37.790 ψήφοι: Ένας προσωπικός απολογισμός…

37.790 συνειδητοί ψήφοι:
Ένας προσωπικός απολογισμός για τις ευρωεκλογές


Του Βλάση Αγτζίδη

Βαθύτατες ευχαριστίες οφείλω σε όσους από τους συμπολίτες μας κατανόησαν τη μεγάλη συμβολική σημασία που είχε η συμμετοχή μου  στις ευρωεκλογές. Είτε αυτοί ανήκουν στους ψηφοφόρους του ΣYΡIZA που αποδέχονται τη συγκεκριμένη αντίληψη για τα ιστορικά θέματα, είτε όσοι επέλεξαν να αγνοήσουν τις κομματικές τους προτιμήσεις και να ψηφίσουν το πρόσωπο και το έργο, με βάση την ελεύθερη βούληση.  Γιατί επέλεξαν να επιβραβεύσουν με την σταυροδοσία μια πορεία ζωής και μια ερευνητική προσπάθεια για τον ποντιακό και μικρασιατικό ελληνισμό, που συνέβαλε στην κατανόηση άγνωστων πλευρών της σύγχρονης ιστορίας.

 

Η συμβολική πλευρά της συμμετοχής μου στο ευρωψηφοδέλτιο του Σύριζα σχετιζόταν με τον τερματισμό μιας πολύχρονης διαμάχης με τον αρνητισμό που υπήρχε στα ζητήματα που έθετε ο προσφυγικός χώρος, όπως το μεγάλο ζήτημα της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Η αναγνώριση του δίκιου των προσφυγικών οργανώσεων εκφράστηκε με τη συνάντηση του πρωθυπουργού με τις ποντιακές οργανώσεις στη Θεσσαλονίκη, με την προβολή από τη Βουλή των Ελλήνων της επετείου των 100 χρόνων από την απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα και με τη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως της απόφασης για συγκρότηση μόνιμης επιτροπής για την προώθηση της προσφυγικής Μνήμης. Βέβαια στο τελευταίο δεν πετύχαμε να λάβει αυτή η απόφαση έναν παμπροσφυγικό χαρακτήρα, περιλαμβάνοντας το σύνολο των προσφύγων του 1922.

 

Η κατανόηση από την ηγεσία του Σύριζα της σημασίας της προσφυγικής Μνήμης δεν είναι ανεξάρτητη από τη συνειδητοποίηση ότι η Μνήμη αυτή αποτελεί ένα μέσο αντίκρουσης των ακροδεξιών κινημάτων που απειλούν το μέλλον της Ευρώπης και εμπνέονται από το παράδειγμα του Μουσταφά Κεμάλ.   Και όλα αυτά αύξησαν τα κίνητρα για να επιλέξω την κάθοδό μου στις Ευρωεκλογές.

Μπορεί να απαιτούνταν τριπλάσιος αριθμός ψήφων για την εκλογή στο ευρωκοινοβούλιο, όμως  το συγκεκριμένο αποτέλεσμα υπήρξε κατάκτηση προσωπική, καθώς και των λίγων φίλων που αγωνίστηκαν μαζί μου τη βραχεία προεκλογική περίοδο. Γιατί η έκθεση σε μια τόσο δύσκολη διαδικασία, όπως οι ευρωεκλογές, βασίστηκε κυρίως στην υποστήριξη προσώπων που εκτίμησαν εμένα και το έργο μου.  Χωρίς κεντρική κομματική προώθηση, με «ανταγωνιστές» προβεβλημένα στελέχη, γνωστούς ηθοποιούς ή ανθρώπους των μίντια  καταφέραμε να πετύχουμε ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα. Από την πλευρά του Σύριζα  πολύ ουσιαστική και αποτελεσματική ήταν η βοήθεια του βουλευτή Θεσσαλονίκης  Αλέκου Τριανταφυλλίδη, καθώς και των οργανώσεων του Κιλκίς, της Πιερίας, της Κηφισιάς κ.ά.

Ένα από τα συμπεράσματα που συνήγαγα από αυτή την προεκλογική περίοδο, είναι ότι ο οργανωμένος προσφυγικός χώρος (ποντιακός, μικρασιατικός ή κωνσταντινουπολίτικος) δεν έχει κάποια ιδιαίτερη επιθυμία να δημιουργήσει τα δικά του λόμπι στα κέντρα λήψης αποφάσεων στην Ευρώπη. Φαίνεται ότι του αρκούν οι προσωπικές σχέσεις με τους επαγγελματίες πολιτικούς και οι όποιες αμοιβαίες εξυπηρετήσεις προκύπτουν απ’ αυτές. Ακριβώς γι αυτό, ανεξάρτητα από τις πολλές θετικές συμβολές προσώπων, δεν υπήρχε καμιά σχετική δημόσια τοποθέτηση πλην αυτής του Συλλόγου Ποντίων Νυρεμβέργης.

All-focusΌσον αφορά την επιλογή μου να συμπορευτώ με τον Σύριζα, αυτό υπήρξε μια ώριμη κατάληξη της πεποίθησής μου ότι διαμορφώνεται ένας πόλος μιας  πραγματικής αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Ένας πόλος με γνήσια κοινωνική ευαισθησία –που παρά τα όποια ατυχή επικοινωνιακά και επιχειρησιακά σφάλματα- έχει κατανοήσει τα συμπεράσματα και τα μηνύματα που κληροδότησε η εμπειρία του 20ου αιώνα και έχει συνειδητοποιήσει τα πραγματικά όρια, δίνοντας ρεαλιστική υπόσταση στις παλιές ουτοπίες. Και επιπλέον  δεν κουβαλά τα βάρη του παρελθόντος, όπως οι ένοχοι για την τρομακτική κατάρρευση του 2010: είτε αυτοί είναι διάφοροι μεταμορφωμένοι γόνοι σε «νέα’’ κομματικά σχήματα ή των οικογενειοκρατούμενων πολιτικών χώρων, που αποσκοπούν στη στυγνή νεοφιλελευθεροποίηση στο πλαίσιο πολιτικής διαχείρισης προς όφελος κυκλωμάτων.

To γεγονός ότι με τίμησαν με την ψήφο τους 37.790 συμπολίτες μας με συγκινεί και με κάνει να αποκτώ ακόμα μεγαλύτερη βεβαιότητα για τις επιστημονικές μου επιλογές.  Θεωρώ ότι το αποτέλεσμα αυτό αποτελεί μια μερική πολιτική αποτύπωση της 35ετούς περίπου πορείας μου στο κίνημα προσφυγικής Μνήμης, που ανάδειξε και συμπλήρωσε τις Λευκές Σελίδες της ιστορίας, οδήγησε στην αναγνώριση της Γενοκτονίας (έστω και με τον τεμαχισμό σε δύο επετείους, 19 Μάη και 14 Σεπτέμβρη), μίλησε για τις σταλινικές διώξεις κατά των ομογενών μας στην ΕΣΣΔ μετά το 1937 και συνέβαλε στην εθνική αυτογνωσία.

——————

 

 

 

4 Σχόλια

  1. Serafeim Zotis on

    Κύριε Αγτζίδη
    Θαυμάζω το συγγραφικό σας έργο και τον αγώνα σας για τη διάσωση της συλλογικής μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Ο χώρος, όμως, με τον οποίο συνταχθήκατε είναι αντίθετος με τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Ο Αλέξης Τσίπρας, συντασσόμενος με τον αλήστου μνήμης Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στο θέμα της Μακεδονίας μας πρόδωσε την αλήθεια. Και ο ελληνικός λαός απέδειξε, εν μέρει, στις ευρωεκλογές ότι δεν ξεχνά το όνομα έστω κι αν πέρασαν περισσότερα από δέκα χρόνια. Εσείς, ως ιστορικός, πώς συμπλεύσατε και εξακολουθείτε να στηρίζετε ένα χώρο που είναι αντίθετος με τη διατήρηση της ελληνικότητας της Μακεδονίας για την οποία χύθηκε άπλετο αίμα;
    Με τιμή
    Σεραφείμ Ι. Ζώτης
    Ιστορικός, Med, Επιμορφωτής στις Τ.Π.Ε.

  2. Έγραψα τα εξής: «Όσον αφορά την επιλογή μου να συμπορευτώ με τον Σύριζα, αυτό υπήρξε μια ώριμη κατάληξη της πεποίθησής μου ότι διαμορφώνεται ένας πόλος μιας πραγματικής αριστερής σοσιαλδημοκρατίας. Ένας πόλος με γνήσια κοινωνική ευαισθησία –που παρά τα όποια ατυχή επικοινωνιακά και επιχειρησιακά σφάλματα- έχει κατανοήσει τα μηνύματα του 20ου αιώνα και έχει συνειδητοποιήσει τα πραγματικά όρια, δίνοντας ρεαλιστική υπόσταση στις παλιές ουτοπίες. Και επιπλέον δεν κουβαλά τα βάρη του παρελθόντος, όπως οι ένοχοι για την τρομακτική κατάρρευση του 2010: είτε αυτοί είναι διάφοροι μεταμορφωμένοι γόνοι σε ΄΄νέα’’ κομματικά σχήματα ή των οικογενειοκρατούμενων πολιτικών χώρων, που αποσκοπούν στη στυγνή νεοφιλελευθεροποίηση στο πλαίσιο πολιτικής διαχείρισης προς όφελος κυκλωμάτων.»

    Όσον αφορά το Μακεδονικό, παρότι που δεν ανήκα στους υποστηρικτές της Συμφωνίας με τους Σλαβομακεδόνες, εν τουτοις δεν μπορώ να μην παρατηρήσω τα εξής: Ότι οι αντίπαλοί της δεν έλαβαν υπόψη τον μοναδικό πραγματικό και σοβαρό κίνδυνο που διατρέχει η Ελλάδα, αυτόν της τουρκικής επιθετικότητας. Και αυτός ο πραγματικός κίνδυνος σε υποχρεώνει να κλείσεις με συμβιβασμούς όλα τα βόρεια μέτωπα και να επικεντρωθείς στον πραγματικό εχθρό.

    Είναι βέβαιο ότι σε βάθος χρόνου η συμφωνία θα λειτουργήσει προς όφελος των ελληνικών συμφερόντων γιατί αποκόπτει τα Σκόπια από την επιρροή της Τουρκίας και γιατί οι Σλαβομακεδόνες της περιοχής αυτής έχουν να αντιμετωπίσουν δύο πολύ επικίνδυνους εχθρούς: τους Αλβανούς, οι οποίοι διακρίνονται για τον αλυτρωτισμό τους και το ισχυρό εθνικό πνεύμα και τους Βούλγαρους που προσπαθούν με υστερικό τρόπο να εκβουλγαρίσουν τους Σλαβομακεδόνες. Κατά συνέπεια, η μοναδική φιλική χώρα προς αυτούς είναι η Ελλάδα.

    Επι πλέον υπάρχουν κάποια ζητήματα οπου η ελληνική πλευρά -που ασκεί σφοδρή κριτική- τα παραγνωρίζει. Όπως το ότι οι Σλαβομακεδονικές υποχωρήσεις είναι κατά πολύ μεγαλύτερες των όποιων δικών μας. Για παράδειγμα: Αποδέχτηκαν την ακύρωση του γενέθλιου εθνικού τους μύθου -δηλαδή τη σχέση τους με τους αρχαίους Μακεδόνες- καθώς και ότι μετέτρεψαν το κράτος τους από μονοεθνικό σε πολυεθνικό, αναβαθμίζοντας την αλβανική μειονότητα. Αυτή η παραγνώριση φείλεται αφενός στη «δικιά μας» μονομέρεια και αφετέρου στην απουσία της γνώσης για τη σημασία που έχει ο εθνικός μύθος στη συγκρότησε ενός σύγχρονου πολιτικού έθνους που επιδιώκει να ιδρύσει ένα έθνος-κράτος.

    Επίσης -οι καταστροφολόγοι μας- κινδυνολόγησαν με ακραίο τρόπο παρουσιάζοντας τη συμφωνία ως απειλή για την ελληνική Μακεδονία. Κάποιος που διαβάζει τις προσεγγίσεις τους, νομίζει ότι τα σύνορα ήδη έχουν μετατοπιστεί στα Τέμπη. Και επι πλέον ακολούθησαν το παράδειγμα των Σλαβομακεδόνων των Σκοπίων μετατρέποντας έναν γεωγραφικό όρο σε εθνικό. Έκαναν δηλαδή το ολίσθημα να μετατρέψουν τον όρο «Μακεδονία» σε εθνικό. Να περιμένουμε ότι θα κάνουν το ίδιο και με τον όρο «Θράκη», τον οποίον επίσης μοιράζονται τρεις χώρες: Ελλάδα, Τουρκία και Βουλγαρία;… Και αν ακολουθήσουμε τη γραμμή αυτή της οικειοποίησης των γεωγραφικών όρων, θα πρέπει να διεκδικήσομε κάθε τοπωνύμιο που έχει ελληνική ρίζα αλλά το νέμονται ξένα έθνη, όπως Ισταμπούλ, Ιζμιρ, Άνκαρα, Σόφια, Μεσοποταμία, Τιρέμπολου (Τρίπολη) κ.λπ. και να διαγράψουμε δικά μας τοπωνύμια που έχουν ξενική ρίζα Κόνιτσα, Βόλος, Καρδίτσα, Δολιανά, Ζαγορά, Τύρναβος, Πρέσπα κ.ά. Όλα αυτά όμως οδηγούν σε παραφροσύνη!

    Αυτά τα περί της ορολογίας της Μακεδονίας τα είχα αναπτύξει σ’ ένα παλιότερο κείμενό μου, που θα άξιζε εκεί και εγκαίρως να κάναμε τη συγεκριμένη συζήτηση: https://kars1918.wordpress.com/2018/01/20/slavmacedonian-question/

    • Σεραφείμ Ζώτης on

      Ωστόσο, τι θα λέγατε για το άρθρο 7 της συγκεκριμένης συμφωνίας όπου η ιστορική αλήθεια και των δυο λαών ισχύει ταυτόχρονα; Δεν είναι παραλογισμός; Ο Παύλος Μελάς αγωνίστηκε εναντίον των Βουλγάρων ή των Σλαβομακεδόνων; Όσον αφορά στον στενό εναγκαλισμό των Τούρκων με τους Σλαβομακεδόνες υφίσταται εδώ και πολλά χρόνια και δεν θα πάψει. Απορώ πως ενώ ξεκινάτε το σχόλιό σας μετριοπαθώς εκτρέπεστε σε χαρακτηρισμούς όπως παράφρονες στη συνέχεια. Μην ξεχνάτε ότι ο ελληνικός λαός στη συντριπτική του πλειοψηφία αντιτίθεται στη συμφωνία των Πρεσπών. Εκτός κι αν ενστερνίζεστε την άποψη του Κωνσταντίνου Καραμανλή περί απέραντου φρενοκομείου. Οι ιστορικοί πρέπει να υπερασπιζόμαστε την αλήθεια διότι η πολλαπλότητά της αποτελεί ιδεολόγημα που βλάπτει σοβαρά τους αναγνώστες μας.

      • Όπως βλέπω το ζήτημα, που αποτελεί ελληνική παραχώριση, είναι ένα αποτέλεσμα του συμβιβασμού με τους Σλαβομακεδόνες λόγω του τουρκικού κινδύνου,

        Απλώς τα δύο μέρη ξεκαθάρισαν ότι οι ίδιοι όροι έχουν διαφοερτθικό περιεχόμενο για τον καθένα. Ότι η αντίληψή τους για τους όρους «Μακεδονία» και «Μακεδόνας» αναφέρεται σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομιά.

        Συμφωνώ ότι είναι προβληματικός αυτός ο συμβιβασμός, όμως έστω κι έτσι αποκόπηκαν από την αρχαία μακεδονική κληρονομιά, η οποία από δω και πέρα θα διδάσκεται στα σχολεία της γείτονος ως μέρος της ελληνικής…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: