστειλε τον Αγγελιοφόρο του (Μωάμεθ) και την θρησκεία της αλήθειας (Ισλάμ) για να την οδηγήσει νικηφόρα απέναντι σε όλες τις άλλες θρησκείες ακόμα και αν οι άπιστοι αντισταθούν» (Κοράνι 61:9)
    «Μην κάνετε φιλίες με τους Εβραίους και του Χριστιανούς» (Κοράνι 5:51)

    http://www.liberal.gr/arthro/23092/amyna–diplomatia/2015/mia-stagona-logiki-kai-duo-stagones-istoria-gia-to-islam.html

  38. Κορανιστής on

    Απάντηση στο άρθρο του Πάνου Μητρονίκα «Μια σταγόνα λογική και δυο σταγόνες ιστορία για το Ισλάμ»

    Ο Πάνος Μητρονίκας επιχειρεί να ασκήσει κριτική κατά του Ισλάμ στο άρθρο του με τίτλο «Μια σταγόνα λογική και δυο σταγόνες ιστορία για το Ισλάμ» όμως τα προβλήματα που δημιουργούνται στην προσπάθεια αυτή είναι αρκετά. Μερικά από αυτά είναι:

    Ορισμός της μετριοπάθειας
    Έλλειψη γνώσης του αντικείμενου
    Η μεθοδολογία τήρησης του Ισλάμ: μεταξύ των τρομοκρατών και του Ορθόδοξου Ισλάμ
    Άγνοια του Μητρονίκα για το πώς ορίζεται κάτι ως Ισλαμική πρακτική και τι όχι
    Αυτές οι τέσσερις αστοχίες του αρθρογράφου θα αναλυθούν στις επόμενες γραμμές.

    Ορισμός της μετριοπάθειας

    Η Μητρονικάς στο άρθρο του παραπαίει σε ένα λογικό σφάλμα. Ορίζει το μετριοπαθές Ισλάμ σύμφωνα με την δυτική αντίληψη και την προσωπική του κατανόηση. Μετριοπάθεια γιαυτον είναι γενικά το μη Ισλαμικό. Γενικά το αντίθετο του Ισλάμ. Ο επικριτής, πιο σωστά ο πολέμιος της Ισλαμικής πίστης, έπρεπε πρώτα να δώσει συγκεκριμένους ορισμούς για την μετριοπάθεια και τον εξτρεμισμό και έπειτα να έμπαινε στην διαδικασία να έγγραφε την κριτική του. Πως ορίζεται λοιπόν η μετριοπάθεια και ο εξτρεμισμός στο Ισλάμ;

    Μετριοπάθεια και εξτρεμισμός ορίζονται με βάση την μεθοδολογία και την διδασκαλία του Προφήτη Μουχάμαντ صلى الله عليه وسلم . Με άλλα λόγια μετριοπάθεια είναι αυτό που δίδαξε, έπραξε και ενέκρινε ο Προφήτης ενώ εξτρεμισμός είναι αυτό που δεν δίδαξε, δεν έπραξε και δεν ενέκρινε. Ο Ύψιστος λέει:

    «Και ότι σας δίνει ο Απόστολος να το δέχεστε και ότι σας απαγορεύει να απομακρύνεστε» {Κοράνι 59:9}

    Επίσης:

    «Αν τον υπακούσετε θα καθοδηγηθείτε στον ίσιο δρόμο» (24.54)

    Και ο Απόστολος صلى الله عليه وسلم είπε: «Όποιου η πράξη δεν είναι σύμφωνη με την υπόθεση μας (νόμο, τρόπο, μέθοδος) θα απορριφτεί» {Μούσλιμ, 1343}

    Σε άλλη ρήση διαβάζουμε: «Ο καλύτερος λόγος είναι το βιβλίο του Αλλάχ και η καλύτερη καθοδήγηση είναι η καθοδήγηση του Μουχάμαντ. Τα χειρότερα πράγματα είναι αυτά που επινοούνται/καινοτομίες (αίρεση) και κάθε καινοτομία οδηγεί στην πλάνη» {Μούσλιμ, 867}

    Η Ισλαμική μετριοπάθεια λοιπόν δεν ορίζεται με βάση το τι νομίζουμε εμείς ως μετριοπάθεια αλλά ορίζεται με βάση τις εντολές του Υψίστου και τις διδασκαλίες του Προφήτη του. Το ίδιο ακριβώς αφορά και τον εξτρεμισμό. Ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم είπε: «Αυτοί που υπερβάλουν με εξτρεμισμό είναι καταδικασμένοι να καταστραφούν» {Μούσλιμ, 2670}

    Ορισμένοι από τους πρώτους Μουσουλμάνους, της εποχής του Αποστόλου μας, όταν συγκεντρώθηκαν μεταξύ τους, συζητώντας, ένας είπε από αυτούς «εγώ θα προσεύχομαι και δεν πρόκειται να κοιμηθώ» ένας άλλος είπε «εγώ θα νηστεύω συνεχόμενα και δεν θα την σταματήσω την νηστεία» ένας άλλος είπε «εγώ δεν πρόκειται να παντρευτώ (για λόγους αφοσίωσης)». Μόλις ο Προφήτης صلى الله عليه وسلم πληροφορήθηκε την συζήτηση αυτή είπε «Τι συμβαίνει με αυτά τα άτομα που λένε αυτά τα λόγια (που σκέπτονται έτσι) εγώ νηστεύω και διακόπτω την νηστεία μου, προσεύχομαι και επίσης κοιμάμαι, και παντρεύομαι. Όποιος λοιπόν απεχθάνεται την Σούννα μου δεν είναι από εμένα (οπαδός μου)» {Μπουχάρι 6101}

    Ο Προφήτης μας λοιπόν είναι πάνω στο δρόμο της μετριοπάθειας ενώ τα άτομα αυτά, για παράδειγμα, ήταν στο δρόμο του εξτρεμισμού (και βεβαίως διορθωθήκαν).

    Να τονίσουμε κάτι σημαντικό σε αυτό το σημείο. Εξτρεμισμός δεν είναι μόνο η υπερβολή και να ξεπερνάς τα όρια του Υψίστου και της Σούννα του Προφήτη με το να προσθέτεις, εξτρεμιστής είναι επίσης και αυτός που αφαιρει (δεν τηρεί) τις Ισλαμικές υποχρεώσεις έτσι όπως ορίζονται από το Κοράνι και την Σούννα.

    Όταν για παράδειγμα αρνείσαι το Χιτζαάμπ (Μαντίλα) στο όνομα της μετριοπάθειας τότε μάθε ότι αυτό δεν είναι «Ισλαμική μετριοπάθεια» αλλά εξτρεμισμός (προς την αντίθετη μεριά) ως προς τις Ισλαμικές υποχρεώσεις. Πολλά παραδείγματα μπορούμε να δώσουμε για αυτήν την κατηγορία του εξτρεμισμού. Αρκεί, προ το παρόν, να πούμε ότι εξτρεμισμός είναι επίσης οτιδήποτε αφαιρείς (δεν τηρείς) από τις Ισλαμικές υποχρεώσεις.

    Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η μετριοπάθεια είναι αυτές καθαυτές οι εντολές του Αλλάχ και η μεθοδολογία του Προφήτη μας (Σούννα) με την κατανόηση των μαθητών του και των πρώτων ενάρετων οπαδών του (Σάλαφ). Ισλαμική μετριοπάθεια ΔΕΝ είναι αυτά που μας λένε οι πολέμιοι και οι αιρετικοί περί «μετριοπαθούς Ισλάμ» διότι το Ισλάμ στην φύση του και από τις πηγές του είναι μετριοπαθές. Και εξτρεμισμός είναι αυτό που στέκεται ως κάτι πέρα από τις εντολές του Αλλάχ και την μεθοδολογία του Προφήτη μας (ως υπερβολή και προσθήκη) καθώς επίσης είναι και αυτό που αφαιρείς (δεν τηρείς) από τις Ισλαμικές υποχρεώσεις.

    Δίνοντας τον ορισμό της μετριοπάθειας και του εξτρεμισμού από τις πηγές του Ισλάμ, είναι εύκολο πλέον για τον καθένα μας να δει το προβληματικό σκεπτικό του Μητρονίκα. Ο αρθρογράφος δεν παρέθεσε την παραμικρή πηγή από τα ορθόδοξα κιτάπια του Ισλάμ προτιμώντας να περιοριστεί στην υποκειμενική αντίληψη του περί μετριοπάθειας. Η θέση του Μητρονίκα, ότι «το «μετριοπαθές Ισλάμ» δεν βρίσκεται ούτε στα Τζαμιά, ούτε στην Μέκκα. Δεν το βρίσκει κανείς ούτε στο Κοράνι, τα Χαντίθ, και τα υπόλοιπα ιερά ή θεολογικά Ισλαμικά κείμενα» αναιρείται ξεκάθαρα σύμφωνα με τα προαναφερθέντα. Και τον εξτρεμισμό βλέπουμε, ο όποιος καταδικάζεται και την μετριοπάθεια βλέπουμε, η οποία ορίζεται σύμφωνα με την προφητική εντολή, όχι σύμφωνα με την υποκειμενική αντίληψη, τα θέλω και τις επιθυμίες μας.

    Μηδενική παραπομπή σε πηγές – Έλλειψη γνώσης του αντικείμενου

    Είδαμε πως ο Μητρονίκας, σαν καλός και πιστός προπαγανδιστής κατά του Ισλάμ, επιχειρηματολογεί με βάση τις ρευστές του αντιλήψεις. Το πρόβλημα όμως μεγαλώνει όταν σε όλο του το άρθρο απουσιάζει η Ορθόδοξη Ισλαμική βιβλιογραφία ως προς την τεκμηρίωση των λεγομένων του. Για την ακρίβεια ο Μητρονίκας παρουσιάζει με το ζόρι μόνο δυο κορανικά εδάφια εκτός συμφραζομένων και με παραπλανητικό τρόπο. Ο αρθρογράφος φαίνεται ότι περιμένει από τον αναγνώστη να τον θεωρήσει αυθεντία για τις θέσεις του περί Ισλάμ. Ότι τα 2 χρόνια «έρευνας», όπως ισχυρίζεται, τον κάνουν ειδικό. Ο αρθρογράφος όμως, όπως αποδεικνύεται, δεν είναι θεολόγος του Ισλάμ ούτε έχει την στοιχειώδη Ισλαμική παιδεία. Μια σύντομη διαδικτυακή έρευνα στα άρθρα του Μητρονίκα αποκαλύπτει ότι οι «γνώσεις» του περί Ισλάμ δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα συνονθύλευμα Ισλαμοφοβικών απόψεων από συγκεκριμένες γεωπολιτικές δεξαμενές σκέψεις που στόχο έχουν να δαιμονοποιήσουν το Ισλάμ, τους Μουσουλμάνους και την Μ. Ανατολή. Μην ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος αυτός είναι Ηλεκτρολόγος Μηχανικός Η/Υ. Και αυτό είναι το πρόβλημα πολλές φορές, ο κάθε άσχετος καταπιάνεται με θέματα που δεν γνωρίζει με αποτέλεσμα να παραπλανά τον εαυτό του και ακόμα και χειρότερα τους γύρω του.

    Η μεθοδολογία τήρησης του Ισλάμ: μεταξύ των τρομοκρατών και του Ορθόδοξου Ισλάμ

    Το άρθρο του αδαή επικριτή περιβάλλεται από τον εξής προβληματικό συλλογισμό: «Ο Προφήτης πολεμούσε και καλούσε στο Τζιχάντ, οι σημερινοί Μουσουλμάνοι τρομοκράτες καλούν και πολεμούν εις το όνομα του Τζιχάντ και του Ισλάμ, άρα το Ισλάμ των τρομοκρατών είναι όμοιο με το Ισλάμ του Προφήτη» (δικιά μου παράφραση). Τέτοιου είδους παρομοιώσεις παρουσιάζονται συχνά από μεριά των πολέμιων για όλες σχεδόν τις Ισλαμικές έννοιες (κυρίως νομολογικές). Σκοπός βέβαια είναι να στοχοποιηθεί το Ισλάμ και να εννοηθεί ότι τρομοκρατία και Ισλάμ σχετίζονται η τουλάχιστον συνδέονται κατά κάποιον τρόπο.

    Σε αυτήν την προβληματική σύγκριση έχω απαντήσει ουκ ολίγες φορές. Έχουμε αναδείξει την αιρετική μεθοδολογία των τρομοκρατών αιρετικών και την χαοτική απόσταση που τους χωρίζει με την Ισλαμική Ορθόδοξη μεθοδολογία τήρησης του Ισλάμ. Παράδειγμα το Τζιχάντ. Το Τζιχάντ είναι η τιμή μας, η αγάπη μας και αναπόσπαστο κομμάτι της πίστης μας. Κανείς Μουσουλμάνος δεν το αρνείται. Αυτό που αρνούμαστε και καταδικάζουμε σαν Μουσουλμάνοι είναι η τρομοκρατική μεθοδολογία και η φονική έκφραση. Άλλο το Τζιχάντ των αιρετικών τρομοκρατών (των Χαριτζιτών πιο σωστά) και άλλο το Τζιχάντ της Ισλαμικής Ορθοδοξίας των πρώτων Μουσουλμάνων. Ποια είναι η κατανόηση και η μεθοδολογία τήρησης του Τζιχάντ των τρομοκρατών και ποια της Ισλαμικής Ορθοδοξίας; Το ερώτημα αυτό το απαντώ σε μια συγκεκριμένη διάλεξη με τίτλο «Το Τζιχάντ στο Ορθόδοξο Ισλάμ και το ψευτο Τζιχάντ των τρομοκρατών και εξτρεμιστών».

    Ένας αντικειμενικός μελετητής της ιστορίας εύκολα αντιλαμβάνεται τις αυθαίρετες και τις ανυπόστατες δηλώσεις του Μητρονίκα. Δε χρειάζεται καν να είσαι ιστορικός για να καταλάβεις τις χοντροκομμένες παρομοιώσεις που στόχο έχουν να φοβίσουν και να παραπλανήσουν. Συνεπως ο ορθός τίτλος του άρθρου του έπρεπε να ήταν «μια σταγόνα παραπληροφόρησης και δυο σταγόνες αδαημοσύνης για το Ισλάμ»
    http://ahmadeldin.org/2015/12/01/apanthsh-mhtronika/

  39. Κορανιστής on

    Τι είναι η οργάνωση «Ισλαμικό Κράτος»

    Του Γεράσιμου Μακρή

    Η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), ιδρυτής χαλιφάτου στο Ιράκ και τη Συρία, αποτελεί ένα θανατηφόρο συνδυασμό θρησκείας και πολιτικής στη Μέση Ανατολή. Αν και μπορεί να ενταχθεί στη λογική της ισλαμικής παράδοσης, που δεν διακρίνει ευκρινώς τη θρησκεία από την πολιτική, την ίδια στιγμή εναντιώνεται σε όλες τις κυρίαρχες ισλαμικές αντιλήψεις περί διακυβέρνησης και ισλαμικού νόμου. Αν στον ισλαμικό κόσμο υπήρχε κάποιας μορφής κεντρική θρησκευτική εξουσία, είναι μάλλον βέβαιο ότι το ΙΚ θα είχε καταδικαστεί ως αιρετική και μισαλλόδοξη διαστροφή της πραγματικής πίστης.

    Η οργάνωση έχει τις ρίζες της σε ομάδες παρακλάδια/franchise της al-Qāʽida, που λειτουργούσαν ήδη από το 1999 στην Ιορδανία και στο Αφγανιστάν υπό τον Abū Muṣ‘ab al-Zarqāwī. Αναμφίβολα όμως, η οργάνωση αναπτύσσεται στο πλαίσιο του κοινωνικοπολιτικού χάους που επιφέρει η αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, η ανατροπή του (σουνίτη) δικτάτορα Ṣaddām Ḥusayn (2003) και η συνακόλουθη εγκαθίδρυση της πλειοψηφικής σιιτικής κυβέρνησης του πρωθυπουργού Hasan al-Mālikī (2006-14).

    Στο πλαίσιο της αμερικανικής κατοχής, η σκληρή πολιτική του al-Mālikī απέναντι στη σχεδόν δαιμονοποιημένη σουνιτική μειοψηφία, η προσπάθεια εξάλειψης κάθε ίχνους του σανταμικού κόμματος Μπάαθ από τον κρατικό μηχανισμό και η απίστευτη κρατική διαφθορά, κατανοήθηκαν από τους σουνίτες ως «άλωση του κράτους” από τους (δημοκρατικά εκλεγμένους, είναι η αλήθεια) σιίτες και τις ένοπλες πολιτοφυλακές τους που υποστήριζαν την κυβέρνηση. Αυτό οδήγησε αρκετούς σουνίτες και πρώην στρατιωτικούς του Μπάαθ προς τον ριζοσπαστικό τζιχαντισμό που εκπροσωπούσε μεταξύ άλλων το πρώιμο ΙΚ, που τότε ονομαζόταν Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ. Συν τω χρόνω, η οργάνωση προσέλκυσε ξένους μαχητές από τον ευρύτερο ισλαμικό κόσμο και τη Δύση, στο όνομα της εκδίωξης των Αμερικανών απίστων και των σιιτών συμμάχων τους.

    Η έναρξη το 2011 του πολέμου στη Συρία, μια πλειοψηφικά σουνιτική χώρα, πρόσφερε στην οργάνωση μια επιπλέον πηγή στρατολόγησης σουνιτών ισλαμιστών, αλλά και εκτάσεις πέρα από κάθε στρατιωτικό έλεγχο. Καταργώντας ουσιαστικά τα σύνορα μεταξύ Ιράκ και Συρίας, η οργάνωση εγκατέστησε την επικυριαρχία της σε μια περιοχή έκτασης ανάλογης με αυτή της Μεγάλης Βρετανίας, συχνά με τη βοήθεια ή την ανοχή των εντόπιων φυλών ή εξ αιτίας του φόβου αντιποίνων.

    Το 2014 η οργάνωση μετονομάστηκε σε ΙΚ και ανακήρυξε τα υπό κατάληψη εδάφη της χαλιφάτο με αρχηγό τον από το 2010 ηγέτη της, Abū Bakr al-Baghdādī.

    Το χαλιφάτο αποτελεί τύπο σουνιτικής διακυβέρνησης που απαντάται στην ισλαμική ιστορία. Ως κοινωνικό και πολιτικό πρόταγμα, η έννοια του χαλιφάτου δρα νομιμοποιητικά, συνδέοντας το ΙΚ με τη μακρά ιστορική παράδοση του Ισλάμ. Οικονομικά, το χαλιφάτο αντλεί πόρους από το λαθρεμπόριο πετρελαίου και την υποστήριξη σουνιτικών κύκλων των κρατών του Περσικού Κόλπου, της Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας. Στρατιωτικά, η εξάπλωσή του οφείλεται κυρίως στη διαφθορά και έλλειψη οργάνωσης στις τάξεις του ιρακινού στρατού, καθώς και στις πολιτικές βλέψεις και έριδες μεταξύ των αντιπάλων του. Μην ξεχνάμε ότι το ΙΚ αποτελεί για κάποιους εμπόδιο στη σιιτική ιρανική επέκταση στη Μέση Ανατολή, αλλά και στην περαιτέρω ισχυροποίηση των Κούρδων.

    Σε καμία περίπτωση το ΙΚ δεν πρέπει να κατανοηθεί ως μια έστω ακραία μορφή Ισλάμ. Πρόκειται μάλλον για καρκίνωμα στο σώμα της ισλαμικής παράδοσης. Σίγουρα ξεπηδά από τα σπλάχνα της, όπως κάθε καρκίνος, στην ουσία όμως διαστρέφει τη λογική της και προδίδει τη μακραίωνη κοινωνική και πολιτισμική κληρονομιά της.

    Τα τρία χαρακτηριστικά που καταδεικνύουν τον ουσιαστικά αιρετικό χαρακτήρα του ΙΚ, είναι το δόγμα περί αποστασίας (takfīr), η αντίληψή της βίας ως εργαλείου πολιτικού ελέγχου, και η αποκαλυπτική διάσταση του σκοτεινού οράματος της οργάνωσης.

    Ο όρος takfīr αναφέρεται στη δυνατότητα των θεολόγων-νομοδιδασκάλων (συχνά αναφέρονται στα ελληνικά ως μουλάδες) να ανακηρύξουν αποστάτη έναν μουσουλμάνο, οδηγώντας τον σε ακραίες περιπτώσεις στην εκτέλεση. Το ζήτημα έχει διχάσει τους τζιχαντιστές. Κάποιοι βλέπουν το takfīr ως κατηγορία που μπορεί να επιρριφθεί σε μεμονωμένα άτομα μόνο μετά από αιτιολογημένη απόφαση θεολόγων-νομικών. Άλλοι, όπως το ΙΚ, βλέπουν το takfīr ως κατηγορία που μπορεί να επιρριφθεί σε ολόκληρους πληθυσμούς, διότι δεν αντιστάθηκαν σ’ ένα θεωρούμενο αντι-ισλαμικό καθεστώς, όπως η σιιτική κυβέρνηση του Ιράκ και η αλεβιτική (σιιτική) κυβέρνηση της Συρίας.

    Πρόκειται για μια ακραία εκδοχή των θέσεων «η σιωπή είναι συνενοχή” και «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας”, που επιτρέπει στο ΙΚ το σφαγιασμό όχι μόνον σιτών και άλλων αιχμαλώτων, αλλά και ολόκληρων πληθυσμών που δεν χωρούν στο σχεδιασμό τους, για πολιτικούς ή στρατιωτικούς λόγους. Εξ ου και η καταδίκη εκ μέρους της οργάνωσης όλων εκείνων των προσφύγων που απέρριψαν τον «παράδεισο” του χαλιφάτου για την «κόλαση” της άπιστης Δύσης.

    Η αντίληψη αυτή περί συλλογικής αποστασίας ερμηνεύει την ακολουθούμενη από το ΙΚ στρατηγική χρησιμοποίηση της βίας ως εργαλείου πολιτικού ελέγχου. Η χρησιμοποίηση της βίας ως θεάματος (ας θυμηθούμε τα σχετικά βίντεο στο Διαδίκτυο) δεν στοχεύουν απλώς στην τρομοκράτηση εσωτερικών και εξωτερικών αντιπάλων. Εντάσσονται παράλληλα στο δόγμα (ιερού) πολέμου που αναπτύσσει στο βιβλίο Η Διαχείριση της Βαρβαρότητας ο Abū Bakr Najī (1961-2008), αρχηγός επικοινωνίας και προπαγάνδας της al-Qāʽida. Αξίζει να πούμε δυο λόγια για το βιβλίο αυτό, καθώς ερμηνεύει αρκετά καλά το βίαιο πρόσωπο του ΙΚ.

    Το κεντρικό επιχείρημα του βιβλίου αφορά στην ανάγκη δημιουργίας ζωνών έξω από κάθε κρατική εξουσία, στις οποίες να επικρατεί βία και αναρχία. Σκοπός είναι η όξυνση του θρησκευτικού και εθνικιστικού ριζοσπαστισμού, συνθηκών που επιτρέπουν την επιτυχή διείσδυση, στρατολόγηση και εκπαίδευση τζιχαντιστών μαχητών. Μόλις αυτό επιτευχθεί, ακολουθεί η εκ μέρους των τζιχαντιστών διαχείριση της κατάστασης βαρβαρότητας (την οποία οι ίδιοι δημιούργησαν) μέσω της επιβολής του ισλαμικού νόμου, της παροχής ασφάλειας και νομιμότητας, καθώς και της δημιουργίας και εγκαθίδρυσης οιονεί κρατικών θεσμών. Στο πλαίσιο αυτό, οι εντόπιοι πληθυσμοί πείθονται ή εξαναγκάζονται να υποστηρίξουν την οργάνωση, ως μοναδική εγγυήτρια δύναμη σε ένα βίαιο σύμπαν.

    Το ιδιαίτερο ενδιαφέρον του εγχειρήματος που περιγράφει το βιβλίο, βρίσκεται στη δημιουργική σύνθεση ενός εξεγερσιακού ακτιβισμού, πολεμικής στρατηγικής και ισλαμικής θεολογίας. Τα κορανικά χωρία αφθονούν, οι αναφορές του συγγραφέα σε στρατιωτικές επιχειρήσεις του πρώιμου Ισλάμ φωτίζουν το σήμερα, μαζί με παραλληλισμούς προερχόμενους από τον πόλεμο του Αφγανιστάν και άλλες συρράξεις.

    Παρόλο το ισλαμικό του επικάλυμμα όμως, το δόγμα της διαχείρισης της βαρβαρότητας που περιγράφει με γλαφυρότητα το βιβλίο και ακολουθεί η οργάνωση ΙΚ πόρρω απέχει από την ισλαμική «ορθοδοξία”, όσο διασταλτικά και αν την ερμηνεύσει κανείς. Αυτό το έχουν επανειλημμένως καταδείξει πολλοί μουσουλμάνοι διανοούμενοι, οι οποίοι όμως συχνά θεωρούνται υπηρέτες αλλότριων συμφερόντων. Ο λόγος περί διαπλοκής και η συνολική απαξία των παραδοσιακών πολιτικών δομών δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα.

    Το ίδιο διεστραμμένος όσον αφορά την ευρέως παραδεκτή ισλαμική θεολογική γραμματεία και παράδοση, είναι και ο αποκαλυπτικός χαρακτήρας της οργάνωσης ΙΚ. Αυτός της επιτρέπει να παρουσιάζει τον εαυτό της ως πρωταγωνιστή στον κοσμικών διαστάσεων πόλεμο μεταξύ Καλού και Κακού, που θα λάβει χώρα στις έσχατες ημέρες. Ενδεικτικό είναι ότι το περιοδικό της οργάνωσης ονομάζεται Dabīq, όνομα τοποθεσίας κοντά στο Χαλέπι, όπου σύμφωνα με την ισλαμική αποκαλυπτική γραμματεία, θα λάβει χώρα η νικηφόρα για τους μουσουλμάνους μάχη του Αρμαγεδδώνα, που θα οδηγήσει στην παγκόσμια επικράτησή τους. Πρόκειται και εδώ για μια κακοποίηση ισλαμικών δογμάτων από επικίνδυνους ζηλωτές, που έχουν αυτοαναγορευθεί σε αντιπροσώπους ολόκληρου του ισλαμικού κόσμου, σκοτώνοντας όποιον τους αντιστέκεται, μουσουλμάνο ή μη. Στα χέρια τους, η πλούσια και πολυποίκιλη ισλαμική παράδοση καταντά ένα δαιμονικό σκιάχτρο που ξερνά μίσος και θάνατο.

    Για όλους αυτούς τους λόγους, η οργάνωση ΙΚ δεν μπορεί να γίνει κατανοητή με όρους του αφελούς και καταχρηστικού σχήματος περί «σύγκρουσης πολιτισμών”, ούτε με οιμωγές περί θανάσιμου κινδύνου της Δύσης. Τέτοιες απόψεις εδράζονται σε ιδεολογικά φορτισμένες και μονομερείς αντιλήψεις περί ιστορικής αλλαγής και σε απύθμενη έλλειψη γνώσης ακόμη και των βασικών θεολογικών και κοινωνιολογικών στοιχείων της ισλαμικής παράδοσης. Όποτε εγκληματικές οργανώσεις, όπως το ΙΚ και προηγουμένως η al-Qāʽida, εντάχθηκαν στο όνομα της καταπολέμησής τους σε κυρίαρχα ιδεολογικά ολοποιητικά σχήματα τύπου «άσπρο-μαύρο”, η κατάσταση περιπλέχθηκε ακόμη περισσότερο και τα θύματα ένθεν κακείθεν πολλαπλασιάστηκαν.

    *Ο Γεράσιμος Μακρής είναι καθηγητής της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας των Ισλαμικών Κοινωνιών και του Ευρύτερου Μεσανατολικού Χώρου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

    http://www.capital.gr/forum/thread/5423566?messageId=5423566

  40. Φετφά των τζιχαντιστών «ρυθμίζει» τη μεταχείριση των «γυναικών-σκλάβων»!

    Θεολόγοι της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος έχουν εκδώσει μία εξαιρετικά λεπτομερή φάτουα (θρησκευτικό διάταγμα – φετφά) η οποία ρυθμίζει πότε οι «ιδιοκτήτες» γυναικών-σκλάβων της οργάνωσης μπορούν να έχουν σεξουαλικές επαφές μαζί τους, σε μία προσπάθεια να αντιμετωπιστεί αυτό που αποκαλούν «βιαιότητα στη μεταχείριση αιχμαλωτισμένων θηλυκών».
    Η φάτουα αρ. 64 έχει ισχύ νόμου και υπερβαίνει τις μέχρι σήμερα γνωστές γνωμοδοτήσεις για το θέμα, ρίχνοντας φως στον τρόπο με τον οποίο η οργάνωση προσπαθεί να επανερμηνεύσει θεολογικές διδαχές αιώνων για να νομιμοποιήσει τη δουλεία γυναικών στα εδάφη που ελέγχει στη Συρία και το Ιράκ.
    Το κείμενο της φάτουα 64 περιλαμβάνεται σε τεράστιο όγκο εγγράφων που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια επιχείρησης των αμερικανικών ειδικών στρατιωτικών δυνάμεων κατά ηγετικού στελέχους του ισλαμικού κράτους τον Μάιο.

    Μεταξύ των θρησκευτικών κανόνων που περιλαμβάνει η φάτουα υπάρχει η απαγόρευση σε πατέρα και γιο να έχουν σεξουαλική επαφή με την ίδια σκλάβα. Απαγορεύεται επίσης σε έναν ιδιοκτήτη μητέρας και κόρης να έχει σχέσεις και με τις δύο. Επίσης απαγορεύεται στους συνιδιοκτήτες μίας σκλάβας να έχουν σεξουαλικές σχέσεις μαζί της διότι θεωρείται ως «μέρος συνιδιοκτησίας».

    Τα Ηνωμένα Έθνη και οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν κατηγορήσει το ισλαμικό κράτος για συστηματικές απαγωγές και βιασμούς χιλιάδων γυναικών και κοριτσιών έως και 12 ετών, ιδιαίτερα μελών της εθνότητας των Γεζίντι του βόρειου Ιράκ. Πολλές δόθηκαν σε μαχητές ως αμοιβή ή πουλήθηκαν ως σκλάβες του σεξ.
    Το Ισλαμικό Κράτος δεν προσπαθεί να καλύψει τις πρακτικές αυτές, αντίθετα κομπάζει γι’ αυτές, ενώ έχει συστήσει υπηρεσία λαφυραγώγησης για τη διαχείριση της δουλείας.

    Σε έγγραφο με ημερομηνία Απριλίου, η οργάνωση Human Rights Watch συγκέντρωσε μαρτυρίες 20 γυναικών που διέφυγαν και περιέγραψαν πώς μαχητές του Ισλαμικού Κράτους χώρισαν τις νεαρές γυναίκες και τα κορίτσια από τους άνδρες, τα αγόρια και τις μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες. Μεταφέρθηκαν «με οργανωμένο και μεθοδικό τρόπο σε διάφορες περιοχές του Ιράκ και της Συρίας». Πουλήθηκαν ή δόθηκαν ως δώρα και υπέστησαν επανειλημμένα βιασμούς και σεξουαλικές κακοποιήσεις.

    Η φάτουα αρ.64, με ημερομηνία 29 Ιανουαρίου 2015, εκδόθηκε από την Επιτροπή Έρευνας και Φάτουα του Ισλαμικού Κράτους και κωδικοποιεί τις σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ μαχητών του ΙΚ και των γυναικών σκλάβων τους για πρώτη φορά, επεκτείνοντας την οδηγία που είχε εκδοθεί από την οργάνωση το 2014 για τη μεταχείριση των σκλάβων.

    Η φάτουα ξεκινά με μία ερώτηση: «Ορισμένοι από τους αδελφούς έχουν διαπράξει παραβιάσεις στο θέμα της μεταχείρισης των γυναικών σκλάβων. Αυτές οι παραβιάσεις δεν είναι επιτρεπτές από το νόμο της Σαρία, διότι αυτοί οι κανόνες δεν έχουν προσαρμοσθεί κατά το πέρασμα του χρόνου. Υπάρχουν προειδοποιήσεις σχετικές με το θέμα αυτό;».
    Στη συνέχεια διατυπώνει 15 εντολές, προχωρώντας σε λεπτομερείς περιγραφές:
    «Εάν ένας ιδιοκτήτης θηλυκιάς σκλάβας, που έχει κόρη κατάλληλη για σεξουαλική συνεύρεση, έχει σεξουαλικές σχέσεις με την τελευταία, δεν του επιτρέπεται να έχει σεξουαλικές σχέσεις με τη μητέρα της και αυτή η απαγόρευση είναι μόνιμη. Εάν έχει σεξουαλικές σχέσεις με τη μητέρα, τότε δεν επιτρέπεται να συνευρεθεί με τη κόρη και αυτή η απαγόρευση είναι μόνιμη».

    Η φάτουα καλεί τους ιδιοκτήτες γυναίκας σκλάβας «να δείχνουν συμπόνοια προς αυτήν, να είναι ευγενικοί μαζί της, να μη τις ταπεινώνουν και να μην τους αναθέτουν δουλειές που δεν μπορούν κάνουν». Ένας ιδιοκτήτης δεν πρέπει πουλά μία σκλάβα σε άτομο που ξέρει ότι θα την κακομεταχειρισθεί.

    Ο καθηγητής Αμπντέλ Φάταχ Αλαουάρι, πρύτανης του τμήματος Ισλαμικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου Αλ Αζχαρ δηλώνει ότι το Ισλαμικό Κράτος «δεν έχει καμία σχέση με το ισλάμ» και ότι παρερμηνεύει σκοπίμως στίχους και ρητά αιώνων που αρχικά είχαν ως στόχο να τερματίσουν, παρά να ενθαρρύνουν, τη δουλεία.
    «Το ισλάμ διδάσκει την απελευθέρωση των σκλάβων, όχι τη δουλεία. Η δουλεία ήταν το στάτους κβο όταν εμφανίσθηκε το Ισλάμ. Ο ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός, ο ελληνικός, ο ρωμαϊκός και ο περσικός πολισμός εφάρμοζαν τη δουλεία και έπαιρναν ως σεξουαλικές σκλάβες τις γυναίκες των εχθρών. Το ισλάμ θεώρησε αποτρόπαια αυτήν την πρακτική και εργαζόταν για τη σταδιακή κατάργησή της».
    Τον Σεπτέμβριο 2014, περισσότεροι από 120 θεολόγοι του ισλάμ από ολόκληρο τον κόσμο υπέγραψαν ανοικτή επιστολή προς τον ηγέτη του ισλαμικού κράτους Αμπού Μπακρ αλ Μπαγκντάντι απορρίπτοντας τα θεολογικά επιχειρήματα που χρησιμοποιεί η οργάνωση για να δικαιολογήσει τις πράξεις της. «Η επανεισαγωγή της δουλείας απαγορεύεται στο ισλάμ», έγραφαν στο κείμενο.

    http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26511&subid=2&pubid=113880928

  41. […]  -ΑΓΤΖΙΔΗΣ ΒΛΑΣΗΣ, διδάκτωρ σύγχρονης ιστορίας – «Η συνάντηση  του   Ελληνισμού με το Ισλάμ». […]

  42. Η μάχη του Μουτάχ. Το Βυζάντιο απωθεί τους Μουσουλμάνους στην Έρημο.

    Μια ενδοαραβική σύρραξη υπήρξε η αφορμή για την πρώτη ένοπλη αναμέτρηση Μουσουλμάνων και Βυζαντίου, το 629, στο χωριό Μουτάχ, ανατολικά του Ιορδάνη. Οι επιδρομές του Ισλάμ στις Βυζαντινές περιοχές δεν είχαν αρχίσει ακόμα, και ο Προφήτης Μωχάμετ, τότε, προσπαθούσε να κυριαρχήσει στις διάφορες Αραβικές φυλές και να τις προσηλυτίσει στην νέα θρησκεία. Όταν λοιπόν οι Μουσουλμάνοι ήρθαν σε επαφή με τους Χασανίδες, μια φυλή που παραδοσιακά ήταν πιστός σύμμαχος των Βυζαντινών, η Αυτοκρατορία επενέβη για να υπερασπίσει τους συμμάχους της, και να ελέγξει τον ακατάσχετο προσηλυτισμό στο Ισλάμ, που απευθύνονταν στους Χριστιανούς Άραβες.

    Αυτή είναι η κοινή βάση των αφηγήσεων, γιατί οι Άραβες δίνουν μια εκδοχή της συνέχειας των γεγονότων που είναι απίστευτη. Τόσο οι λεπτομέρειες, όσο και ο σκελετός της αφήγησης, αγγίζουν τον μύθο. Κατ΄ αρχάς μιλούν για… καταπίεση των Μουσουλμάνων από τους Βυζαντινούς (οι οποίοι όμως δεν είχαν καμιά εξουσία στην αραβική χερσόνησο) και για καταλήστευση των εμπορικών τους καραβανιών από τους Χριστιανούς Άραβες και τους Βυζαντινούς. (αυτό είναι πιο πιστευτό) Αυτή η συμπεριφορά τους οδήγησε σε ενέργειες αυτοάμυνας.

    Παραδέχονται, όμως, πως ο Αλ Χαρίθ Ιμπν Αλ Αζντί, στάλθηκε από τον Προφήτη στον Χασανίδη βασιλιά Σουραμπίλ Ιμπν Αμρ αλ Χασαανί για να τον προσηλυτίσει στο Ισλάμ. Ο Χασανίδης βασιλιάς αποκεφάλισε τον απεσταλμένο του Προφήτη καταπατώντας κάθε έθιμο της εποχής. Ο Μωχάμετ προσπάθησε να συμβιβάσει τα πράγματα υπονοώντας πως κάποιος άνθρωπος του βασιλιά σκότωσε τον απεσταλμένο χωρίς διαταγή, αλλά ο Σουραμπίλ ανέλαβε ολόκληρη την ευθύνη. (σημειώνουμε πως τα ονόματα παραλλάσσουν σε κάθε αφήγηση)

    Ετσι οι Μουσουλμάνοι αποφάσισαν να εκδικηθούν στέλνοντας στρατό. Οι Βυζαντινοί, τότε, λένε οι Άραβες ιστορικοί, συγκέντρωσαν μια στρατιά …200.000 ανδρών με διοικητή τον Θεόδωρο, τον αδελφό του Ηράκλειου, την οποία οι Μουσουλμάνοι αντιμετώπισαν με τρεις χιλιάδες άντρες. Η μάχη, λένε οι Μουσουλμάνοι, τελείωσε με ισοπαλία, αν και σκοτώθηκαν οι αρχηγοί τους. Η αφηγήσεις, ακόμα και από σύγχρονες Μουσουλμανικές πηγές, καλύπτονται από ένα νέφος ευλαβούς μυθολογίας που κάνει πολύ δύσκολη την ανακάλυψη της αλήθειας.

    Η βυζαντινή πλευρά έλεγε πως ο Θεόδωρος, μαθαίνοντας πως οι Μουσουλμάνοι ήθελαν να επιτεθούν μια μέρα γιορτής σε μια σειρά Αραβικές φυλές που ήταν σύμμαχοι του Βυζαντίου, επιτέθηκε πρώτος με μια δύναμη που συγκροτήθηκε από μερικές συνοριακές φρουρές. Οι Βυζαντινοί και οι Άραβες σύμμαχοί τους σκότωσαν στη μάχη τους αρχηγούς του Ισλαμικού στρατού, εκτός από τον Χαλίντ, που διέφυγε, και εξόντωσαν το μεγαλύτερο μέρος του ισλαμικού στρατού. Οι υπόλοιποι Άραβες αποσύρθηκαν στην Έρημο.

    Προφανώς επρόκειτο για ένα συνοριακό επεισόδιο που επιλύθηκε γρήγορα και αποτελεσματικά από το Βυζάντιο. Είναι σίγουρο πως οι Άραβες νικήθηκαν, γιατί οι Βυζαντινοί έκτοτε δεν έδωσαν την πρέπουσα σημασία στην άνοδο του Ισλάμ, μια που αρχικά επικράτησαν τόσο εύκολα. Έπρεπε όμως να καταλάβουν πως, αφού αυτοί οι “ληστές” της Ερήμου δεν διαλύθηκαν με ένα τόσο δυνατό χτύπημα, υπήρχε κάτι βαθύτερο στη δράση τους, πράγμα που φάνηκε πολύ σύντομα. Φυσικά, ο Βυζαντινός στρατός δεν μπορούσε να τους καταδιώξει στην Έρημο, και αυτό ήταν το πλεονέκτημα που έδινε αρχικά ασφάλεια στο Ισλάμ, και χώρο για να αναπτυχθεί σχετικά ανεπηρέαστο από τις Υπερδυνάμεις της εποχής, την Περσία και το Βυζάντιο.

    Ας περάσουμε ξανά στην Ισλαμική αφήγηση.
    Ο Μωχάμετ, λοιπόν, αφού είχε υποτάξει τις Νότιες φυλές της Αραβικής χερσονήσου, στράφηκε προς τους Άραβες του Βορρά. Αυτοί ήταν Χριστιανοί, ή Εβραίοι ή και παγανιστές. Οι απεσταλμένοι του προς τις φυλές Μπανού Σουλαγιούμ και Ντάτ αλ Ταλχ, όμως, αποκεφαλίστηκαν. Για να τιμωρήσει αυτήν την πρόκληση, ο Προφήτης έστειλε ένα στρατό από 3.000 άντρες υπό την διοίκηση των Ζαΐντ Ιμπν Χαρίθα, με υποδιοικητές τους Τζαφάρ Ιμπν Αμπί Ταλίμπ και Αμπντουλάχ Ιμπν Ραβαλάχ.

    Η φυλή των Χασανιδών ετοιμάστηκε για να τους αντιμετωπίσει, καλώντας ταυτόχρονα και τον Βυζαντινό στρατό σε βοήθεια. Οι φυλές Λακχμ, Τζουντάμ, Αλ Καγιούν, Μπάχρα και Μπάλι συνασπίστηκαν. Όταν οι Μουσουλμάνοι είδαν τον όγκο του στρατού που επέδραμε εναντίον τους, σκέφτηκαν να υποχωρήσουν περιμένοντας ενισχύσεις, αλλά ο Αμπτουλάχ Ιμπν Ραβαλάχ τόνισε πως δεν έπρεπε να χάσουν την ευκαιρία να γίνουν Μάρτυρες του Ισλάμ. Έτσι οι Μουσουλμάνοι επιτέθηκαν στο βυζαντινό στρατόπεδο στο Μασαρίφ και μετά υποχώρησαν στο Μουτάχ, σε ένα στενό μέρος που εμπόδιζε τους Χριστιανούς να αναπτύξουν την οπωσδήποτε μεγαλύτερη δύναμή τους.

    Στη επακόλουθη σύγκρουση σκοτώθηκαν και οι τρεις αρχηγοί των Μουσουλμάνων, πρώτος ο Ζαΐντ Ιμπν Χαρίθα, και μετά οι Τζαφάρ Ιμπν Αμπί Ταλίμπ και Αμπντουλάχ Ιμπν Ραβαλάχ, όπως αναλάμβαναν την διοίκηση. Λένε πως ο ίδιος ο Προφήτης είχε ορίσει την διαδοχή των ηγετών μετά τον θάνατο του καθενός, γνωρίζοντας υπερφυσικά την έκβαση της μάχης. Φυσικά, αυτό έρχεται σε αντίφαση με την εκλογή του Χαλίντ στο πεδίο της μάχης κατόπιν συζήτησης, όπως θα δούμε σε λίγο. Επίσης, ο Μωχάμετ άρχισε να μεταχειρίζεται τα παιδιά του Τζαφάρ σαν ορφανά, πριν έρθουν τα νέα της μάχης.

    Ο Τζαφάρ, λένε, αφού έχασε το ένα χέρι του, κράτησε την σημαία με το άλλο, και αφού οι Χριστιανοί του το έκοψαν κι αυτό, πίεσε την σημαία στο στήθος του με τα μπράτσα, ώσπου σκοτώθηκε. Ο Αλλάχ, πάντως, του χάρισε ένα ζευγάρι ρουμπινένια φτερά για να πορεύεται στην μέλλουσα ζωή χωρίς χέρια. Μερικοί έγκριτοι Μουσουλμάνοι ιστορικοί διαφωνούν για το χρώμα των φτερών του Τζαφάρ, αλλά και για τον αριθμό των πληγών που δέχτηκε. Πενήντα ή ενενήντα. Πάντως και οι τρεις νεκροί ηγέτες εγκαταστάθηκαν πάνω σε θρόνους στο Παράδεισο, αλλά οι Χαρίθα και Ραβαλλάχ είναι πλέον μόνιμα στραβολαιμιασμένοι, γιατί για μια στιγμή τους πέρασε από το μυαλό να το σκάσουν και να μην μαρτυρήσουν για το Ισλάμ!

    Αφού οι ηγέτες τους σκοτώθηκαν, οι Μουσουλμάνοι άρχισαν να υποχωρούν. Κάποιος Θαμπίτ Ιμπν Αλ Ακράμ, όμως, σήκωσε την σημαία και έδωσε θάρρος στον στρατό. Πρότεινε μάλιστα για νέο αρχηγό τον Χαλίντ Ιμπν Αλ Γουαλίντ. Αυτόν δεν τον είχε δει σε όραμα ο Προφήτης… Ο Χαλίντ θα γίνονταν στο μέλλον ένας από τους πιο πετυχημένους στρατηγούς του Ισλάμ, και θα έπαιρνε εκδίκηση από τους Βυζαντινούς στο Γιαρμούκ.

    Αφού έσπασε εννιά σπαθιά στη μάχη, ο Χαλίντ επιχείρησε μια πετυχημένη υποχώρηση με τάξη, και εμπόδιζε τους Χριστιανούς να συνεχίσουν την μάχη κατά παράταξη, με αψιμαχίες. Κατόπιν έφερε κρυφά την οπισθοφυλακή του στην πρώτη γραμμή, με νέες σημαίες, παραπλανώντας τους Χριστιανούς πως έφτασαν ενισχύσεις. (κατά τον Λέοντα τον Σοφό, η χρήση πολλών σημαιών χωρίς… στρατό να αντιστοιχεί σε αυτές, ήταν ένα τυπικό Αραβικό στρατήγημα) Έτσι, ο Χαλίντ μπόρεσε να αποσυρθεί και να καταφύγει στην Μεδίνα, την πρωτεύουσα του Ισλάμ. Στην ουσία, οι Βυζαντινοί δεν καταδίωξαν τους υποχωρούντες Άραβες γιατί δεν θέλησαν να παρασυρθούν στην Έρημο, την τελική ασφάλεια των Ισλαμιστών.

    Φυσικά ο Χαλίντ, φτάνοντας στην Μεδίνα, κατηγορήθηκε πως έδειξε δειλία, δεν κάθισε να γίνει Μάρτυρας του Ισλάμ, και υποχώρησε. Ήταν, λέει, η πρώτη φορά που ένας Ισλαμικός στρατός επέστρεψε χωρίς να έχει νικήσει. Οι ίδιες οι οικογένειες των πολεμιστών του Μουτάχ δεν τους άνοιξαν την πόρτα, γιατί είχαν υποχωρήσει, και ο κόσμος τους πέταγε πέτρες και σκουπίδια. Ο ίδιος ο Προφήτης όμως δικαιολόγησε τους ηττημένους πολεμιστές του. Η υπόθεση ερμηνεύθηκε σαν θρίαμβος του Ισλάμ, μια που οι Μουσουλμάνοι συγκρούστηκαν για πρώτη φορά με το Βυζάντιο και …έζησαν.

    Όλες αυτές οι αφηγήσεις δείχνουν μάλλον μια συντριπτική ήττα, και μια πανικόβλητη υποχώρηση, και ακυρώνουν τα μυθικά στοιχεία περί αντίστασης μέχρι θανάτου. Η αφήγηση πως οι Μουσουλμάνοι είχαν μόνο 12 νεκρούς, (άλλοι λένε 150) ενώ οι Χριστιανοί είχαν… χιλιάδες απώλειες, μάλλον δείχνει πως οι Άραβες υποχώρησαν πανικόβλητοι μετά μια μικρή αψιμαχία, βλέποντας την τάξη και την οργάνωση του καλύτερου στρατού της εποχής, του Βυζαντινού, που όπως οι ίδιοι γράφουν, είχε “σιδερένιες πανοπλίες νέου τύπου, μεγάλες ασπίδες, και ιδιαίτερα μακριά σπαθιά και κοντάρια, και γνώριζε όλες τις πολεμικές μεθόδους”.

    Η ήττα των Μουσουλμάνων στο Μουτάχ, δεν θεωρήθηκε ταπεινωτική, λοιπόν, αντίθετα χρησιμοποιήθηκε προπαγανδιστικά σαν απόδειξη πως ο Ισλαμικός στρατός μπορούσε να σταθεί, έστω και με αυτόν τον τρόπο, απέναντι στον Βυζαντινό. Η αλήθεια είναι βέβαια, πως ο Χαλίντ χρησιμοποίησε ένα στρατήγημα για να συγκρατήσει για λίγο την Βυζαντινή επίθεση, και έτσι κέρδισε τον χρόνο που χρειάζονταν για να εξαφανιστεί στην έρημο. Αυτό έδωσε στην Χριστιανική πλευρά ένα ψευδές αίσθημα ασφάλειας και υπεροχής, που πληρώθηκε ακριβά αργότερα.

    http://skourtakrdiaf.blogspot.gr/2014/09/blog-post_15.html

  43. Πέμπτη, 21 Ιανουάριος 2016

    Πέθανε ο Μουσουλμάνος δάσκαλος που προστάτευσε Χριστιανούς
    keniatis

    Για την Romfea.gr | Σεραφείμ Σεργίου

    Την τελευταία του πνοή άφησε σε Νοσοκομείο του Ναϊρόμπι ο Μουσουλμάνος δάσκαλος Σαλάχ Φάραχ από την Κένυα.

    Ο Κενυάτης δάσκαλος τον Δεκέμβριο ταξίδευε προς μια περιοχή της Κένυας, όταν το λεωφορείο που επέβαινε δέχθηκε επίθεση από την ομάδα Αλ Σαμπάμπ.

    Η φανατικοί της Αλ Σαμπάμπ ζήτησαν από τους Μουσουλμάνους να χωριστούν από τους Χριστιανούς, αλλά κάποιοι Μουσουλμάνοι αρνήθηκαν μεταξύ των οποίων και ο Σαλάχ.

    Αμέσως οι φανατικοί άνοιξαν πυρ κατά των Χριστιανών, με τον Σαλάχ να μπαίνει μπροστά ως ασπίδα, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να δεχθεί τις σφαίρες.

    Λίγο πριν πεθάνει ο Σαλάχ μιλώντας στο BBC είχε δηλώσει: «Οι άνθρωποι πρέπει να ζουν μαζί ειρηνικά ανεξαρτήτως θρησκείας.»

    «Είμαστε αδέλφια άσχετα αν έχουμε διαφορετική θρησκεία, πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλον και να ζούμε ειρηνικά» είχε αναφέρει πριν μερικές ημέρες ο ήρωας Σαλάχ.

    Ο αδελφός του Κενυάτη δάσκαλου εξέφρασε την ελπίδα πως ο θάνατος του Σαλάχ, θα συμβάλει στη δημιουργία της θρησκευτικές αρμονίας στην Κένυα.

    http://www.romfea.gr/diafora/6035-pethane-o-mousoulmanos-daskalos-pou-prostateuse-xristianous

  44. Serkan Engin: “Words of Satan: Islam”

    Serkan Engin is a Turkish poet and author. His poems and articles on poetry theory appear in more than fifty literary journals in Turkey. In 2004, he published a poem manifesto, entitled “Imagist Socialist Poetry.” He has been trying to launch a new movement in Turkish poetry and to this end has published numerous articles about literary theory. His poems and articles on poetry theory have been published in English in many international literary journals all over the world, including The Tower Journal, Poetry’z Own, Belleville Park Pages, Far Enough East, Spilt Infinitive Lit Magazine, Empty Mirror, The Writer’s Drawer, Poetry Super Highway, Miracle E-zine, Industry Night Lit Magazine, Open Road Review, Shot Glass Journal, The Criterion and Mediterranean Poetry. Some of his poems appeared in Japanese in the leading Japanese philosophy and poetry journal Shi to Shisou. His political articles on Islam and also Armenian, Assyrian, Greek genocides have been published in many countries in many languages, including Sweden, USA, Greece, India, France, Argentina, Armenia, Indonesia, etc.

    Words of Satan: Islam

    I am an atheist, so I don’t think that there is a Satan and God, but if I am wrong, if there is a Satan, Islam must be the words of Satan, not from a “holy” God. None of the “God” conceptions of other religions in the world are as cruel as so-called religion Islam. In fact, Islam is not a religion, but a barbaric death cult full of violence, savageness, mass murder, rape, sex slavery, pedophilia, necrophilia, plunder, occupation, forcing to convert by sword, cutting the throat of the “infidels” or burning them alive. Today there is not a “religion” in the world as cruel as that barbaric death cult Islam, but shamelessly Muslims represent Islam as “religion of peace”.

    How can these verses of Quran can be considered from a “religion of peace”, coming from a “holy” God:

    Surat Al-‘Anfāl

    [Remember] when your Lord inspired to the angels, “I am with you, so strengthen those who have believed. I will cast terror into the hearts of those who disbelieved, so strike [them] upon the necks and strike from them every fingertip.”

    http://quran.com/8/12

    Surat Al-Ĥaj

    These are two adversaries who have disputed over their Lord. But those who disbelieved will have cut out for them garments of fire. Poured upon their heads will be scalding water.

    http://quran.com/22/19

    Surat Muĥammad

    So when you meet those who disbelieve [in battle], strike [their] necks until, when you have inflicted slaughter upon them, then secure their bonds, and either [confer] favor afterwards or ransom [them] until the war lays down its burdens.

    http://quran.com/47/4

    Surat At-Tawbah

    And when the sacred months have passed, then kill the polytheists wherever you find them and capture them and besiege them and sit in wait for them at every place of ambush.

    http://quran.com/9/5

    Surat Al-Baqarah

    “And kill them wherever you overtake them and expel them from wherever they have expelled you, and fitnah is worse than killing.”

    http://quran.com/2/191

    Surat At-Tawbah

    The Jews say, “Ezra is the son of Allah “; and the Christians say, “The Messiah is the son of Allah .” That is their statement from their mouths; they imitate the saying of those who disbelieved [before them]. May Allah destroy them; how are they deluded?

    http://quran.com/9/30

    When you critize Islam, some people idiotically mention about The Old Testament, The inquisition and The crusaders.Yes, some orders of Islam had been taken by Muhammed and written as Quran verses (so called words of Allah) from the Old Testament like stoning to death for adultery, but today there is no Jew applying this order. This brutal application had been ended by Jesus -who was from Jew community- with a smartly tactic:

    “When they kept on questioning him, he straightened up and said to them, “Let any one of you who is without sin be the first to throw a stone at her.”

    (Matthew 5:39) http://biblehub.com/matthew/5-39.htm

    So, today all brutal parts of the Old Statement are out of order. Judaism had been reformed in historical process very long time ago and so did Christianity. Today there is no Christian burning any woman and blaming her to be a witch, there is no inquisition court in any part of the world. Christiany had been reformed hundreds of years ago, but so called “religion of peace”, Islam, has been never reformed. It is the only “religion” which has current applications just the same as they used to be in medieval age. That is natural because Islam cannot be reformed, because founder of this barbaric deat cult Muhammed had said many times in the book written by him called Quran as “None of the words of Quran will be changed till doomsday”, so he had guaranteed that his orders will be valid till the end of existence of his own product death cult, Islam.

    It is also idiotically to mention “crusades” against today’s barbaric actions of ISIS members. First of all, “crusades” were after 400 years of the occupation of homeland of early Christians and also Jews by Muslims and was absolutely a rightful struggle to get their own homeland under occupation of members of barbaric death cult Islam. Also ISIS members are killing humans currently in 2015 same as Muslims did in 7. century. They are occupying homeland of “infidel” people of Syria and Iraq like Yezidis and Orthodox Christians of that region like Arameans, Assyrians, Nestorians, killing and raping them, making them sex slaves, but today there is no violence caused by Christians. None of the Christians cuts throats of Atheists or Muslims or burn them alive like ISIS members currently do today to all non-Muslims. None of the Jews kills Atheists, Buddhists or Christians by being a suicide bomber. None of the Buddhists makes Christians or Muslims sex slaves. Even people calling themselves “Satanists” don’t kill so much human all over the world as Muslims kill. Look at the Bangladesh, many bloggers criticising Islam have been killed brutally by being craved just because of being secular and writing articles criticising Islam a few moths ago. In Saudi Arabia, secular blogger Raif Badawi has been whipped by the government and put in jail for 10 years just because of being a secular and freethinking human and criticising Islam, and he is still in jail, because Islam has no respect for human rights, freedom of expression and also no respect to women’s rights, chidren’s rights, LGBTI persons rights. As you know Quran verses and hadiths order to kill all homosexuals, transsexuals and trannies and according to this command of Islam, ISIS members have brutally killed many LBGTI persons by throwing from the top of high buildings. Women in Saudi Arabia have just got their right to vote 2015, in fact which is an ordinary human right in all civilized countries of the world and still it is forbidden for women in Saudi Arabia to drive a car. Is there any other outdated country in the world like Muslim countries?

    In fact, this so-called “religion”, death cult named Islam was not produced/written by Muhammed with so original ideas, but a synthesis of monotheistic religions of current Arabian Peninsula like early Christianity, Judaism and also Sabie Religion which was a very popular monotheistic religion in that age in Arabian Peninsula.

    (Sabians: https://en.wikipedia.org/wiki/Sabians)

    Muhammed had chosen only brutal parts of these ancient religions like taking “stone to death for adultery” from the Old Testament, but he had never chosen peaceful parts of Christianity. Muhammad had never take any peaceful word of Jesus as example and put in its book Quran like:

    “But I tell you, do not resist an evil person. If anyone slaps you on the right cheek, turn to them the other cheek also.”(Matthew 5:39) http://biblehub.com/matthew/5-39.htm

    or another peaceful word of Jesus against violence like “Put your sword back in its place,” Jesus said to him, “for all who draw the sword will die by the sword.” (Matthew 26:52 ) http://biblehub.com/matthew/26-52.htm

    Let me emphasize, please: You can NEVER reform Islam, because all possible reforming ways had been blocked since the founding of this death cult by its founder Muhammed as saying many times “None of the words of Quran will be changed till doomsday”. So you cannot even try to reform Islam, you will be blamed as being a heretic/infidel, and according to Quran verses you have to be killed by any Muslim:

    Surat Al-Ma’idah (5.33) http://quran.com/5/33,

    also you can be killed too because of trying to reform Islam according to theQuran verses ordering to kill “apostates”:

    Surat An-Nisa’ (4.89) http://quran.com/4/89

    So, you cannot even say “The world is round”. It is enough to be blamed as being an infidel/heretic or apostate which deserve to be killed according to the Quran written by war lord, pedophile, necrophile, lier and savage Muhammad. Acording to this ignorant, primative mentality against science, Abdul Aziz bin Abdullah bin Baz who was the Grand Mufti of Saudi Arabia (Supreme Religous of Saudi Arabia) had said “The earth is flat. Whoever claims it is round is an atheist deserving to be punished”. No matter the science had proved that the world is in fact round, no matter there are many photograps of world from space showing that is it round. The scince has no value in front of the verses of Quran written by Muhammad or “hadiths” which are the words of Muhammad that had been said to the people arround him or the “sunnah” which was about the all applications of Muhammad that is considered “holy” actions of the “biggest and last prophet of Allah” including raping the infidel women, making them sex slavery, torturing for learning the place of golds/money, abusing a girl in only 9 years old (Ayshe) as considering her a “wife” by a so-called marriage, in other words pedophilia, also necrophilia which had been done by Muhammed too on one of his wifes who was death (As you can remember, a Persian Islamist named Zemzemi Abdul Bari, had declared in 2011 that all Muslim men can make sex with their wifes after the death of them in 6 hours accordingt to the same action of Muhammad. A year later, in Egyptian Parlament, a permission, allowing to the necrophilia was discussed as declared by Zemzemi Abdul Bari referring to the same necrophile action of Muhammad and also they demanded to increase the offical marriage age of the girls to 14 years old).

    So, if there is a Satan, it must be Muhammad and the orders of Satan must be Islam.

    Serkan Engin

    August 2015

    – See more at: http://pamelageller.com/2015/08/serkan-engin-words-of-satan-islam.html/#sthash.U1O9wlYs.dpuf

  45. Islam and Christian genocides in Turkey

    by Serkan Engin

    As some have said in the West, in fact, the Armenian, Assyrian, Chaldean, Nestorian and Pontian Greek genocides were “Christian genocides”. On the other side were Muslim Turks and Kurds. The basis in society and justification in conscience of these genocides were Islamic rules. Islam gives permission to all Muslims to kill and rape every non-Muslim, and also to grab all their money and properties. The de facto killers in these genocides were the predatory bands of the “Secret Organization” (In Turkish: Teşkilatı Mahsusa). The Turks and Kurds who killed their own non-Muslim neighbours, enslaved their women and little girls as sex slaves, and grabbed all their properties, had not had any awareness of “nationalism,” as did their commanders, the leaders of the Union and Progress Organization. So the Turks and Kurds who took part in the Armenian, Assyrian, Chaldean, Nestorian and Pontian Greek genocides massacred innocent humans with pleasure, had not done all this for the benefit of “Turkish nationalism”. They were simple farmers, describing themselves as “Muslim”, but not as “Turkish” or “Kurdish”.

    The massacre order of the Union and Progress Organization leaders was a gift for the Turks who lived on as predators for two thousand years, and only can turned to agriculture and the breeding of livestock in Anatolia. They considered it a gift because they got the chance to pillage their “rich” non-Muslim neighbours by the order of their government, and also they could take revenge upon non-Muslims who had, in their eyes, a great deal of money.

    Kurds, who were living in the same region for thousands of years and didn’t have ability, aptitude and historical experience except in the jobs of agriculture and the breeding of livestock, like their Turkish coreligionists, became happy too, because they would, along with the Turks, pillage the money and properties of the non-Muslims.

    Muslim Turks and Kurds pulled their non-Muslim neighbours to pieces with the appetite and wildness of hyenas without any mercy; moreover, they gloated over all of this. They grabbed all the houses and stores of the non-Muslims, and they enslaved the women of non-Muslims as sex slaves and also domestic slaves in their “harems” as their “booty,” as it is ordered in the rules of Islam. And they sold some of these women and girls at the slave bazaars for a bit of money.

    The perpetrators of this terrible period didn’t feel any self-reproach; on the contrary, they were very happy, because they became more worthy of Allah, the god of Islam. They became better Muslims with these disgusting massacres. So they came closer to the heaven of Islam, with its many houris (group sex) and open buffet bar (rivers of kevser wines).

    They were in peace because they were obeying the laws of their own god, Allah, and the government.

    They raped tiny girls and women, slaughtered innocent humans, burned children alive, and massacred millions of non-Muslims by the order of the “peace” religion Islam.

    Because their Allah was very merciless to the ones who disbelieved.

    A socialist Laz poet from Turkey, Serkan Engin was born in 1975 in Izmit, Turkey. His poems have been published in English in The Tower Journal, Poetry’z Own, Belleville Park Pages, Far Enough East, Spilt Infinitive Lit Magazine, Empty Mirror, The Writer’s Drawer, Poetry Super Highway, Miracle E-zine, Industry Night Lit Magazine, Open Road Review, Shot Glass Journal, The Criterion and Mediterranean Poetry. Some of his poems appeared in Japanese in the leading Japanese philosophy and poetry journal Shi to Shisou.

    http://www.jihadwatch.org/2014/08/islam-and-christian-genocides-in-turkey

  46. Άγιος Ιορδάνης ο εκ Τραπεζούντας

    Ημερομηνία εορτής: 02/02/2016

    Εορτάζει στις 2 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.

    Άγιοι που εορτάζουν: Αγιος Ιορδανης Ο Εκ Τραπεζουντας (; – 1650)

    Iορδάνην δε, μη ποταμόν εννόει,
    Xριστού δ’ αθλητήν, εσχάτοις εν τοις χρόνοις.

    Βιογραφία

    Ο Άγιος Ιορδάνης καταγόταν από την Τραπεζούντα και όταν παντρεύτηκε εγκαταστάθηκε στον Γαλατά της Κωνσταντινούπολης. Τότε ήταν 40 χρονών.

    Κάποτε λοιπόν, διασκέδαζε με κάποιους Οθωμανούς συμπατριώτες του, παίζοντας μαζί τους ένα παιγνίδι. Σε κάποια στιγμή, ένας συμπαίκτης του, είπε κοροϊδευτικά στα ελληνικά: «Άγιε Νικόλα ψωριάρη, βοήθησε με να νικήσω». Ο Ιορδάνης τότε, απάντησε παρόμοια εις βάρος όμως του Μωάμεθ. Την επόμενη μέρα, ένας από την παρέα του τον κατηγόρησε σαν υβριστή της θρησκείας του Μωάμεθ.

    Οδηγήθηκε λοιπόν στον Βεζίρη και πιέστηκε να δεχθεί τον μουσουλμανισμό για να αποφύγει την τιμωρία του θανάτου. Ο Ιορδάνης, όμως, παρέμεινε σταθερός στην αγάπη του προς τον «γλυκύτατο Ιησού» και έτσι οδηγήθηκε από τον έπαρχο στο Κουτζούκ Καραμάνι, τον τόπο της εκτέλεσης. Ενώ ήταν έτοιμος ο δήμιος να αποκεφαλίσει τον μάρτυρα, έφθασε αγγελιοφόρος του Βεζίρη και είπε μυστικά στον Ιορδάνη: «Ο Βεζίρης σε συμβουλεύει να λυπηθείς τη ζωή σου και πες φανερά ότι τουρκεύεις και έπειτα πήγαινε όπου θέλεις να ζήσεις χριστιανικά». Ο Ιορδάνης απάντησε: «Ευχαριστώ τον Βεζίρη, αλλά αυτό δεν θα το κάνω ποτέ». Έτσι ο δήμιος έκοψε το κεφάλι του ένδοξου αυτού μάρτυρα, στην Κωνσταντινούπολη στις 2 Φεβρουαρίου του 1650 μ.Χ. (κατ’ άλλους το 1651 μ.Χ.). Τη νύκτα πήγαν οι συγγενείς και οι φίλοι του στον έπαρχο, και αφού του έδωσαν αρκετά χρήματα, πήραν το ιερό λείψανο του και το έθαψαν ευλαβικά στην τοποθεσία Μπέγιογλου.

    Το μαρτύριο του Αγιού συνέγραψαν ο Ι. Καρυοφύλλης, Μέγας Λογοθέτης της Μεγάλης Εκκλησίας και ο Μελέτιος Συρίγου.

    http://www.saint.gr/1178/saint.aspx

  47. Richter on

    Οι μουσουλμάνοι πρέπει να καταπολεμήσουν το καρκίνωμα του εξτρεμισμού

    του Φετουλάχ Γκιουλέν

    Όταν μια ομάδα ανθρώπων που αυτοαποκαλείται Ισλαμικό Kράτος, γνωστό και ως ISIS, συνεχίζει να παράγει βία στην Μέση Ανατολή, οι μουσουλμάνοι οφείλουν να αναμετρηθούν με την ολοκληρωτική ιδεολογία που διέπει αυτή και άλλες τρομοκρατικές ομάδες. Κάθε τρομοκρατική ενέργεια στο όνομα του Ισλάμ έχει βαθιά επίδραση σε όλους τους μουσουλμάνους και ενισχύει τις παρανοήσεις για τα πιστεύω τους.

    Δεν είναι δίκαιο να κατηγορούμε το Ισλάμ για όλες τις βίαιες ενέργειες. Επομένως οι πιστοί πρέπει να κάνουν ό,τι είναι δυνατό ώστε να αποτρέψουν τις μεταστάσεις αυτού του καρκινώματος στις κοινωνίες μας. Εάν δεν το κάνουμε, θα είμαστε εξίσου υπεύθυνοι για την άσχημη εικόνα της πίστης μας.

    Πρώτον, πρέπει να καταδικάσουμε κάθε μορφής βία και να μην θυματοποιούμαστε. Το ότι έχουμε υποφέρει δεν αποτελεί δικαιολογία για να προσφέγουμε στην τρομοκρατία ή να μην την καταδικάζουμε. Οι τρομοκράτες διαπράττουν σοβαρές αμαρτίες στο όνομα του Ισλάμ: αυτό προκύπτει διαβάζοντας το κοράνι και τη ζωή του Προφήτη Μοχάμεντ. Οι βασικές αρχές των πηγών αυτών _ που μελετώνται εδώ και αιώνες από ιεροδιδάσκαλους οι οποίοι έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην μελέτη _ απορρίπτουν κάθε ισχυρισμό των τρομοκρατών.

    Δεύτερον, είναι σημαντικό να προωθήσουμε μια ολιστική κατανόηση του Ισλάμ καθώς γίνεται κατάχρηση της ελαστικότητας που το χαρακτηρίζει για να χωράει όλους τους πιστούς από διάφορα περιβάλλοντα. Ωστόσο οι βασικές αρχές του Ισλάμ δεν επιδέχονται ερμηνείες. Μια τέτοια αρχή είναι πως όταν κάποιος παίρνει τη ζωή ενός αθώου διαπράττει έγκλημα κατά της ανθρωπότητας (Κοράνι 5:32) Ακόμα και σε άμυνα σε καιρό πολέμου η βία κατά των αμάχων, ιδίως γυναικών, παιδιών και κληρικών, απαγορεύεται ρητά από τη διδασκαλία του Προφήτη.

    Πρέπει να αναδείξουμε αυτές τις αρετές προσφέροντας αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που επιζητούν την ειρήνη στον κόσμο. Δεδομένης της ανθρώπινης ψυχολογίας και της δυναμικής των ειδήσεων, είναι προφανές πως οι μετριοπαθείς φωνές επισκιάζονται από τις ακραίες. Αλλά αντί να κατηγορούμε τα μέσα ενημέρωσης, πρέπει να βρούμε καινοτόμους τρόμους για να ακουστεί η φωνή μας.

    Τρίτον, οι μουσουλμάνοι πρέπει να προωθήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα _ αξιοπρέπεια, ζωή και ελευθερία. Αυτές είναι οι πιο σημαντικές αρχές στον ισλαμικό κόσμο και κανένα άτομο, ούτε πολιτικός ούτε θρησκευτικός ηγέτης, δεν έχει το δικαίωμα να τις καταπατά. Η πίστη μας σέβεται τη διαφορετικότητα _ πολιτιστική, κοινωνική, θρησκευτική και πολιτική. Ο Θεός θεωρεί ότι το να μαθαίνουμε ο ένας από τον άλλο είναι ο κύριος στόχος της διαφορετικότητας (Κοράνι 49:13). Πρέπει να σεβόμαστε τον κάθε άνθρωπο ως δημιούργημα του Θεού (Κοράνι 17:70)

    Τέταρτον, οι μουσουλμάνοι θα πρέπει να παρέχουν εκπαιδευτικές ευκαιρίες σε κάθε μέλος της κοινωνίας τους. Οι κυβερνήσεις στον μουσουλμανικό κόσμο πρέπει να προωθήσουν τις δημοκρατικές αξίες μέσω της εκπαίδευσης. Γι’ αυτό το κίνημα Χισμέτ έχει ιδρύσει περισσότερα από 1.000 σχολεία, εκπαιδευτικά κέντρα, ινστιτούτα διαλόγου σε 150 και πλέον χώρες.

    Πέμπτον, είναι εξαιρετικής σημασίας η παροχή θρησκευτικής εκπαίδευσης στους μουσουλμάνους, αφού έτσι στερούνται οι εξτρεμιστές ένα εργαλείο που χρησιμοποιούν κατά κόρον για να διαδώσουν τις διαστρεβλωμένες ιδεολογίες τους. Όταν καταπατάται η θρησκευτική ελευθερία, όπως συμβαίνει επί δεκαετίες σε τμήματα του μουσουλμανικού κόσμου, η πίστη καλλιεργείται μέσα σε σκιές και ερμηνεύεται κατά το δοκούν από ανθρώπους που δεν έχουν τα προσόντα να την ερμηνεύσουν αλλά και από διάφορα ακραία στοιχεία.

    Εν κατακλείδι, είναι επιτακτικό να υποστηρίζουν οι μουσουλμάνοι τα ίσα δικαιώματα μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν ευκαιρίες και να απελευθερωθούν από τις κοινωνικές πιέσεις που τους στερούν την ισότητα. Οι μουσουλμάνοι έχουν ένα μεγάλο παράδειγμα, την Αϊσά, σύζυγο του Προφήτη Μουχάμμεντ, μια εξαιρετικά μορφωμένη λόγια, δασκάλα και εξέχουσα αρχηγική γυναικεία φυσιογνωμία της εποχής της.

    Η τρομοκρατία είναι ένα πολυδιάστατο πρόβλημα, και οι λύσεις που θα προταθούν πρέπει να λάβουν υπόψη την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και θρησκευτική διαστρωμάτωση. Οι προσεγγίσεις που επικεντρώνουν το πρόβλημα στη θρησκεία προξενούν μεγάλο κακό στη νεολαία, που αντιμετωπίζει πλείστους κινδύνους, αλλά και στον κόσμο γενικότερα. Η διεθνής κοινότητα πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσει ότι οι μουσουλμάνοι είναι τα κύρια θύματα της τρομοκρατίας _ κυριολεκτικά και συμβολικά _ και ότι πράγματι μπορούν να βοηθήσουν στην περιθωριοποίηση των τρομοκρατών και να αποτρέψουν τη στρατολόγηση νέων μελών. Γι’ αυτό οι κυβερνήσεις πρέπει να αποφεύγουν δηλώσεις και πράξεις που οδηγούν στην αποξένωση των μουσουλμάνων.

    Οι βίαιοι εξτρεμιστές δεν έχουν θρησκεία. Θα είναι πάντα άνθρωποι που χειραγωγούν τα ιερά κείμενα. Όπως οι Χριστιανοί δεν ενθαρρύνουν την καύση του Κορανίου ή τις πράξεις της Κου Κλουξ Κλαν και οι βουδιστές καταδικάζουν τη βία ενάντια στους μουσουλμάνους Ροχίνγκια, έτσι και οι μουσουλμάνοι δεν ενθαρρύνουν πράξεις βίας.

    Ιστορικά οι μουσουλμάνοι έχουν συμβάλει σημαντικά στην άνθηση του ανθρώπινου πολιτισμού. Η μεγαλύτερη συμβολή μας πραγματοποιήθηκε σε εποχές όπου η πίστη προωθούσε τον αμοιβαίο σεβασμό, την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Μπορεί να μοιάζει δύσκολο να αποκατασταθεί η αμαυρωμένη εικόνα του Ισλάμ, όμως οι μουσουλμάνοι μπορούν να γίνουν φάροι ειρήνης και γαλήνης στις κοινωνίες τους.

    *Ο κ. Φετουλάχ Γκιουλέν είναι ιεροκήρυκας του Ισλάμ και ιδρυτής του τουρκικού κινήματος Χισμέτ

    http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=734800

  48. Χ... on

    Κορυφαίος Άραβας ποιητής προειδοποιεί: Το Ισλάμ θα φέρει στην Ευρώπη σκοταδισμό και χάος

    Δημοσιεύτηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2016
    Το σχέδιο της Νέας Τάξης είναι να φέρει στην Ευρώπη τον σκοταδισμό του Ισλάμ, προκειμένου να προκληθεί χάος και εν συνεχεία να επιβληθεί ως εναλλακτική «λύση» η ιδεολογική πλατφόρμα της πανθρησκείας που θα προσφέρει «τάξη και ασφάλεια» στα τρομοκρατημένα πλήθη.

    Για τον σκοταδισμό του Ισλάμ που έρχεται στην Ευρώπη, με τους δήθεν «αντιρατσιστές» να τον καλωσορίζουν και τις κυβερνήσεις να εκτελούν απλά τις εντολές των παγκοσμιοποιητών, προειδοποιεί όλους μας ο άραβας ποιητής Άδωνις, γεννημένος το 1930 στην Συρία, που θεωρείται σήμερα ο σημαντικότερος εν ζωή ποιητής της αραβικής γλώσσας.

    Ζει μόνιμα στο Παρίσι και του ασκείται κριτική από μουσουλμάνους για την στάση του απέναντι στο Ισλάμ και την αμερικανοκίνητη «Αραβική Άνοιξη»!

    «Δεν θα μπορούσε με τίποτα να υποστηρίξει μια επανάσταση, η οποία ξεκινά ή τελειώνει μέσα σε ένα τζαμί», αναφέρει.

    Παρ’ όλο που είχε πιστέψει στην «αραβική άνοιξη», τελικά απογοητεύτηκε, διότι όπως εξηγεί, στην γερμανική εφημερίδα «DIE WELT» οδήγησε στην οπισθοδρόμηση μη θέλοντας να αλλάξει την κοινωνία αλλά μόνο το καθεστώς κυριαρχίας.
    Στην συνέχεια πρόσθεσε για τις αραβικές κοινωνίες: «Πρόκειται για ολοκληρωτικά συστήματα, όπου η θρησκεία καθορίζει τα πάντα». Γι’ αυτό η δημιουργία ενός «μοντέρνου Ισλάμ» είναι αδύνατη! (…) Το Ισλάμ δε συμβάλλει πια στην πνευματική ζωή, δεν προκαλεί καμία συζήτηση. Δεν παράγει σκέψη, τέχνη, επιστήμη η όραμα που θα μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο. Οι Άραβες θα εξακολουθήσουν να υπάρχουν, αλλά δεν πρόκειται να βελτιώσουν τον κόσμο ή να τον κάνουν πιο ανθρώπινο».

    Σε σχέση με τον πόλεμο στην Συρία δήλωσε: «Οι αντίπαλοί του (Άσαντ), οι λεγόμενοι επαναστάτες, διαπράττουν μαζικές δολοφονίες, κόβουν κεφάλια ανθρώπων, πωλούν γυναίκες σε κλουβιά σαν να ήταν εμπόρευμα, καταπατούν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια».

    ——————————————————————————

    ‘Islam Can’t Be Modernised’ Says World’s ‘Greatest Arabic Poet’
    14141
    164
    IslamJorge Guerrero/AFP/GettyImages
    by CHRIS TOMLINSON19 Feb 20163,343
    SIGN UP FOR OUR NEWSLETTER

    email address
    SUBMIT
    The writer regarded as the greatest Arabic language poet alive today has said Islam cannot be modernised.
    Adunis Asbar, known by his pen name Adonis, is a Syrian-born writer often considered one of the greatest living poets of the Arabic language. He has come under criticism for comments he made recently about Islam before receiving the Erich Maria Remarque Peace Prize, named after the famous pacifist and author of the classic World War One novel ‘All Quiet on the Western Front’.

    In an interview with Die Welt he talked about one of the most pressing issues in Germany since the migrant crisis began, the idea of being able to integrate migrants from predominately Muslim countries into European societies.

    Being raised a Muslim himself and having one of the greatest understandings of the language of the Quran, Adonis said: “You can not reform a religion. If they are reformed, [the original meaning] is separated from it. Therefore, modern Muslims and a modern Islam is already impossible. If there is no separation between religion and state, there will be no democracy especially without equality for women. Then we will keep a theocratic system. So it will end.”

    Laying down a heavy critique of the Islamic world, he added: “Arabs have no more creative force. Islam does not contribute to intellectual life, it suggests no discussion. It is no longer thought. It produces no thinking, no art, no science, no vision that could change the world. This repetition is the sign of its end. The Arabs will continue to exist, but they will not make the world better.”

    The remarks are in reference to the broader questions of how he sees the Middle East, and specifically his native Syria which has been in a state of civil war for years. Adonis describes the totality of Islam in the life of people in the Islamic world saying Muslim society is “based on a totalitarian system. The religion dictates everything: How to run, how to go to the toilet, who one has to love…”

    Initially seemingly reluctant to condemn the Assad regime, he did write an open letter to Bashar Assad asking him to step down. However, this also angered rebel sympathisers when he referred to Assad as the elected President of Syria. Adonis said: “But I’ve also written a second letter, which was addressed to the revolutionaries. I have asked for their vision. But they would not read it, because they are not independent.”

    He went on to say the rebels were controlled by interests in America, Saudi Arabia and certain sections of Europe, and stessed:

    “I have long been an opponent of Assad. The Assad regime has transformed the country into a prison. But his opponents, the so-called revolutionaries, commit mass murder, cut people’s heads off, sell women in cages as goods and trample human dignity underfoot.”

    Adonis was referring to the Islamic State and the Al-Nusra front (an Al Qaeda affiliate) who have become the largest opposition force to Assad over the course of the civil war.

    Breitbart London has already reported that attempts to house and integrate Muslim migrants will cost Germans and other European countries billions of euros, and according to Adonis’ opinion it could be a useless endeavour.

    When asked if he receives death threats from radical Islamists Adonis said: “Of course, but I do not care. For certain convictions people should risk their lives.”

    http://www.breitbart.com/london/2016/02/19/islam-cant-be-modernised-says-worlds-greatest-arabic-poet/

  49. Χ... on

    ‘Islam Can’t Be Modernised’ Says World’s ‘Greatest Arabic Poet’

    The writer regarded as the greatest Arabic language poet alive today has said Islam cannot be modernised.

    Adunis Asbar, known by his pen name Adonis, is a Syrian-born writer often considered one of the greatest living poets of the Arabic language. He has come under criticism for comments he made recently about Islam before receiving the Erich Maria Remarque Peace Prize, named after the famous pacifist and author of the classic World War One novel ‘All Quiet on the Western Front’.

    In an interview with Die Welt he talked about one of the most pressing issues in Germany since the migrant crisis began, the idea of being able to integrate migrants from predominately Muslim countries into European societies.

    Being raised a Muslim himself and having one of the greatest understandings of the language of the Quran, Adonis said: “You can not reform a religion. If they are reformed, [the original meaning] is separated from it. Therefore, modern Muslims and a modern Islam is already impossible. If there is no separation between religion and state, there will be no democracy especially without equality for women. Then we will keep a theocratic system. So it will end.”

    Laying down a heavy critique of the Islamic world, he added: “Arabs have no more creative force. Islam does not contribute to intellectual life, it suggests no discussion. It is no longer thought. It produces no thinking, no art, no science, no vision that could change the world. This repetition is the sign of its end. The Arabs will continue to exist, but they will not make the world better.”

    The remarks are in reference to the broader questions of how he sees the Middle East, and specifically his native Syria which has been in a state of civil war for years. Adonis describes the totality of Islam in the life of people in the Islamic world saying Muslim society is “based on a totalitarian system. The religion dictates everything: How to run, how to go to the toilet, who one has to love…”

    Initially seemingly reluctant to condemn the Assad regime, he did write an open letter to Bashar Assad asking him to step down. However, this also angered rebel sympathisers when he referred to Assad as the elected President of Syria. Adonis said: “But I’ve also written a second letter, which was addressed to the revolutionaries. I have asked for their vision. But they would not read it, because they are not independent.”

    He went on to say the rebels were controlled by interests in America, Saudi Arabia and certain sections of Europe, and stessed:

    “I have long been an opponent of Assad. The Assad regime has transformed the country into a prison. But his opponents, the so-called revolutionaries, commit mass murder, cut people’s heads off, sell women in cages as goods and trample human dignity underfoot.”

    Adonis was referring to the Islamic State and the Al-Nusra front (an Al Qaeda affiliate) who have become the largest opposition force to Assad over the course of the civil war.

    Breitbart London has already reported that attempts to house and integrate Muslim migrants will cost Germans and other European countries billions of euros, and according to Adonis’ opinion it could be a useless endeavour.

    When asked if he receives death threats from radical Islamists Adonis said: “Of course, but I do not care. For certain convictions people should risk their lives.”

    http://www.breitbart.com/london/2016/02/19/islam-cant-be-modernised-says-worlds-greatest-arabic-poet/

  50. Al.Dugin, on

    Moscow ‘child beheading’: What we know about the ‘woman in black’

    Moscow is in a state of shock after a woman dressed in black was shown walking around near a metro station with a ‘child’s severed head’ in her hand and shouting “I am a terrorist.” Here is what’s known so far about the horrific incident.
    How it all started
    Early Monday morning passers-by noticed a woman dressed in black clothes who was shouting something near Oktyabrskoye Pole metro station in northwest Moscow. The woman then produced what is thought to be a child’s severed head from her bag, witnesses say. She was allegedly threatening to blow herself up. Police were called to the scene and the woman was arrested. She is being examined by psychiatrists.

    Who the alleged murderer is
    The Russian media identified the suspect as Gulchekhra Bobokulova, 39, from Uzbekistan. It’s been reported that she worked for two years as a nanny to the girl who was killed. The head of the Moscow Migration Service department says the woman did not have a work permit. A source in the police authorities told Interfax that the woman was drugged at the moment she was arrested.

    Read more
    © oleg_smotraWoman in black holding severed child’s head near Moscow metro station detained (GRAPHIC)
    What’s known about the crime

    The decapitated body of a 3- or 4-year-old child was found by firefighters responding to a blaze in an apartment near the Oktyabrskoye Pole metro station, the investigative committee said. The media identified the toddler as a girl, Nastya M. Investigators suspect that the nanny waited till the parents had left the apartment with the elder child, then killed the little girl and set the apartment on fire. It’s been alleged she later put the dead child’s head in a bag and took a tram to the metro station. The motive behind the crime is not clear.

    What the woman was shouting before being arrested
    Numerous videos released online recorded indistinct speech, but some of the phrases can still be discerned, such as the phrase “I hate democracy. I’m a terrorist.”
    “I’m your suicide bomber… I’m going to die in a second…The end of the world…” the woman also shouted. “The end of the world is coming in a second…I’m your death”.
    She is also heard saying that she has been “cursed” and “destroyed”“so many times.”

    Were there explosives?
    Reports in the Russian media said that police were searching for explosive devices in the area near Oktyabrskoye Pole metro station. However, the officers didn’t locate any suspicious devices.

    A search of the suspect first showed an absence of explosive devices. Later, LifeNews reported that experts found traces of explosives. However, these could be traces of the explosives the woman used while setting the apartment on fire.

    https://www.rt.com/news/334013-moscow-woman-severed-head/?utm_source=browser&utm_medium=aplication_chrome&utm_campaign=chrome

    http://www.dailymail.co.uk/news/article-3469100/Woman-black-burka-holding-child-s-severed-HEAD-shouting-Allahu-Akbar-shuts-metro-station-Moscow.html#v-3399139532954880125

  51. ΑΠΟ ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗ
    ———————————————————————————

    Υπάρχει κάτι το οποίο αποτελεί την ιδιομορφία, τη μοναδικότητα και το βαρύ προνόμιο της Δύσης: πρόκειται γι’ αυτή την κοινωνικο-ιστορική αλληλουχία που ξεκινά στην αρχαία Ελλάδα και αρχίζει ξανά, από το 11ο αιώνα και μετά, στη δυτική Ευρώπη. Αυτή είναι η μόνη στην οποία βλέπουμε να προβάλει ένα πρόταγμα ελευθερίας, ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, κριτικής και αυτοκριτικής…..

    H πιο εντυπωσιακή επιβεβαίωση αυτού είναι ακριβώς ο λόγος ο οποίος καταγγέλλει τη Δύση. Διότι στη Δύση έχουμε τη δυνατότητα (τουλάχιστον ορισμένοι από εμάς) να καταγγέλλουμε τον ολοκληρωτισμό, την αποικιοκρατία, το δουλεμπόριο των Μαύρων, την εξόντωση των Ινδιάνων στην Αμερική. Όμως, δεν έχω δει τους απογόνους των Αζτέκων, των Ινδών ή των Κινέζων να κάνουν μια ανάλογη αυτοκριτική. Απεναντίας, βλέπω ότι ακόμη και σήμερα οι Ιάπωνες αρνούνται τις θηριωδίες που διέπραξαν κατά το B Παγκόσμιο Πόλεμο……

    Οι Άραβες καταγγέλλουν συνεχώς ότι για όλα τα κακά που τους ταλαιπωρούν εξαθλίωση, έλλειψη δημοκρατίας, διακοπή της εξέλιξης του πολιτισμού τους κ.λπ. ευθύνεται η αποικιοκρατία την οποία υπέστησαν από τους Ευρωπαίους. Ωστόσο, η αποικιοκρατία σε αρκετές αραβικές χώρες διήρκεσε στη χειρότερη περίπτωση 130 χρόνια (αυτό συνέβη στην Αλγερία, 1830-1962)….

    Όμως οι ίδιοι αυτοί Άραβες, πριν από την αποικιοκρατία των Ευρωπαίων, είχαν υποστεί για 5 αιώνες το ζυγό των Τούρκων. H τουρκική κυριαρχία στην εγγύς και τη Μέση Ανατολή αρχίζει τον 15ο αιώνα και τελειώνει το 1918. Αλλά οι Άραβες και οι Τούρκοι κατακτητές τους, που ήταν ομόθρησκοί μουσουλμάνοι, δεν μιλούν ποτέ για την κυριαρχία αυτή….
    Πάντως, η εξέλιξη της αραβικής κουλτούρας σταμάτησε το 11ο με 12ο αιώνα, δηλαδή οκτώ αιώνες πριν καν να μπορεί να γίνει λόγος για την κατακτητική επέκταση της Δύσης…..
    .
    Εξάλλου και αυτή η ίδια η αραβική κουλτούρα βασίστηκε στις κατακτήσεις, την εξόντωση και τη λίγο έως πολύ βίαια επιβολή της ισλαμικής θρησκείας στους κατακτημένους πληθυσμούς. Στην Αίγυπτο το 550 μ.X. δεν υπήρχαν Άραβες, όπως δεν υπήρχαν Άραβες, τότε, στη Λιβύη, στην Αλγερία, στο Μαρόκο, στο Ιράκ. Οι Άραβες που βρίσκονται τώρα εκεί είναι απόγονοι των κατακτητών που κυρίευσαν αυτές τις χώρες και που επέβαλαν, με ή χωρίς βία, στους τοπικούς πληθυσμούς τη δική τους θρησκεία….

    Δεν βλέπω όμως να γίνεται καμία κριτική αυτών των γεγονότων μέσα στο χώρο του αραβικού κόσμου. Κατά τον ίδιο τρόπο μιλάμε, βεβαίως, για το δουλεμπόριο των Μαύρων από τους Ευρωπαίους (16ος αιώνας και εντεύθεν), αλλά δεν μιλάμε ποτέ για το γεγονός ότι το δουλεμπόριο και η συστηματική υποδούλωση των Μαύρων στην Αφρική τα εγκαινίασαν Άραβες έμποροι (11ος-12ος αιώνας και εντεύθεν), με τη συνενοχή-συμμετοχή, όπως πάντα, βασιλιάδων και φυλάρχων….

    Επίσης, δεν μιλάμε για το γεγονός ότι η δουλεία δεν καταργήθηκε αυθόρμητα σε καμία ισλαμική χώρα και ότι σε κάποιες από αυτές η δουλεία ισχύει ακόμη και σήμερα. Δεν θέλω να πω με κανέναν τρόπο ότι όλα αυτά απαλείφουν τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Δυτικοί. Λέω μόνον ότι η ιδιαιτερότητα του δυτικού πολιτισμού έγκειται ακριβώς στην ικανότητά του για αυτο-αμφισβήτηση και αυτοκριτική. Στην ιστορία της Δύσης, όπως και σε όλες τις άλλες ιστορίες, υπάρχουν θηριωδίες και φρικαλεότητες. Αλλά, όμως, μόνον η Δύση δημιούργησε την ικανότητα για εσωτερική αμφισβήτηση των ίδιων των θεσμών και των ιδεών της εν ονόματι της λογικής συζήτησης μεταξύ των ανθρώπων, η οποία παραμένει ανοιχτή στο διηνεκές και δεν αναγνωρίζει έσχατο δόγμα………………

    Διότι τι συμβαίνει; Να μια κοινωνία η οποία ζει σύμφωνα με το ιερό βιβλίο, η οποία ζει σύμφωνα με τη Βίβλο, και συναντάει και τους δίνει γρήγορα τεράστια σπουδαιότητα, δομές στοχασμού, έναν τρόπο στοχασμού, ένα στοχασμό για την οργάνωση της άποψης για την κοινωνία πάνω σ’ ένα μοντέλο που δεν υπάρχει στη Βίβλο. Λοιπόν, αυτοί γνώριζαν πολύ καλά να κάνουν το εξής — ήταν μια από τις όψεις της επιτυχίας τους, του ιστορικού τους ρόλου: Ε, λοιπόν! Αυτοί οι άνθρωποι του Μεσαίωνα έβαλαν την τρισλειτουργικότητα στη Βίβλο. Μπορούμε πάντα να τα βολέψουμε με τη Βίβλο! Κι αυτό είναι η ευφυΐα της Δύσης. Το τακτοποίησαν με τη Βίβλο και πρέπει να ευχηθούμε να τα βρουν οι φίλοι μας οι μουσουλμάνοι με το Κοράνι, όπως τα βρήκαμε εμείς με τη Βίβλο. Και αναζήτησαν, κατ’ αρχήν, να βρουν πού υπήρχαν τριάδες, διότι αυτό ήταν το σχήμα εκκίνησης: είναι τρεις. Είναι τρεις: δεν είναι απολύτως όμοιοι αλλά συνδέονται μεταξύ τους. Υπέροχο! Οι τρεις γιοι του Νώε, ο Νώε έχει τρεις γιους! Τους είχαν ερμηνεύσει σα να δείχνουν τα τρία μέρη του κόσμου, σα να δείχνουν τους ορθόδοξους, τους αιρετικούς και τους άπιστους. Είναι τέλειο! Θα κάνουν τον καθένα απ’ αυτούς πατέρα της οικογένειας των ιερέων, της οικογένειας των πολεμιστών και της οικογένειας των εργαζομένων, και είναι ακόμη καλύτερο απ’ όσο μπορούσαν να φανταστούν! […] υπάρχουν δυο καλοί γιοι και ένας κακός κι έτσι, είναι φυσικό ότι ο τρίτος γιος θα υποταχθεί στους δύο πρώτους. Είναι τέλειο… Να που εξηγεί, να που δικαιολογεί το πώς στη φεουδαρχική κοινωνία οι αγρότες, οι εργάτες είναι υποταγμένοι στους ιερείς και τους ιππότες.

    http://republique-des-lettres.com/castoriadis-9782824900223.php

    http://www.grivas.info/sigxroni-skepsi/118-2007-12-23

  52. Ατακες απο το αρθρο της Σωτης Τριανταφυλλου “Rock and roll will never die“.
    ————————————-

    “ενοχές [εννοει των Ευρωπαιων] για ένα φαντασματικό παρελθόν”

    “το χονδροειδές σφάλμα της πολυπολιτισμικότητας”

    “πασχίζουν να μην εξερεθίσουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό που τρώει και πίνει με κρατικές παροχές”

    “οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι (που, σας διαβεβαιώ, είναι λιγοστοί και αμήχανοι μέσα στο αγριεμένο ισλαμικό πλήθος)”

    “οι καλοί άνθρωποι της Ανατολής [..] να στηρίξουν τη δυτική δημοκρατία που τους προστατεύει και τους ταΐζει”

    “αν δεν το κάνουν ή αν το κάνουν με μισή καρδιά θα επιβεβαιωθεί η υποψία της ρητής, υπόρρητης ή διφορούμενης στήριξης στον ισλαμοφασισμό”

    “Ο δυτικός πολιτισμός θα επιζήσει, είναι απείρως ισχυρότερος, εξάλλου η εναλλακτική πρόταση ήταν και παραμένει η βαρβαρότητα”

    ΤΟ ΠΛΗΡΕΣ ΑΡΘΡΟ
    —————————————-

    EMAIL
    FACEBOOK
    MORE
    «Tυφλότητα» είναι ο τίτλος του καινούργιου βιβλίου του ιστορικού Μαρκ Φερρό: τυφλότητα των ηγεσιών, τυφλότητα των μαζών. Ο Φερρό περιγράφει πώς δεν μπορούμε – και δεν θέλουμε – να αναγνωρίσουμε τα συνταρακτικά, συχνά τραγικά, φαινόμενα που οδηγούν σε ομοίως συνταρακτικά και τραγικά γεγονότα. Ο ισλαμοφασισμός δεν είναι καινούργιο φαινόμενο: τον έχουμε εκθρέψει στη Δύση και παρά τις επαναλαμβανόμενες προειδοποιήσεις, ηγεσίες και μάζες κοιμούνται τον ύπνο των δικαίων. Ψυχική ευρυχωρία; Ενοχές για ένα φαντασματικό παρελθόν; Έξαλλη αισιοδοξία; Χριστιανο-αριστερή πίστη στην ανθρώπινη καλοσύνη; Απύθμενη βλακεία της πολιτικής ορθότητας; Φόβος μπροστά στις ισχυρές ισλαμικές χώρες; Όλα αυτά μαζί με την ιστορική τυφλότητα που αναλύει ο Μαρκ Φερρό.

    Δεν θα επεκταθώ εδώ στο χονδροειδές σφάλμα της πολυπολιτισμικότητας: όποιος ενδιαφέρεται για το ζήτημα ας αναζητήσει παλιότερα άρθρα και βιβλία. Άλλωστε, μολονότι η αντίθεσή μου στη πολυπολιτισμικότητα – στη μη αφομοίωση των μεταναστών και στην εξύμνηση του ισλάμ – είναι μειονοτική, δεν είμαι η μόνη που τη διατυπώνω. Προσθέτω ωστόσο ότι όσα υφιστάμεθα από τους ισλαμιστές (όχι μόνον την τρομοκρατία αλλά την καθημερινή πίεση, τη συμπεριφορά μίσους) δεν οφείλονται στις «επεμβάσεις» της Δύσης στις χώρες της Ανατολής, αλλά στην πολεμοχαρή και φθονερή φύση του ισλάμ: το ισλάμ δεν είναι μια θρησκεία σαν τις άλλες, αγαπητοί συμπολίτες° είναι πολιτικό πρόγραμμα, είναι ιδεολογία εκβαρβαρισμού.

    Θα θίξω τρία σημεία: πρώτον, την ανεπάρκεια, τη θλιβερή αναπηρία, των σημερινών ευρωπαϊκών ηγεσιών. Αν στη θέση του Φρανσουά Ολάντ και της εύθυμης παρέας του ήταν ο Ντε Γκολ, ο Πομπιντού ή ο Μιτεράν, η Γαλλία θα είχε κηρύξει πόλεμο στο Ισλαμικό Kράτος και, πιθανότατα, θα τον είχε κερδίσει. Επίσης, θα λειτουργούσαν οι υπηρεσίες πληροφοριών και οι δυνάμεις ασφαλείας, δηλαδή ό,τι προασπίζει τους πολίτες από τη βία και την αυθαιρεσία.

    Ακόμα και οι επίσημες δηλώσεις μετά την πρόσφατη σφαγή ακούγονται χλιαρές: οι φοβισμένοι και οκνηροί υπάλληλοι της γαλλικής γραφειοκρατίας πασχίζουν να μην εξερεθίσουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό που τρώει και πίνει με κρατικές παροχές παραβιάζοντας τους νόμους της γαλλικής δημοκρατίας. Οι νόμοι αυτοί κερδήθηκαν με αγώνες: σήμερα τσαλαπατάμε τους κοινωνικούς αγώνες που δημιούργησαν τα φιλελεύθερα καθεστώτα – η αχαριστία του σύγχρονου ανθρώπου είναι πρωτοφανής° και ο συνδυασμός με την προαναφερθείσα τυφλότητα κλονίζει τα θεμέλια του πολιτισμού μας. Το πρόβλημα πάντως, σύμφωνα με τους Γάλλους σοσιαλιστές, είναι η άνοδος της ισλαμοφοβίας, ενός φυσικού και αυτονόητου αντανακλαστικού, που, ωστόσο, μπορεί να οδηγήσει τους Γάλλους πολίτες στον αριστεροδεξιό συνασπισμό της Μαρίν Λε Πεν. Σε τελική ανάλυση, ο στόχος του Σοσιαλιστικού κόμματος δεν είναι η ανάσχεση του ισλαμοφασισμού αλλά η απόσπαση ψήφων – παλιά ιστορία αυτή.

    Δεύτερο σημείο: αν οι μετριοπαθείς μουσουλμάνοι (που, σας διαβεβαιώ, είναι λιγοστοί και αμήχανοι μέσα στο αγριεμένο ισλαμικό πλήθος), θέλουν να αποφύγουν τον στιγματισμό, πρέπει να κατέβουν μαζικά στους δρόμoυς –σήμερα, τώρα– και να διαμαρτυρηθούν για τα εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας που διαπράττονται στο όνομα του Αλλάχ. Όμως, θα επιμείνω: όπως έλεγε ο Μάρκο Πόλο, «φανατικός μουσουλμάνος είναι αυτός που σου κόβει το κεφάλι, ενώ μετριοπαθής είναι εκείνος που σε κρατάει για να σου κόψουν το κεφάλι». Πολύ λίγα έχουν αλλάξει στο ισλάμ από τον ύστερο Μεσαίωνα. Σήμερα, μετριοπαθείς μουσουλμάνοι είναι μόνον οι εκκοσμικευμένοι, τουτέστιν όσοι έχουν εγκαταλείψει την ισλαμική τους ανατροφή – όπως έχουν κάνει πολλοί χριστιανοί στη Δύση. Περιμένω λοιπόν να κατεβούν στους δρόμους όλοι οι καλοί άνθρωποι της Ανατολής και να στηρίξουν τη δυτική δημοκρατία που τους προστατεύει και τους ταΐζει: αν δεν το κάνουν ή αν το κάνουν με μισή καρδιά θα επιβεβαιωθεί η υποψία της ρητής, υπόρρητης ή διφορούμενης στήριξης στον ισλαμοφασισμό.

    Με το τρίτο σημείο απευθύνομαι στους ισλαμιστές και στους ποικίλους φίλους τους – μεταξύ των οποίων στους συμπατριώτες μας που πιστεύουν, όπως ο Γεννάδιος Β’, ότι «κάλλιον ειδέναι φακιόλιον τούρκικον παρά καλύπτρα λατινική»: ό,τι και να κάνετε, όσους και σκοτώσετε, συκοφαντήσετε και φιμώσετε, ο δυτικός πολιτισμός θα επιζήσει° είναι απείρως ισχυρότερος° εξάλλου, η εναλλακτική πρόταση ήταν και παραμένει η βαρβαρότητα.

    Όσον αφορά δε την καταστροφή του Bataclan όπου έχουμε δει μερικές από τις καλύτερες ροκ συναυλίες της ζωής μας, είμαι εδώ να σας θυμίζω ότι το ροκ δεν θα πεθάνει ποτέ, ότι ποτέ δεν θα αντικατασταθεί από προσευχές κι από αμανέδες.

    http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/rock-and-roll-will-never-die

  53. Β.Α. on
  54. Β.Α. on

    Εμινέ Ερντογάν: Το οθωμανικό χαρέμι ήταν σχολείο ζωής για τις γυναίκες

    H σύζυγος του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, Εμινέ, δήλωσε την Τετάρτη ότι το οθωμανικό χαρέμι συνιστούσε «ένα σχολείο για να προετοιμαστούν οι γυναίκες για τη ζωή».

    «Το χαρέμι ήταν ένα σχολείο για τα μέλη της οθωμανικής δυναστείας και ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα για την προετοιμασία των γυναικών στην ζωή» δήλωσε η Πρώτη Κυρία της Τουρκίας κατά τη διάρκεια δημόσιας τοποθέτησης στην Αγκυρα η οποία μεταδόθηκε από τηλεοπτικά δίκτυα της χώρας.

    Οπως και ο σύζυγός της, η Εμινέ Ερντογάν είναι πιστή μουσουλμάνα και δεν κρύβει τον θαυμασμό της για την ισχύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

    Η θέση που διατύπωσε για τα χαρέμια πυροδότησε επικριτικά σχόλια στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης.

    «Την εποχή του Μουράτ Γ΄(σουλτάνος του 16ου αιώνα) τα μοναδικά αντικείμενα που δεν εισέρχονταν στο χαρέμι ήταν τα βιβλία» επισήμανε στον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης Twitter η Εζλέμ Κουρουμλάρ, μια πανεπιστημιακός.

    http://www.tovima.gr/world/article/?aid=783362&h1=true#commentForm

  55. New Fatwa Permits Rape of Non-Sunni Women in Syria

    by Raymond Ibrahim

    Yet another Islamic cleric recently made it permissible for the Islamic fighters waging a jihad in Syria—politely known as “the opposition”—to rape the nation’s women.

    ‘Ajlawni: Justifying rape in Islam’s name
    Salafi Sheikh Yasir al-‘Ajlawni, a Jordanian of origin who earlier lived in Damascus, Syria for 17 years, posted a YouTube video last week where he said he was preparing to issue a “legitimate fatwa” making it legal (in the eyes of Islam) for those Muslims fighting to topple secular president Bashar Assad and install Sharia law to “capture and have sex with” all non-Sunni women, specifically naming Assad’s own sect, the Alawites, as well as the Druze and several others, in short, all non-Sunnis and non-Muslims.

    The sheikh used Islam’s legitimate Arabic term for these hapless, non-Muslim women, melk al-yamin, a phrase that appears in Islam’s sacred book, the Koran, and which is simply a reference to non-Muslim sex-slaves. For example, Koran 4:3 commands Muslim men to “Marry such women as seem good to you, two and three and four… or what your right hands possess.” Islam’s ulema, or “scholars,” are unanimously agreed that “what your right hands possess” is, according to Islamic law, simply a sex-slave. Linguistic evidence further suggests that she is seen more as an animal or a possession than a human—hence this inhuman fatwa.

    Jordanian Sheih Yasir al-‘Ajlawni is certainly not the first cleric to legitimize the rape of infidel women in recent times. Calls to capture and rape non-Muslim women are appearing with increasing frequency from all corners of the Islamic world.

    A few months earlier, Saudi preacher Muhammad al-Arifi also issued a fatwa allowing jihadi fighters to engage in “intercourse marriage” with captive Syrian women that lasts for a few hours “in order to give each fighter a turn”—also known as gang-rape.

    Then there is Egyptian Sheikh Ishaq Huwaini, who once lectured on how infidel captives, or to use another term from the Koran, ghanima, the “spoils of war,” are to be distributed among the jihadis and taken to “the slave market, where slave-girls and concubines are sold.” He, too, referred to such women as “what your right hands possess,” saying: “You go to the market and buy her, and she becomes like your legal mate—though without a contract, a guardian, or any of that stuff—and this is agreed upon by the ulema…. In other words, when I want a sex-slave, I go to the market and pick whichever female I desire and buy her.”

    Indeed, even some Muslim women advocate the enslavement and rape of fellow (non-Muslim) women. Kuwaiti political activist, Salwa al-Mutairi, for instance, is working to see the institution of sex-slavery return. In a video she posted online, she explained how she once asked Islam’s greatest authorities living in the city of Mecca, the city of Islam, about the legality of sex-slavery and how they all confirmed it to be perfectly legitimate. According to Mutairi:

    A Muslim state must [first] attack a Christian state—sorry, I mean any non-Muslim state—and they [the women, the future sex-slaves] must be captives of the raid. Is this forbidden? Not at all; according to Islam, sex slaves are not at all forbidden. Quite the contrary, the rules regulating sex-slaves differ from those for free women [i.e., Muslim women]: the latter’s body must be covered entirely, except for her face and hands, whereas the sex-slave is kept naked from the bellybutton on up—she is different from the free woman; the free woman has to be married properly to her husband, but the sex-slave—he just buys her and that’s that.

    The Kuwaiti activist went on to offer concrete suggestions: “For example, in the Chechnya war, surely there are female Russian captives. So go and buy those and sell them here in Kuwait; better that than have our men engage in forbidden sexual relations. I don’t see any problem in this, no problem at all.”

    One can go on and on with more examples. The point is that last week’s fatwa permitting the jihadi-led “opposition” to target and rape non-Sunni Syrian women is in good company, and certainly not an aberration.

    The only aberration seems to be the United States’ wholesale support for self-professed rapists and terrorists—quite laughably, in the name of “democracy.”

    Update: Once again, Sheila Musaji of American Muslim demonstrates that the purpose of her site is simply to lie and provide cover for Islamic atrocities — including rapes. She portrays this fatwa as a “fantasy” concocted by me and others — without once addressing the fact that there is a real video, of a real cleric, saying the very words I ascribed to him, or that this fatwa was also reported on numerous Arabic news media. Shameful, if not downright disgusting behavior by this so-called “American Muslim.”
    http://www.raymondibrahim.com/2013/04/02/new-fatwa-permits-rape-of-non-sunni-women-in-syria/

  56. B.A. on

    Το ριγκοριστικό (ηθικιστικό) Ισλάμ και το μέλλον της Ευρώπης

    Μανώλης Γ. Βαρδής

    Ο Pierre Manent, με το βιβλίο του Situation de France, προσπαθεί να εντάξει το απειλητικό Ισλάμ στα πλαίσια του ευρωπαϊκού κράτους δικαίου. Στα απόνερα των τρομοκρατικών επιθέσεων στην Γαλλία, οι διανοούμενοί της πασκίζουν να αναμετρηθούν με τις σύγχρονες προκλήσεις- ίσως πουθενά αλλού τόσο παραγωγικά όσο στο Γαλλικό Εξάγωνο.

    Η Ευρώπη ζει στον αστερισμό της «δύσης» των ατομικών δικαιωμάτων της, ως ατομικών. Όταν διαρραγεί ο Παράδεισος του ατομικιστικού φιλελευθερισμού, κοχλάζει η Κόλαση. Παραθέτω: «Θυμήθηκα μια συζήτηση που είχα, χρόνια πριν, μ’ έναν καθηγητή ιστορίας στη Σορβόννη. Στις αρχές του Μεσαίωνα, μου είχε εξηγήσει, το ζήτημα της ατομικής κρίσης σχεδόν δεν ετίθετο· πολύ αργότερα, με τον Ιερώνυμο Μπος για παράδειγμα, εμφανίστηκαν αυτές οι τρομοκρατικές αναπαραστάσεις όπου ο Χριστός διαχωρίζει την ορδή των εκλεκτών από τη λεγεώνα των καταραμένων· όπου οι διάβολοι σέρνουν τους μη μετανοημένους αμαρτωλούς προς τα μαρτύρια της κολάσεως. Η ρωμανική οπτική ήταν διαφορετική, πολύ πιο ενοποιητική: πεθαίνοντας ο πιστός εισέρχεται σε μία κατάσταση βαθύ ύπνου και ανακατεύεται με το χώμα. Αφού εκπληρωθούν όλες οι προφητείες, την ώρα της δεύτερης έλευσης του Χριστού, ολόκληρος ο χριστιανικός λαός, ενωμένος και αλληλέγγυος, σηκώνεται από τον τάφο του, αναστημένος στο ένδοξο σώμα του, για να ξεκινήσει την πορεία προς τον παράδεισο. Η ηθική κρίση, η ατομική κρίση, η ίδια η ατομικότητα δεν ήταν έννοιες που κατανοούσαν πλήρως οι άνθρωποι της ρωμανικής εποχής, και ένιωθα κι εγώ την ατομικότητά μου να αποσυντίθεται στις ονειροπολήσεις μου, τις ολοένα πιο παρατεταμένες μπροστά στην παρθένο του Ροκαμαντούρ» [1].

    Η ατομιστική επανάσταση πνέει τα λοίσθια στην Ευρώπη του Ισλάμ. Στον επιθανάτιο της ρόγχο «μολύνει» το υποτιθέμενο φάρμακό της, τον ηθικό κώδικα του Ισλάμ. Για τον Manent, η πραγματική ενσωμάτωση των Μουσουλμάνων έχει αποτύχει στη Γαλλία, διότι ο μέσος αστός αδυνατεί να κατανοήσει ότι για αυτούς η «κοινοτική ηθική» (communal morality) υπερέχει την ατομικής ελευθερίας. Κατά συνέπεια, το κοσμικό κράτος που παρέχει μία φορμαλιστική νομική τάξη δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο αίτημα για κοινωνικά moeurs· αυτό το έλλειμμα για ισχυρά moeurs (η μετάφραση ήθη είναι ατυχής της κοινωνικής σημασίας του όρου) είναι ένα έλλειμμα υπαρξιακό τόσο για το άτομο όσο και για την κοινωνία.

    Καθημερινά και απλά, πάντα κατά τον Γάλλο φιλόσοφο πολύ μεγαλύτερη σημασία έχουν για τον νεαρό Μουσουλμάνο (αραβικής ή και ευρωπαϊκής καταγωγής) τα διακριτά μεταξύ ανδρών και γυναικών μπάνια ή τα ειδικά εστιατόρια, παρά η ελευθερία της άποψης και η ανεξιθρησκία. Αντίστροφα, εάν η Γαλλία είχε διατηρήσει την πραγματικότητα ενός Χριστιανικού Έθνους- Κράτους, με αναπτυγμένους κώδικες ηθικής, θα ήταν πιο εύκολο για τον Μουσουλμάνο να προσαρμοστεί σε αυτήν την πραγματικότητα [2].

    Η προσπάθεια ανανέωσης της Γαλλικής παραδοσιοκρατίας είναι γοητευτική αλλά έχει και τα όρια της. Θέσεις σαν τις παραπάνω, ασφαλέστατα, βοηθούν στην αντίκρουση των αφελών «ψευδο- αριστερών» επιχειρημάτων που ανάγουν τα πάντα στην φτώχεια, στην ανεργία ή στην περιθωριοποίηση, όμως ad terminos. To «σκανάρισμα» της κοινωνικής πραγματικότητας αφήνει πάντα κάτι «έξω», και αυτό το κάτι έχει να κάνει με το γεγονός ότι η περιβόητη communal morality, που θα κομίσει το Ισλάμ σε μία κουρασμένη Ευρώπη, δεν υπάρχει ως τέτοια- ή όπως την φαντάζεται ο Γάλλος διανοούμενος- στις Μουσουλμανικές κοινότητες. Η έμφαση στα ρούχα, στα ειδικά φαγητά, στα σχολικά μαθήματα είναι ένας μεταμοντέρνος ριγκορισμός. Οι νεαροί Μουσουλμάνοι που έγιναν τρομοκράτες μπορούσαν άνετα να μεταβαίνουν από τις γυναίκες, τα ναρκωτικά και τις selfies στα καλάσνικοφ και τις βόμβες. Το προσωπικό τους «πάζλ» περιέχει και κηρύγματα Κορανικού φανατισμού και ποδοσφαιρικές ομάδες ή ναρκισσιστικές πόζες.

    Η ενσωμάτωση είναι γεγονός, απλά ακολουθεί τους δικούς της δρόμους. Άλλωστε, ποιος είπε ότι η δολοφονική βία δεν είναι και αυτή μία μορφή κοινωνικής ενσωμάτωσης;

    [1] Μισέλ Ουελμπέκ, Υποταγή, εκδόσεις Εστία, μετάφραση Λίνα Σιπητάνου, 2015, 172.

    [2] Mark Lilla, How the French face Terror, The New York Review of Books, 24/3/2016, http://www.nybooks.com/articles/2016/03/24/how-the-french-face-terror/

    http://www.antifono.gr/portal/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AF%CE%B1/5298-%CF%84%CE%BF-%CF%81%CE%B9%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%BC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%AD%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B7%CF%82.html

  57. β on

    Είσοδος
    logo
    Αρχική
    Ποιοι Είμαστε
    Πολιτική
    Ιδεολογία
    Διεθνή
    Κοινωνία
    Οικονομία
    Πολιτισμός
    Ιστορία
    Εργασία
    Επικοινωνία

    Η ατίμωση (ένα μικρό απόσπασμα από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο, «Γυναίκες»)
    Δημοσιεύθηκε: 6/3/2016

    Στα τέλη του 1979 ο σοβιετικός στρατός εισέβαλε στο Αφγανιστάν.
    Σύμφωνα με την επίσημη εξήγηση, η εισβολή είχε σκοπό να υπερασπιστεί τη λαϊκή κυβέρνηση, που προσπαθούσε να εκσυγχρονίσει τη χώρα.
    Το 1981, στη Στοκχόλμη, ήμουν ένα από τα μέλη του διεθνούς δικαστηρίου που ασχολήθηκε με το θέμα.
    Δεν θα ξεχάσω ποτέ το αποκορύφωμα εκείνων των συνεδριάσεων.
    Έδινε την κατάθεσή του ένα υψηλά ιστάμενο θρησκευτικό στέλεχος, εκπρόσωπος των ισλαμιστών φονταμενταλιστών, που εκείνη την εποχή τους αποκαλούσαν freedom fighters, μαχητές της ελευθερίας, και τώρα τρομοκράτες.
    Εκείνος ο γέροντας βροντοφώναξε:
    “Οι κομμουνιστές ατίμωσαν τα κορίτσια μας! Τους έμαθαν γραφή και ανάγνωση!”

    http://www.kordatos.org/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B9%CE%BA%CE%AE/tabid/4213/Post/23363/%CE%97-%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%BC%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%81%CF%8C-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%83%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%95%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%AC%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%BF-%CE%93%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AC%CE%BD%CE%BF-%CE%93%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82

  58. Το Ισλάμ στους βίους των Νεομαρτύρων

    http://ikee.lib.auth.gr/record/110425/files/GRI-2009-2132.pdf

  59. EfP on

    Η δράση του οσίου Σοφιανού απέναντι στους εξισλαμισμούς

    7 Απριλίου 2016
    [Προηγούμενη δημοσίευση: http://www.pemptousia.gr/2016/04/vios-tou-osiou-sofianou/%5D

    Οι σημαντικότεροι εξισλαμισμοί στην Ήπειρο

    Στις αρχές του 17ου αιώνα στο χώρο της μέσης Ηπείρου ένας μεγάλος κίνδυνος διαφαίνεται απειλητικός. Η εποχή αυτή για την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου θεωρείται από τις σκληρότερες για την ιστορία της, γιατί είχε ν’ αντιμετωπίσει ένα οργανωμένο κίνημα ομαδικών εξισλαμισμών, που επέβαλαν οι Τούρκοι, για να αφανίσουν τις μακραίωνες ρίζες των ελληνορθόδοξων κατοίκων της περιοχής αυτής.

    Το φαινόμενο των εξισλαμισμών δεν ήταν καινοφανές πρόβλημα και μάλιστα για τις Βόρειες επαρχίες της Ηπείρου. Είχε εμφανιστεί από την εποχή του Μουράτ του Β (1421 – 1451) και έλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις μετά την επανάσταση του εθνομάρτυρα μητροπολίτου Τρίκκης Διονυσίου του και Σκυλοσόφου επονομαζόμενου (1611). Το ύπουλο αυτό φαινόμενο του εξισλαμισμου τα επόμενα χρόνια θα αποτελέσει το μεγαλύτερο καρκίνωμα στην ευρύτερη περιοχή.

    Το ρεύμα της εξώμοσης, στις αρχές του 17ου αιώνα, είχε λάβει τέτοια έκταση στις περιοχές της Βορείου Ηπείρου, νυν Νοτίου Αλβανίας, ώστε ο Αραβαντινός σημειώνει ότι «υπήρχε κίνδυνος να κατακλύσει όλη την Ήπειρο». Ο Ιταλός περιηγητής Monteatvano συνοψίζει λέγοντας ότι «υπήρχε φόβος εξισλαμισμού όλων των κατοίκων των περιοχών αυτών, μέσα σε μία δεκαετία».

    Προϊόντος του χρόνου, οι πιέσεις των Τούρκων σε ολόκληρη την περιοχή γίνονται τόσο ανυπόφορες, ώστε η κατάσταση καθίσταται απελπιστική. Ανάλογη είναι και η περιγραφή ενός πολυτσανώτη λογίου, του Οικονομίδη: «Ο κίνδυνος ήτο μέγιστος. Δεν ηπειλείτο μόνον η Ζαγόρια, αλλά και το Πωγώνιον, η Λιντζουριά, η Ρίζα, το Ζαγόριον και όλη, δυνάμεθα να είπωμεν, η Ήπειρος, διότι οι εξωμόται, φανατικώτατοι καταστάντες, μυρίας μετήρχοντο πιέσεις κατά των μη εξωμοσάντων συγγενών και γειτόνων αυτών».

    Η δράση του οσίου Σοφιανού απέναντι στον εξισλαμισμό

    Untitled

    Υπό τις δύσκολες αυτές συνθήκες, που ο Δούρειος Ίππος για τον ελληνισμό και την ορθοδοξία ήταν ήδη εντός των τειχών, κατά θεία οικονομία, αναδεικνύεται ποιμένας της περιοχής ο Σοφιανός. Εκείνος υψώνει το ανάστημά του μπροστά στο κίνδυνο, ακολουθώντας μύρια παραδείγματα ποιμένων της φυλής του.

    Ο Μπαράς σημειώνει μεταξύ άλλων για την δράση του Όσιου: «Το ευτύχημα όμως ήταν, ότι στην κρίσιμη εκείνη περίοδο, ένα καινούργιο εθνικό αστέρι φάνηκε στον Ηπειρωτικό ορίζοντα. Ήταν ο νεαρός δεσπότης Δρυϊνουπόλεως και Αργυροκάστρου Σοφιανός». Και συνεχίζει: «Ο Σοφιανός άρχισε την αντιστασιακή του δράση παρασκηνιακά». Αναφέρει ακόμη ότι ίδρυσε: «Σχολή Μονής Αγ. Αθανασίου Πολύτσιανης. Ιδρύθη το 1672. Μεταξύ των διδασκάλων αυτής αναφέρεται και ο παραιτηθείς Επίσκοπος Δρυϊνουπόλεως Σοφιανός, με μαθητάς και μοναχούς από τις γύρω περιοχές Ρίζας και Ζαγοριάς, τους οποίους ωργάνωνε για τον αγώνα εναντίον των εξωμοτών».

    Με τη φλογερή του διδασκαλία και τις επίμονες προσπάθειες, σύμφωνα με τον Οικονομίδη: «κατώρθωσεν αφ’ ενός μέν να στερεώσω τους εν τη πίστει κλονιζομένους, να εγείρω τείχος αδιάσειστον εις τον ορμητικόν του εξισλαμισμού χείμαρρον και να περιορίσω τα επικινδυνότατα μικτά συνοικέσια, αφ’ ετέρου δε διά της ην ήσκει επιρροής εφ’ όλων των Οθωμανών του Αργυροκάστρου και των περιχώρων, να συγκεντρώσω επί το αυτό όλους τους εξωμότας και κατοικίση αυτούς εις το Μαλέσοβον».

    Γράφει ο Λαμπρίδης για τη δράση του οσίου Σοφιανού με επίκεντρο τη Μονή του Αγίου Αθανασίου: «Μεταξύ δε των μοναχών αναφέρεται και Σοφιανός τις, Επίσκοπος Δρυϊνουπόλεως χρηματίσας. Παραιτηθείς ούτος του θρόνου αυτού (1711) εγένετο μεγαλόσχημος της Μονης ταύτης, το μέν διότι εζήλου την άσκησιν, το δε διότι ενεφορείτο υπό υψηλοτέρων και εθνικωτέρων αισθημάτων. Και δή μεταβάς αυτόθι, ένθα και απέθανε και ετάφη, κατεγίνετο διδάσκων και κηρύττων τον λόγον του Θεού εις τα χωρία του παρακειμένου τμήματος της Ζαγοριάς κατά πάσας τας Κυριακάς και εορτάς, αγωνιζόμενος παντί σθένει να αναχαιτίση την των κατοίκων του τμήματος τούτου εξώμοσιν χωρούσαν εις τα πρόσω γιγαντιαίοις βήμασι, ν’ απομακρύνη δ’ επιτηδείως εκείθεν τους εξομόσαντας ήδη ως άλλο μίασμα. Εις πάντα τα χωρία της Ζαγοριάς, πλην ενός και μόνου, της Χοστέβας, υπήρχον εξωμόται, εγίγνοντο δε και μικρά συνοικέσια και ο κίνδυνος ην μέγιστος. Ο αοίδιμος βαθμηδόν και κατ’ ολίγον διά μέν της πειθούς αυτού κατόρθωσε να παύση τα μικτά συνοικέσια, διά δε της μεγάλης αυτού επιρροής, ην εκέκτητο παρά πάσι τοίς Οθωμανοίς της επαρχίας Αργυροκάστρου, ν’ απομακρύνη εκ των χωρίων της Ζαγοριάς τους εξομόσαντας και υποχρεώση αυτούς να συνοικισθώσιν εις Μαλιέσοβον, εκτός του τμήματος Ζαγοριάς, αριθμούν προ μέν του συνοικισμού τούτου Οθωμ. Οικογενείας μόνον 5, έκτοτε δε μέχρι του παρελθόντος αιώνος 250, νύν δε μόλις 150».

    Το γεγονός της επιρροής του Ιεράρχη στο μουσουλμανικό πληθυσμό της περιοχής, που ήταν πολύ μεγάλη, σύμφωνα με το Λαμπρίδη, εξηγείται από το γεγονός, ότι, «οι Οθωμανοί εθεώρουν και εσέβοντο τον Επίσκοπον τούτον ως Άγιον· διά τε τους χρηστούς και αγίους αυτού τρόπους και διά το εξής γεγονός: απωλέσθη ποτέ νεάνιδος Οθωμανίδος φέσιον υπό φλωρίων κεκαλυμμένον, όπερ ανεύρεν ο αρχιερεύς ούτος εντός φωλεάς πελαργού. Εθεωρήθη δε τούτο ως θαύμα του αγνού και ευσεβούς τούτου Επισκόπου παρά των Οθωμανων».

  60. «……Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι τζιχαντιστές έχουν επιβάλλει στους μη μουσουλμάνους που ζουν στην περιοχή ένα είδος θρησκευτικού φόρου. Ωστόσο, η μητέρα της κοπέλας που έχασε τη ζωή της, είχε καθυστερήσει να πληρώσει το Ισλαμικό Κράτος.

    «Πήγαν στο σπίτι της και της είπαν: «είτε θα μας πληρώσεις τώρα, είτε θα εξαφανιστείς»», είπε ο εκπρόσωπος της οργάνωσης και συνέχισε: «Εκείνη τους είπε πως θα τους πληρώσει και τους ζήτησε να της δώσουν ένα λεπτό γιατί η κόρη της ήταν μέσα στο μπάνιο, ωστόσο, οι τζιχαντιστές έβαλαν αμέσως φωτιά στο σπίτι».

    Μητέρα και κόρη κατάφεραν να δραπετεύσουν από τις φλόγες, ωστόσο, το κορίτσι υπέστη σοβαρά εγκαύματα και άφησε την τελευταία του πνοή λίγες ώρες αργότερα, στο νοσοκομείο.

    «Η κόρη της πέθανε στα χέρια της. Το τελευταίο πράγμα που ζήτησε από την μητέρα της ήταν να συγχωρέσει τους δράστες της επίθεσης», είπε το μέλος της οργάνωσης στην εφημερίδα.

    Αξίζει να σημειωθεί, πάντως, ότι δολοφονία της νεαρής χριστιανής συγκαταλέγεται στη μεγάλη λίστα των βίαιων εκτελέσεων στις οποίες προχώρησαν οι τζιχαντιστές την τελευταία εβδομάδα στη Μοσούλη, ενώ συνεχίζουν να χάνουν έδαφος στο Ιράκ.»

    http://www.protothema.gr/world/article/579681/oi-tzihadistes-ekapsan-zodani-12hroni-hristiani-sto-irak/

  61. Αίγυπτος: Εκατοντάδες μουσουλμάνοι επιτέθηκαν σε χριστιανούς
    ΑΠΕ-ΜΠΕ, REUTERS

    ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
    Ένας όχλος εκατοντάδων μουσουλμάνων πυρπόλησε επτά σπίτια που ανήκαν σε χριστιανούς κι έγδυσε μια 70χρονη γυναίκα στην νότια Αίγυπτο, εξαιτίας των φημών ότι ο χριστιανός γιος της είχε εξωσυζυγικό δεσμό με μια μουσουλμάνα, ανέφεραν η τοπική εκκλησία και αυτόπτες μάρτυρες.

    Η επίθεση διαπράχθηκε την Παρασκευή 20ή Μαΐου στην νότια επαρχία Μίνγια, ανέφερε σε ανακοίνωση της η τοπική κοπτική ορθόδοξη εκκλησία.

    Ο χριστιανός άνδρας δραπέτευσε με την γυναίκα του και τα παιδιά του στις 19 Μαΐου, δήλωσε ο Ισάκ Ιμπραχίμ της οργάνωσης Αιγυπτιακή Πρωτοβουλία για τα Ατομικά Δικαιώματα. Όπως τόνισε ο ίδιος μιλώντας στο πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, οι γονείς του άνδρα απευθύνθηκαν στην αστυνομία, εκφράζοντας φόβους για τις ζωές τους.

    Την επόμενη μέρα, μια ομάδα περίπου 300 μουσουλμάνων πυρπόλησαν και λεηλάτησαν το σπίτι του χριστιανού άνδρα και έγδυσαν την μητέρα του στο δρόμο. Όπως είπαν αυτόπτες μάρτυρες στο Ρόιτερς, πυρπόλησαν και λεηλάτησαν ακόμη έξι σπίτια.

    «Έβαλαν φωτιά στο σπίτι, εισέβαλαν και με έσυραν έξω. Με πέταξαν κάτω μπροστά στο σπίτι και έσκισαν τα ρούχα μου. Ήμουν όπως με γέννησε η μάνα μου και φώναζα και έκλαιγα», είπε η γυναίκα στο Ρόιτερς, ζητώντας να προστατευθεί η ανωνυμία της.

    Ο πρόεδρος Άμπντελ Φάταχ αλ Σίσι καταδίκασε την επίθεση με ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα και έδωσε εντολή στις αρχές να προσαγάγουν αυτούς που βρίσκονται πίσω από την επίθεση ενώπιον της δικαιοσύνης. Επίσης διέταξε τις τοπικές αρχές και το στρατό να προβούν στην αποκατάσταση των υλικών ζημιών που υπέστησαν οι ακίνητες ιδιοκτησίες μέσα σε ένα μήνα με έξοδα του κράτους.

    Ο κόπτης πάπας Θεόδωρος Β’ απηύθυνε έκκληση για ηρεμία και αυτοσυγκράτηση με ανακοίνωση που εξέδωσε σήμερα. Όπως επισήμανε, ζήτησε από τους αιγύπτιους αξιωματούχους να διαλευκάνουν την υπόθεση και πως επικοινώνησε με την γυναίκα και τους ένοικους των σπιτιών που δέχτηκαν επίθεση.

    Ο κυβερνήτης της επαρχίας Μίνγια δήλωσε πως οι αρχές δεν θα δεχτούν οποιεσδήποτε «ανεύθυνες ενέργειες» από την μεριά των μουσουλμάνων ενάντια στους «χριστιανούς αδερφούς» τους.

    Η 70χρονη γυναίκα κατηγορεί τρεις μουσουλμάνους άνδρες ότι την έγδυσαν και την έσυραν μπροστά από την οικεία της, σύμφωνα με όσα δήλωσε στο Ρόιτερς ο δικηγόρος της Εχάμπ Ράμζι.

    Πηγές στις δυνάμεις ασφαλείας τόνισαν πως η αστυνομία προχώρησε στην σύλληψη πέντε ανδρών οι οποίοι φέρονται να ενέχονται με την επίθεση και η εισαγγελία διέταξε την κράτηση τους. Η εισαγγελία διέταξε την σύλληψη ακόμη 18 υπόπτων, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές.

    Δέκα βουλευτές του κοινοβουλίου κατέθεσαν αίτημα για υποβολή ερωτήσεων στον υπουργό Εσωτερικών Μαγντί Άμπντελ Γκάφαρ για το περιστατικό.

    Οι ορθόδοξοι κόπτες αποτελούν στο 10% του συνολικού πληθυσμού των 90 εκατομμυρίων πολιτών της Αιγύπτου και είναι η πολυπληθέστερη χριστιανική κοινότητα στην Μέση Ανατολή. Για μεγάλο χρονικό διάστημα καταγγέλλουν ότι οφείλονται διακρίσεις.

    http://www.kathimerini.gr/861299/article/epikairothta/kosmos/aigyptos-ekatontades-moysoylmanoi-epite8hkan-se-xristianoys

  62. ΓΙΑΤΙ ΦΟΡΟΥΝ ΜΑΝΤΙΛΑ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙΑ;

    Η ΑΠΟΨΗ ΜΙΑς ΜΑΘΗΤΡΙΑΣ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ:

    ………………………………….
    ………………………………….

    Άγια Ιμπραήμ said

    28 Μαρτίου, 2016 στις 18:04
    Γεια σας , καταρχην θελω να σας ευχαριστησω για το κειμενο σας αν και διαφωνω σε καποια σημεια !!! θα ηθελα να κανω δυο διευκρινησεις οσο αφορα την » μαντιλα » , το τι συμβολιζει ? Και τη σημαινει για καθε γυναικα ?
    Πρωτα απ’ολα , η μαντιλα ή οπως πολυ σωστα ειπατε «χιτζαμπ » που σημαινει καλλυμα , αποτελει ενα μερος της προσωπικοτητας μας , της ταυτοτητας μας ως μουσλουμανες κατι για το οποιο ειμαστε περιφανες !!!!! Την » μαντιλα » δεν την φοραμε απο καταπιεση ουτε απο τη μερια της οικογενειας , ουτε απο τη μερια του αντρα …. ειναι προσωπικη μας επιλογη ( αλλωστε αν ηταν απο καταπιεση , δεν θα ειχε και κανενα νοημα ) , την φοραμε γιατι θελουμε να το κανουμε , την φοραμε απο πιστη και αγαπη προς τον θεο ….. επισης δεν αποτελει η » μαντιλα » συμβολα εξουσιας του αντρα στην γυναικα οπως ειπατε !!!!!!! Αυτο ειναι ενα ΜΕΓΑΛΟ λαθος που γινεται συνεχεια ,,,,,, η » μαντηλα » ειναι για να ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ την γυναικα απο τα αγρια βλεμματα των ανδρων αλλα και γενικοτερα απο οποιονδηποτε κακο μπορει να υπαρξει …
    Για το ισλαμ η γυναικα ειναι σαν το ΔΙΑΜΑΝΤΙ ,, την κρυβουμε με σκοπο την προστασια οχι την υποτιμηση οπως πιστευουν πολλοι , και στο τελος θα την κερδισει μονο αυτος που πραγματικα την αξιζει ( ο αντρας της δηλ. οταν παντρευτει ) ….. Ειναι σημαντικο λοιπον να γνωριζετε πως το ισλαμ δεν ειναι αυτο που εγκαινιασε την ανισοτητα μεταξυ των δυο φυλων … ναι μεν ειναι διαφορετικοι , αλλα ο ενας δεν ειναι ανωτερος του αλλου , αντιθετα , ο ενας συμπληρωνει τον αλλον …….
    Τελος θελω να πω σε οσους λενε πως στις αραβικες χωρες υποχρεωνουν τις γυναικες ( ακομα και αυτες που εχουν αλλη θρησκεια ) να φορεσουν μαντιλα , δεν ισχυει κατι τετοιο …. ο καθενας ειναι ελευθερος να κανει ο,τι θελει και να πιστευει σε ο,τι νομιζει …… η θρησκεια ποτε δεν επιβαλλεται … ειναι θεμα πιστης …..

    ……………………………………..
    ……………………………………..

    https://sarantakos.wordpress.com/2016/03/28/hijab/

  63. Αδωνις: «Η ταυτότητά μας έρχεται από το μέλλον, όχι από το παρελθόν»

    Ο κορυφαίος εν ζωή άραβας ποιητής μιλάει αποκλειστικά στο «Βήμα» για τη ζωή και το έργο του, τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και τη σύγχρονη γραμματεία, το Ισλάμ και τη σχέση του με τη βία, την Αραβική Ανοιξη, το Ισλαμικό Κράτος και το Προσφυγικό

    18/09/2016

    Αδωνις: «Η ταυτότητά μας έρχεται από το μέλλον, όχι από το παρελθόν»

    συνέντευξη στον
    Μπέκος Γρηγόρης

    «Μάρχαμπαν φι αλ Γιουνάν» του είπαμε μόλις εμφανίστηκε, δηλαδή τον καλωσορίσαμε στην Ελλάδα με μια αραβική φράση και εκείνος χαμογέλασε. Στο τέλος της συνάντησης μας ασπάστηκε. Ο 86χρονος Αδωνις, κατά κόσμον Αλί Αχμαντ Σαΐντ Εσμπέρ, γεννημένος στη Συρία, θεωρείται ο κορυφαίος εν ζωή άραβας ποιητής, κάτι που είχε επισημάνει ο Εντουαρντ Σαΐντ και το επιβεβαιώνουν ενθουσιωδώς όσοι μπορούν να τον διαβάσουν στο πρωτότυπο. Τα τελευταία χρόνια το όνομά του συγκαταλέγεται μεταξύ των διεκδικητών του Βραβείου Νομπέλ.

    Τον περασμένο Αύγουστο βρέθηκε στην Αθήνα για λίγες ώρες και δέχθηκε να συνομιλήσει με «Το Βήμα». Αφορμή στάθηκε η κυκλοφορία του βιβλίου «Βία και Ισλάμ» από τις εκδόσεις Πατάκη και ορίζοντας μια εκτεταμένη ανθολογία ποιημάτων του (σε μετάφραση της Αγγελικής Σιγούρου) που ετοιμάζεται από τον ίδιο οίκο. Λίγο προτού πετάξει για το Παρίσι, όπου ζει, μίλησε στην εφημερίδα για το έργο του και τις χαίνουσες πληγές του αραβικού κόσμου. «Ταξιδεύω σημαίνει βλέπω τον κόσμο με καινούργιο βλέμμα. Το ταξίδι είναι μια αλλαγή που σε πηγαίνει πιο μακριά, όχι μόνο οριζοντίως αλλά και καθέτως, φθάνει ως τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και, εντέλει, το ταξίδι δεν είναι παρά μια στροφή προς τον εαυτό μας ώστε να καταλάβουμε και αυτόν και τον κόσμο. Το ταξίδι είναι οι τόποι, η ομορφιά και η ιστορία που κρύβουν, αλλά και η μνήμη. Οποτε έρχομαι στην Ελλάδα ανακαλώ όλο το παρελθόν της. Εχω κατά νου τον Ηράκλειτο, τον Ομηρο, τον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη. Σήμερα, δυστυχώς, ο τουρισμός αλλοιώνει την αληθινή αίσθηση του ταξιδιού, ενυπάρχει κάτι σε αυτόν που βλάπτει την ιστορία και τον πολιτισμό. Ασφαλώς και πρέπει να ταξιδεύουμε, πρέπει όμως να ξέρουμε και πώς να ταξιδεύουμε».

    – Ξέρουμε ότι κάποτε συναντηθήκατε εδώ με τον Ρίτσο. Σε ποιήματά σας υπάρχουν, επίσης, αναφορές στον Καβάφη και τον Σεφέρη. Που σημαίνει ότι η Ελλάδα για εσάς δεν είναι μόνο η αρχαιότητα…

    «Θα ήθελα να ξέρω τα ελληνικά, να έχω άμεση πρόσβαση στο ελληνικό πνεύμα. Γνωρίζω την ελληνική γραμματεία μέσα από τις παλαιότερες μεταφράσεις των Αράβων, καθώς και έργα σύγχρονα μέσω των σημερινών, όχι μόνο ποιητικά αλλά και φιλοσοφικά. Είναι πολύ δύσκολο και περίπλοκο να προσεγγίσεις την Ελλάδα, με τη μοναδική της ιστορία, ως κάτι το ενιαίο και να μιλήσεις για αυτό.

    Υπάρχει μια ποικιλία, μια εκπληκτική πολυμορφία στο ελληνικό όραμα για τον κόσμο. Αυτό που πρωτίστως με ενδιαφέρει είναι αυτό που ονομάζω ποιητική πτυχή του ελληνικού πολιτισμού, υπό την έννοια ότι τα πράγματα βρίσκονται σε μια αέναη μεταμόρφωση, σε μια ακατάπαυστη αναγέννηση, ότι πάντοτε ζούμε σε μια κατάσταση διαφορετική από εκείνη του παρελθόντος. «Ποταμώ ουκ έστιν εμβήναι δις τω αυτώ» έλεγε ο Ηράκλειτος. Αυτό συμπυκνώνει τη δυναμική που σας περιγράφω».

    – Εχει αυτή η δυναμική και μια ιστορική διάσταση;

    «Σκέφτομαι τους αρχαίους Ελληνες σε σχέση με τους Σουμερίους και τους Βαβυλωνίους. Οι Ελληνες έθεσαν πρώτοι τα ουσιαστικά ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη στον κόσμο. Συνιστούν, το δίχως άλλο, μιαν αξεπέραστη αναφορά. Διακρίνω στενούς δεσμούς ανάμεσα στη χώρα που γεννήθηκα – χώρα με έναν από τους μεγαλύτερους αρχαίους πολιτισμούς, χώρα του Αλφαβήτου – και στη χώρα του Ομήρου και των μεγάλων φιλοσόφων. Και αυτή η σχέση, αν θέλουμε να την αναλύσουμε, μας οδηγεί σε μια εξαιρετικά σύγχρονη έννοια της ταυτότητας. Η ταυτότητα δεν είναι ποτέ μονοπρόσωπη, η ταυτότητα είναι μια διαρκής αναζήτηση. Η ταυτότητα δεν έρχεται από το παρελθόν, έρχεται πάντοτε από το μέλλον. Η ταυτότητα των λαών της Μεσογείου σημαίνει το άνοιγμα προς τον Αλλο.

    Η δυτική ακτή της Μεσογείου αποτελεί προέκταση της ανατολικής. Σκεφτείτε τον μύθο της Ευρώπης, από πού πήρε το όνομά της τούτη η ήπειρος, από μια πανέμορφη Συρολιβανέζα που αποπλανά ο Δίας, μεταμορφωμένος σε ταύρο, και την κλέβει. Αυτό το μείγμα διαποτίζει το έργο μου. Ζούσαμε στον ίδιο πολιτισμό αλλά κατόπιν αναδύθηκε ο μονοθεϊσμός, ο οποίος τον διέστρεψε και διαμόρφωσε αλλιώς τα πράγματα».

    – Σε ένα από τα «Ασματα του Μιχιάρ του Δαμασκηνού» γράφετε: «Πλάθει το είδος του αρχίζοντας από τον ίδιο/ Δίχως προγόνους, με ρίζες του τα βήματά του». Το δίστιχο αυτό χαρακτηρίζει και εσάς και την ποίησή σας νομίζω…

    «Είναι, πράγματι, αντιπροσωπευτικό. Η ταυτότητα δεν σημαίνει ότι έχεις κάπου ρίζες και μένεις πάντα εκεί. Οι ρίζες καθαυτές κινούνται διαρκώς προς το μέλλον και εμείς οι άνθρωποι είμαστε όντα υπό αδιάλειπτη αλλαγή και μεταμόρφωση. Θα έλεγα πως αν ο άνθρωπος επιθυμεί να είναι ελεύθερος, πρέπει να μεταβάλλεται συνεχώς, σε διαφορετική περίπτωση αυτές οι ρίζες εξακολουθούν να τον κρατούν βαθιά μέσα στη γη, τον καθηλώνουν».

    – Αναρωτιέμαι, από ποια ανάγκη ξεπήδησε ο Αδωνις μέσα από τον Αλί;

    «Υπάρχει μια μικρή ιστορία πίσω από την ποιητική μου ονοματοδοσία. Οταν άρχισα να γράφω, υπέγραφα με το πραγματικό μου όνομα, αλλά κανένα έντυπο δεν με δημοσίευε, κάτι που με εξόργιζε. Μια μέρα διάβασα τον μύθο του Αδώνιδος και εντυπωσιάστηκα, πώς τον διεκδικούσαν η Αφροδίτη και η Περσεφόνη, πώς τον σκότωσε ο κάπρος κι από το αίμα του φύτρωσαν για πρώτη φορά τα ρόδα πάνω στη γη. Επειτα αποφάσισα να στείλω κάτι, ως Αδωνις, σε ένα περιοδικό που ως τότε μου απαντούσε αρνητικά. Το έκανα επειδή πλέον αισθανόμουν σαν τον Αδωνι, ένας Αλλος.
    Οχι μόνο το δημοσίευσαν αλλά με κάλεσαν να περάσω και από τα γραφεία τους. Εμφανίστηκα κακοντυμένος, σαν φτωχός χωρικός, και όταν τους συστήθηκα, δεν με πίστευαν. «Εσείς είστε ο Αδωνις, ο ποιητής;» με ρώτησαν. «Αυτοπροσώπως» τους απάντησα. Κάπως έτσι επισημοποιήθηκε η νέα κατάσταση. Με τον καιρό, επειδή είχα μεγαλώσει μέσα στην ισλαμική κουλτούρα, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι το «Αδωνις» δεν συνιστούσε μονάχα μια αλλαγή ονόματος αλλά και αλλαγή αντίληψης. Αυτό που άνοιξε τον χώρο για να ατενίσω καλύτερα τον Αλλο. Και όσο περνούσε ο καιρός, συναισθανόμουν ότι ως Αδωνις είχα αποκτήσει μια διάσταση πιο οικουμενική, αρκετά απομακρυσμένη από τη θρησκεία. Αυτό όμως ήλθε αργότερα.

    Ηταν πολλοί οι άραβες εθνικιστές και οι ακραίοι ισλαμιστές που μου επετέθησαν, επειδή δεν είχαν καταλάβει τίποτα: ως Αδωνις, ως ποιητής, έγινα μια ολότελα διαφορετική προσωπικότητα».

    – Το βιβλίο «Βία και Ισλάμ» είναι συνταρακτικό, σε πολλά σημεία. Θεωρείτε ότι περιόρισε η έλευση του Ισλάμ την αραβική γλώσσα, αισθητικά και εκφραστικά; Μήπως το Ισλάμ φυλάκισε μαζί με αυτήν και τον αραβικό πολιτισμό;

    «Κοιτάξτε, το Ισλάμ αρχικά εμφανίστηκε στον κόσμο της ερήμου – δεν έχω τίποτα με την έρημο, η έρημος είναι η άλλη όψη του κόσμου. Το Ισλάμ πάντως αναδύθηκε σε έναν κόσμο με ριζικά διαφορετικό πολιτισμό από τον αρχαίο συρο-ελληνικό πολιτισμό, να το πω έτσι. Η αραβική γλώσσα προϋπήρχε του Ισλάμ. Το Ισλάμ υιοθέτησε την αραβική γλώσσα και ενέθεσε σε αυτήν την εξ αποκαλύψεως αλήθεια του Θεού. Οι Αραβες επηρεάστηκαν πολύ, αναμφίβολα, επειδή δεν τους ήταν οικεία, δεν τη γνώριζαν πριν από την έλευση του Ισλάμ.

    Η αραβική γλώσσα με το Ισλάμ έγινε πιο θρησκευτική και περιορίστηκε. Αυτό όμως ήταν πρόσκαιρο γιατί οι ποιητές δεν ενστερνίστηκαν την εξ αποκαλύψεως αλήθεια, την αρνήθηκαν και επέστρεψαν στην προϊσλαμική ποίηση, η γλώσσα της οποίας ήταν όμορφη και ελεύθερη. Και για αυτό δεν βρίσκουμε απολύτως κανέναν ποιητή για τον οποίο θα μπορούσαμε να πούμε: υπήρξε και μεγάλος ποιητής και πιστός μουσουλμάνος. Ποτέ, σε όλη μας την ιστορία. Ευτυχώς, ήταν οι ποιητές εκείνοι που έδωσαν και πάλι στην αραβική γλώσσα την εκπληκτική της δύναμη. Η αρνητική τους σχέση με το Ισλάμ έφθασε στην κορύφωσή της με αυτό που έλεγε ο μεγάλος ποιητής Αλ Μαάρι: «Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων επί γης: αυτοί που έχουν θρησκεία αλλά στερούνται λογικής και αυτοί που δεν έχουν θρησκεία αλλά διαθέτουν λογική»».

    – Μιλάμε, εν προκειμένω, και για τους μυστικιστές;

    «Βεβαίως, η μυστικιστική επανάσταση άλλαξε τα πάντα. Η αντίληψη του Θεού στο Ισλάμ είναι η ίδια με εκείνη της Βίβλου, ότι ο Θεός είναι μια υπέρτατη δύναμη που ορίζει εσωτερικά και εξωτερικά τον κόσμο. Οι μυστικιστές δεν το δέχθηκαν αυτό, υποστήριζαν ότι ο Θεός ενυπάρχει σε όλα πράγματα και ότι άνθρωπος και κόσμος είναι ένα και το αυτό. Αυτό δεν άλλαξε μόνο την αντίληψη για τον Θεό ουσιωδώς αλλά και την ταυτότητα, το πώς βλέπει κανείς τον Αλλο.

    Στο επίσημο Ισλάμ ο Αλλος είτε πρέπει να αλλαξοπιστήσει, είτε να πληρώσει φόρο για να ζήσει. Οι μυστικιστές αντιτάχθηκαν. Ο Αλλος, είπαν, είμαι Εγώ και ότι αυτό το Εγώ για να δομηθεί πρέπει να περάσει υποχρεωτικά μέσα από τον Αλλο. Ο Αλλος, είπαν, δεν είναι άρνηση του κόσμου, αντιθέτως είναι συστατικό στοιχείο του κόσμου: Εγώ δεν υπάρχω χωρίς τον Αλλο. Τα λέω όλα αυτά για να γίνει σαφές γιατί ο μυστικισμός απορρίφθηκε από το κυρίαρχο Ισλάμ. Το ίδιο συνέβη και με τους μεγάλους άραβες φιλοσόφους οι οποίοι υπερασπίστηκαν τη λογική έναντι της θρησκείας για την ερμηνεία του κόσμου.

    Θέλω να υπογραμμίσω ότι όλος ο δημιουργικός πολιτισμός των Αράβων ήταν σε σύγκρουση με το επίσημο και κυρίαρχο Ισλάμ. Το Ισλάμ είναι περισσότερο άσκηση εξουσίας και λιγότερο επαγγελία μιας καινούργιας ανθρωπότητας. Ο,τι κατέλιπε το τελευταίο είναι ο νόμος και το δόγμα του. Δυστυχώς, σήμερα διαπιστώνουμε μια επιστροφή στη λατρεία της αυστηρής εφαρμογής του νόμου η οποία συνιστά μέγα πρόβλημα».

    – Ενα από τα βασικά σας επιχειρήματα, στο ίδιο βιβλίο, είναι ότι η βία είναι εγγενής στο Ισλάμ. Υπό ποία έννοια ακριβώς;

    «Απολύτως έτσι είναι. Αλλά η βία ενυπάρχει σε όλα τα ιερά βιβλία της εξ αποκαλύψεως αλήθειας τα οποία είναι αμιγώς πολιτικά κείμενα. Αυτό που είναι διαφορετικό ιστορικά είναι η ανάγνωσή τους, από τόπο σε τόπο. Για να καταλάβουμε καλύτερα τη βία στο Ισλάμ πρέπει να καταλάβουμε πώς αυτή εξελίχθηκε στον χριστιανισμό, να δούμε τη Βίβλο αλλά και την κουλτούρα της Εκκλησίας. Στην ουσία, μιλάμε για τον μονοθεϊσμό. Αν δεν μιλήσουμε για την αποδόμηση αυτής της αντίληψης τότε θα μείνουμε στάσιμοι. Το να κατηγορείται μόνο το Ισλάμ αποκλειστικά και μόνο για τη βία του δεν στέκει.

    Το πρόβλημα δεν είναι μόνο το Ισλάμ αλλά ο μονοθεϊσμός. Δεν πρέπει, ασφαλώς, να παραβλέπουμε την ιστορική συγκρότηση, ό,τι έγινε στη Δύση, όπου συντελέστηκε μια νέα ανάγνωση των ιερών βιβλίων και από τους χριστιανούς και από τους εβραίους. Εμείς οι Αραβες δεν το έχουμε κάνει αυτό και μας είναι απαραίτητη μια νέα ανάγνωση. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η θρησκεία δεν μπορεί να είναι υπόθεση του κράτους αλλά μια ιδιωτική υπόθεση. Προσέξτε, δεν είμαι αντίθετος σε καμιά θρησκεία, ο καθείς είναι ελεύθερος να πιστεύει όπου θέλει αλλά δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλλει την πίστη του σε ολόκληρη την κοινωνία. Τότε η πίστη καθίσταται μια επίθεση ενάντια στον άνθρωπο.
    Το τρίτομο έργο μου «Το Βιβλίο» το έγραψα για να πω ότι η ιστορία μας είναι θεμελιωμένη στη βία, ότι δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία των πολιτών όπου θα είναι σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα, ότι έχουμε μείνει καθηλωμένοι στην παραδοσιακή αντίληψη της Ούμμα (κοινότητα των πιστών). Πάντως το πρόβλημα της βίας στον ισλαμικό κόσμο είναι σύνθετο, δεν είναι μόνο ισλαμικό – αυτό είναι υποκρισία -, αλλά ευρωπαϊκό και αμερικανικό επίσης».

    Αραβική Ανοιξη, Ισλαμικό Κράτος και Προσφυγικό

    – Στο «Κονσέρτο του Κεκαλυμμένου Χριστού» γράφετε χαρακτηριστικά «τι δυστυχία στις μέρες μας να είσαι Αραβας!». Τι φανερώνουν η αποτυχία της Αραβικής Ανοιξης και η ανάδυση του Ισλαμικού Κράτους το οποίο έχετε χαρακτηρίσει τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού;
    «Ολοι οι άνθρωποι προσδοκούν ένα καλύτερο μέλλον, πιο ανθρώπινο. Η ίδια προσδοκία υπάρχει στον αραβικό κόσμο. Εγώ έτρεφα μεγάλες ελπίδες για την Αραβική Ανοιξη, έγραψα μάλιστα ένα ολόκληρο βιβλίο για να προασπίσω τις βασικές αρχές που θα έπρεπε να την κατευθύνουν. Αυτό που έγινε όμως δεν ήταν μια αληθινή επανάσταση, ανεξάρτητη, πατριωτική, κοινωνική. Επιπλέον, οι εξελίξεις έγιναν παίγνιο στα χέρια των διεθνών μεγάλων δυνάμεων που κοιτούν τα συμφέροντά τους. Αυτό που συμβαίνει στη Συρία και στο Ιράκ με το Ισλαμικό Κράτος είναι ασύλληπτο, απάνθρωπο. Καταστρέφονται τα μεγάλα έργα της ανθρωπότητας, και δεν μιλώ μόνο για την Παλμύρα. Οι περισσότεροι από τους υποτίθεται εξεγερμένους είναι μισθοφόροι πολλών εθνικοτήτων που ουσιαστικά μάχονται για την κυριαρχία του ουαχαμπιτισμού των Σαουδαράβων. Αν πάντως θα είχε νόημα μια επανάσταση στις αραβικές χώρες θα έπρεπε ακριβώς να είναι βασισμένη στον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους, στον διαχωρισμό αυτού από τη θρησκεία. Τώρα συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, βλέπουμε μια τρομακτική επιστροφή σε μια θεοκρατία και σε μια θεολογία ανυπόφορη, χειρότερη και από αυτή του Μεσαίωνα. Ομως πρέπει να το πούμε, όλα αυτά τα χειροτερεύει η εμπλοκή της Δύσης, της Ευρώπης και της Αμερικής. Εχουν ισοπεδώσει τη Λιβύη, το Ιράκ, τη Συρία για το τίποτε. Εχει απομείνει ένας κόσμος απερήμωσης».

    – Μα δεν έχουν ευθύνες και οι αραβικές ηγεσίες;

    «Ασφαλώς. Ολες αυτές οι ηγεσίες πρέπει να πέσουν. Ζούμε σε συνθήκες αξιοθρήνητης ανελευθερίας, στο βασίλειο των δικτατόρων. Τώρα όμως το παιχνίδι στη Μέση Ανατολή το ελέγχουν οι ξένοι, αυτοί κυβερνούν. Τα αραβικά καθεστώτα είναι απλώς τα πιόνια τους, κάτι που είναι ακόμη χειρότερο. Πρέπει να είμαστε ενάντια σε αυτές τις κυβερνήσεις, ανεξαιρέτως. Κοιτάξτε, θα το πω ξεκάθαρα, η αραβική ταυτότητα πλέον δεν υπάρχει, δυστυχώς».

    – Ενας στίχος σας λέει πως «η πατρίδα μου τρέχει ξοπίσω μου σαν ποταμός αίματος». Σύροι πρόσφυγες καταφθάνουν στις ακτές της Ελλάδος. Τι βλέπετε να συμβαίνει στη Συρία όπου γεννηθήκατε;

    «Πιστεύω ότι η αντίδραση της Ευρώπης απέναντι στους πρόσφυγες δεν ήταν η ενδεδειγμένη. Και πρέπει να την επικρίνουμε. Κυρίως τις χώρες που υπήρξαν αποικιοκρατικές στον αραβικό κόσμο, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και την Ιταλία. Η αντίδρασή τους δεν ήταν ηθική, έπρεπε να συναισθανθούν το ιστορικό τους χρέος απέναντι σε αυτούς τους λαούς, να τους δεχθούν με κατανόηση, αλλά δεν το έκαναν. Και είδαμε χώρες, όπως η Γερμανία και η Ελλάδα, που δεν υπήρξαν αποικιοκρατικές στις αραβικές χώρες, να επιδεικνύουν μια πιο φιλική στάση απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Το πρόβλημα το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό ανέδειξε και απέδειξε στην πράξη το εξής: τόσο οι ΗΠΑ όσο και πολλές χώρες της Ευρώπης δεν ενδιαφέρονται καθόλου για τον άνθρωπο, παρά μόνο για τη γεωπολιτική, τα πετρέλαια, τα δικά τους οφέλη. Οι διανοούμενοι της Δύσης είναι επίσης απογοητευτικοί, ως προς αυτό. Επειτα έχουμε την Τουρκία του Ερντογάν που έχει μετατρέψει τους ανθρώπους σε εμπορεύματα – το τονίζω γιατί ένα μεγάλο κομμάτι του τουρκικού λαού είναι εναντίον του και πρέπει να το χαιρετίσουμε. Θέλω να επιμείνω σε αυτό: πρέπει να ευχαριστήσουμε τους Ελληνες και τους Γερμανούς για τη στάση τους».

    http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=829274


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s