-Σεπτέμβρης του ’55, Κωσταντινούπολη: Η κεμαλική Νύχτα των Κρυστάλλων

Στο δισέλιδο των ιστορικών σελίδων της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» της 1ης Σεπτεμβρίου 2013, υπήρχε αφιέρωμα για τα Σεπτεμβριανά του 1955 με τη συμβολή του Νίκου Ουζούνογλου, καθηγητή στο ΕΜΠ και προέδρου της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωσταντινουπολιτών.  Το αφιέρωμα παρατίθεται στη συνέχεια όπως ακριβώς αναρτήθηκε στο enet.gr

6 12

  • Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟ 1955

    ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΑ: Το μεγάλο πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη

  • Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*
  • «Τα γεγονότα της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου υπήρξαν μια μεγαλειώδης (muhtesem) επιχείρηση ανορθόδοξου πολέμου που είχε απόλυτη επιτυχία»

  • ΣΑΜΠΡΙ ΓΙΡΜΙΜΠΕΣΟΓΛΟΥ
    (Τούρκος στρατηγός σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Tempo», τεύχος 9, 15 Ιουνίου 1991, σελ. 24)


  • Οι πέντε μεγάλοι δρόμοι που οδηγούσαν στην πλατεία Ταξίμ γέμισαν ξαφνικά από ένα μαινόμενο όχλο, οπλισμένο με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, σκεπάρνια, σφυριά και σιδερένιους λοστούς που φώναζε: «Kahrolsun giavoular!» (Ανάθεμα στους γκιαούρηδες!) και «Yikin, Kirin, giavourdur!» (Σπάστε, γκρεμίστε, είναι γκιαούρηδες!). Μετά, η... τάξη αποκαταστάθηκε από τα τεθωρακισμένα του στρατού (φωτ. Αρχείο «Ε»)
    Οι πέντε μεγάλοι δρόμοι που οδηγούσαν στην πλατεία Ταξίμ γέμισαν ξαφνικά από ένα μαινόμενο όχλο, οπλισμένο με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, σκεπάρνια, σφυριά και σιδερένιους λοστούς που φώναζε: «Kahrolsun giavoular!» (Ανάθεμα στους γκιαούρηδες!) και «Yikin, Kirin, giavourdur!» (Σπάστε, γκρεμίστε, είναι γκιαούρηδες!). Μετά, η… τάξη αποκαταστάθηκε από τα τεθωρακισμένα του στρατού (φωτ. Αρχείο «Ε»)

  • «Σεπτεμβριανά» ονομάστηκαν τα γεγονότα της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955, όπου Τούρκοι παρακρατικοί, οργανωμένοι από το βαθύ κράτος και την τουρκική κυβέρνηση, προκάλεσαν βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες. Την αφορμή για την εκκίνηση του πογκρόμ έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στη συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση. Το ιστορικό πλαίσιο καθοριζόταν εκείνη την εποχή από την κυπριακή κρίση, τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου ενάντια στη Βρετανική Αυτοκρατορία.

    Ομως η φιλοσοφία του πογκρόμ σχετιζόταν απολύτως με τις διαδικασίες της τουρκικής εθνογένεσης, που είχαν ως βασικό εργαλείο την εξόντωση των μη τουρκικών, κυρίως χριστιανικών κοινοτήτων μέσα από προσχεδιασμένες γενοκτονίες και τη βίαιη μεταφορά του πλούτου τους στην εθνικιστική τουρκική στρατιωτικο-γραφειοκρατία. Οι παρακρατικοί μηχανισμοί που έδρασαν τη νύχτα εκείνη συνδέονται οργανικά με τους μηχανισμούς που δημιούργησαν οι ακροδεξιοί εθνικιστές του Κομιτάτου «Ενωση και Πρόοδος» από το 1908 και συνέχισαν να υφίστανται διαρκώς και τις επόμενες δεκαετίες ως εργαλείο κατασκευής του καινοφανούς τουρκικού έθνους. Ο μηχανισμοί αυτοί υπήρχαν και στις μέρες μας με τη μορφή της «Εργκενεκόν», μέχρι τη στιγμή που ο Ταγίπ Ερντογάν σταμάτησε τη δράση τους.

    Η βρετανική ανάμειξη

    Τη βρετανική υποκίνηση της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης μελέτησε η Τουρκάλα ιστορικός Ντιλέκ Γκουβέν. Σε συνέντευξη που έδωσε στον Αρμένιο δημοσιογράφο Χραντ Ντινκ, πριν αυτός δολοφονηθεί από τους ακροδεξιούς παρακρατικούς της «Εργκενεκόν», αναφέρθηκε αναλυτικά στην ανάμειξη αυτή:

    «….Ως κυρίως αίτιο φαίνεται το Κυπριακό, όμως στην πραγματικότητα είναι η περίοδος οικοδόμησης εθνικού κράτους. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από τους εκτοπισμούς πληθυσμών του 1915, το Φόρο Περιουσίας, τα γεγονότα της Θράκης. Ολα είναι και από μία περίοδος. Κατά τα Σεπτεμβριανά δεν χτυπήθηκαν μόνο οι Ρωμιοί. Αν δούμε τους αριθμούς πρόκειται για 60% Ρωμιούς, 20% Αρμενίους, 12% Εβραίους. Το εκτός Ρωμιών ποσοστό δεν είναι τυχαίο. Στους καταλόγους που κρατούσαν υπήρχαν και τα αρμενικά καταστήματα και οι αρμενικές οικογένειες. Εάν περιορίσουμε την αιτία στο Κυπριακό, τι δουλειά είχαν οι Αρμένιοι στους καταλόγους;

    »(…)Οταν το 1950 ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας είπε ότι «δεν υπάρχει για μας θέμα Κύπρου», δεν είχε αρέσει στους Αγγλους διότι την εποχή εκείνη η Κύπρος ήταν αποικία τους. Ολος ο κόσμος ήταν ενάντιος στην κυβέρνηση της Αγγλίας, κι αυτή μεταξύ 1950 και 1955 είχε στηρίξει την πολιτική της στο πώς θα κατόρθωνε να τραβήξει την Τουρκία μέσα στο πρόβλημα και να την καταστήσει συνομιλητή της Ελλάδας. Αυτό ήταν το σχέδιό της. Τον Αύγουστο του 1955 αποφασίστηκε η Διάσκεψη του Λονδίνου. Οταν μελετάμε τα απομνημονεύματα των πολιτικών της Αγγλίας, συναντάμε την εξής λεπτομέρεια: «Εμείς ως Αγγλία δεν επιθυμούσαμε καθόλου συμφωνία. Σημαντικό για μας ήταν όχι να αποτελέσουμε μέρος του προβλήματος, αλλά να καταστήσουμε αντιμαχόμενες πλευρές την Τουρκία και την Ελλάδα».

    »(…)Ενα έτος πριν από τα γεγονότα του Σεπτεμβρίου, φθάνει στο υπουργείο Εξωτερικών της Αγγλίας από το αγγλικό προξενείο της Αθήνας τηλεγράφημα, το οποίο αναφέρει: «Οι σχέσεις Τουρκίας και Ελλάδας είναι άριστες. Εάν όμως γίνει κάτι στην οικία του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, θαυμάσια μπορεί να γίνουν όλα άνω κάτω».

    »Ενδιαφέρον δεν είναι; Υπάρχει τέτοιο έγγραφο. Στη διοργάνωση των γεγονότων υπάρχει αγγλική προτροπή. Και τα γεγονότα βολεύουν τους Αγγλους. Στα γεγονότα αυτά, για τις επιθέσεις στους Αρμένιους και τους Εβραίους, αναφέρεται μόνον πως «Τούρκοι και Ελληνες αρπάχτηκαν για το Κυπριακό»». (Η συνέντευξη αναδημοσιεύτηκε στην κωσταντινουπολίτικη εφημερίδα «Ανατολή», που εκδίδεται στην Αθήνα).

    Αυτό που δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί είναι η περίεργη σύμπτωση, ότι τη «νύκτα των κωνσταντινουπολίτικων κρυστάλλων», στην Πόλη βρέθηκαν όλοι οι αρχηγοί των μυστικών υπηρεσιών των ΝΑΤΟϊκών χωρών, μεταξύ αυτών και ο αρχηγός της CIA Αλαν Ντάλες.

    Το πογκρόμ με αριθμούς

    Το κόστος για την ελληνική μειονότητα της Κωνσταντινούπολης ήταν μεγάλο. Μέσα σε λίγες ώρες, σαράντα πέντε ελληνικές κοινότητες καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν.

    Τα γεγονότα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου του 1955 προκάλεσαν:

    * Το θάνατο 16 Ελλήνων και τον τραυματισμό 32.

    * Το θάνατο ενός Αρμενίου.

    * Το βιασμό 12 Ελληνίδων.

    * Το βιασμό αδιευκρίνιστου αριθμού ανδρών (εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή).

    Την καταστροφή:

    * 4.348 εμπορικών καταστημάτων,

    * 110 ξενοδοχείων,

    * 27 φαρμακείων,

    * 23 σχολείων,

    * 21 εργοστασίων,

    * 73 εκκλησιών,

    * 1.000 περίπου κατοικιών, όλα ελληνικής ιδιοκτησίας.

    Το οικονομικό κόστος των ζημιών ανήλθε σε 150 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, ενώ η ελληνική κυβέρνηση τις υπολόγισε σε 500.000.000 δολάρια. Η οικονομική αιμορραγία και ο φόβος ανάγκασαν χιλιάδες Ελληνες ομογενείς να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα.

    Μετά το πογκρόμ πολλοί Ελληνες εκδιώχθηκαν από τις δουλειές τους: 2.000 τσαγκάρηδες, 2.000 επιπλοποιοί, 2.700 εργαζόμενοι σε εστιατόρια, 500 εργάτες σε σοκολατοποιίες, 400 τυπογράφοι, 400 εργάτες σε εργοστάσια ελαστικών, 350 εργαζόμενοι σε υφαντουργεία, 150 εργαζόμενοι σε χυτήρια. Αργότερα, το τουρκικό κράτος διά του προέδρου Τζελάλ Μπαγιάρ υποσχέθηκε αποζημίωση για την καταστροφή των ελληνικών περιουσιών. Στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν ξεπέρασε το 20% των απαιτήσεών τους, με δεδομένο ότι τα περιουσιακά τους στοιχεία είχαν υποτιμηθεί δραματικά.

    Πολλές λεπτομέρειες για τα Σεπτεμβριανά ήλθαν στο φως το 1961, κατά τη διάρκεια της δίκης για εσχάτη προδοσία του πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές, ο οποίος ανατράπηκε από τους στρατιωτικούς και κατέληξε εν τέλει στην αγχόνη. Ο Μεντερές δήλωσε δημοσίως ότι τόσο η έκρηξη στο προξενείο της Θεσσαλονίκης όσο και το πογκρόμ ήταν προσχεδιασμένα από τον ίδιον και τα στελέχη του Κεμαλικού Κόμματος που είχε την εξουσία. Μια άλλη συνέπεια των Σεπτεμβριανών ήταν ότι με αφορμή τα γεγονότα ο τουρκικός στρατός επέβαλε την παρουσία του στα πολιτικά δρώμενα της Τουρκίας. Πολύτιμα στοιχεία για τη σκοτεινή εκείνη σελίδα προσκομίζει το βιβλίο του διαπρεπούς Ελληνοαμερικανού βυζαντινολόγου Σπύρου Βρυώνη «The Mechanism of catastrophe: The Turkish Pogrom of September 6-7, 1955 and the destruction of Greek Community of Istambul, Greekworks.com, New York, 2005». Το σημαντικό αυτό βιβλίο μεταφράστηκε και εκδόθηκε στην Ελλάδα με τίτλο «Ο Μηχανισμός της Καταστροφής: Το Τουρκικό Πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 και ο Αφανισμός της Ελληνικής Κοινότητας της Κωνσταντινούπολης».

    * Διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός,http://kars1918.wordpress.com/

  • Του ΝΙΚΟΥ ΟΥΖΟΥΝΟΓΛΟΥ*

    Η «νύχτα των κρυστάλλων» του Ελληνισμού

    Το γεγονός ότι η οργάνωση των Υπηρεσιών Ειδικού Πολέμου στις ΝΑΤΟϊκές χώρες την περίοδο 1953-54 έγινε από πρώην στελέχη των SS και των ναζιστικών υπηρεσιών αποκαλύφθηκε στις αρχές του 1990, όταν κατέρρευσε το σοβιετικό σύστημα

    Αν και έχουν περάσει σχεδόν 60 χρόνια, δεν έχει αποκαλυφθεί πλήρως εισέτι ο τρόπος που οργανώθηκε η μαζικής κλίμακας επίθεση κατά του Ελληνισμού της Πόλης τη νύχτα της 6ης προς 7η Σεπτεμβρίου 1955. Μόλις τα τελευταία χρόνια αρχίζει και φαίνεται ότι η ειδική υπηρεσία πολέμου του Αρχηγείου του Γενικού Επιτελείου έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στην προετοιμασία της νύχτας τρόμου τον Σεπτέμβριο του 1955 κατά της ελληνικής κοινότητας της Πόλης.

    Τον Νοέμβριο του 2012 ανακοινώθηκε η ογκώδης έκθεση της Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας (2.000 σελίδες), που συντάχθηκε από Ειδική Επιτροπή Ερευνας για τα στρατιωτικά κινήματα της τελευταίας πεντηκονταετίας. Στην έκθεση αυτή υπάρχει ευρεία αναφορά στα Σεπτεμβριανά, με το χαρακτηρισμό ότι αποτελούν το πρώτο βήμα στη δράση, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, των ισχυρών παρακρατικών μηχανισμών της Τουρκίας. Αξίζει να αναφερθούν μερικά σημεία της Εκθεσης αυτής:

    Εργο προβοκατόρων

    Στην εισαγωγή τονίζεται ότι η οργάνωση της επιχείρησης στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 αποτέλεσε έργο του μηχανισμού των προβοκατόρων, πρακτόρων και καταδοτών, στην προσπάθεια να στιγματιστούν οι μη μουσουλμανικές μειονότητες ως εσωτερικοί εχθροί. Γίνεται ευρεία αναφορά στην προβοκάτσια της τοποθέτησης βόμβας στο σπίτι του Μ. Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη και στις εντολές που δόθηκαν από τη Γενική Διεύθυνση Ασφαλείας, πριν από τις 6/9/1955, προς όλες τις αστυνομικές δυνάμεις της Πόλης, να μην παρέμβουν στα γεγονότα.

    Ειδικά στην περίπτωση του Oktay Engin, του αυτουργού τοποθέτησης της βόμβας στη Θεσσαλονίκη, στη σελ. 145 του α’ τόμου της Εκθεσης αναφέρεται όλη η μετέπειτα «λαμπρή σταδιοδρομία» του ως κυρίου στελέχους των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, επιφορτισμένου μάλιστα μετά το 1961 με την παρακολούθηση των Ελλήνων της Πόλης. Ανοίγοντας μια παρένθεση, να τονίσουμε ότι το 1956 η τότε ελληνική κυβέρνηση ενέδωσε στις πιέσεις της τουρκικής και απελευθέρωσε τον Oktay Engin, με αποτελέσματα να διαφύγει στην Τουρκία. Και το χειρότερο: ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος Μ. Παπακωνσταντίνου το 1993 πραγματοποίησε επίσκεψη αβροφροσύνης προς τον αναφερόμενο, όταν ήταν νομάρχης Νεβσεχίρ (Νεάπολη της Καππαδοκίας).

    Το παρακράτος

    Στη σελ. 190 της Εκθεσης αναφέρεται ότι τα γεγονότα στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 αποτελούν την αρχή της αλυσίδας πλήθους παρακρατικών δραστηριοτήτων, στα οποία συμπεριλαμβάνονται και τα γεγονότα: η σφαγή της πλατείας Ταξίμ (1/5/77), οι σφαγές στο Μαράς (19-26/12/78) και Τσορούμ (5-6/1980), τα γεγονότα κατά των αλεβιτών με την πυρπόληση του ξενοδοχείου «Madimak» στη Σεβάστεια (2/7/1993) και τα γεγονότα στη συνοικία Γκαζί της Πόλης (12/3/95), φθάνοντας μέχρι τη δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ (19/1/2007) και τη δολοφονία των χριστιανών εκδοτών στη Μελιτίνη (Μαλάτια, 18/4/2007).

    Αμέσως μετά τονίζεται ότι η Τουρκία είναι μια χώρα όπου υπάρχει πληθωρισμός των «μονάδων μυστικών υπηρεσιών» (istihbarat birimi enflasyonu) και γίνεται ειδική μνεία στην για πολλά χρόνια αμφισβητούμενη ύπαρξη της JITEM ως παρακρατικής οργάνωσης της Στρατοχωροφυλακής, στην οποία αποδίδονται πάρα πολλές δολοφονικές ενέργειες κατά πολιτών, των οποίων οι δράστες μένουν άγνωστοι. Στην Εκθεση η ανάλυση της διαπλοκής στρατιωτικών και μυστικών υπηρεσιών είναι λεπτομερής που αξίζει ειδικής μελέτης και πρέπει να μεταφραστεί στα ελληνικά. Μια άλλη σημαντική αναφορά στην αναφερόμενη Εκθεση είναι ότι ο πυρήνας της Υπηρεσίας Ειδικού Πολέμου προέρχεται από αξιωματικούς που είχαν σταλεί σε ειδικό ΝΑΤΟϊκό σχολείο στις ΗΠΑ, το 1953. Οι αξιωματικοί αυτοί υπήρξαν οι κύριοι παράγοντες στα μετέπειτα στρατιωτικά κινήματα στη χώρα.

    Το συμπέρασμα είναι ότι στην Εκθεση της Βουλής της Τουρκίας για τα στρατιωτικά κινήματα της περιόδου μετά το 1950, γίνεται δεκτό με σαφήνεια ότι το πογκρόμ στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 υπήρξε έργο του στρατιωτικού-πολιτικού βαθέος κράτους της χώρας, που στη συνέχεια προσδιόρισε την αντιδημοκρατική πορεία της χώρας για πέντε και πλέον δεκαετίες.

    Η Εκθεση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθ’ όσον τα τελευταία χρόνια υπάρχει συστηματική προσπάθεια από «ημετέρους» εν Ελλάδι αναθεωρητές «ιστορικούς» να μειωθεί το μέγεθος και η ουσία των γεγονότων στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955, στο πλαίσιο της προσπάθειας υποβάθμισης των γεγονότων που οδήγησαν στον ολοκληρωτικό αφανισμό του Ελληνισμού της Ανατολής.

    Στελέχη των SS

    Το πλέον ενδιαφέρον ίσως, που επιβεβαιώνεται και από την Εκθεση της Βουλής της Τουρκίας, είναι τα αναφερόμενα σε άρθρο του ιστορικού ερευνητή Ρετζέπ Μαρασλί, που δημοσιεύτηκε στη εφημερίδα «Agos» (10/3/2012) με τίτλο «Οι αρχιτέκτονες του Φόρου Βαρλικιού και των στρατοπέδων εργασίας Ασκαλε διδάχθηκαν από τους ναζί», που περιγράφει την επίσκεψη εργασίας σε ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στελεχών ασφαλείας και μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας, στις αρχές του 1943. Μεταξύ της αποστολής υπήρχε και ο διοικητής του τμήματος μειονοτήτων της Γενικής Ασφάλειας, Σελαχαεϊτίν Κορκούντ.

    Το γεγονός ότι η οργάνωση των Υπηρεσιών Ειδικού Πολέμου στις ΝΑΤΟϊκές χώρες την περίοδο 1953-54 έγινε από πρώην στελέχη των SS και των ναζιστικών υπηρεσιών αποκαλύφθηκε στις αρχές του 1990, όταν κατέρρευσε το σοβιετικό σύστημα. Η παρατήρηση της εκπληκτικής ομοιότητας της Νύχτας των Κρυστάλλων, που οργανώθηκε και εκτελέστηκε από το ναζιστικό καθεστώς κατά της εβραϊκής μειονότητας στις 8-9/11/1938, και των Σεπτεμβριανών, που έγιναν στις 6-7/9/1955 στην Πόλη, με τα αναφερθέντα δεδομένα αποτελούν ένα ενδιαφέρον θέμα μελέτης για τους ερευνητές, που ενδεχομένως αποκαλύψει ενδιαφέροντα στοιχεία για τους σχεδιαστές των Σεπτεμβριανών.

    * Καθηγητής στο ΕΜΠ

———————————————————————————————————————————-

Για τις διαδικασίες μετάβασης από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος, βλέπε:

https://kars1918.wordpress.com/2013/07/04/1908-1923-2/

20 comments so far

  1. Π.... on

    Τουρκική ομολογία σοκ – «Τα Σεπτεμβριανά ήταν επιχείρηση του «βαθέως κράτους»
    07.09.2013 | 11:25

    Επιμέλεια : Λ.ΛΙΓΟΥΡΙΩΤΗΣ

    Μια επιχείρηση του »βαθέως κράτους» της Τουρκίας και ειδικότερα της «Ειδικής Διεύθυνσης Πολέμου» ήταν η προβοκάτσια και όσα ακολούθησαν κατά των Ελλήνων – και των άλλων μειονοτήτων Εβραίων και Αρμενίων – στην Κωνσταντινούπολη στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955, αποκαλύπτει η τουρκική εφημερίδα Zaman.σε αφιέρωμα της Αλίν Οζινιάν,για την μαύρη επέτειο.

    Ο στρατηγός Σαμπρί Γιρμιμπέσογλου, ήταν αυτός ο οποίος ομολόγησε, με επαίνους, ότι τα γεγονότα ήταν μία διοργάνωση αυτής της Διεύθυνσης. Είχαν συλληφθεί ο Οκτάι Ενγκίν, που σπούδαζε στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης, και ήταν μέλος της Υπηρεσίας Πληροφοριών καθώς και ο κλητήρας του Γενικού Προξενείου στη Θεσσαλονίκη, Χασάν Ουτσάρ για την βόμβα που. δήθεν έβαλαν Έλληνες στο σπίτι του Ατατουρκ στην Θεσσαλονίκη.Οι αρμόδιοι του Προξενείου δε δικάστηκαν λόγω ασυλίας, αλλά ο Ουτσάρ και ο Ενγκίν, αφού έμειναν υπό κράτηση για κάποιο διάστημα, στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι.

    Ο βομβιστής της ΜΙΤ που έγινε Νομάρχης!

    Ο Ενγκίν, αν και έφερε ελληνική υπηκοότητα, του δόθηκε υπηκοότητα τουρκική, με απόφαση του τουρκικού Υπουργικού Συμβουλίου και προστατεύθηκε με πολλές δυνατότητες που του δόθηκαν. Ο βομβιστής Οκτάι Ενγκίν εξέλαβε αυτό που έκανε ως ηρωισμό και αργότερα, κατά την σφαγή που έγινε στο Μπεγιαζίτ, στις 16 Μαρτίου του 1978, έγινε αντιληπτό ότι ήταν βοηθός Διευθυντού Ασφάλειας. Αργότερα έγινε επικεφαλής της Διεύθυνσης Σχεδιασμού της Γενικής Διεύθυνσης Ασφαλείας και ανερχόμενος συνεχώς έφθασε να είναι το 1992 Νομάρχης του Νεφσεχίρ!
    Πλήρη αποκάλυψη δηλαδή του οργανωμένου σχεδίου!
    Ομως οι αποκαλύψεις δεν σταματούν εδώ σχετικά με τα γεγονότα που είχαν σημειωθεί τη νύχτα 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 και το πώς έγιναν οι καταστροφές, όταν ομάδες Τούρκων έμπαιναν στα σπίτια και πετούσαν, από τα ρωμαίικα σπίτια, τα έπιπλα στους δρόμους και το πώς γείτονες, από την ίδια περιοχή, είχαν πάρει μέρος μεταξύ των πλιατσικολόγων και κατέστρεφαν καταστήματα και σπίτια,γράφει η εφημερίδα στο αφιέρωμά της.

    Στην περιοχή Ταξίμ και στη λεωφόρο Ιστικλάλ τα γεγονότα βιώθηκαν έντονα, συνεχίζει,ως μία περίπτωση λεηλασίας και αρπαγών. Τα καταστήματα των Ρωμιών, των Αρμενίων και των Εβραίων υπέστησαν επιθέσεις από πλήθη που δε μπορούσαν να ελεγχθούν και μέχρι σήμερα υπάρχουν φωτογραφίες από την καταστροφή που είχε επέλθει. Την ημέρα εκείνη η αστυνομία δε μπόρεσε να επέμβει στη λεηλασία και ο λαός δε μπόρεσε να τεθεί υπό έλεγχο.

    Αναλυτικά το χρονικό της προβοκάτσιας

    Η ιστορία – παραθέτει το χρονικό – είχε ξεκινήσει όταν στις 6 Σεπτεμβρίου του 1955 στις 13:00, ο τουρκικός κρατικός ραδιοσταθμός είχε δώσει την είδηση ότι είχε γίνει βομβιστική επίθεση στο σπίτι του Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη. Η είδηση αυτή δημοσιεύτηκε το απόγευμα στην εφημερίδα Istanbul Express, που ήταν φιλοκυβερνητική, ως 2η έκδοση, δημοσιεύοντας υπερβολές (σ.σ.ότι ήταν έργο Ελλήνων κλπ).

    Τις επόμενες ώρες, διάφορες ομάδες Τουρκων φοιτητών, που είχαν κάνει τις προετοιμασίες τους εκ των προτέρων, πραγματοποίησαν εκδήλωση στην πλατεία του Ταξίμ, με την έκκληση του «Συνδέσμου Η Κύπρος είναι τουρκική», ο οποίος είχε συσταθεί, σύμφωνα με ορισμένες πηγές, για να πραγματοποιήσει ακριβώς αυτή η λεηλασία. Αργότερα, σε άλλους που μεταφέρθηκαν σιδηροδρομικώς από τους ανατολικούς νομούς την προηγούμενη, δόθηκε η εντολή να «ξεκινήσουν».

    Σημάδια στις πόρτες από πρίν

    Στο μεταξύ, ποιοι άραγε είχαν σημαδέψει πριν από μέρες τις πόρτες των μη μουσουλμάνων; Πως τόσοι άνθρωποι με μιας βγήκαν στους δρόμους; Γιατί η αστυνομία δεν παρενέβη;διερωτάται η Τουρκάλα δημοσιογράφος.
    Το τουρκικό κράτος έριξε τις ευθύνες στην τότε κυβέρνηση του Δημοκρατικού Κόμματος, και εκείνοι στους Αριστερούς. Στο δικαστήριο Γιασσίαντα, που συστήθηκε μετά το πραξικόπημα της 27ης Μαΐου, αναφέρθηκε ο ισχυρισμός ότι τα γεγονότα αυτά ήταν αποτέλεσμα της προβοκάτσιας του τότε τοτε Πρωθυπουργού της Τουρκίας Μεντερές.
    Όμως τελικά είχε αποκαλυφθεί -όπως προαναφέρθηκε – ότι επρόκειτο για μία επιχείρηση ενός βαθέως κράτους της «Ειδικής Διεύθυνσης Πολέμου».

    Ήθελαν να διώξουν τις μειονότητες από το ’20

    Από τη σύσταση της Τουρκικής δημοκρατίας και στη συνέχεια, οι μειονότητες θεωρήθηκαν από το βαθύ κράτος «κίνδυνος». Οι κυβερνήσεις, στις δεκαετίες του ’20 και του ’30, άσκησαν μία πολιτική αφομοίωσης και ήθελαν να φύγουν οι μειονότητες. Στο μεταξύ, βγάζοντας «τον εχθρό» έξω, ο μεγαλύτερος στόχος ήταν να τουρκοποιήσουν τα κεφάλαιά τους και αυτό το πέτυχαν. Έγιναν εκστρατείες του «Πολίτη Μίλα Τούρκικα» (σε όσους μιλούσαν ελληνικά στο δρόμο, οι διερχόμενοι τους φώναζαν να μιλάνε τούρκικα).

    400 βιασμοί

    Ακολούθησε ο Κεφαλικός Φόρος και στόχος ήταν να απηυδήσουν οι μειονότητες, να τρομάξουν, να φύγουν και να λήξει έτσι η ηγεσία τους στην οικονομία. Μία από τις μεγαλύτερες οργανωμένες »εκστρατείες» που είχαν γίνει για τις μη μουσουλμανικές μειονότητες, για να εγκαταλείψουν τα εδάφη της Τουρκίας, ήταν αυτή των Σεπτεμβριανών του »55.. Εικάζεται πως τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου βιάστηκαν περίπου 400 γυναίκες – υπάρχουν καταγεγραμμένες 60 περιπτώσεις βιασμών. Ο αριθμός όμως είναι μεγαλύτερος και λέγεται ότι οι γυναίκες, επειδή ντρεπόντουσαν δεν τα είχαν πει,γράφει η εφημεριδα Ζαμάν.

    Καταστράφηκαν 4.214 σπίτια, 1.004 καταστήματα κλπ

    Στα γεγονότα που έγιναν στο Πέρα, στα Ταταύλα, στο Σισλί, στο Νισάντας, στο Εμίνονού, στο Φατίχ, στο Εγιούπ, στο Μακροχώρι, στον άγιο Στέφανο, στο Μεσοχώρι, στο Αρναβούτ Κιόι, στο Μπεμπέκ, στο Μόδι, στο Καντίκιόι, στο Κουζγκουντζουκ, στο Τσενγκέλ Κιόι και στα Πριγκιπόνησα, που έγιναν τα γεγονότα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, καταστράφηκαν 4.214 σπίτια, 1.004 καταστήματα, 73 εκκλησίες, 1 συναγωγή, 2 μοναστήρια, 26 σχολεία, πολλά νεκροταφεία και 5.317 εγκαταστάσεις, όπου υπήρχαν και πολλά καταστήματα.

    Σκοτώθηκαν 12 άτομα

    Επίσης σκοτώθηκαν 12 άτομα και τραυματίστηκαν 300. Καταγράφηκαν περιπτώσεις, όπως τα νεκροταφεία που καταστράφηκαν, τα πτώματα στους δρόμους, οι κληρικοί εναντίον των οποίων έγιναν επιθέσεις και μάλιστα τους έγινε περιτομή. Σημειώνεται πως για τα γεγονότα, οι οπαδοί του δημοκρατικού κόμματος, αργότερα, είχαν πει «Εμείς νομίζαμε ότι θα σπάζαμε μόνο μερικά τζάμια»

    Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΞΕΡΙΖΩΜΟΥ

    Από αφιερώματα σε άλλες εφημερίδες κρατούμε μερικά στοιχεία:Η Taraf, γράφειότι οι επιθέσεις και οι αρπαγές, που έγιναν σταΣεπτεμβριανά του 1955 στην Κων/λη, στην Άγκυρα και στη Σμύρνη, στράφηκαν περισσότερο στους Ρωμιούς πολίτες. Οι Ρωμιοί της Πόλης, μετά τα γεγονότα αυτά, άρχισαν να χάνουν, ταχύρρυθμα, τη θέση τους στην οικονομική ζωή και άρχισαν να φεύγουν λίγοι-λίγοι από τη χώρα. Στη ρωμαίικη κοινότητα της Κων/λης, το τελευταίο βαρύ χτύπημα καταφέρθηκε το 1964 σε σχέση με την Κύπρο. Η κυβέρνηση Ινονού αποφάσισε να απελαθούν οι Ρωμιοί που είχαν ελληνικά διαβατήρια και 30.000 περίπου Ρωμιοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Τουρκία. Σήμερα, το 2013, στην Τουρκία ο πληθυσμός των μη μουσουλμάνων πολιτών δε φθάνει ούτε τις 100.000. Σε μία χώρα των 76 εκατ., σε μία χρονική διάρκεια 100 ετών, η χώρα εκκαθαρίστηκε από το μη μουσουλμανικό πληθυσμό και τουρκοποιήθηκε.

    »Κεφαλικός Φόρος» για τουρκοποίηση της οικονομίας

    Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επί κυβερνήσεως Σουκρού Σαράτσογλου, εφαρμόστηκε ο Κεφαλικός Φόρος. Ήταν μία περίπτωση με την οποία ο μη μουσουλμανικός πληθυσμός, που βρισκόταν στην Κων/λη, άλλαξε. Και άλλαξε η θέση του στην οικονομική ζωή. Πολλοί έμποροι Ρωμιοί, Εβραίοι και Αρμένιοι χρεοκόπησαν λόγω του φόρου αυτού και εστάλησαν σε στρατόπεδα εργασίας, που είχαν σαν αποτέλεσμα να αποσυρθούν από την οικονομική ζωή. Τα παράπονα των μη μουσουλμάνων για τον Κεφαλικό Φόρο παραβλέφθηκαν από την κυβέρνηση. Ο Πρωθυπουργός της εποχής εκείνης, Σουκρού Σαράτσογλου, είχε πει ξεκάθαρα ότι σκοπός της πολιτικής αυτής ήταν η τουρκοποίηση της οικονομίας.
    .
    »Κοκκινίζει το πρόσωπό μου από το ρεζιλίκι αυτό»

    Σε άρθρο του ο κ Ρεφίκ Έρντουραν στην Sabah γράφει ότι το αίσθημα που ενοχλεί περισσότερο απ’ όλα τον άνθρωπο είναι αυτό της ντροπής. Ο πόνος του αισθήματος αυτού στη ψυχή είναι μόνιμος. Και ειδικότερα όταν δε ντρέπεται κανείς για κάτι που συνέβη πάνω σε οργή και έξαρση, αλλά για κάτι που έγινε σχεδιασμένα. Αν και πέρασαν από τότε 58 χρόνια, εμένα ακόμα κοκκινίζει το πρόσωπό μου από το ρεζιλίκι αυτό. Η εξουσία της περιόδου εκείνης οδήγησε σε στενότητα την οικονομία, στριμώχτηκε στην εξωτερική πολιτική και δέχτηκε πολλές επικρίσεις. Το βαθύ κράτος είχε κάνει σκευωρία: στις 6 Σεπτεμβρίου του 1955 θα γίνει αναστάτωση στην Κωνσταντινούπολη, τη 2η μέρα θα κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος και θα δημιουργηθεί η απαιτούμενη βάση για να εκδοθούν στη συνέχεια αλλεπάλληλοι φασιστικοί νόμοι.

    http://www.onalert.gr/stories/tourkiki-omilogia-sok-ta-septemvriana-itan-epixeirisi-tou-vatheos-kratous

  2. ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΗΝ «Ε» Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩΝ

    Οι πρόβες και οι μηχανισμοί που οδήγησαν στον εφιάλτη του 1955

    Συνέντευξη στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

    Οι απαιτητικές προτάσεις που έχουν υποβληθεί από την Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών προς την τουρκική κυβέρνηση για την αποκατάσταση και επανόρθωση των μαζικής κλίμακας παραβιάσεων δικαιωμάτων του ανθρώπου που έχει υποστεί η Ελληνική Κοινότητα της Πόλης υπαγόμενης στη Συνθήκη της Λοζάνης παρουσιάστηκαν το Σάββατο στην ημερίδα της 58ης επετείου των Σεπτεμβριανών, του οργανωμένου πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Πόλης το 1955.
    Καθοδηγούμενος όχλος κατέστρεφε ό,τι ελληνικό έβρισκε μπροστά του
    Καθοδηγούμενος όχλος κατέστρεφε ό,τι ελληνικό έβρισκε μπροστά του
    Σε αυτή τονίστηκε ότι οι απευθείας και χωρίς την κηδεμονία κανενός διαπραγματεύσεις του δ.σ. με υψηλόβαθμους της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης της Τουρκίας μέχρι σήμερα έχουν δώσει ορισμένα αποτελέσματα όπως η επίλυση ζητημάτων αποκατάστασης των δικαιωμάτων ισότιμου πολίτη-υπηκοοτήτων, της δυνατότητας εγγραφής μαθητών σε ομογενειακά σχολεία που έχουν υπηκοότητα χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ταχείας διεκπεραίωσης της αποστολής διδακτικών βιβλίων στα ελληνικά σχολεία της Πόλης.

    Η ΟΙΟΜΚΩ συνεχίζει τον αγώνα ενώπιον πρωτίστως των Αρχών της Τουρκίας, των Διεθνών Οργανισμών όπως επίσης της κοινής γνώμης της γείτονος, της Ελλάδας και άλλων χωρών για το μείζον θέμα της αποκατάστασης και άρσης στο μέγιστο βαθμό του δυνατού των συνεπειών των προσχεδιασμένων διωγμών που έχουν ασκηθεί από τις διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις την περίοδο 1923-2003.

    Πριν το 1955

    «Κύριος οργανωτής των Σεπτεμβριανών ήταν η Υπηρεσία Ειδικού Πολέμου που είχε συγκροτηθεί από αξιωματικούς που είχαν εκπαιδευτεί στις ΗΠΑ», λέει στην «Ε» ο καθηγητής Νίκος Ουζούνογλου
    «Κύριος οργανωτής των Σεπτεμβριανών ήταν η Υπηρεσία Ειδικού Πολέμου που είχε συγκροτηθεί από αξιωματικούς που είχαν εκπαιδευτεί στις ΗΠΑ», λέει στην «Ε» ο καθηγητής Νίκος Ουζούνογλου
    Μιλάμε με τον καθηγητή του ΕΜΠ Νίκο Ουζούνογλου, πρόεδρο της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών.

    – Κατά το παρελθόν, έχουν συμβεί παρόμοια γεγονότα πογκρόμ σαν αυτό της 6-7/9/1955;

    «Στην ιστορία του Ελληνισμού της Ανατολής την περίοδο 1913-14, πριν απ’ την έναρξη του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου, το Κομιτάτο Ενωσης και Προόδου που διοικούσε το οθωμανικό κράτος δικτατορικά (η τριανδρία Εμβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ), οργάνωσε επιθέσεις στα ελληνικά χωριά και κωμοπόλεις που έχουν ομοιότητες με τα Σεπτεμβριανά.

    Δεν υπήρξαν όμως την περίοδο αυτή ανοικτά πογκρόμ στις μεγάλες πόλεις όπως στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη, όπως είναι η περίπτωση των 6-7/9/1955 στα οποία συμμετείχαν περίπου 100.000 καταστροφείς».

    – Ποιος οργάνωσε τα πογκρόμ του 1914;

    «Η μυστική οργάνωση του αναφερόμενου Κομιτάτου, η διαβόητη «Τεσκιλάτι Μαχσουσά – Ειδική Οργάνωση», στελεχωνόταν από υψηλόβαθμα μέλη του Κομιτάτου, με εκτελεστικά όργανα κρατικούς υπαλλήλους, μεταμφιεσμένους αξιωματικούς, στρατολογημένους πρόσφυγες από τα Βαλκάνια και -τέλος- βαρυποινίτες του κοινού εγκλήματος που αφέθηκαν ελεύθεροι για αυτή τη δράση.

    Δεν είναι τυχαίο ότι κύριο στέλεχος των επιθέσεων το 1914 κατά των Ελληνικών Κοινοτήτων στην περιοχή της Σμύρνης υπήρξε ο Τζελάλ Μπαγάρ, που ήταν πρόεδρος της Τουρκίας το 1955».

    – Σε ποιο βαθμό αποκαλύφθηκαν οι μηχανισμοί που οργάνωσαν τα Σεπτεμβριανά;

    «Μόλις τα τελευταία χρόνια αρχίζει, με πολύ αργό ρυθμό, να αποκαλύπτεται ότι κύριος οργανωτής ήταν η Υπηρεσία Ειδικού Πολέμου που είχε συγκροτηθεί από αξιωματικούς που είχαν εκπαιδευτεί στις ΗΠΑ για μεθόδους ανορθόδοξου πολέμου το 1953. Μερικοί από τους εκπαιδευτές στα σχολεία αυτά, που φοίτησαν αξιωματικοί από τις χώρες του μόλις τότε ιδρυθέντος ΝΑΤΟ, ήταν πρώην στελέχη των SS και της Ναζιστικής Αντικατασκοπίας.

    Υστερα από την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, έγινε γνωστό ότι σε όλες τις ΝΑΤΟϊκές χώρες είχαν συγκροτηθεί παρόμοιες υπηρεσίες ειδικού πολέμου (στην Ιταλία Gladio, στην Ελλάδα Κόκκινη Προβιά). Στο Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμυνας της Τουρκίας λειτούργησε για πάνω από 50 χρόνια η υπηρεσία αυτή και πρόσφατα στην Ειδική Εκθεση για τα Πραξικοπήματα, που συντάχθηκε από τη Βουλή της Τουρκίας, υπάρχει λεπτομερής αναφορά στη δράση της υπηρεσίας αυτής, συμπεριλαμβανομένων και των Σεπτεμβριανών αλλά σε μικρή έκταση».

    – Οι ευθύνες στον Αντνάν Μεντερές;

    «Εκείνο που πρέπει να τονιστεί είναι ότι η Δίκη που έγινε στη νήσο Πλάτη, έπειτα από την ανατροπή της κυβέρνησης του Αντνάν Μεντερές το 1960, υπήρξε μια δίκη συγκάλυψης, όπου όλος ο ρόλος των μυστικών υπηρεσιών συγκαλύφθηκε και όλη η υπαιτιότητα έγινε προσπάθεια να πέσει στον Α. Μεντερές, χωρίς βέβαια και αυτός να μην είχε κάποια πληροφορία για τη σχεδίαση των Σεπτεμβριανών, αλλά σίγουρα δεν ήταν αυτός ο κύριος οργανωτής των γεγονότων».

    – Ποια ήταν η στάση της τότε και των μετέπειτα ελληνικών κυβερνήσεων, αλλά και των άλλων κρατών;

    «Η νύκτα τρόμου κατά της Ελληνικής Κοινότητας της Πόλης συνέβη όταν ο πρωθυπουργός στρ. Α. Παπάγος ήταν βαριά ασθενής και η κυβέρνηση διοικούνταν από τον Παν. Κανελλόπουλο και τον Στ. Στεφανόπουλο (υπ. Εξωτερικών που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις στο Λονδίνο), ενώ ο βασιλιάς Παύλος βρισκόταν σε επίσκεψη στο Βελιγράδι. Η αντίδραση υπήρξε εξαιρετικά χλιαρή και στην αρχή η ελληνική κυβέρνηση δεν αντιλήφθηκε το μέγεθος της οργανωμένης επίθεσης κατά της Ελληνικής Κοινότητας που είχε σκοπό τον αφανισμό της.

    Στη συνέχεια, έπειτα από ένα μήνα, την περίοδο που αναλαμβάνει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πρωθυπουργός, η επίσημη στάση της Ελλάδος καθορίζεται από τις ΝΑΤΟϊκές της δεσμεύσεις, μη προβάλλοντας το γεγονός σε διεθνές επίπεδο και ουσιαστικά στη γραμμή του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ John Foster Dulles, που με την επιστολή του της 20/9/1955 ζητούσε από τις δύο χώρες να ξεχάσουν το γεγονός στο βωμό της ενότητας κατά του σοβιετικού κινδύνου».

    Η Δύση

    – Η στάση των άλλων χωρών της Δύσης;

    «Στάση σιωπής και ιδιαίτερα της Μ. Βρετανίας, της οποίας η ανάμειξη στην οργάνωση των Σεπτεμβριανών είναι πρόδηλη (π.χ. αναφορά σε έκθεση του 1954 περί της διαταραχής των ελληνοτουρκικών σχέσεων αν έσκαγε μια μικρή βόμβα στο σπίτι του Μ. Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, όπως και έγινε ύστερα από ένα χρόνο από πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών)».

    – Υπήρξε σημαντική εκρίζωση των Ελλήνων από την Πόλη συνεπεία των γεγονότων;

    «Η μείωση του ελληνικού πληθυσμού ως συνέπεια των γεγονότων του 1955 υπήρξε περιορισμένη (10%) και αυτό οφείλεται σε διάφορους λόγους: ότι το γεγονός είχε το χαρακτήρα αιφνιδιασμού και τα αποτελέσματα φάνηκαν αργότερα, το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατέβαλε προσπάθειες στην κατεύθυνση συγκράτησης της μετανάστευσης και επίσης το ότι διατηρούνταν ακόμα ο κοινωνικός ιστός του Ελληνισμού της Πόλης. Η εκδίωξη του μεγάλου τμήματος του ελληνικού πληθυσμού συνέβη το 1964, κατόπιν εφαρμογής ενός πολύ καλά σχεδιασμένου προγράμματος από την Ειδική Επιτροπή Μειονοτήτων που ιδρύθηκε από τον πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού το 1962».

    http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=384839

  3. STAMATINA DRAGOUMANOU on

    …ΜΑΥΡΗ ΕΠΑΙΤΕΙΟΣ…ΜΑΥΡΕΣ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ ΚΑΙ ΕΚΤΕΛΕΣΑΝ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΘΗΡΙΟΔΕΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΒΑΣΑΝΙΣΜΕΝΟ ΛΑΟ ΜΑΣ… ΜΑΥΡΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ…ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ!!!!

  4. Σεπτεμβριανά – Τανέρ Ακτσάμ: «Αυτός που το αρνείται, μπορεί να το ξανακάνει!»

    10/9/13 |

    Εκδηλώσεις για τα Σεπτεμβριανά / Ο Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη, Σκότ Κίλνερ: «Η ιστορία δεν αρχίζει το 1453»

    Άλλη μια επέτειος, η 58η, των Σεπτεμβριανών (6/7.9.1955) πέρασε και, όπως γράφει στη στήλη του στην ‘Ταράφ’ (9/9) ο Τανέρ Ακτσάμ, «τα μάτια μου ματαίως αναζήτησαν είδηση για τα Σεπτεμβριανά. Εννοώ ότι πουθενά δεν είδα μια οποιαδήποτε ανακοίνωση σχετικά με αυτή τη μαύρη σελίδα της ιστορίας μας ούτε –πρωτίστως– από την κυβέρνηση, τον Νομάρχη και τον Δήμαρχο της Πόλης, ούτε από τα πολιτικά κόμματα ούτε από τις μαζικές οργανώσεις. Στον κατάλογό μου συμπεριλαμβάνεται και το κουρδικό BDP που διακηρύσσει ότι αγωνίζεται για την ειρήνη». Ο Ακτσάμ προβαίνει σε έναν απολογισμό:

    «4.214 σπίτια, 1.004 καταστήματα, 73 εκκλησίες, 1 συναγωγή, δύο μοναστήρια, 26 μειονοτικά σχολεία… συνολικά πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις σε 5.317 κτήρια. Από τις επιχειρήσεις που καταστράφηκαν, το 59% ανήκε σε έλληνες, 17% σε αρμένιους, 12% σε εβραίους και 10% σε μουσουλμάνους. Έχασαν τη ζωή τους 11 άνθρωποι, οι τραυματισμένοι ήταν μεταξύ 300-600 και περί τις 200 οι γυναίκες που βιάστηκαν (…) Από τους έλληνες της Πόλης που ήταν περίπου 80.000 χιλιάδες το 1955, έχουν δεν έχουν απομείνει σήμερα 2.000. Και, όχι μόνο οι έλληνες, την Πόλη την εγκατέλειψαν και οι αρμένιοι» και σχολιάζει :

    «(…) Σιωπά ολόκληρο το κράτος, όλα τα πολιτικά κόμματα. Ούτε μια συγνώμη, ούτε η έκφραση μιας λύπης, τίποτα μα τίποτα. (…) η Τουρκία με τη στάση της στα Σεπτεμβριανά δίνει και ένα μήνυμα σχετικά με τα προβλήματα της ευρύτερης περιοχής. Να μην το ξεχνάμε: η στάση που τηρείτε στα θέματα του παρελθόντος σας είναι ο καθρέφτης του μέλλοντός σας.

    »Δεκάδες απαντήσεις θα μπορούσαν να δοθούν στην ερώτηση, γιατί είναι ανάγκη να αντιμετωπίσει κάποιος την ιστορία του. Μια από αυτές είναι: ‘για να εμποδιστεί η επανάληψή της’. Αν ένα άτομο ή ένας θεσμός που έχει αδικοπραγήσει, δεν αποδέχεται το αδίκημα και δεν ζητάει συγνώμη, υπάρχει εν δυνάμει ο κίνδυνος επανάληψης του αδικήματος. Ο κανόνας είναι απλός: Αυτός που το αρνείται, μπορεί να το ξανακάνει! (…)».

    Ο Ακτσάμ εννοεί βεβαίως την επίσημη συγνώμη/έκφραση λύπης, διότι, για να είμαστε δίκαιοι, πολλές εφημερίδες και τηλεοράσεις μνημόνευσαν τα Γεγονότα (όπως λένε τα Σεπτεμβριανά οι έλληνες της Πόλης). Ο Ριντβάν Ακάρ, διευθυντής ειδήσεων σήμερα του CNN Türk έκανε μια ειδική εκπομπή στο κανάλι [ο Ακάρ είναι συγγραφέας, μεταξύ άλλων, του βιβλίου «Οι τελευταίοι εξόριστοι της Κωνσταντινούπολης» (Εκδόσεις Τσουκάτου, 2004) και άρθρου στον συλλογικό τόμο «Σεπτεμβριανά» της Καθημερινής (2010)].

    Επίσης, ο δημοσιογράφος και εκδότης της ομογενειακής «Απογευματινής», Μιχάλης Βασιλειάδης, φιλοξενήθηκε σε εκπομπές μνήμης στους τηλεοπτικούς σταθμούς TGRT, Bugün και Art1 και συμμετείχε ως ομιλητής σε δύο ανοιχτές συγκεντρώσεις το Σάββατο 7/9: η μία στην Πλατεία Γαλατάσαραϊ στο Πέρα, οργανωμένη από την Δημοκρατική Λαϊκή Συνέλευση (Halkın Demokratik Kongresi, οργάνωση του κουρδικού BDP) και, η άλλη, στην Πλατεία Ορτάντζα των Ταταούλων (Kurtuluş). Αυτή η δεύτερη, που οργανώθηκε από την Επιτροπή Κατοίκων Ταταούλων (το φόρουμ της Πλατείας Ορτάντζα που δημιουργήθηκε μετά το Γκεζί) ξεκίνησε ως πορεία, περίπου 200 ατόμων, στην κεντρική λεωφόρο της περιοχής, με πολύ κόσμο να χειροκροτεί από τα μπαλκόνια, για να καταλήξει στην Ορτάντζα, όπου μίλησε ο Μ. Βασιλειάδης και προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ για τα Σεπτεμβριανά του άρτι απολυμένου από την ‘Μιλιέτ’ δημοσιογράφου Τζαν Ντουντάρ. Μια τρίτη εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην ασιατική ακτή, στη Χαλκηδόνα (Kadıköy) από το Φόρουμ της Πλατείας Τζαφέραγα με έκθεση φωτογραφίας από το πογκρόμ και ομιλίες.

    Και στις τρεις εκδηλώσεις υπήρχαν πλακάτ και αφίσες που έγραφαν «Δεν ξεχνούμε τα Σεπτεμβριανά», «Δεν θα αφήσουμε να ξεχαστούν τα Σεπτεμβριανά», «Ρωμιοί-Αρμένιοι-Εβραίοι-Τούρκοι, μαζί». Εκτός από τον Μιχάλη Βασιλειάδη στις δύο πρώτες εκδηλώσεις συμμετείχαν τρεις Έλληνες παρεπιδημούντες κανένας, όμως, Έλληνας της Πόλης.

    Θα μπορούσε, επίσης, να προσθέσει κανείς ότι, μια και οι δύο από τις εκδηλώσεις οργανώθηκαν από φόρουμ του Γκεζί, τα Σεπτεμβριανά και οι Έλληνες της Πόλης σε αυτή την επέτειο, πήραν το μερίδιο τους από τις σχετικές κινητοποιήσεις.

    Για το Γκεζί, αλλά και για πολλά άλλα, μίλησε προχθές στην ‘Χουριέτ’ ο Γενικός Πρόξενος των ΗΠΑ στην Κωνσταντινούπολη Scott Kilner, ο οποίος αποχωρεί από το πόστο αλλά και συνταξιοδοτείται. Όπως γράφει η δημοσιογράφος Τζανσού Τσαμλίμπελ, στην οποία έδωσε τη συνέντευξη, «ίσως με την άνεση που του δίνει η επικείμενη συνταξιοδότησή του, έδωσε απαντήσεις πολύ πιο γενναίες απ’ ό,τι περίμενα».

    Ο τίτλος της συνέντευξης είναι «Πήγα στο Γκεζί, ήταν καλών διαθέσεων». Ο Κίλνερ, που είχε πρωτοέρθει στην Πόλη, ως νεαρός διπλωμάτης, το 1982 και ξανά μετά το 2010 ως Γενικός Πρόξενος, λέει:

    «(…) Ήξερα ότι η Τουρκία είχε αλλάξει από το 1982. Όταν ήρθα το 2010 το ΑΚΡ ήταν στην εξουσία δέκα χρόνια. Υπήρχε μια σταθερή διακυβέρνηση και μια κυβέρνηση που είχε καταφέρει να εφαρμόσει μια επιτυχημένη μακροοικονομική διαχείριση. Η ιδιωτική πρωτοβουλία ανθούσε και οι μη κυβερνητικές οργανώσεις είχαν πολλαπλασιαστεί. Σκέφτηκα, ‘αυτή η χώρα φαίνεται πως τελικά πράγματι αλλάζει’, αλλά, μετά από λίγο καιρό άρχισα να βλέπω τα προβλήματα: την αύξηση του αριθμού των φυλακισμένων δημοσιογράφων και την αύξηση της αυτο-λογοκρισίας, τα μεγάλα έργα που ξεκινούσαν χωρίς την ενημέρωση και τη συναίνεση των πολιτών, τα ερωτηματικά σχετικά με τις μεγάλες ανακρίσεις και τις μεγάλες δίκες… όλα αυτά ήταν πράγματα δύσκολο να κατανοηθούν. Στο πλαίσιο αυτό είδα και το Γκεζί: αυξάνει τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των τούρκων που φρονούν ότι η φωνή τους δεν ακούγεται». Και τι σκέφτεται, τώρα που αποχωρεί, για το μέλλον της Τουρκίας;

    «Ποια θα είναι η κληρονομιά που θα αφήσει το, υπό την ηγεσία του Πρωθυπουργού Ερντογάν και του Προέδρου Γκιούλ, ΑΚΡ; Θα αφήσουν μια κληρονομιά στην οποία θα έχει υλοποιηθεί στην Τουρκία ο φιλελευθερισμός, θα έχουν καλυφθεί πλήρως τα ατομικά δημοκρατικά δικαιώματα και τα δικαιώματα των μειονοτήτων, μια Τουρκία πραγματικά πλουραλιστική; Ή μια Τουρκία όπου στο τιμόνι θα βρίσκεται μια νέα κοινωνική τάξη και μια νέα πολιτική ομάδα, αλλά στην πραγματικότητα θα συνεχίζεται πάνω-κάτω το ίδιο παιχνίδι, μια κληρονομιά, δηλαδή, που θα μοιάζει πολύ με το παλιό σύστημα; Το ερώτημα αυτό δεν έχει ακόμη την απάντησή του. Πριν από μερικά χρόνια ήμουν πιο αισιόδοξος απ’ ό,τι είμαι τώρα».

    Για το Γκεζί ο Κίλνερ λέει: «είναι λάθος να διαβάζει κάποιος τις διαμαρτυρίες του Γκεζί ως απόπειρα πραξικοπήματος (…) το ξέρω αυτό, γιατί ήμουν εκεί λίγες ώρες πριν επέμβει η αστυνομία».

    Στην μακριά συνέντευξη, ο Κίλνερ λέει επίσης, ότι «το έργο που παίζεται στη Συρία το είχαμε δει στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 80», ότι «η Αλ Κάϊντα και οι θυγατρικές της είναι ένα πραγματικό πρόβλημα στη Συρία και χρησιμοποιούν την Τουρκία για τις εισόδους-εξόδους τους από εκεί», ότι «η παρουσίαση [από τον Ερντογάν] μιας προ πενταετίας συζήτησης της Λίβνι και του Μπερνάρ Ανρί Λεβί ως ‘απόδειξης ότι το Ισραήλ είναι πίσω από το πραξικόπημα στην Αίγυπτο’, δεν έχει καμιά σοβαρότητα». Μεταξύ άλλων, επισημαίνει ότι «(…) ένα άλλο ζήτημα σε σχέση με την Ισταμπούλ είναι η παραμελημένη βυζαντινή της κληρονομιά που δικαιούται μεγαλύτερο σεβασμό. Δεν έχει σχέση αυτό με τη θρησκεία, ο λόγος είναι περί πολιτιστικής κληρονομιάς. Είναι τόσα τα θαμμένα βυζαντινά ερείπια, γίνονται όμως εργασίες ανοικοδόμησης με μια σχεδόν συνειδητή άρνηση της αρχαιολογικής εμπειρίας. Δείτε αυτά που έχουν γίνει στο Ζεϊρεκχανέ (Μονή Παντοκράτορος) και στην Κιουτσούκ Αγιασόφια (Ναός Σέργιου και Βάκχου). Με όλο το μπετόν που έχει πέσει σε αυτά, έχουν μετατραπεί σε Ντίσνεϊλαντ. Η ιστορία δεν άρχισε το 1453. Από τη στιγμή που θα γίνει αποδεκτό αυτό, η Ισταμπούλ θα μετατραπεί σε μια πολύ πιο πλούσια πόλη. Φυσικά,

    http://www.anixneuseis.gr/?p=75591

  5. Β.Α. on

    Rumlar fahişe, Ermeniler pansiyoncu, Yahudiler tüccar!

    Dilara Balcı’nın ‘Yeşilçam’da Öteki Olmak-Başlangıcından 1980’lere Türkiye Sinemasında Gayrimüslim Temsilleri’ isimli kitabı, sinemamızdaki acı bir gerçeği ortaya koyuyor.

    facebook’ta paylas
    Arşive ekleMail GönderYazdırYorum Yaz

    Rumlar fahişe, Ermeniler pansiyoncu, Yahudiler tüccar!

    Haber: ŞENAY AYDEMİRsenay.aydemir@radikal.com.tr / Arşivi

    Türkiye’de hesaplaşılmamış bir kara leke olarak 6-7 Eylül öylece duruyor. 1955 yılının bu tarihlerinde Atatürk ’ün Selanik’teki evine bomba konulduğu yalanıyla ‘örgütlenen’ ve galeyana getirilen güruhun iki gün süren yağma ve talanının ardından Türk basınına göre 11; Yunan kaynaklara göre ise 15 kişi öldürülmüştü. Yüzlerce kadın tecavüze uğradı. Aynı gün ve gece 5317 mekân saldırıya uğradı. Bu organize lincin yıldönümünü yaşadığımız şu günlerde Kolektif Kitap tarafından yayımlanan Dilara Balcı imzalı ‘Yeşilçam’da Öteki Olmak- Başlangıcından 1980’lere Türkiye Sinemasında Gayrimüslim Temsilleri’ isimli kitap dönemi anlamak açısından da farklı bir kapı aralıyor.
    Sinema salonlarında Rumca dublajlı film gösterimlerinin yapıldığı 1930’lu yıllardan, ‘Kıbrıs Sorunu’nun patlak vermesiyle 1950’lerden sonra bütün Rum kadınların ‘fahişe’, Rum erkeklerin ise ‘Megalo Idea’ uğruna Türkiye’ye karşı ihanet faaliyetleri yürüten karakterlere büründüğü bir sinemaya dönüşün öyküsünü görmek mümkün Balcı’nın çalışmasında. Ermeni oyuncuların Türkçe isimler almak zorunda kaldığı; tiyatroda ve sinemada çoğunlukla bozuk Türkçeleriyle birer komedi unsuru olarak kendilerine yer bulabildikleri görkemli Yeşilçam yıllarını; Yahudilerin ancak kuyumcu ya da sarraf olarak bir görünüp bir kayboldukları filmleri okuyabilirsiniz ‘Yeşilçam’da Öteki Olmak’ta.
    Balcı’nın çalışmasında dikkat çeken en önemli unsurlardan birisi, Türkiye’de yaşayan gayrimüslimlerin hemen hemen her filmde bir karakter olmaktan çok, figür olarak anlatılmaları. Balcı, bu karakterlerin evlerinin, ibaretyerlerinin, dinsel figürlerinin, kutsal günlerinin Türkiye sinemasında asla gösterilmediğini belirterek, bunun aslında bir Türkleştirme olarak okunması gerektiğinin altını çiziyor. 20. Yüzyıl boyuncu yapılmış çeşitli istatistiklerle ülkedeki gayrimüslim nüfusunun hem sosyal hayattan hem de sinemadan usul usul çekilişinin izini de sürüyor. Sinemaya emek veren oyuncular, yapımcılar, yönetmenlerin isimlerini anmayı da ihmal etmiyor. İşte kitaptan bazı önemli anekdotlar.

    ‘NUBAR TERZİYAN, AYHAN IŞIK’IN AMCASI DEĞİLDİR’
    Kitaptaki ilginç notlardan birinin kahramanı ise Nubar Terziyan ve Ayhan Işık. Terziyan Ayhan Işık öldükten sonra bir gazeteye, “Oğlum Ayhan. Dünya fanidir ölüm herkese nasip ama, sen ölmedin zira geride bıraktığın bizlerin ve milyonların kalbinde yaşıyorsun. Ne mutlu sana (…) Amcan: Nubar Terziyan.” şeklinde bir ilan verir. Bu ilanın yayımlanmasının ardından Ayhan Işık’ın gayrimüslim olarak algılanmasından endişe duyan ailesi şöyle bir ilan verir: “Önemli bir düzeltme. ‘Amcan Nubar Terziyan’ imzasıyla çıkan ilanla sevgili varlığımız Ayhan Işık’ın hiçbir ilişkisi yoktur. (…) Görülen lüzum üzerine üzüntüyle duyururuz. Ailesi.” İlandan da anlaşılabildiği gibi Işık’ın ailesi, ünlü oyuncunun ‘Ermeni’ olarak anılabileceğinden büyük endişe duymuştur.

    KENAN PARS: BEN BİR TÜRK’ÜM
    1950 ve 1960’lı yılların ünlü jönü Kenan Pars, bir röportajında Kirkor Cezveciyan kimliğiyle hatırlanmak istemediğini şöyle dile getirir: Kirkor Cezveciyan, sadece kimliğimdeki adım. Kullanmıyorum. Ben Türkiye vatandaşı Kenan Pars’ım. (…) Türkiye’de doğan, Türkiye Cumhuriyeti nüfus cüzdanını taşıyan, bir Türk gibi yaşayan adama ne denir? Ben bir Türk’üm. Türk olmanın anlamını hissediyorsan sen de Türk’sün.

    TERZİYAN’IN CESARETİ
    Ermeni kökenli olan oyuncular -Nubar Terziyan dışında- etnik kimliklerini gizleme ihtiyacı hissetti. Türkiye’de adıyla sanıyla Ermeniliği akla gelen ilk kişi, Yeşilçam’ın tonton adamı Nubar Terziyan. Soğuk ve kötü adam tipinin vazgeçilmez aktörlerinden Kenan Pars ise herkesçe tanınsa da asıl adının Kirkor Cezveciyan olduğu ve seslendirme yapıldığından tipik bir Ermeni aksanıyla konuştuğu dahi bilinmez. Yeşilçam’ın olmazsa olmazlarından Vahi Öz’ün, Sami Hazinses’in, Turgut Özatay’ın, Naşit Özcan’ın çocukları Selim Naşit ve Adile Naşit’in –“Hababam Sınıfı”nın Adile Ana’sının- Ermeni olduğu kimsenin aklına bile gelmez. Ama Toto Karaca aksanıyla ele verir kendisini.

    MANUKYAN’IN SİNEMAYA DESTEĞİ
    60’lı yıllarda sinemaya dolaylı yoldan hizmet veren isimlerden birisi de Ferdinand Manukyan. Ferdinand Manukyan, filmlere kendi sermayesini koymamakla birlikte, isteyen yapımcılara belli koşullarda borç vererek üretim sisteminin işlemesini sağlamaktadır. Memduh Ün Manukyan’ı şu sözlerle anlatır: “Galata’da genelevler vardır, sahibi bir kadın: Matild Manukyan. Onun da bir erkek kardeşi vardır. Biz Manukyan derdik, onun için ismini bilmiyoruz. Elinde çantayla dolaşır. Haince kırardı senetleri. Ama öyle yarı fiyatına falan değil. Banka ne alıyor? Diyelim ki banka % 10 mu alır kırmak için? O % 15, % 20 alırdı ama başka bir üçkâğıtçılık daha yapardı. Senedi alırken kırardı. Anladınız mı ne demek? Alırken bütün faizini alırdı. (…)”

    SELDA ALKOR’UN BABASI KİMİ ÖLDÜRDÜ?
    İstanbul’un işgal altında olduğu yıllarda yaşamış ve çok sayıda Türk polisi öldürmesiyle nam salmış gerçek bir karakter olan Hrisantos karakteri de Yeşilçam’da kendisine sıkça yer bulur. Gerçek adı Hristo Anastadiyadis olan Hrisantos’un sabıka fişinde doğum tarihi 1898, tabiyetinin Osmanlı, mezhebinin Rum ve mesleğinin terzi çırağı olduğu yazmaktadır. Hrisantos, çocuk denecek bir yaştan itibaren soygunculuğa başlamış ve bir çete kurmuştur. Bir muhallebici dükkânını soyup, dükkân sahibi Recep Usta’yı öldürdükten sonra yakalanan çete üyeleri, kısa süre sonra koğuşlarının altından bir tünel açarak kaçmayı başarmışlardır. Bu tarihten sonra İngiliz istihbarat servisine casusluk yapmaya başlayan Hrisantos, İngilizlerden para ve silah yardımı almaya başlamıştır. Hrisantos ve çetesi, hapisten kaçmalarının ardından çok sayıda polis öldürmüş, İstanbul polis teşkilatına terör estirmişlerdir. Hrisantos, 7 Eylül 1920 tarihinde, ihbar üzerine bir evde kıstırılmış, Komiser Yardımcısı Muharrem Alkor ve polis memuru Cafer Tayyar tarafından vurulmuştur. Hrisantos’u vuran silah bugün hâlâ polis müzesinde sergilenmektedir. Muharrem Alkor da Hrisantos’la mücadelesini anlatan “Hırisantos’u Ben Öldürdüm” isimli bir kitap yazmıştır. Muharrem Alkor, Yeşilçam’ın ve bugünün ünlü oyuncusu Selda Alkor’un babasıdır. Hrisantos karakteri Kani Kıpçak’ın 1951 yapımı ‘İstanbul Kan Ağlarken’, Lütfi Akad’ın yönettiği 1952 yapımı ‘İngiliz Kemal Lawrens’a Karşı’, Semih Evin’in 1966 yapımı ‘Ay Yıldız Fedaileri’, Remzi Jöntürk’ün 1974 yapımı ‘Sayılı Kabadayılar’ filmlerinde sıkça seyircinin karşısına çıkar. Ancak, 1950’li yılların tarihi filmlerinin maceralı olay öykülerinde bir gerilim öğesiyken, 1960’lı yıllarda Türk’ün üstünlüğünü seyirciye ispat etmek maksadıyla kullanılan bir unsura dönüşmüştür.

    GAZETECİYE KIZ VERMEZLER!
    1933 tarihli ‘Cici Berber’ filminde berber dükkânında kasiyerlik yapan Eleni isimli bir Rum kızıyla, gazeteci Selim’in evlilikle sonuçlanan aşkları anlatılır. Ancak Eleni’nin babası Yani ise gazeteci düşmanıdır ve Selim’i kovar. Eleni ve Selim’in izdivacıyla son bulan film din ve millet farkının aşka engel etmediği yapımlardan biri olarak kayıtlara geçer. Kıbrıs krizinin patlak vermesinin ardından 1960’lı ve 1970’li yılların filmleri, seyircide İstanbul’da yaşayan tüm Rum kadınları cinselliğini ön plana çıkarmaktan ve fuhuş yapmaktan imtina etmeyen karakterler olarak resmetmiştir. Orta yaşlı Ermeni kadınların payına ise pansiyonculuk yapan ‘madam’ karakteri düşmüştür.

    SANSÜR KURULU DEVREDE
    ‘Aynaroz Kadısı’ filminde Rum kızı Afroditi ile ilgili yer aldığı belirtilen ‘erotik sahneler’ de dikkat çekicidir. Bu sahneler sebebiyle sansür, filmin yurtdışına çıkarılmasını engellemiş, olay 1939’da Meclis’e kadar taşınmıştır. Filmin sansürlenmesinin sebeplerini Alim Şerif Onaran şu sözlerle açıklamaktadır: (…) Özellikle bu filmdeki Aynaroz Kadısı Yakup Efendi’nin Afroditi adlı bir Rum dilberine şarap içirerek güya ‘ergen olup olmadığını’ anlamak üzere yaptığı deneme dolayısıyla gösterilen sahne, onun kötü niyetlerinin ortaya çıkmasına yol açtığı için, gerek sarf edilen sözler, gerekse Rum kızı rolündeki oyuncunun (Şevkiye May) giysileri ve tavrının genel ahlaka aykırı olduğu, yeni tüzükte bu gibi durumların önlenmesi talep edildi.

    http://www.radikal.com.tr/hayat/rumlar_fahise_ermeniler_pansiyoncu_yahudiler_tuccar-1149673

  6. Η Αγροτική Τράπεζα της Τουρκίας (Ziraat Bankasi) και ο κεφαλικός φόρος (verlik vergisi)

    1. Η Zirat Bankasi

    Είχαμε κάνει αναφορά για τη Ziraat Bankasi (Αγροτική Τράπεζα) και τη λειτουργία του υποκαταστήματός της στην Κομοτηνή, όταν η διοίκηση ( ; ) της τράπεζας επέλεξε να στείλει τις προσκλήσεις στην τουρκική και αγγλική γλώσσα. Το κείμενο όμως θα δείξει ότι η τράπεζα συνδέεται εδώ και χρόνια με τους Έλληνες και μάλιστα με σχέσεις εκμετάλλευσης και οικειοποίησης των περιουσιών τους. Η Τράπεζα ιδρύθηκε στις 20 Νοεμβρίου 1863, από τον κυβερνήτη του Νις, Μιχάτ Πασά, αρχικά με το όνομα «Ταμεία της Πατρίδας». Το 1888 μετονομάστηκε σε Ziraat Bankası, έδρα την Κωνσταντινούπολη, και κεφάλαιο ύψους 10 εκατομμυρίων τουρκικών λιρών. Από το 1919 το υποκατάστημα της Τράπεζας χρηματοδότησε τον κεμαλικό αγώνα ενάντια στους Έλληνες και από το 1922 κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο στην οικονομική πολιτική που ακολούθησε το νέο καθεστώς. Στη δεκαετία του 1970 άνοιξε υποκαταστήματα στη Γερμανία, στην κατεχόμενη Κύπρο, στην Ολλανδία, στα Βαλκάνια, στην Κεντρική Ασία και στον Καύκασο, στις αρχές του 1980 στη Νέα Υόρκη, ενώ το 1988 χρηματοδότησε το γνωστό πρόγραμμα Νοτιοανατολικής Ανατολίας (GAP). Το 2005 κατέγραψε τα υψηλότερα κέρδη στην ιστορία του τουρκικού τραπεζικού συστήματος και το 2009 έκανε την εμφάνισή της και στη Θράκη (Σύμφωνα με δημοσίευμα σε εφημερίδα της Κομοτηνής «οι καταθέσεις στα ελληνικά υποκαταστήματα της Ζιράτ άγγιξαν τα 20 εκατομμύρια ευρώ μέσα στους πρώτους μήνες λειτουργίας»). Εδώ οφείλουμε να κάνουμε μία παρένθεση, και παραλληλίζουμε την δραστηριότητα της Ζιράτ με την παρουσία της Εθνικής Τράπεζας στην Τουρκία, μέσω της Finansbank. Ο Οσμάν Ορ, επιθυμούσε να αγοράσει ένα ακίνητο σε κεντρικό σημείο της ευρωπαϊκής ακτής του Βοσπόρου, και συμφώνησε με τη Finansbank, για την σύναψη δανείου ύψους 17,5 εκατ. δολαρίων, με σκοπό να επεκτείνει τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. Είναι όμως παγκοσμίως γνωστό ότι όταν λαμβάνεις δάνειο υποχρεώνεσαι σε εγγύηση. Η άρνηση σύναψης του δανείου, δικαιολογήθηκε από τους κρατικούς μηχανισμούς με το αιτιολογικό ότι η σχετική αίτηση δανειοδότησης του επιχειρηματία είχε γίνει σε τραπεζικό όμιλο ξένων συμφερόντων. Το κράτος έκρινε σκόπιμο να αποτραπεί η έγκριση του δανείου, καθώς κάτι τέτοιο θα σήμαινε και υποθήκευση του ακινήτου για όσο χρονικό διάστημα θα διαρκούσε το δάνειο, γεγονός που περιείχε το διακύβευμα, σε περίπτωση μη αποπληρωμής του δανείου, να περιέλθει το εν λόγω ακίνητο στην Εθνική. Ο Ορ «προσανατολίστηκε» προς άλλους ομίλους, «καταλήγοντας», ναι σωστά καταλάβατε, στη Ζιράτ, η οποία παραχώρησε το δάνειο, με βαρύτερους όμως όρους από τη Finansbank, με αποτέλεσμα «καπέλο» 300.000 ευρώ (Εφημερίδα Aksam 13/8/2009). Το ερώτημα είναι το εξής: αντίστοιχη ρήτρα για δάνεια, υποθήκες, μη αποπληρωμή και τελικά μεταβίβαση ακινήτου στη Θράκη στην τράπεζα τουρκικών συμφερόντων ισχύει ή όχι;

    2. Ziraat Bankasi και Varlık Vergisi
    Ας πάμε στο άλλο ζήτημα. Ο Varlık Vergisi ( «φόρος περιουσίας») ήταν ένας τουρκικός φόρος που επιβλήθηκε στην Τουρκία το 1942, με δεδηλωμένο στόχο την αύξηση των κονδυλίων για την άμυνα της χώρας στην περίπτωση μιας ενδεχόμενης συμμετοχής της χώρας στον Β ‘ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Όπως είναι γνωστό η Τουρκία μπήκε στον πόλεμο τρεις μήνες πριν την λήξη του…..)
    Το νομοσχέδιο για το φόρο προτάθηκε από την κυβέρνηση του Sukru Saracoglu, και εγκρίθηκε από το τουρκικό κοινοβούλιο στις 11 Νοεμβρίου 1942. Επιβλήθηκε επί των παγίων στοιχείων, όπως κτήματα, κτίρια, οικίες, επιχειρήσεις. Ενώ όμως θεωρητικά ο φόρος είχε σαν ομάδα -στόχο όλους τους Τούρκους πολίτες, εκείνοι που επλήγησαν περισσότερο ήταν οι μη μουσουλμάνοι, όπως οι Εβραίοι, οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι λεβαντίνοι, οι οποίοι έλεγχαν ένα μεγάλο μέρος της οικονομίας. Άλλωστε αυτό τόνισε και ο πρωθυπουργός: « η τουρκική αγορά να περάσει στα χέρια των Τούρκων». (Faik Ahmet Barutçu, Siyasi Anılar 1939-1954, Milliyet Y. s. 263; Ayhan Aktar, Varlık Vergisi ve Türkleştirme Politika).
    Παρά το επιχείρημα ότι ο φόρος επιβλήθηκε για να καλύψει την ταμειακή κατάσταση σε περίπτωση που οι Γερμανοί ή οι Ρώσοι εισέβαλλαν στη χώρα, ωστόσο, ο βασικός λόγος ήταν να εθνικοποιήσει την τουρκική οικονομία, μειώνοντας την επιρροή και τον έλεγχο των μειονοτικών πληθυσμών στο εμπόριο, τις χρηματοδοτήσεις, τις επιχειρήσεις και τις βιομηχανίες της χώρας.
    «Oι ξένες εταιρείες και οι μουσουλμάνοι γλύτωσαν εύκολα από αυτό το φόρο ή πλήρωσαν συμβολικά ποσά. H ντόπια εμπορική αστική τάξη πήρε αυτό που ήθελε από τα χέρια του ξένου βιομήχανου (δηλ. της μειονότητας), για ένα κομμάτι ψωμί. Έψαχνε τρόπους να δημιουργηθεί βιομηχανική αστική τάξη» (Yalcin Kucuk, Turkiye, 1999). Ο έφορος της Κωνσταντινούπολης Φαικ Οκτέ ανέλαβε το συντονισμό και τη συλλογή του φόρου, έφορος ο οποίος έγραψε και ένα σχετικό έργο, το οποίο αποτελεί σημαντικότατη μαρτυρία για το στόχο που είχε ο ρατσιστικός φόρος. (Faik Ökte, Varlık Vergisi Faciası, Nebioğlu Y. 1951 )
    Ο φόρος που αντιστοιχούσε σε κάθε πολίτη επιβλήθηκε με αυθαίρετα κριτήρια, με στόχο την οικονομική ακόμη και την βιολογική εξόντωση των πολιτών. Αφού περίπου 2.000 μη-μουσουλμάνοι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία Έλληνες, οι οποίοι δεν μπορούσαν να πληρώσουν το τεράστιο ποσό που απαιτούνταν για το φόρο, εντός της προθεσμίας των 30 ημερών, συνελήφθησαν και στάλθηκαν στο στρατόπεδο αναγκαστικής εργασίας στο Aşkale στην ανατολική Τουρκία. 21 από αυτούς πέθαναν εκεί.
    Μέσα σε δύο μήνες ( Δεκέμβριος 1942 – Ιανουάριος 1943), είχαν αλλάξει χέρια χιλιάδες ακίνητα, ειδικά στην κεντρική Λεωφόρο Istiklal (Aktar, Ayhan 2002 Varlık Vergisi ve «Türkleştirme» Politikaları İletişim Yayınları 2002)
    Ο ρατσιστικός φόρος είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση των τιμών, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο πληθωρισμού που πίεσε ακόμη περισσότερο την τουρκική οικονομία. Ο νόμος καταργήθηκε την 15η Μαρτίου 1944 και αφού είχε προετοιμάσει το έδαφος για την εκδίωξη των Ελλήνων, η οποία κορυφώθηκε το 1955.
    Ο κεφαλικός φόρος είχε σαν αποτέλεσμα να εισρεύσουν τεράστια έσοδα στα τουρκικά ταμεία. O φόρος για τα αγροτικά προϊόντα την περίοδο 1944-1948 για όλη την τουρκική επικράτεια ήταν 229 εκατομμύρια λίρες, ενώ τα έσοδα του Varlik Vergisi ήταν 221 εκατομμύρια λίρες σε δύο μόνο μήνες. «Και όμως το ποσό που κατάφερε να συγκεντρώσει η κυβέρνηση από το φόρο αυτό, ήταν πολύ μικρότερο από ότι υπολόγισε» (Emre Kongar Turkiye’ nin toplumsal yapisi, 2003).

    3. Η πραγματικότητα της ιστορίας
    Το μεγαλύτερο μέρος της λείας, του πλιάτσικου των ελληνικών περιουσιών κατέληξε στην Ζιράτ. Η Ζιράτ ήταν η τράπεζα στην οποία η εφορία της Κωνσταντινούπολης, το τουρκικό κράτος δηλαδή, κατέθετε τα χρήματα τα οποία έπαιρνε από το ρατσιστικό φόρο.
    Η Αγροτική Τράπεζα ήταν αυτή που δέχτηκε τα χρήματα από τον κεφαλικό φόρο και μετά από δεκάδες χρόνια, ένας αγωνιστής, ο Αρμένιος δικηγόρος Βαρνές Γεγκαγιάν, ο οποίος πέτυχε την αποζημίωση των απογόνων των θυμάτων της γενοκτονίας Ελλήνων και Αρμενίων, ετοιμάζεται να μηνύσει την Τράπεζα. Η είδηση αυτή και η σημασία που μπορεί να έχει η συγκεκριμένη περίπτωση και μία ενδεχόμενη καταδίκη της Τράπεζας από αμερικανικό δικαστήριο μπορεί να ανοίξει ακόμη ένα περιθωριοποιημένο ζήτημα, όπως ήταν και οι αποζημιώσεις των απογόνων των θυμάτων της γενοκτονίας. Η υπόθεση έχει μεγάλο ενδιαφέρον, συνέχεια και μάλιστα με Θρακικές πτυχές.
    http://malkidis.blogspot.com/2009/11/blog-post_09.html

  7. Μαρία on

    Η εφημερίδα Taraf δημοσιεύει άρθρο του Τσενκίζ Ακτάρ, με τον τίτλο «Απέλαση», που γίνεται αναφορά στην απέλαση των Ελλήνων από την Κων/λη, το 1964.
    http://www.agos.com.tr/haber.php?seo=1964-tehciri-istanbul-rumlarinin-sonu-oldu&haberid=6503
    http://1964.babilder.org/20-dolar-20-kilo-1964-rum-surgunuyle-yuzlesme/
    http://www.marksist.org/kultur/122-kultur/14179-20-dolar-20-kilo-1964-rum-surgunuyle-yuzlesme

    Στο άρθρο γράφει :

    Η συμφορά
    <>Έρχονται στο νου τα βιώματα, γράφει,αναφορικά με τους πόνους και τις πικρίες και τη βία που υπέστησαν άνθρωποι που ζούσαν στα εδάφη αυτά, από το κράτος. Έρχεται στο νου μία κακή ανάμνηση, που έγινε προσπάθεια να ξεχαστεί ή να κάνουν να ξεχάσει ο κόσμος. Έρχονται στο νου αναμνήσεις, σχετικά με τους Αρμενίους, τους Συρορθοδόξους, τους Ρωμιούς που εκδιώχθηκαν, τους Κούρδους των οποίων η ύπαρξη θεωρήθηκε ανύπαρκτη, τους Αλεβίτες. Οι απελάσεις, δηλαδή η αναγκαστική μετακίνηση των Ρωμιών το 1964, είναι ένα κομμάτι μέσα σ’ αυτά.

    Το τζίνι βγήκε από το μπουκάλι…
    >>Η έκθεση μου θ’ ανοίξει σήμερα ετοιμάστηκε λόγω της επετείου των 50 ετών από το Σύνδεσμο Μπαμπίλ και από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Κωνσταντινοπολιτών. Η έκθεση αυτή θα έρθει επίσης στην Άγκυρα και θα πάει και στην Αθήνα. Ακόμα είμαστε στην αρχή των αναμνήσεων, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς. Όμως το τζίνι βγήκε μία φορά από το μπουκάλι και δεν πρόκειται να ξαναμπεί.
    >>Προπομπός των απελάσεων του 1964 ήταν τα γεγονότα 6-7 Σεπτεμβριανών το 1955, τα οποία οι μη μουσουλμάνοι τα αποκαλούν Σεπτεμβριανά και αυτά μνημονεύονται από το 2005, που ήταν η επέτειος των 50 ετών των γεγονότων. Ζητήθηκε η επιστροφή των ακινήτων των ευαγών ιδρυμάτων, που είχαν μεταβιβαστεί στην εκκλησία.
    >>Από την πολιτισμική και θρησκευτική πλευρά αυξάνεται η ευαισθησία για τις εκκλησίες και για τις εκκλησίες οι οποίες μετατράπηκαν σε τεμένη. Από την άλλη, επισκευάζονται ορισμένες εκκλησίες. Στην εκκλησία της Παναγίας της Σουμελά στην Τραπεζούντα πραγματοποιείται κάθε χρόνο, στη μνήμη της Παναγίας στις 15 Αυγούστου, λειτουργία από το 2010.

    Διεθνής διάλεξη
    >>Επίσης η έκθεση των Κωνσταντινοπολιτών αρχιτεκτόνων περιοδεύει στον κόσμο. Στην περίπτωση της επιστημονικής και ακαδημαϊκής ανάμνησης ακούγονται πλέον χάρη ατομικών προσπαθειών τα όσα γράφτηκαν και λέχθηκαν και με τις εκδόσεις «Ιστός». Τώρα είμαστε σε μία περίοδο που διαδίδονται οι ακαδημαϊκές έρευνες και που οι νέοι έχουν αρχίσει με μεγάλο μεράκι να ψάχνουν το παρελθόν. Τελικά η έκθεση αυτή θα συνεχιστεί με μια διεθνή διάλεξη για τις απελάσεις στις 31 Οκτωβρίου, στο Πανεπιστήμιο Μπιλγκί. Ακόμα είμαστε στην αρχή αυτών των αναμνήσεων που έρχονται στο νου και πάλι. Ο δρόμος είναι ακόμα πολύ μακρύς. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που ζουν σ’ αυτά τα εδάφη δεν αρνείται τίποτα και στην πραγματικότητα ή επαναλαμβάνει τα λάθη που έμαθε, ή είναι ανίδεη >>.

    Χουριέτ : <>
    Από την πλευρά της Hurriyet με το τίτλο «20 δολάρια 20 κιλά» και τον υπέρτιτλο «Έκθεση για την άγνωστη απέλαση» γράφει:

    «Το έτος 1964 ζείτε στην Κωνσταντινούπολη και δημοσιεύεται το όνομά σας σε κατάλογο υποχρεωτικής μετακίνησης κάποιας εφημερίδας. Έχετε το περιθώριο από 48 ώρες μέχρι 10 ημέρες να εγκαταλείψετε τη χώρα που γεννηθήκατε και μεγαλώσατε. Μαζί σας μπορείτε να έχετε μόνο προσωπικά σας είδη μέχρι 20 κιλά και τουρκικές λίρες αντίστοιχες 20 δολαρίων. Σας ζητείται να μεταβείτε σε μια πόλη που δεν είχατε πάει ποτέ παλαιότερα και να φτιάξετε εξ αρχής τη ζωή σας από το μηδέν. Τι θα κάνατε?
    >>Ο Σύνδεσμος Babil (Ανεξάρτητος Σύνδεσμος Έρευνας Πληροφοριών και Επικοινωνίας) άνοιξε προς συζήτηση το θέμα της απέλασης των Ελλήνων το 1964, θέμα το οποίο δεν είναι πολύ γνωστό στην Τουρκία, με το σχέδιο «20 δολάρια, 20 κιλά». Η έκθεση που φέρει την ίδια ονομασία με το σχέδιο ανοίγει σήμερα στην Αποθήκη Καπνού μετά από εργασίες ενός έτους και μετά από επαφές με μάρτυρες της περιόδου εκείνης στην Κωνσταντινούπολη, στην Αθήνα και στην Ίμβρο.

    Ζωντανές μαρτυρίες σε βίντεο
    >>Η εν λόγω έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή επί ένα μήνα και μετά την Κωνσταντινούπολη θα παρουσιασθεί στην Άγκυρα και στην Αθήνα. Στην έκθεση συμπεριλαμβάνονται φωνητικές καταγραφές με άτομα που υπέστησαν την απέλαση, βίντεο, φωτογραφίες και αποκόμματα δημοσιευμάτων των εφημερίδων της εποχής.
    >>Ο συντονιστής του σχεδίου, Salih Erturan, είναι ένας από τους αυτούς που μίλησαν απευθείας με τους πληγέντες από την απέλαση αυτή. Λέει ότι αυτοί που έφυγαν χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους ως Ρωμιοί της Κωνσταντινούπολης και ότι στην Αθήνα αντιμετώπισαν δυσκολίες ακόμη και στο θέμα της γλώσσας.
    >>Η απόφαση για την απέλαση στις 16 Μαρτίου του 1964 συμπεριλαμβάνει 13.000 Ρωμιούς που έφεραν ελληνικά διαβατήρια. Όταν δε αυτοί που έφυγαν δεν μπόρεσαν να αφήσουν πίσω κανένα από τους συγγενείς τους, ο αριθμός αυτών που εγκατέλειψαν την Κωνσταντινούπολη εντός ενός έτους έφθασε τους 45.000>>

    http://www.hurriyet.com.tr/kultur-sanat/25933871.asp

  8. Χριστούγεννα 1942: Η πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας
    Posted on Δεκεμβρίου 16, 2015by ellas
    18 Ιουνίου 1941: Σύμφωνο φιλίας και μη επίθεσης ναζιστικής Γερμανίας – Τουρκίας
    18 Ιουνίου 1941: Σύμφωνο φιλίας και μη επίθεσης ναζιστικής Γερμανίας – Τουρκίας
    Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν του, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει.George Santayana, (1863-1952) ***
    Χριστούγεννα 1942.
    Η Ελλάδα γονατισμένη κάτω από την ναζιστική κατοχή βιώνει τον χειρότερο λιμό από την εποχή της αρχαιότητας, με χιλιάδες νεκρούς από πείνα στα περισσότερα, μεγάλα αστικά κέντρα.
    Η Τουρκία από τον Ιούνιο του 1941 είχε υπογράψει «σύμφωνο φιλίας» με την ναζιστική Γερμανία και ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 1942) εμπορική συμφωνία για την τροφοδοσία των ναζιστικών δυνάμεων με τα απαραίτητα για την κατασκευή όπλων μέταλλα (ιδίως χρώμιο)*
    Όσοι παρακολουθούν διαχρονικά την πορεία της Τουρκίας από το κίνημα των νεότουρκων (1908) μέχρι σήμερα, θεωρούν πως όλες ανεξαιρέτως οι διαχρονικές, αποφασιστικές ενέργειες της Τουρκίας διαθέτουν κάποια ιδιαίτερα, κοινά χαρακτηριστικά: Είναι ύπουλες (πισώπλατες), μεθοδευμένες, θρασύτατες και γίνονται συνήθως εκ του ασφαλούς μέσα σε ένα ήδη διαμορφωμένο πλαίσιο το οποίο θεωρούν ότι παρέχει την «κατάλληλη ευκαιρία». Αν αποτύχουν, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να κάνουν «στροφή 180 μοιρών»**.
    Ο Ισμέτ Ινονού είχε ήδη μυριστεί την «κατάλληλη ευκαιρία» προκειμένου να εξοντώσει όσους Έλληνες, Αρμένιους και Εβραίους είχαν καταφέρει να επιβιώσουν στην Κωνσταντινούπολη και ζούσαν ακόμα στην Τουρκία, όπως ακριβώς ένας καρχαρίας μυρίζεται το ανθρώπινο αίμα από κάποιο ναυάγιο.
    Ολόκληρος ο πλανήτης ήταν απασχολημένος με τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η Ελλάδα βρισκόταν σε πόλεμο και η Τουρκία, κρυμμένη πίσω από την επιτήδεια ουδετερότητα και το «σύμφωνο φιλίας» με την ναζιστική Γερμανία που ήταν ήδη έτοιμο από τις αρχές του 1941, είχε λυμένα τα χέρια της. Άρα, υπήρχε η «κατάλληλη ευκαιρία».
    Έτσι τον Μάιο του 1941, λίγες μόλις βδομάδες μετά την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα η οποία είχε ξεκινήσει από τις 6 Απριλίου 1941, η Τουρκία κήρυξε γενική επιστράτευση των μη μουσουλμάνων νέων ηλικίας από 20 έως 45 ετών. Όλος ο ανθός, η αφρόκρεμα της μη μουσουλμανικής νεολαίας της Κωνσταντινούπολης οδηγήθηκε στα βάθη της Ανατολής με στόχο την φυσική της εξόντωση. Η οξύτατη διαφωνία του δίδυμου Ινονού-Σαράτσογλου με τον στρατάρχη Φεβζί Τσακμάκ ο οποίος φοβόταν τις πιθανές συνέπειες μιας νέας γενοκτονίας, δεν επέτρεψε την εν ψυχρώ εκτέλεση των επιστρατευμένων, έτσι η επιστράτευση περιορίστηκε στην εκτέλεση καταναγκαστικών έργων.
    Ο Πρόεδρος Ισμέτ Ινονού όμως δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος. Κάλεσε τον πρωθυπουργό Σουκρού Σαράτσογλου και του ανέθεσε το έργο της οικονομικής ή φυσικής εξόντωσης των μη μουσουλμανικών πληθυσμών με «όπλο» ένα έκτακτο φόρο περιουσίας που θα ήταν τόσο εξωφρενικός ώστε πρώτα οι «υπόχρεοι» θα αδυνατούσαν να πληρώσουν και στην συνέχεια θα τους δινόταν η μεγαλόψυχη «ευκαιρία» να τον εξοφλήσουν με καταναγκαστική εργασία. Υπολογίζεται ότι για την εξόφληση του φόρου που επιβλήθηκε σε κάθε Έλληνα, Αρμένη ή Εβραίο αλλά δεν κατέστη δυνατό να πληρωθεί, απαιτείτο καταναγκαστική εργασία διακοσίων έως τριακοσίων ετών προκειμένου να εξοφληθεί!!
    Ο Τούρκος πρωθυπουργός δεν έχασε χρόνο. Σχεδίασε προσεκτικά τα βήματα που έπρεπε να γίνουν ένα προς ένα:
    Πρώτα έπρεπε να προετοιμαστεί το κατάλληλο κλίμα στο εσωτερικό της Τουρκίας. Ο τουρκικός τύπος άρχισε σταδιακά να εξαπολύει μια εκστρατεία μίσους και φανατισμού εναντίον των μη μουσουλμάνων – Ελλήνων, Αρμενίων, Εβραίων. Όλα τα δεινά της Τουρκίας φορτώνονταν στις πλάτες των μειονοτήτων και βέβαια στην οικονομική ευημερία που απολάμβαναν.
    Δεύτερον, ανασύρθηκε ένας νόμος που είχαν ετοιμάσει το 1914 οι νεότουρκοι για την«ανάπτυξη της Τουρκικής οικονομίας» με πλιάτσικο των χριστιανικών περιουσιών της Τουρκίας. Ξεσκονίστηκε, καθαρογράφτηκε, συμπληρώθηκε και παρουσιάστηκε από τον υφυπουργό οικονομικών Εσαάτ Τεκελί στον πρωθυπουργό Σαράτσογλου. Ο τελευταίος ζήτησε από τον σεσημασμένο για σφαγές άμαχων Ελλήνων Fuat Agrali, την δημιουργία ενός μικρού διευθυντηρίου που θα εφάρμοζε τον νόμο. Μέλη του ορίστηκαν οι Faik Okte, (έφορος Κωνσταντινούπολης) και Mumtaz Tarham τους οποίους ο Fuat Agrali παρουσίασε στον Τούρκο πρωθυπουργό με τα εξής λόγια: «Aυτά τα δύο παλληκάρια θα εφαρμόσουν τον νόμο μας στην Kωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη»***
    Το επόμενο βήμα ήταν η μυστική συνεδρίαση του κυβερνώντος Λαϊκού κόμματος κατά την διάρκεια της οποίας ο Τούρκος πρωθυπουργός έδωσε εγγυήσεις πως ο νέος νόμος για τον έκτακτο φόρο περιουσίας, το βαρλίκι, στην πράξη θα εφαρμοστεί μόνο στις μειονότητες. Εξήγησε ότι έπρεπε, για τα μάτια, να υπάρχει και ένας φόρος για Τούρκους αλλά θα ήταν μικρός και συμβολικός, έτσι για να τηρηθούν στοιχειωδώς τα προσχήματα. Αμέσως μετά, η Τουρκική βουλή ψήφισε σε μια συνεδρίαση τον νόμο 4305 με 17 άρθρα, στις 12 Νοεμβρίου 1942.
    Ο νόμος 4305 διαχώρισε με επίσημο, ρατσιστικό τρόπο τους φορολογούμενους σε τέσσερις κατηγορίες: Μουσουλμάνους, Γκιαούρηδες (Έλληνες, Αρμένιους, Εβραίους), όσους άλλαξαν την πίστη τους και έγιναν μουσουλμάνοι (Donme) και τέλος όλους τους ξένους υπηκόους.
    Καθορίστηκαν επιτροπές με έξη μέλη που όριζαν το ποσό του φόρου για κάθε φορολογούμενο ξεχωριστά (Δύο εφοριακοί, δύο μέλη τοπικής αυτοδιοίκησης που ήταν φανατισμένα μέλη του Λαϊκού κόμματος και δύο μουσουλμάνοι – μέλη του εμπορικού επιμελητηρίου της Κωνσταντινούπολης).
    Στο βιβλίο «Η συμφορά του φόρου Βαρλίκι» (Varl?k Vergisi Facias?) ο έφορος Κωνσταντινούπολης Faik Okte μας περιγράφει με ποιο τρόπο οριζόταν το ποσό του φόρου, αφού πρώτα εξεταζόταν ο φάκελος του θύματος και βεβαιώνονταν το θρήσκευμα και η εθνικότητα του:
    Πόσο θα πληρώσει αυτός;
    500.000 λίρες πρότεινε ένα μέλος της επιτροπής.
    Όχι, όχι 1.000.000 λίρες αντιπρότεινε ένα άλλο.
    Πείτε ένα ενδιάμεσο ποσό να τελειώνουμε, επενέβαινε ένας τρίτος.
    Αν σε ένα χριστιανό φορολογούμενο επιβαλλόταν 5.000 λίρες φόρος για ένα μικρό κατάστημα, στον μουσουλμάνο του διπλανού ακριβώς καταστήματος επιβαλλόταν φόρος μόνο 5 λιρών.
    Το ποσό του φόρου που επιβαλλόταν δεν επιδέχονταν καμιά έφεση. H προθεσμία πληρωμής ορίστηκε σε 15 ημέρες. Τυχόν καθυστέρηση πληρωμής για την μεν πρώτη εβδομάδα σήμαινε πρόστιμο 1%, για την δεύτερη 2% κ.ο.κ.ε. Μετά την παρέλευση ενός μηνός ακολουθούσε κατάσχεση της ακίνητης περιουσίας, σύλληψη και εκτόπιση σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας με ημερήσια «αμοιβή» 2 λιρών η οποία«συμψηφιζόταν» με την οφειλή του εκτοπισθέντος.
    Οι φορολογικοί κατάλογοι δημοσιεύτηκαν από τις Τουρκικές αρχές τις παραμονές των Χριστουγέννων του 1942. Ο πανικός απλώθηκε στην έντρομη μειονότητα που γέμισε όλες τις εφημερίδες με αγγελίες πώλησης ακινήτων Ελλήνων, Αρμενίων και Εβραίων. Σύμφωνα με όσα καταγράφει στο βιβλίο του ο έφορος της Κωνσταντούπολης Faik Okte, στο τέλος του 1942 αγοραστή έψαχναν απεγνωσμένα μέσα από εφημερίδες 8 εργοστάσια, 7 στοές σε κεντρικά σημεία, 80 πολυκατοικίες, 230 σπίτια, 97 μαγαζιά και 190 οικόπεδα!
    Όπως ήταν φυσικό, οι τιμές κατρακύλησαν αμέσως με αποτέλεσμα να ξεπουλιούνται ολόκληρες περιουσίες για ένα κομμάτι ψωμί.
    Όσοι δεν κατάφεραν να εξοφλήσουν τον φόρο που τους επέβαλαν οι Τουρκικές αρχές άρχισαν να βλέπουν, μετά την 7η Ιανουαρίου 1943, τα ονόματα τους στις εφημερίδες. Η περιουσία τους κατάσχονταν και οι «υπόχρεοι» οδηγούντο σε καταναγκαστικά έργα στο Άσκαλε, που θεωρείται η Σιβηρία της Ανατολής, ώστε να επισπευστεί η φυσική τους εξόντωση από τις καιρικές συνθήκες και την καταναγκαστική εργασία που ξεκινούσε από τις 5 το πρωί και τέλειωνε στις 7 το απόγευμα.
    Τον Σεπτέμβριο του 1943 η εφημερίδα New York Times δημοσίευσε ένα άρθρο για την πισώπλατη μαχαιριά της Τουρκίας και η Τουρκική εθνοσυνέλευση, χωρίς καθυστέρηση, αποφάσισε την άμεση διαγραφή των φόρων που δεν είχαν εισπραχθεί ακόμα. Τρείς μήνες αργότερα (Δεκέμβριος 1943) αποφασίστηκε η διάλυση των ταγμάτων εργασίας και η επιστροφή των «οφειλετών» στα σπίτια τους. Όσοι άντεξαν τις κακουχίες και κατάφεραν να επιστρέψουν, ήσαν κυριολεκτικά αγνώριστοι. Από τους 1.229 πλούσιους μειονοτικούς που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τον υπερβολικό φόρο και βρέθηκαν στα τάγματα εργασίας, ένας στους τρείς δεν κατάφερε να γυρίσει πίσω. Πλήθος μαρτυριών καταγράφει συγκλονιστικές λεπτομέρειες μιας ακόμα μαύρης σελίδας στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας.
    Ο νόμος 4305 καταργήθηκε οριστικά στις 15 Μαρτίου 1944, όταν ο Ρωσικός στρατός έφθασε νικητής στα σύνορα της Ρουμανίας και η Τουρκία προσπάθησε να εξαφανίσει τα ίχνη του αποτρόπαιου εγκλήματος που διέπραξε.
    18 Ιουνίου 1941: Σύμφωνο φιλίας και μη επίθεσης ναζιστικής Γερμανίας – Τουρκίας
    18 Ιουνίου 1941: Σύμφωνο φιλίας και μη επίθεσης ναζιστικής Γερμανίας – Τουρκίας
    Σ Υ Μ Π Ε Ρ Α Σ Μ Α: Η μελέτη και η πλήρης γνώση των ιστορικών γεγονότων που σημάδεψαν και σημαδεύουν την σύγχρονη πορεία Ελλάδος και Τουρκίας, σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί κήρυγμα μίσους προς την απέναντι όχθη του Αιγαίου. Αντίθετα, ένα χέρι φιλίας μόνιμα απλωμένο, με ειλικρίνεια και αμοιβαίο σεβασμό, δίνει ελπίδα στις επόμενες γενιές να πετύχουν κάποτε αυτό που οι παλαιότερες δεν κατάφεραν.
    Η μελέτη όμως και η πλήρης ιστορική γνώση, αποτελεί εθνική υποχρέωση γιατί η λήθη του κακού είναι η άδεια για την επανάληψη του. Και η Τουρκία στις μέρες μας, με εξωπραγματικές νέο-οθωμανικές φαντασιώσεις, αποτελεί ένα μεγάλο κίνδυνο για την σταθερότητα, την ασφάλεια και την ειρήνη σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και τα Βαλκάνια.
    Σε ότι πάντως μας αφορά, δεν υπάρχει πιο καταλυτικό, πιο ισχυρό όπλο των Ελλήνων εναντίον των προβληματικών μας γειτόνων, από την πλήρη γνώση της ιστορίας μας!****
    *Μόλις η ήττα των Γερμανών κατέστη βέβαιη, η Τουρκία έσπευσε «να κηρύξει τον πόλεμο στην Γερμανία» (23 Φεβρουαρίου 1945)

  9. […] Σεπτέμβρης του ’55, Κωσταντινούπολη: Η κεμαλική Νύχτα τ… […]

  10. Πώς ο νεαρός Τουρκοκύπριος Hüseyin Feyzullah έγινε ο Λύκος Αρχηγός Alp-Arslan Türkes!

    Posted by olympiada στο Μαρτίου 16, 2015

    Ε.Β.Χ.

    türleşΟ Αλπ-Αρσλάν Τουρκές γεννήθηκε στην Λευκωσία της Κύπρου το 1917, ως γιός του Ahmet Hamdi και της Fatma Zehra. Το πραγματικό του όνομα ήταν Hüseyin Feyzullah. Έλαβε το κατοπινό όνομά του (Αλπ-Αρσλάν Τουρκές) από τον δάσκαλό του, Zeki Bey, φανατικό Τούρκο εθνικιστή, όπως και ο Turgut Bey και οι άλλοι δάσκαλοί του.

    Όπως περιέγραψε αργότερα ο ίδιος ο Τουρκές, «φυσούσε ένας αγέρας από την Τουρκία. Στον καθένα μας δινόταν και ένα όνομα σημαδεμένο από την τουρκική ιστορία. Αν λεγόταν Αχμέτ, έπαιρνε και το όνομα Σελτζούκ, ώστε να λέγεται πλέον Αχμέτ Σελτζούκ» κ.ο.κ. Χάρις στους δασκάλους του, διηγείται ο Τουρκές, έμαθε την τουρκική ιστορία και ανέπτυξε έντονο αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας για την τουρκική του ταυτότητα.

    Το 1933, την χρονιά κατά την οποία ο Χίτλερ αναλάμβανε την εξουσία στην Γερμανία, ο νεαρός Τουρκοκύπριος, έχοντας εγκαταλείψει την Κύπρο, φοιτά στο Στρατιωτικό Λύκειο Κουλελί της Κωνσταντινουπόλεως. Εκεί γνωρίζει τον ηγέτη των φιλοναζιστών Τουρανιστών-Παντουρκιστών Νιχάλ Ατσίζ, γοητεύεται από τις ιδέες του Τουρανισμού-Παντουρκισμού και, κατά την διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, προπαγανδίζει και αυτός, μαζί με πολλούς άλλους αξιωματικούς και διανοουμένους την δημιουργία ενός μεγάλου τουρκικού Ράϊχ, μιας παντουρκικής αυτοκρατορίας, από την Βαλκανική έως τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Παραλλήλως, η ομάδα αυτή συμμετέχει στον πολιτικοϊδεολογικό, προπαγανδιστικό και στρατιωτικό αγώνα της ναζιστικής Γερμανίας κατά της σοβιετικής Ρωσίας.

    Οι καιροί, όμως, αλλάζουν! Με την συντριβή της Γερμανίας και την – εν τω μεταξύ – έναρξη του Ψυχρού Πολέμου και της νέας διεθνούς αντιπαραθέσεως, αυτήν την φορά μεταξύ Αγγλοαμερικανών και Σοβιετικών, οι χθεσινοί εχθροί γίνονται αίφνης σύμμαχοι, και το αντίστροφο! Έτσι, όπως και πάμπολλοι άλλοι αξιωματικοί και διανοούμενοι από τις τουρκικές φασιστικές, φιλοναζιστικές και παντουρκιστικές κινήσεις, που είχαν πρωτοστατήσει στην μάχη για την διάλυση της Σοβιετικής Ρωσίας κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Τουρκές, μετά μία βραχείας διαρκείας εικονική «τιμωρία», ανακαλείται στην ενεργό δράση και «αξιοποιείται» από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, στον νέο, τραχύ και ασυνθηκολόγητο, ψυχολογικό, πληροφοριακό και προπαγανδιστικό πόλεμο κατά της Σοβιετικής Ρωσίας.

    Το 1948, ο Συνταγματάρχης, πλέον, Τουρκές εστάλη στις Ηνωμένες Πολιτείες για να φοιτήσει στην Στρατιωτική Ακαδημία. Την περίοδο 1955-1957 ευρίσκεται στο Πεντάγωνο ως σύνδεσμος του Τουρκικού Στρατού στο αμερικανικό Υπουργείο Αμύνης. Το 1959 επισκέπτεται για λίγο διάστημα την Σχολή Ατομικής και Πυρηνικής Τεχνικής στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας. Το ίδιο έτος επιστρέφει στην Ουάσιγκτων, έχοντας προαχθεί σε διοικητή συντάγματος, και συμμετέχει σε επιτροπή σχεδιάσεως χερσαίων επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ.

    Το 1960, ο Αλπ-Αρσλάν Τουρκές αποκτά την πρώτη πρακτική εμπειρία του στην οργάνωση στρατιωτικού πραξικοπήματος: Στις 27 Μαΐου 1960 συμμετέχει στο πρώτο στρατιωτικό πραξικόπημα στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας (μετά τα κινήματα των Νεοτούρκων και του Κεμάλ) και είναι μέλος της «Επιτροπής Εθνικής Ενότητας» (ΜΒΚ), μαζί με τον Κεμάλ Γκυρσέλ και άλλους στρατιωτικούς. Μετά την επιτυχία του πραξικοπήματος αναλαμβάνει καθήκοντα Γραμματέως του Πρωθυπουργού (Γκυρσέλ). Ωστόσο, αργότερα αντιδρά στην παράδοση της εξουσίας σε πολιτικά (μη στρατιωτικά) πρόσωπα και, για τον λόγο αυτό, τίθεται σε διαθεσιμότητα, στις 13 Οκτωβρίου 1960, και αποστέλλεται στην θέση του στρατιωτικού ακολούθου στην Τουρκική Πρεσβεία της Ινδίας.

    Το 1963 επιστρέφει στην Τουρκία και ιδρύει αρχικά τον «Σύνδεσμο για Ησυχία και Τάξη» (Huzur Dernegi) μαζί με άλλους τουρανιστές, για να προσχωρήσει, τελικά, στο ακροδεξιό «Ρεπουμπλικανικό Αγροτικό και Εθνικό Κόμμα» (CKMP).

    Τον Αύγουστο του 1965 εκλέγεται πρόεδρος του κόμματος και προχωρεί ακάθεκτος στην πλήρη αναδιοργάνωσή του αλλά και αλλαγή του ιδεολογικού περιεχομένου του, σύμφωνα με τα πιστεύω του. Το «Δόγμα των Εννέα Ακτίνων» γίνεται το επίσημο πρόγραμμα του κόμματος, ενώ ο ίδιος ανακηρύσσεται σε Αρχηγό (Basbug) κατά το γερμανικό πρότυπο του «Führer» (άλλωστε, ο αρχηγός του τουρκικού φασιστικού κόμματος ποτέ δεν έκρυψε τον θαυμασμό του προς τον Ναζισμό αλλά και τις σχέσεις που διατηρούσε με σημαντικές ναζιστικές οργανώσεις και πρόσωπα της Γερμανίας της εποχής).

    Κατ’ ακολουθίαν, στο συνέδριο του κόμματος της 8ης Φεβρουαρίου 1969, στα Άδανα, αλλάζει το όνομα του CKMP σε «Κόμμα Εθνικιστικής Δράσεως» (ΜΗΡ). Ο ίδιος αποκτά, ως Αρχηγός, απεριόριστες εξουσίες, μετά και νέα τροποποίηση του καταστατικού. Συγχρόνως, αρχίζει να δημιουργεί ομάδες κρούσεως κατά το πρότυπο των ναζιστικών Ταγμάτων Εφόδου (SA), που αποκαλούνται «Γκρίζοι Λύκοι» (Bozkurtlar). Έμφαση δίδεται και στην οργάνωση της νεολαίας, που ονομάζεται «Ιδεαλιστική Νεολαία» (Ülkücü Genclik). Οι συσταθείσες ομάδες κρούσεως χρησιμοποιούνται στις συγκρούσεις εναντίον επαναστατικών και δημοκρατικών στοιχείων.

    Λίαν ενδεικτικά της σιδηράς πειθαρχίας που επέβαλε ο Τουρκές στο τουρκικό φασιστικό κόμμα και στους Γκρίζους Λύκους, αλλά και της αυτοπειθαρχίας του άνδρα εκείνου και της αφοσίωσης στο καθήκον υπέρ του «Μεγάλου Τουρκικού Έθνους», είναι τα λόγια του, σε έκκλησή του προς τους «Νέους Ιδεαλιστές», στην εφημερίδα «Το Κράτος» (φ. 294), την 1η Οκτωβρίου 1973: «Ανέλαβα την υπόθεση που μου εμπιστευθήκατε. Βαδίζω στον δρόμο μου χωρίς να γνωρίζω εμπόδια. Ακολουθήστε με στον δρόμο μου! Αν αλλάξω πορεία, χτυπήστε με μέχρι θανάτου! Χτυπήστε μέχρι θανάτου όλους όσοι αλλάξουν πορεία!»

    Η διαταγή αυτή δεν επρόκειτο να μείνει σχήμα λόγου ούτε γράμμα κενό! Χιλιάδες δολοφονίες, έκτοτε, σε ολόκληρη την τουρκική επικράτεια – αλλά και εκτός αυτής, ανά την Ευρώπη, από την Γερμανία έως την Κύπρο – καταγράφονται στο ενεργητικό των Γκρίζων Λύκων.

    Εξ άλλου, τεράστια ώθηση έμελλε να λάβει το φασιστικό κόμμα της Τουρκίας, συνεπεία της οξύνσεως της κρίσεως της Κύπρου και της εισβολής του 1974.

    Όπως και κατά την δεκαετία του ’50 και του ’60, έτσι και κατά την δεκαετία του ’70, το Κυπριακό υπήρξε μοχλός θεαματικής (περαιτέρω) ριζοσπαστικοποίησης του τουρκικού εθνικισμού, που, ούτως ή άλλως, είναι παραδοσιακά η άρχουσα ιδεολογία της τουρκικής κοινωνίας και διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, από την κεμαλική και μετακεμαλική «Δεξιά» μέχρι την κεμαλική «Αριστερά». Σημειωτέον ότι το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης έπαιζε ρόλο όχι μόνο στα παρασκήνια, αλλά και σε κυβερνητικό επίπεδο, είτε συμμετέχοντας στην κυβέρνηση Ερμπακάν-Φεϋζίογλου την περίοδο 1975-1977 (ο Τουρκές Αντιπρόεδρος!) είτε «ανεχόμενο» την κυβέρνηση μειοψηφίας του Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ, το 1980.

    Αξιοπερίεργη κατέστη η θέση του ηγέτη των Γκρίζων Λύκων μετά την εκδήλωση του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 (υπό τον Αρχηγό Ενόπλων Δυνάμεων Στρατηγό Κενάν Εβρέν). Παρά την ιδεολογικοπολιτική ταύτιση με τους στρατιωτικούς, το φασιστικό κόμμα ετέθη εκτός νόμου αφού η δικτατορική κυβέρνηση έθεσε εκτός νόμου όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα, για να τονίσει τον υπερκομματικό χαρακτήρα της και την προσήλωσή της στην σωτηρία του «Μεγάλου Τουρκικού Έθνους».

    Μάλιστα, τον Απρίλιο του 1981 διεξήχθη και δίκη, στο Στρατοδικείο της Άγκυρας, εναντίον του Τουρκές και 600 περίπου μελών του φασιστικού κόμματος, φερομένων ως αναμεμειγμένων στις δολοφονίες περισσοτέρων από 1000 πολίτες κατά την δεκαετία του ’70. Ειρήσθω εν παρόδω ότι, περί τα τέλη της δεκαετίας εκείνης, επικρατούσε στην Τουρκία σχεδόν εμφυλιοπολεμική κατάσταση, με χιλιάδες δολοφονίες αντιφρονούντων διανοουμένων, φοιτητών, κομμουνιστών κ.λ.π. Τις δολοφονίες αυτές «διεκπεραίωναν» οι Γκρίζοι Λύκοι, ως παρακρατικός βραχίονας της τουρκικής Στρατογραφειοκρατίας, που τελεί σε ευθεία συνάρτηση με την Τουρκική Μυστική Υπηρεσία ΜΙΤ.

    Στο πλαίσιο της προσπάθειάς του να δείξει ότι αποτελεί υπέρβαση του προηγουμένου – κομματικού – καθεστώτος και επιζητεί την συναδέλφωση ολόκληρου του τουρκικού λαού, το στρατιωτικό καθεστώς επέβαλε ποινές φυλάκισης στον αρχηγό των Γκρίζων Λύκων και τους ομοίους του.

    Έχει, ωστόσο, ενδιαφέρον το πώς σχολίασε ο Τουρκές το γεγονός, σε επιστολή του από την φυλακή: «Εμείς ευρισκόμεθα εδώ, αλλά οι ιδέες μας είναι στην εξουσία!»

  11. Ισμέτ Ινονού σε Συνέδριο των Τουρκικών Εστιών, Απρίλιος 1925:

    “Εμείς είμαστε ξεκάθαρα εθνικιστές και ο εθνικισμός είναι ο βασικός συνεκτικός κρίκος που μας ενώνει. Τα άλλα τμήματα του λαού, μπροστά στην τουρκική πλειοψηφία, δεν έχουν καμία επιρροή. Με κάθε τρόπο και με κάθε τίμημα, όσοι κατοικούν στην χώρα μας, θα εκτουρκιστούν. Όσους αντιτίθενται στον τουρκισμό και τους Τούρκους, θα τους εξολοθρεύσουμε…”.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: