Μοναδικό αφιέρωμα για τη Γενοκτονία στην εφημ. «Δρόμος»

Ένα μοναδικό αφιέρωμα πραγματοποίησε η εφημερίδα  «Δρόμος της Αριστεράς” με τίτλο : ‘Από την Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος. Η Γενοκτονία στην Ανατολή.

Η μοναδικότητα του αφιερώματος ορίζεται από τους συμμέτεχοντες, οι οποίοι είναι Τούρκοι ιστορικοί και κοινωνικοί επιστήμονες (Fikret Baskaya, Ahmet Oral, Dogan Akanli, Attila Tuygan, Taner Akçam,  Sait Çetinoğlu,  Pervin Erbil). 

Εντυπωσιάζει ο καθαρός λόγος και η αντικειμενική ματιά -η οποία απουσιάζει από το σύνολο σχεδόν της νεοελληνικής ιστοριογραφίαςμε την οποία βλέπουν την περίοδο του μεγάλου μετασχηματισμού (1908-1923).

Τα κείμενα -τα οποία μπορείτε να τα διαβάσετε στο ιστολόγια της εφημερίδας-  είναι τα εξής:

 
 
 
 
 
 

.

 Είναι εντυπωσιακή η συνάφεια των θέσεων της αντιεθνικιστικής τουρκικής ιστοριογραφίας με αυτές της προσφυγικής ιστοριογραφίας, που αναπτύσσεται αργά αλλά σταθερά στην Ελλάδα την τελευταία 25ετία, αμφισβητώντας τα στερεότυπα και αποδομώντας τους κυρίαρχους μύθους.

 

 

Ο Πρόλογος του επιμελητή, Γιάννη Σκαλιδάκη είναι ο εξής:

Οι Δρόμοι της Ιστορίας με μεγάλη ικανοποίηση φιλοξενούν στο αφιέρωμα αυτό άρθρα ιστορικών και διανοούμενων από την Τουρκία, που διαπραγματεύονται το ζήτημα της μετάβασης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο τουρκικό έθνος-κράτος και την τύχη που επιφυλάχτηκε στους χριστιανικούς πληθυσμούς αλλά και τις άλλες μειονότητες μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Ενώ στη χώρα μας τα ζητήματα αυτά έχουν κυρίως τύχει εκτεταμένης ιδεολογικής και πολιτικής χρήσης σε όλα τα επίπεδα της δημόσιας ιστορίας, φαίνεται πως στη γείτονα χώρα έχει ανοίξει ο δρόμος για την σοβαρή τεκμηρίωση των γεγονότων ώστε να μην μπαίνει το κάρο πριν από το άλογο. Και αυτό, παρά την κατά καιρούς εχθρική στάση τόσο του τουρκικού κράτους και κατεστημένου όσο και του πολιτικού συστήματος, που έχει οδηγήσει πολλούς ερευνητές σε κάθε είδους διώξεις και αποκλεισμούς.

Δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότεροι των τούρκων ιστορικών που ασχολούνται με τα ζητήματα αυτά και διακρίνονται τόσο στη χώρα τους όσο και στο εξωτερικό, προέρχονται και αναφέρονται στην τουρκική Αριστερά. Σε κάθε περίπτωση πιστεύουμε ότι είναι ιδιαίτερα χρήσιμο να μελετήσουμε τις δουλειές και τα πορίσματα των τούρκων ιστορικών και να τα λάβουμε υπόψη μας στη διαπραγμάτευση αυτών και παρεμφερών θεμάτων και εδώ, στην Ελλάδα. Δεν μπορούμε να μην παρατηρήσουμε ότι στη χώρα μας τα ζητήματα της ιστορίας των Ελλήνων της Ανατολής, τόσο στους τόπους ζωής τους πριν την καταστροφή τους όσο και ως πρόσφυγες στην από εδώ πλευρά του Αιγαίου, έχουν περάσει φαινομενικά στην κυριαρχία πολύ συντηρητικών απόψεων.

Η εξέλιξη αυτή εχθρεύεται ουσιαστικά την ιστορία και αναπαράγει εθνικιστικά στερεότυπα μεταπλάθοντας μια ιστορική διαδικασία σε μια προαιώνια έχθρα λαών και θρησκειών. Ένα μέρος της προοδευτικής ιστοριογραφίας κρατά μια απόσταση από τη διαπραγμάτευση αυτών των ζητημάτων σε μια αντανακλαστική προσπάθεια διαχωρισμού από την εθνικιστική ρητορική, κατ’ ουσία όμως της παραχωρεί το πεδίο, υποβαθμίζοντάς τα. Υπάρχει όμως και μια προσπάθεια προσέγγισής τους που συνάντησε στην πορεία της τις γόνιμες αναζητήσεις των προοδευτικών τούρκων ιστορικών. Η συστηματική ενασχόληση με τα ζητήματα αυτά μπορεί να συμβάλει σε μια ειλικρινή σχέση των δύο λαών.

Ένα ζήτημα το οποίο έχει γίνει θέμα αντιπαράθεσης τόσο σε πολιτικό επίπεδο, εγχώριο και διεθνές, όσο και στον χώρο των ιστορικών, είναι αυτό της γενοκτονίας. Θα θέλαμε απλώς να επισημάνουμε ότι άλλες απόψεις συνηγορούν και άλλες όχι στο χαρακτηρισμό της διαδικασίας καταστροφής των χριστιανικών πληθυσμών της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως γενοκτονία ενώ κυριαρχεί στη δημόσια σφαίρα, για πολιτικούς και κρατικούς λόγους, η λογική των χωριστών γενοκτονιών με προεξάρχουσα εκείνη των Αρμενίων ενώ υπάρχουν προσπάθειες για αναγνώριση αντίστοιχης των Ελλήνων ή των Ποντίων ειδικότερα. Από τη μεριά μας, θα προτείναμε, έχοντας υπόψη μας την ενίοτε προβληματική χρήση του όρου αυτού από τη «διεθνή κοινότητα» (βλέπε Γιουγκοσλαβία, Αφρική) ώστε να διευκολυνθούν οι γνωστές «ανθρωπιστικές επεμβάσεις», να μελετήσουμε τα –όχι κατ’ ανάγκη ενιαία– σχήματα των τούρκων ιστορικών και να σκεφτούμε επί του συγκεκριμένου. Τέλος, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τον Στέλιο Θεοδωρίδη για την επιμέλεια του αφιερώματος, των κειμένων όσο και της εικονογράφησης, και τους Πάνο Σταθόγιαννη, Σοφία Γεωργαλίδη, Λαόνικο Μακρίδη για τις μεταφράσεις των κειμένων.

Γιάννης Σκαλιδάκης


_____________________________________________________________________

____________________________________________________

__________________________________

__________

To αφιέρωμα αυτό φαίνεται ότι έφερε σε αρκετά δύσκολη θέση κάποιους Νεοέλληνες που βολεύονταν να βασίζονται και να αναπαράγουν έως τώρα τα ερμηνευτικά σχήματα του τουρκικού εθνικισμού. Έτσι, ο Στ. Ελληνιάδης στο «Δρόμο» της 18ης Ιουλίου θα προχώρήσει σε μια αήθη κίνηση δημοσιεύοντας μια κακή, μίζερη, γκρινιάρικη, αντιδραστική  κριτική  στην Τουρκική Αριστερά μ’ αφορμή το αφιέρωμα αυτό. Υποστηρίζοντας την όλη του «κριτική» με ένα παραπλανητικό τουρκικό καθεστωτικό χάρτη για τις μεταπολεμικές διευθετήσεις :

Δείτε παρακάτω, τον πραγματικό χάρτη των απωλειών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας:

Αρχείο:Sevres.png

Eξαιρετική απάντηση στον Ελληνιάδη έδωσαν οι επιμελητές του αφιερώματος:

                                                                                                                                                                                                                           

Το προχώρημα της ιστορίας και η βαριά σκιά της «ιδεολογίας»

Στο προηγούμενο φύλλο των Δρόμων της Ιστορίας φιλοξενήσαμε ένα ιδιαίτερα σημαντικό αφιέρωμα για την τύχη των μη μουσουλμανικών πληθυσμών κατά τη διαδικασία διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και σχηματισμού της σύγχρονης Τουρκίας. Το αφιέρωμα αυτό με τίτλο: «Από την Αυτοκρατορία στο  έθνος-κράτος: η Γενοκτονία στην Ανατολή» αποτελούνταν από άρθρα Τούρκων ιστορικών και κοινωνικών επιστημόνων που μελετούν το συγκεκριμένο ζήτημα το οποίο  αποτελεί ακόμη ταμπού για την Τουρκία, ενασχόληση που τους έχει κοστίσει πολλές διώξεις και αποκλεισμούς.
.
Θελήσαμε να δώσουμε αυτή τη διάσταση, γιατί θεωρούμε ότι έχει πρωτότυπο χαρακτήρα, ενημερώνει το ελληνικό κοινό για τις εξελίξεις στην τουρκική ιστοριογραφία και μπορεί να ανοίξει με νηφαλιότητα το διάλογο για τα ζητήματα αυτά, έναν διάλογο που εμποδίζεται από το πολιτικό βάρος και την ιδεολογική χρήση των ιστορικών γεγονότων. Όπως γράφαμε στο εισαγωγικό σημείωμα, «ένα μέρος της προοδευτικής ιστοριογραφίας (στην Ελλάδα) κρατά μια απόσταση από τη διαπραγμάτευση αυτών των ζητημάτων σε μια αντανακλαστική προσπάθεια διαχωρισμού από την εθνικιστική ρητορική, κατ’ ουσία όμως της παραχωρεί το πεδίο, υποβαθμίζοντάς τα». Η θερμή ανταπόκριση που είχε το αφιέρωμά μας, μας επιβεβαίωσε την αναγκαιότητα αυτού του εγχειρήματος και τη θετική συμβολή της ιστορικής έρευνας για ζητήματα που η πολιτική σκοπιμότητα τα μεταπλάθει κατά το δοκούν.
.
Δυστυχώς, είμαστε αναγκασμένοι να απαντήσουμε –όχι επί της ουσίας των ζητημάτων που εκτείνονται σε πολλές δεκαετίες, αυτό ίσως θελήσουν να κάνουν οι Τούρκοι συνεργάτες του αφιερώματος– σε μια στάση που με άδικο και αμετροεπή τρόπο προσπαθεί να ανακόψει τη συζήτηση. Αναφερόμαστε στην τοποθέτηση του Στέλιου Ελληνιάδη στο προηγούμενο φύλλο του Δρόμου, με την οποία επιτίθεται επί δικαίων και αδίκων. Μας εξέπληξε η μαχητική του διάθεση, η οποία τον οδηγεί σε ακατανόητα συμπεράσματα. Πρώτα απ’ όλα, οι Τούρκοι συνεργάτες του αφιερώματος τοποθετούνται στην πλειοψηφία τους στην τουρκική Αριστερά, και έχουν πληρώσει το κόστος αυτής της επιλογής τους, αλλά δεν ταυτίζονται με αυτήν ή με συγκεκριμένο τμήμα της και δεν γνωρίζουμε ποιες απόψεις της συμμερίζονται για τη σύγχρονη Τουρκία. Εμείς γνωρίζουμε τις συγκεκριμένες συμβολές τους, στις οποίες θα πρέπει κάποιος να είναι πολύ κακόπιστος για να τις ταυτίζει με τις κατεστημένες στην Ελλάδα απόψεις της «εθνικοφρόνου παρατάξεως». Επίσης, οι απόψεις τους δεν είναι ενιαίες και το συμπέρασμα ενός ιστορικού, ότι δηλαδή δεν θεμελιώνεται ο τουρκικός εθνικοαπελευθερωτικός πόλεμος κατά του ιμπεριαλισμού, δεν μπορεί να φορεθεί με το ζόρι στους υπόλοιπους ούτε στη συντακτική ομάδα, για να δημιουργήσουμε έναν βολικό ιδεολογικό εχθρό. Είναι δε τουλάχιστον κακοήθεια να υπονοείται ότι μπορεί οι επιμελητές του αφιερώματος να έκοψαν και να έραψαν τα κείμενα των συντελεστών ώστε να υπηρετούν τις «μονοσήμαντες επιλογές τους».
.
Τέτοιες δημοσιογραφικές πρακτικές που πιθανόν έχει υπόψη του ο Στέλιος Ελληνιάδης δεν έχουν θέση στους Δρόμους της Ιστορίας και γενικά στην επιμέλεια επιστημονικών κειμένων. Τέλος, θα έπρεπε να γνωρίζει πως το αφιέρωμα δεν ήταν εκτεταμένο αλλά πάντα το ένθετο είναι οκτασέλιδο, όπως π.χ. πάντα δισέλιδο είναι το αξιόλογο περίπτερο ιδεών του.
.
Επιλέγοντας συνειδητά να μην μπούμε στην ουσία των ιστορικών γεγονότων, θα θέλαμε μόνο να σημειώσουμε τα εξής: το αφιέρωμα είχε ένα συγκεκριμένο θέμα, όπως αναφέραμε και στην αρχή και δεν θα μπορούσε να καταπιαστεί με το σύνολο μιας τεραστίων διαστάσεων ιστορικής διαδικασίας. Αν το ιστορικό πλαίσιο δεν φωτίστηκε αρκετά, ίσως είναι πράγματι προβληματικό για τους αναγνώστες της εφημερίδας. Δεν θεωρούμε όμως σε καμία περίπτωση πως διαστρεβλώθηκε για να ειπωθούν μισές αλήθειες, δηλαδή ψέματα. Μόνο ως παράδειγμα, επειδή άπτεται της θεματικής του αφιερώματος, θα πούμε ότι θέλει πραγματικά ιδεολογικές παρωπίδες για να βγει το συμπέρασμα ότι η ιστορία κινήθηκε από το μίσος των Τούρκων προς τους μη μουσουλμάνους. Αντιθέτως εκτέθηκαν λόγοι εσωτερικοί και διεθνείς, ιδεολογικοί, πολιτικοί, ακόμη και οικονομικοί.
.
Απ’ ότι φαίνεται, είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος για να ξεπεραστεί η κληρονομιά των ιδεολογικών αγκυλώσεων και των προκατασκευασμένων ερμηνευτικών σχημάτων. Είμαστε σίγουροι όμως πως, όπως υποστηρίζει ο Fikret Baskaya, «η συνείδηση της Ιστορίας θα μας απελευθερώσει».
.

Οι επιμελητές του αφιερώματος 
και η συντακτική ομάδα 
των Δρόμων της Ιστορίας

—————————————————————————————————————————–

Στον Ελληνιάδη απάντησε επίσης και ο Τούρκος ιστορικός  Ali Sait Çetinoğlu

Ο Ιμπεριαλισμός, Ο Ελληνοτουρκικός Πόλεμος και ο Μουσταφά Κεμάλ

 

Του Ali Sait Çetinoğlu 

Ενημερώθηκα ότι τα άρθρα που δημοσιεύτηκαν για τα ιστορικά γεγονότα της περιόδου 1915-1923 στο ιστορικό ένθετο «Δρόμοι της Ιστορίας»  της εφημερίδας «ΔρόμοςτηςΑριστεράς»της 28/5/2011 με σημαντικό αριθμό  συγγραφέων  από την Τουρκία, έχουν προκαλέσει αρκετές εντυπώσεις. Σε αυτό το σύντομο άρθρο θα αναφερθώ στις θέσεις που διατυπώθηκαν στο τεύχος του Δρόμου της Αριστεράς με ημερομηνία 18/6/2011 από τον Στέλιο Ελληνιάδη με τίτλο «Ιμπεριαλισμός…..». Πρέπει να αναφέρω αρχικά την έντονη απορία  μου για τις θέσεις που διατυπώνονται στο άρθρο αυτό και για το γεγονός ότι  η επίσημη Τουρκική ιστορική θεωρία ασκεί επιρροή έξω και από τα σύνορα της Τουρκίας

Όπως τονίζει ένας απ’ τους συγγραφείς του Αφιερώματος «στην Τουρκία να μιλάς για την ιστορία είναι κάτι το δύσκολο». Αν γράψεις και μιλήσεις διαφορετικά απ’ την επίσημη κρατική ιδεολογία και θέση, έχεις να αντιμετωπίσεις διάφορα προαποφασισμένα εμπόδια. Και αυτό οφείλεται στις αδυναμίες και τα κενά της επίσημης  ιδεολογίας και της κρατικής θεωρίας περί ιστορίας. Τα κυριότερα εμπόδια στην ελευθερία έκφρασης είναι ο Νόμος 5816 για την προστασία του Ατατούρκ, πολλά άρθρα του Τουρκικού Ποινικού Κώδικα και ιδιαίτερα το άρθρο 301. Με αυτές τις νομοθετικές διατάξεις το καθεστώς προσπαθεί να θωρακίσει και να προστατεύσει την επίσημη ιδεολογία του και το αδύναμο ερμηνευτικό πλαίσιο για εκείνη την ιστορική διαδικασία. 

Παρόλα αυτά και παρά το εξαιρετικά υψηλό κόστος που έχουν πληρώσει προσωπικά, οι εναλλακτικοί ιστορικοί απεχθάνονται να λένε μισές αλήθειες (λευκά ψέματα ), όπως τους κατηγορεί ο Στέλιος Ελληνιάδης, ο οποίος όπως φαίνεται βρίσκεται υπό την επιρροή αυτών που διδάχθηκε  στα σχολεία της Τουρκίας, όπου η επίσημη κρατική ιδεολογία έχει επιβάλει τις απόψεις της.   

Ο Κεμαλιστής συγγραφέας και ιστορικός Φαλίχ Ριφκί Αταϊ είχε πει : «Ποια η ανάγκη της αλήθειας για την ιστορία; Με αυτό τον τρόπο έχει γεννηθεί ένας ολόκληρος κόσμος ψέματος. Το ψέμα στην ανατολή δεν είναι ντροπή» (δείτε «Η Τουρκική Θεωρία Ιστορίας»-Σ. Τσετίνογλου). Αυτή είναι η γραμμή της επίσημης ιστοριογραφίας στην Τουρκία και έτσι υποκινούνται οι ιστορικοί να  γράφουν κατ’ εντολή την επίσημη ιστορία. Όμως εμείς οι εναλλακτικοί ιστορικοί δεν βρισκόμαστε μέσα σε αυτό το αίσχος. Οι εναλλακτικοί ιστορικοί επειδή είναι υπέρ της αλήθειας έχουν πληρώσει πάρα πολύ βαρύ κόστος μέχρι τις μέρες μας πράγμα που ακόμα και σήμερα συνεχίζεται με βαριές καταδίκες και κοινωνικούς αποκλεισμούς. Αν προσπαθούσαμε να παραθέσουμε την μακριά λίστα των παραδειγμάτων για το τι έχουν υποστεί οι εναλλακτικοί ιστορικοί, δεν θα μας έφτανε το άρθρο αυτό. Ας δώσουμε ένα μόνο παράδειγμα: Ο εναλλακτικός ιστορικός Ισμαήλ Μπεσικτζή που έζησε για 17 χρόνια στις φυλακές, πριν από μερικές μέρες καταδικάστηκε σε φυλάκιση 2 ετών και η ποινή βρίσκεται στον Ανώτατο Αναιρετικό Δικαστήριο (Γιαργκτάϊ) προς έγκριση. Δεν θα μας είναι καθόλου έκπληξη να δούμε το Γιαργκιτάϊ να εγκρίνει την ποινή και πάρει ξανά τον δρόμο της φυλακής.    

Υπήρξε «Απελευθερωτικός Πόλεμος»; 

Ο χαρακτηρισμός της  ίδρυσης της Ρεπουμπλικανικής Τουρκίας, κατά την διατύπωση του Μουσταφά Κεμάλ ότι έγινε με ένα «Απελευθερωτικό Πόλεμο» κατά των «επτά ισχυρών κρατών της δύσης» είναι μια ψευδαίσθηση.  Η Οθωμανική αυτοκρατορία συμμετείχε στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο με μια από τις δύο ομάδες των ιμπεριαλιστικών κρατών και επειδή ήταν η πλευρά που έχασε τον Πόλεμο διαμελίστηκε.  Ο ηγέτης του Εθνικού Αγώνα/εθνικισμού δεν είχε κανένα πρόβλημα με τον ιμπεριαλισμό.  Δεν υπάρχει κάποια διαφορά της απόβασης του Ελληνικού στρατού στη Σμύρνη και του Μουσταφά Κεμάλ στην Σαμψούντα, αλλά μεταξύ αυτών υπάρχει  κάποια παραλληλία στην αιτία: η διαφύλαξη της τάξης και ασφάλειας. Και οι δύο για τον ίδιο σκοπό με την άδεια των Άγγλων αποβιβάστηκαν στην Σμύρνη και Σαμψούντα. Ενώ δείκτες του χρόνου λειτουργούσαν σε όφελος του Μ. Κεμάλ οι Άγγλοι επέλεξαν την προτίμηση τους υπέρ του Μ. Κεμάλ. Οι άλλες νικήτριες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, η Γαλλία και η Ιταλία,  λόγω των εσωτερικών τους προστριβών είχαν επιλέξει πολύ νωρίς την υποστήριξη των Κεμαλιστών, ενώ η Σοβιετική ένωση  για να πετύχει να μην έχει κοινά σύνορα με τους Ιμπεριαλιστές και για να αποφύγουν το τελευταίο εδαφικό τμήμα να φύγει από τον έλεγχο της Αγγλίας  να διευκρινίσουμε ότι υποστήριξαν τους Κεμαλιστές.  

Όμως οι Σοβιετικοί έπεσαν έξω στους σχεδιασμούς τους.  

Ο Μουσταφά Κεμάλ που ήξερε να καταλαβαίνει την Real-politik πολύ καλά γνωρίζει ότι δεν θα του επιτεθεί κανένα ισχυρό κράτος. Ο Μ. Κεμάλ ακόμα και στην έναρξη του εθνικιστικού κινήματος/εθνικού αγώνα στο συνέδριο της Σεβάστειας (11 Σεπτεμβρίου 1919)  είναι βέβαιος για το εαυτό του. Ο Ρασίμ Μπασάρα βουλευτής Σεβάστειας  των Ενωτικών και των Κεμαλιστών και μέλος του Συνεδρ;iου της Σεβάστειας αναφέρει το γεγονός ωw εξής: «Λόγω των εσωτερικών και εξωτερικών ακατάλληλων συνθηκών τους  είναι αδύνατον ασυμβεί οποιαδήποτε αποστολή στρατών εναντίων μας από τους εχθρούς μας. Πρέπει να είμαστε σίγουροι για αυτό. Η μόνη δύναμη που μπορούν να μας αντιτάξουν στην αντίσταση μας  είναι ο Ελληνικός στρατός.  Μπορούμε να απασχολήσουμε αυτόν τον εχθρό αρχικά με ανταρτοπόλεμο και αφού ξανάοργανώσουμε τον στρατό μας και καταφέρουμε να περιοριστούμε σε ένα μέτωπο, έστω και λίγο να μας πάρει χρόνο, θα εξολοθρεύσουμε τον Ελληνικό στρατό»  [Ρασίμ Μπασαρα, δημοσίευση στην εφημερίδα Τασβίρι Εφκάρ, 29/10/1943) (Rasim Başara, Kıymetli Bir Hatıra, Tasviri Efkar,29 Ekim 1943)]. 

Τελικά ενώ ο Ελληνικός στρατός στην Δύση απασχολείται από αντάρτες, πρώτα ο πόλεμος δίνεται στην Ανατολή κατά των Αρμενίων. Αφού συνθλίβεται η εξασθενημένη αρμενική αντίσταση, εξοστρακίζεται ο Ετέμ Μπέι  και  το μέτωπο το αναλαμβάνει ο τακτικός στρατός. 

Την περίοδο αυτή η Αγγλία στον Καύκασο πολεμάει κατά του Κόκκινου Στρατού στο πλευρό του Λευκού στρατού και το αποτέλεσμα του πολέμου αυτό θα καθορίσει την ίδρυση της Ρεπουμπλικανικής Τουρκίας.  Όταν τελειώνει ο πόλεμος αυτός με την νίκη του Κόκκινου Στρατού  η Αγγλία για μην έχει κοινά σύνορα με την Σοβιετική Ένωση αποφασίζει να προτιμήσει τον Μ. Κεμάλ και να αποσύρει την υποστήριξη της προς της Ελλάδα θέτοντας το όριο της γραμμής Milne από την οποία απαγορεύεται να Ελληνικός στρατός να υπερβεί. Στις 16 Μαρτίου 1921 υπογράφονται οι συνθήκες μεταξύ Αγγλίας-Σοβιετικής Ένωσης, Αγγλίας με την Κυβέρνηση της Άγκυρας και της Κυβέρνησης της Άγκυρας με την Σοβιετική Ένωση που αποτελούν την ιδρυτική πράξη της Ρεμπουπλικανικής Τουρκίας πριν από της Λωζάννη. 

Είναι ενδιαφέρον ότι οι διμερείς αυτές συμβάσεις υπογράφονται την ίδια ημέρα. Επιπλέον ο Ελληνικός στρατός δεν επιθυμεί να πολεμήσει. Εκτός από τον διχασμό στην Ελλάδα υπάρχει ένα έντονο αντιπολεμικό κλίμα και στην Αθήνα γίνονται διαδηλώσεις κατά της συνέχισης του πολέμου. Πολλοί στρατιώτες είναι αυτοί που διαδηλώνουν κατά του πολέμου. Ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος αφορά καθαρά την σύγκρουση της Ελλάδας χωρίς καμιά υποστήριξη, με τους Κεμαλιστές που έχουν διεθνή υποστήριξη. Οι ιδρυτές της νέας Τουρκίας είναι άνθρωποι που διακατέχονται από την νοοτροπία συμμετοχής στον πρώτο ιμπεριαλιστικό πόλεμο στον οποίο έχουν ηττηθεί. Το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της νοοτροπίας αυτής είναι ο επιθετικός ρατσισμός.  Η εθνοκάθαρση που ξεκινάει με το πραξικόπημα του κομικτάτου «Ένωση και Πρόοδος» ολοκληρώνεται με την Γενοκτονία του 1915. Οι πιο σημαντικοί αρχιτέκτονες της Γενοκτονίας εμφανίζονται ως ιδρυτές της νέας Τουρκίας. 

Τα στελέχη της «Ένωσης και Προόδου» που κατηγορούνται ως  εγκληματίες πολέμου ενώ συλλαμβάνονται και εξορίζονται στην  Μάλτα από τους Άγγλους στη συνέχεια απελευθερώνονται και καταλαμβάνουν υψηλά αξιώματα την περίοδο του Κεμαλισμού., Με την έννοια αυτή η εξορία στην Μάλτα αποτελεί στοιχείο  αναφοράς για κατάληψη υψηλής θέσης. Μεταξύ αυτών που έχουν εξοριστεί στην Μάλτα που κατηγορήθηκαν για εγκλήματα πολέμου υπήρξαν αργότερα πρωθυπουργούς, πρόεδρος της Βουλής, υπουργοί και στρατηγοί. 

Οι ομάδες αυτές συνέχισαν με την ίδια νοοτροπία της Ένωσης και Προόδου και την Κεμαλική περίοδο (δεύτερη γενιά Νεοτούρκων). Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι η απελευθέρωση από την Μάλτα ενίσχυσε της απόψεις ατιμωρησίας. Αν αυτοί οι κατηγορούμενοι για εγκλήματα πολέμου είχαν τιμωρηθεί δεν θα συνεχιζόταν οι πολιτικές των εθνοκαθάρσεων την δεύτερη περίοδο των Νεότουρκων και δεν θα εκριζωνόταν πλήρως οι αρχαίοι λαοί από την γεωγραφία αυτή, δεν θα επιστρατευόταν οι είκοσι ηλικίες στο πρότυπο των αμελέ ταμπουρλαρί, δεν θα εφαρμοζόταν μια οικονομική και πολιτισμική γενοκτονία όπως του Φάρου Ευμάρειας (Βαρλίκ Βεργκισί) και θα γινόταν οι απελάσεις τα Σεπτεμβριανά του 1955 και οι απελάσεις του 1964.

Η στάση του αγγλικού ιμπεριαλισμού 

Μαζί με την ικανότητα του Μoυσταφά Κεμάλ να εκμεταλλεύεται την Real-politik οι ιμπεριαλιστές Άγγλοι προέβησαν σε δύο ανοικτές υποστηρικτικές ενέργειες προς το Κεμαλικό κίνημα: 

Πρώτο η κατάληψη της Οθωμανικής Βουλής: Η ενέργεια αυτή των Άγγλων διέλυσε την Κυβέρνηση του Αλί Ριζά Πασά και εμπόδισε η κυβέρνηση της Πόλης να αποτελέσει πιθανή εναλλακτική λύση και κατέστησε τον Μ.Κεμάλ ως την μόνη επιλογή. Με την ανάληψη της Κυβέρνησης στην Πόλη από τον Αλί Ριζά Πασά και τους συνεργάτες του αυτή είχε καταστεί μια πιθανή εναλλακτική λύση και με την σύγκλιση της Βουλής στην Κωνσταντινούπολη είχε ισχυροποιηθεί έναντι της Διοικητικής Επιτροπής  της Άγκυρας. Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι είχε τεθεί θέμα να διαλυθεί η Επιτροπή αυτή του Κεμάλ. Ο Μ.Κεμάλ είχε προσπαθήσει να παρεμποδίσει, χωρίς επιτυχία, τον εκλεγέντα Ραούφ Μπέι να συμμετέχει στην Βουλή στην Πόλη. Προσπάθησε ματαίως η Βουλή να συγκληθεί στην Άγκυρα. Προσπάθησε να εκλεγεί ο ίδιος πρόεδρος της Βουλής και δεν το επέτυχε, προσπάθησε να εξασφαλίσει πριν δέκα μέρες από την κατάληψη της Βουλής την επιστροφή του  Ραούφ και των φίλων τους στην Άγκυρα και δεν το επέτυχε. Εν συντομία πλέον δεν αναγνωριζόταν ο Μ. Κεμάλ ως ηγέτης την περίοδο εκείνη. Με την διάλυση της Βουλής από τους Άγγλους τον Μάρτιο του 1920 επέτυχε να ανακτήσει την ηγεσία και την  διάλυση  της  Κυβέρνησης  του Αλί Ριζά πασά και την σύλληψη των Ραούφ και Καρά Βασίφ επέτυχε να απαλλαγεί από δύο σημαντικούς αντίπαλους, 

Το δεύτερο είναι η συνθήκη των Σεβρών. Η συνθήκη αυτή μετά από την υπογραφή της χαρακτηρίζεται απ’ την ιδιαιτερότητα ότι δεν εγκρίθηκε από κανένα κράτος (εκτός της Ελλάδας). Δεν έγινε καμιά προσπάθεια να εφαρμοστεί από τους Δυτικούς. Δεν είναι λάθος να πούμε ότι η συνθήκη αποτελεί μια δήλωση των Άγγλων. Η συνθήκη αυτή αποτελεί σημείο αναφοράς στην ισχυροποίηση της αρχηγίας του Μ.Κεμάλ και μπορεί να την δει κανείς ως μια βοήθεια των Άγγλων προς τον Μουσταφά Κεμάλ. Η κατάληψη της Οθωμανικής Βουλής υπήρξε μια μεγάλη βοήθεια προς τον Μ.Κεμάλ στο να υπερπηδήσει τα εμπόδια που είχε μπροστά του.   

Χρονολόγιο ανόδου του κεμαλισμού 

Ας τελειώσουμε το κείμενο δίνοντας συνοπτικά την χρονολογική σειρά των γεγονότων που οδήγησαν την άνοδο του Κεμαλισμού και την εγκαθίδρυση της Κεμαλικής δικτατορίας: 

1. Ο Μ. Κεμάλ με πιέσεις εξάλειψε την ανεξαρτησία της Βουλής και απαλάχθηκε από πιαθνούς εναλλακτικούς ηγέτες. Επέτυχε να συγκληθεί η Βουλή στις 23 Απριλίου 1920 και αν εκλεγεί πρόεδρος αυτής. Αυτά που ανέφερε κατά της τελευταίας Οθωμανικής Βουλής δεν είναι λόγια που μπορούν να αγνοηθούν εύκολα.  

2. Με την ανακοίνωση της συνθήκης των Σεβρών στις 10 Αυγούστου  1920 συγκέντρωσε τις εξουσίες μέσα στην Βουλή και το εθνικό κίνημα.

3. Στις 4 Σεπτεμβρίου 1920 με την υποστήριξη του Ετέμ Μπεϊ επέτυχε να εκλεγούν οι δικοί του υποψήφιοι στην αντιπροσωπεία των βουλευτών (η διαγραφή από το βουλευτικό αξίωμα των Χακκί Μπεχίτζ και Ναζίμ Μπέϊ).

5. Με την ισχυροποίηση του στην Βουλή στις 27 Απριλίου 1920 επέτυχε η Βουλή να εξοστρακίσει  τον Ετέμ Μπέϊ που ήταν ένας ισχυρός αντίπαλος του.

6. Στις 5 Αυγούστου 1921 με τον Νόμο της  Αρχιστρατηγίας απέκτησε στο πρόσωπο του όλες τις εξουσίες πράγμα που κατέστησε την Βουλή διακοσμητικό παράγοντα.  Η Βουλή παρέμεινε μόνο ως ο νομιμοποιητικός παράγοντας των υπερεξουσιών του Μ. Κεμάλ. Με την υπαγωγή της αρμοδιότητας επίβλεψης των Δικαστηρίων Ανεξαρτησίας εξαφανίστηκαν όλα τα εμπόδια μπροστά στον Αρχιστράτηγο Μουσταφά Κεμάλ.

7.  Μετά από την 30 Αυγούστου 1922 πλέον είναι ουσιαστικά ο μόνος ισχυρός.

8. Με την κατάργηση στις 1 Νοεμβρίου 1922 του Σουλτανάτου και την μεταβίβαση των εξουσιών στην Βουλή ουσιαστικά όλες οι εξουσίες περιήλθαν επί την ουσία στον Μ. Κεμάλ που αποτελεί μια νέα μεθοδολογία. Δεν έμεινε πλέον κανένα εμπόδια στο να εγκαθιδρύσει την δική του «ειρήνη».

 9. Στο να υπάρξει οποιαδήποτε αντίδραση στην Βουλή δεν είχε κανένα όφελος και με την δολοφονία του Αλί Σουκρού η Βουλή θα οδηγηθεί σε σιγή και θα καταργηθεί την 1 Απριλίου 1923. Αρκετοί αν αναφέρουν ότι η ίδια Βουλή δεν έχει την εξουσία να καταργήσει τον εαυτό της και ότι την εξουσία αυτή την είχε μόνο ο Μ. Κεμάλ.

10. Με την κατάργηση της Βουλής δημιουργεί με δικούς του βουλευτές μια εκλογική επιτροπή της οποίας αναλαμβάνει την προεδρεία.

11. Όπως λέει ο ίδιος έχουν επαλειφθεί όλα τα εμπόδια στο να δημιουργηθεί μια βουλή παρθένων (ο  όρος αυτός ανήκει στον ίδιο , μεταφορά από τον Ι. Χαμπίμπ Σεβούκ) .

12.  Στις 11 Αυγούστου δεν υπάρχει πλέον Βουλή ενώ υπογράφεται η Συνθήκη της Λωζάννης.

13. Δεν είναι λάθος να πούμε ότι η πρώτη Βουλή λειτούργησε ως ανεξάρτητο όργανο την περίοδο από της 23 Απριλίου 1920 μέχρι την 5 Αυγούστου 1921.
14. Δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια άφρονα ενέργεια η διάλυση της Βουλής της Πόλης (Μάρτιος 1920) από τους Άγγλους. Δεν μπορεί μια ιμπεριαλιστική δύναμη όπως η Αγγλία να συμπεριφέρεται χωρίς μακρόχρονους σχεδιασμούς και στην περίπτωση οι Άγγλοι είχαν σκοπό με την ενέργεια αυτή.

15. Μπορούμε να πούμε ότι το Κράτος που προέκυψε πάνω σε εδάφη 770 χιλιάδων χιλιομέτρων στη θέση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας των 5 εκατομμυρίων  χιλιομέτρων αποτελεί το πρώτο παιδί του ψυχρού πολέμου. 

16. Τελικό αποτέλεσμα; Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Μουσταφά Κεμάλ: μια δικτατορία. Οι διάδοχοι του θα αγωνιστούν να συνεχίσουν την παράδοση αυτή.  

_____________________________________________________________________

____________________________________________________

__________________________________

__________


Διαβάστε επίσης:

Kεμαλισμός και νεοελληνική ιστοριογραφία

O αντιπροσφυγικός αναθεωρητισμός σε μέρη τρία

Η άλλη ιστοριογραφία

H Σμύρνη και οι νεοελληνικές ενοχές


4 comments so far

  1. A. Ζ. on

    Το λινκ του αφιερώματος είναι:

    http://tinyurl.com/cksvdny

    Το άρθρο του Cetinoglu έχι λινκ:

    http://tinyurl.com/d6tzvqj

    Γι μακροσκελή url μπορείτε να χρησιμοποιείται το εργαλείο: http://tinyurl.com/

  2. […] -η Μικρά Ασία και ο νεοελληνικός διαφωτισμός, -η εμφάνιση των Νεότουρκων και το πρόγραμμα για εθνική εκ…, -οι Γενοκτονίες και η γερμανική στάση κατά τον Α’ […]

  3. […] όλη την κυρίαρχη ελλαδική μυθολογία για την περίοδο του μεγάλου μετασχηματισμού της Εγγύς Ανατολής (1908-1923). Μέσα από τους παραμορφωτικούς καθρέφτες ενός […]

  4. Π... on

    ΤΟΥΡΚΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

    Όταν ιδρύεται ένα Κέντρο Ελληνικών Σπουδών στην Γερμανία, στην Αμερική ή σε κάποια άλλη χώρα, δεν θέλουμε να αναπαράγει την ατμόσφαιρα greek souvlaki και greek syrtaki, να αναφέρεται στα ελληνικά θέματα επιφανειακά και διαφημιστικά, θωπεύοντας την αυταρέσκεια και τον εγωισμό μας. Θέλουμε να μιλήσει για την αλήθεια του ελληνικού κόσμου -έστω και αν είναι πικρή, με επιστημονική εμβρίθεια να κάνει τομές, να αναδείξει νέα στοιχεία, να υποδείξει αλληλουχίες των γεγονότων και, εν τέλει, να συντελέσει στην ιστορική, πολιτική, πολιτιστική και κοινωνική αυτογνωσία μας. Αυτά που ζητάμε για τις ελληνικές σπουδές τα ζητάμε, τα ίδια ακριβώς, και για τα κέντρα τουρκικών σπουδών, που δημιουργούνται σε ελληνικά πανεπιστήμια και σε κάθε μέρος του πλανήτη.
    Δυστυχώς αρκετοί τουρκολόγοι της Κύπρου και της Ελλάδας αναπαράγουν μια ειδυλλιακή εικόνα των τουρκολογικών θεμάτων, δεν προχωρούν σε τομές, δεν τολμούν να εκθέσουν προτάγματα κρίσης των εξελίξεων, δεν εμβαθύνουν στην επιστήμη της τουρκολογίας, χαρακτηρίζονται από ιδεοληψίες, ατολμία και φόβο να πουν την αλήθεια. Στο αρχείο μου έχω αποθηκεύσει πολλά τεκμήρια τουρκολογικής μιζέριας και αντεπιστημονικής θεώρησης των πραγμάτων, ο χώρος της εφημερίδας με υποχρεώνει να αρκεστώ σε τρία παραδείγματα.
    Περιφανής τουρκολόγος, παίρνει ύφος και μας λέει τη φοβερή αποκάλυψή του: ότι σε έρευνα, που έγινε σε κατεχόμενο χωριό, με κατοίκους τώρα τουρκοκύπριους και εποίκους, στο ερωτηματολόγιο αν θέλουν λύση η πλειοψηφία απάντησε θετικά. Κι αυτό το έλασσον γεγονός, αυτή η ανθυπολεπτομέρεια στο σύνθετο πλέγμα και στο συσχετισμό δυνάμεων του Κυπριακού, καθίσταται μείζον θέμα, προκαλεί θεωρητικές αναλύσεις και άλλες βαθυστόχαστες θολούρες εκ μέρους του τουρκολόγου, λες και το αποτέλεσμα αυτού του ερωτηματολογίου θα μετακινήσει τους αμετακίνητους στόχους της Άγκυρας, που κινούνται σε σίγουρες σιδηροτροχιές. Οι Κύπριοι τουρκολόγοι αναδεικνύουν τη λεπτομέρεια σε κυρίαρχη, κινούνται με αντεπιστημονικά κριτήρια, ευσεβοποθισμούς και ιδεοληψίες.
    Άλλος τουρκολόγος θρηνεί γιατί δεν είχαμε κοινή παιδεία στην Κύπρο, από την εποχή της τουρκοκρατίας αφού, όπως τονίζει, ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι θα ζούσαν σε ένα κοινό κράτος. Η ιδεοληψία είναι εκκωφαντική. Ο τουρκολόγος προχωρεί σε αξιολόγηση του παρελθόντος όχι με βάση τις πραγματικές συνθήκες ύπαρξης των λαών της τότε εποχής αλλά με βάση ιδεολογίες του παρόντος. Στην οθωμανική αυτοκρατορία, που έφτανε, τον 19ο αιώνα, από την Αδριατική μέχρι το Κουβέιτ, η παιδεία ήταν υπόθεση των μιλετιών. Στο νησί μας όμως οι ανεπανάληπτοι Κύπριοι, μόνοι εντός της απέραντης αυτοκρατορίας, θα έκαναν κάτι διαφορετικό. Δεν είναι μόνο αυτό. Ο 19ος αιώνας ήταν η εποχή του εθνισμού. Εκλύθηκαν κολοσσιαίες ιστορικές δυνάμεις, που ήθελαν δημιουργία εθνικών κρατών, ενοποίηση, επέκταση ή απελευθέρωση περιοχών με ομοεθνείς. Όμως, κατά τον φοβερό Κύπριο τουρκολόγο, οι φοβεροί Κύπριοι, αντίθετοι με τα ρεύματα του καιρού, θα έκαναν κάτι διαφορετικό. Όμως οι Κύπριοι του 19ου αιώνα ήταν φυσιολογικοί άνθρωποι και μέσα στο πνεύμα του καιρού τους. Η μουσουλμανική μειονότητα ήθελε διαιώνιση της τουρκοκρατίας και η ελληνική πλειονότητα ήθελε τερματισμό της τουρκικής κατοχής, η ευτυχέστερη λήξη θα ήταν η Ένωση με την Ελλάδα. Ποια κοινή παιδεία θα έκαναν άνθρωποι με τόσο αντίθετους στόχους όσον αφορά το κύριο, δηλαδή το μέλλον του νησιού; Οι επαρχιώτες Κύπριοι τουρκολόγοι, που αγνοούν το σύνολο και τα κύρια θέματα της τουρκοκρατίας, που αγνοούν την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο και τις κύριες κινητήριες δυνάμεις της Ιστορίας του 19ου αιώνα, έχουν την απάντηση στο τσεπάκι τους. Εύκολη και ευκολοχώνευτη.
    Άλλος τουρκολόγος προχωρεί σε μελετήματα που μας παρουσιάζει τις τουρκοκυπριακές απόψεις για διάφορα θέματα, για να τις κατανοήσουμε δήθεν, χωρίς κριτική, χωρίς προτάγματα και αξιολόγηση. Φυσικά δεν τολμά να μελετήσει και να μας παραθέσει την ειδησεογραφία των τουρκοκυπριακών εφημερίδων για την αρμενική γενοκτονία, για τις εξεγέρσεις των Κούρδων και τις σφαγές τους (1925, 1930 κ.λπ.) και την καταπίεσή τους από το αυταρχικό και δικτατορικό τουρκικό κράτος, γιατί αυτά θα αποκαλύψουν μια τουρκοκυπριακή μειονότητα με εντελώς φασιστική ιδεολογία, που επευλογεί και επικροτεί κάθε εκκαθάριση του Άλλου στην Τουρκία, όμως για την Κύπρο κλαυθμηρίζει γιατί δήθεν αδικείται. Οι άλλοι πρέπει να εξοντώνονται μα οι Τουρκοκύπριοι πρέπει να αποτελούν κόρη οφθαλμού.
    Ο ίδιος, κλαυσιαίδοιος και μουρμούρης, μας παραθέτει τις αντιδράσεις των Τουρκοκυπρίων για το ενωτικό δημοψήφισμα του 1950, χωρίς προτάγματα αξιολόγησης των λογικών τους, χωρίς κριτική, έτσι για να τα οικειοποιηθούμε. Μα δεν μένει μόνο σ’ αυτό, αδίστακτος προχωρεί και σε κριτική του δημοψηφίσματος, της υπέρτατης έκφρασης της λαϊκής βούλησης, με δύο υπονομεύσεις α) ότι έγινε σε ναούς, β) ήταν με φανερή ψηφοφορία και υπογραφή. Όλη η ανθρωπότητα ζούσε στους ρυθμούς της αυτοδιάθεσης των λαών, η αριστερά με το βιβλίο του Λένιν για την αυτοδιάθεση των εθνών υψωμένο και ο φιλελεύθερος αστισμός με τις διακηρύξεις του αμερικανού προέδρου Ουίλσον για την αυτοδιάθεση των λαών. Ο κυπριακός ελληνισμός πάντα εναρμονιζόταν με τα απελευθερωτικά προτάγματα της ανθρωπότητας (αντιαποικιακός αγώνας, αυτοδιάθεση των λαών, ανθρώπινα δικαιώματα, ευρωπαϊκό κεκτημένο κ.λπ) ενώ η στάση της τουρκοκυπριακής μειονότητας ήταν πάντοτε ανασχετική εισάγοντας, με έξωθεν πλάτες, τα πιο συντηρητικά και αντιδραστικά δεδομένα στο νησί. Το 1950, προβάλλοντας το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, ο κυπριακός ελληνισμός προχώρησε στο δημοψήφισμα αφού προηγουμένως αποτάθηκε στις αποικιοκρατικές αρχές για να αναλάβουν αυτές τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Η αγγλική κατοχή όχι μόνο αρνήθηκε αλλά απαγόρευσε στους Κύπριους δημοσίους υπαλλήλους να συμμετάσχουν στο δημοψήφισμα. Μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα, ο τουρκολόγος δεν χύνει ένα δάκρυ που δεν βρέθηκε η δυνατότητα να οργανωθεί το δημοψήφισμα από κάποιο διεθνή φορέα και το αποτέλεσμά του να γίνει σεβαστό από όλους αλλά χύνει το δηλητήριό του για το αποτέλεσμα της ελεύθερης λαϊκής έκφρασης, γιατί το δημοψήφισμα πραγματοποιήθηκε, υπό τας περιστάσεις, με τον πιο άψογο τρόπο.
    Οι ημιμαθείς τουρκολόγοι της Κύπρου όταν μιλούν για την περίοδο της τουρκοκρατίας εξαφανίζουν την Υψηλή Πύλη, τον σουλτάνο και τις σχέσεις εξουσίας και δύναμης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όταν μιλούν για την περίοδο της Αγγλοκρατίας εξαφανίζουν τις λογικές και τη δύναμη της αποικιοκρατίας, και στις δυο περιπτώσεις μένουν οι «δύο κοινότητες της Κύπρου» μόνες τους στο ειδυλλιακό νησιωτικό περιβάλλον τους.
    Καταληκτικά: Η επιστημονική ζωή στην Κύπρο έχει πολλές ελλείψεις, φαίνεται όμως ότι αρκετοί Κύπριοι τουρκολόγοι αποτελούν κακέκτυπα επιστημόνων, εκφραστές μιας αβάσταχτης επαρχιώτικης μιζέριας.
    Η τιμωρία μπορεί και να έρθει από Τούρκους επιστήμονες. Όπως με τα Σεπτεμβριανά του 1955, για τα οποία μερικοί Έλληνες έγραφαν ανοησίες -καθηγητής της Παντείου έγραφε ότι στο πογκρόμ αυτό, που εκθεμελίωσε τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης, δεν υπήρχαν ανθρώπινα θύματα. Όμως οι νεότεροι Τούρκοι μελετητές έδωσαν όλες τις διαστάσεις των Σεπτεμβριανών κάνοντας καταγέλαστο τον καθηγητή της Παντείου. Οι καιροί αλλάζουν, με ραγδαίους ρυθμούς. Η εποχή που ο Κεμάλ Ατατούρκ μάζεψε τους υπάκουους Τούρκους ιστορικούς και τους έδωσε εντολές πώς να γράψουν την τουρκική ιστορία, σύμφωνα με τα συμφέροντα του νεοπαγούς κράτους του, τέλειωσε. Έχουν περάσει από τότε ενενήντα χρόνια. Τουρκολογικά κέντρα ιδρύονται σε διάφορες χώρες, στην ίδια την Τουρκία, παρά τον ασφυκτικό έλεγχο, διευρύνεται η αυτονομία των πανεπιστημίων, ακόμη και για την αρμενική γενοκτονία άρχισαν να συζητούν. Είναι ακόμη και η προσωπική τόλμη, ειλικρίνεια και αυτονομία διαφόρων Τούρκων επιστημόνων. Ωραία εκδίκηση, οι Τούρκοι επιστήμονες να αποδεικνύουν στο μέλλον ότι οι Κύπριοι τουρκολόγοι γράφουν ωραιοποιημένα πράγματα, ανόητα και αντιεπιστημονικά για τη στάση και τις μεθοδεύσεις της τουρκικής πολιτικής.
    Ο Χατζιδάκις τόνιζε κάποτε το ωραίο ότι «αν δεν σε φοβίζει πια το τέρας σημαίνει ότι άρχισες να του μοιάζεις». Οι δουλειά των επαρχιωτών τουρκολόγων της Κύπρου είναι απλώς, με ιδεοληψίες και αντεπιστημονικούς τρόπους, να συνηθίσουμε το τέρας της κατοχής.

    http://savvaspavlou.wordpress.com/2014/02/16/2816/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: