H Nίκαια της Βιθυνίας την περίοδο της κεμαλικής τρομοκρατίας…

Η άφιξη του Πάπα Λέοντος IΔ’ και του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στη Νίκαια της Βιθυνίας (σήμερα Iznik) για να τιμηθεί από κοινού η συμπλήρωση των 1700 χρόνων από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο που έλαβε εκεί παρόντος του τότε αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου μας θύμισε ιστορίες ξεχασμένες. Τότε διαμορφώθηκαν από 200 επισκόπους οι βασικές πτυχές της χριστιανικής πίστης οι οποίες έως σήμερα εξακολουθούν να αποτελούν τη βάση της χριστιανικής θεολογίας.

O ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ ΣΤΟΝ ΕΥΞΕΙΝΟ ΠΟΝΤΟ (19oς-20oς αιώνας)

         Ο ελληνικός εθνικός Τύπος στον Εύξεινο Πόντο πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα.  Κατά το διάστημα1880 έως 1920, εκδόθηκαν εικοσιεννέα εφημερίδες, επτά περιοδικά και μερικά ετήσια ημερολόγια. Δύο ήταν τα κέντρα στα οποία αναπτύχθηκε ο μαυροθαλασσίτικος ελληνικός Τύπος. Το πρώτο και σημαντικότερο κέντρο βρισκόταν στον μικρασιατικό Πόντο ενώ το δεύτερο στις παραδουνάβιες χώρες. Τα δύο αυτά κέντρα επηρέασαν αποφασιστικά την εμφάνιση του ελληνικού τύπου στην ίδια τη Ρωσία, όπου οι Ελληνες κατοικούσαν σε συμπαγείς οικισμούς.

          Η επιρροή από τον μικρασιατικό Πόντο οφειλόταν στο γεγονός ότι η περιοχή αυτή  ήταν αδιαμφισβήτητη ελληνική μητρόπολη της Μαύρης Θάλασσας, όπου μια ελληνική κοινωνία επιβίωνε από τους ελληνιστικούς και βυζαντινούς χρόνους. Οι ελληνικές κοινότητες της νότιας Ρωσίας και της Υπερκαυκασίας δημιουργήθηκαν από μετανάστες από τον Πόντο. Κατά συνέπεια διαμορφώθηκε ένας ενιαίος ελληνικός  χώρος  τόσο στην οθωμανική όσο και στη τσαρική αυτοκρατορία. Η επιρροή του ελληνικού εθνικού τύπου της Ρωσίας από τις παραδουνάβιες χώρες περιοριζόταν στην άντληση εκπαιδευμένου, περί τα τυπογραφικά, ελληνικού δυναμικού.

Από τo 1921 ο ελληνικός Τύπος παύει να υπάρχει στον μικρασιατικό Πόντο εξαιτίας και κυριαρχίας του εθνικισμού και της κεμαλικής τρομοκρατίας και της ολοκληρωτικής ήττας των Ελλήνων και των Αρμενίων την περίοδο 1919-1922.

Την  ίδια εποχή, στην καταρρεύσασα Ρωσική Αυτοκρατορία υποχωρεί ο παλιός ελληνικός εθνικός Τύπος και στη θέση του εμφανίζεται ο σοβιετικός ελληνικός Τύπος μετά την επικράτηση των μπολσεβίκων.