Archive for the ‘Πολυτεχνείο’ Category

Ο άγριος Νοέμβρης του ‘73

 Την χρονιά που έγινε το Πολυτεχνείο ήμουν μαθητής της 6ης γυμνασίου. Οπότε έζησα εκείνη την περίοδο από πολύ κοντά, μαζί  με όλη εκείνη την φουρνιά των μαθητών, που πήγαιναν στα φροντιστήρια του κέντρου. Τις μέρες του Πολυτεχνείου εννοείται ότι είμασταν όλοι εκεί. Την εμπειρία εκείνη την κατέθεσα εδώ:   https://kars1918.wordpress.com/2009/11/15/15-11-2009/

Θυμάμαι τον τρόμο των γονέων τη μέρα που τα τανκς μπήκαν στο Πολυτεχνείο. Οι γονείς, προοδευτικοί εκπαιδευτικοί μεν με αντιχουντικά αισθήματα, αλλά με μεγάλο φόβο για τις συνέπειες της συμμετοχής του παιδιού τους δε..  Μετά την συνταξιοδότησή τους επέλεξαν να εγκατασταθούν στο Κιλκίς, απ’ όπου είχαν φύγει άρον-άρον με την εγκαθίδρυση της Δικτατορίας, λόγω του τρομοκρατικού κλίματος που είχαν δημιουργήσει στην ύπαιθρο και παντού οι πραξικοπηματίες. Ο πατέρας μου ήταν ένας βαθύτατα πολιτικοποιημένος πολίτης με ξεκάθαρες φιλελεύθερες δημοκρατικές απόψεις. Παρακάτω αναδημοσιεύω ένα κείμενό του για το Πολυτεχνείο που είχε γράψει στην τοπική εφημερίδα του Κιλκίς «Πρώτη Σελίδα»  στις 18 Νοεμβρίου 1999….

Ο άγριος Νοέμβρης του ‘73

του  Ανδρέα  Αγτζίδη

Στις 17 Νοεμβρίου 1973 γράφτηκε στο Πολυτεχνείο από τους φοιτητές μας και τη νέα γενιά, μια καινούργια χρυσή σελίδα στη νεότερη ιστορία μας.

 Εξέγερση του Νοεμβρίου θα μείνει για πάντα ένα φωτεινό πρόσημο που θα καθοδηγεί και θα κατευθύνει το λαό και τη νεολαία μας σε νέους αγώνες, σε νέες κοινωνικές κατακτήσεις.

«…πρωτοπόροι του Έθνους»

Την ίδια μέρα των γεγονότων της 17ης Νοεμβρίου, ο αείμνηστος ακαδημαϊκός Παναγιώτης Κανελλόπουλος δήλωνε τα εξής: ‘Οι νέοι της Ελλάδας ανοίγουν ως πρωτοπόροι του Έθνους, τον δρόμο της δημοκρατίας. Αφού επί επτά σχεδόν χρόνια τον δρόμο αυτό τον είχε φράξει η τυραννία, επόμενον είναι να επιχειρούν οι νέοι να τον ανοίξουν με ορμητικότητα. Θεωρώ καθήκον μου να δηλώσω ότι συμπαρίσταμαι ηθικώς εις την ιεράν εξόρμησιν των νέων της Ελλάδας δια την πλήρη επικράτησιν των ακαδημαϊκών ελευθεριών και δια την επιβολήν του σεβασμού προς τα ανθρώπινα δικαιώματα’’

Την επομένη των γεγονότων, ο αείμνηστος Γ. Μαύρος προέβη στην παρακάτω δήλωση: ‘’Όσα συμβαίνουν τελευταίως εις το Πολυτεχνείον Αθηνών και τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας γενικότερα, αποδεικνύουν πόσον είναι αδύνατος η αποκατάστασις της ομαλότητος εις την χώραν εφ’ όσον δεν αποκαθίσταται πλήρως η λαϊκή κυριαρχία… συμπαριστάμεθα ολοψύχως εις τον αγώνα της σπουδάζουσας νεολαίας»

Την ημέρα εκείνη πράγματι συγκρούστηκε η ελαυθερία με τη βία, η αξιοπρέπεια με τη βαρβαρότητα, το φως με το σκοτάδι.

Το δικτατορικό καθεστώς των συνταγματαρχών, αφού κατέλυσε κάθε έννοια αξιοπρέπειας, προσπάθησε να επιβάλλει με τη δύναμη των όπλων τη νεκρική σιγή. Τα πολυβόλα κροταλίζουν και σπέρνουν το φόβο και την τρομοκρατία. Τα τανκς, με τις βαριές των ερπύστριες προχωρούν προς την πύλη του Πολυτεχνείου για να σπείρουν το θάνατο και τη φρίκη και να πνίξουν, προς μάτην, την ηρωική θέληση και τη γενναία αποφασιστικότητα των νέων μας, που παλεύουν για μια νέα ζωή, ελεύθερη, ανεξάρτητη και δημοκρατική.

Το Πολυτεχνείο γίνεται ένα σύγχρονο κάστρο τςη ελευθερίας, ένα Κούγκι της δημοκρατίας. Τα βλέμματα όλων των Ελλήνων είναι στραμμένα προς την αγωνιζόμενη νέα γενιά. Παρακολουθούν εναγωνίως τα γεγονότα με κομμένη την αναπνοή. Χιλιάδες Αθηναίοι προσέρχονται να συμπαρασταθούν και να δεχτούν το μένος της τυραννίας.

Οι πρώτοι νεκροί πέφτουν. Το άλικο αίμα των ελεύθερων νέων μας ποτίζει τους αθηναϊκούς δρόμους. Δεκάδες οι νεκροί, εκατοντάδες οι τραυματίες.

Η Χούντα κλονίζεται. Τα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων ενημερώνουν την παγκόσμια κοινή γνώμη για τα δραματικά γεγονότα, της Αθήνας κυρίως αλλά και των άλλων μεγάλων πόλεων της χώρας. Καταβάλλονται από το καθεστώς τεράστιες προσπάθειες για να συγκαλυφθεί η αλήθεια. Διοχετεύονται απίθανα ψεύδη, τα οποία αυτοστιγμής απορρίπτονται. Δυστυχώς όμως πέφτουν αρκετοί θύματα αυτών των ψευδολογιών και υποστηρίζουν τις θέσεις του στρατοκρατικού καθεστώτος ότι νεκροί δεν υπήρξαν.

Συνέχεια

Παρουσιάζοντας το βιβλίο της Πέπης Ρηγοπούλου

Rigopoulou

 

Συνέχεια

Mια γόνιμη άποψη για τo graffiti στο Πολυτεχνείο

To graffiti στο Πολυτεχνείο, ένα χαστούκι

Ποια υποκρισία είναι αυτή που ανέχεται ένα ιστορικό κτίριο να στέκει ντυμένο τις φθορές του, παρατημένο μέσα στα χρόνια, ποια είναι αυτή η υποκρισία που δεν σοκαρίστηκε από τα δακρυγόνα που λεηλατούσαν την ιστορία του κτιρίου μόλις λίγους μήνες πριν, τότε που τα ανοιγμένα κεφάλια των παιδιών δεν ήταν προσβολή, αλλά θίγονται τώρα από την αυθάδεια ίσως της λιγότερο «αναγνωρισμένης» μορφής Τέχνης; Συνέχεια

Αρέσει σε %d bloggers: