1453: Το χρονολόγιο της Άλωσης….

To χρονολόγιο της Άλωσης

.

Χειμώνας 1452: Ο Μωάμεθ ο Β’, νεαρός σουλτάνος στο κράτος των Οθωμανών που είχαν πλέον μεταφέρει την πρωτεύουσά τους στην Αδριανούπολη, αποφασίζει να γυρίσει και την τελευταία σελίδα στη σύγκρουση με τους ελληνόφωνους Ρωμαίους Χριστιανούς που συνέχιζαν να έχουν υπό τον έλεγχό τους τη μεγαλύτερη πόλη της Ανατολής, την Κωσταντινούπολη. Στο περιβάλλον του υπάρχουν ο μετριοπαθής βεζίρης (πρωθυπουργός) Χαλίλ που εκφράζει τη συντηρητική τάση και οι  στρατηγοί του, ο εξισλαμισμένος Ρωμιός Ζαγανός και ο Τουραχάν.

12 Δεκεμβρίου 1452: Σε μια προσπάθεια να κινητοποιηθούν οι Δυτικοί για να βοηθήσουν την απειλούμενη Κωσταντινούπολη, λαμβάνει χώρο το «ενωτικό συλλείτουργο» με τον Καρδινάλιο Ισίδωρο, απεσταλμένο του Πάπα. Οι ανθενωτικοί εξεγείρονται και ο Λουκάς Νοταράς θα πει μια φράση που θα μείνει στην ιστορία: «κρειττότερον εστίν ειδέναι εν τη μέση τη πόλει φακίολον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν», που σε ακριβή μετάφραση των εννοιών θα πει «καλύτερα μουσουλμανικό σαρίκι παρά καθολική τιάρα στην Κωνσταντινούπολη».

Ιανουάριος 1453: O Mωάμεθ ανακοινώνει την απόφασή του για επιχείρηση κατάληψης της Κωσταντινούπολης σε συγκέντρωση όλων των Οθωμανών αξιωματούχων στην Αδριανούπολη

29 Ιανουαρίου 1453: Στην Κωσταντινούπολη καταφθάνει με 700 πολεμιστές  ο Γενοβέζος πολέμαρχος Ιουστινιάνης (Τζιοβάνι Τζιουστινιάνι Λόγκο).Τον ίδιο μήνα ο Ούγγρος μηχανικός Ουρβανός κατασκευάζει για τον Μωάμεθ το πρώτο κανόνι. Ένα τεράστιο πυροβόλο όπλο με διάμετρο ένα μέτρο πουδεχόταν βλήματα 400 κιλών.

-Φεβρουάριος 1453: Ο Νταγί Καραντζά μπέης που ηγείται των οθωμανικών δυνάμεων στην Ευρώπη επιτίθεται στις τελευταίες βυζαντινές κτήσεις στην Ανατολική Θράκη. Η Συλληβρία και η Πέρινθος που αντιστέκονται καταστρέφονται και λεηλατούνται ενώ η Αγχίαλος και η Μεσημβρία παραδίδονται.

24 Φεβρουαρίου 1453: Η Βενετία αποφασίζει να βοηθήσει την απειλούμενη Κωνσταντινούπολη αποστέλλοντας επιστολές προς τον πάπα Νικόλαο και τους χριστιανούς βασιλείς της Δύσης για άμεση αποστολή βοήθειας. ‘Όμως δύο ημέρες μετά οι 700 Βενετοί στρατιώτες που βρισκόταν στην Πόλη δραπετεύουν με επτά πλοία, φοβούμενοι την πολιορκία.

Μάρτιος 1453: Ο Μωάμεθ αποκλείει τα στενά, συγκεντρώνοντας στόλο στην Καλλίπολη. Ο στόλος αποτελείται από έξι τριήρεις, δέκα διήρεις, πενήντα γαλέρες με κουπιάκ.λπ. Επικεφαλής του στόλου τίθεται ο εξισλαμισμένος Βούλγαρος Σουλεϊμάν Μπάλτογλου. Ο Μωάμεθ συγκεντρώνει στρατό 150.000περίπου ανδρών, που αποτελείται από 20.000 επίλεκτους γενίτσαρους, δηλαδή εξισλαμισμένους χριστιανούς από το παιδομάζωμα,  60.000 τακτικό στρατό και 20.000 άτακτους πολεμιστές. Οι δυτικοί δεν καταφέρνουν να συμφωνήσουν για τις λεπτομέρειες της αποστολής της βοήθειας. Στα μέσα του μήνα

23 Μαρτίου 1453: Ο Μωάμεθ αναχωρεί από την Αδριανούπολη επικεφαλής του στρατού του. Η Κωνσταντινούπολη περικυκλώνεται από τη θάλασσα, από τον στόλο που έρχεται από την Καλλίπολη και από την ξηρά, από την πλευρά της Θράκης. Απέναντι στα οθωμανικά στρατεύματα οι Έλληνες θα παρατάξουν ένα στρατό επτά χιλιάδων ανδρών, από τους οποίους οι δύο χιλιάδες είναι Λατίνοι.

30 Μαρτίου 1453: Τρία πλοία αναχωρούν από τη Γένοβα με πολεμοφόδια και τρόφιμα για την Κωνσταντινούπολη, μισθωμένα από τον Πάπα Νικόλαο. Τα χριστιανικά κράτη δεν μπορούν ή δεν θέλουν να συντρέξουν τους  Βυζαντινούς στον αγώνα. Οι Έλληνες θα δώσουν σχεδόν μόνοι τους τον ύστατο αγώνα.

2 Απριλίου 1453: Αρχίζει η πολιορκία της Πόλης. Ο σουλτάνος στρατοπεδεύει έξω από την πύλη του Αγίου Ρωμανού. Τα οθωμανικά στρατεύματα που προέρχονται από τη Δύση έχουν επικεφαλής τον εξισλαμισμένο Ρωμιό Ζαγανό πασά, τα στρατεύματα της Ανατολής έχουν επικεφαλής τον εξισλαμισμένο Μαχμούτ πασά, που προέρχεται από την οικογένεια των Αγγέλων και ο οθωμανικός στόλος έχει ως επικεφαλή ναύαρχο τον εξισλαμισμένο Βούλγαρο Μπαλτόγλου. Οι Βυζαντινοί αποκλείουν το λιμάνι με μια βαριά σιδερένια αλυσίδα. Μέσα στον Κεράτιο βρίσκονται  10 ελληνικά και 5 βενετικά πλοία. Ο αυτοκράτορας και οι καλύτεροι από τους Έλληνες πολεμιστές αναλαμβάνουν την υπεράσπιση του Μεσότειχου και των Πυλών του Αγίου Ρωμανού και της Αγίας Κυριακής που θα δεχτεί τον κύριο όγκο της οθωμανικής επίθεσης.

5 Απριλίου 1453: Όλος ο οθωμανικός στρατός βρίσκεται μπροστά στα τείχη έχοντας περικυκλώσει τα 29 χιλιόμετρα της περιμέτρου της πόλης. Ο σουλτάνος ζητά την ειρηνική παράδοση, σύμφωνα με τους κανόνες του ισλάμ. Υπόσχεται σεβασμό της ζωής, της τιμής και της περιουσίας των κατοίκων. Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος απορρίπτει τις προτάσεις και  δίνει τη μνημειώδη απάντηση:  »Τό δέ τήν Πόλιν σοι δούναι, ουτ’ εμόν εστί ούτε άλλου τών κατοικούντων εν αυτή… Κοινή γάρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν καί ού φεισόμεθα τής ζωής ημών….»

6 Απριλίου 1453: Οι Οθωμανοί αρχίζουν το βομβαρδισμό της Πόλης από 14 σημεία.

7 Απριλίου 1453: Ξεκινά η μάχη των λαγουμιών. Οι Οθωμανοί σκάβουν λαγούμια για να εισέλθουν απ’ αυτά στην πόλη. Τους αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη επιτυχία ο Σκωτσέζος Τζον Γκραντ.   Ο Γκραντ, έμπειρος  μηχανικός, είχε έρθει στην Κωνσταντινούπολη μαζί με του Ιουστινιάνη.

9-10 Απριλίου 1453: Οι Οθωμανοί αποτυγχάνουν να διασπάσουν την αλυσίδα του Κεράτιου Κόλπου.  Καταλαμβάνουν όμως τρία μικρά κάστρα που βρίσκονται έξω από τα τείχη: των Θεραπειών, του Στουδίου στην Προποντίδα και της Πριγκίπου στα Πριγκιπόννησα.

12 Απριλίου 1453: Ο βομβαρδισμός των τειχών συνεχίζεται με αμείωτη ένταση. Τα κανόνια του Ουρβανού ρίχνουν 7 βολές το καθένα την ημέρα, προκαλώντας μεγάλες ζημιές στα τείχη. Το μεγαλύτερο απ’ αυτά θα αυτοκαταστραφεί με έκρηξη, σκοτώνοντας  τους χρήστες πυροβολητές. Ο Μωάμεθ δίνει εντολή για κατασκευή μεγαλύτερου κανονιού. Οι πολιορκημένοι καταφέρνουν να επιδιορθώσουν τα κατεστραμμένα τμήματα του τείχους.  Ο οθωμανικός στόλος αποτυγχάνει για άλλη μια φορά, με μεγάλες απώλειες, να διαρρήξει την άμυνα των χριστιανικών πλοίων και να  σπάσει την αλυσίδα.

18 Απριλίου 1453: Μετά από σφοδρή επίθεση με το νέο κανόνι του Ουρβανού, ο Μωάμεθ διατάζει επίθεση εναντίον των τειχών του Μεσοτειχίου που τα υπερασπίζεται ο ίδιος ο Παλαιολόγος. Οι Οθωμανοί καταφέρνουν να εισχωρήσουν στα τείχη, όμως απωθούνται από Έλληνες και Λατίνους αφήνοντας 200 νεκρούς πίσω τους. Και δεύτερη επίθεση των την επόμενη ημέρα καταλήγει άδοξα για τους επιτιθέμενους.

20 Απριλίου 1453: Τέσσερα πλοία, 3 γενοβέζικα και ένα ελληνικά με επικεφαλής τον Φλαντανελά, φορτωμένα με σιτάρι και όπλα επιχειρούν να προσεγγίσουν την Κωνσταντινούπολη. Παρά την προσπάθεια του οθωμανικού στόλου και τον πολλαπλάσιο αριθμό πλοίων που διέθετε, τα χριστιανικά πλοία θα καταφέρουν να εισέλθουν στην Πόλη έχοντας προκαλέσει μεγάλες απώλειες στους αντιπάλους τους.

22 προς 23 Απριλίου 1453: Ο Μωάμεθ καταφέρνει με τις συμβουλές ενός Ιταλού μισθοφόρου να υπερκεράσει τον Κεράτιο Κόλπο και να μεταφέρει 70 πλοία σ’ αυτόν δια ξηράς, με «υπερνεώλκηση». Έτσι, θέτοντας οι Οθωμανοί υπό τον έλεγχό τους τον Κεράτιο Κόλπο αποκτούν ένα μεγάλο θαλάσσιο πλεονέκτημα.

7 Μαϊου 1453: Μετά από ακαταύπαστο βομβαρδισμό των τειχών οι γενίτσαροι εφορμούν στο Μεσοτείχιον με πολιορκητικές μηχανές, σκάλες και γάντζους. Η επίθεση αποκρούστηκε από τους πολιορκημένους.

18 Μαΐου 1453 μ.Χ.  Ένας τεράστιος οθωμανικός ξύλινος προμαχώνας ορθώνεται μπροστά στα τείχη ξεπερνώντας τα σε ύψος. Ο στόχος του είναι να πλησιάσει τα τείχη και να κατεβάσει τον καταπέλτη, ώστε να εισχωρήσουν οι πολιορκητές μέσω των τειχών. Με καταδρομική βραδινή αποστολή οι πολιορκημένοι καταφέρνουν να τον πυρπολήσουν.

23 Μαΐου 1453 μ.Χ. Με επικεφαλής τον μηχανικό Γκραντ οι πολιορκημένοι καταφέρνουν να καταστρέψουν όλα τα λαγούμια που σκάβουν οι Οθωμανοί.

24 Μαϊου 1453 μ.Χ. Λιτανεία στους δρόμους της Κωσταντινούπολης με την Εικόνα της Παναγίας των Βλαχερνών, ενώ στο οθωμανικό στρατόπεδο ετοιμάζονται για τη μεγάλη επίθεση.

25 Μαϊου 1453 μ.Χ. Απαισιοδοξία επικρατεί και στα δύο στρατόπεδα. Ο Μωάμεθ στέλνει στην Πόλη τον Ισμαήλ, για εξισλαμισμένου Έλληνα από τη Σινώπη με προσφορές ειρήνης. Η αρνητική απάντηση εξοργίζει τον Μωάμεθ. Φέρεται να λέει: «Μία επιλογή μένει στους Ρωμιούς. Είτε να παραδοθούν, είτε να ασπαστούν την αληθινή πίστη του Αλλάχ είτε να χαθούν από το σπαθί και το τσεκούρι.»

26 Μαΐου 1453 μ.Χ. Σε σύσκεψη με του Μωάμεθ με τους συμβούλους του, ακούγεται η λύση της υποχώρησης. Ο μετριοπαθής βεζίρης Χαλίλ ζητά από το σουλτάνο να συμβιβαστεί προσφέροντας ευνοϊκούς όρους στους Βυζαντινούς και να λύσει την πολιορκία. Την αντίθετη θέση υποστηρίζει ο στρατηγός του Ζαγανός, εξισλαμισμένος Έλληνας, επικαλούμενος τον Μέγα Αλέξανδρο: «Στα αρχαία χρόνια, ο βασιλιάς Αλέξανδρος με στρατό πολύ μικρότερο του δικού μας, υπέταξε τη μισή οικουμένη. Εμείς θα φοβηθούμε τώρα;» Έτσι αποφασίστηκε η συνέχιση της πολιορκίας.

27 Μαϊου 1453: Οργανώνεται η οθωμανική επίθεση. Ο Μωάμεθ σε λόγο του προς το στρατό του αναφέρεται στα οφέλη που θα έχουν τόσο όσοι σκοτωθούν,  όσο και αυτοί που θα ζήσουν. Αναφέρει ότι στην ανταπόδοση που προβλέπει το Κοράνι για όσους σκοτωθούν: «Όποιος σκοτώνεται στον πόλεμο πηγαίνει κατευθείαν στον Παράδεισο για να τρώει και να πίνει εκεί μαζί με τον Μωάμεθ, να αναπαύεται σε καταπράσινους ανθισμένους τόπους μαζί με αγόρια, ωραίες γυναίκες και κορίτσια, να λούζεται μέσα σε υπέροχα λουτρά». Από την πλευρά του υποσχόταν διπλάσιο μισθό σε στρατιώτες και αξιωματικούς και επιπλέον τους επέτρεπε να λεηλατήσουν την πόλη: «…θα αφήσω την πόλη τρεις ημέρες να τη λεηλατήσετε».

28 Μαϊου 1453: Μετά από λιτανεία των Βυζαντινών γύρω από τα τείχη, ο Παλαιολόγος εκφωνεί τον τελευταίο του λόγο στους «ἀπογόνους Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων»: «Ξέρετε καλά, αδέρφια, ότι για τέσσερις λόγους οφείλουμε όλοι να προτιμήσουμε το θάνατο παρά τη ζωή: πρώτον, για την πίστη και την ευσέβειά μας• δεύτερον, για την πατρίδα• τρίτον, για το βασιλέα και το Χριστό• και τέταρτον, για τους συγγενείς και φίλους…»

Ο λόγος του παρατίθεται στο «Χρονικν το Μεγάλου Λογοθέτου Γεωργίου Σφραντζ Φραντζ» που εκδόθηκε στην Κέρκυρα το 1477.

29 Μαϊου 1453 μ.Χ. Αρχίζει η τελική επίθεση των Οθωμανών. Εφορμούν στ τείχη στέλνοντας πρώτους τους άτακτους βασιβούζουκους (που θεωρούνται ως οι μοόνοι αυθεντικοί Τούρκοι) μαζί με τους συμμάχους του Σέρβους, Ούγγρους, Γερμανούς, Ιταλούς ακόμα και Έλληνες. Μετά την απόκρουση αυτής της επίθεσης εφόρμησε η δεύτερη γραμμή των Οθωμανών η οποία επίσης αποκρούστηκε. Τελικά επιτέθηκαν τα επίλεκτα σώματα των γενιτσάρων τα οποία επίσης αποκρούστηκαν, αλλά μια μικρή πύλη που  οι Βυζαντινοί την άνοιγαν για να εξαπολύουν αντεπιθέσεις είχε μείνει ανοιχτή. Από την μικρή αυτή πόρτα, την Κερκόπορτα, εισέβαλαν στρατιώτες του Μωάμεθ. Ο τραυματισμός του Ιουστινιάνη και η αποχώρηση των γενοβέζων από τη μάχη θα ευνοήσει τις οθωμανικές επιθέσεις.  Στις δυόμιση το μεσημέρι η Πόλη έχει καταληφθεί από τους Οθωμανούς.


Αξίζει παράλληλα να διαβάσετε:

Τι ήταν το Βυζάντιο;

https://kars1918.wordpress.com/2016/12/16/byzantion/

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Ο Πορθητής και οι Οθωμανικές πηγές για την Άλωση
    Πώς επηρεάζει τη σύγχρονη Τουρκία.
    Δρ. Δημήτρης Σταθακόπουλος Δρ. Παντείου Πανεπιστημίου – Οθωμανολόγος

    Είναι κοινό μυστικό πως ανάμεσα στους πολιορκητές βρισκόντουσαν περισσότεροι χριστιανοί (καθώς και εξισλαμισμένοι ή/και γενίτσαροι) απ΄ όσους υπερασπιστές βρισκόντουσαν μέσα στα τείχη της Πόλης , άν και μαζί με τους υπερασπιστές υπήρχε και ο εκδιωγμένος οθωμανός πρίγκηπας Ορχάν με μερικούς πιστούς του τούρκους στρατιώτες.

    Επίσης είναι γνωστό ότι η σχέση του πορθητή (FatihSultanMehmet) με τον ελληνισμό ήταν πολύ δυνατή. Εκείνο όμως που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στην Ελλάδα είναι το άνοιγμα του τάφου του πορθητή επί σουλτάνου AbdülhamidII, ( عبد الحميد ثان `Abdü’l-Ḥamīd-isânî, İkinciAbdülhamit, 1842 –1918), σύμφωνα με το περιοδικό Ακτουέλ ( 19.12.1991 ) με τίτλο, μήπως ο Φατίχ/Πορθητής ήταν χριστιανός;

    Στο δημοσίευμα σημειώνεται πως το τέμενος του Πορθητή χτίστηκε επάνω στο ναό των 12 Αποστόλων στα θεμέλια του οποίου ενταφιάζονταν οι βυζαντινοί αυτοκράτορες. Όταν ανοίχτηκε ο μαρμάρινος τάφος, βρέθηκε ταριχευμένο το σώμα του Μεχμέτ (πέθανε από δηλητηρίαση, μάλλον από τον γιατρό του Γιακούμπ Πασά ) τοποθετημένο ως βυζαντινός αυτοκράτορας (ίσως και με σταυρό;), ενώ σύμφωνα με το περιοδικό Τέμπο ( 21.04.1993 ), το αίτημα του ElifNaci το 1965 να ξανανοίξει ο τάφος απορρίφθηκε (βλ. Λ. Μυστακίδου: οι γυναίκες στην αυλή των οθωμανών, σελ. 53-54 ).

    Μητέρα του φέρεται η Β’ σύζυγος του MuradIIHumaHatun, μάλλον γαλλίδα με το όνομα Στέλλα ή Εστέρ NachedelaBazory, ενώ κατ’ άλλους η Δ’ σύζυγός του Mara – Despina, κόρη του Σέρβου ηγεμόνα Γ. Μπράνκοβιτς και προγονή της Ειρ. Κατακουζηνού, δισέγγονη του αυτοκράτορα Ιωαν. Καντακουζηνού, η οποία σε κάθε περίπτωση τον μεγάλωσε ως μητριά, τον έμαθε και ελληνικά και το «πάτερ ημών». Εξάλλου η Δ’ σύζυγος του ΠορθητήCicekHatun που γέννησε τον Cem, ίσως ήταν Ελληνίδα, ενώ η Ε’ σύζυγός του Ελένη, ήταν κόρη του Δεσπότη του Μοριά Δημήτριου !!!

    Δάσκαλό του είχε τον MollaGurani που του δίδαξε το Iskendername του Ahmedi, δηλ. την ιστορία του Μ. Αλεξάνδρου !! Τέλος, στο αρχείο του Βατικανού υπάρχει επιστολή του Πάπα Πίου Β’ προς τον Πορθητή που τον καλεί να ασπαστεί τον καθολικισμό, προκειμένου ν’ ανακηρυχθεί αυτοκράτορας όλης της Ανατολής και της Ρωμανίας (βλ. ΕΙΕ, Δημ. Αποστολόπουλος, Καθημερινή 22.01.2006, με ισχυρισμό πως η επιστολή αυτή δεν επιδόθηκε στον πορθητή).

    Περαιτέρω, όσο και αν φανεί περίεργο, οι οθωμανικές πηγές για την Άλωση είναι ελάχιστες και δυστυχώς δεν μας δίνουν καμία επιπλέον πληροφορία από τις ήδη γνωστές των Βυζαντινών, δυτικών και μερικών βαλκανικών και Ρωσικών, αντιθέτως αγνοούν, δηλ. δεν εστιάζουν σε σημαντικά γεγονότα αναλισκόμενες σε Αραβοπερσικού τύπου ποιητικές επικές περιγραφές και πολυχρονέματα στον Πορθητή, απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για τον άπιστο Βασιλέα και τους υπερασπιστές της Πόλης, καταγγέλλουν τους ενδιάμεσους ειρηνοποιούς Οθωμανούς, που μετά βρήκαν ατιμωτικό θάνατο από τον Σουλτάνο, θεωρούν δίκαια την επί 3ήμερο λεηλασία, ενώ κατ’ αυτούς ο Κων/νος Παλαιολόγος ( άπιστος Βασιλιάς ), αποκεφαλίστηκε από έναν μισοπεθαμένο οθωμανό στρατιώτη λίγο πριν ξεψυχήσει ηρωικά. Κάπου αναφέρεται και ο γιγαντόσωμος σ(ι)παχής Ulubatlı Hasan που κατόρθωσε ν’ανέβει σ΄έναν πύργο του τείχους και να σηκώσει οθωμανικό μπαϊράκι πριν ξεψυχήσει από τις πέτρες και τα βέλη των αμυνομένων.

    Ο μόνος εκ των νεοτέρων Ελλήνων που ασχολήθηκαν σοβαρά με τις οθωμανικές πηγές, δεδομένου ότι γνώριζε την αραβική/ οθωμανική γραφή, ήταν ο Νικηφόρος Μοσχόπουλος , ο οποίος μας έχει αφήσει τόσο μεταφράσεις των οθωμανικών πηγών της εποχής της Αλωσης, όσο και της περιόδου του 1821 με βασική πηγή τον Ahmed Cevdet Pasha .

    Παρακάτω θα δούμε επιγραμματικά τους σύγχρονους της Αλώσεως Οθωμανούς χρονικογράφους:

    Πρώτος εκ των σημαντικών φέρεται ο Aşıkpaşazade , ή Ahmad Yahya Salman Ashik-Πασά (1400-1484). Ήταν απόγονος του «μυστικού» ποιητή δερβίση Ashiq Πασά (1272-1333) και γεννήθηκε στην περιοχή της Αμάσειας. Σπούδασε σε διάφορες πόλεις της Ανατολίας πριν μεταβεί στη Χατζ , ενώ έμεινε για λίγο και στην Αίγυπτο. Αργότερα πήρε μέρος σε διάφορες εκστρατείες όπως στη μάχη του Κοσσυφοπεδίου (1448), στην Άλωση της Κωνσταντινούπολης και είδε τις γιορτές περιτομής ( σουνέτ ) του Μουσταφά και του Βαγιαζήτ II , υιών του Μωάμεθ του Πορθητή.

    Το κυριότερο έργο του είναι γνωστό με δύο ονόματα: Menâkıb-Al-i Osman και Tevārīḫ-i Al-i ʿ Οsman, που ασχολείται με την οθωμανική ιστορία, από την αρχή του οθωμανικού κράτους μέχρι την εποχή του Μωάμεθ Β ’, μεταξύ των ετών 1298 και 1472. Το έργο είναι γραμμένο στην τουρκική γλώσσα και βασίζεται εν μέρει σε παλαιότερες οθωμανικές πηγές, αλλά και σε προσωπικές του εμπειρίες. Το έργο του χρησιμοποιήθηκε από τους μεταγενέστερους Οθωμανούς ιστορικούς και μάλιστα έγινε πρότυπο συγγραφής, όπως το “Cihan-numa” του Neşri.

    Σύμφωνα με τον σύγχρονο τούρκο ιστορικό Halil Inalcik, *( «Πώς να διαβάσετε την « Ιστορία του Ashik Πασά-Zade ”, στο: Δοκίμια οθωμανικής ιστορίας (Κωνσταντινούπολη: Eren, 1998), σελ. 139 – 156) , στα έργα του Aşıkpaşazade υπάρχει σαφώς διαστρεβλωμένη ερμηνεία των πραγματικών γεγονότων για να ταιριάζουν τα γραφόμενά του με τις προκαταλήψεις του. Ήταν σύνηθες και χαρακτηριστικό γι ’αυτόν η συγχώνευση δύο διαφορετικών ιστοριών για να «σφυρηλατήσει» μια νέα περιγραφή .

    Ο Enveri (1512 😉 Ήταν ιστορικός του 15ου αιώνα . Έγραψε το Dustur-name που αποτελείται από 3730 στίχους και βασίζεται σε τρία μέρη, το πρώτο είναι μια παγκόσμια ισλαμική ιστορία, το δεύτερο για τους Aydinids και το τρίτο (842 στίχοι) για τους Οθωμανούς. Δεν γνωρίζουμε πολλά πράγματα για την προσωπική ζωή του και ομοίως οι πληροφορίες για την Άλωση είναι πενιχρές.

    Ο Ibn Κemal, επίσης γνωστός ως Kemalpaşazâde, ( 1468-1536), υπήρξε Sheikh ul-Islam, λόγιος, ιστορικός και ποιητής, καταγόμενος από μεγάλη γενιά της Αδριανούπολης. Ως νέος υπηρέτησε στο στρατό και αργότερα σπούδασε σε διάφορα ισλαμικά ιεροδιδασκαλεία μέχρι που έγινε καδής/ δικαστής της Αδριανούπολης το 1515. Ο Βαγιαζίτ Β ’, του ανέθεσε τη συγγραφή της οθωμανικής ιστορίας (Tevarih- i Al-i Osman, «Τα Χρονικά του οίκου των Οσμάν”) στην οποία δεν έχει επιπλέον πληροφορίες για την Άλωση. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σελίμ Α, το 1516, διορίστηκε στρατιωτικός δικαστής της Ανατολίας και συνόδευσε τον οθωμανικό στρατό στην Αίγυπτο. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σουλεϊμάν Α διορίστηκε ως Sheikh ul-Islam, δηλαδή ανώτατος επικεφαλής των ουλεμάδων . Το έργο του Tevarih-i Al-i Osman αναφέρεται περισσότερο στην εποχή και στα βιώματά του , παρά στα προγενέστερα και της Άλωσης. Ήταν επίσης ταλαντούχος ποιητής. Έγραψε πολλά επιστημονικά σχόλια σχετικά με το Κοράνι, πραγματείες για τη θεολογία , συγκέντρωσε νομολογία , ενώ κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αίγυπτο μετέφρασε από τα αραβικά τα έργα του αιγύπτιου ιστορικού Αμπού αλ- Μαχασίν ιμπν Ταχριμπιρντί.

    Ο Neşri (- 1520) υπήρξε εξέχων εκπρόσωπος της πρώιμης οθωμανικής ιστοριογραφίας. Σύμφωνα με ορισμένες απόψεις, το όνομά του ήταν Neşri Huseyn ibn Eyne Beg , όπως αυτό καταχωρήθηκε στην Προύσα ( defter του 1479 ), ενώ άλλοι ερευνητές πιστεύουν ότι το όνομά του ήταν Μεχμέτ Neşri ή Mehemmed Neşri . Έγραψε την παγκόσμια ιστορία “Cihan-Numa”, από την οποία σήμερα σώζεται μόνον το έκτο και τελευταίο τμήμα της. Κατά πάσα πιθανότητα την ολοκλήρωσε στο τέλος του 1480 ή στις αρχές του 1490, συγκεντρώνοντας πολλές διαφορετικές πηγές, γνωστών και άγνωστων συγγραφέων. Βίωσε το θάνατο του Μωάμεθ Β το 1481 και τις ταραχές των γενιτσάρων . Σε ορισμένα σημεία η ιστορία του, βασίζεται στο έργο του Ashik Pasha-Zade. Ειδικές πληροφορίες για την Άλωση δεν έχει.

    Ο Şükrullah (1388-1488) , υπήρξε ιστορικός του 15ου αιώνα και Οθωμανός διπλωμάτης. Γεννήθηκε το 1388 στην Αμάσεια και πέθανε στην Κωνσταντινούπολη θεωρούμενος ως ένας από τους πρώτους ιστορικούς των Οθωμανών. Έγραψε το διάσημο έργο για την παγκόσμια ιστορία ( το 1460 ) στην περσική γλώσσα , ονόματι Bahjat al-tawari’kh [ Η χαρά των Ιστοριών] που το παρουσίασε στον εξισλαμισμένο Μαχμούτ Πασά Angelovič. Το έργο αυτό χρησιμοποιήθηκε ιδιαιτέρως από τους μεταγενέστερους Οθωμανούς ιστορικούς, αλλά για την Άλωση δεν έχει ειδικές πληροφορίες.

    Ο Tursun Beg (πιθανότατα γεννήθηκε στα μέσα του 1420 στην Προύσα). Ήταν Οθωμανός γραφειοκράτης και ιστορικός που έγραψε ένα χρονικό αφιερωμένο στον Βαγιαζίτ το Β ’. Ζωή του είναι γνωστή μόνο από τις δικές του αναφορές στο χρονικό του. Συνόδευσε τον Μωάμεθ Β κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 1453 και στο έργο του tarih-i Ebülfeth (تاريخ ابو الفتح -”Η Ιστορία του Πορθητή” ( .Halil Inalcik και Rhoads Murphey trans. Μιννεάπολις: Bibliotheca Islamica, 1978 και Woodhead, Christine. “Tursun Beg.” Εγκυκλοπαίδεια του Ισλάμ. 2nd Edition ), αναλώνεται σε σουλτανικά πολυχρονέματα ή σε πληροφορίες γνωστές και από άλλες πηγές αναφορικά με την Άλωση.

    Ο Hoca Sadeddin (ή Sa’düddin) Efendi(1536 ή 1537 – 1599 ). Αν και μεταγενέστερος της Αλώσεως , μας δίνει αρκετές πληροφορίες για την Άλωση, συχνά απαξιωτικές για τους απίστους, ενώ διασώζει τη φήμη του αποκεφαλισμού του Παλαιολόγου από έναν μισοπεθαμένο Οθωμανό στρατιώτη, γι’ αυτό και ο Νικ. Μοσχόπουλος του κάνει ιδιαίτερη αναφορά. Υπήρξε λόγιος και ιστορικός, δάσκαλος του Σουλτάνου Μουράτ Γ (όταν ο Μουράτ ήταν πρίγκιπας). Αν και κάποια στιγμή είχε περιπέσει σε δυσμένεια, αργότερα διορίστηκε Sheikh ul-Islam.

    Ο Οθωμανός σ(ι)παχής Ulubatlı Hasan (1428 – 29 Μαΐου 1453), μια ιστορικό-μυθική προσωπικότητα, θεωρείται ο πρώτος Οθωμανός μάρτυρας της Άλωσης και η ζωή και η θυσία του είναι καθαγιασμένες στην ιστορία των Τούρκων. Σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε σ’ ένα μικρό χωριό που ονομάζεται Ulubat στην επαρχία της Προύσας (κοντά στο Karacabey). Πρέπει να ήταν πολύς ψηλός, σχεδόν γίγαντας όπως αναφέρει ο σκωτσέζος Λόρδος Kinross.

    …………………

  2. ………….

    ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ…

    Οι μύθοι του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς

    Στην ηλικία των 25, βρέθηκε ως ιππότης/ ιππέας/ σ(ι)παχής στην πολιορκία της Κωνσταντινούπολης (6, Απρ. 1453 – 29 Μαϊου, 1453). Το πρωί της Τρίτης 29 Μαΐου 1453, ο Ulubatlı Hasan,πεζός, με κάποιο τρόπο κατόρθωσε ν’ αναρριχηθεί σ’ έναν πύργο των τειχών της Κωνσταντινούπολης, ακολουθούμενος από τριάντα συμπαραστάτες του. Έφερε μόνο ένα γιαταγάνι, μια μικρή ασπίδα και τη σημαία/ μπαϊράκι των Οθωμανών. Όταν έγινε αντιληπτός, δέχθηκε καταιγισμό από πέτρες βέλη και λόγχες των αμυνομένων , εν τούτοις έφτασε στην κορυφή και έβαλε την οθωμανική σημαία, την οποία υπερασπίστηκε έως ότου κατέρρευσε νεκρός με πολλά βέλη στο σώμα του . Σύμφωνα με την παράδοση βλέποντας οι επιτιθέμενοι την οθωμανική σημαία στον πύργο, αναθάρρησαν και έτσι τελικά κατέκτησαν την Πόλη.

    Κατά τα λοιπά τα στρατεύματα των αμυνομένων ουσιαστικά ήταν Ιταλικά και γενικώς δυτικά, με λίγους Έλληνες, ενώ περισσότεροι χριστιανοί, ευρωπαίοι ή μη, εξισλαμισμένοι, γενίτσαροι , Μ.Ασιατικοί πληθυσμοί, Ρώσοι και ποικίλοι μισθοφόροι και τυχοδιώκτες ήταν με την πλευρά των επιτιθέμενων. Μάλιστα στα ευρωπαϊκά στρατεύματα των Οθωμανών, ηγείτο ο εξωμότης Καρατζά πασά. Ο Παλαιολόγος είχε αναθέσει στον Αλβίζο Ντιέντο τη διοίκηση των πλοίων που ήταν στον κόλπο, όπου απέναντί τους είχαν τον εκ γενιτσάρων Ζαγανός πασά μ’ ένα τμήμα του Οθωμανικού στρατού, το οποίο παρατάχθηκε στο σημείο όπου τα χερσαία τείχη ενώνονταν με τα τείχη του Κεράτιου, ενώ έτερος Βούλγαρος εξωμότης ο Μπαλτόγλου επιτέθηκε και κατέλαβε τα Πριγκιπόνησα.

    Σύμφωνα όμως με νεότερες συγκριτικές καταμετρήσεις, τα οθωμανικά τακτικά στρατεύματα πρέπει να έφταναν τους 80.000-100.000 στρατιώτες, οι οποίοι συγκεντρώθηκαν από τις ευρωπαϊκές και ασιατικές επαρχίες. Σε αυτούς συμπεριλαμβάνονταν 12.000 γενίτσαροι και αρκετοί χριστιανοί υποτελείς των Οθωμανών. Σε όλους αυτούς πρέπει να προστεθεί και ένας μεγάλος αριθμός επικουρικού προσωπικού, Τούρκοι Yaya (πεζικάριοι ), που τους προσέλκυσε η προοπτική της λεηλασίας, πολυάριθμοι φανατικοί μουσουλμάνοι μοναχοί (δερβίσηδες) και ιερωμένοι που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους στρατιώτες, όπου με κηρύγματα τόνωναν την πολεμική ορμή τους.

    Ο Πορθητής και οι Οθωμανικές πηγές για την
    COMMONS WIKIMEDIA
    Ο Πορθητής, υπήρξε ο πρώτος στρατιωτικός ηγέτης που είχε στη διάθεσή του πραγματικά οργανωμένο πυροβολικό, με ηγέτη και εμπνευστή τον Ουρβανό, ουγγρικής ή σαξονικής καταγωγής. Το μεγαλύτερο πυροβόλο που έφτιαξε ο εν λόγω Ουρβανός είχε μήκος 8 μέτρα και εκτόξευε πέτρινα βλήματα βάρους περίπου 400 κιλών. Το οθωμανικό πυροβολικό είχε συνολικά 70 πυροβόλα από τα οποία τα 11 εκτόξευαν βλήματα 250 κιλών και πάνω από 50 χρησιμοποιούσαν βλήματα 100 κιλών. Με αυτά ο Μωάμεθ σχημάτισε 14 πυροβολαρχίες, 9 από τις οποίες περιλάμβαναν μικρότερου διαμετρήματος πυροβόλα και 5 που περιλάμβαναν τα μεγαλύτερα πυροβόλα. Μάλιστα ο Κριτόβουλος αναφέρει πώς, οι υπόνομοι και οι υπόγειοι διάδρομοι που άνοιγαν οι Τούρκοι κάτω από τα τείχη , τελικώς αποδείχθηκαν εντελώς περιττοί , μιάς και τα κανόνια έδωσαν την λύση στο θέμα.

    Καταφανώς λοιπόν η Άλωση της Πόλης ήταν μια προδιαγεγραμμένη ιστορία ήδη από το 1071, το 1204 και αποκορύφωμα το 1453 και αυτό διότι όπως αναφέρει ο Σπ. Βρυώνης αφενός ο μεσαιωνικός ελληνισμός της Μ.Ασίας είχε παρακμάσει, μεγάλο μέρος του πληθυσμού είχε εξισλαμισθεί, βυζαντινοί άρχοντες είχαν ενταχθεί και οργανώσει την Σελτζουκική και οθωμανική διοίκηση, αφετέρου με όλη την Μ.Ασία και τη Βαλκανική υπό την εξουσία των Οθωμανών, ήταν αδύνατον να παραμείνει μία πόλη ( έστω και η Πόλη των Πόλεων ) μόνη της ελεύθερη και ανεξάρτητη ως «καλαμιά στον κάμπο των οθωμανών».

    Η δυτική κοινωνία της εποχής, είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει την Πόλη για δικούς της λόγους που παρέλκουν της παρούσας, οι λαοί της ανατολής ομοίως , έχοντας μάλιστα ενστερνιστεί ως αλλαγή και το νέο ( ισλαμικό οθωμανικό στοιχείο ) που είχε έρθει, συχνά δε και ως ελευθερωτής από τους φόρους των βυζαντινών φεουδαρχών, την εγκατάλειψη των μακρινών ενοριών από το Πατριαρχείο, υποκύπτοντας είτε στο ένστικτο της επιβίωσης, είτε στη βία των Γαζήδων που ασκούσαν την πολεμική του Γαζά (ιερού πολέμου), είτε στα αγαπητικά κελεύσματα του Μεβλανά Τζελαλεντίν Ρουμί και των Μεβλεβί Δερβίσηδων που τους καλούσαν με το παρακάτω κάλεσμα/ προσευχή να ενταχθούν ειρηνικά στο Ισλάμ:

    Gel, gel, ne olursan ol yine gel, İster kafir, ister mecusi, İster puta tapan ol yine gel, , Bizim dergahımız, ümitsizlik dergahı değildir, Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel… Şu toprağa sevgiden başka bir tohum ekmeliyiz, Şu tertemiz tarlaya başka bir tohum ekmeliyiz biz… Beri gel, beri ! Daha da beri ! Niceye şu yol vuruculuk Madem ki sen bensin, ben de senim, niceye şu senlik benlik Ölümümüzden sonra mezarımızı yerde aramayınız! Bizim mezarımız âriflerin gönüllerindedir.

    Μεταφ.:Έλα, έλα, έλα, όποιος κι αν είσαι, άπιστος ( ενν. χριστιανός ), μάγος, πυρολάτρης ειδωλολάτρης, έλα πάλι, Η Μονή μας, δεν είναι χώρος απελπισίας, Έστω και αν έχετε παραβεί τους όρκους της μετάνοιας σας εκατό φορές ελάτε και πάλι ( Ήρθαμε ) σε αυτό το έδαφος για να σπείρουμε το σπόρο της αγάπης στους άλλους, Σ’ αυτά τα παρθένα πεδία (ήρθαμε) για να σπείρουμε το σπόρο, στους άλλους Επειδή κατάγομαι από μακριά, έρχομαι με αυτό τον τρόπο Εφ‘όσον είστε μαζί μου σας αγαπώ πάρα πολύ, ν’ανοίξουμε τις κλειστές ( ως τάφος ) καρδιές μας.

    Στη σημερινή Τουρκία , τα ακραία στοιχεία και ειδικά αυτά που γνωρίζουν την γενιτσαρική ή ντονμέδικη καταγωγή τους υπό το πρίσμα του Κεμαλισμού παλαιότερα, αλλά και σήμερα το πολιτικό Ισλάμ, όντας «βασιλικότεροι του βασιλέως» υπερτόνιζαν και υπερτονίζουν την τουρκική καθαρότητα και υπεροχή, καθώς και το σφρίγος , αν σκεφτεί κανείς ότι και ο Κεμάλ, αλλά και ο πατέρας του τουρκικού εθνικισμού Ziya Gökalp (Mehmed Ziya) από το κουρδικό Ντιγιάρμπακιρ δεν ήταν τουρκικής κατατωγής, ενώ επιμελώς σιγείται η εκ Ποταμιάς του Πόντου ή κατ’ άλλους Γεωργιανή καταγωγή της οικογένειας του Τ.Π , R.T.Erdoğan (Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν) σε σημείο που τον ανάγκασε να πει δημοσίως : « Ben Müslümanım ve Türküm – είμαι μουσουλμάνος και τούρκος ».

    Γειτονικής Ποντιακής καταγωγής και ο υπό επανεκλογή υπ. Δήμαρχος της Πόλης Ekrem Imamoğlu (Εκρέμ Ιμάμογλου). Αλλά και ο πρώην αντιπρόεδρος της Τ.Κυβέρνησης Bülent Arınç είναι Κρητικής καταγωγής εκ μουσουλμάνων των λεγομένων Τουρκοκρητικών που γνωρίζει Ελληνικά με Κρητική προφορά/ λέξεις !!! Πόντος και Κρήτη, με τουρκική πλέον συνείδηση, κυβερνούν σήμερα την Τουρκία, όπως παλαιότερα οι Βυζαντινοί εξισλαμισμένοι (Köse Mihal/ Κιοσέ Μιχάλ, Gazi Evrenos Beg/Γαζή Εβρενός κ.ά ) και οι εκ γενιτσάρων ( πχ Pargalı Damat İbrahim Paşa / Ιμπραήμ Παργαλή ) ή Σουλτάνες όπως η Haseki Mâh-Peyker Kösem Valide Sultan/ Κιοσέμ κ.ά.

    Φυσικά ο κάθε άνθρωπος μπορεί ν’ αυτοπροσδιορίζεται / αναπροσδιορίζεται, να εντάσσει τον εαυτό του σε όποιον πολιτισμό επιθυμεί, ή εντάχθηκαν οι πρόγονοί του.

    Από την άλλη πάλι δημοσιεύματα σαν το παλαιότερο του δημοσιογράφου Engin Ardiç, στην εφημερίδα SABAH:«Τούρκοι συμπατριώτες, σταματήστε πια τις φανφάρες και τις γιορτές για την Άλωση, αρκετή βία έχουμε δώσει στην Ανατολή με τις πράξεις μας» δείχνει το στίγμα και μιάς άλλης πιο νηφάλιας και σύγχρονης αντιμετώπισης της ιστορικής μνήμης.

    Ο Πορθητής και οι Οθωμανικές πηγές για την
    ASSOCIATED PRESS
    Κλείνοντας πρέπει να σημειώσουμε ότι πέραν της σύγχρονης κρατικής τουρκικής πεποίθησης, περί καθαρής και γνήσιας ορμής των Τούρκων (Tu ki ye ) που ήρθαν από τα όρη Αλτάϊ της Μογγολίας , όπου εμπνεόμενοι από το Ισλάμ σε συνδυασμό με το σαμανιστικό παρελθόν τους σάρωσαν την παρηκμασμένη βυζαντινή αυτοκρατορία και ουσιαστικά αναγέννησαν τους λαούς της Μ.Ασίας και της βαλκανικής μέσω τους εκτουρκισμού, σήμερα υπάρχει μια άλλη θεωρία την οποία η Ελληνική και Ευρωπαϊκή διπλωματία μόλις ανακαλύπτει και απ’ ότι φαίνεται δεν είναι ακόμη έτοιμη ν’ αντιμετωπίσει.

    Αυτή λέει ότι:όντως οι σύγχρονοι τούρκοι είναι ντόπιοι εξισλαμισμένοι πληθυσμοί και επομένως έχουν νόμιμα εθιμικά, χρησικτησίας ιστορικά δικαιώματα στην περιοχή και ουδείς μπορεί πλέον να τους αποκαλεί επιδρομείς, αντιθέτως οι πρόγονοί τους συνεισέφεραν στον ελληνικό, βυζαντινό και ευρωπαϊκό πολιτισμό και όχι μόνον έχουν δικαίωμα συμμετοχής και αναγνώρισης, αλλά μπορούν και πρέπει να ηγηθούν της σύγχρονης Ευρώπης, όπως δήλωσε στις 23 Μαΐου 2013 ο τότε υπουργός Egemen Bağış/ Ε.Μπαγίς, κατά την εναρκτήρια ομιλία του σε συνάντηση ευρωπαϊκών και τουρκικών τοπικών κοινοτήτων για τη διεθνή συνεργασία, αναφέροντας ότι η Κωνσταντινούπολη έχει τη μοναδική ιδιότητα της «ειρηνικής συνύπαρξης όλων των θρησκειών και των πολιτισμών», γεγονός που καθιστά την Τουρκία «σημαντικό παίκτη» στα Ευρωπαϊκά και διεθνή πράγματα.

    Οι απόγονοι των Οθωμανών, των εξισλαμισμένων, των γενιτσάρων και λοιπών λαών της ανατολής, ήρθαν για να μείνουν και έμειναν . Οι παρηκμασμένοι και όσο δεν στεκόμαστε στα πόδια μας και στην «αυτάρκεια», απλώς τους παρακολουθούμε χωρίς να έχουμε να πούμε κάτι .

    Για να δούμε; Οι όψιμες «αγάπες» με τους «συμμάχους» μας, θα μας αναβαθμίσουν, γεωπολιτικά, ενεργειακά, στρατιωτικά, πολιτικά, ή είναι εφήμερες, χωρίς βάθος και μέλλον;

    https://www.huffingtonpost.gr/entry/o-porthetes-kai-oi-othomanikes-peyes-yia-ten-alose_gr_5cee3854e4b0ae671059196d?utm_hp_ref=gr-homepage&fbclid=IwAR0uJ6dwZJ6c47b-ilshylhdFOY4YGaxePTxd5RhfgZlC0aYPJuUFdjr_FQ

  3. Δέσποινα Βιτούνη

    «Την Πόλη μας πήρεν η Τουρκιά»

    μια μουσουλμάνα καταγόμενη από την Κιβωτό Γρεβενών, από τους Βαλαάδες (σχετικά πρόσφατα εξισλαμισθέντες της Δυτικής Μακεδονίας) μας λέει τον ΘΡΗΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ όπως τον έλεγαν οι πρόγονοι της στη Μακεδονία

    μια μουσουλμάνα γεννημένη στην Καππαδοκία, στο Γεσίλμπουρτς της Νίγδης, τα παλαιότερα Τύανα που άδειασαν από τους ρωμιούς κατοίκους τους μετά την Ανταλλαγή των ΠΛηθυσμών

  4. Ο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΜΑΝΟΥΗΛ Β΄ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ
    ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΗΣ
    ΦΡΟΥΡΑΣ.

    Ο Μανουήλ Β΄Παλαιολόγος βασίλεψε απο το 1350-1425 στην Βυζαντινή πρωτεύουσα. Ο Μανουήλ υπήρξε μια πολυσχιδής προσωπικότητα, που ασχολήθηκε με την πολιτική την στρατιωτική τέχνη, ως λόγιος και θεολόγος στις πιο κρίσιμες για την αυτοκρατορία δεκαετίες. Σύζυγος του υπήρξε η Ελένη Δραγάση κόρη του Κωνσταντίνου Δραγάση ηγεμόνα της Ν.Α. Σερβίας. Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ήταν εγγονός του Στέφανος- Ούρος των Νεμάνιτς βασιλιά των Σέρβων και της συζύγου του Μαρίας Παλαιολογίνας, η οποία ήταν δισεγγονή του Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγου.
    Απέκτησαν τα εξής τέκνα:
    1. Toν Ιωάννη η΄Αυτοκράτορας των Ρωμαίων (1425-48)
    2 Τον Κωνσταντίνο 1393/8- που απεβίωσε ως ανήλικος πριν το 1405.
    3. Τον Θεόδωρο Β΄ (1396-1448) Δεσπότη του Μωρέως (1407-43).
    4 Τον Ανδρόνικο που απεβίωσε το 1429, δεσπότη της Θεσσαλονίκης (1408-23).
    5. Τον Κωνσταντίνο ΙΑ΄(ή ΙΒ) 1405- 1453. Αυτοκράτορα των Ρωμαίων (1148-53).
    6. Τον Μιχαήλ που απεβίωσε ανήλικος το 1409-10.
    7. Τον Δημήτριο 1407- 1470, δεσπότη του Μωρέως (1428-60), φίλος των Οθωμανών, φιλόδοξος, δημιουργούσε προβλήματα με τη συμπεριφορά του. Ακολούθησε τον Μωάμεθ Β΄.
    8. Θωμάς 1409-1465, δεσπότη του Μωρέος (1428-60) δυτικόφιλος. Η κόρη του Ζωή (Σοφία) Παλαιολογίνα παντρεύτηκε τον Ιβάν Γ΄των Ρουρκιδών μεγάλο πρίγκηπα της Ρωσίας.
    9. Απέκτησε και μια νόθη κόρη την Ισαβέλα, που παντρεύτηκε τον Ιλάριο Ντόρια.

    Ο Μανουήλ Παλαιολόγος διαδέχτηκε τον πατέρα του Ιωάννη Ε΄Παλαιολόγο.
    Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, διατήρησε το καθεστώς υποτέλειας προς τους Οθωμανούς που είχε υπογράψει ο πατέρας του, και από κοινού με τον Οθωμανό Βαγιαζήτ πολιόρκησαν την Φιλαδέλφεια το 1390 τελευταίο προπύργιο στη Δυτική Μικρά Ασία. Στην πορεία όμως διέκοψε κάθε συνεργασία στους Οθωμανούς. Ο Βαγιαζήτ για την συμπεριφορά του αυτή πολιόρκησε την Πόλη το 1394 που κράτησε πολλά χρόνια.
    Τα χρόνια εκείνα η Δύση κινητοποίησε 100.000 στρατιώτες κατά των Οθωμανών, αλλά ηττήθηκαν από αυτούς στη Νικόπολη το 1396. Ο Μανουήλ επιδίωκε συστηματικά την δυτική βοήθεια και επισκέφτηκε τις βασιλικές αυλές στην Γαλλία του Λουδοβίκου αφού προηγουμένως ασφάλισε την οικογένεια του στον Μυστρά..

    Σε αντίθεση με την προγενέστερη επίσκεψη που είχε ο προηγούμενος Ρωμαίος αυτοκράτορας Ιωάννης ο Ε΄, στις δυτικές αυλές όπου περιφρονήθηκε, ο Μανουήλ σύμφωνα με τους χρονικογράφους της εποχής έλαβε υψηλής φιλοξενίας και τιμήθηκε με πολλές τιμές. Οι εκκλήσεις για βοήθεια εισακούστηκαν μερικώς και έλαβε οικονομική ενίσχυση από την Βενετία, Γαλλία, Αγγλία, Αραγονία, και Πορτογαλία. Δεν έγινε όμως εφικτό η από κοινού αντιμετώπιση των Οθωμανών. Εν τω μεταξύ μετά από δύο χρόνια παραμονή στην Ευρώπη του Μανουήλ ήρθε ελπιδοφόρο μήνυμα που έλεγε ότι ο Βαγιαζήτ θανατώθηκε από τον Ταμερλάνο στη μάχη της Αγκύρας.

    Το 1401 ο Μανουήλ επιστρέφει στην Πόλη.
    Με τις δολοπλοκίες τις ίντριγκες, και τις διαμάχες των απογόνων του Βαγιαζήτ να εντείνονται, ο Μανουήλ αρχικά ουδέτερος αποφασίζει να στηρίξει τον Μωάμεθ τον Α΄ στην εξουσία ώς πλέον συνεννοήσιμος αντίπαλος.

    Ο γιός του Μανουήλ Ιωάννης ο Ε΄ πρός το τέλος της βασιλείας του Μανουήλ θέλησε να ακολουθήσει μια πολιτική πιο επιθετική προς τους Οθωμανούς, αλλά είναι αλήθεια χωρίς περίσκεψη και σύνεση. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να πολιορκηθεί ξανά η Πόλη απο τους Οθωμανούς με επικεφαλή τον Μουράτ τον Β΄, γιό του Μωάμεθ του Α΄το 1422, αλλά σύντομα απέτυχε τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά από την συνετή πολιτική του Μανουήλ που επενέβη, μαζί με την Βυζαντινή διπλωματία. Το 1423 ο Μανουήλ παθαίνει εγκεφαλικό επεισόδιο και τελικά χάνει την ζωή του το 1425. Ο Μανουήλ παρ’ ότι έδωσε μια ανάσα και μια παράταση ζωής στην καταρεύουσα βυζαντινή αυτοκρατορία δεν μπόρεσε όμως και να την αποτρέψει, και έτσι το μοιραίο τέλος ήρθε λίγα χρόνια αργότερα επί βασιλείας του γιού του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου του ΙΑ΄(ή ΙΒ΄), στης 29 Μαίου 1453!!.
    …………………………………………………………………………….
    Ο ΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΙ ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ
    ΦΡΟΥΡΑΣ.

    Ο Μ. Δούκας στην Βυζαντινοτουρκική Ιστορία του σελ. 365, γράφει ότι επί βασιλείας του Μανουήλ Παλαιολόγου, και την εποχή που είχε μεταβιβάσει την εξουσία του στον γιο του Ιωάννη, ο Θεολόγος Κόρακας, πρεσβευτής του βασιλιά στους Οθωμανούς συνδιαλέγονταν κρυφά πίσω από τις πλάτες της Βυζαντινής Αυλής με σκοπό να ανοίξει τις πύλες της πηγής της Βασιλεύουσας πόλης κατά την διάρκεια της πολιορκίας της πόλης το 1422. Το αντάλλαγμα του Εφιάλτη εξουσιομανή Πρεσβευτή όπως έγινε στην πορεία γνωστό θα ήταν να τον έχριζαν οι Οθωμανοί Άρχοντα της Πόλης!!. Αυτό ο Θεολόγος Κόρακας το είχε ζητήσει από τον Οθωμανό ηγέτη Μουράτ τον Β΄.
    Οι Κρητικοί υπηρετούσαν τότε ώς φρουροί φύλακες της Βασιλικής πύλης όπως γράφει ο Μ. Δούκας σ. 365-66, μόλις έμαθαν για την προδοσία του Κόρακα έτρεξαν στον Βασιλιά και ζήτησαν από αυτόν ακρόαση. Οι Κρητικοί γράφει ο Δούκας, <> πάντοτε πιστότατοι και έτρεφαν ανέκαθεν ιερό ζήλο για τους ναούς των αγίων και τα άγια λείψανα, αλλά κυρίως για το βασιλικό κύρος της Βασιλεύουσας Πόλης!!
    Μόλις ο Βασιλιάς Μανουήλ τους δέχθηκε του είπαν: <>. Ο Βασιλιάς τότε αποκρίθηκε: <>. Εκείνοι τότε έσυραν τον Θεολόγο μαζί τους και τον ανέκριναν εξαντλητικά, χρησιμοποιώντας ακόμη και βασανιστήρια, εξαιτίας ορισμένων αποδεικτικών στοιχείων που ψάχνοντας βρήκαν στο σπίτι του, όπως διάφορα χρυσά και αργυρά σκεύη, χρυσοϋφάντους πέπλους και ορισμένες γραπτές αποδείξεις, με τις οποίες εξυφαινε συνωμοσίες εναντίον του βασιλιά– τα σκεύη μάλιστα είχαν δοθεί από τον αυτοκράτορα για να χαριστούν ως δώρα στον Τούρκο σουλτάνο και εκείνος τα σφετερίστηκε, ο αχρείος. Μετά από αυτά, οι Κρητικοί τον διαπόμπευσαν δια μέσου της λεωφόρου ως την βασιλική Πύλη, όπου και χωρίς λύπηση και δίχως ανθρωπιά του έβγαλαν τα μάτια. Εκτέλεσαν μάλιστα το έργο της τύφλωσης τόσο καλά, ώστε να μη διακρίνεται ούτε ίχνος βλεφάρου ούτε δέρματος. Μετά τον πέταξαν στη φυλακή όπου και πέθανε ύστερα από τρεις ημέρες. Κατόπιν αφού δήμευσαν την περιουσία του, έβαλαν φωτιά στο σπίτι του με όλους τους θησαυρούς που περιείχε.

    Υ.Γ. Από όλα τα παραπάνω που ιστορούνται βγαίνουν ορισμένα συμπεράσματα που μέχρι σήμερα εξιστορούνται με λάθος τρόπο και παράγουν ιστορικές αναλήθειες.

    Πρώτον. Στο Κρητικό Δημοτικό Τραγούδι » Η Αναγνώρισις του Κωσταντή.» που έχουν καταγράψει όλοι οι ερευνητές, και σωστά κατέγραψαν υπάρχει ένα καθοριστικό λάθος από την πρώτη στιγμή που ειπώθηκε ή καταγράφηκε, γιατί αυτός που είναι ιστορικά αποδεδειγμένα ότι ταξίδεψε για να ζητήσει Δυτική βοήθεια και έλειπε δύο χρόνια από την Πόλη ήταν ο Μανουήλ Β΄Παλαιολόγος, πατέρας του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου και όχι ο Κωνσταντίνος που ουδέποτε ταξίδεψε στην Δύση σύμφωνα με όλες τις ιστορικές μαρτυρίες.

    Δεύτερον, από τα εξιστορούμενα του Μ. Δούκα προκύπτει ότι Κρήτες υπηρετούσαν στα βασιλικά Ανάκτορα ως φρουροί και φύλακες πολλά χρόνια πριν από την ιστορούμενη παρουσία Κρητών πολεμιστών στην ύστατη μάχη υπεράσπισης της Πόλης το 1453,κατά την πολιορκία του Μωάμεθ του Β΄που είχε ως αποτέλεσμα την άλωση της βασιλεύουσας Πόλης.

  5. 29/05/2019

    Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. Ο αντίκτυπος, η προέκταση: Κοσμογονικές αλλαγές στην καρδιά του ελληνικού κόσμου

    Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ*

    Η Αλωση της Κωσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453 έκλεισε οριστικά μια μεγάλη ιστορική περίοδο που ξεκίνησε με την ίδρυση της Κωσταντινούπολης από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο και χαρακτηρίστηκε από τον βαθμιαίο εξελληνισμό του ρωμαϊκού ανατολικού κράτους, ως απόρροια του περιορισμού σε ελληνόφωνα εδάφη, την κυριαρχία του ρωμαϊκού νομικού συστήματος και της ελληνικής γλώσσας και γραμματείας. Η Αλωση της Πόλης και λίγο αργότερα η κατάλυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας και η κατάληψη του Μυστρά επιβεβαίωσαν την οριστική κυριαρχία ενός άλλου πολιτισμικού μοντέλου που είχε γεννηθεί αιώνες πριν στις ερήμους της Αραβίας: του Ισλάμ.

    H εμφάνιση των τουρκικών ομάδων στον ελληνικό χώρο από τον 11ο μ.Χ. αιώνα, εγκαινίασε μια μακρά περίοδο συνάντησης, επικοινωνίας και ώσμωσης. Είτε ως Σελτζούκοι, είτε ως Οθωμανοί θα διαμορφώσουν τελικά τη φυσιογνωμία ολόκληρης της περιοχής μας. Το ερώτημα που αντιμετώπιζαν οι επιστήμονες ήταν το πώς ένας πληθυσμός εισβολέων που δεν ξεπέρασε τις 400.000 άτομα, κατάφερε να κυριαρχήσει σ’ ένα ελληνόφωνο κόσμο 8 εκατομμυρίων. Πώς οι «ολίγοι» Τουρκομάνοι κατάφεραν να μεταστρέψουν ένα μεγάλο πληθυσμό ελληνοφώνων, χριστιανών μαζί με τους οποίους στη συνέχεια, θα αποτελέσουν τους Οθωμανούς πολίτες της νέας αυτοκρατορίας τους.

    Την ίδια εποχή που τα τουρκικά φύλα κάνουν την είσοδό τους στον μικρασιατικό χώρο, το Βυζάντιο από πολυεθνική, ελληνόφωνη αυτοκρατορία, μετατρέπεται σε πόλη-κράτος, όπου αναπτύσσονται σημαντικές κοινωνικές και ιδεολογικές διεργασίες. Διαμορφώνεται μια πρώιμη αστική τάξη, η οποία θα γονιμοποιήσει και θα εξελίξει έως τα όριά της την ιδεολογική κληρονομιά των τριών αιώνων νέου ελληνισμού, που είχε συσσωρευτεί από την εποχή της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας. Η νέα αυτή ιθύνουσα οικονομική τάξη θα εκφραστεί με τους Παλαιολόγους και θα ξεπεράσει την υπερεθνική, ελληνόφωνη και χριστιανική ρωμιοσύνη. Θα διαμορφώσει μια εθνική ταυτότητα, όπου δεν προέχει η θρησκευτική καθαρότητα αλλά η εθνική επιβίωση. Σε αυτήν την κοινωνικο-πολιτική βάση, θα εμφανιστούν οι Ενωτικοί που στο όνομα της ελπίδας για δυτική βοήθεια, θα δεχθούν να υποταχθεί η ανατολική Εκκλησία στον αντίπαλό της, τη Δυτική Εκκλησία.

    Μεγάλο μέρος της κοινωνικής βάσης των Οθωμανών προέρχονταν από εξισλαμισμένους χριστιανούς, Ελληνες, Αρμένιους, Σλάβους κ.ά. Χαρακτηριστικό είναι το στιγμιότυπο που μας μεταφέρει ο Σφρατζής λίγο πριν την τελική επίθεση προς την Κωνσταντινούπολη: Ο Μωάμεθ, καλεί τα στρατεύματα του να επιτεθούν στην Πόλη και απευθύνει προς αυτά τον τελικό λόγο. Τους στρατιώτες του αποκαλεί «νεϋληδες», δηλαδή «προσφάτως ελθόντες» νεοπροσύλητους στο ισλάμ. Ισως, αυτή ο προσαγόρευση να παριστά με τον καλύτερο τρόπο τις κοσμογονικές αλλαγές που συνέβησαν στην καρδιά του τότε ελληνικού κόσμου, τη Μικρά Ασία, κατά τη διαδικασία εμπέδωσης της ισλαμικής κυριαρχίας, που κράτησε 4 ολόκληρους αιώνες.

    *Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ ιστορίας, μαθηματικός και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

    http://www.pelop.gr/?page=article&DocID=523537&srv=117&fbclid=IwAR0gNYdyqEIcWQWFPfRgBQ9su3ta5zuebIg7DFrIoyP8Qy6p85fmXtx8KOE

  6. 30/05/2019 –

    Ρ.Τ.Ερντογάν: «Οι Έλληνες δεν έχουν συμβιβαστεί με την απώλεια της Πόλης – Έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί τους»

    Γράφει: Θεόφραστος Ανδρεόπουλος

    Επίθεση κατά του Ελληνισμού εξαπέλυσε ο Ρ.Τ.Ερντογάν με αφορμή την μαύρη επέτειο των 566 ετών της Άλωσης της Πόλης αναφέροντας πως οι Γενοκτονίες των Αρμενίων και των Ποντίων ήταν συκοφαντίες και πως οι Έλληνες δεν έχουν συμβιβαστεί με την απώλεια της Κωνσταντινούπολης και της Αγίας Σοφίας και θέλουν να τις ξαναπάρουν.

    Είπε μάλιστα πως «δεν έχουν κλείσει ακόμα οι λογαριασμοί» μεταξύ των δύο εθνών.

    Είναι σαφές ότι απηύθυνε προειδοποίησε για μελλοντικές συγκρούσεις σε Αιγαίο και Α.Μεσόγειο προετοιμάζοντας έτσι την τουρκική κοινωνία σε μια ημέρα υψηλού συμβολισμού και στην Τουρκία και στην Ελλάδα (για διαφορετικούς λόγους βεβαίως).

    Δημιούργησε μάλιστα ένα πολεμικό κλίμα με στρατιώτες ντυμένους με οθωμανικές στολές.

    Επιτέθηκε ταυτόχρονα και στην Δύση ο Τούρκος πρόεδρος καθώς μίλησε το βράδυ της 29ης Μαΐου για τη Μεγάλη Ιδέα που διακατέχει ακόμα τους γείτονες (Έλληνες) και ότι προέρχεται από την Δύση

    «Ένα από τα βασικά κίνητρα του ρατσισμού, που εξαπλώνεται σήμερα στον δυτικό κόσμο σαν πανούκλα, είναι η Μεγάλη Ιδέα, την οποία εκπροσωπεί η Κωνσταντινούπολη», είπε, για να συμπληρώσει ότι «η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία της ιστορίας του τουρκικού έθνους, καθώς ο Μωάμεθ ο Πορθητής άνοιξε την πόρτα προς το Ισλάμ».

    «Ωστόσο, το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με την Κωνσταντινούπολη δεν έχει τελειώσει εδώ και 566 χρόνια, δεν έχει εξαλειφθεί», τόνισε ο Τούρκος πρόεδρος.

    «Εδώ και 566 χρόνια, υπάρχουν κάποιοι που ακόμη δεν μπορούν να σβήσουν από μέσα τους αυτόν τον πόνο της απώλειας», είπε, για να αναφερθεί στη συνέχεια και στην Αγία Σοφία και όσους επιθυμούν να τη μετατρέψουν πάλι σε εκκλησία.

    «Πριν από δύο μήνες ο τρομοκράτης της Νέας Ζηλανδίας που σκότωσε με τον πιο απεχθή τρόπο 52 Μουσουλμάνους στην προσευχή της Παρασκευής, είπε ότι ‘θα απελευθερώσουμε την Αγία Σοφία από τους μιναρέδες της’.

    Αυτές οι απειλές δεν είναι τυχαίες», ανέφερε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, που χαρακτήρισε τέτοιου είδους ενέργειες ως ‘αντανάκλαση της πυρκαγιάς του μίσους’ που δεν έχει σβήσει για 566 χρόνια.

    Ο Τούρκος πρόεδρος έκανε λόγο και για αμαύρωση της ιστορίας του τουρκικού έθνους με συκοφαντίες για γενοκτονίες των Ποντίων και των Αρμενίων.

    «Εκείνοι που δυσφημούν το έθνος μας με τα γεγονότα του 1915 και μας συκοφαντούν για γενοκτονία στον Πόντο, έχουν τις ίδιες προθέσεις. Σκοπός τους είναι να αποξέσουν τις αξίες του πολιτισμού μας, που συμβολίζεται με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, και να αφανίσουν την τουρκο-ισλαμική κληρονομιά, που προσέδωσε την πραγματική ταυτότητα στην Ανατολία. Αυτό το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με την Κωνσταντινούπολη δεν θα τελειώσει ποτέ», διατράνωσε.

    Ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε, ακόμη, και τους διαδηλωτές στο πάρκο Γκεζί πριν από 6 χρόνια ότι διακατέχονται από την ίδια νοοτροπία, επειδή έγραφαν στους τοίχους τότε συνθήματα όπως ‘Η τυραννία ξεκίνησε το 1453’.

    «Η Κωνσταντινούπολη αποτελεί τον ομφαλό της γης και είναι ένα σύμβολο όχι μόνο για την Τουρκία αλλά και για όλο τον κόσμο», είπε, για να καταλήξει ότι «προσδώσαμε ξανά στην Πόλη την αρχική της αίγλη και ταυτότητα», με τα τεραστίων αξίας έργα που συντελέστηκαν επί διακυβέρνησής του, όπως η υποθαλάσσια σήραγγα, η τρίτη γέφυρα του Βοσπόρου και ούτω καθεξής.

    Να πούμε ότι χθες ο Ρ.Τ.Ερντογάν είπε πως ο Μωάμεθ ο Πορθητής άλλαξε την παγκόσμια Ιστορία με την Άλωση της Πόλης.

    «Εξυμνεί» τον Σουλτάνο Μεχμέτ ΙΙ (Μωάμεθ ο Πορθητής) ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με αφορμή την επέτειο των 566 χρόνων από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, στις 29 Μαΐου του 1453.

    «Ας αναπαύονται εν ειρήνη ο Σουλτάνος Μεχμέτ ΙΙ των Οθωμανών και ο στρατός του» έγραψε ακόμη, σύμφωνα με και όσα μετέδωσε το πρακτορείο ειδήσεων Anadolu.

    Σύμφωνα με τον ίδιο, «με την κατάκτηση ξεκίνησε μία νέα εποχή και άλλαξε η πορεία της παγκόσμιας ιστορίας». Μάλιστα, το σχετικό σχόλιο στο Twitter ο Τούρκος πρόεδρος το συνόδευσε με εικόνες απο την Κωνσταντινούπολη, σε αρκετές από τις οποίες «πρωταγωνιστεί» η Αγιά Σοφιά.

    https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ellinotoyrkika/776462_rterntogan-oi-ellines-den-ehoyn-symvivastei-me-tin-apoleia-tis?fbclid=IwAR1zRdpeHE6KqD6-_r1wENSw9UOu2ZQVfCrH8KjoWDR78hOi43S9PGfACNY

  7. 29 Μαίου1453-Ένας Τούρκος γράφει για την Άλωση της Πόλης

    Με ένα άρθρο, που δημοσιεύτηκε παλαιότερα στην έγκυρη εφημερίδα SABAH, από τον Engin Ardic, γνωστό συγγραφέα και δημοσιογράφο στην Τουρκία στηλιτεύεται ο Τουρκικός τρόπος εορτασμού της πτώσης της Κωνσταντινούπολης στις 29 Μαίου.

    ENGİN ARDIÇ

    Στο εν λόγω άρθρο ο συγγραφέας παρουσιάζει αλήθειες για τις οποίες το Κεµαλικό καθεστώς εδώ και δεκαετίες προσπαθεί να καταπνίξει. Αξίζει να παρατεθεί μεταφρασμένο μέρος του κειμένου, από την συγκεκριμένη διεύθυνση της Τουρκικής εφημερίδας Sabah το οποίο έχει ως εξής:

    “Πέρασαν 556 χρόνια (δημοσιεύτηκε το 2009 ) και γιορτάζετε (την Άλωση) σαν να ήταν χθες; Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή, µ΄ αυτές τις γιορτές που κάνετε, διακηρύσσετε σε όλο τον κοσµο ότι:«αυτά τα μέρη δεν ήταν δικά µας, ήρθαµε εκ των υστέρων και τα πήραμε µε τη βία».

    Γιά ποιό λόγο άραγε φέρνετε στη µνήµη µια υπόθεση έξι αιώνων;

    Μήπως στο υποσυνείδητό σας υπάρχει ο φόβος ότι η Πόλη κάποια µέρα θα δοθεί πίσω; Μην φοβάστε, δεν υπάρχει αυτό που λένε µερικοί ηλίθιοί της Εργκενεκόν περί όρων του 1919. Μη φοβάστε, τα 9 εκατοµµύρια Ελλήνων δεν μπορούν να πάρουν την πόλη των 17 εκατοµµυρίων, και αν ακόμα την πάρουν δεν μπορούν να την κατοικήσουν.

    Κι οι δικοί µας που γιορτάζουν την Άλωση είναι µια χούφτα φανατικοί µόνο που η φωνή τους ακούγεται δύσκολα. Ρε σείς, αν µας πούνε ότι λεηλατούσαμε την Πόλη τρεις µέρες και τρεις νύχτες συνεχώς τι θα απαντήσουμε ; Θα υπερασπιστούμε τον εαυτό µας στο Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων η θα αφήσουμε το θέμα στους ιστορικούς ;

    Αντί να περηφανευόμαστε µε τις πόλεις που κατακτήσαμε, ας περηφανευτούμε µε αυτές που ιδρύσαμε, αν υπάρχουν. Αλλά δεν υπάρχουν. Όλη η Ανατολή είναι περιοχή µε την βία κατακτημένη… Ακόμα και το όνομα της Ανατολίας δεν είναι αυτό που πιστεύουν (ana=µανά, dolu=γεµάτη) αλλά προέρχεται από την ελληνική λέξη η Ανατολή.

    Ακόμα και η ονομασία της Ισταµπούλ δεν είναι όπως µας λέει ο Ebliya Celebi «εκεί όπου υπερτερεί το Ισλάµ» τράβώντας τη λέξη από τα μαλλιά, αλλά προέρχεται από το «εις την Πόλιν».

    Εντάξει λοιπόν, αποκτήσαµε µόνιµη εγκατάσταση, τέλος η νοµαδική ζωή και γι’ αυτό ο λαός αγοράζει πέντε – πέντε τα διαµερίσµατα. Κανείς δεν μπορεί να µας κουνήσει, ηρεμήστε πιά…

    Οι χωριάτες µας ας αρκεστούν στο να δολοφονούν την Κωνσταντινούπολη χωρίς όμως πολλές φανφάρες….».

    https://www.sabah.com.tr/yazarlar/ardic/2009/05/29/hatirlatmayin_sunu_kefereye

  8. Κωνσταντινούπολη: Ο «Έλληνας» Ιμάμογλου και η προπαγάνδα Ερντογάν

    Από Παντελής Πετράκης •

    Την Κυριακή διεξάγονται στην Κωνσταντινούπολη οι επαναληπτικές εκλογές για την δημαρχία της πόλης. Μετά την επικράτηση του υποστηριζόμενου από το CHP, Εκρέμ Ιμάμογλου, έναντι του Μπιναλί Γιλντιρίμ, πρώην πρωθυπουργού και υποψηφίου του κυβερνώντος AKP στις εκλογές της 31 Μαρτίου, ο πρόεδρος της χώρας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ζήτησε από το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο και πέτυχε την εκ νέου διεξαγωγή των εκλογών, επικαλούμενος παρατυπίες στην διαδικασία.

    Ο δήμος της Κωνσταντινούπολης, έχει ιδιαίτερη σημασία για τον Ερντογάν, και όχι μόνο επειδή πρόκειται για την μεγαλύτερη (και πλουσιότερη) πόλη της Τουρκίας. Ο πρόεδρος της Τουρκίας υπήρξε στην αρχή της πολιτικής του σταδιοδρομίας δήμαρχος της Πόλης, ενώ η νίκη του Ιμάμογλου στις εκλογές του Μαρτίου ήταν και η πρώτη φορά που το AKP είδε την κυριαρχία του στην μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας να χάνεται μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες.

    Για πολλούς αναλυτές, άλλωστε, η ήττα του υποψηφίου του Ερντογάν στον μητροπολιτικό δήμο δεν αποκλείεται να σημάνει την αρχή του τέλους για την ηγεμονία του AKP στην πολιτική ζωή της χώρας.

    Η προεκλογική εκστρατεία
    Η προεκλογική εκστρατεία για την Κωνσταντινούπολη, μετά την ανακοίνωση της επανάληψης των εκλογών είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και όχι μόνο επειδή οι Τούρκοι πολίτες είδαν το πρώτο debate μετά από 17 χρόνια. Σύμφωνα με τον Ερντογάν και τους αξιωματούχους του AKP είχε και… ελληνικό ενδιαφέρον.

    Μέσα από μία σειρά fake news που παρουσίασε το AKP για να πλήξει τον Ιμάμογλου, αυτό που χαρακτήρισε την προεκλογική εκστρατεία για το κόμμα του Ερντογάν ήταν η επιμονή στην καταγωγή του Ιμάμογλου.

    «Ποιοι χάρηκαν πιο πολύ από τις εκλογές της 31ης Μαρτίου; Ήταν οι Έλληνες. Θυμάστε τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών εφημερίδων, διερωτήθηκε μόλις την Τετάρτη ο Ερντογάν σε ομιλία του στη συνοικία Σαντζάκ. Και αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά.

    Το τελευταίο δίμηνο, τόσο ο ίδιος ο πρόεδρος της Τουρκίας όσο και στελέχη του κόμματος του, επαναλαμβάνουν ότι η νίκη του Ιμάμογλου θα ικανοποιήσει ιδιαιτέρως την ελληνική πλευρά, αφού, σύμφωνα με τα στελέχη του AKP, ο κεμαλιστής υποψήφιος είναι ελληνικής καταγωγής και μάλιστα κρυπτοχριστιανός.

    Πώς προέκυψε όμως το ζήτημα της καταγωγής του Ιμάμογλου και σε ποια πρωτοσέλιδα αναφέρεται ο Ερντογάν;

    Είναι ο Ιμάμογλου Έλληνας;
    Ο Εκρέμ Ιμάμογλου έλκει την καταγωγή του από την Τραπεζούντα, πόλη στα παράλια του Εύξεινου Πόντου, περιοχή που παλαιότερα κατοικείτο από Έλληνες. Αυτό, φυσικά, δεν καθιστά τον Ιμάμογλου Έλληνα, όπως δεν καθιστά Έλληνα και τον Ερντογάν, ο οποίος κατάγεται από την περιοχή της Ριζούντας, που επίσης βρίσκεται στην Μαύρη Θάλασσσα.

    Προκειμένου να μπορέσει να διευρύνει το ακροατήριο του και με τους Κούρδους να αποτελούν το 15% του πληθυσμού της Κωνσταντινούπολης (όπου το φιλοκουρδικό HDP δεν κατέβασε υποψήφιο στις εκλογές του Μαρτίου), το AKP βρήκε την αφορμή που έψαχνε στους τίτλους ελληνικών Μέσων για την νίκη του Ιμάμογλου και ιδιαίτερα σε ένα πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ΈΘΝΟΣ.

    Η εφημερίδα και η απεσταλμένη της στην Κωνσταντινούπολη, Ιωάννα Κλεφτόγιαννη, κάλυψαν τις τουρκικές εκλογές της 31ης Μαρτίου.

    Η Κλεφτόγιαννη παρακολούθησε από κοντά την προεκλογική εκστρατεία του Ιμάμογλου και πέρασε μαζί του μία ημέρα, βλέποντας από κοντά τις ομιλίες και την επαφή του με τον κόσμο. Το ρεπορτάζ της μαζί με την συζήτηση που είχε με τον ίδιο τον υποψήφιο του CHP δημοσιεύθηκαν στο φύλλο του Έθνους της 6ης Απριλίου με τίτλο: “Μία ημέρα με τον Πόντιο που πήρε την Πόλη από τον Ερντογάν”.

    «Η εφημερίδα το ΕΘΝΟΣ και το σύνολο των ρεπορτάζ που έστελνα από την προεκλογική και μετεκλογική Τουρκία, ουδέποτε ανέφεραν ή υπονόησαν ότι ο Ιμάμογλου είναι ή μπορεί να είναι Έλληνας. Η χρήση του ουσιαστικοποιημένου επιθέτου Πόντιος, που έγινε στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας, ήταν γεωγραφικός προσδιορισμός, αναφερόταν στις ρίζες του Ιμάμογλου από τη ευρυτερη περιοχή του Πόντου, και δη την Τραπεζούντα. Προφανώς, οι περιοχές αυτές κάποτε ήταν ελληνικές. Δεν είναι πια», εξηγεί η δημοσιογράφος μιλώντας στο euronews.

    https://gr.euronews.com/2019/06/22/kwnstantinoupoli-imamoglou-ellada-propaganda-akp


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: