Περί της σημερινής Τουρκίας

Στον Αμπντουλχαμίτ και στους Νεότουρκους οι ρίζες του Ερντογάν

Αγτζίδης Βλάσης

Η Τουρκία διέρχεται μια περίοδο γιγαντιαίων μετασχηματισμών σε όλα τα επίπεδα. Με τις πρωτοβουλίες στα χέρια του Ερντογάν, η Τουρκία πορεύεται σε νέους δρόμους. Αυτοί οι νέοι δρόμοι, όταν πρωτοεμφανίστηκαν ως φιλελεύθερη προοπτική με την ήττα των κεμαλιστών, ήταν ελπιδοφόροι για τους από πάντα απόκληρους αυτού του σκληρού κράτους. Όμως, τα πράγματα στράβωσαν στο πολιτικό πεδίο από την εποχή που ξεκίνησε ο ισλαμικός εμφύλιος το 2013.

Η αντιπαράθεση με τον πρώην σύμμαχό του Φετουλάχ Γκιουλέν, οδήγησε τον Ερντογάν  σε συμμαχία με τους παλιούς του εχθρούς. Όλοι οι φυλακισμένοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι καθώς και οι μη στρατιωτικοί που εμπλέκονταν στις περίφημες υποθέσεις Εργκένεκον και της οργάνωσης πραξικοπήματος (Balyoz Harekâtı που οργανώθηκε το 2003 κατά της κυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) απελευθερώθηκαν το 2014.

Αυτοί θα είναι πλέον οι νέοι σύμμαχοι του Ερντογάν στον πόλεμο που ξεκίνησε ενάντια στο κίνημα του ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν. Σύντομα στους συμμάχους θα προστεθούν οι νέοι εθνικιστές ακτιβιστές που αντλούσαν την έμπνευση από τον γενοκτόνο Νεότουρκο Ταλαάτ πασά και λίγο μετά το ακροδεξιό Κίνημα Εθνικιστικής Δράσης του Μπαχτσελί, γνωστό και ως Γκρίζοι Λύκοι.

Μετά το 2014, οι κεμαλικοί εθνικιστές του βαθέος κράτους επέστρεψαν στην τουρκική πραγματικότητα. Όπως γράφει ο Cengiz Candar στο κείμενό του «New Turkey: Neo-nationalist or the reincarnation of the ‘Old’? Featured«, δεν απελευθερώθηκαν μόνο από τη φυλακή, αλλά σε πολλές περιπτώσεις επέστρεψαν στις κεντρικές τους θέσεις σε υπηρεσίες της κρατικής ασφάλειας.

Ο Candar θεωρεί ότι αυτοί οι εθνικιστικοί κύκλοι (αποκαλούνται και ευρασιανιστές), που είναι ισχυροί στις ένοπλες δυνάμεις, εκπόνησαν την προσέγγιση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας που είχε ξεκινήσει την παραμονή του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2016 και το οποίο πραγματοποιήθηκε και ως αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι το παλιό κεμαλικό βαθύ κράτος διακατέχεται πλέον από  αντιαμερικανικές και αντινατοϊκές αντιλήψεις. Υποστηρίζει μια στρατηγική αναπροσανατολισμού προς ανατολάς που θα έκανε την Τουρκία εταίρο της Ρωσίας, του Ιράν και της Κίνας.

Το φιλοδυτικό πραξικόπημα

Το 2015, ο συνασπισμός που δημιουργήθηκε το 2014 μεταξύ του Ερντογάν και των εθνικιστών, διευρύνθηκε με τη συμμετοχή του ακροδεξιού κόμματος του Μπαχτσελί. Το στρατιωτικό πραξικόπημα του 2016, που είχε φιλοδυτικό πρόσημο και προσπάθησε να εμποδίσει την αυτονόμηση της Τουρκίας από το δυτικό πλαίσιο, εδραίωσε ακόμα περισσότερο τη συμμαχία του Ερντογάν με τους νέους φίλους του.

Ο προσανατολισμός του αποτυχημένου πραξικοπήματος μπορεί να ερμηνεύσει την ακατανόητη στάση της Ελλάδας να το υποστηρίξει ηθικά, δίνοντας πολιτικό άσυλο σε πραξικοπηματίες. Είναι ήδη φανερό πλέον ότι συγκεκριμένοι κύκλοι –ίσως και να συνδέονται με τα διεθνή κέντρα που υποκίνησαν το πραξικόπημα– ενεργοποιήθηκαν δυναμικά, αξιοποιώντας τις ανοχές και τα περιθώρια που δίνει μια δυτικού τύπου μισοδιαλυμένη Δημοκρατία.

Κατάφεραν να κινητοποιήσουν έναν κόσμο στη βάση των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» των πραξικοπηματιών και εν τέλει να επηρεάσουν τη Δικαιοσύνη, η οποία έδωσε το πολιτικό άσυλο ενάντια στη βούληση της τότε ελληνικής κυβέρνησης Τσίπρα και κυρίως ενάντια στα αντικειμενικά ελληνικά συμφέροντα.

Οι ρίζες της «Νέας Τουρκίας»

Ο Cengiz Candar αποδέχεται ότι:

«μια πιο προσεκτική ματιά αποκαλύπτει ότι κοσμικοί και ισλαμιστές είναι στην πραγματικότητα δύο πλευρές του ίδιου πράγματος». Γράφει: «Από το 2015, η Τουρκία διοικείται από έναν εθνικιστικό συνασπισμό που είναι ένα αμάλγαμα νεο-συνδικαλιστών (κεμαλικοί που αντλούν τις εμπνεύσεις τους από τον Ταλαάτ πασά των Νεότουρκων), παραδοσιακών εθνικιστών της Δεξιάς και ισλαμιστών εθνικιστών. Έχει υποστεί περαιτέρω τσιμεντοποίηση μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Είναι, κατά μία έννοια, συνέχεια της «Παλαιάς Τουρκίας», που είχε τις ρίζες της στις τελευταίες ημέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

»Είναι ένας συνασπισμός που αναβιώνει και συνενώνει δύο διαφορετικές παραδόσεις: τον κοσμικό εθνικισμό των Νεότουρκων, τους νέους εμπνεόμενους από το παράδειγμα του Ταλαάτ και τον ισλαμισμό του σουλτάνου Αμπντουλχαμίτ II. Ο Αμπντουλχαμίτ ήταν ένας αυταρχικός σουλτάνος που προσπάθησε να διατηρήσει την ενότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δίνοντας έμφαση σε μια ισλαμική ταυτότητα εις βάρος των χριστιανικών κοινοτήτων. Οι Νεότουρκοι ήταν κοσμικοί εθνικιστές, αλλά στην πραγματικότητα τελείωσαν μετά το 1909 ό,τι είχε αρχίσει ο Αμπντουλχαμίτ όταν εκδίωκε τους Οθωμανούς Αρμένιους.

»Ο πρόεδρος Ερντογάν θεωρείται η μετενσάρκωση του Αμντουλχαμίτ από τους ισλαμιστές υποστηρικτές του, ο σουλτάνος ​​που περιφρονείται για τον ισλαμισμό του από τους κοσμικούς εθνικιστές στην συνδικαλιστική και κεμαλική παράδοση. Ωστόσο, με μια ειρωνική συστροφή, ο Ερντογάν πρόσφατα –και για πρώτη φορά– αγκάλιασε τον κοσμικό ιδρυτικό πατέρα της Τουρκίας, Κεμάλ Ατατούρκ, προς έκπληξη κάποιων στην εκλογική του περιφέρεια. Αλλά αυτό δεν ήταν σύμπτωση».

Το συμπέρασμα είναι ότι οι ρίζες της Νέας Τουρκίας του Ερντογάν μπορούν να ανιχνευτούν στην τελευταία περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην υπερεθνικιστική πολιτική των Νεότουρκων. Μέσω των επιγόνων των Νεότουρκων που συγκροτήθηκαν ως διακριτό πολιτικό ρεύμα στη σύγχρονη Τουρκία (ο Candar τους αποκαλεί «νέο-συνδικαλιστές») και της συμμαχίας τους με τον Ερντογάν χτίζεται η Νέα Τουρκία.

Θετική η εικόνα των Νεότουρκων στην Ελλάδα

Να θυμίσουμε απλώς ότι οι Νεότουρκοι (Επιτροπή της Ένωσης και της Προόδου) ήταν αυτοί που οργάνωσαν και πραγματοποίησαν τις γενοκτονίες των χριστιανικών κοινοτήτων (Αρμενίων, Ελλήνων, Ασσυρίων). Και αυτοί ήταν αργότερα, που στη νεόδμητη Τουρκική Δημοκρατία δημιούργησαν το λεγόμενο βαθύ κράτος, το οποίο διατηρήθηκε με μεταλλάξεις μέχρι τώρα.

Η έννοια του κράτους εντός του κράτους προέκυψε στην Τουρκία κατά τις τελευταίες ημέρες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν οι Νεότουρκοι συγκρότησαν τις παρακρατικές οργανώσεις της Teşkilat-ı Mahsusa (Ειδική Οργάνωση). Αυτή ανέλαβε εν μέσω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου την εξόντωση των χριστιανικών κοινοτήτων και στη συνέχεια πρωτοστάτησε στη δημιουργία των νέων δομών στο κεμαλικό κράτος.

Η γνώση, λοιπόν, για το τι σημαίνουν οι Νεότουρκοι και τι σημασία έχει στις μέρες μας η νεοτουρκική παράδοση είναι απαραίτητη για να γίνει πλήρως κατανοητή η ιστορία στην περιοχή μας, αλλά και οι σύγχρονες τάσεις στη γειτονική μας χώρα. Είναι διαπιστωμένο ότι στην Ελλάδα επικρατεί μια μάλλον θετική εικόνα για τους Νεότουρκους. Ακόμα και έγκριτοι ιστορικοί έχουν διατυπώσει αντιιστορικές θέσεις για το φαινόμενο.

Χαρακτηριστικό ήταν το άρθρο του Αντώνη Λιάκου «Έχει η Ελλάδα ‘νεότουρκους’;». Η εξαιρετικά θετική εικόνα που είχε ο κ. Λιάκος για τους Νεότουρκους προκάλεσε κάποια ενδιαφέροντα κείμενα που την αμφισβητούσαν, όπως της  Ίριδας Τζαχίλη, «Σχόλιο περί Νεότουρκων στο άρθρο του Αντώνη Λιάκου«, ή της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη «Ιστορική επιστήμη, ιστορική μνήμη και πολιτική. Για τη γενοκτονία των Ποντίων«. Η δική μου συμβολή στην αποδόμηση των θέσεων του κ. Λιάκου ήταν με το: «Ποιοι Νεότουρκοι; Ένα ζήτημα που παραμένει ακόμα ασαφές«, του οποίου τη δημοσίευση αρνήθηκαν στο περιοδικό chronosmag.eu.
…………………………………..
…………………………………..

https://slpress.gr/diethni/ston-ampntoylchamit-kai-stoys-neotoyrkoys-oi-rizes-toy-erntogan/

 

7 Σχόλια

  1. Συνέντευξη του Τούρκου ακαδημαϊκού και ιστορικού Τανέρ Ακσάμ, στην διαδικτυακή εφημερίδα Ahval:

    “Στην πραγματικότητα το μόνο πράγμα που έπρεπε να πει κανείς για το θέμα της Αγίας Σοφίας είναι “ανάρμοστο” και “ντροπή”. Σκέπτομαι, όμως, ότι οι συνομιλητές μου δεν διαθέτουν την πολιτιστική λεπτότητα να αντιληφθούν το νόημα αυτών των λέξεων. Γι αυτό θα μιλήσω ανοιχτά για το θέμα και με τον τρόπο που θα το καταλάβουν.
    Αυτό που έγινε στην Αγία Σοφία είναι ένα ξεκάθαρο δείγμα βαρβαρότητας. Αποτελεί την διακήρυξη των Τούρκων ότι είναι απολίτιστοι και καταστροφικοί.
    Γιατί; Επειδή με αυτό που έκαναν δήλωσαν σε όλο τον κόσμο ότι “όσο κι αν ζούμε στον 21ο αιώνα διατηρούμε τη νοοτροπία του κατακτητή του 1453. Εμείς ακόμα και στον 21ο αιώνα δεν έχουμε την αγωνία να προστατεύσουμε μια παγκόσμια κληρονομιά της ανθρωπότητας”.
    Δεν έχουμε αποθέματα πολιτισμού για να πάμε πάρα πέρα την πολιτιστική κληρονομιά που μας κληροδότησαν.
    Δεν έχουμε να προσθέσουμε ούτε ένα λιθαράκι στην παγκόσμια κληρονομιά. Εμείς δεν μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα πολιτισμική αξία. Μπορούμε μόνο να την κατακτήσουμε, να την χαλάσουμε, να την γκρεμίσουμε και να την καταστρέψουμε. Αυτό συνέβη με ένα από τα σπουδαιότερα μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς , την Αγία Σοφία, που μετατρέψαμε σε τζαμί και την κατακτήσαμε ξανά όπως το 1453, αλλά στον 21ο αιώνα. Αυτό που έγινε είναι μια πολιτισμική καταστροφή. Μήπως ο Ερντογάν και ο Μπαχτσελί θα καταλάβουν τώρα τα αίτια της εξαιρετικά αρνητικής εικόνας που επικρατεί στον κόσμο έναντι των Τούρκων;
    Ο Ρώσος διανοούμενος του 19ου αιώνα Nikolay Denilevski έκανε μια διάκριση μεταξύ των κοινωνιών που δημιουργούν πολιτισμό κι εκείνων που τον καταστρέφουν. Απαριθμεί με χρονολογική σειρά αυτούς που δημιούργησαν δέκα είδη πολιτισμών Αιγύπτιοι, Κινέζοι, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι, Φοίνικες, Κελντανί, Ινδοί, Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Άραβες, Ευρωπαίοι και συνεχίζει: Παράλληλα με αυτούς τους θετικούς πολιτισμούς υπήρξαν παράγοντες, όπως οι Ούννοι, οι Μογγόλοι και οι Τούρκοι που έλαμψαν κατά διαστήματα και μετά έσβησαν και χάθηκαν. Όλοι αυτοί εκπλήρωσαν το καταστροφικό τους καθήκον, συνέβαλαν στο θάνατο θνησιγενών πολιτισμών και αφού διασκόρπισαν τα απομεινάρια τους επιστρέφουν στην ασημαντότητα τους και χάνονται. Αυτούς μπορούμε να τους χαρακτηρίσουμε αρνητικούς παράγοντες της Ιστορίας¨.
    Έχουν λεχθεί πάρα πολλά πράγματα σε βάρος των Τούρκων στη Δύση. Όχι μόνο οι διανοούμενοι αλλά και απλοί άνθρωποι εκφράστηκαν για την καταστροφική τάση πολιτισμών των Τούρκων.
    “Οι Τούρκοι ποδοπατούν σε κάθε βήμα που κάνουν στην Βαλκανική Χερσόνησο τα έργα πολιτισμού χιλιάδων χρόνων”. ” Ο Τούρκος όπου βρει δένδρο θα το κόψει”.
    “Οι Τούρκοι εξαφάνισαν παντού πολιτισμούς και δεν προστάτευσαν ποτέ αυτά που βρέθηκαν στην ιδιοκτησία τους “. “Δεν είναι με κανένα τρόπο πολιτισμένος λαός και δεν κατάφερε να σταθεί αντάξια στο επίπεδο πολιτισμού των εδαφών που κατέκτησε”.
    “Δεν καρπίζει τίποτα στο έδαφος που πάτησε το πόδι Οθωμανού”.
    “Ξεράθηκαν και δεν φυτρώνουν ούτε χορτάρια εκεί που πάτησαν Οθωμανοί”.
    Οι Οθωμανοί δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να καίνε , να ρημάζουν, να καταστρέφουν τα μέρη που κατέκτησαν.
    Σε ορισμένες πηγές μάλιστα αναφέρεται ότι η καταστροφική μανία και η αναλγησία των Τούρκων δεν στρέφεται μόνο έναντι των ξένων. Οι Τούρκοι αξιωματούχοι πνίγουν και σκοτώνουν βάρβαρα τους δικούς τους ανθρώπους, όταν αισθανθούν την παραμικρή υποψία.
    Εάν τώρα επαναληφθούν όλα αυτά θα μπορέσει ο Ερντογάν και ο Μπαχτσελί να πουν όχι δεν είναι έτσι;
    Κοιτάξτε σε τι χάλια οδήγησαν τη χώρα. Καταπιέζεται, βασανίζεται και φυλακίζεται κάθε άνθρωπος που ασκεί την παραμικρή κριτική έναντι της εξουσίας. Αυτά που καταστρέφουν δεν είναι μόνο άνθρωποι. Τόσο η πολιτιστική κληρονομιά όσο και το φυσικό περιβάλλον εισπράττουν αρκούντως το μερίδιο τους. Αυτό που κάνουν είναι μια φοβερή, απεριόριστη χρήση δύναμης, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αδηφαγία της καταστροφικής μανίας του φανατισμού. Στην πραγματικότητα ο Ερντογάν και ο Μπαχτσελί εκπροσωπούν την παραδοσιακή βαρβαρότητα και τάση καταστροφής που έχει βαθιές ρίζες σε αυτό τον τόπο. Σήμερα η Μικρά Ασία είναι γεμάτη με κατεστραμμένες εκκλησίες και ιερούς τόπους που χρησιμοποιούνται είτε ως στάβλοι είτε ως αποθήκες
    . Το δίδυμο Ερντογάν-Μπαχτσελί (μπορείτε να προσθέσετε και τον Περιντσέκ) είναι οι εκπρόσωποι της καταστροφικής παράδοσης που έκαψε, γκρέμισε την Μικρά Ασία και δεν περιορίστηκε μόνο στον εκτοπισμό και τον αφανισμό ανθρώπων αλλά επεκτάθηκε και στην πολιτιστική κληρονομιά.
    Η τουρκική μανία καταστροφής και εξόντωσης βρίσκονται στην εξουσία ως συνασπισμός Ερντογάν-Μπαχτσελί. Για αυτό τον λόγο η αντίσταση σε αυτούς πρέπει να εκληφθεί ως αγώνας πολιτισμού για κάθε Τούρκο. Έχει ιδιαίτερη η σημασία η κράτηση στις φυλακές του Οσμάν Καβάλα, ιδρυτή του Ιδρύματος Πολιτισμού της Ανατολίας, που θέλει να να διασώσει την πολιτισμική κληρονομιά αυτού του τόπου.
    Το θέμα συζήτησης είναι η δοκιμασία των Τούρκων με τον πολιτισμό.
    Στο τέλος θα κερδίσει ο Πολιτισμός.”
    Οι Βυζαντινοί κλείστηκαν στην Αγία Σοφία , τις τελευταίες μέρες της αυτοκρατορίας και περίμεναν να τους σώσει ο Θεός. Το ίδιο κάνει τώρα και ο Ερντογάν, καταφεύγει στην Αγία Σοφία για να σωθεί. Οι φτωχοί άνθρωποι που δεν μπορούν να ταϊσουν τα παιδιά τους τι θα κάνουν ; Θα πάνε στον ναό να προσευχηθούν για να λύσουν τα προβλήματά τους που οφείλονται στην κακοδιαχείριση του σουλτάνου;
    Πέρα από τους λεονταρισμούς και τα φτηνά πολιτικά τεχνάσματα καλά θα κάνει ο σουλτάνος να διαβάσει τι έλεγε ο Κικέρων που έζησε π.Χ.
    ” Τους ιερούς χώρους δεν τους αγγίζεις όχι μόνο με το χέρι αλλά ούτε με τη σκέψη”.

  2. Le Figaro: Το «τέλος» για την κοσμική Τουρκία του Κεμάλ Ατατούρκ

    Η κοσμική χώρα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, που μετέτρεψε το τζαμί σε μουσείο το 1934, πέρασε, σημειώνει σε άρθρο της η γαλλική εφημερίδα Le Figaro, της οποίας το σημερινό πρωτοσέλιδο έχει τίτλο «Στην Αγία Σοφία επίδειξη ισλαμικής δύναμης του Ερντογάν» και συνοδεύεται από φωτογραφία με τη χθεσινή προσευχή παρουσία του Τούρκου προέδρου.
    Όπως επισημαίνει το άρθρο με τίτλο «Το τέλος του Ατατούρκ», «ο Ερντογάν ο κατακτητής με την κίνησή του αυτή εξασφάλισε για τον εαυτό του ένα θεαματικό χτύπημα που θα μείνει στην ιστορία».

    «Η βασιλική είναι το σύμβολο του χριστιανικού παρελθόντος της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μέχρι την κατάκτησή της από τους Οθωμανούς. Ο νέος σουλτάνος έχει χτυπήσει διπλά: δημιουργεί μια πολιτική εκτροπή και, πάνω απ’ όλα, βλέπει την ολοκλήρωση, μετά από δεκαοκτώ χρόνια βασιλείας, του ισλαμο-εθνικιστικού του ονείρου», αναφέρει.

    Παρομοιάζει τον Τούρκο πρόεδρο με τον Μεχμέτ Β’, ο οποίος το βράδυ της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης το 1453, περπάτησε προς τη χριστιανική βασιλική για να την μετατρέψει στο μουσουλμανικό τελετουργικό. «Το μήνυμα είναι σαφές: η Οθωμανική Αυτοκρατορία θα είναι το νέο μοντέλο για τη σύγχρονη Τουρκία. Η κοσμική χώρα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, που μετέτρεψε το τζαμί σε μουσείο το 1934, πέρασε», αναφέρει.
    Το δημοσίευμα επισημαίνει πως με την πάροδο του χρόνου, η Αγία Σοφία είχε γίνει ζωντανή μαρτυρία για την αναζήτηση της συμφιλίωσης μεταξύ του χριστιανικού και μουσουλμανικού μονοθεϊσμού. »Αυτό το εντυπωσιακό βήμα οπισθοδρόμησης είναι ένα καρφί στο φέρετρο του Ατατούρκ, του οποίου ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν σταματά να αποδομεί τα αγάλματα.
    Δυσφημισμένος για την κοσμική του πολιτική, εκπροσωπεί μια Τουρκία που στερείται οποιασδήποτε αυτοκρατορικής φιλοδοξίας».

    «Ο νέος σουλτάνος μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει επανακτήσει πλήρως την Κωνσταντινούπολη και έτσι κολακεύει το τουρκικό εθνικιστικό πνεύμα … και τους απαραίτητους ακροδεξιούς συμμάχους του. Αφού μετέτρεψε το κοινοβουλευτικό καθεστώς σε μια αυταρχική Προεδρία, ολοκλήρωσε με τη δημιουργία μιας χώρας του χεριού του». Αναφέρει δε πως ο Ερντογάν με τον τρόπο αυτό αποσπά την προσοχή από την οικονομική κρίση και την εξασθενημένη υποστήριξη προς το κόμμα του, το AKP, το οποίο έχασε την Κωνσταντινούπολη, την Αγκυρα και άλλες μεγάλες πόλεις στις δημοτικές εκλογές.
    «Λέει δυνατά και ξεκάθαρα ότι δεν θα εμποδίζεται πλέον από δυτικές αξίες όπως η δημοκρατία. Υπονομεύει την εικόνα μιας σχετικά ανοιχτής μουσουλμανικής κοινωνίας. Αυτός ο ενοχλητικός σύμμαχος ανοίγει μια ανεπανόρθωτη ρήξη με τη Δύση», τονίζει.
    https://www.lefigaro.fr/vox/monde/la-fin-d-ataturk-20200724

  3. https://slpress.gr/diethni/oi-scheseis-toy-erntogan-me-to-akraio-islamiko-kinima-milli-gorus/

    Οι σχέσεις του Ερντογάν με το ακραίο ισλαμικό κίνημα Milli Gorus

    Πρωτόπαπας Γιώργος 28 Οκτωβρίου 2020716

    Η διείσδυση των ισλαμικών εθνικιστικών-θρησκευτικών εμμονών του Ταγίπ Ερντογάν στην τουρκική διασπορά της Δύσης, αποτελεί μια από τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας, με στόχο να επηρεάσει τις πολιτικές εσωτερικές ισορροπίες εντός των ευρωπαϊκών κρατών.

    Ο Ταγίπ Ερντογάν επιδιώκει να καταστήσει πιόνια της νέο-οθωμανικής του στρατηγικής, την τουρκική ομογένεια, μετατρέποντάς την σε φανατικούς θρησκευόμενους ισλαμιστές. Η γερμανική κυβέρνηση επιβεβαίωσε σύμφωνα με δημοσίευμα του γερμανικού Τύπου, ότι ο Ερντογάν και η κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), διατηρεί στενές σχέσεις με τους ισλαμιστές του τουρκικού κινήματος Milli-Gοrus, που διαθέτει στη Γερμανία χιλιάδες μέλη.

    Η γερμανική κυβέρνηση απάντησε με αφορμή σχετική επερώτηση της Σεβίμ Νταγκντελέν από το αριστερό κόμμα Die Linke. Το Milli Gorus –ανέφερε– παρακολουθείται από την γερμανική υπηρεσία πληροφοριών, καθώς θεωρείται απειλή για την Γερμανία. Η ιδεολογία του Milli Gorus εμπνέεται από έντονο εθνικισμό, υιοθετεί στόχους και τακτικές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας αλλά και προσθέτει τη νέο-οθωμανική διάσταση.

    Το Milli Gorus αναφέρεται στο θρησκευτικό όραμα που δίνει έμφαση στην ηθική και πνευματική δύναμη της ισλαμικής πίστης (Iman). Εξηγεί την παρακμή του μουσουλμανικού κόσμου ως αποτέλεσμα της μίμησης των δυτικών αξιών (όπως ο κοσμικός χαρακτήρας) και θεωρεί τη χρήση της δυτικής τεχνολογίας ακατάλληλη.

    To Milli Gorus είναι ένα θρησκευτικό-πολιτικό κίνημα που εμπνέεται από τις ιδεολογίες των τουρκικού πολιτικού Ισλάμ, «πατέρας» του οποίου ήταν ο Νετσμετίν Ερμπακάν. Το Milli Gorus έχει χαρακτηριστεί ως ένας από τους κορυφαίους τουρκικούς οργανισμούς της διασποράς στην Ευρώπη και ως ο μεγαλύτερος ισλαμικός οργανισμός που λειτουργεί στη Δύση. Ιδρύθηκε το 1969 και θεωρείται ότι έχει περίπου 350.000 υποστηρικτές σε όλη την Ευρώπη. Επίσης έχει απλώσει τα δίχτυα του σε Αυστραλία, Καναδά και ΗΠΑ.

    Το Milli Gorüs επηρεάζει τους Τούρκους μετανάστες στη Δύση καθώς ελέγχει περίπου 300 τζαμιά. Όπως και άλλα τουρκικά ισλαμικά κινήματα, έτσι και το Milli Gorus πέρασε μεταβατικές περιόδους. Η πρώτη γενιά παραδίδει σταδιακά την ηγεσία σε μια νεότερη γενιά, που μεγάλωσε στην Ευρώπη και η οποία ασχολείται με εντελώς διαφορετικά θέματα. Το προφίλ του Milli Gorus δείχνει σημαντικές διαφορές από τη μία χώρα στην άλλη, αν και προωθεί τις σχέσεις με τη «Μητέρα Πατρίδα».

    Ιδεολογικές ρίζες Ερντογάν

    Η απάντηση της γερμανικής κυβέρνησης ανέφερε ακόμα, ότι ο Ερντογάν έχει «τις ιδεολογικές και πολιτικές του ρίζες» στο κίνημα Milli Gorus. Μετά την ίδρυση του AKP αρχικά θεωρήθηκε προδότης και για μεγάλο χρονικό διάστημα υπήρχαν μόνο μεμονωμένες επαφές. Αυξήθηκαν ιδιαίτερα, μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος που έγινε εναντίον του Ερντογάν το 2016.

    Επίσης, αναφέρεται και σε διασυνδέσεις ηγετικών μελών του Milli Gorus και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας με την τουρκική θρησκευτική αρχή Diyanet και την ένωση Ditib, την ομοσπονδία που περιλαμβάνει τις περισσότερες τουρκικές ενώσεις τζαμιών της Γερμανίας.

    Ο Ερντογάν χρησιμοποιεί την τουρκική διασπορά για να υπονομεύσει και εκβιάσει πολιτικά κράτη της Δύσης. Σε ομιλίες του έχει αναφερθεί και στην έννοια του «Κόκκινου Μήλου» (Red Apple) που θεωρείται το πιο σημαντικό σύμβολο του τουρκικού εθνικισμού και επεκτατισμού. Το «Κόκκινο Μήλο» παραπέμπει σε ένα κίνημα παντουρκισμού με αποστολή να ενώσει όλους τους Τούρκους από όλες τις γωνιές του πλανήτη, ώστε η Τουρκία να αποκτήσει παγκόσμια κυριαρχία.

    Η εργαλειοποίηση της τουρκικής διασποράς και η διοχέτευση ισλαμιστών εξτρεμιστών μαχητών σε περιφερειακές συγκρούσεις και εμφύλιους από τον Ερντογάν, εντάσσονται στο πλαίσιο ενός υβριδικού πολέμου, που αφορά όλη τη Δύση καθώς και τις μουσουλμανικές χώρες.

  4. Ανδρέας on

    Η Τουρκία πλησιάζει στα όρια της έκρηξης
    Μία παραπομπή του Ερντογάν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο θα υποδείκνυε ότι το κράτος δικαίου και η φιλελεύθερη διεθνής τάξη πραγμάτων θα θριαμβεύουν πάντα
    Φωτ. Α.Ρ.
    Φωτ. Α.Ρ.
    ΜΑΪΚΛ ΡΟΥΜΠΙΝ*
    16.11.2020 • 18:14

    Έχουν περάσει 18 χρόνια από τότε που το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σόκαρε το κοσμικό κατεστημένο της Τουρκίας και ανήλθε στην εξουσία. Το ότι οι ισλαμιστές κέρδισαν μία τεράστια πλειοψηφία στο τουρκικό Κοινοβούλιο αντανακλούσε λιγότερο τον θρησκευτικό προσανατολισμό του εκλογικού σώματος εκείνη τη χρονική στιγμή και περισσότερο την αποστροφή του τόσο για τη διαφθορά του κατεστημένου όσο και για την κακοδιαχείριση των οικονομικών από τους κυβερνώντες πολιτικούς. Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 18 μηνών, η Τουρκία είδε τα ξένα συναλλαγματικά της αποθέματα να αιμορραγούν και μέσα σε μόλις μία ημέρα τον Φεβρουάριο του 2001, η τουρκική λίρα υποχώρησε κατά το ένα τρίτο της αξίας της έναντι του αμερικάνικου δολαρίου.

    Γρήγορη προώθηση στο σήμερα: Παρότι κάποτε η κοσμική μεσαία τάξη έβλεπε στον Ερντογάν ένα ανέκδοτο ως προς την ενδημική διαφθορά, σήμερα ο πρόεδρος-δισεκατομμυριούχος έχει την άτιμη… τιμή να έχει αναδειχθεί στον πιο διεφθαρμένο πολιτικό της σύγχρονης τουρκικής ιστορίας. Οι Τούρκοι μπορεί να το αγνοούσαν αυτό, αν δεν υπέφεραν: Η πρόσφατη υποχώρηση της τουρκικής λίρας αποτελεί τη χειρότερη εβδομαδιαία επίδοσή της εδώ και περισσότερο από δύο δεκαετίες. Ενώ κάποτε ο Ερντογάν θα μπορούσε να κατηγορήσει το κατεστημένο για τη στασιμότητα και την ύφεση, ο δικτατορικός του απόλυτος έλεγχος της εξουσίας σημαίνει ότι πλέον δεν μπορεί να υπεκφεύγει της προσωπικής του ευθύνης. Μεγάλο μέρος της προσπάθειάς του να πυροδοτήσει περιφερειακές συγκρούσεις μοιάζει υπολογισμένο ώστε να εκμεταλλευτεί το εθνικιστικό αίσθημα της κοινωνίας και να αποσπάσει το βλέμμα της από τις αποτυχίες της ηγεσίας του. Σίγουρα, ο Ερντογάν γνωρίζει ότι η εκλογική ήττα του κόμματος του το 2019 στην Κωνσταντινούπολη συνέπεσε με την προηγούμενη υποχώρηση της αξίας της λίρας.

    Καθώς βάλλει εναντίον της Ελλάδας, της Κύπρου, της Συρίας, του Ιράκ, της Αιγύπτου, του Ισραήλ και της Αρμενίας, ο Ερντογάν παίρνει θέση στη μακρά λίστα των δικτατόρων που προκάλεσαν συγκρούσεις για να στρέψουν τα βλέμματα μακριά από την εγχώρια οικονομική αποτυχία και διαφθορά: Σίγουρα, τέτοια ήταν η περίπτωση του Σιάντ Μπαρέ, ο οποίος, το 1977, διέταξε τις σομαλικές δυνάμεις να εισβάλουν στην Αιθιοπία. Οικονομικές αναταραχές προηγήθηκαν επίσης της εισβολής του Αργεντινού προέδρου Λεοπόλντο Γκαλτιέρι στις Νήσους Φόκλαντ το 1982. Το 1990, ο Σαντάμ Χουσεΐν διέταξε τα στρατεύματά του να εισβάλουν στο Κουβέιτ, ώστε να λεηλατήσει τα πετρελαϊκά του αποθέματα, καλύπτοντας ταχέως τον οικονομικό «λάκκο» που είχε σκάψει ο ίδιος για τον εαυτό του. Καθένας από αυτούς τους ηγέτες είδε τελικώς την καριέρα του να τελειώνει στην εξορία, τη φυλακή ή την αγχόνη.

    Ο Ερντογάν θα έχει λάθος αν πιστέψει ότι θα αποτελέσει ιστορική εξαίρεση: Η επιχειρηματική κοινότητα τον έχει σε μεγάλο βαθμό εγκαταλείψει. Ενώ οι Κούρδοι βρήκαν κάποτε κοινό τόπο στον θρησκευτικό συντηρητισμό του Ερντογάν, ο κυνισμός του τελευταίου και η εθνοτική έχθρα οδήγησε και αυτή την κοινότητα να αποσύρει τη στήριξη. Ο σουνιτικός ισλαμισμός του Ερντογάν οδηγεί και τη θρησκευτική μειονότητα των Αλεβιτών, που αποτελεί περίπου το 25% του πληθυσμού, στην αντιπολίτευση. Ούτε μπορεί να περιμένει την όποια στήριξη από τους συγγενείς και τους φίλους των άνω των 100.000 πολιτικών αντιπάλων του που έχει φυλακίσει. Η πίεση συσσωρεύεται, και χωρίς κάποια ουσιαστική εκτόνωση, η Τουρκία θα εκραγεί.

    Είναι ευθύνη όλων των θυμάτων του Ερντογάν, τόσο μέσα όσο και έξω από την Τουρκία, να προετοιμαστούν για αυτή τη μέρα. Το 2009, ο Ερντογάν υπερασπίστηκε τον δικτάτορα του Σουδάν, Ομάρ αλ-Μπασίρ, ο οποίος είχε μόλις παραπεμφθεί σε δίκη για γενοκτονία από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη σφαγή πολιτών από το καθεστώς του στο Νταρφούρ. «Κανένας μουσουλμάνος δεν θα μπορούσε να διαπράξει γενοκτονία», είχε δηλώσει ο Ερντογάν. Αυτό είναι φυσικά ανοησία, όμως αντανακλά την άποψη του Ερντογάν, ότι οι σφαγές και οι εθνοκαθάρσεις μη σουνιτών μουσουλμάνων επιτρέπονται.

    Είναι αυτή η άποψη και οι δράσεις που απορρέουν από αυτήν, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση για την παραπομπή σε δίκη του ίδιου του Ερντογάν στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Ενώ ο κόσμος ασκεί δριμεία κριτική στον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ-Ασαντ για την αδιάκριτη σφαγή πολιτών στο Χαλέπι, δορυφορικές φωτογραφίες και αναφορές μαρτύρων δείχνουν ότι ο Ερντογάν έκανε περίπου το ίδιο πράγμα στην Τσίζρε, τη Νουσαϊμπίν και τη Σουρ. Εξω από τα σύνορα της Τουρκίας, υπάρχουν επαρκείς αποδείξεις για εθνοκάθαρση στο Αφρίν και άλλες περιοχές της βόρειας Συρίας: Οι καταστροφές νεκροταφείων και κουρδικών πολιτιστικών μνημείων δεν έχουν θέση την αντιτρομοκρατία. Μετά υπάρχει και η κληρονομιά της τουρκικής στήριξης στο Ισλαμικό Κράτος. Τον Δεκέμβριο του 2019, επισκέφθηκα το Σινούνι, μία πόλη στο βορειοδυτικό Ιράκ όπου ζουν κατά βάση Γιεζίντι, μόλις δέκα χιλιόμετρα από τα συριακά σύνορα, ως επισκέπτης της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες. Γιεζίντι και Αραβες μεσολαβητές ανέφεραν ότι έχουν αποδείξεις για κορίτσια της θρησκευτικής μειονότητας που ζουν ως σκλάβες όχι μόνο σε περιοχές της Συρίας που ελέγχουν φιλοτουρκικές δυνάμεις, αλλά ακόμη και μέσα στην Τουρκία. Πρόσφατα εγκλήματα εναντίον των Αρμενίων απλώς μεγαλώνουν την πιθανή λίστα κατηγοριών. Πιθανώς και οι πρόσφατες κινήσεις της Τουρκίας για ολοκλήρωση της εθνοκάθαρσης στα Βαρώσια, στη βόρεια Κύπρο.

    Τόσο εγχώρια όσο και διεθνώς, ο Ερντογάν έχει ως κίνητρό του την εκδίκηση. Αντί να μάθει από την έξωση του ισλαμιστή μέντορά του Νεκμετίν Ερμπακάν ή τη μετέπειτα δική του καταδίκη σε φυλάκιση το 1999, ο Ερντογάν αφιέρωσε την εξουσία του στο να επιδιώκει εκδίκηση σε όποιον πιστεύει ότι περιφρόνησε εκείνον ή τους πνευματικούς συμμάχους του. Στο διεθνές πεδίο, βλέπει τον εαυτό του ως διορθωτή των υποτιθέμενων λαθών όχι μόνο της Συνθήκης της Λωζάννης, αλλά και της επί αιώνες πορείας παρακμής της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

    Η Ευρωπαϊκή Ενωση αναδύθηκε από την επιθυμία να δοθεί τέλος στις παρατεταμένες συγκρούσεις. Το να κατηγορηθεί ο Ερντογάν, δεν θα συνεχίσει τον κύκλο της εκδίκησης, γιατί η επόμενη γενιά της τουρκικής ηγεσίας –αυτή που τώρα είναι στη φυλακή– αποδέχεται τη μεταπολεμική φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων, στην οποία η Ευρώπη είναι αφοσιωμένη και που ο Ερντογάν περιφρονεί. Αντιθέτως, μία παραπομπή του Ερντογάν σε δίκη θα υποδείκνυε ότι το κράτος δικαίου και η φιλελεύθερη διεθνής τάξη πραγμάτων θα θριαμβεύουν πάντα επί των φιλοδοξιών διεφθαρμένων δικτατόρων που επιδιώκουν την καταστροφή τους. Η ώρα είναι τώρα.

    *Ο κ. Μάικλ Ρούμπιν είναι ερευνητής στο American Enterprise Institute της Ουάσιγκτον.

  5. Ανδρέας on

    Γκρίζοι Λύκοι, “Τούρκοι Λύκοι”

    Η κυριακάτικη έκδοση (24-1-2021) της Frankfurter Allgemeine Zeitung κάνει αναφορά στους Γκρίζους Λύκους ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη Δημοκρατία στην προσπάθειά τους να επηρεάσουν μέσω διείσδυσης σε γερμανικά κόμματα την κοινή γνώμη. “Επί πολλά χρόνια οι Τούρκοι ακροδεξιοί κυκλοφορούν στη Γερμανία, γεμίζουν πολλές σελίδες σε εκθέσεις των Υπηρεσιών για την Προστασία του Συντάγματος” σημειώνει ο αρθρογράφος της. “Ήδη από το 2004 η Υπηρεσία της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας παρατηρούσε ότι η Γκρίζοι Λύκοι συμβάλλουν στην δημιουργία παράλληλων κοινωνιών και, όπως προκύπτει από το πώς αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους, αποτελούν εμπόδιο στην ένταξη. Αυτοαποκαλούνται ιδεαλιστές. Ονειρεύονται μια τουρκική αυτοκρατορία, κατασκευάζουν τον μύθο της τουρκικής ράτσας και βλέπουν τους Κούρδους, τους Αλεβίτες, τους Αρμένιους, τους Έλληνες κι άλλους, που δεν είναι Τούρκοι σουνίτες, ως προδότες, που θα τους πολεμήσουν μέχρι τελευταίας ρανίδας αίματος”.

    Ο Γερμανός αρθρογράφος περιγράφει τη δράση τους στο Παρίσι αλλά και στο Βερολίνο με δολοφονίες και τρομοκρατικές πράξεις. Και σημειώνει: “ Υπάρχουν πολλοί λόγοι απαγόρευσης των Γκρίζων Λύκων στη Γερμανία όπως έγινε στη Γαλλία …Στη Γερμανία ζουν 11.000 οπαδοί τους, είναι η μεγαλύτερη αριθμητικά ακροδεξιά ομάδα. Τον περασμένο Νοέμβριο τάχθηκαν όλα τα κόμματα στη Βουλή υπέρ της απαγόρευσής τους, αλλά δεν έγινε τίποτα. … Αλλά δεν θα πρέπει να μας παραπλανούν τα φαινομενικά αθώα ονόματα των πολιτιστικών σωματείων, ενώσεων γονέων, ποδοσφαιρικών ομίλων. Με τη δράση τους δεν βοηθούν στην ένταξη στη Γερμανία, αλλά υπηρετούν την μεγαλοτουρκική ιδέα. Κυρίως οι νέοι και όχι μόνο μυούνται στην ιδεολογία, αλλά προετοιμάζονται σωματικά σε ομάδες πολεμικών τεχνών για να περάσουν σε δράση, όπως ακριβώς οι Γερμανοί νεοναζιστές εδώ και χρόνια ασχολούνται επαγγελματικά με πολεμικές τέχνες για την μεγάλη ανατροπή που ονειρεύονται. Έχει φτάσει η στιγμή που η Γερμανία θα πρέπει επιδεικτικά να τους κάνει σαφές ότι καταπολεμά με συνέπεια τους εξτρεμιστές ανεξαρτήτως προέλευσης. Οι Γκρίζοι Λύκοι πρέπει επιτέλους να απαγορευτούν”.

    Deutsche Welle: Ειρήνη Αναστασοπούλου

    Πηγή: Deutsche Welle

    Πηγή: https://www.skai.gr/news/world/germanikos-typos-ti-anagkase-ton-erntogan-na-kathisei-sto-trapezi-ton-diereynitikon
    Follow us: @skaigr on Twitter | skaigr on Facebook | @skaigr on Instagram

  6. Ανδρέας on

    Μια πολύ καλή ανάλυση για τα ισλαμική τάγματα και την άνοδο του πολιτικού Ισλάμ στην Τουρκία

    https://jaj.gr/simantikes-erevnes/to-vathi-antiditiko-afigima-tis-tourkias/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: