Ποια η ερμηνεία του όρου γενοκτονία;

Είναι άχαρο να βλέπεις να διαδραματίζονται στο δημόσιο βίο συγκρούσεις για ένα θέμα που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα και να εξευτελίζονται με πολιτικάντικο τρόπο μεγάλα ιστορικά γεγονότα. Και εννοώ βέβαια τη σύγκρουση του N. Φίλη με τους αντιπάλους του για το ανύπαρκτο ερώτημα εάν τα όσα συνέβησαν στο μικρασιατικό Πόντο ήταν εθνοκάθαρση ή γενοκτονία. 

Το ερώτημα «γενοκτονία ή εθνοκάθαρση;» είναι άτοπο και δεν έχει τη παραμικρή σημασία, γιατί  ο όρος «γενοκτονία» είναι ένας νομικός όρος που δημιουργήθηκε μόλις το 1944 και εισήχθη στη διεθνή νομολογία το 1948, ενώ ο όρος «εθνοκάθαρση» είναι ένας κοινός όρος που περιγράφει συμπεριφορές και πρακτικές. Αυτό που φαίνεται είναι ότι τόσο ο Φίλης όσο και οι αντίπαλοί του αγνοούν αυτή τη βασική διαφορά των δύο αυτών πολύ συγκεκριμένων όρων.

Αυτά όλα τα είχα απαντήσει αρκετά παλιά σε μια συνέντευξη στο σάιτ «Πεμπτουσία», απ’ όπου προέρχεται και το παρακάτω απόσπασμα:anselm-kiefer-das-buch-1335972752_org

Ποια η ερμηνεία του όρου γενοκτονία;
.

Ο όρος «genocide» (γενοκτονία) αποτελεί ένα νέο όρο που δημιουργήθηκε μετά το τέλος του Β’ παγκοσμίου Πολέμου από τον πολωνοεβραίο Ραφαήλ Λέμκιν  (Raphael Lemkin) καθηγητή  του Πανεπιστημίου του Γέιλ για να περιγράψει το έγκλημα της μαζικής εξόντωσης των Εβραίων από τους Ναζί κατά τη διάρκεια του  πολέμου.  O όρος αναδείχθηκε και καθιερώθηκε λίγο πριν από τη Δίκη της Νυρεμβέργης. Αποτέλεσε ομόφωνη Σύμβαση ΟΗΕ του1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας» και από το 1951 τέθηκε σε ισχύ στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.

Η νέα αυτή λέξη, που εισήχθη στη νομική ορολογία, βασίστηκε στη σύνθεση της ελληνικής λέξης «γένος» (οικογένεια ή φυλή) και της λατινικής «cidium» (κτείνω-σκοτώνω). Ο Λέμκιν για να υποστηρίξει την άποψή του, ότι πρόκειται για ένα νέο είδος εξόντωσης που οργανώνουν οι εξουσίες κατά ανεπιθύμητων πληθυσμών, αναφέρθηκε στις μαζικές σφαγές και την εξόντωση των Ελλήνων και των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  από τους Νεότουρκους. Ουσιαστικά, τη συνείδηση ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται μπρος σ’ ένα νέο τύπο μαζικού εγκλήματος ο Λέμκιν  την απέκτησε μετά τις σφαγές των Ελλήνων, των Αρμενίων και αρχικά το περιέγραψε: «Έγκλημα της Βαρβαρότητας»

Σύμφωνα με τη σχετική Σύμβαση, γενοκτονία είναι: «η εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας», με έναν από τους παρακάτω τρόπους:

α) τον φόνο μελών της ομάδας,

β) την πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας,

γ) τη σκόπιμη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής υπολογισμένων, έτσι ώστε να επιφέρουν τη φυσική τους καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει,

δ) την επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή γεννήσεων στο εσωτερικό της ομάδας και

ε) την υποχρεωτική μεταφορά των παιδιών της ομάδας σε κάποια άλλη»

Στην περίπτωση των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εφαρμόστηκαν και οι πέντε τρόποι, σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετικό τρόπο στους επιμέρους πληθυσμούς.

Συμπερασματικά, ο όρος «γενοκτονία» αποτελεί νομικό όρο του διεθνούς δικαίου και όχι λέξη της καθομιλουμένης για να χαρακτηριστεί μια συγκεκριμένη βίαιη πράξη. Η «εθνοκάθαρση» ή το «έγκλημα πολέμου»ή η «Καταστροφή» ή η «μαζική σφαγή» μπορεί να χαρακτηριστεί γενοκτονία μόνο εάν υπακούει στα σχετικά κριτήρια , όπως ορίστηκαν από τον ΟΗΕ με τη Σύμβαση του 1948.

-Αυτή η ερμηνεία είναι σήμερα ευρύτερα αποδεκτή;

Όσον αφορά  το έγκλημα της «γενοκτονίας» δεν πρόκειται για νομική ερμηνεία αλλά για τελεσίδικο και εντελώς σαφή ορισμό μιας βίαιης πράξης κατά ενός άμαχου πληθυσμού.

Η Γενοκτονία των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ανήκει στην ίδια ιστορική κατηγορία με τις γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων που εκπόνησαν και υλοποίησαν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι κεμαλικοί. Με τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών της Ανατολής εγκαινιάζεται μια νέα πολιτική αντιμετώπισης διαφόρων πληθυσμιακών ομάδων από σκληρές εξουσίες, που επιδιώκουν την ομογενοποίηση του χώρου που ελέγχουν ή την κυνική μεταφορά πλούτου από τις ομάδες-θύματα στους θύτες. Η κορύφωση αυτής της νέας πολιτικής θα είναι το Ολοκαύτωμα που θα πραγματοποιήσουν οι Ναζί, οι οποίοι κυριολεκτικά «βιομηχανοποίησαν» την εξόντωση των στοχευμένων πληθυσμών.

Όσον αφορά το ιστορικό γεγονός της Γενοκτονίας, δεν είναι κοινά αποδεκτό στην Ελλάδα, ούτε απολύτως συνειδητοποιημένο στις λεπτομέρειές του ακόμα και από αυτούς που ειλικρινά ή υποκριτικά το αποδέχονται και τιμούν τα θύματα. Οι εξηγήσεις αυτής της κατάστασης είναι ενδιαφέρουσες και θα τις παρουσιάσουμε στη συνέχεια, κατά την απάντηση στην πέμπτη κατά σειρά ερώτησή σας.

Πάντως σε διεθνές επίπεδο τα πράγματα βαίνουν πολύ καλύτερα, εφόσον αποφάνθηκε επί του συγκεκριμένου η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars – IAGShttp://www.genocidetext.net) -δηλαδή ο καθ’ ύλη διεθνής οργανισμός για την γνωμοδότηση εάν μια βίαιη πράξη νομικά μπορεί να χαρακτηριστεί «γενοκτονία» και αν εμπίπτει στον ορισμό που εμπεριέχεται στη Σύμβαση του ΟΗΕ του1948 «για την Πρόληψη και Καταστολή του Εγκλήματος της Γενοκτονίας». Στις 16 Δεκεμβρίου 2007 η IAGS εξέδωσε το παρακάτω ψήφισμα, με το οποίο αναγνωρίζεται ότι η εθνική εκκαθάριση που υπέστησαν οι ελληνικοί πληθυσμοί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς ανήκει στην νομική κατηγορία των «εγκλημάτων Γενοκτονίας», όπως αυτή ορίστηκε από τον ΟΗΕ. Συγκεκριμένα αναφέρει:

«-ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η άρνηση της γενοκτονίας αναγνωρίζεται ευρέως ως το τελικό στάδιο της γενοκτονίας, που επιφυλάσσει στους δράστες της γενοκτονίας την ατιμωρησία και αποδεδειγμένα προετοιμάζει το έδαφος για μελλοντικές γενοκτονίες. -ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΟΤΙ η γενοκτονία μειονοτικών πληθυσμών από το οθωμανικό κράτος κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο απεικονίζεται συνήθως ως γενοκτονία των Αρμενίων αποκλειστικά, με μερική μόνο αναγνώριση των ποιοτικά όμοιων γενοκτονιών άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. -ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ενώσεως Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών ότι η εκστρατεία των Οθωμανών εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της Αυτοκρατορίας μεταξύ 1914 και 1923 αποτέλεσε μια γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων του Πόντου και της Ανατολίας.

-ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΟΤΙ η Ένωση ζητά εκ τούτου από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες αυτών των πληθυσμών, να εκδώσει μια επίσημη απολογία και να προχωρήσει σε άμεσα και σημαντικά βήματα για αποκατάσταση.»

-Ποιες γενοκτονίες έχουν σήμερα αναγνωριστεί από τη διεθνή κοινότητα και ποιες όχι;

Η πρώτη γενοκτονία που αναγνωρίστηκε επισήμως είναι το Ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους Ναζί. Ακριβώς αυτό το γεγονός, η ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης και η κινητοποίηση του διεθνούς εβραϊκού παράγοντα άνοιξε για πρώτη φορά τις νομικές αλλά και πολιτικές οδούς, ώστε να διεκδικηθεί η αναγνώριση  και άλλων βίαιων πράξεων κατά εθνικών ή θρησκευτικών ομάδων. Στο δρόμο που άνοιξαν οι Εβραίοι βάδισαν με επιτυχία και οι Αρμένιοι, λόγω της μεγάλης κινητοποίησης της αρμενικής διασποράς και της απουσίας ενός αρμενικού έθνους-κράτους, που θα έθετε τα κρατικά συμφέροντα πάνω από την ιστορική Μνήμη, όπως έγινε στην περίπτωση των Ελλήνων με τη στάση της Ελλάδας.

Οι γενοκτονίες των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έχουν αναγνωριστεί από το ελληνικό κράτος μόλις τη δεκαετία του ’90. Το 1994 αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία που έγινε στο μικρασιατικό Πόντο ενώ το 1998 αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία στο σύνολο της Μικράς Ασίας. Συγκεκριμένα, η 19η Μαϊου έχει οριστεί ως συμβολική Ημέρα Μνήμης, εφόσον εκείνη τη μέρα του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ πασά αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα του Πόντου, αυτονομήθηκε από την κεντρική Οθωμανική κυβέρνηση και συγκρότησε τα εθνικιστικά του στρατεύματα, τα οποία εν τέλει θα κατανικήσουν τους Έλληνες (ελληνικό στρατό στην Ιωνία και Πόντιους αντάρτες στο Βορρά της Μικράς Ασίας). Θα ολοκληρώσουν την προαποφασισμένη από τους Νεότουρκους (1911) εθνική εκκαθάριση με τη σφαγή και την πυρπόληση της Σμύρνης το Σεπτέμβριο του 1922. Η 14η Σεπτεμβρίου, ημέρα πυρπόλησης της Σμύρνης από τους κεμαλικούς εθνικιστές, ορίστηκε ως Ημέρα Μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή.

Μπορούμε να πούμε ότι από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 έως και σήμερα έχουν γίνει σημαντικά βήματα τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Από την αναγνώριση των Ημερών Μνήμης για τις Γενοκτονίες, έως τις προσπάθειες για τη διαμόρφωση ενός ενιαίου ιστορικού αφηγήματος, που λαμβάνει υπόψη και την ιστορική εμπειρία του προσφυγικού ελληνισμού. Η σημαντικότερη όμως εξέλιξη ήταν η απόφαση του IAGS, που αναφέρθηκε στην προηγούμενη απάντηση.

Όσον αφορά τις διεθνείς αναγνωρίσεις, η Γενοκτονία στον Πόντο –αποκομμένη δυστυχώς από το ευρύτερο ιστορικό της πλαίσιο που είναι η γενοκτονία όλων των Ελλήνων της Ανατολής- έχει αναγνωριστεί από την Κύπρο (1994) και τη Σουηδία (2010), ενώ αναγνωρίσεις έχουν υπάρξει από περιφερειακές κυβερνήσεις της Αυστραλίας (ολομέλεια της πολιτειακής βουλής της Νότιας Αυστραλίας το 2009). Η Γενοκτονία του Πόντου έχει αναγνωριστεί επίσης και στις Ηνωμένες Πολιτείες από κάποιες πολιτείες και πόλεις, μεταξύ των οποίων είναι και η Νέα Υόρκης (2002). Ενδιαφέρον έχει ότι ο Mitt  Romney νυν υποψήφιος για την προεδρεία των ΗΠΑ, ως Κυβερνήτης Μασαχουσέτης είχε αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Ποντίων (2006).

Αναγνωρίστηκε επίσης από  το Ευρωκοινοβούλιο(2006) μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυροχαλδαίων ως ανάλογη της γενοκτονίας των Αρμενίων.

Από τις πρόσφατες μεγάλες γενοκτονίες, έχει αναγνωριστεί διεθνώς η γενοκτονία των Τούτσι από τους Χούτου στη Ρουάντα (1994).

Είναι αλήθεια βέβαια ότι έχουν εμφανιστεί και αρνητικές χρήσεις της δυνατότητας που δίνει η Σύμβαση του 1948. Η δυνατότητα να χαρακτηριστεί μια βίαιη πράξη με το νομικό όρο «γενοκτονία», φαίνεται ότι αποτελεί πολιτικό μέσο κάποιων κρατών για τη διαμόρφωση στερεοτύπων και καλλιέργεια αντιπαλοτήτων. Αυτή η πολιτική, πρακτικά υπονομεύει τις πραγματικές γενοκτονίες. Σ’ αυτή την περίπτωση ανήκει και ο  Μεγάλος Λιμός της Ουκρανίας της περιόδου που ακολούθησε τη σταλινική κολεχτιβοποίηση και έγινε γνωστός ως «Holodomor» (1932 – 1933). Η εθνικιστική πολιτική κρατική ηγεσία χρησιμοποίησε το ιστορικό αυτό γεγονός ως «γενοκτονία των Ουκρανών» δίνοντάς του εθνική χροιά, προσπαθώντας να οριοθετήσει ψυχολογικά τον ουκρανικό λαό και να διαμορφώσει μια αντιρωσική ψύχωση. Όμως η ιστορική αλήθεια φαίνεται να είναι διαφορετική: Η κολεχτιβοποίηση, δηλαδή η υποχρεωτική καταστροφή της παραδοσιακής αγροτικής δομής με την κρατικοποίηση της γης, τη δημιουργίας μεγάλων αγροκτημάτων και τη μετατροπή των αγροτών σε εργάτες γης  είχε ένα μεγάλο αριθμό θυμάτων που προερχόταν από όλες τις εθνικές ομάδες που κατοικούσαν σε σιτοπαραγωγικές περιοχές. Στα θύματα συμπεριλαμβάνονται Ουκρανοί, Ρώσοι, Έλληνες της Νότιας Ουκρανίας και Νότιας Ρωσίας κ.ά. Εάν θα θέλαμε να κατηγοριοποιήσουμε το «Holodomor», θα λαμβάναμε υπόψη τα κοινωνικά και όχι εθνικά χαρακτηριστικά και θα το περιγράφαμε ως αποτέλεσμα της βίας μιας γραφειοκρατικής τάξης επί της αγροτικής.

-Για ποιους λόγους υπάρχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και ευαισθητοποίηση θα μπορούσε να πει κανείς για τη γενοκτονία των Αρμενίων, ενώ παρατηρείται στασιμότητα στην έρευνα για τη γενοκτονία των Ελλήνων στη Μικρά Ασία;

-H γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολής παρέμενε για πολλές δεκαετίες ένα ζήτημα-ταμπού για την καθεστωτική Ελλάδα, της οποίας η επίσημη πολιτική χαρακτηριζόταν από αντιπροσφυγικά και αντιμικρασιατικά χαρακτηριστικά. Δύο αποκαλυπτικά στιγμιότυπα αυτής της στάσης αποτελεί η συμπεριφορά του εθνικιστή δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος εν μέσω της δικτατορίας του τίμησε τον Μουσταφά Κεμάλ, χαρίζοντας το 1938 στο τουρκικό κράτος το σπίτι στη Θεσσαλονίκη (νυν τουρκικό προξενείο) όπου υποτίθεται ότι γεννήθηκε ο Τούρκος ηγέτης και μετονομάζοντας την Οδό Αποστόλου Παύλου σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ. Ακόμα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο μόνος Έλληνας πολιτικός που εξέφρασε την τάση για εθνική ολοκλήρωση αλλά και τους πολιτικούς πόθους των Ελλήνων της Ανατολής, μετά την υπογραφή της Ελληνοτουρκικής Συμφωνίας του 1930 πρότεινε το Μουσταφά Κεμάλ για Νόμπελ Ειρήνης.

Στην ίδια ακριβώς γραμμή κινήθηκε και η Αριστερά, η οποία διαμόρφωσε ένα φιλοκεμαλικό ερμηνευτικό πλαίσιο, το οποίο επιβιώνει με ιδιαίτερη ένταση έως τις μέρες μας και ιστορικά αποτυπώθηκε με την κυνική δήλωση του Νίκου Ζαχαριάδη στο «Ριζοσπάστη» (12-7-1935) : «.Η Μικρασιατική εκστρατεία δεν χτυπούσε μόνο τη νέα Τουρκία, μα στρεφότανε και ενάντια στα ζωτικότατα συμφέροντα του Ελληνικού λαού. Γι αυτό εμείς όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε για την αστικοτσιφλικάδικη ήττα στη Μικρασία ΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΔΙΩΞΑΜΕ…»

Έτσι εξηγείται ο αγνωστικισμός και η αδιαφορία που χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος των Ελλήνων ιστορικών. Βέβαια, την τιμή της νεοελληνικής ιστοριογραφίας σώζει εν μέρει η ερευνητική δραστηριότητα εκείνης της σχολής που αποκαλώ με την προσφυγική ιστοριογραφία.

Ενδιαφέρον έχει επίσης το γεγονός ότι η τουρκική αντιεθνικιστική ιστοριογραφία έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα στην αποκάλυψη των άγνωστων πτυχών εκείνης της κρίσιμης εποχής και δεν διστάζει καθόλου να εντοπίσει τις ευθύνες του τουρκικού εθνικισμού και να περιγράψει με σαφήνεια  το έγκλημα Γενοκτονίας κατά των χριστιανικών οθωμανικών πληθυσμών.

Τέτοια κείμενα, που δημοσιεύτηκαν πρόσφατα στην Ελλάδα, τα προτείνω ανεπιφύλακτα ώστε να πληροφορηθούν όσοι ενδιαφέρονται για εκείνη την εποχή και τις τραγικές τις συνέπειες:

–του Fikret Baskaya : Η συνείδηση της Ιστορίας θα μας απελευθερώσει,

του Ahmet Oral: Για το Αρμενικό, Ελληνικό, Κουρδικό και Αλεβίτικο Ζήτημα,

-του Attila TuyganΓενοκτονία για την “ιερή πατρίδα”,

-του Τaner AkçamΟι εκτοπίσεις και οι σφαγές των Ελλήνων του 1913-1914:  Πρόβα για τη Γενοκτονία των Αρμενίων

-του Sait ÇetinoğluΗ ιδέα του ανεξάρτητου Πόντου και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου,  και Το Τέλος του Κινήματος και η Εκδίωξη

-της Pervin ErbilΜια τραγική σελίδα στην εκκαθάριση των Ρωμιών, 1914-1924

Εντυπωσιάζει η συνάφεια των θέσεων της συγκεκριμένης τουρκικής ιστοριογραφικής σχολής με την ελληνική προσφυγική ιστοριογραφία, που αναπτύσσεται αργά αλλά σταθερά στην Ελλάδα την τελευταία 25ετία, αμφισβητώντας τα στερεότυπα και αποδομώντας τους κυρίαρχους μύθους.  Πάντως, η αλλαγή της ατμόσφαιρας θα έρθει μόνο τη δεκαετία του ’80 με την εμφάνιση της κοινωνίας των πολιτών και την εμφάνιση ενός πολιτικού διεκδικητικού κινήματος των προσφυγικών οργανώσεων και με τις πολιτικές κατακτήσεις της δεκαετίας του ’90 που σχηματοποιήθηκαν με την αναγνώριση των δύο Ημερών Μνήμης για τη Γενοκτονία.

-Σε  ό,τι αφορά τώρα στην έκδοση The Genocite of the Ottoman Greeks, θα ήθελα να σας ρωτήσω τις ακριβώς περιλαμβάνει;

Παρά το ότι σε μεγάλο μέρος της κοινότητας των ιστορικών της Ελλάδας κυριαρχεί η αδιαφορία, τα παλιά αντιδραστικά και αντιπροσφυγικά στερεότυπα, ο αγνωστικισμός και η άρνηση να τοποθετηθούν σωστά τα δεδομένα ώστε να εξαχθούν ακριβή συμπεράσματα, εν τούτοις σε διεθνές επίπεδο υπάρχει αξιόλογη ερευνητική παραγωγή. Ένα τέτοιο κορυφαίο συλλογικό έργο είναι αυτό που μόλις κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ από τις εκδόσεις Melissa:

Tessa Hofmann, Matthias Bjørnlund, Vasileios Meichanetsidis, με τη συμμετοχή των: J. Mourelos, R. Donef, N. Hlamides, M. Stewart, St. T. Stavridis, St. Leonard Jacobs, Alfred de Zayas, R. Levitsky, M. Bruneau and K. Papoulidis, A. Kalaitzidis and D. Wallace, Abr. Der Krikorian and E. Taylor, The Genocide of the Ottoman Greeks: Studies on the State-Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath: History, Law, Memory, Νέα Υόρκη, εκδ. Melissa, 2012.

Μια πολύ καλή περιληπτική παρουσίαση των επιμέρους κειμένων του τόμου δίνει ο επιμελητής της έκδοσης Βασίλειος Μεϊχανετσίδης:

«Η ανθολογία χωρίζεται σε 4 μέρη: Το Πρώτο Μέρος εμπεριέχει την Εισαγωγή, το Δεύτερο Μέρος την Ιστορική Επισκόπηση, Τεκμηρίωση και Ερμηνεία, Το Τρίτο Μέρος τη Νομική Προσέγγιση, το Τέταρτο Μέρος το Ζήτημα της Διδασκαλίας στα Σχολεία, το Πέμπτο την Μνημόνευση, το Έκτο την Ενοιοποίηση και το Έβδομο το Χρονολόγιο, το Γλωσσάριο των Όρων, την Επιλεκτική Βιβλιογραφία, το Index και το Χάρτη.

Η ανθολογία ξεκινά με άρθρο της Tessa Hofmann, η οποία παρουσιάζει μια περιεκτική διαπεριοχική επισκόπηση της Ελληνικής Γενοκτονίας και προσφέρει το πλαίσιο για την κατανόηση του γεγονότος. Το άρθρο αποτελεί έκθεση αυτού που η Tessa αποκαλεί ««συσσωρευτική/επισωρευτική καταστροφή/γενοκτονία με μετακινούμενο/μεταλασσόμενο επίκεντρο (Cumulative Destruction with Shifting Focus)». Η Hofmann συγκρίνει την Αρμενική και Ελληνική Γενοκτονία, σημειώνοντας ότι μολονότι η πρώτη, δηλαδή η Αρμενική γενικώς διαφέρει από τη δεύτερη, την Ελληνική, στο να είναι πιο εντατική και κατά τα φαινόμενα πιο ριζοσπαστική, και οι δύο απεδείχθησαν εξίσου μοιραίες για τους δύο πληθυσμούς, τον Αρμενικό και τον Ελληνικό.

Ακολουθεί το άρθρο του Israel W. Charny, ευρύτερα γνωστού ως ενός εκ των πρωτεργατών στις γενοκτονικές σπουδές. Ο Charny, ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στην αναγνώριση των γενοκτονιών, αλλά και στη μάχη κατά της άρνησης τους, κατά του αποκλεισμού θυμάτων, της παραποίησης της ιστορίας, της ηθικής σχετικοποίησης, αναφέρει τις προσωπικές και πολύ ενδιαφέρουσες εμπειρίες στο ζήτημα της προώθησης της αναγνώρισης της Ελληνικής Γενοκτονίας. Η συμβολή του Charny αποτελεί μια δυνατή υπενθύμιση της αναγκαιότητας αναγνώρισης όλων των Γενοκτονιών.

Ο Ιωάννης Μουρέλος παρουσιάζει τις αποτυχημένες προσπάθειες του 1914 για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων/Μουσουλμάνων. Οι προσπάθειες αυτές είχαν ξεκινήσει από την Οθωμανική Κυβέρνηση εν μέσω σκληρών διωγμών κατά των Ελλήνων της Ιωνίας. Το βασικό ερώτημα, που θέτει ο Μουρέλος είναι αν οι διώξεις αυτές είχαν ως σκοπό να εξαναγκάσουν την Ελληνική Βασιλική Κυβέρνηση να αποδεχθεί την ανταλλαγή, ή αν οι προταθείσες διαπραγματεύσεις για ανταλλαγή υπηρετούσαν τις προσπάθειες της Οθωμανικής Κυβέρνησης να καλύψει τις διώξεις. Ο Μουρέλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πρόθεση της Οθωμανικής Κυβέρνησης ήταν να ξεφορτωθεί το Ελληνικό στοιχείο της περιοχής. Κατά το Μουρέλο, η πολιτική της οθωμανικής Κυβέρνησης θα επιτυγχάνετο δια της βίας και όχι δια της υπογραφής συνθήκης για την οικειοθελή ανταλλαγή των πληθυσμών, η οποία θα εμπεριείχε παραχωρήσεις προς την Ελληνική πλευρά πράγμα που δεν επιθυμούσε η Οθωμανική Κυβέρνηση.

Στην παρουσίαση της Καταστροφής των Οθωμανών Ελλήνων από τις Διπλωματικές Πηγές του Δανικού Υπουργείου Εξωτερικών, ο Matthias Bjornlund λαμβάνει ως σημείο αφετερίας την επιχειρηθείσα εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Ιωνίας το 1914, την οποία ο Βρετανός Διπλωμάτης στη Κωνσταντινούπολη το 1914 Henry Beaumont χαρακτήριζε ως « μερική εξόντωση του Ελληνικού πληθυσμού (partial elimination of the Greek population)», η οποία συνετελέσθη την περίοδο μεταξύ των Βαλκανικών Πολέμων και την Έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Bjornlund στο άρθρο περιγράφει πως ουδέτεροι παρατηρητές, όπως οι Δανοί διπλωμάτες στην Κωνσταντινούπολη και στη Σμύρνη, δικαίως θεωρούσαν πως οι διώξεις και η γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων την περίοδο 14-16 ως διασυνδεδεμένα μέρη της πολιτικής του Κόμματος Ένωση και Πρόοδος για το βίαιο εκτουρκισκμό με σκοπό τη δημιουργία μιας « Τουρκίας για τους Τούρκους». Με άλλα λόγια, ο Bjοrnlund υποστηρίζει ότι τέτοιες πολιτικές, οι οποίες συνεχίσθηκαν και κατά τη διάρκεια της Κεμαλικής περιόδου, αποσκοπούσαν σκοπίμως στην εθνική και θρησκευτική ομογενοποίηση της Ιωνίας και της Ανατολίας.

Ο Racho Donef επικεντρώνεται στο ρόλο της Ειδικής Οργάνωσης (Teskilat-i Mahsusa) στην καταστροφή των Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων/Αραμαίων πριν και κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Αντλώντας στοιχεία από ποικιλία πηγών, μεταξύ των οποίων και έγγραφα από τα οθωμανικά αρχεία, ο Donef ιχνηλατεί την ιστορία της Οργάνωσης από την γένεση της κατά την κατάληψη της οθωμανικής εξουσίας από τοΚομιτάτο Ένωση και Πρόοδος έως την περίοδο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η τουρκική ιστοριογραφία έχει γενικώς αναγάγει όλους αυτούς που αναμείχθηκαν στην εγκληματική αυτή Ειδική Οργάνωση ως ήρωες και τα θύματα τους, Αρμενίους, Έλληνες κ.α. ως προδότες, αν και η προσέγγιση αυτή πλέον αμφισβητείται ανοικτά από σειρά φιλελελευθέρων Τούρκων ιστορικών. Η τεκμηρίωση που παρουσιάζεται εδώ διαδεικνύει ότι η Οργάνωση, με τις συμμορίες των « δολοφόνων και των κλεπτών » ήταν ένα ιδιαιτέρως ζωτικό και κτηνώδες όργανο στην εφαρμογή εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας του Κόμματος της Ένωσης και της Προόδου.

Μετακινούμενος στα τελικά στάδια της καταστροφής των Οθωμανών Ελλήνων, ο Νικόλαος Χλαμίδης ερευνά ορισμένα από τα γεγονότα, που οδήγησαν στην Κεμαλική Καταστροφή της Σμύρνης τον Σεπτέμβρη του 1922 πριν αναλύσει την ίδια κατακλυσμικών διαστάσεων καταστροφή. Χρησιμοποιώντας πρωτίστως και κυρίως Βρετανικές Διπλωματικές Αναφορές και Έγγραφα και Μαρτυρίες Δυτικών και Τούρκων αυτοπτών μαρτύρων, συνοδευόμενες από φωτογραφίες της προσωπικής του συλλογής, ο Χλαμίδης δίδει μια λεπτομερή έκθεση των σφαγών, της λεηλασίας, της πυρπόλησης, της αδιαφορίας των Δυτικών, αλλά και των άμεσων συνεπειών, οι οποίες έφεραν τις εκτοπίσεις, τη μαζική σφαγή, ή την εξορία των επιζώντων. Ένα από τα συμπεράσματα, που εξάγει είναι ότι το Ολοκαύτωμα της Σμύρνης, όπως ήταν γνωστό, δεν υπήρξε απομονωμένο ή τυχαίο γεγονός « η καταστροφή της Σμύρνης και ο εκμηδενισμός (annihilation) των Χριστιανών κατοίκων της, Ελλήνων και Αρμενίων, παραμένουν ένα βασανιστικό κεφάλαιο στη διαδικασία Γενοκτονίας του Ελληνικού και Αρμενικού πληθυσμού της Τουρκίας».

44 comments so far

  1. on

    Η ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ
    Φίλης: Δεν υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων
    Στην απίστευτη δήλωση ότι η σφαγή των Ποντίων δεν ήταν γενοκτονία «με την επιστημονική έννοια του όρου» και ότι θα πρέπει να διαχωρίζεται από την εθνοκάθαρση, προχώρησε ο υπουργός παιδείας, Ν. Φίλης, εμμένοντας σε προκλητική άποψη που είχε εκφράσει και παλιότερα.
    Φίλης: Δεν υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων
    «Πριν από χρόνια ως δημοσιογράφος, έκανα τη δήλωση, συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και πολλών διεθνολόγων. Κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από την θηριωδία των Τούρκων. Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία με αυστηρή επιστημονική έννοια», δήλωσε χθες ο υπουργός Παιδείας, Νίκος Φίλης, μιλώντας στο Star και στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου.
    Συμπλήρωσε μάλιστα ότι αν η συζήτηση γίνει «ψύχραιμα και επί επιστημονικού επιπέδου» προκύπτει ότι είναι άλλο πράγμα η εθνοκάθαρση- όσο αιματηρή και αν είναι αυτή- και άλλο πράγμα η γενοκτονία.
    «Το γεγονός της γενοκτονίας υποβαθμίζεται όταν οι χώρες-όχι μόνο η Ελλάδα- ονομάζουν έτσι τα φαινόμενα της εθνοκάθαρσης» υποστήριξε ο Ν. Φίλης, προσθέτοντας ο όρος γενοκτονία αναφέρεται στην «προγραμματισμένη, με βιομηχανικό τρόπο εξόντωση ενός ολόκληρου έθνους».
    «Υπάρχουν αποφάσεις διεθνών δικαστηρίων, υπάρχει η επιστημονική κοινότητα, ας κριθεί εκεί, δεν θα μπω σε αντιπαράθεση», σημείωσε.
    Η ελληνική βουλή το 1994 κήρυξε την 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο» κατά την περίοδο 1916-1923 όταν εξολοθρεύτηκαν από τους Τούρκους 353.000 άνθρωποι.
    Η ημερομηνία αυτή επιλέχθηκε καθώς στις 19 Μαΐου του 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα και ξεκίνησε τη δεύτερη και πιο βίαιη φάση του αφανισμού των Ελλήνων του Πόντου.
    Η γενοκτονία αποτέλεσε επίσημη τουρκική πολιτική και επιδίωξη από το 1911, με στόχο την πλήρη εξαφάνιση των χριστιανικών λαών της περιοχής.
    Διαβάστε ακόμη:
    Θυελλώδεις αντιδράσεις ΝΔ για τη δήλωση άρνησης γενοκτονίας Ποντίων του Φίλη
    ===================================
    ΘΥΕΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΑΡΝΗΣΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΠΟΝΤΙΩΝ
    «Να ξεκαθαρίσει το θέμα Φίλη ο πρωθυπουργός»
    Εντονότατες αντιδράσεις έχει προκαλέσει η δήλωση του υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη ότι η γενοκτονία των Ποντίων δεν ήταν γενοκτονία, αλλά εθνοκάθαρση. «Αδίστακτη πρόκληση» τη χαρακτηρίζει η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ καλέι την κυβέρνηση να πάρει θέση και οι ΑΝΕΛ σπεύδουν να ξεκαθαρίσουν ότι δεν υιοθετούν τις δηλώσεις του υπουργού. Όσο για τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Συλλόγων, Χαράλαμπο Αποστολίδη, χαρακτήρισε «νέα Ρεπούση» το Νίκο Φίλη.
    «Να ξεκαθαρίσει το θέμα Φίλη ο πρωθυπουργός»
    Συγκεκριμένα από τη ΝΔ, «αδίστακτη πρόκληση στην εθνική μνήμη, αλλά και στις αποφάσεις της Βουλής των Ελλήνων συνιστούν οι δηλώσεις του υπουργού Παιδείας κ. Νίκου Φίλη που αμφισβητούν τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου» δήλωσε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης.

    Και συνέχισε: «Ενώ, με απόφασή της, το 1994 η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε επίσημα τη Γενοκτονία των Ποντίων και κήρυξε τη 19η Μαΐου ως “Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο”, εικοσιένα χρόνια από τότε ο υπουργός Παιδείας παραμερίζει την απόφαση εκείνη και αρνείται τη Γενοκτονία των Ποντίων, υποστηρίζοντας ότι πήρε τη θέση αυτή ως δημοσιογράφος» για να καταλήξει:.
    «Ιδεοληψίες και προσωπικές εμμονές δεν μπορεί να ανατρέπουν την Ελληνική Ιστορία. Ο πρωθυπουργός οφείλει να πάρει έμπρακτα θέση απέναντι στο διολίσθημα Φίλη».
    Επίσης, ο Απόστολος Τζιτζικώστας είπε: «Κύριε Φίλη παραιτηθείτε. Κύριε Τσίπρα διώξτε τον» και ο Άδωνις Γεωργιάδης έγραψε στο λογαριασμό του στο Twitter: «Είναι αδύνατον ο κ. Φίλης να παραμένει στη θέση του αμφισβητώντας την Ομόφωνη απόφαση της Βουλής για την Γενοκτονία».
    «Εθνικό αίσχος» χαρακτήρισε ο Θεόδωρος Καράογλου και παραλλήλισε τον υπουργό Παιδείας με την Μαρία Ρεπούση.
    «Η δήλωση του κ. Φίλη με την οποία δεν αναγνωρίζει τη γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί πρόκληση και είναι ανιστόρητη για έναν υπουργό Παιδείας, για την κυβέρνηση που απαξιώνει σιωπηρά την απόφαση της Βουλής των Ελλήνων και βεβαίως, για τον πρωθυπουργό που τον τίμησε με αυτή τη θέση!» αναφέρει σε ανακοίνωσή του το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ.
    Και καταλήγει: «Καλούμε τον Πρωθυπουργό να αναλάβει προσωπικά να ξεκαθαρίσει τη θέση της Κυβέρνησης!»
    «Αναφορικά με τη δημόσια τοποθέτηση του υπουργού Παιδείας κ. Ν. Φίλη σχετικά με τη γενοκτονία των Ποντίων, δηλώνουμε ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν υιοθετούμε τις δηλώσεις του υπουργού» δήλωσε η εκπρόσωπος του κόμματος, Μαρίνα Χρυσοβελώνη.
    «Θεωρούμε ότι δεν έχουμε δικαίωμα να εκμηδενίσουμε τον σχεδιασμένο τραγικό ξεριζωμό χιλιάδων ανθρώπων οι οποίοι θυσιάστηκαν με βίαιο τρόπο», τόνισε η κ. Χρυσοβελώνη και προσέθεσε πως «η ιστορία του Πόντου ήταν και θα παραμείνει αδιαμφισβήτητα αληθινή».
    Σφοδρή ήταν και η αντίδραση του προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Συλλόγων, Χαράλαμπου Αποστολίδη, ο οποίος χαρακτήρισε «νέα Ρεπούση» το Νίκο Φίλη.
    «Στο λεξικό της ελληνικής γλώσσας υπάρχουν δύο λέξεις. Στο μεν «ε» υπάρχει η λέξη εφιάλτης και στο δε «κ» η λέξη κερκόπορτα. Χαρακτηρίζουν απόλυτα τον κ. Φίλη. Του τα αφιερώνω…Αυτός όμως είναι επικίνδυνος. Έλειψε η Ρεπούση στη Βουλή φαίνεται και ήρθε κάποιος να την αντικαταστήσει. Σα δε ντρεπόμαστε», είπε μιλώντας στο Focus fm.

    —————————————————-
    —————————————————-

    Πολιτικές αντιδράσεις ξεσηκώνει η δήλωση του Νίκου Φίλη ότι δεν υπήρξε Γενοκτονία των Ποντίων, αλλά εθνοκάθαρση
    http://efxinospontos.gr/genoktonia/448-politikes-antidraseis-ksesikonei-i-dilosi-tou-nikou-fili-oti-den-ypirkse-genoktonia-ton-pontion-alla-ethnokatharsi

    Η ΔΙΣΥΠΕ καυτηριάζει τις δηλώσεις του Νίκου Φίλη για τη Γενοκτονία των Ποντίων
    http://efxinospontos.gr/genoktonia/449-i-disype-kaftiriazei-tis-diloseis-tou-nikou-fili-gia-ti-genoktonia-ton-pontion

    Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης: «Πένθος του Ελληνισμού» ο υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Νίκος Φίλης
    http://efxinospontos.gr/genoktonia/452-eykseinos-lesxi-thessalonikis-penthos-tou-ellinismoy-o-ypourgos-paideias-kai-thriskevmaton-nikos-filis

    Αντώνης Παυλίδης: Επιστολή στον Υπουργό Παιδείας
    http://efxinospontos.gr/genoktonia/456-antonis-pavlidis-epistoli-ston-ypourgo-paideias

    Βλάσης Αγτζίδης: Μια λάθος σύγκρουση για το ζήτημα της Γενοκτονίας
    http://efxinospontos.gr/genoktonia/453-vlasis-agtzidis-mia-lathos-sygkrousi-gia-to-zitima-tis-genoktonias

    Παναγιώτης Ψωμιάδης: «Άξιος ο Νίκος Φίλης για υπουργός Παιδείας της Τουρκίας»
    http://efxinospontos.gr/genoktonia/455-panagiotis-psomiadis-aksios-o-nikos-filis-gia-ypourgos-paideias-tis-tourkias

    Θεόδωρος ΚΑΡΑΟΓΛΟΥ: «Εθνικό αίσχος η εμμονή του Νίκου Φίλη να αρνείται τη Γενοκτονία των Ποντων»
    http://efxinospontos.gr/genoktonia/454-theodoros-karaoglou-ethniko-aisxos-i-emmoni-tou-nikou-fili-na-arneitai-ti-genoktonia-ton-ponton

  2. H HMIMAΘΕΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΚΟΡΎΦΩΜΑ ΤΗΣ!!!!

    ———————————————————————————–

    Τατσόπουλος: Ο Φίλης έχει δίκιο, δεν ήταν γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση [βίντεο]

    Η συντριπτική πλειοψηφία καταδίκασε τις δηλώσεις του Νίκου Φίλη ότι δεν έγινε γενοκτονία, αλλά εθνοκάθαρση, ωστόσο ο Πέτρος Τατσόπουλος.

    Ο κ.Τατσόπουλος έγραψε χαρακτηριστικά στον λογαριασμό του στο Facebook ότι συμφωνεί με τον υπουργό Παιδείας, ενώ παραθέτει και σχετικό βίντεο με όσα είπε.

    Αναλυτικά:

    «Αυτή τη φορά ο Νίκος Φίλης ΕΙΧΕ ΔΙΚΑΙΟ. Η σφαγή των Ποντίων ΗΤΑΝ εθνοκάθαρση. ΔΕΝ ήταν γενοκτονία. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ της ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ και της ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ; Την περιγράφω στην ομιλία μου στη Βουλή, πέρυσι, στις 2 Σεπτεμβρίου (από το 5.20 έως το 10.36). Για τις ιλαροτραγικές συνέπειες της επέκτασης του ορισμού «γενοκτονία» σε ΟΛΕΣ τις μαζικές σφαγές -ιδίως σε όσες αναγνωρίζονται ως γενοκτονίες από τη Βουλή των Ελλήνων- αναφέρομαι στην επόμενη ομιλία μου, στις 5 Σεπτεμβρίου (από το 3.10 έως το 6.15). Ρίξτε τους μια ματιά, όποτε βρείτε χρόνο, όσοι δεν θέλετε να ακούτε μονάχα εθνικολαϊκιστικά γαβγίσματα».

    Πηγή: Τατσόπουλος: Ο Φίλης έχει δίκιο, δεν ήταν γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση [βίντεο] | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/234037/tatsopoylos-o-filis-ehei-dikio-den-itan-genoktonia-alla-ethnokatharsi-vinteo#ixzz3qSWmlDdd

  3. Αυτοκαθορισμός: Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ: ΣΕΝΓΚΑΛ

  4. Τα λίνκ σας παραπέμπουν στην εφημερίδα (δρόμος της αριστεράς) και όχι στα κείμενα τα ίδια. Διορθώστε το αν μπορείτε.

  5. Δεν είναι ημιμάθεια, είναι συνειδητή ιδεολογική στάση από την σκοπιά μιας όντως ημιμαθούς, αλλά όχι πάντα, «διανόησης» μιας υποτελούς και αυτοεξευτελισμένης αστικής και μικραστικής κοινωνίας.

  6. Β... on

    «Νίκος Φίλης, εξέχον μέλος της γενιάς των “δήθεν”, απαράδεκτος ως υπουργός Παιδείας»

    http://mignatiou.com/2015/11/nikos-filis-exechon-melos-tis-genias-ton-dithen-aparadektos-os-ipourgos-pedias/

    http://www.elogiki.gr/nikos-filis-exechon-melos-tis-genias-ton-dithen-aparadektos-ipourgos-pedias/

  7. Β... on

    Yunan Bakan Filis, Pontuslu Rumlara Soykırım Yapılmadığı Söyledi

    Yunanistan Eğitim Bakanı Nikos Filis, Türklerin Pontuslu Rumlara soykırım yapmadığını belirtti.

    Yunanistan Eğitim Bakanı Nikos Filis, Pontuslu Rumlara Türkler tarafından soykırım yapılmadığını söyledi.

    «ETNİK TEMİZLİK FARKLI, ‘SOYKIRIM’ FARKLI»

    Katıldığı bir televizyon programında, «Pontus soykırımı» iddialarıyla ilgili sorular üzerine, «soykırım» kavramıyla «etnik temizlik» kavramının farklı şeyler olduğunu ifade eden Filis, «Pontusluların acısını, dökülen kanı, Jön Türklerin vahşetinden çektiklerini tanıyoruz. Ancak, bu başka şey, bilimsel anlamda soykırım başka bir şey» dedi.

    «KARAR MERCİ ULUSLARARASI MAHKEMELER»

    Filis, Yunan devletinin bu konudaki tezinin «soykırım»ın kabulü yönünde olduğunu ancak, bu konuda asıl karar vermesi gereken mercilerin uluslararası mahkemeler ve bilim toplumları olduğunu kaydetti.

    «BEN KENDİ GÖRÜŞÜMÜ KABUL ETTİRMEYE ÇALIŞMIYORUM»

    Soykırım kavramanın etnik temizlik kavramıyla özdeşleştirilmesinin, soykırım deyiminin anlam değerini düşürdüğünü belirten Filis, «Sadece Yunanistan değil başka ülkeler de etnik temizlik olayını soykırım olarak adlandırdığında soykırımın anlam değeri düşürülüyor. Soykırım, programlı bir şekilde bir milletin bütünün imha edilmesi demektir. Uluslararası mahkemeler var, bilim toplumu var, bunlar karar versin. Ben kendi görüşümü kabul ettirmeye çalışmıyorum. Devletin politikası Pontus Helenizmi soykırımını tanıyor. Ancak, soğukkanlılıkla bilimsel düzeyde bir tartışma olursa, her ne kadar kanlı olsa da etnik temizlik başka bir şey, soykırım ve holokost başka şey» diye konuştu.

    ANA MUHALEFET SERT TEPKİ GÖSTERDİ

    Filis’in bu açıklamaları ana muhalefet Yeni Demokrasi Partisi (ND) lideri Evangelos Meymarakis ve Rum derneklerinin tepkisine neden oldu.

    Meymarakis, Filis’in açıklamalarını, «Milli hatırata ve Yunan Parlamentosunun kararlarına karşı büyük bir tahrik» olarak nitelendirerek, Başbakan Aleksis Çipras’ın bu konuda tavır almasını istedi.

    PONTUS RUM DERNEĞİ ‘TEHLİKELİ ADAM’ İLAN ETTİ

    Yunanistan’daki Pontus Rum Dernekleri Başkanı Haralambos Apostolidis ise yaptığı açıklamada Filis’i «soykırım» konusundaki görüşleri nedeniyle «Tehlikeli adam» olarak ilan ederken, SYRİZA’nın Girit milletvekili Yanis Miheloyanakis yaptığı açıklamada, «Pontuslu Rumlara yapılan soykırımdır» ifadesini kullanarak Filis’e tepki gösterdi.

    Yunan Parlamentosu, Karadeniz’de Rumların katledildiği iddiasıyla, 1994’de aldığı bir kararla 19 Mayıs tarihini «Pontuslu Rum soykırımını anma günü» ilan etmişti.

    http://www.haberler.com/yunanli-bakan-filis-den-pontus-soykirimi-7842774-haberi/?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+son-dakika-haberleri+%28Haberler.com+Son+Dakika+Haberleri%29

    ——————————–

    Οι Τούρκοι εκμεταλλεύονται κείμενο του Νίκου Φίλη: Είναι αρνητής της Ποντιακής Γενοκτονίας, λένε

    Δίκτυο Δικαιοσύνης και Διαφάνειαςστο9 Οκτωβρίου 2015/0 comments
    FILHS

    Ατυχές σχόλιο του νέου υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη, περί της Ποντιακής Γενοκτονίας, εκμεταλλεύονται οι Τούρκοι, με αιχμή του δόρατος αμφιλεγόμενη μειονοτική εφημερίδα.

    Ο κ. Φίλης, σε άρθρο του στην εφημερίδα Αυγή, στις 20 Αυγούστου 2014, είχε γράψει ότι ο όρος γενοκτονία δεν ισχύει στην περίπτωση των διώξεων των Ελλήνων του Πόντου από τους Τούρκους, κατά τις οποίες έχασαν τη ζωή τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι.

    Η τουρκόφωνη μειονοτική και με διασυνδέσεις με το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής εφημερίδα Birlik, εκμεταλλεύτηκε το σχόλιο, καθώς εξυπηρετεί την τουρκική προπαγάνδα, η οποία υποστηρίζει πως Ποντιακή Γενοκτονία δεν υπήρξε.

    Η «τουρκική», όπως η ίδια αυτοχαρακτηρίζεται, εφημερίδα αναφέρει ότι ο κ. Φίλης, σε άρθρο του, είχε χαρακτηρίσει την απόφαση της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, το 1994, να αναγνωρίσει την Ποντιακή Γενοκτονία από τους Τούρκους, ως «απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας», χωρίς διεθνή σημασία.

    Για αυτό η ελληνική κυβέρνηση δεν πρόβαλε, ποτέ, το θέμα στα διεθνή Φόρα, υποστήριζει, κατά την εφημερίδα, ο κ. Φίλης, στο άρθρο του.
    Επίσης η εφημερίδα αναφέρεται στις προσπάθειες της κυβέρνησης Σημίτη και του τότε υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Παπανδρέου, να υποβαθμίσει, γενικώς, το όλο ζήτημα της Ποντιακής Γενοκτονίας.

    Ολο το κείμενο του Νίκου Φίλη στην Αυγή (20 Αυγούστου 2014) ακολουθεί:
    Παλαιοκομματισμός και “Γενοκτονία”

    Να αντιμετωπίζεται ως αδίκημα “η άρνηση της Γενοκτονίας των χριστιανών της Ανατολής (Πόντιοι, Μικρασιάτες, Αρμένιοι και Ασσύριοι)” ζητούν 38 βουλευτές της Ν.Δ. με επιστολή προς τον πρωθυπουργό, επικαλούμενοι απόφαση της Βουλής των Ελλήνων (Φεβρουάριος 1994), με την οποία είχε χαρακτηρισθεί ως Γενοκτονία η αιματηρή εκδίωξη των χριστιανικών πληθυσμών από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη. Οι βουλευτές σχολιάζουν ότι σε διαφορετική περίπτωση η Βουλή των Ελλήνων θα αυτοαναιρεθεί.

    Πράγματι, με πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ, η Βουλή είχε προχωρήσει σε αυτή την απόφαση, η οποία από τότε είχε επικριθεί ότι δεν υπάκουε σε αμερόληπτα επιστημονικά – ιστορικά κριτήρια, αλλά εξυπηρετούσε ψηφοθηρικές – εθνικιστικές σκοπιμότητες. Ήταν η εποχή που το ΠΑΣΟΚ φαντασιωνόταν την περικύκλωση της Τουρκίας μέσω της συμμαχίας με τους Κούρδους του Οτσαλάν, τους Αρμένιους και τους “χιλιάδες κρυπτοχριστιανούς” που ζούσαν στη Μικρά Ασία. Δεν τα πίστευε αυτά το ΠΑΣΟΚ, ικανοποιούσε όμως ισχυρά πολιτικά στερεότυπα μιας μερίδας του ποντιακού στοιχείου, που εκπροσωπείτο στο κόμμα από την ομάδα του Μιχ. Χαραλαμπίδη. Αυτή η “εκπροσώπηση” οδήγησε στην κρίση και στον εξευτελισμό της χώρας με τη σύλληψη του Οτσαλάν.

    Τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας. Γι’ αυτό και το ελληνικό κράτος ποτέ δεν προέβαλε στα διεθνή φόρα θέμα αναγνώρισης αυτής της “Γενοκτονίας”, σε αντίθεση με τους Αρμένιους, οι οποίοι επεχείρησαν και πέτυχαν για τη δική τους περίπτωση απόφαση της γαλλικής Γερουσίας. Αντιθέτως, η κυβέρνηση Σημίτη, με υπουργό Εξωτερικών τον Γ. Παπανδρέου, είχε προσπαθήσει να υποβαθμίσει τη σημασία της απόφασης περί Γενοκτονίας, μετά μάλιστα την αντίδραση της τουρκικής πλευράς. Η απόφαση αναδεικνυόταν σε “αγκάθι” για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

    Η αιματηρή εκδίωξη των χριστιανικών πληθυσμών από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη είναι τυπικό παράδειγμα εθνοκάθαρσης, με βάση την οποία διαλύθηκε η πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία σε συμπαγή εθνικά κράτη, συμπεριλαμβανομένου και του τουρκικού. Αναμφίβολα η εθνοκάθαρση είχε πολύ αίμα, πολύ πόνο και ξεριζωμό. Και η οθωμανική διοίκηση διακρίθηκε για ωμότητες, αν και αγριότητες σφράγισαν και την ιμπεριαλιστική πολιτική της Αγγλίας και της Γαλλίας εκείνη την εποχή εις βάρος όλων των πληθυσμών της Μικράς Ασίας. Η εθνοκάθαρση επισφραγίστηκε με διεθνείς συμφωνίες και με ανταλλαγή πληθυσμών.

    Ο όρος Γενοκτονία καθιερώνεται στο Διεθνές Δίκαιο μετά το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και παραπέμπει σε βιομηχανικά σχεδιασμένη κρατική (της χιτλερικής Γερμανίας) επιδίωξη εξαφάνισης ενός ολόκληρου έθνους. Στο Ολοκαύτωμα δεν εμπλέκονται εδαφικές διεκδικήσεις. Η Γενοκτονία είναι απόλυτη και αφορά ένα ολόκληρο έθνος, όπου κι αν κατοικεί. Γι’ αυτό επί μισό αιώνα δεν υπήρξε χρήση του όρου για άλλη σφαγή πληθυσμών. Η έννοια Γενοκτονία απέκτησε διευρυμένη και χρησιμοθηρική έννοια, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν διεθνή όργανα χαρακτήριζαν ως Γενοκτονία τη σφαγή στη Ρουάντα ή ακόμη και τη σερβική επιθετικότητα εναντίον των μουσουλμάνων της Βοσνίας. Σε κάθε περίπτωση, υπήρχε διεθνής, δηλαδή γενική αναγνώριση της όποιας “Γενοκτονίας”.

    Στην Ελληνική Ιστορία η Μικρασιατική Καταστροφή ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε ως Γενοκτονία. Γράφαμε, διδασκόμασταν, θυμόμαστε την Καταστροφή. Αυτό έχει σημασία για να αντιληφθούμε ότι η όψιμη μετακίνηση σε επίπεδο ορολογίας υποκρύπτει απόπειρα μετάλλαξης της ιστορικής εμπειρίας και των γεγονότων, η οποία μάλιστα “επισημοποιείται” με την παραγωγή μιας νέας, μεροληπτικής ιστορίας.

    Έπειτα από μια εικοσαετία κρατικής ύπνωσης ως προς τη χρήση του όρου Γενοκτονία, το θέμα επανέρχεται ουσιαστικά με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού. Οι 38 βουλευτές της Ν.Δ., οι οποίοι ανήκουν σε όλο το φάσμα της παράταξης, ανάμεσά τους και ορισμένοι πρώην υπουργοί, ζητούν από τον πρωθυπουργό να αναβαθμίσει την επίσημη θέση, συνδυάζοντας την “Γενοκτονία” των χριστιανών της Ανατολής με το Ολοκαύτωμα και τη ρατσιστική βία, δηλαδή ζητείται εκ του πονηρού η σύνδεση ανόμοιων ιστορικά και διαφορετικών πολιτικά υποθέσεων.

    Η εθνικιστική δημαγωγία κατά κανόνα λειτουργεί ως προκάλυμμα για να κρυφθούν οι ολέθριες επιπτώσεις εις βάρος του λαού. Σήμερα, μάλιστα, επιδιώκεται να συγκαλυφθεί η μνημονιακή υποτέλεια. Ο Σαμαράς, διακρινόμενος για τον παλαιοκομματισμό του, δείχνει να το παίζει σε δύο ταμπλό. Υποκινεί την επιστολή των 38 βουλευτών του, υιοθετεί τις ιδεοληπτικές – ακροδεξιές θέσεις Μπαλτάκου, ο οποίος είχε μπλοκάρει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο. Ο πρωθυπουργός, όμως, καλείται να σταθμίσει τη συγκυρία και να μη δώσει αφορμή για ελληνοτουρκική ένταση, σε μια περίοδο που η Ελλάδα το τελευταίο που έχει ανάγκη είναι μια τέτοια εξέλιξη, ενώ μάλιστα φλέγεται η γύρω περιοχή. Θα είναι μια αναχρονιστική πολιτική, καθώς οι πολιτικές προϋποθέσεις του 1994 έχουν πλήρως ανατραπεί. Ο Οτσαλάν προχθές κήρυξε το τέλος του πολέμου προς την Άγκυρα, το Ιράκ τριχοτομείται και το “χαλιφάτο” προβάλλει στο προσκήνιο. Η αναδίφηση ιστορικών διενέξεων προκειμένου να χρησιμοποιηθεί ως υπόβαθρο για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής, η άσκηση εξωτερικής πολιτικής για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης παραπέμπουν στην παλαιοκομματική Ελλάδα και σε εθνική ταπείνωση. Και όχι στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, στο όραμα μιας νέας Ελλάδας της Δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της εθνικής
    ΠΗΓΕΣ: Birlik, Αυγή
    Ιστολόγιο Μιχάλη Ιγνατίου

    http://mignatiou.com/2015/11/den-itan-genoktonia-i-sfagi-ton-pontion-epimeni-o-nikos-filis/

  8. Β... on

    Ο Φίλης μπέη δεν συμφωνεί με τη Γενοκτονία των Ποντίων

    του Φ. Κρανιδιώτη

    Ο Ραφαήλ Λέμκιν ήταν ένας σπουδαίος Πολωνοεβραίος νομικός, ο οποίος το είχε πάρει το πτυχίο του. Δεν είχε χτυπήσει 5000 χιλιάδες σουβλάκια στον «Κάβουρα», ούτε είχε ρουφήξει αντίστοιχες χλιάδες φραπόγαλα, στα Εξάρχεια και στο Κολωνάκι. Τουτέστιν δεν τα είχε πλάκα τα γαλόνια της «προόδου», όπως ο Φίλης και οι άλλοι μπέηδες της ελληνικής αριστεράντζας αλλά είχε κάνει κάτι ψίχουλα παραπάνω αγωνιστικής και επιστημονικής προσφοράς, όσο να ‘ναι.

    Όταν οι ναζί του Αδόλφου και οι κομισάριοι του Στάλιν εισέβαλαν με διαφορά λίγων ημερών στην πατρίδα του το 1939, ο διεθνούς φήμης κι ακεραιότητας νομικός κατετάγη στον πολωνικό στρατό. Πολέμησε γενναία τους μαύρους φασίστες στην πολιορκία της Βαρσοβίας, όπου και τραυματίστηκε. Λίγες μέρες μετά την 1/9/1939, μπούκαραν από την Ανατολή οι κόκκινοι φασίστες. Στη διάρκεια του πολέμου και της γερμανοσοβιετικής κατοχής έχασε συνολικά 49 συγγενείς του, ορισμένους στις υπό σοβιετική κατοχή πολωνικές περιοχές. Οι μόνοι επιβιώσαντες, ο αδερφός του κι η γυναίκα του με τους δυο γιους του στάλθηκαν από τους Σοβιετικούς σε γκουλάγκ, απ’ όπου επιβίωσαν με αγώνα του Λέμκιν, ο οποίος μετανάστευσε στις ΗΠΑ και δίδαξε στο Γέιλ και σε άλλα κορυφαία πανεπιστήμια.

    Το 1933, συγκλονισμένος και βασισμένος στη Γενοκτονία των Χριστιανών της Μικράς Ασίας ήτοι των Ελλήνων (Ποντίων, Ιώνων κλπ), των Αρμενίων και των Ασσυρίων, παρουσίασε στο Νομικό Συμβούλιο της Κοινωνίας των Εθνών την εργασία του «Το έγκλημα της βαρβαρότητας», ως έγκλημα κατά του διεθνούς δικαίου, θεωρία που εξέλιξε στην ιδέα του εγκλήματος της γενοκτονίας ως εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας. Ε, όσο να ’ναι έχει λίγο παραπάνω κύρος από τους νεοσταλινικούς προπαγανδιστές και τους «κεμαλικούς» της Κουμουνδούρου, δεν νομίζετε;

    Ο Φίλης όμως χθες στην εκπομπή του Ν. Χατζηνικολάου αμφισβήτησε ευθέως την Γενοκτονία των Ποντίων αδελφών μας, κομμάτι της Γενοκτονίας των Χριστιανικών λαών που ζούσαν στην τουρκική επικράτεια, τάχα επιστημονικώς και με …σεβασμό στα θύματα.

    Ήτοι πέραν των άλλων πολιτικών και ηθικών ζητημάτων παραβίασε ευθέως τον λεγόμενο αντιρατσιστικό νόμο, αφού αμφισβητεί και υποβαθμίζει μια Γενοκτονία αναγνωρισμένη από την Βουλή των Ελλήνων.

    Δεν ξέρω τι θα κάνουν οι Πόντιοι Βουλευτές και τα Ποντιακά σωματεία αλλά από τη μεριά μου, εγώ ένας Αρβανίτης Έλληνας πειραϊκής ανατροφής, που κι οι δυο παππούδες μου υπερασπίστηκαν ως πολεμιστές της Στρατιάς εν Μικρά Ασία, αυτούς που έσφαξαν οι Γενοκτόνοι, στους επιγόνους των οποίων κάνει πολιτική «πάσα» η υπουργάρα μας, θα κάνω αυτό που επιτάσσει η συνείδηση μου και θα είναι πλέον δουλειά της Εισαγγελίας τα περαιτέρω.

    Να γνωρίζετε πως σε όλες της τις μεταμορφώσεις η ισλαμοφασιστική Τουρκία, είτε του πρωτόγονου φασισμού του Κεμάλ, είτε του ισλαμοφασισμού του συναυτουργού του ISIS και δουλέμπορου Ερντογάν αρνείται την Γενοκτονία με διάφορους τρόπους.

    Ο ένας είναι ο χοντροκομμένος, κλασσικός α λα τούρκα. Ισχυρίζονται πως οι Τούρκοι υπέστησαν αυτοί…γενοκτονία από τους Αρμενίους, τους Έλληνες κλπ. Μάλιστα έχουν ανεγείρει και μνημείο της Τουρκικής «γενοκτονίας» από τους Αρμενίους!

    Ο άλλος είναι πιο light και ολίγον επιστημονικοφανής, πως τάχα πόλεμο είχαμε, έκρυθμη κατάσταση και πως απλά όσοι Πόντιοι, Ίωνες Αρμένιοι κλπ χάθηκαν, χάθηκαν από τα πάθη και της κακουχίες της εποχής και πως κι αν σε διάφορα επεισόδια έγιναν εγκλήματα κατά αμάχων κι αιχμαλώτων, δεν συγκροτούν το έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας που ονομάζουμε Γενοκτονία και πως υπήρχαν εκατέρωθεν «ακρότητες». Συμψηφισμός δηλαδή.

    Όποιος λοιπόν παραβιάζοντας την ιστορική αλήθεια και τον Νόμο της Ελληνικής Δημοκρατίας προβάλλει ισχυρισμούς που υποβαθμίζουν την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου ή όποιων άλλων Χριστιανών της Μ. Ασίας από την Τουρκία, είναι ποινικά ελεγκτέος και ακατάλληλος για να ηγείται της πολιτικής Παιδείας των ελληνοπαίδων. Κανένας μας δεν πρέπει να αφήσει αυτές τις κουβέντες από υπουργικά χείλη να πέσουν κάτω, σε όποιο κόμμα και να ανήκει κι ας μην είναι Πόντιος, Ίωνας ή άλλης προσφυγικής καταγωγής, αρκεί η συνείδηση του να μην είναι συνείδηση παχύδερμου.

    http://www.antinews.gr/action.read/antitheseis/o-filis-mpei-den-sumfonei-me-ti-genoktonia-ton-pontion/10.103037

  9. Αυτοκαθορισμός: ΑΘΛΙΟΙ: Red NoteBook Περί γενοκτονίας

  10. Εδώ έχουμε ένα μεγάλο πολιτικό πρόβλημα. Ο Φίλης είναι εκτός της γραμμής του κόμματος που τον όρισε υπουργό Παιδείας.Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δια των χαιρετισμών του Τσίπρα στις επευειακές εκδηλώσεις και των δηλώσεων του εκπροσώπου Τύπου Σακελλαρίδη είναι ταυτόσημες με τις δικές μας…. Ο Φίλης πέτυχε να εκθέσει και το κόμμα του και τον ευατό του και να κάνει απρόσμενο δώρο στους πολιτικούς αντιπάλους

    http://www.newsbomb.gr/politikh/political-parties/story/588295/sakellaridis-na-anagnorisei-i-toyrkia-ti-genoktonia-ton-pontion

    19 Μαίου 2015 22:38 ΚΟΜΜΑΤΑ Newsbomb
    Σακελλαρίδης: Να αναγνωρίσει η Τουρκία τη Γενοκτονία των Ποντίων
    Σακελλαρίδης: Να αναγνωρίσει η Τουρκία τη Γενοκτονία των Ποντίων
    Share Tweet 0 Σχόλια e-mail
    Την πολιτική και πνευματική ηγεσία της Τουρκίας, να αναγνωρίσει τις δολοφονίες και το διωγμό που υπέστη ο Ποντιακός Ελληνισμός, καλεί ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, στο πλαίσιο της ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
    «Τιμούμε, σήμερα την ημέρα μνήμης για τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και διωγμένους από τις πατρογονικές τους εστίες Έλληνες Ποντίους. Σήμερα, στην ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, καλούμε την πολιτική και πνευματική ηγεσία της Τουρκίας να αναγνωρίσει την πολιτική δολοφονιών και διωγμών που ασκήθηκε κατά του Ποντιακού Ελληνισμού, κατά τη διάρκεια και στη συνέχεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση του Κυβερνητικού Εκπροσώπου, η οποία καταλήγει:

    «Σχεδόν έναν αιώνα μετά, κοιτάμε προς το μέλλον μαζί με τους συμπολίτες μας Πόντιους που αποτελούν ένα από τα πιο δημιουργικά και δυναμικά τμήματα της κοινωνίας μας. Θεωρούμε ότι η αποκατάσταση των γεγονότων και η παραδοχή της ιστορικής αλήθειας, όσο σύνθετη και σκληρή και αν είναι, αποτελεί την πιο στερεή βάση για την ειρήνη, τη φιλία και τον αλληλοσεβασμό μεταξύ των λαών. Για τη διμερή συνεργασία και την διασφάλιση της αρχής καλής γειτονίας στην περιοχή μας. Αποτελεί παράλληλα, την μόνη ειλικρινή απάντηση στην λήθη, και μαζί στον εθνικισμό και στην μισαλλοδοξία».

    Read more: http://www.newsbomb.gr/politikh/political-parties/story/588295/sakellaridis-na-anagnorisei-i-toyrkia-ti-genoktonia-ton-pontion#ixzz3qYQ2a26N

  11. ….ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ:
    ——————————————————————-

    4/11/2015

    H επίθεση στον υπουργό Παιδείας για την «αιρετική» άποψη που τόλμησε να εκφράσει έρχεται να προστεθεί σε μία σειρά παρόμοιων επιθέσεων ενάντια σε όποιον/α διατυπώνει δημόσια θέσεις οι οποίες παρεκκλίνουν από την κυρίαρχη εθνική αφήγηση. Η ανθρωποφαγία εναντίον όσων έχουν διαφορετική άποψη για κρίσιμα ιστορικά γεγονότα, όπου έχει υφανθεί γύρω τους ολόκληρη μυθολογία από τον κυρίαρχο εθνικιστικό λόγο όλον τον προηγούμενο αιώνα, είναι συνήθης και αναμενόμενη πρακτική.

    Όμως η ακριβής αποτύπωση των ιστορικών γεγονότων είναι ακόμη θέμα ανοιχτό για όλες τις βαλκανικές χώρες, που η κάθε μια επιδιώκει να μεγεθύνει τις ευθύνες των άλλων και να αποσιωπά τις δικές της. Κάθε βαλκανική χώρα έχει να περιγράψει τις δικές της γενοκτονίες ή εθνοκαθάρσεις.

    Και οι δύο λέξεις είναι μεταπολεμικές. Γενοκτονία είναι «η βάσει σχεδίου συστηματική και ολοκληρωτική εξόντωση φυλής ή έθνους» και εθνοκάθαρση είναι «ο μαζικός αφανισμός ή εκδίωξη των μελών μιας εθνότητας από μια περιοχή για γεωπολιτικούς σκοπούς». Ένα ζήτημα είναι ότι η εθνοκάθαρση δεν έχει ακόμη ρητή νομική αναγνώριση.

    Σε κάθε περίπτωση, οι σημερινοί Έλληνες έχουν κάθε δικαίωμα να τιμούν τη μνήμη των θυμάτων προγόνων τους αλλά και να κατανοούν τα ιστορικά πλαίσια μέσα στα οποία έγιναν ακόμη και αποκρουστικά γεγονότα. Και σίγουρα, με αίσθημα ευθύνης και υπευθυνότητας θα πρέπει να οικοδομούν ένα καλύτερο μέλλον.
    http://www.ecogreens-gr.org/humanrights/2015/11/ypourgos-paideias-genoktonia/
    ————————————————

    ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ: το κείμενο των Ο-Π είναι απαράδεκτο. Βασίζεται στην προκατάληψη, την παραποίηση και την άγνοια -ελπίζω όχι συνειδητή. Ο ορισμός της Γενοκτονίας που παραθέτει είναι λάθος: «η βάσει σχεδίου συστηματική και ολοκληρωτική εξόντωση φυλής ή έθνους». Εντελώς λάθος διατύπωση και παντελώς ανύπαρκτη στο νόμο του ’48…. Πώς είναι δυνατόν μια δημόσια ανακοίνωση ενός κόμματος να πλαστογραφεί τα στοιχεία ενός νόμου μόνο και μόνο γιατί βολεύουν την θεώρησή της. Σύμφωνα με τη σχετική Σύμβαση, γενοκτονία είναι:

    «η εσκεμμένη προσπάθεια καταστροφής εν όλω ή εν μέρει, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας», με έναν από τους παρακάτω τρόπους:

    α) τον φόνο μελών της ομάδας,

    β) την πρόκληση σοβαρής σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας,

    γ) τη σκόπιμη επιβολή στην ομάδα συνθηκών ζωής υπολογισμένων, έτσι ώστε να επιφέρουν τη φυσική τους καταστροφή, εν όλω ή εν μέρει,

    δ) την επιβολή μέτρων που αποσκοπούν στην αποτροπή γεννήσεων στο εσωτερικό της ομάδας και

    ε) την υποχρεωτική μεταφορά των παιδιών της ομάδας σε κάποια άλλη»

    Στην περίπτωση των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εφαρμόστηκαν και οι πέντε τρόποι, σε διαφορετικό χρόνο και με διαφορετικό τρόπο στους επιμέρους πληθυσμούς.

  12. ΑΘΛΙΟΙ: Red NoteBook Περί γενοκτονίας ή Ενάντια στον πολιτικαντισμό, απ’όπου κι αν προέρχεται, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

    http://rednotebook.gr/2015/11/peri-genoktonias-i-enantia-ston-politikantismo-apopou-ki-an-proerchete-tou-dimostheni-papadatou-anagnostopoulou/?utm_source=rss&utm_medium=rss

    ——————————————————-

    Σχόλιο
    Ιωάννης Τζανάκος

    Τα όρια αντοχής μας και ανοχής μας προς την «ανανεωτική» ευρωαριστερά και ευρω»ακρο»αριστερά έχουν εξαντληθεί εδώ και πολύ καιρό.
    Τώρα είναι αργά για εμβριθείς αναλύσεις και πολλές ιδεολογικές και θεωρητικές πολεμικές και ενδοσκοπήσεις.
    Θα πω λίγα πράγματα, ελπίζω ζουμερά:

    Αυτοί οι κύριοι του Red NoteBook που κόπτονται τόσο πολύ για την ανασυγκρότηση της πραγματικής, πολύ πραγματικής, ανανεωτικής πολύ ανανεωτικής, ριζοσπαστικής πολύ ριζοσπαστικής, αντιμνημονιακής πολύ αντιμνημονιακής αριστεράς, ας κοιτάξουν λίγο τον εαυτό τους και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους ως ενήλικα άτομα.
    Για δεκαετίες έχουν αλώσει κάθε πανεπιστήμιο, κάθε θεσμό παραγωγής ιδεολογίας και «νοήματος», έχουν συμμαχήσει ιδεολογικά και πολιτικά με κάθε ποντίκι του αστικού φιλοδυτικού «φιλελευθερισμού-υπερδιεθνισμού», έχουν οργανώσει την κατασίγαση κάθε συζήτησης για τον ρόλο του «κεμαλισμού» και τον ρόλο του στους διωγμούς των ελλήνων της μικράς ασίας αν δεν υπάγεται ως συζήτηση στα δικά τους αποτυχημένα και ανόητα «ευρωκομμουνιστικά» πλαίσια, έχουν συκοφαντήσει κάθε άποψη και κάθε ανάλυση και κάθε απορία για τον ρόλο του νεώτερου αστικού εθνο-κράτους της Τουρκίας ως εν γένει «εθνικιστική», έχουν πεί ψέμματα, έχουν γράψει ψέμματα, έχουν αποφύγει να απαντήσουν σε συγκεκριμένα ερωτήματα για το παρελθόν και το παρόν της σχέσης του ελληνικού λαού και του ελληνικού έθνους με το πρόβλημα της εθνοκρατικής τουρκικής επιθετικότητας και του σωβινιστικού εθνικισμού της τουρκικής (αστικής) κοινωνίας, και τώρα που η δεξιά οι εθνικιστές οι φασίστες και κάθε πικραμένος αξιοποιεί όλο αυτό το σκηνικό για να δημαγωγεί δεν μιλάνε ποτέ για την ταμπακιέρα, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, πετάνε τη μπάλα στην εξέδρα.
    Προτάσσουν το φόβητρο του «αντιτουρκισμού» της δεξιάς και ξεχνάνε τον «φιλοτουρκισμό» της δικής τους ανανικής αθλιότητας, τον «φιλοτουρκισμό» της δικής τους εξομοίωσης του ελληνικού αμυντικοειδούς εθνικισμού (απέναντι στον τουρκικο σωβινισμό) με τον εθνικισμό των Γκρίζων Λύκων, του Ερντογάν κ.λπ.
    Καλύπτουν τον Φίλη, καρφώνουν όσους ενώνουν (νομίζουν αυτοί πως ενώνουν -ή κάνουν πως νομίζουν) την φωνή τους με τους δεξιοεθνικιστές, και αναλύουν την κατάσταση ως πίεση «από τα δεξιά».
    Η αλήθεια είναι πως υπάρχει πίεση από τα δεξιά, από τα δεξιά που υπάρχουν επειδή και αυτοί συν-έθρεψαν το άθλιο ευρωκεντρικό (τους) ψευδο-αριστερο-ιδεολόγημα, επειδή αυτοί ήταν σύντροφοι με τον Φίλη και στις ιδέες, επειδή ενοχοποιούν με τον χυδαιότερα «εκλεπτυσμένο» τρόπο την συζήτηση για την έννοια της γενοκτονίας χωρίς να λένε κιχ για το θέμα, το μόνο που λένε είναι, σε «απλά λαϊκά», να μην τσιμπάμε στο άνοιγμα της συζήτησης, επειδή είναι μια εκ των δεξιών συζήτηση.
    Αν αυτό δεν είναι εκλεπτυσμένος ευρωφασισμός τι είναι;
    Αν αυτό δεν είναι εφαρμογή της αρχής του επιχειρηματος προς πρόσωπον (με την συλλογική έστω έννοια του «προσώπου») τι είναι;
    Ξέρουν να φτιάχνουν συκοφαντικά και συνωμοσιολογικά «λεκτικά συνθέματα», τα οποία μάλιστα τα στρέφουν ακόμα και κατά του κ.κ.ε, χωρίς αυτά (τα συνθέματα) να σημαίνουν τίποτα άλλο από μελάνι σουπιάς, καλαμαριού, συκοφαντικό και «συμμαζευτικό» μελάνι ανθρώπων του παραμηχανισμού της ανανεωτικής «ευρωκομμουνιστικής» κοπρίλας.
    Και η κοπρίλα αυτή κάλυψε τον Φίλη, απλά τον κάλυψε και τον καλύπτει αφού συμφωνεί με τον ψευδο-ορισμό του, ο οποίος άλλωστε είναι και δανεισμένος από τους φίλους του Φίλη, τους πρώην και νυν συντρόφους του όταν μάλλον τους ρώταγε εκεί στο έντυπο και το κόμμα δια «δυσκολοτέρας» περιπτώσεις εννοιών.
    Ο μόνος που λείπει για να προσθέσει στον ευρωκομμουνιστικό ευρωαριστερό βόθρο μία ακόμα κουράδα είναι ο Άκης Γαβριηλίδης.
    Που είναι αυτό το παιδί;
    Ανασυντάσσεται;

    Μήνυμα:
    Κανένα έλεος προς τους «ευρωαριστερούς» και «ευρωαριστεριστές». Καμμία συζήτηση μαζί τους, καμμία ενότητα, καμμία «συντροφικότητα».
    Θα τελειώσει, πρέπει να τελειώσει η ιδεολογική τους «περιπέτεια» μέσα στην σιωπή και την μοναξιά τους. Είναι το ίδιο με Τσίπρα Βαρουφάκη Τσακαλώτο. Έτσι πρέπει να τους αντιμετωπίσει ο κόσμος και έτσι θα τους αντιμετωπίσει.

  13. Επίσης υπάρχει και μια συνέντευξή μου στο ρ.σ , «Στο Κόκκινο».

    http://www.stokokkino.gr/article/1000000000019530/Blasis-Agtzidis-didaktor-istorias-Ofeile-na-min-pesei-stin-pagida-o-k-Filis

  14. Το αντιπατριωτικό σύμπλεγμα

    03.11.2015 |

    του Βασίλη Ξυδιά

    «Όποιος κοιμάται πατριώτης, ξυπνάει εθνικιστής». Το θυμήθηκε ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου ο φίλος Γιώργος Αλεξάτος, ο οποίος το σχολίασε στη σελίδα του στο FB, λέγοντας ότι τούτο το σύνθημα «αν πράγματι το σκεφτούμε στα σοβαρά, μάλλον ως ύβρη θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε»: (α) προς το «Πατριώτες στα όπλα!» της Κομμούνας του Παρισιού· (β) προς το «Εμπρός ΕΛΑΣ, για την Ελλάδα, το δίκιο και τη λευτεριά!» του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ· (γ) προς το «Patria o muerte!» (Πατρίδα ή θάνατος!) του Τσε Γκεβάρα.

    Το τραγικό είναι, σκέφτηκα, ότι οι οπαδοί του αντιεθνικιστικού αυτού συνθήματος πιστεύουν πως κινούνται στο πλαίσιο μιας μαρξιστικής ή αναρχικής επαναστατικής ορθοδοξίας. Δεν έχουν συναίσθηση ότι είναι ένα μεταμοντέρνο υβρίδιο, που προέκυψε από τα μέσα του ’80, και κυρίως μετά το ’90, μετά δηλαδή την κατάρρευση του «υπαρκτού», ως αποτέλεσμα της υποστολής του επαναστατικού απελευθερωτικού οράματος και της σχεδόν ολοκληρωτικής αφομοίωσης της Αριστεράς από τον πολιτικό φιλελευθερισμό (εκ φύσεως ατομικιστικό και αεθνικό). Ίσως μια γερή δόση Ιστορίας να διόρθωνε κάπως τα πράγματα.

    Λέω «ίσως» γιατί υπάρχει και η ψυχολογική πλευρά, που φοβάμαι πως δεν αντιμετωπίζεται με θεωρητικά μαθήματα. Και τελικά είναι αυτή, η ψυχολογική διάσταση, το πραγματικό θεμέλιο αυτού του αντιεθνικιστικού αριστερισμού: Είναι ότι τα ριζοσπαστικοποιημένα νέα παιδιά, από το ’80-’90 και μετά, έχουν ενδόμυχα απαξιώσει-απορρίψει την κοινωνία των ίδιων των αλλοτριωμένων γονιών τους.

    Διότι η νέα αυτή αντιπατριωτική Αριστερά, περισσότερο κι από «αντιεθνικιστική», είναι κατά βάση «αντιλαϊκιστική» – όχι με τη θεωρητική ή πολιτική έννοια, αλλά με την έννοια της κατά κυριολεξίαν απαξίωσης του λαού. Ας το επαναλάβω. Αυτός ο αντιεθνικισμός για τον οποίο μιλάμε δεν έχει και πολλή σχέση με τον κλασικό τροτσκιστικό ή τον παραδοσιακό αναρχικό διεθνισμό, όσο κι αν επικαλείται την ταξικότητα. Είναι έκφραση ενός όψιμου αντιλαϊκού ελιτισμού-ατομισμού που στρέφεται όντως, κυριολεκτικά, εναντίον του λαού (μαραζιάρη) της κοινωνίας (εξίσου ένοχης με τους εξουσιαστές της)· κι όπου λαός και κοινωνία είναι σε τελική ανάλυση, όπως είπαμε, οι γονείς αυτών των παιδιών – ιδίως οι αριστεροί 50ρηδες, 60άρηδες, 70άρηδες, ειρωνικά διχασμένοι: ρεαλιστικά προσαρμοσμένοι στο σύνολο της ζωής τους, με διαλείμματα ανώδυνης αμφισβήτησης στο κόμμα ή την ταβέρνα.

    Αυτή, λοιπόν, η εναντίον της κοινωνικής υποκρισίας αγανακτισμένη Αριστερά είναι απολύτως αδιάφορη στην ιδέα της καθολικής απελευθέρωσης· της είναι απολύτως ξένη ή ακόμα και εχθρική. Το ιδεώδες της ταυτίζεται με το φιλελεύθερο ιδεώδες της δικαιοσύνης ως ατομικής ελευθερίας. Γι’ αυτό και το αριστερό καθήκον εξαντλείται στη διεκδίκηση μειονοτικών δικαιωμάτων – όχι μόνον εναντίον του κράτους, αλλά κυρίως εναντίον της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η κοινωνία όχι μόνο δεν μπορεί, αλλά και δεν αξίζει να απελευθερωθεί τέτοια που είναι*. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί απ’ αυτούς τους ριζοσπάστες αντιπατριώτες στηρίζουν σήμερα την αριστερή συνθηκολόγηση με τα μνημόνια και την τρόικα, ευαγγελιζόμενοι μια κατά τ’ άλλα αριστερή διακυβέρνηση.

    * Όσοι γνωρίζουν από Παλαιά Διαθήκη μπορούν να διακρίνουν εδώ το τιμωρητικό σύμπλεγμα του προφήτη Ιωνά.

    – See more at: http://www.e-dromos.gr/to-antipatriwtiko-symplegma/#sthash.rP99pwQD.dpuf

  15. Ο Αλέξης Τσίπρας, αν και επέλεξε να μην αντιπαρατεθεί ευθέως με τον υπουργό του για το ζήτημα που δημιουργήθηκε, αναγκάστηκε να διαμηνύσει μέσω «κυβερνητικών κύκλων» ότι διαχωρίζει τη θέση του: «Υπάρχει απόφαση της Βουλής που την έχουμε ψηφίσει για την γενοκτονία των Ποντίων, δικαίωμά του Νίκου Φίλη, είναι όμως οι προσωπικές απόψεις» είναι η φράση του Αλέξη Τσίπρα όπως διέρρευσε τεχνηέντως το Μαξίμου.

    Η πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, συμπύκνωσε σε δύο tweets την ενόχληση που πολλοί, επώνυμοι και μη, ένιωσαν με τις άστοχες και άκαιρες δηλώσεις του κ. Φίλη, γράφοντας: «Η γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί αναγνωρισμένο θεσμικά και ιστορικά γεγονός. Προκαλεί κατάπληξη η χθεσινή αντιεπιστημονική τοποθέτηση Φίλη. Η Παιδεία χρειάζεται ανθρώπους με μόρφωση, καλλιέργεια, αίσθημα ευθύνης, συνείδηση. Όχι προχειρολόγους που μαθαίνουν στην πλάτη των παιδιών».

    Κι αν οι επικρίσεις της κ. Κωνσταντοπούλου μπορεί να αποδοθούν εν μέρει στην γνωστή κόντρα της με τον κ. Φίλη, αντίστοιχη επιφύλαξη δεν υπάρχει για τον νυν πρόεδρο της Βουλής, τον κ. Νίκο Βούτση, ο οποίος δήλωσε σχετικά ότι «πάνω σε επιστημονικές ή προσωπικές απόψεις ο καθένας παίρνει την ευθύνη του δημοσίως και κρίνεται. Θεσμικά η Βουλή έχει πάρει τις αποφάσεις της, υπάρχει η ιδιαίτερη τιμή εκείνες τις προβλεπόμενες ημέρες. Από εκεί και πέρα ο καθένας μας έχει τις απόψεις του και κρίνεται γι’ αυτές».

    Αναταραχή όμως και εντός ΣΥΡΙΖΑ έχει προκληθεί από τις δηλώσεις Φίλη. Εναντίον του τάχθηκε ευθέως ο ο υφυπουργός Εξωτερικών, Γιάννης Αμανατίδης: «Η ιστορία του Πόντου ήταν και θα παραμείνει αδιαμφισβήτητα αληθινή. Οι επιστημονικές προσεγγίσεις μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα σε μια Δημοκρατία, ωστόσο η θέση της κυβέρνησης είναι γνωστή και δημόσια εκφρασμένη, τόσο με δήλωση του πρώην κυβερνητικού εκπροσώπου στις 19.5.2015, όσο και στους χαιρετισμούς στις αντίστοιχες ημέρες μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων κατά το παρελθόν».

    Σε ό,τι αφορά στον ΣΥΡΙΖΑ, έντονη ήταν επίση η αντίδραση του βουλευτή Ηρακλείου κ. Γιάννη Μιχελογιαννάκη, ο οποίος υπογράμμισε την κρίσιμη διαφορά στην ορολογία: «Όταν αναφερόμαστε στους Έλληνες του Πόντου μιλάμε για γενοκτονία και όχι για εθνοκάθαρση. Εθνοκάθαρση είναι βίαιος εκτοπισμός και εκδίωξη εθνικών ομάδων από μια περιοχή, είτε αιματηρός, είτε μέσω καταστροφής πολιτιστικών και θρησκευτικών στοιχείων, με σκοπό την δημιουργία εθνικά ομοιογενών γεωγραφικών περιοχών. Δηλαδή γίνεται για γεωπολιτικούς λόγους. Γενοκτονία είναι εξόντωση φυλής ή έθνους συστηματικά, προσχεδιασμένα και ολοκληρωτικά. Οι Πόντιοι εξοντώθηκαν λόγω του γένους τους. Αξίζουν τον όρο ‘γενοκτονία’, γιατί γενοκτονία είναι έγκλημα ποινικού δικαίου, ενώ η εθνοκάθαρση στην ουσία είναι περιγραφή εγκλημάτων και δεν έχει ρητή ολοκληρωτική και ρητή νομική αναγνώριση, μόνο επιμέρους στοιχεία αυτής».

    Με τη σειρά της, η βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ελένη Σταματάκη δήλωσε: «Η καταγωγή μου είναι από το Πόντο. Οι γονείς μου κατάγονται από την Κερασούντα και είμαι πολύ ευαίσθητη σε τέτοια θέματα. Η δήλωση του κ. Φίλη ήταν ατυχής και έτσι πρέπει να την ερμηνεύσουμε στην επιτροπή μας (σ.σ. Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς)».

    http://fimotro.blogspot.gr/2015/11/blog-post_984.html

  16. Παναγιώτης Διαμάντης: Αφήστε τις γενοκτονίες στους γενοκτονολόγους!

    Παναγιώτης Διαμάντης: Αφήστε τις γενοκτονίες στους γενοκτονολόγους!
    Οι δηλώσεις του ατόμου που κατέχει τη θέση του υπουργού Παιδείας δείχνουν τον κίνδυνο που διατρέχει ο ελληνισμός όταν μιλάνε άτομα τα οποία δεν γνωρίζουν το αντικείμενο. Σε εκπομπή αθηναϊκού τηλεοπτικού σταθμού τη Δευτέρα το βράδυ, ο πρώην συντάκτης της εφημερίδας Αυγή δήλωσε (μεταξύ άλλων): «Κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζουμε το αίμα, τον πόνο, όσα έχουν υποστεί οι Πόντιοι, από τη θηριωδία των Τούρκων. Αυτό είναι άλλο πράγμα και άλλο πράγμα η γενοκτονία με αυστηρή επιστημονική έννοια».

    Σε κείμενο στην Αυγή (20 Αυγούστου 2014), με τίτλο «Παλαιοκομματισμός και Γενοκτονία», έγραψε: «Τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας».

    Δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε τον τουρκικό Τύπο να δούμε τις επιπτώσεις τέτοιων ανεύθυνων δηλώσεων. Τη στιγμή που υπάρχουν πολιτικοί επιστήμονες οι οποίοι μελετούν το φαινόμενο της γενοκτονίας –έγκλημα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο–, δεν επιτρέπεται κάποιοι που δεν έχουν σχέση με το θέμα να κάνουν τέτοιου τύπου δηλώσεις.

    Σύμφωνα με τους θεωρητικούς μελετών γενοκτονιών, τέσσερα είναι τα στάδια μιας γενοκτονίας:

    Πρώτον, υπάρχει μίσος που ξεκινά από τη θρησκεία (κλασικό παράδειγμα ο αντιεβραϊσμός).
    Δεύτερο στάδιο είναι όταν αυτό το παραδοσιακό θρησκευτικό μίσος γίνεται «φυλετικό».
    Τρίτον, η πολιτική βούληση, δηλαδή ο πολιτικός κόσμος και η γραφειοκρατία παίρνουν μια απόφαση για να εξοντώσουν έναν πληθυσμό που θεωρείται απειλή. Για παράδειγμα, είτε αυτός ο πληθυσμός αποκαλείται εβραϊκός, είτε χριστιανικός είτε Μάο-Μάο, πρέπει να εξοντωθεί. Από τη στιγμή που η κυβέρνηση αποφάσισε την εξόντωση του πληθυσμού, ακολουθεί το άλλο στάδιο που αφορά την προετοιμασία του λαού για να εκτελέσει αυτή την απόφαση. Στην περίπτωση των Νεότουρκων και των Ναζί, υπήρξαν δέκα χρόνια προετοιμασίας, προπαγάνδας ισχυρότατης. Ο Ισραηλίτης επιστήμονας Stefan Ihrig, για παράδειγμα, παρουσιάζει πως ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν το πρωτότυπο για τον Αδόλφο Χίτλερ.
    Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο είναι η σφαγή.
    Υπάρχει μεγάλη προετοιμασία, περνά πολύς χρόνος για να φθάσουμε σε μια γενοκτονία. Δεν μπορείς να πεις σε έναν άνθρωπο ή σε μια ομάδα «πάμε να εξοντώσουμε αυτούς γιατί είναι απειλή». Πρέπει να προετοιμάσεις το θύμα για να το δει ο θύτης όχι σαν άνθρωπο αλλά σαν κάτι άλλο.

    Στην περίπτωση της Γενοκτονίας των Ελλήνων, έχουμε έγγραφα από το 1910 που αναφέρονται στους χριστιανικούς πληθυσμούς σαν «αγριόχορτα», «ιούς», «βακτήρια» που «πρέπει να ξεριζωθούν για το καλό της πατρίδας».

    Μετά από είκοσι χρόνια, οι Ναζί χρησιμοποιούσαν ακριβώς τους ίδιους όρους για τους Εβραίους: είναι «ξένα πλάσματα», είναι «επικίνδυνοι», «πρέπει να εξοντωθούν για το καλό της Γερμανίας». Αυτό είναι το φοβερότερο, ότι μέσα σε μια γενιά είδαμε το φαινόμενο της γενοκτονίας δύο φορές!

    Τα αποτελέσματα της γενοκτονίας και της «εθνοκάθαρσης» μοιάζουν μεταξύ τους. Η διαφορά βρίσκεται στην πρόθεση των εγκληματιών – τι είχαν στο μυαλό τους;

    Όταν σκοπεύουν οι γενοκτόνοι στην καταστροφή μέσω μαζικής σφαγής των θυμάτων, αυτό εστί γενοκτονία. Αυτό είχαν στο νου τους τόσο οι Νεότουρκοι/κεμαλικοί όσο και οι Ναζί.

    Αυτοί που κάνουν απόπειρα να ασχοληθούν με θέματα γενοκτονιών, καλό θα κάνουν να μελετήσουν τους σχετικούς (και όχι τους άσχετους).

    Ο δρ Παναγιώτης Διαμάντης διδάσκει Μελέτες Γενοκτονιών στο Πανεπιστήμιο Τεχνολογίας του Σίδνεϊ.
    TAGS

    http://www.pontos-news.gr/article/142922/panagiotis-diamantis-afiste-tis-genoktonies-stoys-genoktonologoys

  17. Αυτοκαθορισμός: Τα αισχρά ακροδεξιά έκτροπα στο Σύνταγμα.

  18. Αυτοκαθορισμός: Χρυσή Αυγή και κοσμοπολίτες του Συριζα..

  19. -ΠΟΕ, χουντικοί και χρυσαυγίτες, χέρι-χέρι στο Σύνταγμα

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2015/11/05/neonazi-poe/

  20. Radiki on

    ‘Σα ξένα είμαι Έλληνας και σην Ελλάδα ξένος’. Γιατί οι ναζί δεν μπορούν να βρίσκονται σε πορεία των Ποντίων

    http://news247.gr/eidiseis/afieromata/sa-ksena-eimai-ellhnas-kai-shn-ellada-ksenos-giati-oi-nazi-den-mporoun-na-vriskontai-se-poreia-twn-pontiwn.3757838.html

    http://www.volosnow.gr/sa-xena-ime-ellinas-ke-sin-ellada-xenos/

  21. Αυτοκαθορισμός: Προβοκατόρικο άρθρο του Γ.Φαράκλα στην Αυγή

  22. Αυτοκαθορισμός: Προβοκάτσια Φαράκλα (2)

  23. […] Τις ημέρες που περνούσαν τα προαπαιτούμενα του 3ου μνημονίου η ελλαδικήκοινή γνώμη είχε να ασχοληθεί με το ερώτημα που έξαφνα έθεσε ο κ. Φίλης, κατέχοντας τη θέση του υπουργού Παιδείας «εθνοκάθαρση ή γενοκτονία«. […]

  24. «…..Ο όρος «Εθνοκτονία» δεν υπήρχε πριν από κάποια χρόνια και ωστόσο πρόσφατα άρχισε να διαδίδεται με αρκετά ταχείς ρυθμούς στον χώρο που ουσιαστικά ανήκει η Εθνολογία. Πριν μιλήσουμε όμως γι’ αυτήν, θα αναφερθούμε επίσης και στον όρο «Γενοκτονία» σχετικά με το πώς η τελευταία εκδηλώνεται στην πραγματικότητα.

    Η νομική έννοια της «Γενοκτονίας» εμφανίζεται στην δίκη της Νυρεμβέργης και αναφέρεται σε έναν ορισμένο τύπο εγκλήματος πολέμου που έως τότε ήταν σχεδόν ασήμαντος, ή μάλλον ακριβέστερα αποδίδεται στην πρώτη νομικά καταχωρημένη διάπραξη αυτού του εγκλήματος: την συστηματική εξόντωση κάποιων «κατώτερων» λαών στην Ευρώπη από τους Ναζί. Το έγκλημα αυτό που νομικά ορίζεται ως «γενοκτονία» έχει ως αφετηρία του τον ρατσισμό και απλώς αποτελεί την λογική και μοιραία του συνέπεια όταν εκείνος μπορέσει να αναπτυχθεί ελεύθερα, όπως συνέβη στην περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας.

    Οι αποικιακοί πόλεμοι που μετά το 1945 συντάραξαν αποκλειστικά τον Τρίτο Κόσμο και που αρκετοί διαρκούνε ακόμα, συχνά ξεσήκωναν κατά των αποικιοκρατών τις κατηγορίες της «γενοκτονίας» αν και τα διάφορα προβλήματα της διεθνούς πολιτικής ή η απαράδεκτη αδιαφορία της παγκόσμιας κοινής γνώμης εμπόδιζαν μία νομική αγωγή παρόμοια με εκείνη της Νυρεμβέργης. Η γενίκευση του φαινομένου προκαλεί άμβλυνση των ευαισθησιών (σ.τ.μ. ή ίσως επιλεκτική εμφάνισή τους). Αν και η ναζιστική Γερμανία υπήρξε η πρώτη που χαρακτηρίστηκε και δικάστηκε σαν ένοχη γενοκτονίας, δεν είναι η πρώτη που διέπραξε κάτι τέτοιο. Ολόκληρη η Ιστορία της δυτικής (χριστιανικής) αποικιακής εξάπλωσης στον 19ο αιώνα –που είχε και σαν συνέπεια την δημιουργία των μεγάλων αποικιακών «αυτοκρατοριών»- δεν είναι παρά μία ατελείωτη αλυσίδα συστηματικών σφαγών των ιθαγενών πληθυσμών.

    Σε ό,τι αφορά τις διαστάσεις, την δραματικότητα και την έκταση του εγκλήματος, πρώτη έρχεται η γενοκτονία κατά των ιθαγενών αμερικανικών πληθυσμών. Από το 1492 που οι λευκοί (χριστιανοί) πάτησαν για τα καλά το πόδι τους στην νέα ήπειρο, τέθηκε σε λειτουργία και εξακολουθεί να λειτουργεί ένας μηχανισμός αφανισμού των ιθαγενών, μία σύγχρονη μορφή του οποίου είναι η εξόντωση των ιθαγενών που ζουν στα μεγάλα δάση του Αμαζονίου. Τα τελευταία χρόνιο έχουνε τεκμηριωμένα καταγγελθεί σφαγές Ινδιάνων στην βραζιλία, την κολομβία, την Παραγουάη και αλλού. Μάταια όμως.

    Από την «αμερικάνικη εμπειρία», οι εθνολόγοι και κύρια ο Robert Jaulin οδηγήθηκαν στο να διατυπώσουν την έννοια της «Εθνοκτονίας», με θύματα αυτής ξανά τους αμερικανούς ιθαγενείς. Έχουμε λοιπόν στην διάθεσή μας έναν χώρο θλιβερά «προνομιακό» για την διερεύνηση της διαφορά μεταξύ «Γενοκτονίας» και «Εθνοκτονίας», καθώς οι τελευταίοι ελεύθεροι πληθυσμοί αυτής της ηπείρου τυγχάνουν θύματα ταυτόχρονα και των δύο εγκλημάτων.

    Αν ο όρος «Γενοκτονία» αναφέρεται στην ιδέα της ράτσας / φυλής και στην θέληση για εξόντωση φυλετικών μειονοτήτων, η «Εθνοκτονία» αποσκοπεί όχι στην φυσική εξόντωση των ανθρώπων αλλά στην εκμηδένιση της κουλτούρας τους. Σε αντίθετη περίπτωση θα πέφταμε ξανά στην περίπτωση της «Γενοκτονίας».

    Ως «Εθνοκτονία» ορίζεται η συστηματική καταστροφή του τρόπου ζωής και σκέψης ενός λαού από έναν άλλον. Ενώ ο γενοκτόνος σκοτώνει με φυσικό τρόπο, ο εθνοκτόνος σκοτώνει πνευματικά. Και στις δύο περιπτώσεις επέρχεται η εκμηδένιση αν και φαινομενικά είναι διαφορετικής μορφής. Η φυσική και άμεση εκμηδένιση μοιάζει μόνο, και δεν είναι στην πραγματικότητα διαφορετική τάχα από την πολιτισμική εκμηδένιση, Η τελευταία έχει μακροσκοπικό αποτέλεσμα που πετυχαίνεται με διαφορετικό κάθε φορά τρόπο και καθορίζεται από τις συγκυρίες και τις δυνατότητες αντίστασης ή μη αντίστασης των καταπιεζόμενων.

    Όμως, τόσο στην Γενοκτονία όσο και στην Εθνοκτονία, παραμένει ίδια η έννοια του «διαφορετικού». Ο «εχθρός» δεν είναι απλώς μία α ή β «διαφορά», υπαρκτή ή ανύπαρκτη, αλλά μία υποτιθέμενη «κακή φύση» αυτής της «διαφοράς». Παρ’ όλα αυτά, οι δύο πρακτικές ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους όσον αφορά την «θεραπεία» αυτής της «κακής φύσης» της «διαφοράς».

    Η προσδοκία της Γενοκτονίας είναι απλά και καθαρά να εκμηδενίσει την «διαφορά». Οι «άλλοι» εξοντώνονται γιατί υποτίθεται ότι είναι ανεπανόρθωτα «άγριοι», «αιμοχαρείς», «κακοί» και πάει λέγοντας. Η Εθνοκτονία από την άλλη μεριά μοιάζει να αποδέχεται μία κάποια σχετικότητα της «φρίκης» της «διαφοράς», αφού οι «άλλοι» είναι μεν «κακοί» αλλά μπορούν να ελευθερωθούν από την «κακία» τους αν υποχρεωθούν να μεταμορφωθούν μέχρι να γίνουν ακριβώς ίδιοι με το μοντέλο που προτείνουν οι «καλοί» (και που συνήθως δεν διστάζουν να το προπαγανδίσουν ή να το επιβάλουν με απροκάλυπτη κτηνωδία).

    Η εθνοκτόνα απόρριψη του διαφορετικού, οδηγεί σε μία βίαιη αφομοίωση του άλλου, σε μία ολοκληρωτική αναγκαιότητα ταύτισης, τυλίγοντας τα δύο σε ένα. Εξετάζοντας την Γενοκτονία απέναντι στην Εθνοκτονία, καταλήγουμε στο να τις θεωρήσουμε ως διαστροφές αντίστοιχα της ανθρώπινης απαισιοδοξίας και αισιοδοξίας.

    Στην Νότια Αμερική οι σφαγές των Ινδιάνων ιθαγενών φθάνουνε στα άκρα την θέση περί «διαφοράς», θεωρώντας τον «άλλον» σαν κάτι το εντελώς ξένο προς το ανθρώπινο είδος. Ο «άγριος» Ινδιάνος δεν είναι ανθρώπινο πλάσμα αλά ένα επικίνδυνο ζώο γι’ αυτό και ο φόνος του δεν αποτελεί έγκλημα (!!!) Εδώ φθάνουμε στο σημείο να ξεπερνάμε και αυτόν ακόμα τον ρατσισμό, αφού αυτός τουλάχιστον προϋποθέτει την αναγνώριση μίας κάποιας ανθρώπινης φύσης στον διωκόμενο. Βρισκόμαστε μπροστά στην επανάληψη μίας παλαιάς και μονότονης ιστορίας, το σενάριο της οποίας διηγείται ο Levi – Strauss στο «Ράτσα και Ιστορία»: οι λαοί της Καραϊβικής αναρωτιόντουσαν εάν οι ισπανοί κατακτητές ήταν άνθρωποι ή… Θεοί., την ίδια στιγμή που οι Ισπανοί αναρωτιόντουσαν εάν η φύση των ιθαγενών ήταν ανθρώπινη ή… κτηνώδης.

    Ποιος ασκεί Εθνοκτονία ; Ποιος μισεί την ψυχή των λαών ; Πρώτης τάξεως εθνοκτόνοι υπήρξαν στην Νότια Αμερική αλλά και αλλού οι χριστιανοί ιεραπόστολοι… Μαχόμενοι προπαγανδιστές της χριστιανικής πίστης, δεν είχανε άλλον σκοπό από την άνευ όρων αντικατάσταση των «κακών» μη χριστιανικών πίστεων και λατρειών από την «καλή» μονοθεϊστική Θρησκεία των ευαγγελίων. Η ευαγγελική μισαλλοδοξία κινήθηκε κατά περίπτωση ανάμεσα σε δύο σημεία – πεποιθήσεις:

    Α. Στην εχθρότητα προς αυτή την ίδια την «διαφορά», δηλαδή στο ότι όλες οι μη χριστιανικές πίστεις είναι τάχα απαράδεκτες και απαιτείται να εξαφανιστούν, και

    Β. Στην εχθρότητα προς την υποτιθέμενη «κακία» της «διαφοράς», δηλαδή στο ότι οι μη χριστιανικές πίστεις είναι ποιοτικά κατώτερες και άρα μπορούν να ξεπεραστούν και να σβήσουν

    Πάνω σε αυτή την δεύτερη θέση – πεποίθηση οι εθνοκτόνες κουλτούρες δείχνουν να εκδηλώνουν μία «αισιοδοξία»: ο Χριστιανισμός λ.χ. αναγνωρίζει τάχα τον «διαφορετικό» κάποια μέσα για να «ανυψωθεί», κατά κανόνα έπειτα από μία «διαδικασία ταύτισης» μέχρι μία απόλυτη υποτιθέμενη «τελείωσή» του. Έτσι λοιπόν η καταστροφή της δύναμης των μη χριστιανικών αντιλήψεων ισοδυναμεί με την πλήρη καταστροφή αυτή της ίδιας της ουσίας των φυλετικών κοινωνιών. Η πρακτική και το όλο πνεύμα της Γενοκτονίας στηρίζονται επάνω στα εξής αυθαίρετα «αξιώματα»:

    Α. Ιεράρχηση των πολιτισμών: Υπάρχουν τάχα κάποιοι που είναι «ανώτεροι» και κάποιοι που είναι «κατώτεροι».

    Β. Μόνο ένας πολιτισμός δικαιούται να στέκεται στην κορυφή (η άμεση αντανάκλαση του κοσμο-είδωλου του μονοθεϊσμού). Η «δική μας» κουλτούρα είναι πάντοτε καλύτερη όλων των άλλων, η «δυτική» (χριστιανική) κουλτούρα των λευκών (και χριστιανών) ανθρώπων που δικαιωματικά (!) τηρεί μόνον εχθρική και αρνητική στάση απέναντι σε κάθε άλλη. Το τραγικό είναι ότι αυτή η έχθρα και άρνηση υποτίθεται ότι είναι εποικοδομητική. Ζητάμε να συντρίψουμε τον «κατώτερο» μόνο σε εκείνο το σημείο του που είναι τέτοιος. Για να τον… «εξυψώσουμε» !

    (Απόσπασμα κειμένου από το Βιβλίο «ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΘΝΟΚΤΟΝΙΑ» του εθνολόγου Pierre Clastres)

  25. Συγγνώμη για την υπερ-παρουσία, και σας ευχαριστώ για την υπομονή σας. Θα ήθελα να δείτε μια αναλογία με το σήμερα, στο σήμερα, ομοιότητας του (κουρδικού) δεξιού εθνικισμού με τον ελληνικό και αντίστοιχης αθλιότητας:
    Αυτοκαθορισμός:
    ΤΙ ΕΚΑΝΑΝ ΟΙ ΔΕΞΙΟΙ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ (PDK-Μπαρζανί) ΚΑΙ ΤΙ (ΑΝΤΙΘΕΤΟ) οι αληθινοί αριστεροί πατριώτες του ΡΚΚ για να σώσουν τους Γεζίντι από την Γενοκτονία. ΣΑΣ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ; ΛΕΩ ΤΩΡΑ: http://www.kurdishinfo.com/house-of-ezidis-kdp-left-the-people-into-the-arms-of-isis-and-fled
    Kurdish Info
    House of Êzîdîs: KDP left the people into the arms of ISIS and fled –

  26. B on

    Τι λέει ο ΟΗΕ για τους όρους «γενοκτονία» και «εθνοκάθαρση»
    Ο ορισμός του εγκλήματος
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 03/11/2015 16:46
    Τι λέει ο ΟΗΕ για τους όρους «γενοκτονία» και «εθνοκάθαρση»
    10
    emailεκτύπωση

    Με την επιστημονική κοινότητα να είναι διχασμένη σχετικά με τα όρια μεταξύ γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης, ο επίσημος ορισμός που δίνουν τα Ηνωμένα Έθνη για την εθνοκάθαρση είναι «το να καταστήσει κάποιος μια περιοχή εθνικά ομογενοποιημένη, χρησιμοποιώντας μέσα όπως τη βία και τον φόβο, προκειμένου να διώξει από την περιοχή εκείνους τους πληθυσμούς που ανήκουν σε μια άλλη εθνική ή φυλετική ομάδα».

    Από την άλλη, σύμφωνα με την Διακήρυξη του ΟΗΕ από την 9η Δεκεμβρίου του 1948, ως γενοκτονία καλείται «μια από τις ακόλουθες πράξεις που λαμβάνει χώρα με στόχο την ηθελημένη καταστροφή ή τον αφανισμό ενός μέρους ή μιας ολόκληρης εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ανθρώπων: την δολοφονία μελών της ομάδας αυτής. Την πρόκληση σοβαρών σωματικών ή ψυχολογικών τραυμάτων σε μέλη της ομάδας. Την ηθελημένη επέμβαση στις συνθήκες ζωής των ομάδων αυτών, με στόχο τον φυσικό αφανισμό τους. Την επιβολή μέτρων με στόχο τον εμποδισμό των γεννήσεων εντός της ομάδας αυτής. Και τέλος την βίαιη μετατόπιση παιδιών από την ομάδα αυτή σε μια άλλη ομάδα ανθρώπων».

    Πάντως, πολλοί ακαδημαϊκοί κι επιστήμονες συμφωνούν πως, παρόλο που οι δυο έννοιες δεν είναι συνώνυμες, εντούτοις αμφότερες αναφέρονται σε «επιθέσεις πάνω σε συγκεκριμένες εθνικές ή φυλετικές ομάδες».

    Οι περισσότεροι πάντως αποδέχονται πως η εθνοκάθαρση εμπεριέχει περισσότερο πράξεις όπως απελάσεις ή μετακινήσεις πληθυσμών, ενώ η γενοκτονία (όπως λέει και το δεύτερο συνθετικό της λέξης) εμπεριέχει μέσα της την έννοια του ηθελημένου φόνου.

    Για παράδειγμα, το Ολοκαύτωμα των Εβραίων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτελεί το πλέον τρανταχτό παράδειγμα γενοκτονίας, ενώ τα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ερμηνεύονται από αρκετούς ως εθνοκάθαρση.

    Επιπλέον, τα όρια είναι δυσδιάκριτα και λεπτά, με μια ακόμη έννοια, αυτή της νομικής: ο ένας όρος, η «γενοκτονία», συνιστά συγκεκριμένο έγκλημα του διεθνούς ποινικού δικαίου, ενώ ο όρος «εθνοκάθαρση» δεν έχει λάβει ακόμη μια ρητή νομική αναγνώριση.
    http://www.tovima.gr/world/article/?aid=750992

  27. Radiki on

    σχόλιο και σκέψεις με αφορμή τις ‘επιστημονικές’ θέσεις του υπουργού Παιδείας για τη γενοκτονία των Ποντίων.

    Χαρά-Ανδριάνα Λιαναντωνάκη​
    Δημοσιογράφος
    4 Νοεμβρίου 2015

    Ο συνήθως αγέλαστος υπουργός Παιδείας κ. Φίλης, ο πολύς “το δέμας”, ολίγος όμως κατά την αμβλυμμένη για να μην πούμε… εθνομηδενισμένη ιστορική συνείδηση, πρόσβαλε βάναυσα τη συλλογική μνήμη όχι μόνον του Ποντιακού αλλά σύσσωμου του Ελληνισμού απανταχού της γης…με τις πρόσφατες ατυχέστατες δηλώσεις του περί γενοκτονίας.

    Στην εξαιρετικά εκρηκτική για την χώρα και τον λαό μας σημερινή οικονομική συγκυρία, έπεσε ως βόμβα μεγατόνων η στοχευμένη (και πάντως πολύ πρόσφορη για αντιπερισπασμό -αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα ασφυκτικά οικονομικά προβλήματα!) επιστημονικοφάνεια ενός υπουργού, ο οποίος είπε και ελάλησε ρήματα άρρητα, ασεβή προς την ιστορία μας, αλλά και νομικά απαράδεκτα.

    Συγκεκριμένα σε συνέντευξη του δημοσιογράφου Ν. Χατζηνικολάου, ο κ. Φίλης είπε ότι ναι μεν αναγνωρίζει μεν το αίμα και τον πόνο των Ποντίων αλλά ως εθνοκάθαρση, όχι ως γενοκτονία … «άλλο πράγμα η γενοκτονία, με την αυστηρή επιστημονική έννοια», αποφάνθηκε … Όπως ήταν φυσικό, ξεσηκώθηκε θύελλα αντιδράσεων απ’ όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου αλλά και από το κυβερνών κόμμα. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του βουλευτή κ. Μιχελογιαννάκη, ο οποίος είπε:
    «Οι πόντιοι εξοντώθηκαν λόγω του γένους τους. Αξίζουν τον όρο γενοκτονία, γιατί γενοκτονία είναι έγκλημα ποινικού δικαίου, ενώ η εθνοκάθαρση στην ουσία είναι περιγραφή εγκλημάτων και δεν έχει ρητή ολοκληρωτική και ρητή νομική αναγνώριση, μόνο επιμέρους στοιχείων αυτή».

    Τα σχετικά διεθνή κείμενα του ΟΗΕ είναι σαφή και δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες:
    Η διακήρυξη του ΟΗΕ για τη γενοκτονία – Convention on the Prevention and Punishment of the Crime of Genocide, (CPPCG) – που υιοθετήθηκε ως επίσημη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών την 9η Δεκεμβρίου 1948, τέθηκε σε ισχύ την 12η Ιανουαρίου 1951. Στο άρθρο 2 η Σύμβαση ορίζει ως Γενοκτονία τις πράξεις που σκοπό έχουν την καταστροφή ολόκληρου ή μέρους μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας. Τέτοιες πράξεις είναι η δολοφονία μελών της ομάδας, η σωματική ή πνευματική ζημιά σε μέλη της ομάδας καθώς επίσης και η ηθελημένη δημιουργία συνθηκών φυσικής καταστροφής ολόκληρης ή μέρους της ομάδας.
    Αντιθέτως η εθνοκάθαρση, όπως ορίστηκε από Επιτροπή του ΟΗΕ το 1993 είναι η προσπάθεια δημιουργίας εθνικά ομοιογενών γεωγραφικών περιοχών μέσω βίαιου εκτοπισμού πληθυσμών που ανήκουν σε ιδιαίτερες εθνικές ομάδες.

    Ο κύριος Φίλης με ποια ειδημοσύνη ομιλεί; Πόθεν η «επιστημονική» του άποψη, που την εκστομίζει αβίαστα όχι μόνον κατά της ελληνικής αλλά και κατά της ευρωπαϊκής και διεθνούς ιστορικής μνήμης; Μήπως αυτός είναι πιο ειδήμων από τη Διεθνή Ένωση ειδημόνων ακαδημαϊκών περί γενοκτονίας (IAGS – International Association of Genocide Scholars); Η IAGS αποφάνθηκε τον Δεκέμβριο του 2007 ρητώς, ότι αποτελούν γενοκτονία οι πράξεις βίας των Οθωμανών μεταξύ 1914-1923 κατά των Αρμενίων, Ασσυρίων και Ποντίων! [BE IT RESOLVED that it is the conviction of the International Association of Genocide Scholars that the Ottoman campaign against Christian minorities of the Empire between 1914 and 1923 constituted a genocide against Armenians, Assyrians, and Pontian and Anatolian Greeks. Μάλιστα στην ίδια διακήρυξή της καλεί την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες αυτές, να απολογηθεί στους αντίστοιχους πληθυσμούς και να επανορθώσει… BE IT FURTHER RESOLVED that the Association calls upon the government of Turkey to acknowledge the genocides against these populations, to issue a formal apology, and to take prompt and meaningful steps toward restitution».

    Με τα παραπάνω δεδομένα επομένως, ποιο νόημα μπορεί να έχουν οι εσφαλμένες και απαράδεκτες από κάθε άποψη – ιστορική, εθνική, νομική – «προσωπικές» θέσεις του Υπουργού Παιδείας και πώς δικαιούται να τις έχει και να τις διασαλπίζει ενώ ταυτόχρονα παραμένει υπουργός Παιδείας; Για μια ‘νέα’ εθνομηδενισμένη- εθνομηδενιστική παιδεία εργάζεται και συνεργάζεται ο μιμητής της κυρίας Ρεπούση; Ή μήπως ο κ. Φίλης μας προτρέπει να αναλύσουμε επιστημονικά το ζήτημα… της συντελούμενης στις μέρες μας ιδιότυπης γενοκτονίας κατά του ελληνικού λαού;
    Διότι σε αυτό επιδίδεται η παρούσα κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει ο κ. Φίλης: με τα σκληρά και βάναυσα μέτρα που εξακολουθεί με αμείωτο ρυθμό να παίρνει εις βάρος των νοικοκυριών και των περιουσιών τους, εις βάρος των ελλήνων πολιτών – κυρίως συνταξιούχων, μισθωτών, και των νέων, δείχνει σαν να βιάζεται να εκτελέσει ένα σχέδιο ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ και ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗΣ.

    Ας προσέξουν πολύ οι εθνικά αμνήμονες πολιτικοί ταγοί, μήπως με τον …συνωστισμό ανιστόρητων θέσεων και ζημιογόνων στρατηγικών επιλογών για τα ζωτικά όργανα του Ελληνισμού – ιστορική συνείδηση, παιδεία, θρησκεία – πράγματι συμβάλλουν στο να στοιχειοθετούν ένα έγκλημα διεθνών διαστάσεων· πράξεις καταστροφικές για την εθνική, φυλετική και θρησκευτική ταυτότητα του ελληνικού λαού, με μια λέξη γενοκτονία…

    http://pagoinia.gr/%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%B1/

  28. Radiki on

    Από την Thea Halo (συγγραφέως του “Ούτε το ‘Ονομα μου”)

    image

    NovemBer 5, 2015

    Προς ς τα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου

    Σε σχέση με τις παρατηρήσεις του Υπουργού Παιδείας της Ελλάδας, κ. Φίλη, ο οποίος πρόσφατα αρνήθηκε την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, αναρωτιέμαι αν υπάρχουν άλλες εθνικές ομάδες που αρνούνται τέτοιου είδους τραγικά γεγονότα που καταρράκωσαν το ίδιο τους το έθνος. Ή ίσως εκείνοι οι Έλληνες που αρνούνται την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δεν θεωρούν τους Πόντιους δικούς τους ανθρώπους. Αυτό θα μπορούσε να είναι μέρος του προβλήματος, μαζί με τον κατευνασμό της Τουρκίας και ένα σύνδρομο ήρωα που προωθεί την πεποίθηση ότι οι Έλληνες δεν θα έπρεπε ποτέ να θεωρούνται απόλυτα θύματα.

    Βεβαίως ο Νίκος Φίλης δικαιούται να έχει τις δικές του απόψεις ως ιδιώτης. Αλλά δεν θα έπρεπε να έχει το δικαίωμα να παραθέτει την εκ μέρους του άγνοια της Ιστορίας ως Υπουργός Παιδείας της Ελλάδας, ούτε να του έχουν εμπιστευθεί την μόρφωση των Ελληνόπουλων, όταν εκατοντάδες κορυφαίων μελετητών γενοκτονίας ανά τον κόσμο διαφωνούν αρκετά μαζί του ώστε να έχουν εκδώσει μία διακήρυξη που βεβαιώνει την γενοκτονία τόσο των Ποντίων όσο και των άλλων Ελλήνων της Μικράς Ασίας και Ασσυρίων στην Οθωμανική Τουρκία μεταξύ 1914 και 1923. Η διακήρυξη της IAGS (Διεθνούς Ένωσης Μελετητών Γενοκτονίας) του 2007 μπορεί να διαβαστεί στην διεύθυνση

    http://www.genocidescholars.org/sites/default/files/document%09%5Bcurrent-page%3A1%5D/documents/IAGS-Resolution-Assyrian%20and%20Greek%20Genocide.pdf

    Ως κόρη μιας από τους πολλούς Πόντιους που στάλθηκαν σε πορεία θανάτου εκτός Τουρκίας, της Sano Themia Halo (γνωστής και ως “γιαγιάς όλων των Ποντίων”), και ως απόγονος μιας οικογένειας που δεν θα γνωρίσω ποτέ, ούτε θα δω σε φωτογραφία, βρίσκω τις παρατηρήσεις του κ. Φίλη εξαιρετικά προσβλητικές και ασεβείς προς την μνήμη των 353.000 Ποντίων που φονεύθηκαν επί τόπου ή χάθηκαν κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες, τους 700.000 άλλους Μικρασιάτες Έλληνες που επίσης φονεύθηκαν, και τους υπόλοιπους πλέον του εκατομμυρίου Έλληνες που εξορίστηκαν δια της βίας από την γη που ο λαός μας κατοίκησε επί 3.000 χρόνια. Φοβάμαι ότι ο χαρακτηρισμός “εθνοκάθαρση” του κ. Φίλη, ακόμη και με μία αποδοχή βίας και θανάτου, ωχριά μπροστά στην καταρράκωση που υπέστησαν όλοι αυτοί οι αθώοι.

    Εν όψει των παραπάνω, ο κ. Φίλης θα έπρεπε να απομακρυνθεί από την θέση του ως Υπουργός Παιδείας. Θα είναι τότε σε θέση να ξεστομίζει τις απόψεις του παίζοντας ντάμα στο καφενείο της γειτονιάς του. Αυτό θα του δώσει επίσης περισσότερο χρόνο να διαβάσει και να κατατοπιστεί σχετικά με αυτά τα τραγικά ιστορικά γεγονότα, συμπεριλαμβανομένων των πολλών καταθέσεων από αυτόπτες μάρτυρες ιεραπόστολους, διπλωμάτες, και εθελοντές που βεβαιώνουν ένα Οθωμανικό και Κεμαλικό πρόγραμμα εκμηδένισης αυτών των ιστορικών Χριστιανών και των κοινοτήτων τους.

    Τέλος
    Date November 5, 2015°

    From Thea Halo (author of Not Even My Name
    To. Members of the Greek Parliament

    Concerning the remarks of Greece’s Education Minister, Mr. Filis,

    who recently denied the genocide of the Pontic Greeks, I wonder

    if there are other ethnic groups who deny such tragic events that

    devastated their own people. Or perhaps Greeks who deny the

    genocide of Pontic Greeks don’t think of the Pontians as their own

    people. That may be part of the problem along with appeasement

    of Turkey and a hero complex that subscribes to the belief that

    Greeks should never be viewed as ultimate victims.
    Certainly, Nikos Filis has a right to his opinions as a private citizen.

    But he should have no right to display his ignorance of history as
    Greece’s Minister of Education, nor be entrusted with the

    education of Greek children when hundreds of the world’s leading

    genocide scholars differ with him enough to have issued a

    resolution affirming the genocide of both Pontian and other Asia Minor Greeks and Assyrians in Ottoman Turkey from 1914-1923. The 2007 IAGS Resolution can be viewed at:

    http://www.genocidescholars.org/sites/default/files/document%0

    9%5Bcurrent-page%3A1%5D/documents/IAGS-Resolution-

    Assyrian%20and%20Greek%20Genocide.pdf
    As the daughter of a survivor of one of those Pontians who was

    sent on a death march out of Turkey, Sano Themia Halo, (aka, the

    Yia Yia of all Pontians) and as a descendant of a family I will never

    know, nor even see in a photograph, I find Mr. Filis’ remarks

    particularly offensive and disrespectful to the memory of the

    353,000 Pontians who were murdered outright and/or perished

    under the cruelest of conditions, the 700,000 other Asia Minor

    Greeks who were also murdered, and more than a million

    remaining Greeks who were forcibly exiled from the home and

    country our people had occupied for 3,000 years. I’m afraid Mr.

    Filis’ designation of “ethnic cleansing,” even with an admission of

    violence and death, falls far short of the devastation these

    innocents suffered.

    Inasmuch, Mr. Filis should be removed as Minister of Education.

    He can then have ample time to spout his opinions over a game

    of checkers in his local cafe. It will also give him more time to read

    up and educate himself on these tragic historic events, including

    the many eye-witness accounts from missionaries, diplomats,

    and relief workers who affirm an Ottoman and Kemalistagenda of

    annihilation of these historic Christians and their communities.
    End

    ΠΗΓΗ : International Hellenic Association

  29. Το μακρύ χέρι της πολιτικής στην ιστορική έρευνα
    ohe.jpg
    Γενική Συνέλευση ΟΗΕ AΠE- MΠE
    09.11.2015, 15:07 | Ετικέτες: ΟΗΕ, γενοκτονία, Παγκόσμιος Πόλεμος, Ναζί
    Συντάκτης:
    Μαρία Ρεπούση*
    Τελευταία, πολλές ομάδες ανθρώπων, εθνοτικές, θρησκευτικές, φυλετικές επενδύουν στα συλλογικά τους τραύματα, στα μαζικά εγκλήματα που έχουν υποστεί διεκδικώντας τον ορισμό που δημιουργήθηκε το 1944¹ για να αποδώσει το ναζιστικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, την εξολόθρευση εκατομμυρίων ανθρώπων, Εβραίων αλλά και Τσιγγάνων και ομοφυλόφιλων, στη βάση μιας ολοκληρωτικής ιδεολογίας για τις κατώτερες φυλές.

    Γενοκτονία. Αυτό τον όρο διεκδικούν.

    Που έχει το μεγαλύτερο ηθικό και πολιτικό κεφάλαιο.

    Που θέτει τον θύτη τους στο ανώτερο επίπεδο εγκληματικής συμπεριφοράς και τον Εαυτό στον πρώτο κύκλο των θυμάτων.

    Που μεγαλώνει το τραύμα, το καθιστά ανεξίτηλο και διαρκές.

    Που ζητά δικαίωση όχι μόνον από τη διεθνή κοινότητα αλλά και από τον θύτη.

    Μακρύς είναι ο κατάλογος των αιτημάτων. Ο 20ός αιώνας υπήρξε εξαιρετικά άγριος, γεμάτος μαζικά εγκλήματα.

    Υπολογίζεται ότι 170 εκατομμύρια άνθρωποι είναι τα θύματα εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονιών.

    Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, αρμόδιο για να διακρίνει τα εγκλήματα μεταξύ τους, έχει, από τον Ιούλιο του 2002 που τέθηκε σε ισχύ, απίστευτη δουλειά. Ολες οι ήπειροι.

    Στην Ευρώπη, η κατάρρευση του σοβιετικού καθεστώτος έφερε στην επιφάνεια και νέου τύπου «γενοκτονίες», όπως για παράδειγμα των χωρικών της Ουκρανίας.

    Ο Γιουσένκο, πρόεδρος της Ουκρανίας έως το 2010, έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να αναγνωρισθεί από τη διεθνή κοινότητα ότι ο λιμός των ετών 1932-1933 ήταν γενοκτονία των Ουκρανών από το σοβιετικό καθεστώς.

    Αντίθετα, ο επόμενος πρόεδρος της Ουκρανίας, που είχε εκλεγεί με την υποστήριξη των Ρώσων της Ουκρανίας, αδράνησε.

    Ο ΟΗΕ και τα διεθνή όργανα είναι ωστόσο επιφυλακτικά στην υιοθέτηση των επιχειρημάτων που προβάλλονται από τους ενδιαφερόμενους.

    Ειδικές επιτροπές εμπειρογνωμόνων με γνώση του αντικειμένου, επιστήμονες δηλαδή, ερευνούν εξονυχιστικά τα αιτήματα σε σχέση με τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα και τα αντεπιχειρήματα της άλλης πλευράς.

    Παρέχουν συνεπώς κάποια εγγύηση αντικειμενικότητας στην κρίση τους. Η επιθυμία της αναγνώρισης της γενοκτονίας, κυρίως αυτή που αναμοχλεύει το μακρινό παρελθόν, δεν έχει τέλος.

    Θα μπορούσε κάθε λαός που έχει υποστεί μαζικά εγκλήματα να αιτηθεί το χρίσμα της γενοκτονίας προκειμένου να ανεβάσει το επίπεδο θυματοποίησής του, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

    Η υπόθεση ανοίγει επιπρόσθετα τον ασκό του Αιόλου. Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο όλοι έχουν υποστεί γενοκτονίες και μάλιστα από τον γείτονά τους, τον εθνικό, τον φυλετικό, τον θρησκευτικό ή τον ταξικό.

    Γιατί αυτό είναι το χαρακτηριστικό όλων σχεδόν των μαζικών εγκλημάτων. Η εγγύτητα του Αλλου.

    Οι ιστορικοί, από την άλλη, πολλοί ιστορικοί, είναι εξαιρετικά καχύποπτοι με τη χρήση του όρου. Γνωρίζουν ότι είναι προβληματικός για πολλούς λόγους.

    Είναι καταρχήν μια εύκολη γενίκευση που δεν προσιδιάζει στη φυσιογνωμία της ιστορικής έρευνας. Τα ιστορικά γεγονότα είναι μοναδικά, ειδοποιά και δεν χωράνε στις γενικεύσεις.

    Γι’ αυτό και αν και ο όρος γνωρίζει μεγάλη άνθηση και ελαστικότητα στην καθημερινή επικοινωνία των ανθρώπων –γενοκτονία το ένα, γενοκτονία το άλλο– αποφεύγουν τη χρήση του για να χαρακτηρίσουν ένα γεγονός.

    Γνωρίζουν επίσης ότι ο όρος είναι ευάλωτος σε πολιτικές στερεοτυπικές χρήσεις. Οτι, αντί της σύνδεσής του με την υπόθεση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξαρτάται συχνά από εθνικιστικές επιδιώξεις.

    Επιπλέον, υποστηρίζουν κάποιοι, η γενικευμένη χρήση της έννοιας της γενοκτονίας σχετικοποιεί το μοναδικό σε ιδεολογία, σύλληψη και εκτέλεση έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, το Ολοκαύτωμα των Εβραίων.

    Αντίθετα, θέλουν να το μελετήσουν. Να ερευνήσουν εξονυχιστικά τις περιπτώσεις στις οποίες αναφέρεται και να προβληματίσουν τις επιλογές που γίνονται: την ανάδειξη κάποιων «γενοκτονιών», την αποσιώπηση άλλων, τις χρονικότητές τους, τις επισπεύδουσες δυνάμεις τους, τις αντιδράσεις και την προέλευσή τους.

    Γι’ αυτό και τα λεγόμενα Genocides Studies κάνουν τελευταία θαρραλέες ακαδημαϊκές εμφανίσεις. Οσο πιο πολύ ερευνάται το θέμα, τόσο περισσότερο γνωρίζουμε πόσο καυτό είναι, αλλά και σύνθετο. Πόσο ιστορικό είναι.

    Γι’ αυτό εξάλλου υπάρχουν οι επιστήμες, κοινωνικές, του ανθρώπου, φυσικές και άλλες πιο σύγχρονες. Για να ερευνούν, να απαντούν σε ερωτήματα, να επιλύουν προβλήματα και να βοηθούν την ανθρωπότητα να πηγαίνει μπροστά.

    Τα εθνικά κοινοβούλια δεν διαθέτουν όμως αυτή τη ματιά. Ούτε του ΟΗΕ ούτε της επιστήμης. Και δεν θα μπορούσαν ενδεχομένως να διαθέτουν αυτήν την ψυχραιμία.

    Οχι μόνον διότι οι βουλευτές τους είναι ευάλωτοι στις πιέσεις των ισχυρών λόμπι της μνήμης στην εκλογική τους περιφέρεια, αλλά και διότι κάποιοι είναι οι ίδιοι φορείς του τραύματος. Και μιας συλλογικής μνήμης που είναι φορτωμένη συναισθηματικά και συχνά ακραία μεροληπτική.

    Διηγήσεις γιαγιάδων και παππούδων, αλλά και η σχολική ιστορία, καθώς και η δημόσια ιστορία που γίνεται στις μέρες μας επικίνδυνα εθνικιστική έχουν συμβάλει σε μια ιστορική κουλτούρα που παίρνει συνεχώς αποστάσεις από το ιστορικό παρελθόν που αναβλύζει από την έρευνα.

    Δεν έχει νόημα λοιπόν να αποφαίνονται για το παρελθόν, να θεσπίζουν νόμους και να χαρακτηρίζουν τα ιστορικά γεγονότα, όπως έκανε και το ελληνικό κοινοβούλιο.

    Μερικά κοινοβούλια μάλιστα, όπως το ελληνικό το 2014², επί κυβέρνησης Σαμαρά, όχι μόνον αποφαίνονται για το ιστορικό παρελθόν και ορίζουν τη μία και μοναδική ιστορική αλήθεια, αλλά και ψηφίζουν την ποινικοποίηση της αντίθετης άποψης.

    Αυτό υποτίθεται για να προφυλάξουν τις κοινωνίες από την άρνηση του Ολοκαυτώματος και να εμποδίσουν την επανάληψή του.

    Στην πραγματικότητα, ολοκληρώνουν τη λογοκρισία τους πάνω στην ιστορική έρευνα³ και βάλλουν κατά της ελευθερίας της έκφρασης που είναι θεμέλιο της δημοκρατίας.

    Η υπόθεση της αναγνώρισης των γενοκτονιών εμπλέκει αναγκαστικά τρεις μεγάλες ομάδες: τα θύματα ή τους απογόνους τους, τους πολιτικούς και τους ιστορικούς. Τα θύματα αξίζουν τον απόλυτο σεβασμό μας. Την απόλυτη στήριξή μας για την επούλωση του συλλογικού τραύματος και την αποφυγή της επανάληψής του στην ίδια ή άλλη ομάδα.

    Οι πολιτικοί οφείλουν να κρατήσουν την υπόθεση αυτή όσο γίνεται πιο κοντά στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και να μην τη χρησιμοποιούν κατά το δοκούν, εθνικιστικά και πελατειακά.

    Οφείλουν επίσης να παίρνουν υπόψη τους την ιστορία των ιστορικών, ακόμα και αν είναι υπουργοί. Αν την αγνοούν, να γνωρίζουν ότι πρόκειται για παραμόρφωση που καταλήγει σε προπαγάνδα.

    Ευτυχώς υπάρχουν και οι ιστορικοί που τους το θυμίζουν.

    (1) Ραφαέλ Λέμκιν, Η εξουσία του Αξονα στην Ευρώπη, Γέιλ 1944
    (2) Το επίμαχο άρθρο 2 δεν είχε ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, δυστυχώς το είχε ψηφίσει και η ΔΗΜΑΡ. Προσωπικά είχα διαφοροποιηθεί και το είχα καταψηφίσει.
    (3) Βλ. την αντίδραση των ιστορικών της χώρας.
    * Καθηγήτρια Ιστορίας και Ιστορικής Εκπαίδευσης ΑΠΘ, βουλευτής Α’ Πειραιά 2012-2014

    http://www.efsyn.gr/arthro/makry-heri-tis-politikis-stin-istoriki-ereyna

  30. Το Εθνικό μας Σύμπλεγμα
    5/11/15

    του Μάνου Στεφανίδη.

    Έχω βαρεθεί με την ψευτοεπιστημονική εμμονή σε θέσεις πάγια ανθελληνικές στο όνομα μιας δήθεν αντικειμενικότητας που μπορεί μεν αενάως να μας διαφεύγει, αλλά παράλληλα αποκαλύπτει το βαθύτατο εθνικό μας σύμπλεγμα. Αυτά για τα οποία όλοι οι άλλοι σεμνύνονται, εμείς εύκολα τα αμφισβητούμε ή και τα ποδοπατούμε. Το επεισόδιο Φίλη είναι ενδεικτικό κι έρχεται να ολοκληρώσει μια σειρά άλλων δήθεν προοδευτικών ανοησιών, τις οποίες όλοι εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να καταναλώσουμε αμάσητες στο όνομα ενός προοδευτικού, αριστερού politically correct.
    Οι ελληνικοί πληθυσμοί που σφαγιάστηκαν συστηματικά, στη Μικρά Ασία, είχαν εγκατασταθεί εκεί ήδη από την πρώτη χιλιετία προ Χριστού, σύμφωνα με όλα τα ανασκαφικά ευρήματα και τις λοιπές ιστορικές μαρτυρίες. Από την εποχή του Ομήρου η ελληνική γλώσσα μιλιέται από την Προποντίδα ως τις εσχατιές της Μαύρης Θάλασσας και από την Κιλικία ως τον Πόντο. Μια τραγική ιστορική συγκυρία και συγχρόνως τα ολέθρια λάθη της πολιτικής ηγεσίας μας, αλλά και του λαού που την ψήφισε, οδήγησαν στην καταστροφή της Σμύρνης και στο ξερίζωμα 1.500.000 ψυχών, ενώ οι σφαγιασθέντες στο διάστημα μιας δεκαετίας, είτε στα τάγματα εργασίας είτε στις μεθοδικές επιθέσεις γενοκτονίας και τους διωγμούς, ξεπέρασαν το μισό εκατομμύριο. Χωρίς να ξεχνάμε τα φοβερά Σεπτεμβριανά του ’55 που εν μια νυκτί έδιωξαν τον ανθούντα ελληνικό πληθυσμό της Πόλης. Οι Αρμένιοι και οι Έλληνες της Μ. Ασίας, του Πόντου και της Κωνσταντινούπολης που επιβίωσαν σε όλη τη διάρκεια της πολυφυλετικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, έπρεπε να εξαφανιστούν με το καινούργιο μονοφυλετικό Κεμαλικό κράτος. Αυτή είναι η ωμή ιστορική αλήθεια. Δεν ζητάμε ρεβανσισμούς, δεν προπαγανδίζουμε το μίσος, είμαστε δίπλα στον απλό τουρκικό λαό, στους διανοουμένους του – πόσο μάλλον που μοιραζόμαστε μία εν πολλοίς κοινή κουλτούρα – αλλά και δεν ξεχνούμε.
    Κυρίως δεν λησμονούμε τις απροκάλυπτες βλέψεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και τα νησιά του, την εισβολή στην Κύπρο και την πολιτική της Άγκυρας για μια de facto διχοτόμηση του νησιού. Οι Έλληνες, για αιώνες συνυπήρξαν ειρηνικά με τους Τούρκους, αυτό όμως δεν διαγράφει την αιματηρή πραγματικότητα που από κοινού βίωσαν οι δύο λαοί. Όσοι ξεχνάνε τον Παναγιώτη Κονδύλη και τις οξυδερκείς αναλύσεις του σχετικά με το ελληνοτουρκικό, απλώς ανοηταίνουν και δολιχοδρομούν. Ούτε συνωστισμό είχαμε στη Σμύρνη, ούτε οι Πόντιοι ήρθαν αβρόχοις ποσίν από τον Εύξεινο στην Μακεδονία και όπου αλλού. Οι Πόντιοι ξεριζώθηκαν μαζικά και σφαγιάστηκαν μεθοδικά και κατ’ επανάληψη. Δυστυχώς την ίδια τύχη τους επεφύλασσε αργότερα και ο Στάλιν σε όσους είχαν καταφύγει στον Καύκασο. Τους διέσπειρε στις εσχατιές της κεντρώας Ασίας. Έχω προσωπικούς φίλους που έχουν έρθει από το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν κι από το Αζερμπαϊτζάν! Πρόκειται για τους περίφημους Ρωσοπόντιους. Είναι ντροπή λοιπόν στη μνήμη όλων αυτών που υπέφεραν τόσα και απεβίωσαν μαρτυρικά να λέγονται τέτοια φληναφήματα. Ούτε οι επιστημονικές προσεγγίσεις των εννοιών «γενοκτονία» και «εθνοκάθαρση» μπορούν να σταθμιστούν ψυχρά με εκατό χιλιάδες πάνω ή εκατό χιλιάδες κάτω διαφορά νεκρών . Το Kεμαλικό κράτος ήθελε να απαλλαγεί και από τους Αρμένιους και από τους Έλληνες και τα κατάφερε. Οι Aρμένιοι τιμούν συνεχώς την συγκλονιστική θυσία 1.500.000 ψυχών. Οι Αρμένιοι φέτος, με εκδηλώσεις σε όλον τον κόσμο, θυμούνται τι συνέβη στο έθνος τους 100 χρόνια πριν. Εμείς; Εμείς απλώς συνεχίζουμε να θεραπεύουμε το εθνικό μας σύμπλεγμα μειονεξίας. Τον αταβιστικό μας φόβο απέναντι στην Ιστορία μας την ίδια. Αλλά και στις ευθύνες που συνεπάγεται μια τέτοια Ιστορία…

    http://www.anixneuseis.gr/?p=132373

  31. […] αφορμή τη «συζήτηση»  για το άτοπο ερώτημα «Γενοκτονία ή Εθνοκάθαρση» έγραψα ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε στην […]

  32. […] στην οθωμανική Ανατολή για το άτοπο ερώτημα «Γενοκτονία ή Εθνοκάθαρση» που έθεσε ο Ν. Φίλης, η «Εποχή» δημοσίευσε ένα […]

  33. ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ & ΕΘΝΟΚΑΘΑΡΣΗ
    Γράφτηκε από τον/την Κώστας Βενετσάνος
    Δημοσιεύθηκε : 06 Νοέμβριος 2015

    «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις»
    Αντισθένης

    Σάλο προκάλεσαν οι πρόσφατες αναφορές του Υπουργού Παιδείας Ν. Φίλη, για την γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, που “δεν ήταν γενοκτονία, αλλά …εθνοκάθαρση”, κατά τον ευφυή και “ειδήμονα” Υπουργό της αριστερο-δεξιάς κυβέρνησης Τσίπρα.
    Σάλος, που εν πολλοίς εξυπηρετούσε και τον επιδιωκόμενο αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης, από τη μνημονιακή φοροεπιδρομή, κοινωνική απ-ασφάλιση, αποκρατικοποίηση – απο-ελληνοποίηση της δημόσιας περιουσίας και της σκοπούμενης αρπαγής της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, μέσω της υπερβολικής παράνομης και άδικης φορολόγησης, πλειστηριασμών, κατασχέσεων κ.λπ.
    Τί είπε, λοιπόν, ο Φίλης, για ν’ αποτολμήσουμε και την “επίσκεψιν” (προσεκτική εξέταση) των ονομάτων (των λέξεων) που ξεστόμισε. Που άφησε να διαφύγουν από το “έρκος (φράγμα) των οδόντων του”.
    Είπε λοιπόν πως “κάναμε διάκριση ανάμεσα στην εθνοκάθαρση την αιματηρή και το φαινόμενο της γενοκτονίας»! Συμπλήρωσε, βέβαια, ότι τη δήλωση αυτή την έκανε «συμμεριζόμενος απόψεις πολλών ιστορικών και διεθνολόγων!»
    Kαι αυτό είναι το ανησυχητικό! Η εθελοτυφλία και ιστορική α-μνησία του μεταμοντερνισμού, χάριν της παγκοσμιοποίησης (όχι του διεθνισμού) και της διαφορικής διακριτότητας (Ρεπούση, Νικολακόπουλο κ.ά.).

    Ποια είναι όμως η διαφορά γενοκτονίας και εθνοκάθαρσης;
    Γενοκτονία, σύμφωνα με τη διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ (1948), που υιοθετήθηκε ομόφωνα, είναι «ο φόνος, η σωματική ή διανοητική βλάβη μελών εθνικής, εθνολογικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδος (α & β περιπτ.), η υποβολή ομάδος σε συνθήκες ζωής που αποσκοπούν την πλήρη ή μερικήν εξόντωση αυτής (γ), η επιβολή μέτρων που εξουδετερώνουν τις γεννήσεις» (δ) κ.λπ.
    Η γενοκτονία, ήδη από την πρώτη γενική συνέλευση του ΟΗΕ, την 11/12/1946, χαρακτηρίσθηκε ως “έγκλημα διεθνούς δικαίου”, «το οποίο καταδικάζει όλος ο πολιτισμένος κόσμος, και για την τέλεση του οποίου, τόσον οι αυτουργοί όσον και οι συνεργοί, είτε ιδιώτες, είτε δημόσιοι λειτουργοί ή δημόσια πρόσωπα πρέπει να τιμωρούνται, είτε το διαπραχθέν έγκλημα στηρίζεται σε θρησκευτικούς, φυλετικούς, πολιτικούς, είτε σε άλλους λόγους»1 (π.χ. οικονομικούς, γεωστρατηγικούς… εθνοκάθαρσης κ.λπ.).
    Για την ιστορία, επειδή μερικοί ανιστόρητοι ή προσποιούμενοι άγνοια ισχυρίζονται ότι η απόφαση ελήφθη εξ’ αιτίας του “ολοκαυτώματος” των εβραϊκών πληθυσμών από τους ναζί, σας πληροφορούμε ότι αυτό είχε ήδη διευθετηθεί με τη δίκη της Νυρεμβέργης. Όπως όμως γίνεται καταφανές από την υποβληθείσα πρόταση στον ΟΗΕ της 9/11/1946, των τριών χωρών (Ινδίας, Κούβας, Παναμά) που έλαβαν την πρωτοβουλία, για να πάρει η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τις παραπάνω αποφάσεις για τη γενοκτονία, αφορούσε και τις προγενέστερες περιπτώσεις, αφού «…μέχρι τούδε οι σχετικές παραβάσεις έμεναν ατιμώρητες, βάσει της γενικής νομικής αρχής, “nihil crimen sine lege” (ουδέν έγκλημα άνευ νόμου)»2.

    Και να για ‘ρθουμε στα καθ’ ημάς, υπήρχε νόμος που αναγνώριζε τη γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, από τους Τούρκους, ήδη από το 1994, ο νόμος 2193, όπως και ο μεταγενέστερος 2645 του 1998 για τη γενοκτονία των Ελλήνων της Μ. Ασίας και το γνωρίζει ο επί της Παιδείας Υπουργός, και μ’ όλα ταύτα επιμένει να αποχαρακτηρίζει το έγκλημα της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, και να το “στρογγυλεύει” ως “αιματηρή εθνοκάθαρση”.
    Τί είναι όμως εθνοκάθαρση. Ενώ ο ΟΗΕ έδωσε ξεκάθαρο νομικό ορισμό για την γενοκτονία, καθορίζοντάς την ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, ως ποινικό αδίκημα του Διεθνούς Δικαίου, για την εθνοκάθαρση “στρογγυλεύει” τα πράγματα, δίνοντας έναν ασαφή πολιτικό ορισμό: «το να καταστήσει κάποιος(;) μια περιοχή εθνικά ομογενοποιημένη, χρησιμοποιώντας μέσα όπως τη βία και το φόβο(!), προκειμένου να διώξει από την περιοχή εκείνους τους πληθυσμούς που ανήκουν σε μια άλλη εθνική η φυλετική ομάδα».
    Το ερώτημα που τίθεται, είναι το πως ασκείται “η βία και ο φόβος”, για τη συγκεκριμένη επιδίωξη “ομογενοποίησης”. Θεωρητικά η εθνοκάθαρση μπορεί να είναι και αναίμακτη ε.π. με συμφωνημένη ανταλλαγή πληθυσμών, χωρίς ωστόσο να είναι λιγότερο δυσάρεστη, αλλά και να ταυτίζεται και με την καθολική γενοκτονία.
    Δεν έχει οριστεί όμως ως έγκλημα του Διεθνούς Δικαίου. Αρα δεν επιφέρει συνέπειες, για τον δράστη, γι’ αυτό και οι “πανηγυρικές” πρωτοσέλιδες παρουσιάσεις του Φίλη και των δηλώσεών του, στις τουρκικές εφημερίδες.

    Αλλά αντί ο Υπουργός Παιδείας ν’ αναδιπλωθεί και ν’ ανασκευάσει, ξεσπάθωσε και αντεπετέθη και στη Βουλή και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου κατήγγειλε “παλαιά και νέα στερεότυπα και αναζωπύρωση του εθνικιστικού λόγου”, συνεπικουρούμενος από την αναπληρώτρια Υπουργό Σία Αναγνωστοπούλου, η οποία υποστήριξε ότι υπάρχουν “φαινόμενα”… χουλιγκανισμού, όταν ένας άνθρωπος θέλει να πει οτιδήποτε…».
    “Χουλιγκανισμός” λοιπόν οι αντιδράσεις των Ποντιακών Οργανώσεων και των Ποντίων για κάτι που είπε “ένας άνθρωπος”! Μόνο που αυτός ο “άνθρωπος” είναι Υπουργός Παιδείας! Είναι επικεφαλής του Υπουργείου που καθορίζει την διδακτέα ύλη για τη μόρφωση των παιδιών μας και τη διάπλαση κοινωνικών χαρακτήρων και υπεύθυνων συνειδητών Ελλήνων πολιτών.
    Είναι επικεφαλής του Υπουργείου που μετέτρεψε, παλιότερα, την καταστροφή της Σμύρνης και τη σφαγή των Ελλήνων από τους Τσέτες του Κεμάλ, σε …συνωστισμό, το μεγαλειώδες έπος του λαού μας στην Αλβανία, σε …απώθηση των Ιταλών κ.λπ. Είναι το Υπουργείο που αφαίρεσε από την εξεταστέα ύλη της Γ’ Λυκείου τη γενοκτονία των Ποντίων, είναι το Υπουργείο που κατήργησε τη διδασκαλία του “Επιταφίου”, που αποτελεί ύμνο στη Δημοκρατία! Την πραγματική Δημοκρατία κι όχι την παρούσα προσχηματική. Τη δημοκρατία που διαμορφώνει υπεύθυνους και συμμέτοχους πολίτες! «Ανεπαχθώς τα ίδια προσoμιλούντες τα κοινά δια δέος, μάλιστα ού παρανομούμεν!» Ενω, «τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα, ουχ απράγμονα (φιλήσυχο), αλλ’ αχρείον (άχρηστον) νομίζομεν».

    Γιατί κατήργησαν τον “Επιτάφιο;” Αντέδρασε και πώς η εκπαιδευτική κοινότητα, οι γονείς, οι ενώσεις τους, οι Δήμαρχοι! Αυτός ο “άνθρωπος” κι αυτή η εκπαιδευτική πολιτική “σκοτώνει” το Λαό μας, διαστρέφει το χαρακτήρα μας, βάζει ταφόπλακα στην ιστορική μας μνήμη, συνέχεια και συνοχή.
    Αυτοί οι ψευτο-αριστεροί που είναι μπολιασμένοι μέχρι το μεδούλι με την αστική συνείδηση, προσβάλλουν την ιστορία της πατριωτικής αριστεράς και εκθέτουν το ιδεολογικό της περιεχόμενο.
    Η εθνική μειοδοσία, ο εθνομηδενισμός, το αντεθνικό και αντι-”εθνικιστικό” οπλοστάσιο που επιστρατεύει κάθε φορά που θέλει ν’ αμυνθεί ή να επιτεθεί, βλάπτει σοβαρά την πνευματική υγεία και την ιδεολογία της πραγματικής αριστεράς.
    Παραπέμπω στα άρθρα μου “Εθνικισμός – Διεθνισμός”3 και “ο Διεθνισμός προϋποθέτει ΕΘΝΙΣΜΟ”4.
    Η 30χρονη (1944-1974) καπηλεία του εθνικισμού και του Έθνους, από την δεξιά και την “ακροδεξιά” – μέχρι και των συνεργατών των Γερμανών, “αντικομμουνιστών”, δεν απαλλάσσει πλέον την αριστερά από την απεμπόληση του ιστορικού της πατριωτισμού. Εκείνοι που καπηλεύτηκαν κατά κόρον κάθε τι εθνικό, μην ξεχνάμε ότι είναι οι πρώτοι ευρωλάγνοι, ευρωλάτρες, ευρωλιγούρηδες, ευρωγλύφτες που παρέδωσαν “γην και ύδωρ” στην κυριολεξία, χάριν της παγκοσμιοποίησης.
    Οι τέως ευρωκομμουνιστές, οι ριζοσπάστες “αριστεροί” τί δουλεία έχουν να ταυτίζονται με τους παραπάνω και ορισμένες φορές να τους ξεπερνούν!
    Η “πατριδοκαπηλία” που αναφέρθηκε ο Σκουρλέτης και η αναζωπύρωση του “εθνικιστικού λόγου” του Ν. Φίλη είναι πάρθια βέλη· ενίοτε μετατρέπονται σε αυτεπίστροφα μπούμερανγκ!
    Αντί λοιπόν ν’ ασχολούμαστε με ιδεολογήματα που προκαλούν και συχνά προσβάλλουν την εθνική μνήμη, καλόν είναι και επιβάλλεται να επανεξετάσουμε τους όρους (τα ονόματα), να επανακαθορίσουμε τους ορισμούς, απαλλαγμένους από τις ιστορικές συγκυρίες και τις διαστροφικές παρεκκλίσεις τους,
    Να επανα-προσδιορίσουμε το περιεχόμενο των ιδεολογιών μέσα στις παρούσες ιστορικές συγκυρίες και αντί ν’ ασχολούμαστε με την “εθνοκάθαρση”, που ρίχνει “νερό στο μύλο” των αντιπάλων μας, ν’ αποφασίσουμε να ξεκαθαρίσουμε τί θέλουμε, με θαρραλέα αυτοκριτική, ν’ αυτοκαθάρουμε εαυτούς και αλλήλους, κυρίως, από την ιδεολογική σύγχυση.
    Οσο για τον Νίκο Φίλη επιβάλλεται να παραιτηθεί! Θα είναι ένα θαρραλέο βήμα αναίμακτης αυτο-κάθαρσης.

    1. Αποφάσεις Α’ Συνέλευσης του ΟΗΕ (Η/12/1946) και Γ’ Συνελ. ΟΗΕ (9/12/1948)
    2. Μεγάλη Ελλ. Εγκυκλοπαίδεια Συμπλήρωμα, τομ. Β’, σελ. 384.
    3. ΕΒΔΟΞΗ φ. 810/30.11.2013
    4. ΕΒΔΟΜΗ φ. 812/14.12.2013

    http://www.ebdomi.com/eidiseis-nea/11657-genoktonia-k-e8noka8arsi.html

  34. ΠΡΟΛΕΓΟΜΕΝΑ

    Θύτες, θύματα και η κληρονομιά της βίας στον 20ό αιώνα

    Ο ορισμός του εγκλήματος της γενοκτονίας αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους νομικούς ορισμούς με μεγάλη επιρροή πέραν των ορίων της διεθνούς δικαιοσύνης. Η έλλειψη νομικού πλαισίου στις δίκες της Νυρεμβέργης και η εκστρατεία που ξεκίνησε ο πολωνοεβραίος νομικός Raphael Lemkin ήδη κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου για την αναγνώριση του εγκλήματος της γενοκτονίας κατέληξαν στην κωδικοποίησή του ως ιδιαίτερης κατηγορίας διεθνούς εγκλήματος με τη περίφημη σύμβαση της Γενεύης του 1948 –η γενοκτονία συνεπώς είναι μια ειδικής βαρύτητας κατηγορία. Ο σχετικός ορισμός προβλέπει:

    Genocide means any of the following acts committed with intent to destroy, in whole or in part, a national, ethnical, racial or religious group, as such: (a) killing members of the group, (b) causing serious bodily or mental harm to members of the group, (c) deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part, (d) imposing measures intended to prevent births within the group, (e) forcibly transferring children of the group to another group

    Βασικό συστατικό του νομικού ορισμού είναι η ομολογημένη πρόθεση για καταστροφή μιας ιδιαίτερης ομάδας, ακόμη και αν η καταστροφή αυτή δεν είναι ολοκληρωτική. Παρά τη βαρύτητα της εν λόγω σύμβασης χρειάστηκε να φτάσουμε στο 1998 για να επέλθει η πρώτη καταδίκη για το έγκλημα της γενοκτονίας με αφορμή την περίπτωση της Ρουάντα. Τόσο το ιδιαίτερο βάρος της κατηγορίας όσο και η σπανιότητα εφαρμογής της σχετικής νομοθεσίας συνετέλεσαν ώστε η γενοκτονία να αποτελεί μια πολυσυζητημένη και επίδικη έννοια.

    Ένας πρώτος λόγος είναι η επίδραση του Ολοκαυτώματος από το οποίο γεννήθηκε ο συγκεκριμένος ορισμός: το Ολοκαύτωμα καθιερώθηκε νομικά και ιστορικά ως το πρότυπο της απόλυτης γενοκτονίας, ένα πρότυπο το οποίο οι υπόλοιπες περιπτώσεις δυσκολεύτηκαν να πλησιάσουν. Ένας δεύτερος, πλέον σοβαρός λόγος είναι οι εμφανείς παραλείψεις αλλά και γενικολογίες του ορισμού. Για παράδειγμα η εσκεμμένη ευρύτητά του σε σχέση με το τι μπορεί να θεωρηθεί γενοκτονία: ενώ αναφέρει μέχρι και ότι η πολιτισμική καταπίεση μιας ομάδας θα μπορούσε να θεωρηθεί γενοκτονία, είναι γνωστό ότι η εξόντωση μιας πολιτικής ομάδας για ιδεολογικούς λόγους παραλείφθηκε από τον ορισμό ως παραχώρηση προς τη Σοβιετική Ένωση η οποία επιδιδόταν σε παραβιάσεις των δικαιωμάτων των αντιφρονούντων. Τέλος ο ορισμός αφήνει ανοιχτό το ζήτημα των αριθμών: νομικά είναι δυνατόν να θεωρηθεί γενοκτονία ακόμη και η δολοφονία ενός ατόμου, πράγμα που βεβαίως από την οπτική γωνία της ιστορίας θα ήταν τουλάχιστον παράδοξο αν όχι αστείο. Πάντως ο όρος εφαρμόστηκε σε πάρα πολλές συγκρούσεις κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα που είχαν σημαντικό αριθμό αμάχων θυμάτων: Καμπότζη, Μπουρούντι, Ιράκ, Τσετσενία, Κολομβία, Βοσνία, Σουδάν κ.λπ.

    Όχι τυχαία την ίδια περίπου εποχή με την πρώτη καταδίκη για γενοκτονία η διεθνής κοινότητα είχε επικεντρωθεί σε έναν πρωτοεμφανιζόμενο όρο που περιέγραφε ένα αρκετά γνωστό έγκλημα πολέμου. Ο όρος ‘εθνοκάθαρση’ καθιερώθηκε με αφορμή τον πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας και γρήγορα επικράτησε για να περιγράψει μεγάλο μέρος της ολοένα και συχνότερης προσφυγοποίησης πληθυσμών στον πλανήτη λόγω υποχρεωτικών μεταναστεύσεων και εκτοπίσεων. Η εθνοκάθαρση σε αντίθεση με τη γενοκτονία υποδείκνυε την πρόθεση εκδίωξης ενός πληθυσμού από μια συγκεκριμένη περιοχή με σκοπό την εθνική, θρησκευτική ή άλλου τύπου ομογενοποίηση της περιοχής. Συνηθισμένη παρενέργεια συγκρούσεων, ειδικά ενδοκρατικών, εξελίχθηκε σταδιακά σε μια ορθολογική αντιμετώπιση του προβλήματος ελέγχου και επαναχάραξης των εθνοτικών συνόρων. Παρότι η πρόθεση ήταν διαφορετική σε σχέση με τη γενοκτονία (εκδίωξη αντί εξόντωσης), τίποτα δεν απέκλειε τη χρήση γενοκτονικών πρακτικών για την επίτευξη του στόχου της απομάκρυνσης. Για να γίνει πιο σαφές το παράδειγμα, ενώ κανείς δεν αμφισβητεί ότι η σφαγή της Σρεμπρένιτσα ήταν ένα γενοκτονικό συμβάν, αυτό δεν αρκεί για να χαρακτηριστεί το σύνολο της σερβοβοσνιακής σύγκρουσης ως γενοκτονία. Σε μια σπάνια συγκριτική μελέτη ο Naimark (2002) παρατήρησε ότι το ποσοστό των θανάτων της υπό εκδίωξη ομάδας κυμαινόταν από το 20% και έφτανε στο 50%. Η εθνοκάθαρση απέκτησε γρήγορα τον χαρακτήρα ειδεχθούς εγκλήματος πολέμου και εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας.

    Ασφαλώς η μελέτη της βίας αποτελεί έναν από τους δημοφιλέστερους πλέον τομείς έρευνας στις κοινωνικές επιστήμες. Το ενδιαφέρον παλαιότερα συγκεντρωνόταν στους διακρατικούς πολέμους, στις διπλωματικές, πολιτικές και κοινωνικές συνέπειές τους, στο πώς η κλασική αυτή μορφή σύγκρουσης αναδιαμόρφωνε την κοινωνία, τις διεθνείς σχέσεις και την πολιτική. Πολύ αργότερα, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου η μελέτη των συγκρούσεων επεκτάθηκε με τη μορφή μόδας, αν όχι επιδημίας, και στη μελέτη των γενοκτονιών και των εμφυλίων πολέμων, δύο άλλων σημαντικών μορφών σύγκρουσης. Αν μη τι άλλο διότι, ενώ στις αρχές το 10% των θυμάτων του πολέμου ήταν πολίτες και το 90% στρατιώτες, στα τέλη του 20ού αιώνα η αναλογία αντιστράφηκε (Semelin 2004).

    Θα μπορούσε να αναμένει κανείς τη μεταπολεμική στροφή των κοινωνικών επιστημών προς τη μελέτη του φαινομένου της γενοκτονίας, ως φυσιολογικό αποτέλεσμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Ολοκαυτώματος (ως της πλέον χαρακτηριστικής και αποτρόπαιας εκδοχής του). Πράγματι η επιρροή τόσο του πολέμου όσο και της γενοκτονίας στην πρόσληψη της μεταπολεμικής εποχής ως μιας οιονεί ουτοπίας χωρίς πολέμους και χωρίς αθώα θύματα (Mazower 2012), ουτοπία η οποία επικαλύφθηκε γρήγορα από την πραγματικότητα του Ψυχρού Πολέμου, ήταν σημαντική. Το διεθνές δίκαιο ανέπτυξε θεσμούς και εργαλεία προστασίας, ξεκινώντας από συμβάσεις για την αποτροπή γενοκτονιών και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που καθορίζουν μέχρι και σήμερα την προστασία των αμάχων, των παιδιών-θυμάτων, των προσφύγων και άλλων κατηγοριών και την εν γένει διευθέτηση και επίλυση των συγκρούσεων.

    Η πραγματική όμως άνθηση αυτού του πεδίου προέκυψε εξαιτίας της αναδιαμόρφωσης του διεθνούς χάρτη και της αναταραχής που προέκυψε από τη νέα πραγματικότητα της μεταψυχροπολεμικής εποχής. Είτε σε επίπεδο θεσμών και προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε επίπεδο μελέτης των φαινομένων βίας είτε ακόμη και στο επίπεδο της εστίασης στον ανθρώπινο πόνο και στο δράμα των θυμάτων η μεταψυχροπολεμική εποχή υπήρξε η χρυσή εποχή της μελέτης, της κινητοποίησης αλλά και της ανάμειξης της διεθνούς κοινότητας με σκοπό την αποφυγή ανθρωπιστικών κρίσεων. Ταυτόχρονα, με τη συμβολή κυρίως της ανθρωπολογίας και της πολιτικής επιστήμης, το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στους εμφυλίους πολέμους και στη μελέτη των γενοκτονιών. Ήταν τόσο μεγάλη η επίδραση αυτής της νέας πραγματικότητας που δημιουργήθηκε ένας ολόκληρος νέος κλάδος, αυτός των Genocide Studies. Παράλληλα, αυτονομήθηκαν και κλάδοι του δικαίου, όπως λ.χ. το ανθρωπιστικό δίκαιο. Η αναγκαστικά σχηματική αυτή επισκόπηση αποφεύγει εσκεμμένα να διαχωρίσει την επιστημονική μελέτη των φαινομένων από την πολιτική και νομική εφαρμογή στην πράξη, σε επίπεδο διεθνών σχέσεων και διεθνούς δικαίου, του παραπάνω κανονιστικού πλαισίου. Όπως θα φανεί ακολούθως, ένα από τα βασικά προβλήματα του πεδίου είναι η εννοιολογική υπερέκταση όρων που κινδυνεύουν να χάσουν κάθε σημασία από την καταχρηστική τους επίκληση. Είναι ενδεικτικό ότι ο όρος ‘γενοκτονία’ χρησιμοποιήθηκε για την περιγραφή της σφαγής των κατοίκων της Μήλου από τους Αθηναίους τον 5ο π.Χ. αιώνα, αλλά και για την περίπτωση του λιμού στην Ουκρανία το 1932-33.

    Ένα άλλο βασικό πρόβλημα είναι η προγραμματικά λανθασμένη και επισφαλής πρόσμειξη των τεσσάρων επιπέδων αναφοράς: του νομικού οπλοστασίου, της επιστημονικής ανάλυσης, της ευαισθησίας της κοινής γνώμης και της διάθεσης της διεθνούς κοινότητας για πιθανές επεμβάσεις ανθρωπιστικού χαρακτήρα. Κλασικό παράδειγμα όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί η σύγκρουση στη Βοσνία και αργότερα εκείνη στο Κόσοβο. Τόσο η γενοκτονία ως πολιτικός-συμβολικός όρος που χρησιμοποιείται για να προβληθεί η ταυτότητα ενός λαού-θύματος αλλά και για να κατηγορηθεί ο εχθρός, όσο και ιστορικοί παραλληλισμοί των Σέρβων με τους Ναζί και του Μιλόσεβιτς με τον Χίτλερ έδωσαν ώθηση σε μια σειρά αναλύσεων που έβλεπε γενοκτονίες να συμβαίνουν συνεχώς και παντού.

    Με άλλα λόγια ακόμη και οι επιστημονικές προσεγγίσεις έχουν ‘μολυνθεί’ από το σύνδρομο ενός διεθνούς πατερναλισμού και επεμβατισμού υπέρ της επίλυσης των συγκρούσεων, της πρόληψης των φαινομένων και μιας ηθικής, ιδεαλιστικής ερμηνείας τους εις βάρος περισσότερο αποστασιοποιημένων αναλύσεων. Πρόκειται για μία από τις πλέον πολιτικοποιημένες και ευαισθητοποιημένες ακαδημαϊκές τοποθετήσεις, επιρρεπή στην αβασάνιστη παροχή νομικά και πολιτικά προνομιούχων ιδιοτήτων στα υποκείμενα που τις διεκδικούν. Αδιαμφισβήτητα ένας από τους λόγους που έχει συντελέσει σε αυτό είναι ότι η φωνή του θύματος είναι περισσότερο ισχυρή από ποτέ. Σύμφωνα με την ιστορικό του ολοκαυτώματος Annette Wieviorka ζούμε στην εποχή του μάρτυρα, με τη διττή σημασία της λέξης. Εντέλει, μήπως περισσότερο από τις αγριότητες που εξακολουθούν να συμβαίνουν γύρω μας, είναι αυτή η δύναμη του θύματος και του μάρτυρα η οποία μας οδηγεί να ακούμε, να αναγνωρίζουμε, να δικαιώνουμε και να αποζημιώνουμε θύματα περισσότερο από ό,τι σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν ακόμη και του 20ού αιώνα;

    Το συγκεκριμένο ερώτημα είναι σημαντικό διότι σε επίπεδο ανάλυσης των βαθύτερων αιτίων των συγκρούσεων, των εμφυλίων και των γενοκτονιών η πρόοδος είναι μάλλον μικρή. Ανεξάρτητα από το ότι ο όρος γενοκτονία καθιερώθηκε μόλις μεταπολεμικά, ο 20ός αιώνας έφερε τις μεγαλύτερες και μερικές από τις πλέον αποτρόπαιες εκδηλώσεις μαζικής βίας εναντίον αμάχων. Παρόλα αυτά, όπως και στα υπόλοιπα μεγάλα ζητήματα ιδεολογικού, πολιτικού, κοινωνικού και νομικού περιεχομένου, ο προηγούμενος αιώνας στην πραγματικότητα ανέλαβε να δώσει οριστικές απαντήσεις στην ατζέντα που είχε ήδη τεθεί με οξύτητα αρκετά χρόνια νωρίτερα – τα πραγματικά ερωτήματα είχαν τεθεί από τον 19ο αιώνα. Θέματα όπως ο εθνκισμός, η αυτοδιάθεση, τα δικαιώματα, η διαμάχη των ιδεολογιών μεταφέρθηκαν αυτούσια στον ‘σύντομο 20ό αιώνα’ (1914-1989), μόνο για να απαντηθούν μέσα από εκατόμβες θυμάτων. Εν τέλει σε θέματα μαζικής βίας, η απάντηση βρίσκεται, σύμφωνα με τον ιστορικό Eric Weitz (2003) σε δύο έννοιες κλειδιά: στο έθνος, και στο alter ego του, το έθνος-κράτος και στη φυλή. Άλλοι ιστορικοί, όπως ο Ben Kiernan (2009) επισημαίνουν τη διαχρονικότητα του φαινομένου της γενοκτονίας καθώς και τη σημασία που είχαν προεθνικά χαρακτηριστικά, τα οποία όμως διαπέρασαν ανέπαφα και τη νεωτερική εποχή, όπως η λατρεία της γης και η διάθεση να την υπερασπιστεί κανείς με τη ζωή του. Ο Kiernan υπέρμαχος της διαχρονικότητας της έννοιας της γενοκτονίας (με χαρακτηριστικό τίτλο της μελέτης του Από τη Σπάρτη στο Νταρφούρ) εστίασε επίσης στο γεγονός ότι οι αγροτικές κοινωνίες είναι πιο επιρρεπείς στην άσκηση βίας.

    Γνωστοί διανοούμενοι, όπως η καθηγήτρια του Harvard Samantha Power (2002), προειδοποιούσαν ότι χωρίς την πίεση της κοινής γνώμης η αμερικανική πολιτική αποφεύγει να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες, άρα αποφεύγει να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στους διωκόμενους πληθυσμούς. Συνεπώς ο σωστός δρόμος για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι παρά να αναγνωρίζουμε έγκαιρα τις γενοκτονίες ώστε η διεθνής κοινότητα να αναγκάζεται να επεμβαίνει. Σταδιακά στο πεδίο διαμορφώθηκε μια διχογνωμία. Είναι η γενοκτονία μια έννοια η οποία πρέπει να χρησιμοποιείται αδιακρίτως; Είναι μια χρήσιμα αναλυτική έννοια; Ή μήπως ο πληθωρισμός της χρήσης του όρου οδηγεί στην ακύρωση της έννοιας; Λόγω ακριβώς της εννοιολογικής υπερέκτασης της ‘γενοκτονίας’ έχουν γίνει απόπειρες να περιγραφεί το φαινόμενο της μαζικής εξόντωσης άμαχου πληθυσμού και ως ‘αμαχοκτονία’ ή ‘δημοκτονία’ (Semelin 2004).

    Η αμερικάνικη σχολή σκέψης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η γενοκτονία είναι ένα φαινόμενο το οποίο μπορεί να συμβεί κάθε στιγμή, σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Απαιτείται επομένως εγρήγορση όσο και αποφασιστικότητα για την έγκαιρη αποτροπή του. Η επικράτηση αυτού του δόγματος έφερε την εποχή των ‘ανθρωπιστικών επεμβάσεων’, εποχή η οποία έληξε άδοξα στα πεδία των μαχών του Ιράκ και του Αφγανιστάν. Πλέον η χρήση του ‘ανθρωπιστικού’ επιχειρήματος λειτουργεί ως καρικατούρα της πρώτης μεταψυχροπολεμικής περιόδου, όταν και οι ΗΠΑ ήταν διατεθειμένες να αναλάβουν το τίμημα της μονοκρατορίας τους στις διεθνείς σχέσεις.

    Το πρόβλημα των διεθνών επεμβάσεων, όπως αποδείχθηκε πρόσφατα, είναι πολυεπίπεδο. Μια διεθνής επέμβαση έχει συνήθως στόχο να σταματήσει μια αιματοχυσία και να επαναφέρει έναν βαθμό ασφάλειας και τάξης ώστε η αποκατάσταση της τοπικής πολιτικής νομιμότητας να επιτρέψει διαπραγματεύσεις, τη συμφιλίωση και την ομαλή επανένταξη τόσο των θυμάτων όσο και των θυτών στην τοπική κοινωνία. Το σύστημα των επεμβάσεων όμως πάσχει τόσο από άποψη ρεαλιστικής αποτίμησης της πραγματικότητας όσο και από νομική. Οι δυνάμεις της επέμβασης, ακόμη και όταν δεν έχουν δική τους πολιτική ατζέντα, σπανίως είναι σε θέση να εκτιμήσουν το μέγεθος της βίας και του μίσους που έχει αναπτυχθεί στις τοπικές κοινωνίες. Συνεπώς μια πρόχειρη επέμβαση μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή, στρατιωτική ή οικονομική. Σε νομικό επίπεδο τα εργαλεία που επιτρέπουν την επέμβαση, όπως για παράδειγμα η ‘ευθύνη προστασίας’, αποτελούν ένα μάλλον αδύναμο οπλοστάσιο σε σχέση με την εθιμική αλλά και νομική ισχύ της εθνικής κυριαρχίας. Η δε πολυδιάσπαση και οι veto players της διεθνούς κοινότητας έχουν τη δυνατότητα να προκαλέσουν άμεση παράλυση σε οιαδήποτε τέτοιου είδους προσπάθεια. Τέλος η υποστήριξη της κοινής γνώμης είναι απαραίτητη τόσο για τη δικαιολόγηση της επέμβασης όσο και για την αποτροπή εγκλημάτων. Οι κυβερνήσεις που τάσσονται υπέρ των επεμβάσεων, καθώς έχουν ανάγκη την υποστήριξη της κοινής γνώμης, σπεύσουν συχνά να διογκώνουν το ενδεχόμενο γενοκτονίας ή άλλων εγκλημάτων με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος στον οποίο τα θύματα και οι κυβερνήσεις πιέζουν την κοινή γνώμη να αναγνωρίσει ανθρωπιστικές καταστροφές που είναι μεν γεγονός, χωρίς ωστόσο να είναι γενοκτονίες.

    Παρά την ‘εργαλειοποίηση’ της φωνής των θυμάτων και την ανάγκη για παραγωγή ‘γενοκτονιών’ ιστορικοί, όπως ο Mazower (2002), προειδοποίησαν ότι γενοκτονίες δεν συμβαίνουν κάθε μέρα. Τόνισαν επίσης ότι είναι λάθος οι κοινωνικοί επιστήμονες να παρασύρονται από τον νομικό ορισμό της γενοκτονίας και να υποκύπτουν σε ένα νεο-νομικισμό ή σε πολιτικές σκοπιμότητες οι οποίες ανακαλύπτουν γενοκτονίες εκεί που δεν υπάρχουν. Σύμφωνα με τον Mazower αλλά και άλλους μελετητές ο ίδιος ο όρος είναι και επιζήμιος και άχρηστος. Εντέλει πόσες γενοκτονίες με την κλασική έννοια του όρου διεξήχθησαν; Ελάχιστες: ο Mazower όπως και οι περισσότεροι ιστορικοί αναγνωρίζουν μόλις τρεις: το Ολοκαύτωμα, την αρμενική και τη γενοκτονία στη Ρουάντα. Τα υπόλοιπα γεγονότα μαζικής βίας θα μπορούσαν άνετα να υπαχθούν στην έννοια της εθνοκάθαρσης. Παρά το ότι τέτοιοι αναλυτικοί διαχωρισμοί είναι απαραίτητοι, μια αυστηρή ιεράρχηση των συγκρούσεων και της μαζικής βίας σε μεγαλύτερης και μικρότερης σημασίας δημιουργεί πολλά προβλήματα, ένα εκ των οποίων εξετάζεται στο ανά χείρας τεύχος: η διαχείριση της κληρονομιάς αυτών των συγκρούσεων από τα θύματα και από τις κοινωνίες και τις κυβερνήσεις θυτών και θυμάτων.

    Τι το ιδιαίτερο λοιπόν υπάρχει στις διάφορες μορφές σύγκρουσης και στη μνήμη τους; Γνωρίζουμε πλέον από τη βιβλιογραφία ότι όλες οι κοινωνικές μνήμες δεν είναι ισότιμες. Οι πόλεμοι, η βία και ο θάνατος δημιουργούν ισχυρές μνήμες που επιμένουν ακόμη και πολλά χρόνια μετά τη λήξη των συγκρούσεων. Η πολιτική βία επηρεάζει τη ζωή των υποκειμένων και σημαδεύει την επίκληση των γεγονότων στο μέλλον σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο [landmark events].

    Το πραγματικά ενδιαφέρον βρίσκεται στο γεγονός ότι διαφορετικές μορφές σύγκρουσης παράγουν και διαφορετικού τύπου μνήμες και κοινωνικό αποτύπωμα. Για παράδειγμα οι διακρατικοί πόλεμοι είναι ως γνωστόν το θεμέλιο διαμόρφωσης και κατασκευής της συλλογικής μνήμης και εθνικής συνείδησης των εθνών-κρατών, είτε με τη μορφή θριάμβων είτε με τη μορφή εθνικών καταστροφών. Όπως το έθεσε ο Renan από το τόσο κοντινό 1882: ‘το ηρωικό παρελθόν, η δόξα […] είναι το κοινωνικό κεφάλαιο στο οποίο στηρίζει κανείς μια εθνική ιδέα’. Συνεπώς σε αυτές τις περιπτώσεις η μνήμη του πολέμου μετατρέπεται σε ατομική και συλλογική περιουσία που έχει συγκεκριμένη αξία και άρα πρέπει να συντηρηθεί. Διαδικασίες και θεσμοί, η δημόσια μνήμη και τα μνημεία συντηρούν τις μνήμες και δημιουργούν συνοχή στην κοινωνία, έστω με σχηματικό τρόπο ή με πολιτικά λειτουργικές σιωπές (Hobsbawm & Range 1983). Το αντίστροφο πρόβλημα δημιουργείται με τους εμφυλίους, όπου η διασπασμένη και διχαστική μνήμη αποτρέπει εργαλειοποιήσεις μαζικού χαρακτήρα. Η στιγμή κατά την οποία το έθνος-κράτος βρίσκεται στο ναδίρ της συνοχής του και η εθνική ταυτότητα αλλάζει περιεχόμενο δεν προσφέρεται ασφαλώς για διεκδικήσεις πέραν των στενών ορίων των αντιμαχομένων πλευρών. Συνεπώς η κληρονομιά των εμφυλίων αποτελεί μια σχεδόν ιδιωτική κληρονομιά, ένα εσωτερικό ζήτημα της κοινωνίας (Δεμερτζής, Πασχαλούδη & Αντωνίου 2013).

    Τα τέσσερα άρθρα του θεματικού αφιερώματος προσφέρουν μια καλειδοσκοπική οπτική στα παραπάνω θεωρητικά ζητήματα. Το τεύχος μελετά τέσσερις διαφορετικές περιπτώσεις της άσκησης μαζικής βίας και των συνεπειών της στην Ευρώπη και την Ασία του 20ού αιώνα. Παρότι οι όροι ‘γενοκτονία’ και ‘εθνοκάθαρση’ δεν εμφανίζονται στον τίτλο, η έμφαση βρίσκεται σε αυτά τα φαινόμενα, στις πολιτικές προεκτάσεις και στην επίκλησή τους από τη στιγμή που η σύγκρουση ολοκληρώνεται.

    Το άρθρο των Robert Gerwarth & Ugur Ümit Üngör με τίτλο ‘Αυτοκρατορική Αποκάλυψη. Η κατάρρευση της Οθωμανικής και της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας και η κυριαρχία της βίας στα διάδοχα κράτη’ αποκαλύπτει και αναλύει τη σταδιακή διολίσθηση στη μαζική βία των κρατικών και παρακρατικών θεσμών σε συγκριτικό πλαίσιο. Τέτοια διολίσθηση δεν είναι δυνατή χωρίς ισχυρό βαθμό πόλωσης, αλλά και χωρίς την απειλή ενός εσωτερικού και εξωτερικού εχθρού. Όπως έδειξε και η μελέτη του Mylonas (2013), η παρουσία μειονοτήτων σπανίως αποτελεί πρόβλημα όταν δεν συνοδεύεται από μια δυνητικά απειλητική ή αναθεωρητική στάση μιας γείτονος μητέρας-πατρίδας με την οποία συγγενεύει εθνοτικά η μειονότητα. Ταυτόχρονα όμως το άρθρο καταδεικνύει ότι πολλές φορές η άσκηση ακραίας βίας λαμβάνει χώρα σε κενό εξουσίας ή ερήμην των προθέσεων της κεντρικής εξουσίας. Ασφαλώς η ‘αυθόρμητη’ υπερερμηνεία της κρατικής θέλησης για την απαλλαγή από ανεπιθύμητες ομάδες αποτελεί κοινό τόπο στη βιβλιογραφία της βίας, όμως η παγίωση των ταυτοτήτων που επιφέρει η στοχοποίηση ενός πληθυσμού και η εξοικείωση με μεγάλες ποσότητες βίας δημιουργούν τοξικές σχέσεις και εν υπνώσει συγκρουσιακές λογικές οι οποίες αναδύονται σε ανύποπτο χρόνο. Εντέλει ακόμη και η πρωτοφανής βία εναντίον των αμάχων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε ωριμάσει δομικά από τον Μεγάλο Πόλεμο και το δικό του πλούσιο κληροδότημα της βίας.

    Το άρθρο των Γιάννη Αρμακόλα & Maja Maksimovic που τιτλοφορείται ‘Memory and uses of the wartime past in contemporary Bosnia and Herzegovina: The case of the Bosniak campaign for the October 2013 population census’ μελετά μια από τις πλέον πολύπλοκες και αναπάντεχες συγκρούσεις του 20ου αιώνα, τη σύγκρουση μεταξύ Σέρβων και Βοσνίων μετά τη σταδιακή αποσύνθεση της Γιουγκοσλαβίας. Και σε αυτήν την περίπτωση η ορολογία διαφέρει σημαντικά. Για τη σερβική πλευρά επρόκειτο για εμφύλιο πόλεμο? για τους Βόσνιους ήταν ‘a war of aggression’ των Σέρβων, ενώ με τη λήξη του πολέμου έγινε συστηματική και αρκετά πετυχημένη προσπάθεια να αναγνωρισθεί και να κατονομάζεται ως γενοκτονία. Στο παιχνίδι των εντυπώσεων έπαιξαν τον ρόλο τους και οι αριθμοί. Η καθιερωμένη επίκληση των 220.000 θυμάτων φαίνεται ότι ήταν σημαντικά διογκωμένη καθώς κατοπινές στατιστικές κατέδειξαν αριθμό θυμάτων μικρότερο του μισού από τον αρχικό υπολογισμό. Το άρθρο αναλύει πώς η πρόσφατη απογραφή στη Βοσνία καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις διχοτομήσεις που επέβαλε ο πόλεμος και πώς η μνήμη του χρησιμοποιήθηκε για τη σχηματοποίηση εθνικών, εθνοτικών και τοπικών ταυτοτήτων. Ασφαλώς για τους Βόσνιους ο πόλεμος αποτέλεσε τραυματικό γεγονός, γεγονός όμως που συνδέθηκε άρρηκτα με την γέννηση του κράτους τους, εξ ορισμού επομένως διαθέτει αντιφατική σημασία. Υπό μία έννοια οι Βόσνιοι χρωστούν στον πόλεμο και τις σφαγές που υπέστησαν την ίδια την εθνική τους ταυτότητα. Το γεγονός ότι τέτοιου είδους a priori τραυματικές ταυτότητες έχουν μια οπτική γωνία προς το παρελθόν και όχι προς το μέλλον δεν εκπλήσσει? προβληματίζει όμως μια νέα γενιά Βοσνίων η οποία προσπαθεί να αρνηθεί τον προσδιορισμό της με βάση το βίαιο παρελθόν, διαπράττοντας ‘αυτό-γενοκτονία’ σύμφωνα με τους πολέμιούς της.

    Το άρθρο των Emil Souleimanov & Maya Ehrmann με τίτλο ‘H αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας και η πολιτικοποίησή της’ μελετά μια από τις λίγες διεθνώς αναγνωρισμένες περιπτώσεις γενοκτονίας, η οποία αποτελεί ταυτοχρόνως και μία από τις θολότερες περιπτώσεις διαχωρισμού μεταξύ εθνοκάθαρσης και γενοκτονίας. Ο ίδιος ο τουρκικός όρος για να περιγράψει τη γενοκτονία είναι ‘μετεγκατάσταση’, όρος ο οποίος παραπέμπει ευθέως σε λογικές εθνοκάθαρσης. Όπως και στην ποντιακή περίπτωση η άνιση μεταχείριση των Αρμενίων από περιοχή σε περιοχή –δεν σφαγιάσθηκαν αδιακρίτως σε όλη την επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας– δημιούργησε την πεποίθηση ότι το αρμενικό ζήτημα ήταν μια εθνοκάθαρση με εκτεταμένες γενοκτονικές στιγμές. Τόσο όμως οι τρομακτικοί αριθμοί (από 800.000 έως 1,3 εκατομμύρια θύματα) όσο και η πολύχρονη και δυναμική εκστρατεία αναγνώρισης που ξεκίνησε από την ισχυρή αρμενική διασπορά καθιέρωσαν τις αρμενικές σφαγές ως μια τυπική περίπτωση γενοκτονίας. Αν θα θέλαμε να ακολουθήσουμε μέχρι ενός ορισμένου σημείου τους παραπάνω συλλογισμούς, θα υποστηρίζαμε ότι, παρά τον νομικό ορισμό, γενοκτονία εντέλει είναι ό,τι αναγνωρίζεται επιτυχημένα από τη διεθνή κοινότητα ως τέτοια, ανεξαρτήτως αντικειμενικών όρων που δικαιολογούν ή μη την εν λόγω αναγνώριση. Σε τελική ανάλυση ακριβώς η αναγνώριση της αρμενικής γενοκτονίας είναι εκείνη η οποία έσπασε το ταμπού της μοναδικότητας του Ολοκαυτώματος (δεν είναι τυχαίο ότι στο Ισραήλ η αρχική αντίδραση απέναντι στο ενδεχόμενο της αναγνώρισης της αρμενικής γενοκτονίας ήταν από διστακτική ως ανοιχτά εχθρική) και ενέπνευσε τα επόμενα θύματα να διεκδικήσουν την αναβάθμισή τους σε θύματα γενοκτονίας. Το άρθρο τονίζει την ιδιαίτερη σημασία ενός –θεωρητικά– ιστορικού ζητήματος για τη διαμόρφωση της πολιτικής των εμπλεκόμενων κρατών και για τις διεθνείς σχέσεις εν γένει.

    Το άρθρο τέλος του Torsten Weber που τιτλοφορείται ‘Πολιτικές χρήσεις του παρελθόντος στην Ανατολική Ασία’ αναφέρεται σε ένα ακόμη εξαιρετικά φορτισμένο γεγονός, την περίφημη σφαγή της Νανκίν. Αποτελεί άλλη μια περίπτωση όπου το βίαιο παρελθόν εργαλειοποιήθηκε για πολιτικούς σκοπούς και από τις δύο πλευρές. Παρόλα αυτά η ξεκάθαρη πρόθεση των Ιαπώνων να αποφύγουν την αναγνώριση της ευθύνης για τις σφαγές και η εξίσου ξεκάθαρη πρόθεση των Κινέζων να εκμεταλλευτούν το θέμα στη διεθνή σκηνή δεν θα πρέπει να θεωρούνται ίσης ηθικής σημασίας. Η συζήτηση περί ιστορικής ακρίβειας έχει νόημα για να εξακριβωθεί το γεγονός. Τόσο όμως η επίδρασή του όσο και η σημασία του στον διεθνή και στον δημόσιο λόγο δεν έχουν να κάνουν με το γεγονός αλλά με τη δεύτερη ζωή του στη δημόσια σφαίρα.

    Εκτός θεματικού αφιερώματος υπάρχει το άρθρο του Αναστάσιου Χάρδα, με τίτλο ‘Μοντέλα καπιταλισμού, θεσμικές συμπληρωματικότητες και η ελληνική πολιτική οικονομία’. Ο συγγραφέας μέσω της επισκόπησης της βιβλιογραφίας που αναφέρεται στα μοντέλα καπιταλισμού επιχειρεί μια πρώτη εφαρμογή των σχετικών ευρημάτων στην ελληνική περίπτωση. Εστιάζει στην έμφαση που αποδίδουν αυτά τα μοντέλα σε συμπληρωματικότητες οι οποίες αναπτύσσονται μεταξύ των θεσμικών λειτουργιών που καθορίζουν τις πολιτικές οικονομίες, επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο να συμβάλει στη μελέτη των συνθηκών ανάπτυξης και διατήρησης ενός ελληνικού μοντέλου καπιταλισμού. Θεωρεί δε αυτή την προσέγγιση απαραίτητη προκειμένου να εντοπιστούν εκείνες οι συμπληρωματικότητες που θα μπορούσαν να συνδράμουν στην αντιμετώπιση των συνεπειών της οικονομικής κρίσης που επηρεάζει την Ελλάδα από το 2009.

    Στην ενότητα Ξαναδιαβάζοντας τους κλασικούς, ο Νικόλας Χρηστάκης αναφέρεται στον κοινωνικό φιλόσοφο Tarde, πρωτεργάτη της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής ψυχολογίας. Στο κείμενό του που τιτλοφορείται ‘Πλήθος και κοινό μεταξύ ψυχολογικού και κοινωνιολογικού: όψεις της κοινωνικής σκέψης του Gabriel Tarde’ παρουσιάζει κυρίως τις απόψεις του φιλοσόφου του τέλους του 19ου αιώνα για τον ρόλο της μίμησης στην κοινωνική δράση, για την ψυχολογία του πλήθους μέσω της υποβολής και τους διαπροσωπικούς μηχανισμούς διαμόρφωσης της γνώμης και δημιουργίας του κοινού [public]. Ο συγγραφέας υπογραμμίζει τον αντι-σχολαστικισμό, την πρωτοτυπία και την επικαιρότητα της σκέψης του Tarde και την ιδιαίτερα εμπνευστική ‘αλληλεπιδραστική’ του προβληματική στην κατανόηση των κοινωνικών φαινομένων.

    Γιώργος Αντωνίου

    Βιβλιογραφικές αναφορές

    Alvarez, A. (2001). Governments, Citizens, and Genocide: A Comparative and Interdisciplinary Approach. Bloomington, IN: Indiana University Press.

    Bartov, O., A. Grossmann & M. Nolan (επιμ.) (2002). Crimes of War: Guilt and Denial in the Twentieth Century. New York: New Press.

    Δεμερτζής, Ν., Ε. Πασχαλούδη & Γ. Αντωνίου (επιμ.) (2013). Εμφύλιος. Πολιτισμικό τραύμα. Αθήνα: Αλεξάνδρεια.

    Hobsbawm, E. & T Ranger (επιμ.) (1983). The invention of tradition, Cambridge: Cambridge University Press.

    Kiernan B., (2009). Blood and Soil: A World History of Genocide and Extermination from Sparta to Darfur, Yale University Press

    Mazower, M. (2012). Governing the World: The History of an Idea, London: Penguin.

    Mazower, Μ. (2002). ‘Violence and the State in the Twentieth Century’, American Historical Review, 107, 4: 1158-1178.

    Mylonas, H. (2013). The Politics of Nation-Building: Making Co-Nationals, Refugees, and Minorities. New York: Cambridge University Press.

    Naimark, N. (2002). Fires of Hatred: Ethnic Cleansing in Twentieth-Century Europe, Cambridge, MA- London: Harvard University Press.

    Power, S. (2002). ‘A Problem from Hell’: America and the Age of Genocide. New York: Basic Books.

    Semelin, J. (2004). ‘Οι πόλεμοι του αιώνα που έγιναν γενοκτονίες’, Le Monde diplomatique. ΚυριακάτικηΕλευθεροτυπία, #325.

    Weitz, Ε. (2003). A Century of Genocide: Utopias of Race and Nation. Princeton, NJ: Princeton University Press.

    Τη γλωσσική επιμέλεια αυτού του τεύχους είχε η Τίνα Πλυτά.

    http://www2.media.uoa.gr/sas/issues/32_issue/intro.html

  35. […] στην δημοσίευση στο blog του Βλάση Αγτζίδη αλλά και στο www.pemptousia.gr τις […]

  36. Μ.Κ. on

    KARAGKIOZHDES ANRTIPROSFYGES.
    APO TO 1922 EOS KAI SHMERA…. EINAI EDO
    ——————————————————————————–

    Περί γενοκτονίας ή Ενάντια στον πολιτικαντισμό, απ’όπου κι αν προέρχεται, του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

    04 Νοέ 2015

    Τα πράγματα θα ήταν απλά αν η κυβέρνηση είχε αντιπολίτευση μόνο από τα αριστερά της: την απεργία στις 12 Νοεμβρίου, τα μαθητικά συλλαλητήρια, τις αγροτικές κινητοποιήσεις, το κίνημα κατά του φράχτη. Όμως η κυβέρνηση έχει αντιπολίτευση και από τα δεξιά. Και μπορεί κανείς να πει ότι αυτού του είδους η αντιπολίτευση είναι τρόπον τινά συμπολιτευόμενη, ότι δηλαδή «αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά προβλήματα», που θάλεγε και το ΚΚΕ. Αποπροσανατολιστική ή όχι, πάντως, η αντιπολίτευση αυτή είναι απολύτως υπαρκτή και αποτελεί εξίσου πρόβλημα, στο βαθμό που μετατοπίζει το πολιτικό κλίμα (πολύ) δεξιά.

    Τώρα είναι το άδειασμα του υπουργού Παιδείας Νίκου Φίλη από το Μέγαρο Μαξίμου, μέσω διαρροών, ώστε να αποκρουστεί η κίνηση των «45» της ΝΔ, που ζήτησαν την αποπομπή του για το Ποντιακό.

    Την προηγούμενη φορά ήταν ανάλογο άδειασμα της Σίας Αναγνωστοπούλου στο ζήτημα της απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών, και στο μεσοδιάστημα, το κρεσέντο Μεϊμαράκη για το Μακεδονικό. Κάτι η επικείμενη εκλογή προέδρου στη ΝΔ, κάτι που τα «ταυτοτικά» ήταν πάντα προνομιακή συγκολλητική ύλη για το λαό της Δεξιάς (σε αντίθεση με τις αντιμνημονιακές κορόνες, ενώ η ΝΔ έχει ψηφίσει δύο στα τρία μνημόνια…), είναι βέβαιο ότι θα υπάρξει και επόμενη.

    Αν έχουν έτσι τα πράγματα, το να κάνει κανείς τον Πόντιο Πιλάτο μπροστά στην εκτός τόπου και χρόνου εργαλειοποίηση του Ποντιακού, πολύ δε περισσότερο, το να προσχωρεί στο κλίμα των αντι-Φιλικών από κεκτημένη αντικυβερνητική-αντιμνημονιακή ταχύτητα, προσφέρει κακές υπηρεσίες. Στον Νίκο Φίλη μπορεί κανείς να προσάψει όσα και στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ – και μαζί τις ατυχείς επιλογές ύφους για τη στήριξη συγκεκριμένων κυβερνητικών πρωτοβουλιών. Όμως, η στοχοποίησή του από τη μισή και πλέον κοινοβουλευτική ομάδα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σε συνδυασμό με την υποχωρητικότητα του κυβερνητικού κέντρου μπροστά στις πιέσεις της βαθιάς Δεξιάς, ξεκάθαρα για λόγους πολιτικής και εκλογικής σκοπιμότητας, συνιστά σοβαρό πολιτικό ζήτημα. Αφενός γιατί η ανασυγκρότηση της Δεξιάς σε εθνικιστική-αντιτουρκική βάση είναι αυτοτελώς πρόβλημα. Αφετέρου γιατί, την προηγούμενη φορά που ανακινήθηκε το Ποντιακό, μόλις πέρσι δηλαδή, 38 βουλευτές της ΝΔ επιχείρησαν, στο πρότυπο του διαβόητου Μπαλτάκου, να ακυρώσουν ένα ούτως ή άλλως λειψό αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, ζητώντας να ποινικοποιηθεί η άρνηση της γενοκτονίας των Ποντίων – και θεωρώντας ότι, διαφορετικά, η Βουλή θα ακύρωνε ψήφισμά της του 1994 με το οποίο αναγνώριζε τη σφαγή των Ποντίων ως γενοκτονία.

    Για την εργαλειακή πολιτική χρήση του όρου «γενοκτονία», ο Νίκος Σαραντάκος θύμισε χτες ότι το 1948 η Βουλή των Ελλήνων είχε χαρακτηρίσει γενοκτονία το υποτιθέμενο παιδομάζωμα εκ μέρους των κομμουνιστών ανταρτών. Παρ’ όλα αυτά, το 1994 το ΚΚΕ είχε στηρίξει το επίμαχο ψήφισμα που προώθησε το ΠΑΣΟΚ για τη σφαγή των Ποντίων.

    Σήμερα, έντεκα χρόνια μετά, προσπαθεί να δώσει αντικαπιταλιστικό επίχρισμα στον εθνικο-κομφορμισμό του, κάνοντας μια καρικατούρα μαρξιστικής ανάλυσης που μιλά για γενοκτονία, και αποδίδει τη σφαγή τόσο στην τουρκική αστική τάξη (που «ήθελε να βγάλει από τη μέση το ελληνικό κεφάλαιο»), όσο και στην ελληνική (που «τους άφησε στη μοίρα τους»). Πίσω από τα μαρξοφανή ακροβατικά, η στοίχιση με το ΠΑΣΟΚ τότε, και τους «45» της ΝΔ σήμερα (όσο και με τους εθνικά ανήσυχους του ΣΥΡΙΖΑ…), είναι κατάδηλη.

    Στον αντίποδα, ούτε ο Συνασπισμός ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ είχαν μιλήσει ποτέ περί γενοκτονίας. Κι ένας θεός ξέρει πότε και με ποια διαδικασία αποφάσισαν να το κάνουν τώρα, όπως μας ενημέρωσε από τηλεοράσεως ο Δημήτρης Βίτσας.

    Σε περσινό του άρθρο στην Αυγή, ο Νίκος Φίλης εξηγούσε:

    Τα περί Γενοκτονίας ήταν μια απόφαση εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας και όχι διεθνούς σημασίας. Γι’ αυτό και το ελληνικό κράτος ποτέ δεν προέβαλε στα διεθνή φόρα θέμα αναγνώρισης αυτής της «Γενοκτονίας», σε αντίθεση με τους Αρμένιους, οι οποίοι επεχείρησαν και πέτυχαν για τη δική τους περίπτωση απόφαση της γαλλικής Γερουσίας […] Η αιματηρή εκδίωξη των χριστιανικών πληθυσμών από τον Πόντο, τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη είναι τυπικό παράδειγμα εθνοκάθαρσης, με βάση την οποία διαλύθηκε η πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία σε συμπαγή εθνικά κράτη, συμπεριλαμβανομένου και του τουρκικού. Αναμφίβολα η εθνοκάθαρση είχε πολύ αίμα, πολύ πόνο και ξεριζωμό. Και η οθωμανική διοίκηση διακρίθηκε για ωμότητες, αν και αγριότητες σφράγισαν και την ιμπεριαλιστική πολιτική της Αγγλίας και της Γαλλίας […] Ο όρος Γενοκτονία καθιερώνεται στο Διεθνές Δίκαιο μετά το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και παραπέμπει σε βιομηχανικά σχεδιασμένη κρατική (της χιτλερικής Γερμανίας) επιδίωξη εξαφάνισης ενός ολόκληρου έθνους. Στο Ολοκαύτωμα δεν εμπλέκονται εδαφικές διεκδικήσεις. Η Γενοκτονία είναι απόλυτη και αφορά ένα ολόκληρο έθνος, όπου κι αν κατοικεί. Γι’ αυτό επί μισό αιώνα δεν υπήρξε χρήση του όρου για άλλη σφαγή πληθυσμών. Η έννοια Γενοκτονία απέκτησε διευρυμένη και χρησιμοθηρική έννοια, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, όταν διεθνή όργανα χαρακτήριζαν ως Γενοκτονία τη σφαγή στη Ρουάντα ή ακόμη και τη σερβική επιθετικότητα εναντίον των μουσουλμάνων της Βοσνίας.

    Υπήρχε τρόπος, όλα αυτά να εξηγηθούν από την κυβέρνηση. Γι’ αυτό και δύσκολα αντέχεται ο πολιτικαντισμός του Μεγάρου Μαξίμου, που προτιμά να αδειάσει ένα μέλος της κυβέρνησης, προκειμένου να μη χάσει τους εθνικά ανήσυχους του εκλογικού σώματος, ποντιακής ή άλλης καταγωγής· δεδομένου ότι υπάρχουν κυβερνητικά στελέχη με πείρα στις πατριωτικές δημόσιες σχέσεις, στη «δεύτερη φορά Αριστερά» φαίνεται πως κι αυτά τα προαπαιτούμενα πρέπει να τηρηθούν με ευλάβεια, όπως και τα άλλα.

    Δυστυχώς, ωστόσο, ο εθνικο-πολιτικαντισμός δεν αποτελεί προνόμιο του Μαξίμου. Κάτι τα εθνικοταξικά του ΚΚΕ, κάτι η αντιμνημονιακή αφωνία της ΛΑΕ και τα τιτιβίσματα παραγόντων που συνομιλούν καιρό τώρα με το ακροατήριο της βαθιάς Δεξιάς προτάσσοντας την επιστημοσύνη τους, το έθνικ αποδεικνύεται υπεράνω μνημονίου και αντιμνημονίου.

    http://rednotebook.gr/2016/06/kosmpolites-ke-patriotes-la-kart-gia-tin-ethnikopiisi-tis-taxikis-palis/

  37. Κωστίκας on

    «The Word “Genocide” First Coined by a Jewish Scholar to Describe What Transpired in Turkey; Ten Questions with Author Lou Ureneck»

    BY GREGORY PAPPAS ON MAY 31, 2015 BOOKS, CULTURE, HISTORY

    Journalist and Boston University professor Lou Ureneck has written ‘The Great Fire: One American’s Mission to Rescue Victims of the 20th Century’s First Genocide.” Get the book at a discounted price by clicking this link. The Pappas Post interviewed Prof. Ureneck about his book and the research he conducted. The book, published by Harper Collins Publishers, has received critical acclaim.

    (Q) Do you have a connection to Asia Minor Greeks? What made you write this book?

    I have no personal connection to Asia Minor. I was drawn to the the story of Asa Jennings’ rescue of so many Greek refugees. I wondered, “Who was this man who achieved so much but so few people know about.” I followed his story and learned so much more — about Asia Minor, about the genocide that swept Turkey and killed three million Greeks, Armenian and Assyrians and about the magical city of Smyrna.

    (Q) You obviously did a great amount of research for this book— did it turn into an adventure?

    A big adventure! I climbed to the top of Kocetepe, the mountain from which Mustapha Kemal launched his attack on the Greek army. I walked up and down the Quay at Smyrna many many times with maps and photos to be able to recreate the horrible scene of the fire and slaughter in September 1922. One of my most wonderful days was spent at Lesbos, in a tiny village named Skala Loutron, where I met the Greek descendants of old Smyrna. Everyone in the village is descended from the Smyrna region. They keep a beautiful little museum of household items from life in Smyrna. I was given a warm Greek welcome at Skala Loutron and hope to return.

    American sailors pulling a victim from Smyrna harbor.
    American sailors pulling a victim from Smyrna harbor.
    (Q) Tell me about Turkey. They must have resisted a bit, especially since the government still denies the Armenian Genocide?

    Many people in Turkey helped me with my research — they were primarily university professors so I don’t know if they represent the mass of people in Turkey. My sense is that the people of Turkey are unaware of their history except as it has been shaped by the government’s ideology, which views the Greeks and Armenians as subversive and dangerous. The denial of the genocide is a project of the Turkish government. The denial is an insult to all who died and a distortion of history.

    (Q) You make the point in the book that this slaughter marked the first use of the word “genocide.” And yet, the story of Smyrna is most forgotten. Why?

    Yes, the word “genocide” was coined by a Jewish scholar to describe what had happened in Turkey. His name was Raphael Lemkin, and he studied the Greek and Armenian genocides, which really was a single religious cleansing of Anatolia. The Smyrna story is forgotten for two reasons. First, the U.S. government, and especially the State Department, wanted it forgotten in the 1920s in order to establish commercial and diplomatic relations with Turkey. There was an official propaganda campaign in the U.S. to diminish the horror of what happened. Second the Turkish government has tried to sow doubt and controversy about the terrible events of those years, and to some extent it has been successful. I hope my book — and the work of others in this field — puts to rest any doubts about whether this genocide occurred. The evidence is irrefutable.

    (Q) What was the German connection to these events? Numerous reports have claimed that German military “learned” from Ataturk?

    Imperial Germany had a close military and commercial relationship with the Ottoman Empire. Germany trained the Ottoman military, provided equipment and often commanded its forces during WWI. The commander who directed Mustapha Kemal at Gallipoli was General Limon Von Sanders, a Prussian officer. After defeat in WWI, many Germans admired the Turkish nationalists for their resistance to the Allies, and the Nazi party in particular was entranced by the Turkish nationalists. Hitler admired Kemal, and Kemal predicted the revival of a militaristic Germany after WWI in response to the Treaty of Versailles.

    German and Turkish officers pose with the skulls of Armenian victims.
    German and Turkish officers pose with the skulls of Armenian victims.
    (Q) The Turks have spent a fair amount of time, energy, effort and money trying to convince the world that they weren’t the perpetrators of the fire that burned Smyrna. Is there any doubt in your mind that they started the fire intentionally?

    No doubt. There are too many American eye-witnesses to Turkish soldiers setting the fire. These were witnesses who had no reason to lie about what they saw. There was also sworn testimony taken in London that established the cause of the fire. At first, the Turks claimed the Armenians started the fire, but when pressed by U.S. naval officers in the city to produce the evidence, the Turkish authorities were unable to supply it. Subsequent scholarship points to a desire to eliminate Smyrna as a western and Christian outpost as the reason the Turkish army burned Smyrna.

    GreatFireDocument
    Document from Lou Ureneck’s research notes a “definite plan to solve Christian minority problem …”
    (Q) So many different titles of events that transpired— the Armenian Genocide, the Pontian Genocide, the Smyrna Catastrophe, the Christian Holocaust— are all these events connected?

    The Ottoman elite wanted to create a “Turkey for the Turks,” and this meant eliminating the Christian population of Anatolia. It was an idea that carried over into the Nationalist movement in 1920 and beyond. It was essentially one genocide — aimed at all Christians, Greek, Armenian and Assyrian. Each of these ethnic groups (though all Ottoman subjects) saw it from their own experiences and perspectives, of course, but looking at it through a historical lens, we can see it was one terrible event, lasting about ten years. Smyrna was the conclusion.

    (Q) What should we have learned from this, and what can we still learn? In your opinion, what is the enduring lesson from all of this?

    Three lessons, from my perspective. First, a genocide seems to require that one group of people see another group of people as less than human. This provides the psychological permission to kill them. This was the case in Turkey, where Christians were viewed as infidel dogs, or cattle. Second lesson: Big and powerful countries like the U.S. and Britain (back then) are reluctant to stop a genocide if its national interests are not directly threatened. This is sad, but true. President Warren Harding was pressured to stop the killing of Greeks at Smyrna, but he refused to consider sending American troops. Third, a person like Asa Jennings, who operated without official portfolio but on the basis of his own conscience, can make a huge difference in history. Millions of people are alive today because of Asa Jennings and the American rescue he initiated with the help of his co-conspirator, U.S. Lt. Commander Halsey Powell.

    asa-nytimes copy
    The hero of the book “The Great Fire” was Asa Jennings, with a clip from a New York Times story.
    (Q) In the midst of all of the chaos of the events unfolding, Asa Jennings acted heroically and, as you’ve pointed out, saved the lives of hundreds of thousands of people. Was he driven by his character? what struck you most about him?

    Jennings was raised in a tradition of religious service. He was a minister and a devout Christian. He prayed several times a day and read the Bible with his family. He valued human life. He also had compassion as part of his personal nature. His upbringing, faith and character formed a powerful combination for good in the world. I find him inspiring. He’s a genuine American hero. His story should be taught in school.

    (Q) How many people were ultimately rescued, thanks to Jennings?

    U.S. Navy records show that the Jennings evacuation removed about 250,000 refugees from Smyrna by the end of September 1922. Most of them were women and children and old men. The rescue continued along the Aegean coast in places like Ayvali and along the Mediterranean coast as far south as Mersini well into October 1922. The process was for a U.S. destroyer to escort a Greek merchant ship to the point of evacuation and for U.S. Navy officers to parley with the Turkish army officers on the loading of the people. Sometimes, the American officers ran into resistance and had to force the issue. At least once, they were fired on. Jennings directed a lot of this activity from either Mytilene or (later) Athens, where a U.S. destroyer was based to provide him radio contact with rescue ships. By the beginning of 1923, there were large numbers of Greek refugees waiting to be rescued along the Black Sea coast. Jennings arranged for the charter and movement of merchant vessels for evacuation there as well. In fact, he was aboard the first evacuation ship to pass through the Bosphorus. The plight of the refugees along the Black Sea was as appalling as it had been at Smyrna. By the end of the rescue operation, about the beginning of June 1923, enormous numbers of people had been saved and transported to Greece. The Patriarch at Constantinople put the number of people saved by Jennings at one million.

    http://www.pappaspost.com/the-word-genocide-first-coined-by-a-jewish-scholar-to-describe-what-transpired-in-turkey-ten-questions-with-author-lou-ureneck/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: