ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΡΩΣΟ-ΟΥΚΡΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΣΗ

Του Βλάση Αγτζίδη

Ο Πούτιν στα βήματα της Τουρκίας; (22-2-2022)

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας των δύο αυτονομημένων περιοχών του Ντομπάς (Λουγκάνσκ, Ντονιέτσκ) θυμίζει δομικά το ίδιο που έκανε η Τουρκία μετά την εισβολή του 1974. Όταν αναγνώρισε ενάντια σε κάθε διεθνή σύμβαση και κανόνα το 1983, τις κατεχομενες περιοχές στην βόρεια Κύπρο ως ανεξάρτητο κράτος..

Την δομική ομοιότητα έρχεται να υποστηρίξει και ο χαρακτηρισμός των ρωσικών στρατευμάτων που εγκαθίσταται στις αυτόνομες περιοχές της Ανατολικής Ουκρανίας ως «Ειρηνευτική Δύναμη», μιας και ακριβώς την ίδια έκφραση χρησιμοποιεί και η Τουρκία για το στρατό Κατοχής στην Κύπρο..

Βεβαίως η τουρκική πρόκληση είναι πολύ περισσότερο έντονη και ακραία από αυτή του Πούτιν γιατί χαρακτηρίστηκε από εισβολή ενός κράτους στα εδάφη ενός άλλου, προβαίνοντας σε πρωτοφανείς ωμοτητες κατά του άμαχου πληθυσμού και γενικευμένη εθνική εκκαθάριση….

Οπότε η ελληνική κυβέρνηση έχει ένα θεόσταλτο δώρο αυτή τη στιγμή: να αξιοποιήσει τη Δυτική ευαισθησία και να καταγγείλει την αντίστοιχη τουρκική πολιτική. Το χρωστά εξάλλου στον κυπριακό λαό που εξαιτίας της χουντικής ελλαδικής πολιτικής  βιώνει την κατοχή και την προσφυγιά.

Η ανάδειξη του εγκλήματος της Τουρκίας ενάντια στην Κύπρο είναι ο μόνος τρόπος να αντιστρέψει το κλίμα που καλλιεργεί εις βάρος της Ελλάδας η ιμπεριαλιστική Τουρκία.

Πάνω: Κύπρος 1974, Κάτω: Γιουγκοσλαυία 1999

———————–

Τι είπε ο Λαβρόφ; (24-2-2022)

Ήρθε η δήλωση του Σεργκέι Λαβρόφ, του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, να επιβεβαιώσει το συμπέρασμα.

Ο Λαβρόφ ανεφερθηκε ξεκάθαρα ως υπαρκτό και αναγνωρισμένο κράτος το ψευδοκράτος μαϊμού στο βορρά της Κύπρου. Ο Λαβρόφ αναφέρθηκε  στην «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου» χωρίς να προτάξει τo so called (ούτω καλούμενη), προκειμένου να δικαιολογήσει τη ρωσική παρέμβαση στην Ουκρανία και την απόσχιση – ανακήρυξη της ανεξαρτησίας των δυο περιοχών της που βρίσκονται υπό την κατοχή των φιλορώσων αυτονομιστών…

Άρα οι ίδιοι οι Ρώσοι αποδέχονται την ταύτιση!!

Από την άλλη βεβαίως η όξυνση οφείλεται κυρίως στην ανελαστικότητα των Δυτικών να προχωρήσουν σε ένα έγκαιρο  έντιμο συμβιβασμό πάνω σε δύο θέματα : την ένταξη της Κριμαίας στη Ρωσία (που το αποφάσισε ελεύθερα ο ίδιος ο λαός της αυτόνομης αυτής δημοκρατίας) και η διαβεβαίωση ότι το ΝΑΤΟ δια παντός θα πάψει να προσβλέπει στην ένταξη της Ουκρανίας.

Στο σημείο αυτό είχε δίκιο η Κινεζα εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών:

 «Όταν οι ΗΠΑ πρωτοστατούσαν σε πέντε κύματα επέκτασης του ΝΑΤΟ που έφτασαν κυριολεκτικά ως το κατώφλι της Ρωσίας, και ανέπτυξαν εξελιγμένα επιθετικά στρατηγικά όπλα παραβιάζοντας τις διαβεβαιώσεις που οι ίδιες είχαν δώσει στη Ρωσία, αναρωτήθηκαν άραγε καθόλου ποιες θα ήταν οι συνέπειες του να στριμώχνεις μια μεγάλη χώρα με την πλάτη της στον τοίχο;».. ..

——————–

Υποβάθμιση του Κυπριακού (26-2-2022)

Ελλαδίτες και Κύπριοι μάλλον έχουν προχωρημένη άνοια. Ειδάλλως δεν δικαιολογούνται οι εκτιμήσεις τους για τη Ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Είπαν:

Υπ. Εξ Κύπρου: Πρόκειται για στρατιωτικές επιχειρήσεις εντός της Ευρώπης, κάτι το οποίο είχαμε αποφύγει από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πρωθυπουργός Ελλάδας: Για πρώτη φορά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε οργανωμένη και μαζική εισβολή σε ευρωπαϊκό κράτος.

Πρόεδρος Ελλάδας: Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι η πρώτη τόσο σημαντική επίθεση εναντίον ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στην ίδια γραμμή και  ο Δημ. Δημητρίου, βουλευτής και  εκπρόσωπος Τύπου του ΔΗΣΥ, του κυβερνώντος κόμματος της Κύπρου, υποστηρίζει ότι η ρωσική εισβολή «είναι η πρώτη εισβολή με στρατιωτικά μέσα μετά τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου».

————————

Ας θυμηθούμε πως «έλυσαν» οι μπολσεβίκοι το εθνικό πρόβλημα (23-2-2022)

Η δήλωση του Πούτιν για την δημιουργία της Ουκρανίας ως τεχνητό δημιούργημα του Λένιν και η καταγγελία της πολιτικής που ακολούθησαν οι απολυταρχικοί κατά τα άλλα μπολσεβίκοι στο πολύπλοκο εθνικό ζήτημα, παρέπεμπε περισσότερο σε μια παραδοσιακή αντίληψη που αμφισβητούσε τη σημασία των υπόλοιπων σύνοικων εθνών.

Παράλληλα απομείωνε μια πολιτική που ακολουθήθηκε στο Μεσοπόλεμο με επιτυχία. Και επιπλέον οδήγησε στη εμπέδωση εθνικών ταυτοτήτων σε προνεωτερικούς πληθυσμούς. Με τη διαδικασία αυτή  διαμορφώθηκαν τα έθνη των Τουρκμενιων, των Ουζμπέκων, των Καζάχων, των Κιργίζιων των Μολδαβών. Στο πλαίσιο αυτό επιλέχθηκε μια διοικητική δομή που περιλάμβανε τις 15 Σοβιετικές Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες που εντός τους βρίσκονταν οι Αυτόνομες Σοσ. Δημοκρατίες,, στο έδαφος των οποίων υπήρχαν και εθνικές περιοχές των διαφορετικών εθνοτήτων.  Η δομή θύμιζε τις ρωσικές μπάμπουσκες.

Έως το 1937 που άρχισε η σταλινική τρομοκρατία και οι Σοβιετικοί Έλληνες διέθεταν τέσσερεις τέτοιες Εθνικές Περιοχές (Gretsiksi Rayon). Μια στη Νότιο Ρωσία και τρεις στην περιοχή της Μαριούπολης (Ντονιέτσκ).

Τέτοιες Αυτόνομες Σοβιετικές Δημοκρατίες εντός των ευρύτερων Δημοκρατιών ήταν η  Κριμαία, η Τσετσενία, η Αμπχαζια, η Νότια Οσετία και πολλές άλλες, ενώ αντίστοιχο ήταν και το  Κοσσυφοπέδιο στη σχετικά αντίστοιχη διοικητική δομή της Γιουγκοσλαβίας.

Αυτή όλη η δομή που σχετικά λειτούργησε στα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, μετά την κατάρρευση δημιούργησε μια σειρά από προβλήματα και ήταν η βάση για τις σκληρές εθνικές συγκρούσεις σε όλο το μετασοβιετικό κόσμο.

————————————————————————-

Γιατί η Ουκρανία

Η Ουκρανία είχε από παλιά ιδιαίτερο ρόλο στις ρωσικές προτεραιότητες. Στην τσαρική εποχή εκτός από σιτοβολώνας της Ρωσίας και της Ευρώπης ήταν και βασικό κέντρο της βιομηχανίας. Αυτός ο ρόλος συνεχίστηκε και στη σοβιετική εποχή, απαλλαγμένος βέβαια από τις εθνικές σημασιοδοτήσεις της προηγούμενης περιόδου. Όμως με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ όλα αυτά επανήλθαν στην επικαιρότητα.

Η Ρωσική Ομοσπονδία θέλει να περιχαρακώσει το μετασοβιετικό χώρο και κυρίως να εξασφαλίσει ότι οι τρείς σημαντικές γειτονικές χώρες (Ουκρανία, Λευκορωσία, Καζαχστάν) δεν θα ολισθήσουν σε αντιρωσικά στρατόπεδα. Για τη Ρωσία οι τρεις αυτές χώρες αποτελούν τη συνθήκη ασφάλειάς της τόσο από γεωπολιτικής, όσο και από ενεργειακής πλευράς.

Ακριβώς γι αυτό θέλουν από τη Δύση τη διαβεβαίωση ότι το ΝΑΤΟ δεν θα επεκταθεί στα όρια της Ρωσίας. Από την άλλη η Δύση θεωρεί αρκετά ισχυρή τη θέση της στο μετασοβιετικό σκηνικό, ώστε να μπορεί να ορίσει αυτόνομα την πολιτική της. Όλα αυτά διαμόρφωσαν μια σχέση ανισορροπίας και χαρακτηρίζεται από δυσπιστία.

Η Ρωσία ίσως θεωρεί ότι διευκολύνει τις στοχεύσεις της η απουσία ταυτόσημων συμφερόντων στις χώρες της Δύσης και η απουσία συναντίληψης. Και αυτή η απουσία αποδεικνύεται με την επιφυλακτική στάση της Γερμανίας η οποία εισάγει από τη Ρωσία το 40% του φυσικού αερίου που καταναλώνει.

Σαφώς η Ρωσία έχει ορίσει τις δικές της «κόκκινες γραμμές» και αυτό το έχει αποδείξει στην περίπτωση της Γεωργίας. Ίσως θεωρεί ότι σήμερα είναι η κατάλληλη εποχή να ξεκαθαρίσει τα όρια αυτόνομης πορείας της Ουκρανίας. Θεωρεί ότι η θέση της Δύσης είναι αρκετά υπονομευμένη τόσο από τη στρατιωτική αποτυχία του Αφγανιστάν όσο και από την εμφάνιση και άλλων δυνάμεων που διεκδικούν αναθεώρηση των έως τώρα παγκόσμιων διευθετήσεων.

————————————–

Ποιος κερδίζει από τον πόλεμο; (27-2-2022)

Ο Κικέρων πριν από δύο χιλιάδες και πλέον χρόνια έγραφε «Pecunia nervus rerum [ή belli]» [Η ψυχή των πραγμάτων (ή του πολέμου) είναι τα λεφτά]

Επανέλαβε ουσιαστικά τη θέση του Πλάτωνα ότι «Δια την των χρημάτων κτήσιν πάντες οι πόλεμοι γίνονται» [Όλοι οι πόλεμοι γίνονται για την απόκτηση υλικών αγαθών.]

Ίσως εάν βρούμε το ποιος τελικά θα είναι ο μεγάλος κερδισμένος, τότε θα απαντήσουμε οριστικά για τις αιτίες αυτής της τραγωδίας.

—————————————-

Δέκα νεκροί στα ελληνικά χωριά Σαρτανά και Μπουγάς στη Μαριούπολη. (28-2-2022)

Οι έξη από αυτούς στο Σαρτανά από ρωσικό αεροπλάνο.

Το ζητημα είναι ότι εκεί το νεοναζιστικο Τάγμα Αζόφ του ουκρανικού στρατού έχει βάση και ουσιαστικά καλύπτεται πίσω από αμάχους.

Το χωριό Μπουγάς όπου επίσης είχαμε δύο νεκρούς, ήδη καταλήφθηκε από τους αυτονομιστές.

—————————————————-

Από το Σοχούμι στη Μαριούπολη (6-3-2022)

Τα όσα συμβαίνουν στον ελληνισμό της Μαριούπολης και στους υπόλοιπους πολίτες της Ουκρανίας – αλλά και στις αυτόνομες περιοχές του Ντομπάς-  θυμίζoυν τα όσα έγιναν πριν από 30 περίπου χρόνια στον Καύκασο.

Και οι δύο τραγωδίες τμημάτων του παλιού σοβιετικού ελληνισμού, είναι απόρροια του τρόπου με τον οποίο διαλύθηκε η ΕΣΣΔ. Και αν το 1992-93 οι υπεύθυνοι ήταν οι τοπικοί εθνικισμοί καθώς και τα συμφέροντα του Μεγάλου (Ρώσου) Αδελφού, σήμερα οι ένοχοι είναι περισσότεροι.

Για τη σημερινή κρίση οι υπεύθυνοι ειναι:

-Ο μεγαλορωσικός εθνικισμός που εκφράζει ο Πούτιν και δεν ορρωδεί προ ουδενός,

-Η Δύση και κυρίως το Βαθύ Κράτος των ΗΠΑ που από την επαυριο της Σοβιετικής κατάρρευσης οργάνωνε τη συντριβή της Ρωσίας,

-Η Ευρωπαϊκή Ένωση που φάνηκε ανίκανη να υποστηρίξει τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα και σύρθηκε πίσω από το άρμα των εξελίξεων και τελος

-Οι ανερμάτιστοι εθνικιστές  ηγέτες της Ουκρανίας που έφτασαν την κατάσταση στα άκρα, ευελπιστώντας σε μια γενικευμένη σύρραξη Δύσης-Ρωσίας.

—————————

Οι Μαριουπολίτες την περίοδο του Μεσοπολέμου (9-3-2022)

Ένα πολύ σημαντικό 2τομο έργο  για την ιστορία των Ελλήνων της Ουκρανίας και ειδικά της Μαριούπολης, κυκλοφόρησε λίγους μήνες πριν την ρωσική εισβολή. Η δίτομη έκδοση βασίζεται σε ντοκουμέντα και έχει ως τίτλο:  «Ανάμεσα σε παρεξηγημένες φιλοδοξίες και ανυπολόγιστες απώλειες…».  Ήταν το αποτέλεσμα ενός μεγάλου ερευνητικού έργου από τη Μαρία Πύργο (Ντoνέτσκ) και την ‘Ελενα Ουζμπέκ (Χάρκοβο). Το κύριο αντικείμενο του έργου ήταν η μελέτη μιας ευρείας κλίμακας εθνικού κοινωνικού και πολιτιστικού μετασχηματισμού της κοινότητας των Ελλήνων της Μαριούπολης τις δεκαετίες 1920-1930, τα αποτελέσματα και οι συνέπειές του.

Η συμπατριώτισσά μας Ελένη Ουζμπέκ παρουσιάζει την πολύτιμη αυτή μελέτη με ένα κείμενο που μας έστειλε μέσα από το πολιορκημενο Χαρκοβο.

Μακάρι να βρεθεί ένας Έλληνας εκδότης να μεταφράσει και να εκδόσει στην Ελλάδα το έργο αυτό, ώστε να ενημερωθούν και οι ελλαδικοί ομογενείς για την λαμπρή εκείνη ιστορία…

——————–

Μικρασιάτες πρόσφυγες στην Ουκρανία και στην Κριμαία… (12-3-2022)

Είναι γνωστό ότι μεγάλο μέρος των προσφύγων από τον μικρασιατικό Πόντο, αλλά και άλλα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατέφυγαν σε διάφορα κύματα στη Νότια Ρωσία, στον Καύκασο, στην Κριμαία, στην Οδησσό κ.λπ.

Από αυτούς κυρίως προέρχεται η σημερινή ελληνική Διασπορά στην Κριμαία και στην Οδησσό.

Οι απόγονοι των παλιών Κριμαιατών κατοικούν κυρίως στην περιοχή της Μαριούπολης.

Ένας από αυτούς ήταν ο Αμφικτύων Δημητρίου από τα Πριγκηπονήσια της θάλασσας του Μαρμαρά, γι αυτό και υπέγραφε τα κείμενά του ως Μαρμαρινός. Ήταν δάσκαλος, δημοσιογράφος στη Μαριούπολη και αρχισυντάκτης στο παιδικό περιοδικό «Πιονέρος», το οποίο γραφόταν στη δημοτική γλώσσα με το 20γράμματο αλφάβητο (γλωσσική μεταρρύθμιση του 1925).

Συνελήφθη στις 8/12/1937 και καταδικάστηκε σε 10 χρόνια κάθειρξη με την ανυπόστατη κατηγορία ότι ήταν μέλος εθνικιστικής οργάνωσης και αγωνιζόταν για τη δημιουργία Ελληνικής Δημοκρατίας στη Νότια Ουκρανία.

Πέθανε το 1938 στα ορυχεία ουρανίου στη Σιβηρία. Αποκαταστάθηκε στις 6/3/1964 με απόφαση του Στρατοδικείου Κιέβου και κηρύχθηκε «Αθώος»..

——————————

Για κάποιες νεοελληνικές αμφιβολίες (1-3-2022)

Κάπου στο διαδίκτυο είδα ότι κάποιοι συμπατριώτες μας ξαφνιάζονται με την έντονη αναφορά στους Έλληνες της Μαριούπολης. Αναρωτιούνται από που εμφανίστηκαν ξαφνικά για να ταράξουν την ελλαδική μας ραθυμία και τι σόι Έλληνες είναι αυτοί….

Εμφανίστηκαν περίεργες απόψεις που τις είχαμε δει και πριν από 30 χρόνια στον πόλεμο της Αμπχαζίας, όπου και τότε χιλιάδες ομογενείς αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τον τόπο τους. Και παλιότερα τις είδαμε στον τρόπο που οι γηγενείς αντιμετώπισαν τους Μικρασιατες…

Όσον αφορά τους Μαριουπολίτες:

Κατ’ αρχάς το πρώτο ζήτημα είναι ότι οι ίδιοι δηλώνουν Έλληνες πολύ πριν έρθουν σε επαφή με το ελλαδικό κράτος.

Το Διάταγμα του Μαρτίου 1778 της Μεγάλης Αικατερίνης για την μετοικεσία των Ελλήνων από την Κριμαία στην περιοχή πάνω από την Αζοφική, είναι γραμμένο στα ρωσικά και στα ελληνικά.  Για τους Ρώσους από τότε αυτοί ήταν οι Grek και οι ίδιοι αυτοορίζονταν ως Ρωμιοί, όπως ακριβώς και οι μακρινοί ομοεθνείς τους στον τότε πολύγλωσσο βαλκανικό Νότο…

Ήδη από το Μεσοπόλεμο αναπτύσσουν μόνοι τους τον ελληνικό  πολιτισμό και την παιδεία  αξιοποιώντας την θετική πολιτική στο εθνικό ζήτημα, όπως υπήρχε πριν τα διαλύσει όλα ο σταλινισμός, (όπως θα δείτε στο άρθρο που δημοσιεύεται)..

Αλλά και πριν τη σοβιετική εποχή, όταν συμμετέχουν στα ένοπλα τμήματα του μαχνοβίτικου κινήματος, συμμετέχουν ως διακριτοί Έλληνες.

Αλλά και μετά, όταν ξεκίνησε η περεστρόϊκα, από μόνοι τους άρχισαν τις προσπάθειες επαναφοράς της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας.

Από μόνοι τους προσπάθησαν να φτιάξουν τμήμα εκπαίδευσης νέων δασκάλων της ελληνικής στο πανεπιστήμιο της Μαριούπολης. Πολύ πριν το δυσκίνητο και ελάχιστα ενημερωμένο (για τους εξωελλαδικούς Έλληνες) ελληνικό κράτος κράτος φιλοτιμηθεί -μετά από πολλές δικές μας προσπάθειες-να στείλει κάποιους δασκάλους..

H μετανάστευση των Ελλήνων της Κριμαίας το 1778

———————————————–

Μήπως έκανε ένα μεγάλο λάθος ο Μητσοτάκης με την στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας;
(28-2-2022)

Αντί να αρκεστεί η ελληνική κυβέρνηση στην ανοιχτή και ειλικρινή καταδίκη της ρωσικής επέμβασης και να βοηθήσει με κάθε τρόπο τους πρόσφυγες αποστέλλοντας άφθονη ανθρωπιστική βοήθεια, επέλεξε να γίνει βασιλικότερη του βασιλέως.

Δυστυχώς με την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στους Ουκρανούς το περιβάλλον  Μητσοτάκη ενέπλεξε στρατιωτικά την Ελλάδα στην ένοπλη σύγκρουση και διέπραξε δύο ατοπηματα:

-εξέθεσε τους 90.000 Έλληνες της Μαριούπολης που συντομα θα βρίσκονται υπό ρωσική κυριαρχία. Καθώς και τους άλλους τόσους Έλληνες που κατοικούν στη Νότια Ρωσία

-απ’ ότι λένε οι γνωρίζοντες στρατιωτικοί, έστειλε ρουκέτες από τα 115 Ανατολικο-γερμανικά ρουκετοβόλα που βρίσκονται στα νησιά του Ανατολικου Αιγαίου για την υπεράσπισή τους.. ..  Ελπίζουμε ότι η άμυνα των νησιών παραμένει ισχυρή.

————————————

Λάθος επιλογές (2-3-2022)

Οι επιλογές της κυβέρνησης Μητσοτάκη είναι τραγικές. Από την αποστολή όπλων στην ουκρανική πλευρά έως την πανάκριβη ενεργειακή του πολιτική με την άκαιρη αντιλιγνιτική στάση, η οποία εξυπηρετεί συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.

Όπως γράφει ο Γιώργος Αδαμίδης :

«… Δεν ορρωδεί ούτε μπροστά στον οικονομικό Αρμαγεδδώνα που έρχεται και θα βυθίσει στη φτώχεια μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας μας, εξαιτίας της εμμονής του να καταστρέψει κάθε τι που έχει δημόσιο χαρακτήρα και προσφέρει δωρεάν ή φθηνές υπηρεσίες στους καταναλωτές.»

——————————————–

Ο μύθος για την σοβιετο-κεμαλική συμμαχία (3-3-2022)

Με αφορμή τη στρατιωτική επέμβαση στην Ουκρανία, πολλοί συμπατριώτες μας – Δεξιοι κι Αριστεροί- αναπαράγουν ένα μύθο:

Ότι η ελληνική συμμετοχή (μαζί με τους Γάλλους) στην Ουκρανία και την Κριμαία προκάλεσε τη ρωσο-κεμαλική φιλία με αποτέλεσμα την άφθονη  σοβιετική βοήθεια προς τους Τούρκους εθνικιστές.

Όμως, εκείνη η εκστρατεία του  1918-19 είναι τμήμα των αναπόφευκτων αντιθέσεων εκείνης της εποχής, που έτσι κι αλλιώς θα εκφράζονταν πολιτικά και στρατιωτικά.

Οι αντιθέσεις εκείνη την εποχή ήταν πολύ βαθύτερες ανάμεσα στα δύο νέα αντίπαλα παγκόσμια στρατόπεδα (Βρετανοί+σύμμαχοι από τη μια και μπολσεβίκοι+παντουρκιστες+ πανισλαμιστές+εθνικιστικά κινήματα στις βρετανικές αποικίες)…

Εξάλλου ο Λένιν από το Μάρτη του ’18 επέλεξε θέση και  τοποθέτησε τη Σοβιετική Ρωσία στο φιλογερμανικο στρατόπεδο.

Και αμέσως μετά τη Συνθήκη του Μούδρου υιοθέτησε πολιτικά τη Νεοτουρκική Τριανδρία και την χρησιμοποίησε στη νέα παγκόσμια σύγκρουση..

Δηλαδή είναι μύθος ότι η εκστρατεία στην Ουκρανία έριξε τον Λένιν στην αγκαλιά του Κεμάλ.

Δείτε εδώ μια εισήγηση που ίσως σας ενδιαφέρει: http://www.opoudjis.net/dist/agtzidis.htm

———————————–

Μια υπόθεση για τον πόλεμο (4-3-2022)

Ο πρώτος χρήσιμος ηλίθιος ήταν ο Ζελένσκι που πίστεψε ότι οι Αμερικανοί θα έβαζαν την Ουκρανία  στο ΝΑΤΟ και θα του πρόσφεραν την απαραίτητη ασφάλεια…

Ο δεύτερος χρήσιμος ηλίθιος είναι ο Πούτιν που πίστεψε ότι ήρθε η ώρα να γίνει Μεγάλη Αικατερίνη..

Όμως ο μεγάλος κερδισμένος είναι ο υπερπόντιος αδελφός (ΗΠΑ και ειδικά οι Δημοκρατικοί), που με μια έξυπνη μεθόδευση κέρδισε στο σκάκι τα πάντα.

Όσον αφορά τα καθ’ημας υπάρχουν ένα κακό και ένα καλό.

-Το κακό είναι ότι ο πόλεμος δημιούργησε  αξεπέραστα προβλήματα στον ακμαίο και δυναμικό ελληνισμό της Μαριούπολης καθώς και στον επίσης πολυάνθρωπο ελληνισμό της Ρωσίας, που υφίσταται ήδη τις συνέπειες  της διεθνούς απομόνωσης.

-Το καλό είναι ότι πιθανότατα απομακρύνεται προς το παρόν ο μεγάλος κίνδυνος για την Ελλάδα που αποτελεί ο τουρκικός ιμπεριαλισμός και οι μεθοδεύσεις του για θερμό επεισόδιο  μέσα στην προεκλογική περίοδο (της Τουρκίας).

—————————–

ΑΝΆΘΕΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΤΙΟΥΣ (8-3-2022)

Ένα Ελληνόπουλο της Ρωσίας νεκρό στον πόλεμο ως στρατιώτης του ρωσικού στρατού…

Ο Γιώργος Ρομανώφ του Ιάκωβου γεννημένος το 1995, σκοτώθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2022 στην Ουκρανία. Όπως λέει η είδηση στη φρασεολογία που έχει επιβάλει ο Πούτιν: «Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής ειδικής επιχείρησης  των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στην Ουκρανία».

 Και τι φόρο αίματος ήδη πληρώνουν οι Έλληνες της Μαριούπολης, καθώς και τα Ελληνόπουλα που υπηρετούν στον Ουκρανικό στρατό;

Η οικογένεια του Γιώργου καταγόταν από το χωριό  Τσιντσκαρο Γεωργίας απ’ όπου νατναστευσε στο Εσεντουκί της Νότιας Ρωσίας μετά τη περεστροϊκα. Οι Έλληνες του Τσινσκαρό εγκαταστάθηκαν εκεί το 1813 από το Πασέν του Ερζερούμ και ορισμένοι από την περιοχή της   Αργυρούπολης), η οικογένεια του μετακόμισε στο Εσσεντουκί.

——————————————————————-

2 Σχόλια

  1. ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΕΟ ΨΥΧΡΟ ΠΟΛΕΜΟ
    ——————————————————————————————–

    Είναι πλέον κοινός τόπος ότι ένας νέος Ψυχρός Πόλεμος έχει ξεκινήσει, που έφερε στη Δύση η επιθετική συνεργασία του Xi Jinping και του Vladimir Putin. Αλλά έχουν περάσει 30 χρόνια από τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου και πολλοί Αμερικανοί (και Ευρωπαίοι) είναι πολύ νέοι για να γνωρίζουν ή να έχουν ξεχάσει πώς ήταν ο Ψυχρός Πόλεμος — και πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες οδήγησαν τον ελεύθερο κόσμο στη νίκη. …. Ο Abrams δίνει την άποψή του για την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, με ιδιαίτερη έμφαση στη Μέση Ανατολή και σε θέματα δημοκρατίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.»
    ——
    Ο ΝΕΟΣ ΨΥΧΡΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

    Του ELLIOTT ABRAMS

    Μόνο οι παλαιότεροι Αμερικανοί έχουν αναμνήσεις από τη δεκαετία του 1930, όταν η γερμανική και η ιαπωνική δύναμη απειλούσαν με πόλεμο τόσο στην Ευρώπη όσο και στον Ειρηνικό. Εκείνα τα χρόνια οι Αμερικανοί θυμήθηκαν καλά τον προηγούμενο «Μεγάλο Πόλεμο» και ήθελαν να μην επαναληφθεί. Ο απομονωτισμός ήταν ισχυρός και η κυβέρνηση Ρούσβελτ βάδισε προσεκτικά στην οικοδόμηση αμερικανικών άμυνων και στην προσφορά βοήθειας στους συμμάχους. Ακόμη και όταν άρχισε ο πόλεμος στην Ευρώπη το 1939, η Αμερική στάθηκε πίσω μέχρι να δεχτεί άμεση επίθεση.

    Οι επόμενες δεκαετίες μπορεί να μοιάζουν με τη δεκαετία του 1930 περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη περίοδο έκτοτε. Το αν θα οδηγήσουν σε έναν ειρηνικό αγώνα ή σε μια σύγκρουση που δοκιμάζει το έθνος τόσο πολύ ή περισσότερο από ό,τι ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος είναι το απαίσιο ερώτημα που αντιμετωπίζουμε τώρα.

    Δεν είμαστε έτοιμοι —στρατιωτικά, πολιτικά ή ψυχολογικά— για την παρατεταμένη κρίση που έχουμε μπροστά μας. Η τεράστια αμερικανική παραγωγικότητα, ο πλούτος και η ισχύς κατέκλυσαν τη Γερμανία τόσο στον Πρώτο όσο και στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Ιαπωνία στον τελευταίο. Ήμασταν σίγουροι για τη νίκη και οι σύμμαχοί μας γνώριζαν ότι μόλις μπήκαμε στον πόλεμο, το αποτέλεσμα δεν ήταν αμφίβολο.

    Στον Ψυχρό Πόλεμο, η Ρωσία μας συναγωνιζόταν σε στρατιωτική ισχύ, αλλά – αν και πολλοί αναλυτές υπερεκτίμησαν πολύ το μέγεθος της σοβιετικής οικονομίας – το κομμουνιστικό της σύστημα σήμαινε ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβαδίσει. Το χάσμα στον πλούτο και την τεχνολογική πρόοδο αυξανόταν με τη δεκαετία. Ωστόσο, η Ρωσία και ο σοβιετικός κομμουνισμός αποτέλεσαν μια μεγάλη πρόκληση και ο «Ψυχρός» Πόλεμος είχε δεκάδες χιλιάδες θανάτους Αμερικανών στην Κορέα και το Βιετνάμ. Η Ρωσία φαινόταν να κερδίζει σταθερά έδαφος γεωπολιτικά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αλλά ο Ρόναλντ Ρίγκαν οδήγησε την αναζωπύρωση της αμερικανικής στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος και αποφασιστικότητας, και μια δεκαετία αργότερα η Σοβιετική Ένωση έπεσε. Εδώ και 30 χρόνια, οι Αμερικανοί ήταν σε θέση να πολεμήσουν την επικίνδυνη αλλά όχι υπαρξιακή απειλή από την τρομοκρατία χωρίς να ανησυχούν πολύ για τη μορφή του κόσμου στον οποίο θα ζήσουν τα παιδιά μας.

    Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία δεν είναι επίθεση κατά των Ηνωμένων Πολιτειών, και από αυτή την άποψη ίσως μοιάζει περισσότερο με τη βύθιση του Lusitania το 1915 παρά με το Περλ Χάρμπορ: μια απότομη ανακοίνωση ότι όλα τα στοιχήματα έχουν ακυρωθεί. Όπως και η 11η Σεπτεμβρίου, μας λέει ότι ο κόσμος είναι πολύ πιο επικίνδυνος από όσο θέλαμε να πιστέψουμε. Ακόμη και πολλοί Αμερικανοί που έβλεπαν την Κίνα ως τη μεγάλη πρόκληση του 21ου αιώνα συχνά πίστευαν ότι θα μπορούσαμε απλώς να αποσυρθούμε από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή και να στραφούμε ξανά στον Ειρηνικό. Μια ματιά στις αμυντικές δαπάνες των ΗΠΑ επιβεβαιώνει τη χαλαρή μας άποψη για τις απειλές που αντιμετωπίσαμε: Οι δαπάνες ήταν 9 τοις εκατό του ΑΕΠ το 1960 και στη συνέχεια έπεσαν κάτω από το 5 τοις εκατό στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Η συσσώρευση του Ρέιγκαν το αύξησε στο 6,6 τοις εκατό μέχρι το 1986, αλλά στη συνέχεια έπεσε ξανά: κάτω από 6 τοις εκατό, μετά κάτω από 5, μετά στο 4 και μετά κάτω από 4 τοις εκατό από το 2014 έως το 2020.

    Σήμερα αντιμετωπίζουμε προκλήσεις για τα συμφέροντα των ΗΠΑ που αυξάνονται κάθε χρόνο και μπορεί στην πραγματικότητα να είναι μεγαλύτερες από εκείνες του 20ού αιώνα. Ούτε η Γερμανία ούτε η Ιαπωνία ούτε ο συνδυασμός των δύο αποτελούσαν ομότιμο αντίπαλο των Ηνωμένων Πολιτειών. Τι θα γινόταν όμως αν η ναζιστική Γερμανία και η Ιαπωνία είχαν διατηρήσει μια συμμαχία με την ΕΣΣΔ; Αυτός είναι ο κίνδυνος που παρουσιάζεται όταν μια πλήρως επανοπλισμένη, επιθετική Ρωσία και μια πλούσια, επιθετική και τεχνολογικά προηγμένη Κίνα μας λένε ότι η διεθνής τάξη που διαρκεί από το 1945 πρέπει να τελειώσει και η αμερικανική κυριαρχία μαζί της.

    Σκεφτείτε την κοινή δήλωση Πούτιν-Xi Jinping που έγινε στις 4 Φεβρουαρίου: «Οι νέες διακρατικές σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Κίνας είναι ανώτερες από τις πολιτικές και στρατιωτικές συμμαχίες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Η φιλία μεταξύ των δύο κρατών δεν έχει όρια, δεν υπάρχουν «απαγορευμένοι» τομείς συνεργασίας. . .» Αυτή είναι μια σαφής ανακοίνωση μιας νέας συμμαχίας που προορίζεται να προχωρήσει πέρα ​​από τον Ψυχρό Πόλεμο — εν μέρει με τη δημιουργία μιας εταιρικής σχέσης που θα οδηγήσει σε ένα πολύ διαφορετικό αποτέλεσμα αυτή τη φορά.

    Επιπλέον, ο Πούτιν και ο Σι ανακοίνωσαν ένα νέο Δόγμα Μπρέζνιεφ: «Η Ρωσία και η Κίνα αντιστέκονται στις προσπάθειες εξωτερικών δυνάμεων να υπονομεύσουν την ασφάλεια και τη σταθερότητα στις κοινές γειτονικές περιοχές τους, σκοπεύουν να αντιμετωπίσουν την παρέμβαση εξωτερικών δυνάμεων στις εσωτερικές υποθέσεις κυρίαρχων χωρών με οποιοδήποτε πρόσχημα. αντιταχθεί στις έγχρωμες επαναστάσεις και θα αυξήσει τη συνεργασία στους προαναφερθέντες τομείς». Το παλιό δόγμα έλεγε ότι καμία χώρα δεν μπορούσε να εγκαταλείψει το σοβιετικό στρατόπεδο. τώρα η Ρωσία και η Κίνα επιμένουν ότι καμία δικτατορία πουθενά κοντά στα σύνορά τους δεν μπορεί να απελευθερωθεί ή να ενταχθεί στο δημοκρατικό, φιλοαμερικανικό στρατόπεδο. Τα σύνορα της ελευθερίας μπορούν να παραβιαστούν, αλλά μπορεί να μην επεκταθούν ποτέ.

    Στην πραγματικότητα, η εισβολή στην Ουκρανία είναι το βήμα τέταρτο για τον Πούτιν, μετά τη Γεωργία, την Κριμαία και το Ντονμπάς, εισβολές που έγιναν υπό τις αμερικανικές διοικήσεις και των δύο μερών για πάνω από μιάμιση δεκαετία. Αν αντιδρούσαμε πιο έντονα σε αυτές τις περιπτώσεις, εάν είχαμε επιβάλει σοβαρό κόστος, η εισβολή στην Ουκρανία πιθανότατα δεν θα είχε συμβεί. Ο Πούτιν πήρε ένα μάθημα. το ίδιο πρέπει και εμείς.

    Αυτή η πρόκληση θα δοκιμάσει το έθνος μας στον πυρήνα του. Η πρώτη και γρήγορη αντίδραση των ΗΠΑ στην εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία θα πρέπει να είναι να κατανοήσουν ότι η επιθετικότητα θα επαναληφθεί εκτός και αν επιφέρει βαρύ τίμημα. Πριν στραφούμε στην αντιμετώπιση των επόμενων δεκαετιών, θα πρέπει να αναφερθούμε στους επόμενους μήνες. Ο Πούτιν πρέπει να μάθει ότι το έγκλημα δεν πληρώνει, διαφορετικά θα το ξαναεπιχειρήσει — ακόμη και ενάντια στις χώρες του ΝΑΤΟ που έχουμε δεσμευτεί να υπερασπιστούμε. Εάν μας παρασύρουν οι απειλές του κατά της «παρέμβασης» και η προειδοποίησή του ότι η Ρωσία είναι ένα «ισχυρό πυρηνικό κράτος», του λέμε ότι δεν θα τον εμποδίσουμε να αποκαταστήσει τη ρωσική κυριαρχία σε όλη την Ανατολική Ευρώπη – την ανοικοδόμηση της Σοβιετικής αυτοκρατορίας. Η οικονομία, τα οικονομικά και οι εξαγωγές ενέργειας της Ρωσίας είναι όπλα για τον Πούτιν και θα πρέπει να δράσουμε πιο δυναμικά τώρα για να τα αποδυναμώσουμε όλα. Επί πλέον, Κάνοντας αυτό θα δείξουμε στον ρωσικό λαό – που δεν ζήτησε και μπορεί να αντιταχθεί στη δολοφονία χιλιάδων Ουκρανών – ότι ο ηγέτης του ακολουθεί έναν δρόμο που θα οδηγήσει σε ζημιά για αυτούς και τη χώρα τους. Όσο περισσότερο τιμωρείται η Ρωσία για αυτή την επιθετικότητα, τόσο μικρότερα μπορεί να είναι τα χρόνια στην εξουσία του Πούτιν. Το σχέδιό του είναι να είναι «πρόεδρος ισόβια», αλλά αυτό το σχέδιο μπορεί να μην λειτουργήσει εάν η εισβολή στην Ουκρανία θεωρηθεί ότι είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο στοίχημα που απέτυχε.

    Αυτό σημαίνει μόνιμη άρνηση αναγνώρισης της κατάκτησης του Πούτιν και της κυβέρνησης κουίσλινγκ που μπορεί να εγκαταστήσει. Οι Ηνωμένες Πολιτείες αρνήθηκαν να αναγνωρίσουν την προσάρτηση των κρατών της Βαλτικής από τον Στάλιν το 1940, ακόμη και όταν περνούσε μια δεκαετία μετά τη δεκαετία. Η ίδια κατηγορηματική άρνηση θα πρέπει να ισχύει και εδώ, όσο καιρό χρειαστεί για να απελευθερωθεί ξανά η Ουκρανία. Και πραγματική αντίσταση στον Πούτιν σημαίνει υποστήριξη μιας ουκρανικής αντίστασης και προμήθεια της με χρήματα και όπλα που θα χρειαστεί για να αιμορραγήσει τον Πούτιν. Η αντιμετώπιση μιας αποφασιστικής και αποτελεσματικής ουκρανικής εξέγερσης είναι ο καλύτερος τρόπος για να καταλήξουν οι Ρώσοι στο συμπέρασμα ότι το στοίχημα του Πούτιν ήταν καταστροφή — και να στραφούν εναντίον του.

    Αυτό θα είναι πολύ δύσκολο. Πρώτον, αυτή η αντίσταση πρέπει να στηριχθεί κάπου, και αυτό το μέρος (η Πολωνία έχει το πιο νόημα γεωγραφικά) θα αντιμετωπίσει επίθεση από τον Πούτιν. θα χρειαστεί ισχυρή και ακλόνητη αμερικανική υποστήριξη. Η ρητορική είναι ωραία, τα χρήματα είναι καλύτερα, αλλά ο χάλυβας είναι καλύτερος: οι αμερικανικές δυνάμεις στην Ευρώπη πρέπει να αναπτυχθούν εκ νέου ανατολικά, για να προστατεύσουν τα έθνη που έχουν σύνορα με τη Ρωσία και (τώρα) την Ουκρανία. Το να κάθονται τα στρατεύματά μας και τα τεθωρακισμένα μας στη Γερμανία δεν έχει πλέον νόημα.

    Η δεύτερη αντίδραση θα πρέπει να είναι να συσπειρώσουμε όλους τους συμμάχους μας, σε όλο τον κόσμο, οι οποίοι δεν θα δράσουν αν δεν οδηγηθούν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Πούτιν έχει μόνο έναν σύμμαχο οποιασδήποτε σημασίας στην επίθεση στην Ουκρανία – την Κίνα. Ο Πούτιν και ο Σι έχουν ο ένας τον άλλον με την έννοια ότι έχουν έναν κοινό εχθρό μέσα μας, αλλά θα πρέπει να μας θυμίζουν τον Χίτλερ και τον Στάλιν στις ημέρες του ναζιστικού-σοβιετικού συμφώνου: οι δολοφόνοι βρίσκουν προσωρινό πλεονέκτημα. Αυτή δεν είναι μια συμμαχία που βασίζεται στην εμπιστοσύνη. Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργός και ωφελούμενος ενός τεράστιου συστήματος συμμαχιών που βασίζονται σε θεμελιώδη κοινά συμφέροντα και κοινές αξίες, κάτι που οι Σοβιετικοί δεν είχαν ποτέ και η Ρωσία και η Κίνα δεν έχουν σήμερα. Οι περισσότεροι από τους συμμάχους μας έχουν ήδη προχωρήσει, αλλά η δύναμη της θέλησης μπορεί να μειωθεί με την πάροδο του χρόνου. Η διατήρηση της ενότητας θα απαιτήσει και τις δύο σοβαρές ΗΠΑ δράση και συνεχής προσπάθεια να κρατηθούν οι σύμμαχοι επί του σκάφους· Ο George Shultz παρομοίασε τη διπλωματία με την κηπουρική στην απαίτησή της για ατελείωτη και επαναλαμβανόμενη προσπάθεια.

    Όσο καλά κι αν αντιδράσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες στην εισβολή στην Ουκρανία τις επόμενες εβδομάδες, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να εκμεταλλευτούν κάθε περιουσιακό στοιχείο που έχουμε ή μπορούμε να δημιουργήσουμε όταν αντιμετωπίζουμε τη Ρωσία και την Κίνα.

    Δεν θα υπάρχει υποκατάστατο για τη στρατιωτική δύναμη και δεν έχουμε αρκετή. Θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο τώρα ότι ένα μεγαλύτερο ποσοστό του ΑΕΠ θα πρέπει να δαπανηθεί για την άμυνα. Θα χρειαστούμε περισσότερη συμβατική δύναμη σε πλοία και αεροπλάνα. Θα χρειαστεί να ταιριάξουμε με τους Κινέζους στην προηγμένη στρατιωτική τεχνολογία, αλλά στο άλλο άκρο του φάσματος, μπορεί να χρειαστούμε πολλά περισσότερα άρματα μάχης εάν πρέπει να σταθμεύσουμε χιλιάδες στην Ευρώπη, όπως κάναμε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. (Ο συνολικός αριθμός των αμερικανικών δεξαμενών που βρίσκονται μόνιμα στην Ευρώπη σήμερα είναι μηδέν.) Οι επίμονες προσπάθειες για να μειώσει ακόμη περισσότερο το μέγεθος του πυρηνικού μας οπλοστασίου ή να αποτρέψει τον εκσυγχρονισμό του ήταν πάντα κακές ιδέες, αλλά τώρα, καθώς η Κίνα και η Ρωσία εκσυγχρονίζουν τα πυρηνικά τους όπλα και φαίνεται ότι δεν ενδιαφέρεται να διαπραγματευτεί νέα όρια, τέτοιοι περιορισμοί θα πρέπει να εγκαταλειφθούν εντελώς.

    …………………………

    • …………

      Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια ενεργειακή υπερδύναμη και πρέπει να επεκτείνουν αυτή τη δύναμη. Το θέμα είναι προφανές: Όπως κάποτε ήμασταν και θα χρειαστεί ξανά να γίνουμε το οπλοστάσιο της δημοκρατίας, πρέπει επίσης να προσπαθήσουμε να γίνουμε η αποθήκη καυσίμων της. Δεν μπορούμε να καλύψουμε όλες τις συμμαχικές ανάγκες, αλλά μπορούμε να τροφοδοτήσουμε τους εαυτούς μας και να επηρεάσουμε τους συμμάχους που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής εκτός από τη Ρωσία. Τα ανόητα όρια στην αμερικανική παραγωγή ενέργειας πρέπει να αποσυρθούν, ειδικά την επόμενη δεκαετία, ενώ οι σύμμαχοι απογαλακτίζονται από τις ρωσικές πηγές ενέργειας. Οι Ευρωπαίοι και ειδικά οι Γερμανοί αξίζουν καταδίκης που έβαλαν τον εαυτό τους τόσο βαθιά στα χέρια της Ρωσίας για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, αλλά πιο χρήσιμο από το άδικο θα τους βοηθήσει να απομακρυνθούν γρήγορα. Και πράγματι, οι Ευρωπαίοι φαίνεται να συνειδητοποιούν τώρα ότι πρέπει να δράσουν, προστατεύοντας την εθνική τους ασφάλεια τόσο με την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών όσο και με τον τερματισμό της ενεργειακής εξάρτησης από τη Ρωσία. Εκτός από την αμερικανική παραγωγή, άλλες εναλλακτικές πηγές, όπως οι προμήθειες φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο από το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Κύπρο, μπορούν να βοηθήσουν την Ευρώπη να απομακρυνθεί από τη ρωσική ενέργεια.

      Η ενίσχυση της παραγωγής ενέργειας και της στρατιωτικής μας δύναμης, που είναι και τα δύο βασικά συστατικά της προετοιμασίας για τον νέο Ψυχρό Πόλεμο, θα απαιτήσει ένα λειτουργικό πολιτικό σύστημα με δικομματική συνεργασία σε θέματα εθνικής ασφάλειας. Όταν ο Ρούσβελτ αντιμετώπισε τη ναζιστική απειλή και όταν ο Τρούμαν αντιμετώπισε τους Σοβιετικούς, ήταν αρκετά έξυπνοι ώστε να αναζητήσουν κάποια μορφή δικομματικής συνεργασίας – και το πήραν από τους Ρεπουμπλικάνους που έβαλαν τη χώρα πάνω από το κόμμα όταν επρόκειτο για την εθνική ασφάλεια. Ο Ρούσβελτ έφερε τον Ρεπουμπλικανό Χένρι Στίμσον στο υπουργικό του συμβούλιο ως υπουργό Πολέμου τον Ιούλιο του 1940, πριν οι Ηνωμένες Πολιτείες βρεθούν σε πόλεμο. Ο γερουσιαστής Άρθουρ Βάντενμπεργκ, ο Ρεπουμπλικανός πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας, έδωσε ανεκτίμητη υποστήριξη στον Τρούμαν για την έγκριση της συνθήκης του ΝΑΤΟ το 1949 και τη χρηματοδότηση του Σχεδίου Μάρσαλ.

      Ο Πρόεδρος Μπάιντεν θα πρέπει να εξετάσει τώρα εάν υπάρχουν βήματα που μπορεί να κάνει για να ξεπεράσει, σε ζητήματα εθνικής ασφάλειας, μέρος της βαθιάς και πικρής κομματικοποίησης που σημαδεύει την πολιτική μας σήμερα. Ρεαλιστικά, αυτό δεν θα σημαίνει πολλούς Ρεπουμπλικάνους στο υπουργικό του συμβούλιο, αλλά θα κάνει κάτι; Γιατί δεν ζήτησε από όλους τους εν ζωή προέδρους, συμπεριλαμβανομένου του Τζορτζ Μπους, να έρθουν στον Λευκό Οίκο πολύ ορατά για διαβουλεύσεις και συμβουλές και σε ένδειξη ενότητας; Γιατί δεν έχει προσκαλέσει Ρεπουμπλικάνους ηγέτες όπως ο Μιτς ΜακΚόνελ και οι Ρεπουμπλικάνοι κατάταξης στις επιτροπές ενόπλων υπηρεσιών και εξωτερικών σχέσεων της Βουλής και της Γερουσίας; Γιατί να μην ρωτήσετε πρώην αξιωματούχους όπως ο James Mattis, η Condoleezza Rice, ο James Baker, και ο Ρόμπερτ Γκέιτς για βοήθεια; Γιατί να μην μιλήσετε με τον Χένρι Κίσινγκερ; Σίγουρα ο Πρόεδρος Μπάιντεν δεν πιστεύει ότι όλη η εμπειρία και η σοφία που χρειάζεται μπορεί να βρεθεί στον Τόνι Μπλίνκεν και στον Τζέικ Σάλιβαν — και αν το πιστεύει, το έθνος δεν το πιστεύει. Αλλά ακόμη και, ή ειδικά, αν αρνηθεί να φέρει νέα ομάδα, ο Μπάιντεν πρέπει να δείξει στο έθνος ότι καταβάλλει πραγματική προσπάθεια να αφαιρέσει το δηλητήριο από την πολιτική όταν διακυβεύεται η εθνική ασφάλεια.

      Φυσικά, χρειάζονται δύο για το ταγκό και ορισμένοι Ρεπουμπλικάνοι, με επικεφαλής τον πρώην πρόεδρο Τραμπ, ήταν ανεύθυνοι μπροστά στην κρίση. Ο Μπάιντεν θα πρέπει να τους αγνοήσει, αλλά οι Ρεπουμπλικάνοι θα πρέπει να απορρίψουν την κομματική στάση τους και να απαιτήσουν κάτι καλύτερο: τον πατριωτισμό. Εάν ο Μπάιντεν αποφασίσει ότι η ομάδα του και το κόμμα του μπορούν να το κάνουν μόνοι τους, θα κάνει ένα πολύ επακόλουθο λάθος. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα πρέπει να επιδιώξουν να προωθήσουν τα εθνικά μας συμφέροντα. Εάν ο αμερικανικός λαός κρίνει τότε ότι είναι το κόμμα της στρατιωτικής ισχύος και της πολιτικής ευθύνης, θα προστατεύσει την ασφάλειά μας και θα κερδίσει επίσης περισσότερες εκλογές.

      Σε έναν επικίνδυνο και μακροχρόνιο αγώνα με τη Ρωσία και την Κίνα, που μπορεί να διαρκέσει για γενιές, όπως και ο Ψυχρός Πόλεμος, θα υπάρξουν τρεις πειρασμοί που πρέπει να αποφύγουν οι Ηνωμένες Πολιτείες. Το πρώτο είναι να αναζητήσουμε ανακούφιση βάζοντας το κεφάλι μας στην άμμο. Για πάρα πολλές δεκαετίες οι Αμερικανοί έπεισαν τους εαυτούς τους ότι μόλις η Κίνα πλουτίσει, θα απομακρυνθεί από τη μαχητικότητα και θα σταματήσει να απειλεί τους γείτονές της και να βιάζει τον ίδιο της τον πληθυσμό. Αυτό είναι ξεκάθαρα ψευδές, όπως είναι ψευδές ότι οι απαιτήσεις του Πούτιν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε αποδεκτούς συμβιβασμούς. Είμαστε σε έναν αναπόφευκτο ανταγωνισμό και με τις δύο χώρες, που μας βλέπουν ως εχθρό, και μπορούμε να αποφύγουμε την πρόκληση μόνο με την παράδοση συμμάχων και περιουσιακών στοιχείων. Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος είναι το κρίσιμο πρώτο βήμα για να συσπειρωθούν οι Αμερικανοί στις απαιτήσεις που θα μας επιβάλει η υπεράσπιση της ελευθερίας και της ευημερίας μας. Ο κόσμος σήμερα είναι πολύ πιο επικίνδυνος για εμάς από ό,τι ήταν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, και θα παραμείνει έτσι όσο υπάρχουν αυτά τα δύο καθεστώτα. Ο κίνδυνος δεν μπορεί να ευχηθεί μακριά.

      Ο δεύτερος και σχετικός πειρασμός είναι να πιστεύουμε ότι υπάρχει μια συντόμευση στον ανταγωνισμό με την Κίνα, που είναι να ξεχάσουμε τον υπόλοιπο κόσμο. «Είμαστε υπερβολικά δεσμευμένοι στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη», λέει αυτό το μάντρα. έχουμε πεπερασμένους πόρους και τους χρειαζόμαστε όλους για την Κίνα. Αυτό είναι ένα σοβαρό λάθος γιατί η εγκατάλειψη συμμάχων και συμφερόντων οπουδήποτε θα αποδυναμώσει όλες τις συμμαχίες μας παντού. Αν θέλουμε οι σύμμαχοι να παραιτηθούν από το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, για παράδειγμα, οι προμήθειες πετρελαίου και φυσικού αερίου της Μέσης Ανατολής γίνονται πολύ πιο σημαντικές και η εγκατάλειψη της Μέσης Ανατολής είναι αδύνατη. Επιπλέον, οι στρατιωτικοί μας πόροι δεν είναι σταθεροί. είναι το προϊόν των δημοσιονομικών αποφάσεων που λαμβάνονται κάθε χρόνο από το Κογκρέσο και τον πρόεδρο. Οι Αμερικανοί πρέπει να ξυπνήσουν από το όνειρο πολλών δεκαετιών ότι ο μειωμένος στρατός μας είναι επαρκής επειδή οι μεγάλες διακρατικές συγκρούσεις είναι αδύνατες. Βλέπουμε τώρα ότι δεν είναι, Και παραμένει αλήθεια ότι αν θέλουμε ειρήνη, πρέπει να προετοιμαστούμε για πόλεμο — στην Ευρώπη και στην Ασία. Η απόφαση της κυβέρνησης Ομπάμα να περάσει από την ετοιμότητα για να πολεμήσει δυόμισι πολέμους στην ετοιμότητα για έναν πόλεμο τη φορά δεν ήταν λογική πριν από μια δεκαετία και τώρα είναι ξεκάθαρα επικίνδυνη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να υποθέσουν ότι είναι αδύνατες οι ταυτόχρονες κρίσεις στην Ευρώπη και την Ασία.

      Τρίτον, πρέπει να αντισταθούμε στον πειρασμό να συμπεράνουμε ότι σε έναν τόσο επικίνδυνο κόσμο, η προώθηση της ελευθερίας είναι μια πολυτέλεια που δεν μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά. Αντίθετα, η ελευθερία είναι ένα από τα πιο ισχυρά όπλα στα χέρια μας. είναι αυτό που μας χωρίζει ηθικά από το ρωσικό και το κινεζικό καθεστώς, και αυτό γίνεται κατανοητό σε όλο τον κόσμο, ακόμη κι αν μερικές φορές το αγνοούμε. Ο Πούτιν και ο Σι το καταλαβαίνουν βαθιά, όπως δείχνουν οι κοινές τους δηλώσεις. Βοηθά να εξηγήσουμε γιατί ηγούμαστε παγκόσμιες συμμαχίες ενώ αυτές έχουν μόνο γάμους ευκαιρίας: Οι κοινές αξίες αποτελούν τη βάση των στενότερων σχέσεών μας και τις καθιστούν ελαστικές και μακροχρόνιες. Οι Ουκρανοί αγωνίζονται για την εθνική κυριαρχία και την ελευθερία, και γνωρίζουν ότι τα δύο είναι αχώριστα. Ο Πούτιν μόλις υπενθύμισε σε ένα δισεκατομμύριο ανθρώπους σε όλο τον κόσμο γιατί αποδέχονται και θέλουν την αμερικανική ηγεσία,

      Ο Ρίγκαν πάντα κατανοούσε ότι ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν κάτι περισσότερο από μια σύγκρουση μεταξύ κρατών. ήταν ακόμη πιο θεμελιωδώς μια ιδεολογική σύγκρουση μεταξύ των δυνάμεων της ελευθερίας και των δυνάμεων που θα την εξαφάνιζαν έθνος σε έθνος έως ότου η δική μας βρισκόταν σε κίνδυνο.

      Αυτός ο νέος αγώνας μας έχει επιβληθεί από τη Ρωσία και την Κίνα. δεν υπάρχει διαφυγή. Η δύναμη θα ανταμειφθεί και η αδυναμία θα τιμωρηθεί. Οι μέρες της εύκολης αμερικανικής κυριαρχίας έχουν φτάσει στο τέλος τους. για τις επόμενες δεκαετίες θα πρέπει να εργαστούμε σκληρά για να εμποδίσουμε την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων να στραφεί εναντίον μας. Εάν η ιστορία είναι ένας οδηγός, ο αμερικανικός λαός θα ανταποκριθεί στην πρόκληση, εφόσον η εθνική μας ηγεσία είναι στο ύψος των καθηκόντων. Καθώς κρίνουμε αυτούς που επιδιώκουν να ηγηθούν, αυτή είναι η πρωταρχική δοκιμασία που πρέπει να βάλουμε σε όλους αυτούς.

      ELLIOTT ABRAMS — Ο κ. Abrams είναι ανώτερος συνεργάτης στο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων και πρόεδρος του Συνασπισμού Vandenberg.

      https://www.cfr.org/blog/new-cold-war-0


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: