Βρετανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης για Εβραίους στην Κύπρο

cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1

Ένα από τα πλέον άγνωστα θέματα που σχετίζεται με την ιστορία των Εβραίων, την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, την Κύπρο και τη βρετανική αποικιοκρατία, είναι αυτό που αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης στις σελίδες Ιστορίας της Κυριακάτικη Ελευθεροτυπίας στις 28 Σεπτεμβρίου 2014. Με τη συνεργασία της ιστορικού Βασιλικής Σελιώτη… 

3-10-2014 11

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΠΑΤΡΙΣΜΟ, ΣΤΟΝ ΣΙΩΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

ΕΒΡΑΙΟΙ Στο δρόμο για την Παλαιστίνη

Η διαρκής ένταση στην Παλαιστίνη μεταξύ Εβραίων και Αράβων φέρνει διαρκώς στο προσκήνιο ζητήματα ιστορίας που σχετίζονται με τη διαμόρφωση αυτής της συγκρουσιακής σχέσης.

Εικόνα του στρατοπέδου με τους Εβραίους κρατούμενους.Εικόνα του στρατοπέδου με τους Εβραίους κρατούμενους.

Η ανάγκη καλύτερης ιστορικής εποπτείας προκύπτει και από το γεγονός ότι η σύγκρουση αυτή δρομολογεί, όπως φαίνεται, μια μεγαλύτερης έκτασης ρήξη, που θυμίζει λίγο ή πολύ την αλήστου μνήμης θεωρία του Χάντιγκντον. Η αφύπνιση του ακραίου Ισλάμ και του τζιχαντισμού που ιστορικά βαρύνεται με σφαγές και Γενοκτονίες των «απίστων, οφείλεται -εκτός από την παρέμβαση, ίσως και την υποκίνηση, των Δυτικών χωρών- και στη διαιώνιση του Μεσανατολικού προβλήματος.

Η εβραϊκή «Μεγάλη Ιδέα» 

Οι Εβραίοι, ένας σημιτικής προέλευσης λαός, υπήρξαν ένας αρχαίος λαός της Ανατολικής Μεσογείου που η ιστορία και οι διάφοροι κατακτητές τον υποχρέωσαν σε εκπατρισμό. Ιστορικά διαμορφώθηκε ως ένας θρησκευτικός λαός της Διασποράς, κατοικώντας στα περισσότερα μέρη του γνωστού τότε κόσμου. Περίκλειστοι μέσα σε μια μονοθεϊστική αποκαλυπτική θρησκεία, που διακήρυσσε τη μοναδικότητα και την υπεροχή τους, πορεύτηκαν για αιώνες ανάμεσα σε διαφορετικούς πληθυσμούς, βιώνοντας καλές αλλά και κακές στιγμές συγκατοίκησης.

Η ιδέα της δημιουργίας εδαφικής κοιτίδας εμφανίστηκε κατά τα τέλη του 19ου αιώνα και ήταν απόρροια των πολιτικών κινημάτων της εποχής του. Δηλαδή της νέας τάσης του εθνικισμού που αναπτυσσόταν στην Ευρώπη και στην περίπτωση των Εβραίων εμφανίστηκε με τη μορφή του σιωνιστικού κινήματος. Εως τότε οι Εβραίοι βίωναν τη δική τους ταυτότητα με εντελώς θρησκευτικούς όρους. Ο σιωνισμός επιχείρησε να μετατρέψει την ταυτότητα αυτή σε εθνική και να της δώσει το όραμα για δημιουργία εβραϊκού κράτους, κατά το πρότυπο των ευρωπαϊκών εθνών-κρατών. Το έδαφος που θα μπορούσε να στεγάσει το όραμα των σιωνιστών δεν ήταν αρχικά η Παλαιστίνη. Προτού καταλήξουν να την ανακηρύξουν σε ποθητό στόχο, είχαν διερευνήσει σοβαρά και άλλα ενδεχόμενα, όπως να καταλάβουν περιοχές στην Αργεντινή, στην Ουγκάντα ή στην Ανατολική Σιβηρία. Προσπάθεια δημιουργίας ενός εβραϊκού κράτους στην κεντρική οθωμανική Μακεδονία, έγινε αμέσως μετά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, εφόσον οι Βρετανοί απέρριψαν το σχέδιο αυτό.

Ομως η κύρια κατεύθυνση της διεθνούς σιωνιστικής οργάνωσης ήταν η δημιουργία εβραϊκού έθνους-κράτους στην Παλαιστίνη. Ο ηγέτης της Τέοντορ Χερτσλ, είχε θέσει αυτό το στόχο απ’ το 1897. Πάντως οι Νεότουρκοι εθνικιστές εκτόπισαν βίαια το 50% του πληθυσμού των 100.000 Εβραίων της Παλαιστίνης την εποχή που ξεκινούσαν τις Γενοκτονίες κατά των χριστιανικών κοινοτήτων της Αυτοκρατορίας (1914).

Τελικά, η πρώτη υλοποίηση του σιωνιστικού στόχου θα πραγματοποιηθεί το 1928 στη Σοβιετική Ενωση με τη δημιουργία της «Εβραϊκής Αυτόνομης Περιοχής» στην Απω Ανατολή με πρωτεύουσα το Μπιρομπιτζάν. Η ανακήρυξη αυτή, που ήταν συμβατή με τη σοβιετική πολιτική στο ζήτημα των εθνοτήτων (έως το 1937), έγινε μετά την απόρριψη του αιτήματος των Εβραίων κομμουνιστών να δημιουργηθεί εβραϊκή σοβιετική δημοκρατία στην Κριμαία. Στην εβραϊκή Απω Ανατολή εγκαταστάθηκαν περί τους 20.000 Εβραίοι της Σοβιετικής Ενωσης, όμως η πλειονότητά τους, που κατοικούσε στα ευρωπαϊκά εδάφη της ΕΣΣΔ, αρνήθηκε να συμμετέχει στο πείραμα.

Μετά το «Ολοκαύτωμα»

Το σιωνιστικό κίνημα στη Δύση είχε αρχίσει από τη δεκαετία του ’30 να υποστηρίζει την παράνομη μετανάστευση Εβραίων της Ευρώπης στην Παλαιστίνη. Ηδη από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου οι Βρετανοί, που πήραν την εντολή για την περιοχή μετά την ήττα των Νεότουρκων Οθωμανών- είχαν αρχίσει να βλέπουν θετικά τη μελλοντική ίδρυση εβραϊκού κράτους στην περιοχή, θέτοντας όμως ως προϋπόθεση να μην επηρεαστούν οι Αραβες κάτοικοι.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το Ολοκαύτωμα που υπέστη ο εβραϊκός πληθυσμός από τους Ναζί, στις εβραϊκές οργανώσεις κυριάρχησαν οι πλέον σκληροί εθνικιστές, παραμερίζοντας τους μετριοπαθείς και σοσιαλιστές σιωνιστές. Η βία που υπέστησαν από τους Ναζί ενίσχυσε το σύνδρομο της εθνικής αυτοσυντήρησης και τους οδήγησε στην υιοθέτηση μιλιταριστικών εκδοχών για την επίτευξή του. Εκφραση αυτού του μιλιταριστικού πνεύματος υπήρξε η εβραϊκή μυστική στρατιωτική οργάνωση «Χαγκανά», η οποία στράφηκε τόσο κατά των Βρετανών όσο και κατά των Αράβων. Για να σταματήσουν την ενίσχυση του εβραϊκού πληθυσμού, οι Βρετανοί προσπάθησαν να εμποδίσουν τα κύματα των Εβραίων μεταναστών δημιουργώντας στρατόπεδα συγκέντρωσης στην κατεχόμενη απ’ αυτούς Κύπρο. Το άγνωστο αυτό θέμα αναδεικνύει στο σημερινό μας αφιέρωμα η ιστορικός Βασιλική Σελιώτη. Στην έρευνα της Σελιώτη χρησιμοποιείται ως αποκλειστική πηγή η εφημερίδα της εποχής «Ελευθερία». Η εν λόγω εφημερίδα ήταν δισέλιδη, παγκύπριας κυκλοφορίας και εκδιδόταν την εποχή εκείνη σε καθημερινή βάση. Τα βρετανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης των Εβραίων θα διατηρηθούν μέχρι τον Νοέμβρη του 1947, οπότε και η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ με την υπ. αριθμ. 181 απόφαση διαιρούσε την Παλαιστίνη σ’ ένα εβραϊκό και ένα αραβικό κράτος…

(*) Διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός,https://kars1918.wordpress.com/

Δημοσίευμα της «Ελευθερίας» με  αφορμή τις ταραχές που είχαν ξεσπάσειΔημοσίευμα της «Ελευθερίας» με αφορμή τις ταραχές που είχαν ξεσπάσει

Βρετανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κύπρο για Εβραίους, 1946-1949

Το 1946 η δύσκολη μεταπολεμική εποχή έχει ήδη ξεκινήσει, με συμβατική αφετηρία τη Διάσκεψη του Πότσδαμ, ένα χρόνο πριν. Στη ρευστή ζώνη της Μέσης Ανατολής, η Κύπρος παραμένει βρετανική αποικία, ενώ στην υπό βρετανική κηδεμονία Παλαιστίνη η κατάσταση είναι έκρυθμη. Στο όνομα της ίδρυσης εβραϊκής εστίας στην αρχαία κοιτίδα τους, την οποία επαγγέλλεται το σιωνιστικό κίνημα, πολλοί Εβραίοι της διασποράς μετοικούν εκεί ήδη από δεκαετίες.

Στο στρατόπεδο λειτουργούσε και σχολείο για την κατάρτιση των νέων στην εβραϊκή κουλτούραΣτο στρατόπεδο λειτουργούσε και σχολείο για την κατάρτιση των νέων στην εβραϊκή κουλτούρα

Η αραβική κοινότητα της περιοχής, ωστόσο, θεωρεί την εβραϊκή διείσδυση υπονομευτική για τη δική της παρουσία στην Παλαιστίνη. Προσπαθώντας να διατηρήσουν τις ισορροπίες, οι Βρετανοί παίρνουν μέτρα για να ανακόψουν την εβραϊκή μετοικεσία, εκδίδοντας -από το 1939- οδηγία η οποία προβλέπει αυστηρό περιορισμό των εβραϊκών αφίξεων στην περιοχή, και εποπτεύοντας στρατιωτικά τις ακτές της Παλαιστίνης.

Στην προσπάθειά τους να ελέγξουν την κατάσταση, εμπλέκουν τελικά και την Κύπρο. Από τον Αύγουστο του 1946, συλλαμβάνουν τους Εβραίους πρόσφυγες που καταπλέουν στα νερά της Παλαιστίνης και τους οδηγούν στο νησί, όπου τους εγκαθιστούν προσωρινά σε υποτυπωδώς οργανωμένους και φρουρούμενους καταυλισμούς στην ανατολική του πλευρά, στις περιοχές του Καράολου στην Αμμόχωστο (θερινό στρατόπεδο) και της Δεκέλειας – Ξυλοτύμπου (χειμερινό στρατόπεδο).

Αμέσως σχεδόν διασαφηνίζεται το νομικό καθεστώς κράτησης με σχετική ανακοίνωση, η οποία δηλώνει ρητά και καθησυχαστικά: «Εις ουδένα εξ αυτών θα επιτραπή να καταστή κάτοικος της Κύπρου» («Ελευθερία», 13-8-1946)…

Οι πρώτοι πρόσφυγες

Οι πρώτοι Εβραίοι πρόσφυγες φτάνουν στο νησί στις 15 Αυγούστου 1946 με δύο ατμόπλοια που αγκυροβολούν έξω από το λιμάνι της Αμμοχώστου και αποβιβάζονται κάτω από δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Παρά τις δοκιμασίες, το φρόνημά τους είναι ιδιαίτερα μαχητικό. Οι νεότεροι απ’ αυτούς φωνάζουν θαρραλέα αντιβρετανικά συνθήματα, που παραλληλίζουν τη βρετανική πολιτική με τη ναζιστική. Αλλοι επιδεικνύουν τις ανεξίτηλες σφραγίδες, τις οποίες απέκτησαν στα ναζιστικά στρατόπεδα -αδιάψευστη μαρτυρία των δεινών που προηγήθηκαν- και έπειτα δείχνουν προς την κατεύθυνση του νέου στρατοπέδου που τους περιμένει.

Μεταξύ των προσφύγων που οδηγούνται στην Κύπρο, υπάρχουν και αρκετοί Ελληνοεβραίοι. Ορισμένοι απ’ αυτούς δηλώνουν πως πολέμησαν στο Αλβανικό μέτωπο, ενώ μια μαυροφορεμένη γυναίκα αφηγείται ότι έχασε όλη την οικογένειά της στον ελληνοϊταλικό πόλεμο ενώ η ίδια ήταν μεταξύ των γυναικών της Πίνδου που μετέφεραν τρόφιμα και πολεμοφόδια στους Ελληνες φαντάρους. Αν και υπερήφανοι για την ελληνική τους καταγωγή, παραμένουν, όπως και όλοι οι άλλοι, φανατικά προσανατολισμένοι στο όραμα της ίδρυσης του ισραηλινού κράτους: «Ως Ελληνες την καταγωγήν, είπον, έχουν ακμαίον το ηθικόν, το οποίον δεν κατόρθωσαν να λυγίσουν τα γερμανικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, αλλά θ’ αγωνισθούν αδιαφορούντες προς τας θυσίας των, όπως επανέλθουν εις Παλαιστίνην […]» («Ελευθερία», 20-8-1946).

Παρά τις προσπάθειες να εξασφαλιστεί μια ικανοποιητική ποιότητα ζωής στους κρατούμενους Εβραίους, οι συνεχείς αφίξεις την υπονομεύουν διαρκώς. Αντί για 10.000, στα στρατόπεδα θα στρατωνιστούν τελικά 52.221 πρόσφυγες, αριθμός πενταπλάσιος σε σχέση με τις επίσημες προβλέψεις και διαβεβαιώσεις…. Η διοίκηση των στρατοπέδων ασκείται από Βρετανό στρατιωτικό διοικητή, για την ομαλότερη λειτουργία τους, όμως, και την καλύτερη επικοινωνία μεταξύ κρατουμένων και Αρχών, συγκροτείται και Εβραϊκή Επιτροπή από τους ίδιους τους κρατούμενους, η οποία συνιστά ένα είδος αυτοδιοίκησης.

Για την κατασκευή των καταλυμάτων εργάστηκαν Βρετανοί στρατιώτες και Κύπριοι εργάτες. Μια μάλλον άκομψη πρόταση προς τους ίδιους τους Εβραίους πρόσφυγες να βοηθήσουν έναντι πληρωμής στην ανέγερση κατασκηνώσεων στο στρατόπεδο, έλαβε αμέσως την αποστομωτική απάντηση ότι αυτοί «[…] έχουν κτίση αρκετά στρατόπεδα εις ολόκληρον την Ευρώπην και ότι δεν επιθυμούν να ανεγείρουν και έτερον στρατόπεδον» («Ελευθερία», 31-8-1946). Το έργο συμπληρώνουν Γερμανοί αιχμάλωτοι, οι οποίοι μεταφέρονται στο νησί για να εκπληρώσουν κατά ιστορική ειρωνεία ακόμα μία φορά την ίδια αποστολή: να φτιάξουν νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους μόλις πρόσφατα απελευθερωμένους Εβραίους, στο όνομα αυτή τη φορά των βρετανικών συμφερόντων. Η αντίδραση των κρατουμένων για την παρουσία και τον ρόλο των Γερμανών στη ζωή τους ακόμα μία φορά, είναι η αναμενόμενη. Ο πρόεδρος της Εβραϊκής Επιτροπής του στρατοπέδου δηλώνει στους δημοσιογράφους ότι οι κρατούμενοι διατηρούν εξαιρετικά πικρές αναμνήσεις απ’ αυτούς και προειδοποιεί ότι αν τολμήσουν Γερμανοί αιχμάλωτοι να επισκεφθούν το στρατόπεδο θα εκτυλιχθούν εξαιρετικά δυσάρεστες σκηνές.

Αντιβρετανικές εξεγέρσεις

Η απογοήτευση των Εβραίων προσφύγων που βλέπουν να ακυρώνεται το όνειρο της εγκατάστασης στην Παλαιστίνη, οι άσχημες συνθήκες διαβίωσης και ο αυταρχισμός των Βρετανών, προκαλούν από την πρώτη στιγμή ξεσπάσματα που συχνά παίρνουν διαστάσεις εξέγερσης με αιματηρά αποτελέσματα. Σποραδικά επεισόδια και απεργίες πείνας σημειώνονται συχνά, ενώ σύμφωνα με την εφημερίδα «Ελευθερία», 1.809 Εβραίοι δραπέτευσαν συνολικά από τα στρατόπεδα, κατά τα δυόμισι χρόνια λειτουργίας τους, καταφεύγοντας στην Παλαιστίνη.

Οταν διαφάνηκε ότι η Κύπρος θα λειτουργήσει πράγματι ως σταθμός υποδοχής των Εβραίων προσφύγων, εκδηλώθηκαν και οι πρώτες αντιδράσεις των ντόπιων μαζικών φορέων (συνδικαλιστικών οργανώσεων, δήμων κ.ά.). Ολες σχεδόν διαπνέονται από ανησυχία για τις επιπτώσεις που θα έχει στο επίπεδο ζωής των ήδη δεινοπαθούντων Κυπρίων η παραμονή και σίτιση των προσφύγων. Οι ανησυχίες των ντόπιων ενισχύονται από την αβεβαιότητα για το αν η εγκατάσταση των Εβραίων είναι προσωρινή ή μόνιμη. Η τελευταία πιθανότητα συνεπαγόταν τον κίνδυνο μελλοντικής αλλοίωσης του δημογραφικού, γεγονός που θα μπορούσε να δυσχεράνει την επίτευξη του ενωτικού στόχου (η Ενωση της Κύπρου με την Ελλάδα υπήρξε μαχητική επιδίωξη του ελληνοκυπριακού εθνικού κινήματος ήδη από τον 19ο αι.). Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι δηλώσεις του Τοποτηρητή της Εκκλησίας της Κύπρου Λεόντιου, ο οποίος δηλώνει πως η κυπριακή γη είναι προορισμένη ιστορικά να δεχτεί Ελληνες και όχι Εβραίους, οι οποίοι έχουν πατρίδα την Παλαιστίνη, και ότι «[…] είναι δίκαιον εκάστη χώρα να ανήκη εις τα τέκνα της» («Ελευθερία», 17-8-1946).

Απουσία αντισημιτισμού

Σε καμιά, ωστόσο, από τις τοποθετήσεις δεν διαφαίνονται αντισημιτικές προκαταλήψεις. Εξάλλου, οι Βρετανοί είναι κοινό εμπόδιο στις εθνικές επιδιώξεις τόσο των Εβραίων όσο και των Κυπρίων. Επομένως, εκτός από τα αισθήματα συμπόνιας απέναντι στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας, στην τοπική κοινωνία είναι αναπόφευκτο να αναπτυχθούν και αισθήματα κατανόησης απέναντί τους. Τα αυθόρμητα αισθήματα συμπάθειας του κυπριακού λαού, που συχνά θα πάρουν τη μορφή έμπρακτης αλληλεγγύης, εισπράχθηκαν με ευγνωμοσύνη από τους αποδέκτες τους και ανταποδόθηκαν με θέρμη. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, οι Εβραίοι μετανάστες στηρίχτηκαν σ’ αυτά προκειμένου να αποκτήσουν συμμάχους στον αγώνα τους για εγκατάσταση στην Παλαιστίνη, να υπομείνουν την αναγκαστική κράτηση ή να αποδράσουν απ’ αυτήν.

Στη στήριξη των εκτοπισμένων Εβραίων στην Κύπρο, αποφασιστικό ρόλο έπαιξε η Αμερικανοεβραϊκή Κοινή Επιτροπή Διανομής (JDC). Το δίκτυό της καταγράφει ή και προβλέπει πάσης φύσεως ανάγκες τους και τους στηρίζει τόσο υλικά όσο και ηθικά. Εκτός από τις κοινωνικές υπηρεσίες που τους προσφέρει, αποτελεί γι’ αυτούς έναν ομφάλιο λώρο που τους συνδέει με το εβραϊκό κίνημα ανά τον κόσμο. Και οι βρετανικές Αρχές, ωστόσο, εξυπηρετήθηκαν από το άρτιο δίκτυο κοινωνικής δράσης και προσφοράς της, αφού η JDC επωμίστηκε μέρος των δαπανών που απαιτήθηκαν για τη συντήρηση των κρατουμένων. Αλληλέγγυα στάθηκε, επίσης, απέναντι στους δεινοπαθούντες ομοφύλους της και η τοπική εβραϊκή κοινότητα, η οποία αριθμούσε τότε περίπου εκατό μέλη. Με την άφιξη των πρώτων προσφύγων, αποστέλλει αμέσως στο στρατόπεδο «μέγα δέμα, περιέχον διάφορα γλυκίσματα διά τα παιδιά» («Ελευθερία», 18-8-1946).

Εντός των στρατοπέδων η κοινωνική ζωή οργανώνεται υποδειγματικά. Διεξάγονται αθλητικές δραστηριότητες, γίνονται γάμοι, γεννήσεις και κηδείες, λειτουργούν σχολεία που μετατρέπουν τον χώρο κράτησης των παράνομων μεταναστών σε χώρο κατάρτισης των νεαρών Εβραίων πάνω στην κοινή εβραϊκή κουλτούρα. Παρά το γεγονός ότι επρόκειτο για έναν πληθυσμό ετερόκλητο ως προς την ιδιαίτερη καταγωγή, το δόγμα και τις πολιτικές πεποιθήσεις, η ζωή στα στρατόπεδα θα σφυρηλατήσει δεσμούς ενότητας και θα ενισχύσει τη δημιουργία κοινής εθνικής συνείδησης.

Με την κατάθεση της εντολής από τη Μεγάλη Βρετανία και τη σύσταση του κράτους του Ισραήλ, το Μάιο του 1948, η ύπαρξη των στρατοπέδων στην Κύπρο δεν έχει νόημα και γίνονται σκέψεις για μαζική μεταφορά των εκτοπισμένων στην Παλαιστίνη. Θα χρειαστούν ακόμα μερικοί μήνες, αλλά στις 9 Φεβρουαρίου 1949 τα στρατόπεδα κράτησης στην Κύπρο θα αδειάσουν οριστικά. Εφοδιασμένοι με μια ακόμα πικρή μνήμη, οι τρόφιμοί τους φεύγουν από το νησί ως δεσμώτες των Βρετανών και φτάνουν στη γη της Παλαιστίνης ως πολίτες του Ισραήλ.

(*) Φιλόλογος, μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας με ειδίκευση στη θεωρία, πράξη και αξιολόγηση της διδασκαλίας. Θέμα της διπλωματικής της διατριβής είναι «Η εικόνα των ευρωπαϊκών λαών στα εγχειρίδια νεότερης και σύγχρονης ιστορίας μέσης εκπαίδευσης»

6 comments so far

  1. zougla on

    …..Δεν είναι εδώ ο κατάλληλος χώρος για να ξετυλίξουμε τα νήματα αυτής της υπόθεσης ή, πιο σωστά, των υποθέσεων που συνέκλιναν σε αυτή την τελική στιγμή. Θα αρκεστούμε, λοιπόν, να θυμηθούμε εν συντομία τα βασικά γεγονότα που οδήγησαν σε αυτή την τελευταία συνωμοσία. Το 1942, η σοβιετική κυβέρνηση, επιθυμώντας να ασκήσει πίεση στους Εβραίους των ΗΠΑ προκειμένου αυτοί με τη σειρά τους να πιέσουν την αμερικανική κυβέρνηση να ανοίξει πιο γρήγορα ένα «δεύτερο μέτωπο» εναντίον της ναζιστικής Γερμανίας στην Ευρώπη, δημιούργησε μια Εβραϊκή σοβιετική αντιφασιστική επιτροπή με πρόεδρο τον Σολομόν Μιχόελς, τον διευθυντή του διάσημου Εβραϊκού Θεάτρου της Μόσχας. Εκατοντάδες διανοούμενοι Εβραίοι ανέπτυξαν στα πλαίσιά της πλατιά δραστηριότητα: ο μυθιστοριογράφος Ιλία ‘Ερενμπουργκ, οι ποιητές Σαμουήλ Μαρσάκ και Πέρετζ Μάρκις, ο πιανίστας Εμίλ Γκίλελς, ο συγγραφέας Βασίλι Γκρόσσμαν, ο μεγάλος φυσικός Πιότρ Κάπιτζα, πατέρας της σοβιετικής ατομικής βόμβας, και άλλοι. Πολύ σύντομα, η επιτροπή υπερέβη το ρύλο της επίσημης προπαγανδιστικής οργάνωσης, και συμπεριφερόταν ως εκφραστής της εβραϊκής κοινότητας, ως αντιπροσωπευτική οργάνωση του σοβιετικού ιουδαϊσμού. Τον Φεβρουάριο του 1944, οι διευθυντές της επιτροπής Μιχόελς, Φέφερ και Επστάιν έστειλαν μια επιστολή στον Στάλιν προτείνοντας την εγκαθίδρυση μιας αυτόνομης Εβραϊκής Δημοκρατίας στην Κριμαία, προκειμένου να ξεχαστεί η εμπειρία του «Εβραϊκού εθνικού κράτους» του Μπιρομπιτζάν, η προσπάθεια για σύσταση του οποίου τη δεκαετία του ’30 είχε αποδειχθεί παταγώδης αποτυχία: σε διάστημα δέκα χρόνων, λιγότεροι από 40.000 Εβραίοι είχαν εγκατασταθεί σε αυτη τη χαμένη βαλτώδη και ερημική περιοχή της Σιβηρίας στην Άπω Ανατολή, στη μεθόριο με την Κίνα!

    Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤOY ΚΟΜΜΟΥΝΙΣMOY – Πρώτο Μέρος Κεφάλαιο 14

     

    http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&cid=122&aid=481188

  2. Π&Α on

    “Εδω είμαι, στείλε με” – To Παλαιστινιακό Σύνταγμα στην Ελλάδα.

    Posted by Abravanel, the Blog στο 03/03/2012

    Κάθε χρόνο νεαροί ελληνοεβραίοι επισκέπτονται την Πολωνία στα πλαίσια ενός προγράμματος που ονομάζεται “March of the Living” και περιλαμβάνει επισκέψεις στα στρατόπεδα εξόντωσης που δολοφονήθηκαν δεκάδες χιλιάδες Έλληνες. Πρόσφατα ένα φίλος με πληροφόρησε οτι η ελληνική αποστολή περιλαμβάνει και την επίσκεψη στο Βρετανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο “Ρακοβίτσκι” της Κρακοβίας οπότε αναρωτήθηκα το τι έχει αυτό να κάνει με την Ελλάδα ή το Ολοκαύτωμα. Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση είναι οι τάφοι με το Άστρο του Δαυίδ που βλέπετε στην ανάρτηση, τάφοι εβραίων στρατιωτών που αιχμαλωτίσθηκαν στην Καλαμάτα, την Πύλο και την Κόρινθο.

    Στρατ.Νεκροταφείο Ρακοβίτσκι, Κρακοβία – Πολωνία
    Η παρούσα ανάρτηση σκοπό έχει να μιλήσει για την δράση του Παλαιστινιακού Συντάγματος στην Ελλάδα, όσο και την μετεξέλιξη του στην Εβραϊκή Ταξιαρχία και την αποστολή του Παλαιστινιακού Τάγματος Βοήθειας. Τόσο το Αυτοκρατορικό Πολεμικό Μουσείο της Μ.Βρετανίας, όσο η Πρεσβεία του Ισραήλ αλλά και διάφορες ανεπίσημες σελίδες στο Διαδίκτυο δε μπόρεσαν να με βοηθήσουν οπότε οφείλω να ομολογήσω οτι το παρόν δεν είναι παρά μια πρώτη επαφή που σκοπό έχει να παρακινήσει άλλους στην καλύτερη μελέτη του θέματος μιας και αποτελεί την απλή σύνθεση της δουλειάς του ισραηλινού καθ.Γιοάβ Γκέλμπερ, του σαλονικιού Ιακώβ Σιμπή και λίγης στοιχειώδους έρευνας σε βρετανικά, ελληνικά και ισραηλινά αρχεία.

    Η γέννεση του Παλαιστινιακού Συντάγματος

    Το 1920 η Βρετανική Αυτοκρατορία αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της περιοχής της Μέσης Ανατολής μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η διακυβέρνηση της χαρακτηρίζεται από οξείς διαμάχες τόσο μεταξύ των διαφόρων εθνοτικών ομάδων, όσο και μεταξύ των Βρετανών αποικιοκρατών και των Παλαιστινίων Εβραίων που επιθυμούσαν την εθνική ανεξαρτησία τους. To 1939 η Βρετανική Αυτοκρατορία προσπαθώντας να κερδίσει την εύνοια του Αραβικού κόσμου ο οποίος είχε γοητευθεί από την ναζιστική Γερμανία, υιοθετεί ένα σύνολο φιλοαραβικών πολιτικών που παίρνει το όνομα Λευκή Χάρτα. Αυτή απαγορεύει αυστηρά την μετανάστευση στην Παλαιστίνη των κυνηγημένων από τους Ναζί εβραίων προσφύγων από κάθε χώρα της Ευρώπης. Η Εβραϊκή Εγκατάσταση που αποτελεί την ανεπίσημη ισραηλινή κυβέρνηση (Γισούβ) αντιδρά δηλώνοντας οτι “θα πολεμήσει τον Χιτλερ σαν να μην υπήρχε η Λευκή Χάρτα και θα πολεμήσει την Λευκή Χάρτα σαν να μην υπήρχε ο Χίτλερ”.

    Μωσσέ Νταγιάν/ πηγή:wikipedia
    Αυτές οι διαμάχες έπαιξαν σημαντικό στις βρετανικές διεργασίες για την δημιουργία ενός Παλαιστινιακού Συντάγματος ώστε να συμβάλλει στην άμυνα της Αυτοκρατορίας που είχε φτάσει στα πρόθυρα της κατάρρευσης στην αρχή του πολέμου – τα αρχικά σχέδια δημιουργίας αφορούσαν ένα περίπου ίσο αριθμό Παλαιστίνιων Εβραίων και Αράβων αλλά σύντομα οι Βρετανοί αναγκάστηκαν να περιορίσουν την εβραϊκή συμμετοχή ώστε να διατηρηθεί μια αναλογία 4 Εβραίων : 1 Άραβα δεδομένης της επιθυμίας των Παλαιστίνιων Εβραίων να συμμετάσχουν και της απροθυμίας των Αράβων. Ήδη εκείνη την εποχή υπηρετούσαν στον Βρετανικό Στρατό περίπου 10.000 Παλαιστίνιοι Εβραίοι και 4.000 Άραβες, ενώ στο τέλος του πολέμου έφτασαν τους 30.000 οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι και 6.000 οι Άραβες – η πλέον γνωστή συμμετοχή ενός άγνωστου τότε 26χρονου: του Μοσσέ Νταγιάν ο οποίος έχασε το μάτι του σε μια καταδρομική επιχείρηση υπό την αιγίδα των Βρετανών στον Λίβανο.

    Διακριτικά του Συντάγματος/πηγή: GFH
    Η βρετανική εμμονή βέβαια συνδέεται και με τον δικαιολογημένο φόβο οτι η στρατιωτική εμπειρία που θα αποκτούσαν οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ενάντια τους. Αυτοί οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν κατά την διάρκεια του Πολέμου της Ανεξαρτησίας αλλά παραμένουν εξαιρετικά μικρόπνοοι αν κανείς αναλογιστεί οτι την ίδια στιγμή οι ίδιοι οι Βρετανοί υπολόγιζαν τους Παλαιστίνιους Εβραίους ως την τελευταία γραμμή άμυνας της χώρας, (Σχέδιο Μασάντα), αν ο Ρόμελ διαρρήγνυε τις γραμμές στο Ελ Αλαμέϊν.

    Το Παλαιστινιακό Σύνταγμα πολέμησε για πρώτη φορά στην Γαλλία, ενώ η επόμενη αποστολή του υπήρξε στην Ελλάδα που αποτελεί και το αντικείμενο αυτού του άρθρου. Αργότερα τον Ιούλιο του 1944 το εβραϊκό μέρος του Παλαιστινιακού Συντάγματος μετεξελίχθηκε στην αμιγώς εβραίκή Εβραϊκή Ταξιαρχία ενώ συνολικά στις διάφορες μορφές του πήραν μέρος σε μάχες στην Γαλλία, την Ελλάδα, την Β.Αφρική και την Ιταλία. Στην βιβλιογραφία αναφέρεται επίσης το 51ο Τάγμα Καταδρομών ως μέρος των παλαιστινιακών δυνάμεων, αλλά η δράση του περιορίσθηκε στην Αβησσυνία και δεν αποτέλεσε ποτέ επίσημα παλαιστινιακή εβραϊκή μονάδα.

    Η σύνθεση του Παλαιστινιακό Συντάγματος στην Ελλάδα

    Λόγω των πολιτικών επιλογών της Βρετανίας οι Παλαιστίνιοι αρχικά συγκρότησαν βοηθητικές μονάδες – oι κύριες μονάδες που λειτούργησαν στην Ελλάδα ήταν 4 Σώματα Σκαπανέων (Auxiliary Military Pioneer Corps), η κυρίως ελληνοεβραϊκή 1039η Μονάδα Λειτουργίας Λιμανιών του Μηχανικού (1039th Port Operating Company) και ένα τμήμα Διαβιβάσεων.

    Μετάλλιο στους στρατιώτες της Γισούβ που συμμετείχαν στον Β’ΠΠ – «Εδώ είμαι, στείλε με»/πηγή: GFH
    Γενικότερα το ηθικό αυτών των μονάδων ήταν αρκετά χαμηλό λόγω του δευτερεύοντα ρόλου που ήταν αναγκασμένα να παίξουν, όσο και των προβλημάτων με του βρετανούς αξιωματικούς. Μόνη εξαίρεση ήταν η μονάδα 440 Ελλήνων λιμενεργατών που είχαν μεταναστεύσει μετά τα αντισημιτικά πογκρόμ του ’31 από την Θεσσαλονίκη στο Τελ Αβίβ και την Χάιφα και είχαν αναλάβει την λογιστική υποστήριξη στα λιμάνια και αναμενόμενα βρισκόντουσαν σε άριστη κατάσταση πλέον κοντά στους συγγενείς τους στις ελληνικές πόλεις και φίλους.

    Στο σύνολο υπολογίζεται οτι περίπου 2400 Παλαιστίνιοι Εβραίοι και 400 Αραβες ήταν ενταγμένοι στις μονάδες της Παλαιστινιακής Ταξιαρχίας πολέμησαν στην Ελλάδα. Σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνεται άγνωστος αριθμός Παλαιστινίων Εβραίων που διατηρούσαν ιδιαίτερη βρετανική υπηκοότητα και υπηρετούσαν σε μάχιμες μονάδες του Βρετανικού Εκστρατευτικού Σώματος στην Ελλάδα. Προφανέστατα σε αυτούς δεν συμπεριλαμβάνονται Βρετανοί Εβραίοι όπως ο Μάγιερς που διοργάνωσε την ανατίναξη της Γέφυρας του Γοργοποτάμου, ενώ ελάχιστες είναι οι πληροφορίες για Παλαιστίνιους Εβραίους αλεξιπτωτιστές που έπεσαν στην κατεχόμενη Ελλάδα με σκοπό να βοηθήσουν την Αντίσταση. Η βιβλιογραφία αναφέρει για προγραμματισμό επιπλέον αποστολών παλαιστίνιων ελληνοεβραίων που σκοπό είχαν την σωτηρία του εβραϊκού πληθυσμού αλλά που τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν, ενώ ανέκδοτες μαρτυρίες που αναφέρει ο έλληνας δημοσιογράφος Ζαν Κοέν μιλούν για συμμετοχή ακόμα και του ίδιου του πατέρα του σημερινού Προέδρου του Ισραήλ Σιμόν Πέρες.

    Η Γερμανική επίθεση

    Μετά την ήττα της Ιταλίας από την Ελλάδα, η Γερμανία αναγκάζεται να προσέλθει εις βοήθεια του συμμάχου της και στις 6 Απριλίου εισβάλλει στην Ελλάδα. Η μόνη βοήθεια στον Ελληνικό Στρατό προσφέρεται από το Βρετανικό Εκστρατευτικό Σώμα που αποτελείται από Βρετανούς και δυνάμεις της Κοινοπολιτείας. Το μέτωπο γρήγορα διασπάται και οι Ελληνες μαζί με τους Βρετανούς είναι αναγκασμένοι να οργανώσουν την οπισθοχώρηση.

    Είναι μάλλον απίθανο στην πρώτη φάση τον επιχειρήσεων οι παλαιστινιακές δυνάμεις να συμμετείχαν στην πρώτη γραμμή, αλλά χωρίς την βοήθεια των επισήμων βρετανικών αρχείων είναι αδύνατον να είμαστε σίγουροι – με την βοήθεια μιας ερασιτεχνικής σελίδας εντοπίζονται αρκετοί Εβραίοι στο Στρατιωτικό Νεκροταφείο του Φαλήρου, της Ρόδου και της Σούδας αλλά προσωπικά γνωρίζω για επιπλέον τάφους που δεν έχουν καταγραφεί. Άλλωστε μόνο και μόνο αυτό του Φαλήρου περιλαμβάνει περίπου 600 άγνωστους στρατιώτες, ενώ άγνωστο αριθμός ελληνοεβραίων μεταναστών τάφηκε ως ελληνικές στρατιωτικές απώλειες – επιπλέον ας μην ξεχνάμε τους περίπου 10 τάφους στην Κρακοβία που είδαμε πριν και που είχαν αιχμαλωτισθεί στην Ελλάδα. Έχοντας υπόψιν αυτά τα δεδομένα μπορούμε να θεωρήσουμε ως μια λογική εκτίμηση οτι περίπου 100/150 Παλαιστίνιοι Εβραίοι πρέπει να έπεσαν κατά την διάρκεια της θητείας τους στην Ελλάδα.

    Ενας στρατιώτης της Εβραϊκής Ταξιαρχίας στην Κρήτη/ πηγή: GFH
    Η κατάσταση φαίνεται να είναι διαφορετική στην Κρήτη όπου οργανώνεται η άμυνα εναντίον των Γερμανών και από όπου φαίνεται το σύνολο των βρετανικών δυνάμεων να συμμετείχαν σε ένοπλες επιχειρήσεις. Στο αρχείο του Μουσείου των Μαχητών των Γκέτο βρίσκεται η φωτογραφία ενός Παλαιστίνιου Εβραίου στα χαρακώματα στην Κρήτη.

    Η αιχμαλωσία

    Πάλεσταϊν Ποστ – κλικ για μεγένθυση
    Οταν τελικά η χώρα καταρρέει οι βρετανικές δυνάμεις βρέθηκαν στην ανάγκη να οργανώσουν μια εκκένωση των περίπου 60.000 στρατιωτών της κατά την διάρκεια μιας άτακτης υποχώρησης. Οι παλαιστινιακές δυνάμεις λόγω του δευτερεύοντα ρόλου τους, βρίσκονταν χαμηλά στην λίστα της προτεραιότητας για την εκκένωση και ακολούθησαν την υποχώρηση μέχρι την Καλαμάτα όπου εκεί συνελήφθησαν από τις γερμανικές δυνάμεις. Αξίζει να σημειωθεί το κλίμα πανικού που επικρατούσε λόγω των φόβων οτι οι Γερμανοί δεν θα τους αντιμετώπιζαν ως Βρετανούς Αιχμάλωτους Πολέμου αλλά σαν Εβραίους – αυτοί οι φόβοι απέτρεψαν μια διασπορά των μονάδων που ήλπιζαν έτσι να μην δώσουν αφορμή για την μη-εφαρμογή της Συνθήκης της Γενεύης. Συνολικά περίπου 1500 Παλαιστίνιοι Εβραίοι και 300 Αραβες συνελήφθησαν, γεγονός που επηρέασε το σύνολο των οικογενειών στην Παλαιστίνη μιας και όλοι είχαν ένα γνωστό που πολεμούσε στην Ελλάδα όπως αναφέρει και το δημοσίευμα της εβραϊκής Πάλεσταϊν Ποστ.

    Σε αυτά τα νούμερα συμπεριλαμβάνονται και οι αιχμάλωτοι της Κρήτης και άλλων σκόρπιων επιχειρήσεων περισυλλογής διασκορπισμένων Βρετανών – ενδεικτικά αναφέρω την μάχιμη Μονάδα 606 Σκαπανεών που είχε αρχικά αποκλειστεί στην Μήλο μετά την βύθιση του πλοίου τους και την καθυστερημένη εκκένωση τους στην Κρήτη, (στην σπάνια φωτογραφία η επιχείρηση εκκένωσης της συγκεκριμένης μονάδας στην Μήλο).

    Βρετανική μονάδα στρατιωτών από την Εβραϊκή Εγκατάσταση στην Παλαιστίνη μεταφέρονται στην Μήλο/ πηγή: GFH
    Ο πρώτος σταθμός υπήρξε ένα πρόχειρο στρατόπεδο αιχμαλώτων στην Καλαμάτα, ενώ στην συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Κόρινθο. Εκεί οι συνθήκες διαβίωσης υπήρξαν εξαιρετικά δύσκολες λόγω της έλλειψης τροφής και των συνεπακόλουθων αρρωστιών αλλά και εντάσεων μεταξύ Βρετανών και Παλαιστινίων. Μέχρι εκείνη την στιγμή οι Γερμανοί δεν είχαν ασχοληθεί με τους Παλαιστινίους Εβραίους αλλά η άφιξη ειδικών ανακριτών δημιούργησε ένα μεγάλο πρόβλημα στο πώς θα μπορούσαν να τους μεταχειρισθούν. Το κυριότερο πρόβλημα ήταν οτι η, μετά τους Έλληνες, μεγαλύτερη ομάδα των Παλαιστινίων αποτελούνταν από Γερμανοεβραίους και Αυστροεβραίους που είχαν δραπετεύσει μετά την άνοδο του ναζισμού. Η αρχική σκέψη να δικασθούν για εσχάτη προδοσία αντιμετώπισε σημαντικά προβλήματα λόγω των ίδιων των γερμανικών νόμων αλλά και της αδιάλλακτης στάσης των Βρετανών που απείλησαν με αντίποινα σε τέτοια περίπτωση. Τελικά επικράτησε η ανάγκη να περιφρουρηθούν οι γερμανοί αιχμάλωτοι στα χέρια των Συμμαχικών δυνάμεων, οπότε οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι γερμανικής καταγωγής στάλθηκαν σε στρατόπεδα αιχμαλώτων στην ίδια την Γερμανία αλλά κατάφεραν να επιβιώσουν χωρίς επιπλέον περιπέτειες.

    Στην Κόρινθο τελικά στάλθηκαν και οι αιχμάλωτοι Παλαιστίνιοι από το στρατόπεδο αιχμαλώτων των Σφακίων και τον Ιούνιο ξεκίνησε η μεταφορά τους σε στρατόπεδα αιχμαλώτων στην ίδια την Γερμανία – αυτή η μεταφορά ολοκληρώθηκε σχεδόν 6 μήνες μετά λόγω των κατεστραμμένων μεταφορικών μέσων αλλά και την εκκένωση της Ελλάδας από την μάζα των γερμανικών δυνάμεων. Μέχρι τότε η κατάσταση είχε βελτιωθεί χάρη στην άδεια των γερμανών να έρθουν σε επαφή οι αιχμάλωτοι με τους τοπικούς πληθυσμούς προς προμήθεια τροφίμων.

    Η μεταφορά τους

    Αιχμάλωτοι Πολέμου στο Χοχενφελς – φωτογραφία του Σαμουέλ Πάρδο από την Θεσσαλονίκη/πηγή: GFH
    Η μεταφορά από την Κόρινθο στην Θεσσαλονίκη επέτρεψε σε ένα σημαντικό αριθμό αιχμαλώτων να ξεφύγουν, ειδικά στα κομμάτι της Λαμίας που τα τρένα ήταν αναγκασμένα να προχωρούν με μικρές ταχύτητες. Αξίζει όμως να σημειωθεί οτι καθώς πλησίαζαν στην Θεσσαλονίκη, τα γερμανικά μέτρα ασφαλείας έγιναν εξαιρετικά αυστηρά λόγω του φόβου οτι οι Παλαιστίνιοι Ελληνοεβραίοι θα μπορούσαν να πετύχουν μια εύκολη δραπέτευση στην πόλη τους. Τελικά 1100 Παλαιστίνιοι Εβραίοι κατέληξαν στο Μάρμπουργκ και Λαμσντορφ, όπου ενώθηκαν με άλλους στρατιώτες της Κοινοπολιτείας και τελικά στο Ρότεμπουργκ μέσω Άϊχσταντ και Βάρμπουργκ. Η μετέπειτα ιστορία τους ξεφεύγει τον σκοπό αυτής της ανάρτησης οπότε θα περιοριστώ απλά στην αναφορά οτι η μοίρα τους υπήρξε παρόμοια με αυτή των υπολοίπων βρετανών αιχμαλώτων.

    Ο Μούφτης της Ιερουσαλήμ και ο Χίτλερ

    Εξαίρεση υπήρξαν οι Αραβες στρατιώτες που μεταφέρθησαν στο στρατόπεδο Στάλαγκ ΙΙΙ D με σκοπό να στρατολογηθούν ως νέοι σύμμαχοι της ναζιστικής Γερμανίας μετά την προσέγγιση των Παλαιστινίων Αράβων ηγετών προς τις δυνάμεις του Αξονα. Πνευματικός και πολιτικός ηγέτης σε αυτή την προσπάθεια ήταν ο Παλαιστίνιος Μουσουλμάνος Μεγάλος Μούφτης της Ιερουσαλήμ Μωχάμεντ αλ Χουσαϊνή ο οποίος όχι μόνο υποστήριξε την Γερμανία αλλά προχώρησε στην στρατιωτική ενίσχυση της. Δυστυχώς τα αποτελέσματα υπήρξαν θετικά μιας και τουλάχιστον 100 Αραβες αιχμάλωτοι κατατάχθηκαν αμέσως στην 13η Ορεινή Μουσουλμανική Μεραρχία των Ες Ες, (αυτή αποτελούσε μέρος των διαφόρων μουσουλμανικών μονάδων των Ες Ες που είχαν δημιουργηθεί όπως η Λεγεώνα του Τουρκεστάν και η Λεγεώνα των Μωαμεθανών Καυκάσιων).

    Στην φωτογραφία ο Μεγάλος Μούφτης σε γερμανικό προπαγανδιστικό ρεπορτάζ της εποχής την ώρα που επιθεωρεί την βοσνιακή μονάδα, (πηγή: cwgc.org).

    Οι δραπέτες

    Χωρίς να μπορούμε να είμαστε σίγουροι, λόγω των ιδιαιτέρων συνθηκών, υπολογίζεται οτι από τους 1500 Παλαιστινίους Εβραίους δραπέτευσαν 150. Σχεδόν όλοι μπόρεσαν να βασισθούν στην εκτεταμένη συνεργασία και βοήθεια του τοπικού χριστιανικού πληθυσμού, αν και προφανώς οι τοπικές συνθήκες έπαιζαν σημαντικό ρόλο.

    Οι δραπέτες χωρίζονταν σε 3 κατηγορίες: αυτοί που βασίσθηκαν στην Αντίσταση για την φυγάδευση τους στην Τουρκία ή την Παλαιστίνη, όπως ο Δ/νεας Μπεν Γκερσόν. Άλλοι εντάχθηκαν στην Αντίσταση στα πλαίσια της Βρετανικής Αποστολής και μάλιστα ορισμένοι μετά την διαφυγή τους επέστρεψαν σαν τον Γιτζάκ Μεναχέμ. Μια ομάδα, κυρίως ελληνοεβραίων, μπόρεσαν να κρυφθούν μέσα στις πόλεις της Αθήνας και Θεσσαλονίκης χωρίς να μπορούν να διακριθούν. Ειδικά αυτοί οι τελευταίοι βέβαια όταν ξεκίνησε η εξόντωση των Εβραίων της Ελλάδας μοιράσθηκαν την τύχη των υπολοίπων ως έλληνες πολίτες, εκτός και αν μπορούσαν να αποδείξουν την ιδιότητα τους ως Βρετανοί. Μάλιστα υπάρχουν αναφορές για Παλαιστίνιους Εβραίους αιχμαλώτους που βρέθηκαν κοντά στο Άουσβιτς και συνάντησαν συμπολεμιστές τους δραπέτες Παλαιστίνιους ΕλληνοΕβραίους που είχαν συλληφθεί με τον σαλονικιώτικο πληθυσμό και αποσταλεί προς εξόντωση.

    Μια σκοτεινή υπόθεση

    κλικ για μεγέθυνση
    Καθώς κοιτούσα τα αρχεία της Πάλεσταϊν Ποστ συνάντησα μια περίεργη υπόθεση που καταδεικνύει την ανάγκη να απομακρυνθούμε από την κλασσική αντίληψη περί ηρώων και ενός ένδοξου πολέμου. Στο απόσπασμα που αναφέρω το 1946 ένας Ιεσούας Αττάς απαλλάσσεται από τις κατηγορίες της συνεργασίας με τον εχθρό λόγω αναρμοδιότητας του βρετανικού δικαστηρίου γιατί αν και στρατιώτης του βρετανικού Παλαιστινιακού Συντάγματος ήταν Έλληνας και τα αδικήματα του είχαν διαπραχθεί στην Ελλάδα.

    Οι κατηγορίες εναντίον του ήταν οτι είχε βοηθήσει στην σύλληψη παλαιστινίων στρατιωτικών που είχαν δραπετεύσει. Ο Αττάς, στρατιώτης που είχε δραπετεύσει και ο ίδιος, ανήκε στην ομάδες των Ελλήνων που είχαν μεταναστεύσει λίγα χρόνια πριν από την Ελλάδα στην βρετανική Παλαιστίνη. Μετά την απόδραση του είχε καταφύγει στην Θεσσαλονίκη και μαζί με άλλους δραπέτες είχαν αναλάβει την διαχείριση δύο οίκων ανοχής με σκοπό να μαζέψουν χρήματα τόσο για ιδιοτελή πλουτισμό, όσο και την χρηματοδότηση της διαφυγής στην Τουρκία. Τελικά ο ανταγωνισμός μεταξύ των δυο “μαγαζιών” οδήγησε στην ανακάλυψη τους από τους Γερμανούς και την επαναπροώθηση τους στα στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου. Μετά τον πόλεμο το σύνολο τους δικάσθηκε για προδοσία αν και από ότι φαίνεται ο Αττάς την γλύτωσε.

    Αυτή η ιστορία μεταξύ όμως των άλλων αποκαλύπτει και την λιγότερο ηρωική πλευρά του πολέμου. Παρά την τεράστια βοήθεια της ΕΑΜικής Αντίστασης στην διαφυγή των Βρετανών αιχμαλώτων και Εβραίων διωκόμενων, οφείλουμε να μην κρύβουμε οτι αυτή συχνά απαιτούσε σημαντικά χρηματικά ποσά και τα όρια μεταξύ ηρωισμού και κυνισμού ήταν πολύ κοντά και έβλεπαν πρωταγωνιστές τους ίδιους ακριβώς ανθρώπους.

    Οι επαφές των Παλαιστινίων Εβραίων με τους Ελληνες Εβραίους

    Οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι, όταν δεν ήταν οι ίδιοι Ελληνοεβραίοι, προσπάθησαν να έρθουν σε επαφή με τις τοπικές κοινότητες, με διαφορετικές αντιδράσεις ανάλογα με τις συνθήκες. Εκείνες που βρισκόντουσαν υπό ιταλική κατοχή όπως αυτή του Βόλου τους υποδέχτηκαν με χαρά και τους βοήθησαν με μεγάλη προθυμία. Άλλες όμως μαρτυρίες όπως αυτή του Φριτζ Γιορντάν ή του Ιακώβ Ρομπάχ μιλάνε για τεράστια επιφυλακτικότητα. Ειδικά η ιστορία του τελευταίου είναι ενδιαφέρουσα γιατί περιλαμβάνει μεγάλο μέρος των εμπειριών των Παλαιστινίων στην Ελλάδα.

    Μετά την δραπέτευση του ο Ιακώβ Ρόμπαχ καταφεύγει στην Θεσσαλονίκη όπου η τοπική κοινότητα τον στέλνει αρχικά σε μια συναγωγή και στην συνέχεια στη Σχολή της Αλλιάνς στην πλ.Αριστοτέλους. Οι παρατηρήσεις του για τον φόβο των κοινοτικών αξιωματούχων και την επιφύλαξη με την οποία τον δέχθηκαν γίνονται μόνο κατανοητές αν κανείς γνωρίζει οτι ταυτόχρονα οι Γερμανοί προχωρούσαν σε ένα σχέδιο παραπλάνησης και ψυχολογικής αρχικά τρομοκρατίας – τον ίδιο καιρό που έφτανε οι Γερμανοί είχαν μόλις αποκεφαλίσει την ηγεσία της Κοινότητας και προχωρήσεις σε αυθαίρετες συλλήψεις αρνούμενοι όμως τις δημόσιες εκκλήσεις τοπικών χριστιανών παραγόντων για την λήψη ευρειών αντισημιτικών μέτρων παραπλανώντας έτσι την ηγετική ομάδα που είχε απομείνει.

    Μέχρι το Σεπτέμβριο του 1943 καταφέρνει να δουλεύει ως Σέρβος σε τεχνικά έργα και να είναι σε άμεση συνεργασία με την Αντίσταση, στην οποία εντάσσεται μέχρι την διαφυγή του στην Αίγυπτο το Φεβρουάριο του 1944. Εκεί εκπαιδεύεται ως αλεξιπτωτιστής ώστε να επιστρέψει ως μέλος της προσπάθειας της Παλαιστινιακής Σιωνιστικής Εγκαστάστασης, (Γισούβ – η ανεπίσημη παλαιστινιακή εβραϊκή κυβέρνηση), να σώσει Ευρωπαίους Εβραίους αν και η εξέλιξη του πολέμου ακυρώνει την αποστολή.

    Μετά τον πόλεμο – η Παλαιστινιακή Μονάδα Βοήθειας

    Μετά τον πόλεμο η Εβραϊκή Εγκατάσταση συνέστησε μια Μονάδα Βοήθειας για την Ελλάδα αποτελούμενη από 60 άτομα ως σταθερό προσωπικό και υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών παρά το γεγονός οτι ακόμα δεν συνιστούσε ανεξάρτητο κράτος. Η μονάδα δούλεψε κυρίως με Χριστιανούς πρόσφυγες στο Σιδηρόκαστρο Φλώρινας και στην Κυπαρισσία/Φιλιατρά στην Πελοπόννησο. Επίσης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην διοργάνωση της παράνομης τότε μετανάστευσης στην Παλαιστίνη με την βοήθεια αρκετών Ελλήνων Χριστιανών που ταυτίζονταν με τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα των Παλαιστινίων Εβραίων, αλλά και του ελληνικού κράτους που είχε υιοθετήσει σαν επίσημη κρατική πολιτική την διευκόλυνση της αναχώρησης Ελλήνων Εβραίων που ήθελαν να αναχωρήσουν και στη συνέχεια τους αφαιρούσε την υπηκοότητα. Αν και η δράση της αποτελεί από μόνη πηγή για μια ξεχωριστή ανάρτηση, οφείλουμε οφείλουμε μια αναφορά σε αυτήν μιας και κλείνει την Παλαιστινιακή στρατιωτική παρουσία στην Ελλάδα, πριν την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

    Επίλογος

    Στην Ελλάδα κυριαρχεί η ιδέα οτι είμαστε ένα έθνος ανάδελφο, ένα έθνος που αγωνιζόμαστε μόνοι εναντίον όλων. Μάλιστα πιστεύω οτι μέρος του ελληνικού αντισημιτισμού οφείλεται σε αυτή την ελληνική εμμονή και την ψυχολογική προβολή της επί των Εβραίων που έχουν το αμφίβολο προνόμιο να αποτελούν τα κατεξοχήν θύματα στην ευρωπαϊκή ιστορία και αμφισβητούν εμπράγματα αυτή την ελληνική αλήθεια. Και όμως είμαστε μια χώρα που της έχουν δωθεί πολλά περισσότερα από όσα της έχουν αφαιρεθεί και έχει βρει φίλους και σύμμαχους στις περισσότερες από τις δύσκολες στιγμές της ιστορίας της. Μια τέτοια είναι η συμμετοχή χιλιάδων Παλαιστινίων στρατιωτών, κυρίως Εβραίων, που πολέμησαν και πέθαναν στο ελληνικό έδαφος δίπλα στους Ελληνες Χριστιανούς και Ελληνες Εβραίους στρατιώτες που υπεράσπιζαν την πατρίδα τους.

    Αυτός ο πόλεμος δεν υπήρξε ούτε ηρωϊκός και ούτε ένδοξος. Οι Παλαιστίνιοι Εβραίοι κρατήθηκαν στα μετόπισθεν από τους Βρετανούς που ενδιαφερόντουσαν περισσότερο για την διατήρηση της Βρετανικής Αυτοκρατορίας μετά τον πόλεμο και κατάφεραν να πολεμήσουν στα ελληνικά νησιά μόνο όταν η μάχη είχε πλεον χαθεί. Οι Παλαιστίνιοι Αραβες σε ένα σημαντικό ποσοστό αυτομόλησαν και εντάχθηκαν στα τμήματα των Ες Ες, επιβεβαιώνοντας οτι ο Μούφτης της Ιερουσαλήμ δεν ήταν πυροτέχνημα. Οι κυρίως σαλονικιοί λιμενεργάτες Έλληνες Εβραίοι επέστρεψαν να υπερασπιστούν την ίδια πατρίδα που τους είχε εξαναγκάσει στον ξεριζωμό, μόνο για να δουν να τους προδίδει για δεύτερη φορά μετά τον πόλεμο είτε αφαιρώντας την υπηκοότητα τους, είτε επιβεβαιώνοντας τους δοσίλογους στην πόλη τους. Ορισμένοι από αυτούς πρόδωσαν τους ίδιους τους συντρόφους τους στην προσπάθεια τους να δραπετεύσουν, ενώ ταυτόχρονα αποδείκνυαν οτι τα όρια μεταξύ της ανιδιοτέλειας και ιδιοτελή πλουτισμού δεν ήταν τόσο ξεκάθαρα στον γαλαξία της ΕΑΜικής Αντίστασης.

    Εβδομήντα χρόνια μετά όμως δεκάδες τάφοι με το Αστρο του Δαυίδ στα στρατιωτικά νεκροταφεία της Κρήτης, της Πελοποννήσου και της Πολωνίας μιλάνε για τουλάχιστον 2400 ανθρώπους που διέσχισαν την Μεσόγειο για να πολεμήσουν σε υπερασπιζόμενοι οι μεν μετανάστες

    Ελληνοεβραίοι μια πατρίδα που δεν τους ήθελε και οι Ισραηλινοί μια ξένη πατρίδα χωρίς ποτέ να μπορέσουν να γυρίσουν για γνωρίσουν την δική τους που θα γεννιόταν το 1948.

    http://abravanel.wordpress.com/2012/03/03/palestine-regiment-greece/

  3. Τα εβραϊκά στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κύπρο

    Jewish Survivors Detention Camps Cyprus UK`s… by boazgu

    Χρήστος Ιακώβου

    Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών (ΚΥΚΕΜ)
    Η επίσκεψη του Ισραηλινού πρόεδρου, Σιμόν Πέρεζ, στην Κύπρο, αυτήν την εβδομάδα, έφερε στη μνήμη πολλών την εμπειρία που βίωσαν πενήντα δύο χιλιάδες Εβραίοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Κύπρο αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται για στρατόπεδα τα οποία ανήγειραν οι Βρετανοί, κατά την περίοδο 1946-1949, προκειμένου να συγκρατήσουν την κυματώδη είσοδο εβραίων επιζώντων του Ολοκαυτώματος στην Παλαιστίνη, ένεκα της έκρυθμης καταστάσεως που επεκρατούσε στην περιοχή μεταξύ Αράβων και Εβραίων για το μέλλον της Παλαιστίνης.

    Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου κληροδότησε στη Μεγάλη Βρετανία, μεταξύ των άλλων περιφερειακών προβλημάτων, το ζήτημα της Παλαιστίνης. Η περιοχή αυτή είχε έλθει κάτω από τον έλεγχο της Βρετανικής υπερδύναμης το 1919, όταν η Κοινωνία των Εθνών της παρεχώρησε την εντολή διακυβερνήσεως της περιοχής μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία στους πέντε προηγούμενους αιώνες υπήρξε ο κτήτορας της περιοχής αυτής. Η έναρξη της Βρετανικής αποικιοκρατίας συνέπεσε με την προσπάθεια των Εβραίων της Ευρώπης (Σιωνιστικό Κίνημα) να δημιουργήσουν εθνική εστία στην Παλαιστίνη, μία προσπάθεια που ενετάθη ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, λόγω των διωγμών που υπέστησαν οι Εβραίοι στην Ευρώπη. Το μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα των Εβραίων από την Ευρώπη προς την Παλαιστίνη προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις από την τοπική Αραβική κοινότητα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο από το 1936 μέχρι το 1939, που ήταν τότε αριθμητικά πολύ μεγαλύτερη από την διαρκώς αυξανομένη Εβραϊκή.

    Η Βρετανική κυβέρνηση για να αποτρέψει περαιτέρω επιδείνωση της πολιτικής κατάστασης στην Παλαιστίνη, μετά τον Αύγουστο του 1945, απεφάσισε να κηρύξει παράνομη την πολιτική του Σιωνιστικού Κινήματος που απέβλεπε στην κατά το μέγιστο ενίσχυση του μεταναστευτικού ρεύματος Εβραίων από την Ευρώπη προκειμένου να δημιουργηθεί ισχυρή εβραϊκή δημογραφική παρουσία στην Παλαιστίνη και να διευκολύνει τις διεθνείς διεργασίες για την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ.
    Με αυτά τα δεδομένα, η πολιτική απόφαση που ελήφθη αρχικώς ήταν να κατάσχουν οι Βρετανοί τα πλοία που μετέφεραν παράνομα Εβραίους και στην συνέχεια να επιτρέπουν στους Εβραίους να εισέρχονται στην Παλαιστίνη εντάσσοντας τους στον μηνιαίο επιτρεπτό αριθμό εισόδου, δηλαδή 1000 ανά μήνα. Αυτή η πολιτική εφηρμόσθη για ένα περίπου έτος μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και έδωσε τη δυνατότητα στους Βρετανούς να προκαλέσουν μεγάλες οικονομικές απώλειες σε αυτούς που οργάνωναν την μετανάστευση και παράλληλα να ελέγξουν τον αριθμό εισόδου Εβραίων στην Παλαιστίνη.

    Με την επιδύνωση της βίας στην Παλαιστίνη το 1946, οι Βρετανοί στρατιωτικοί άρχισαν να ασκούν μεγάλες πιέσεις προς τους πολιτικούς για να αναθεωρήσουν την πολιτική τους έναντι της εβραϊκής μεταναστεύσεως και ταυτόχρονα να εγκρίνουν πιο σκληρά μέτρα εναντίον της εβραϊκής στρατιωτικής δράσης προκειμένου να μειώσουν την ισχύ της εβραϊκής κοινότητας στην Παλαιστίνη, που άρχισε τότε τον ένοπλο αγώνα για την δημιουργία του Εβραϊκού κράτους. Η απαίτηση αυτή των Βρετανών στρατιωτικών συνωδεύθη από την εκβιαστική προειδοποίηση ότι σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν επιδείξει την απαιτούμενη δύναμη προκειμένου να καταστείλει τη στρατιωτική δράση των Εβραίων, αναδυόταν το ενδεχόμενο βίαιης Αραβικής αντίδρασης που μπορούσε να οδηγήσει τα πράγματα σε σημείο που ο Βρετανικός στρατός να μην μπορέσει να ξανακερδίσει τον έλεγχο στην Παλαιστίνη. Η πίεση αυτή έφερε την Βρετανική κυβέρνηση σε ένα επώδυνο δίλημμα εξαιτίας των ειδικών πολιτικών συνθηκών εκείνης της περιόδου, που αφορούσαν τους Εβραίους μετά τον Πόλεμο.

    Στα τέλη Ιουλίου του 1946, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ, Χάρρυ Τρούμαν, εξανέμισε την ελπίδα πολιτικής λύσης στο ζήτημα της Παλαιστίνης αφού έθεσε ως προϋπόθεση την εξασφάλιση από τους Βρετανούς της εισόδου 100 χιλιάδων Εβραίων μεταναστών από την Ευρώπη. Εξαιτίας της ήδη ασταθούς κατάστασης στην Παλαιστίνη και της απουσίας υποδομής για την εγκατάσταση τόσου μεγάλου αριθμού Εβραίων, η Βρετανική κυβέρνηση καταφεύγει στην λύση ανάγκης στις 13 Αυγούστου 1946 (Επιχείρηση Ιγκλού). Η απόφαση επέβαλλε σύλληψη των υπεραρίθμων μεταναστών και στη συνέχεια τον εκτοπισμό τους σε ειδικά στρατόπεδα κρατήσεως στην Κύπρο (τα περισσότερα ευρίσκοντο στην περιοχή Καράολος της Αμμοχώστου) . Έτσι μεταξύ του Αυγούστου του 1946 μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου 1949, όπου έφυγαν και οι τελευταίοι κρατούμενοι, μετεφέρθησαν στην Κύπρο 52. 221 Εβραίοι μετανάστες, αριθμός που αντιστοιχούσε στο 8% του πληθυσμού του νησιού. Η απόφαση ελήφθη, υπό την πίεση των συνθηκών, ως η εσχάτη επιλογή και απετέλσε την τελευταία πράξη του Ολοκαυτώματος. Ταυτόχρονα, συνέπεσε με την στρατηγική επιλογή της Μεγάλης Βρετανίας για την απεμπλοκή από το Παλαιστινιακό ζήτημα και ως εκ τούτου η απόφαση για την ανέγερση των στρατοπέδων εκτοπίσεως στην Κύπρο ελάμβανε βραχύβιο χαρακτήρα, γεγονός που επιβεβαιώθηκε τρία χρόνια αργότερα με το οριστικό κλείσιμό τους.

    http://www.geopolitics-gr.blogspot.com

  4. «Εβραίοι πρόσφυγες στην Κύπρο καθοδόν προς το Ισραήλ»
    23/09/2014

    Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Νίκος Αναστασιάδης και ο Ραβίνος Arthur Schneier τέλεσαν χθες το απόγευμα τα εγκαίνια της φωτογραφικής έκθεσης «Εβραίοι πρόσφυγες στην Κύπρο καθοδόν προς το Ισραήλ», η οποία πραγματοποιήθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο «Sam and Esther Minskoff” στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης. Στην εκδήλωση παρέστη , επίσης, και μίλησε ο Υφυπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ κ. Tzachi Hanegbi.

    Η έκθεση περιλαμβάνει 44 φωτογραφίες της περιόδου 1946-1949 που απεικονίζουν την έξοδο των Εβραίων της Ευρώπης προς την Παλαιστίνη, τα στρατόπεδα κρατουμένων Εβραίων που λειτούργησε η Βρετανική διοίκηση στην Κύπρο και τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων στα στρατόπεδα.

    Σε μια κατάμεστη από μέλη της εβραϊκής Κοινότητας της Νέας Υόρκης, της κυπριακής παροικίας και ευρύτερης ελληνοαμερικανικής Κοινότητας αίθουσα του Πολιτιστικού Κέντρου, εκφώνησαν λόγους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Αναστασιάδης και ο Ραβίνος Schneier, ενώ Εβραϊκή Παιδική Χορωδία έψαλλε τους εθνικούς ύμνους της Κύπρου, του Ισραήλ και της Αμερικής. Την προσευχή έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Δημήτριος. Σε δεξίωση που ακολούθησε μίλησε ο Υφυπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ κ. Hanegbi.

    Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στην ομιλία του ανέφερε ότι οι 44 φωτογραφίες παρουσιάζουν μια σκοτεινή περίοδο της ιστορίας όπου η Κύπρος, ως βρετανική αποικία, έγινε το προσωρινό καταφύγιο για δεκάδες χιλιάδες Εβραίους πρόσφυγες. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έκανε μια ιστορική αναδρομή της φυγής από τη μεταπολεμική Ευρώπη, των επιζώντων του ολοκαυτώματος και του τρόπου με τον οποίο κατέληξαν στην Κύπρο όπου χιλιάδες είχαν επιβιβαστεί σε πλοία με προορισμό τη Μεσόγειο, από τα οποία 39 αποκόπηκαν από το βρετανικό ναυτικό και 52.000 Εβραίοι επιβάτες απεστάλησαν στη Κύπρο σε στρατόπεδα κρατουμένων.

    Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αναφέρθηκε στις σκληρές συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων στα στρατόπεδα αλλά, σημείωσε, «ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, στα στρατόπεδα υπήρχε ζωή, πολλή συμπόνια και αγάπη. Παρά τις τεράστιες δυσκολίες, οι κρατούμενοι μετέτρεψαν τα στρατόπεδα σε ζωντανές κοινότητες. Έχει καταγραφεί ότι 2.200 παιδιά έχουν γεννηθεί στους καταυλισμούς». Επισήμανε ακόμη την σημαντική βοήθεια που Κύπριοι εργαζόμενοι στα στρατόπεδα, καθώς και ο απλός κόσμος, πρόσφεραν ώστε οι κρατούμενοι να έχουν καθαρό νερό και τρόφιμα και υπογράμμισε τις φιλικές σχέσεις που αναπτύχθηκαν μεταξύ των Κυπρίων και των κρατουμένων.

    Αυτός ο δεσμός της συμπόνιας και κατανόησης που αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο λαών μας και αργότερα μεταξύ των δύο χωρών μας, έχει τις ρίζες του στο βάθος της ιστορίας και πηγαίνει πίσω στην αρχαιότητα, τόνισε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, και πρόσθεσε ότι σήμερα οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών έχουν φθάσει στο λαμπρότερο τους στάδιο, όχι κάτω από συνθήκες ανάγκης ή απειλής, αλλά μέσα από την ελεύθερη βούληση και επιλογή.

    Μέσα από τις εκτεταμένες συναντήσεις μας, επισήμανε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, με αξιωματούχους από την Ισραηλινή κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένου του Πρωθυπουργού του Ισραήλ κ. Benjamin Netanyahu, τον οποίο περιμένουμε να φιλοξενήσουμε στη χώρα μας σύντομα, αποδείχθηκε ότι η Κύπρος και το Ισραήλ μοιράζονται ένα κοινό όραμα: την ουσιαστική και στρατηγική αναβάθμιση των σχέσεων μας σε όλους τους πιθανούς τομείς προς αμοιβαίο όφελος όλων μας. Προσωπικά, υπογράμμισε, «δεν θα φεισθώ προσπαθειών ή πρωτοβουλιών και θα προσφέρω κάθε αναγκαία βοήθεια για την επίτευξη αυτού του στόχου».

    Καταλήγοντας, Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επισήμανε ότι πίσω από τις εικόνες, βρίσκεται μια ιστορική συνάντηση των δύο λαών, που χαρακτηρίζεται από κοινό πόνο, κοινή μοίρα, αλλά και ένα κοινό όραμα για την ειρήνη και την ευημερία, σε αυτή τη μικρή και εκρηκτική γωνιά της Ανατολικής Μεσογείου.

    Στο χαιρετισμό του ο Ραβίνος Schneier, ο οποίος αποτελεί μια εξέχουσα προσωπικότητα παγκοσμίως για τη δράση του στα θέματα συμφιλίωσης των λαών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναφέρθηκε στην ιδιαίτερη σχέση του με τη Κύπρο, όταν μαζί με τον εβραϊκής καταγωγής βουλευτή του Queens, Benjamin Rosenthal είχαν υποστηρίξει τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον αγώνα των Κυπρίων για αυτοδιάθεση. «Οι Κύπριοι έδειξαν τότε τον ανθρωπισμό τους προς εκείνους που οι Βρετανοί έκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης», είπε, υπογραμμίζοντας και τις κοινές αξίες που σήμερα οι δύο χώρες μοιράζονται, μεταξύ αυτών τη δημοκρατία και το αίσθημα ευθύνης στις διεθνείς σχέσεις. «Οι λαοί μας επιβίωσαν διωγμούς, κατατρεγμούς και διώξεις, επιδεικνύοντας θάρρος και αποφασιστικότητα», πρόσθεσε.

    Ο Υφυπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ Tzachi Hanegbi στην ομιλία του αναφέρθηκε στη μακρά και πλούσια ιστορία των σχέσεων της Κύπρου και του Ισραήλ. Ο Κυπριακός λαός, όπως δείχνουν και αυτές οι φωτογραφίες, τόνισε, έτεινε τη χείρα στην Εβραϊκή κοινότητα και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη πορεία του λαού μας για ελευθερία και τελικά στην ίδρυση του Ισραήλ. Η Κύπρος, είπε, συνέχισε και μετά να είναι φίλη χώρα. Ακολούθως υπογράμμισε ότι η Κύπρος όπως και το Ισραήλ είναι ένα μικρό κράτος με μεγάλα όνειρα και φιλοδοξίες. Και οι δύο λαοί μας, τόνισε, επιδιώκουν να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο, ονειρεύονται ένα λαμπρότερο μέλλον και μοιραζόμαστε τα ίδια ιδανικά της ελευθερίας και δημοκρατίας.

    Στη συνέχεια επισήμανε ότι με την άνοδο του εξτρεμιστικού Ισλάμ να απειλεί να καταλάβει τους γείτονες μας, πρέπει η Κύπρος και το Ισραήλ να είναι ενωμένοι. Το Ισραήλ, κατέληξε, θα σταθεί στη Κύπρο όπως στάθηκε και η Κύπρος στο Ισραήλ και ευχαρίστησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την υποστήριξη και τις εξαίρετες σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.

    http://www.presidency.gov.cy/presidency/presidency.nsf/595cb70f146f3878c225749b0021ccbb/f26c2bb0d4816659c2257d5d0032e633?OpenDocument

  5. https://www.theguardian.com/science/2015/aug/21/study-of-holocaust-survivors-finds-trauma-passed-on-to-childrens-genes

    Study of Holocaust survivors finds trauma passed on to children’s genes
    New finding is clear example in humans of the theory of epigenetic inheritance: the idea that environmental factors can affect the genes of your children
    The team’s work is the clearest sign yet that life experience can affect the genes of subsequent generations.
    The team’s work is the clearest sign yet that life experience can affect the genes of subsequent generations. Photograph: Mopic/Alamy
    Helen Thomson
    Friday 21 August 2015 18.40 BST Last modified on Tuesday 25 August 2015 12.41 BST
    Share on Pinterest Share on LinkedIn Share on Google+ This article is 5 months old
    Shares
    11k
    Comments
    1,800
    Save for later
    Genetic changes stemming from the trauma suffered by Holocaust survivors are capable of being passed on to their children, the clearest sign yet that one person’s life experience can affect subsequent generations.

    The conclusion from a research team at New York’s Mount Sinai hospital led by Rachel Yehuda stems from the genetic study of 32 Jewish men and women who had either been interned in a Nazi concentration camp, witnessed or experienced torture or who had had to hide during the second world war.

    They also analysed the genes of their children, who are known to have increased likelihood of stress disorders, and compared the results with Jewish families who were living outside of Europe during the war. “The gene changes in the children could only be attributed to Holocaust exposure in the parents,” said Yehuda.

    Holocaust survivors’ grandchildren call for action over inherited trauma
    Read more
    Her team’s work is the clearest example in humans of the transmission of trauma to a child via what is called “epigenetic inheritance” – the idea that environmental influences such as smoking, diet and stress can affect the genes of your children and possibly even grandchildren.

    The idea is controversial, as scientific convention states that genes contained in DNA are the only way to transmit biological information between generations. However, our genes are modified by the environment all the time, through chemical tags that attach themselves to our DNA, switching genes on and off. Recent studies suggest that some of these tags might somehow be passed through generations, meaning our environment could have and impact on our children’s health.

    Other studies have proposed a more tentative connection between one generation’s experience and the next. For example, girls born to Dutch women who were pregnant during a severe famine at the end of the second world war had an above-average risk of developing schizophrenia. Likewise, another study has showed that men who smoked before puberty fathered heavier sons than those who smoked after.

    The team were specifically interested in one region of a gene associated with the regulation of stress hormones, which is known to be affected by trauma. “It makes sense to look at this gene,” said Yehuda. “If there’s a transmitted effect of trauma, it would be in a stress-related gene that shapes the way we cope with our environment.”

    They found epigenetic tags on the very same part of this gene in both the Holocaust survivors and their offspring, the same correlation was not found in any of the control group and their children.

    Children in the Auschwitz-Birkenau concentration camp.
    Facebook Twitter Pinterest
    Children in the Auschwitz-Birkenau concentration camp. Photograph: Imagno/Getty Images
    Through further genetic analysis, the team ruled out the possibility that the epigenetic changes were a result of trauma that the children had experienced themselves.

    Advertisement

    “To our knowledge, this provides the first demonstration of transmission of pre-conception stress effects resulting in epigenetic changes in both the exposed parents and their offspring in humans,” said Yehuda, whose work was published in Biological Psychiatry.

    It’s still not clear how these tags might be passed from parent to child. Genetic information in sperm and eggs is not supposed to be affected by the environment – any epigenetic tags on DNA had been thought to be wiped clean soon after fertilisation occurs.

    However, research by Azim Surani at Cambridge University and colleagues, has recently shown that some epigenetic tags escape the cleaning process at fertilisation, slipping through the net. It’s not clear whether the gene changes found in the study would permanently affect the children’s health, nor do the results upend any of our theories of evolution.

    Whether the gene in question is switched on or off could have a tremendous impact on how much stress hormone is made and how we cope with stress, said Yehuda. “It’s a lot to wrap our heads around. It’s certainly an opportunity to learn a lot of important things about how we adapt to our environment and how we might pass on environmental resilience.”

    The impact of Holocaust survival on the next generation has been investigated for years – the challenge has been to show intergenerational effects are not just transmitted by social influences from the parents or regular genetic inheritance, said Marcus Pembrey, emeritus professor of paediatric genetics at University College London.

    “Yehuda’s paper makes some useful progress. What we’re getting here is the very beginnings of a understanding of how one generation responds to the experiences of the previous generation. It’s fine-tuning the way your genes respond to the world.”

    Can you inherit a memory of trauma?
    Advertisement

    Researchers have already shown that certain fears might be inherited through generations, at least in animals.

    Scientists at Emory University in Atlanta trained male mice to fear the smell of cherry blossom by pairing the smell with a small electric shock. Eventually the mice shuddered at the smell even when it was delivered on its own.

    Despite never having encountered the smell of cherry blossom, the offspring of these mice had the same fearful response to the smell – shuddering when they came in contact with it. So too did some of their own offspring.

    On the other hand, offspring of mice that had been conditioned to fear another smell, or mice who’d had no such conditioning had no fear of cherry blossom.

    The fearful mice produced sperm which had fewer epigenetic tags on the gene responsible for producing receptors that sense cherry blossom. The pups themselves had an increased number of cherry blossom smell receptors in their brain, although how this led to them associating the smell with fear is still a mystery.

    • The subheading was amended on 25 August 2015 to clarify that the new finding is not the first example in humans of the theory of epigenetic inheritance. The researchers described it as “the first demonstration of transmission of pre-conception stress effects resulting in epigenetic changes”.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: