To τελευταίο άρθρο του πατέρα μου: Για το Μακεδονικό Ζήτημα

Layout 1

Είναι τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι το τελευταίο άρθρο του πατέρα μου  είδε το φως της δημοσίευσης 3 ημέρες μετά τον απροσδόκητο θάνατό του σε ηλικία 92 ετών. Ένας θάνατος που μας συγκλόνισε όχι μόνο γιατί ήταν απροσδόκητος, αλλά και γιατί ο ίδιος βρισκόταν σε άριστη διανοητική κατάσταση με ακμαίο μαχητικό πνεύμα. Και με υπέρτατο στόχο την αποκατάσταση της αλήθειας για την εαμική Εθνική Αντίσταση (1941-1944) και την αποκάλυψη των ψευδών πληροφοριών που διαχέουν οι απόγονοι των δωσίλογων της Κατοχής για να δικαιολογήσουν την προδοτική στάση των τότε συνεργατών των κατακτητών. Να σημειώσουμε ότι στα βουνά του Κιλκίς οι Γερμανοί, οι Βούλγαροι και οι δωσίλογοι (ΕΕΣ), μαζί πραγματοποιούσαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των ανταρτικών αντικατοχικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ

Η ειρωνία που μας επιφύλαξε η μοίρα ολοκληρώνεται (σε προσωπικό επίπεδο πάντα) με την αναδημοσίευση του άρθρου αυτού από το ιστολόγιό μου λίγες μέρες μετά από την αμφιλεγόμενη συμφωνία με την ΠΓΔΜ, εφόσον μόλις το έλαβα σε ψηφιακή μορφή από τον εκδότη της εφημερίδας ‘Μαχητής».

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι τίτλοι οφείλονται στον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, το περιεχόμενο έχει μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζει να αναλυθεί σημειολογικά, με την  απόλυτη όμως γνώση του πλαισίου εντός του οποίου γράφτηκε.

Το κείμενο συντάχθηκε λίγες μέρες μετά από τα συλλαλητήρια που οργανώθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας μου είχε πάντα μια ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα αυτό γιατίείχε βιώσει ως μαθητής  τα μαχητικά συλλαλητήρια του 1943 ενάντια στην επέκταση της βουλγαρικής ζώνης στην Κεντρική Μακεδονία.

 

ΚΙΛΚΙΣ 2... Ελευθερία 28-7-1943

Απόσπασμα από την πρώτη σελίδα της «Ελευθερίας», μυστικής εφημερίδας του ΕΑΜ , όπου το κύριο άρθρο και το ρεπορτάζ αναφερόταν στον
ξεσηκωμό κατά της βουλγαρικής επέκτασης τον Ιούλιο του 1943

Τότε, 22 Έλληνες έπεσαν νεκροί στην Αθήνα, όπου πάνω από 200.000 πολίτες διαδήλωναν με το σύνθημα «Έξω οι Βούλγαροι από τη Μακεδονία» και το «Η Μακεδονία είναι ελληνική.»  Στη μεγαλειώδη διαδήλωση που έγινε στο Κιλκίς τον Ιούλιο του ’43, μπροστά στο 17χρονο τότε πατέρα μου δολοφονήθηκε ένας διαδηλωτής καθώς η πορεία περνούσε μπροστά από το Στρατόπεδο Καμπάνη. Και ο δολοφόνος, φρουρός του στρατοπέδου, ήταν ένας Βούλγαρος στρατιώτης, εφόσον οι πρώτες προφυλακές είχαν αρχίσει να φτάνουν στο Κιλκίς. 

 

Για τον πατέρα μου και τη γενιά αυτή της εαμικής Αντίστασης το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική» συνέχισε να έχει τον αρχικό συμβολικό χαρακτήρα -όπως και στην Κατοχή- και οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες εθνικιστές αντιμετωπίζονταν κάτι ως συνέχεια των παλιών Βούλγαρων φασιστών. ‘Ετσι, θεωρούσαν ότι η πρόθεση του  σλαβομακεδονικού εθνικισμού των Σκοπίων να μονοπωλήσει τους όρους ‘Μακεδόνας’ και ‘Μακεδονία’, ήταν  συνέχεια εκείνης της επεκτατικής βουλγαρικής προσπάθειας του 1943. Αυτά τα σχήματα δύσκολα είναι κατανοητά σε ένα σύγχρονο Νεοέλληνα, ειδικά όταν δεν έχει σχέση με αυτές τις μαρτυρικές περιοχές της ελληνικής Μακεδονίας. 

Ας δούμε όμως το κείμενο του πατέρα μου, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραπάνω πληροφορίες:


Maxitis2Ήταν πρωτοφανής η προσέλευση των  Ελλήνων στην μεγαλειώδη διαδήλωση που διοργανώθηκε στην Θεσσαλονίκη για την απαράδεκτη απαίτηση των Σκοπιανών, να ονομάσουν το κρατικό τους μόρφωμα με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Επί έναν αιώνα σχεδόν, από την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας αλλά κυρίως  επί Τίτο, Προέδρου τότε της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας, η Ελλάδα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, δηλαδή, πριν τους απελευθερωτικούς πολέμους του 1912-13, η διαμάχη γι΄αυτόν τον πληθυσμό που κατοικούσε στην ελληνική Μακεδονία, ήταν ανάμεσα στους Βουλγάρους και Σέρβους.


Οι μεν Βούλγαροι τους θεωρούσαν Βούλγαρους και είχαν οργανώσει τους κομιτατζήδες, συμμορίες που δρούσαν με την ανοχή των τουρκικών αρχών, εκβιάζοντας, βασανίζοντας, δολοφονόντας τους Έλληνες Μακεδόνες για να τους εξαναγκάσουν ν΄ασπασθούν τον Βουλγαρισμό. Έτσι οι Έλληνες αντιστάθηκαν γενναία και δημιουργήθηκε ο μεγαλειώδης Μακεδονικός Αγών, που έσωσε τη Μακεδονία και παρέμεινε ελληνική. Αυτή τη Μακεδονία, βροντοφώναξαν εκατοντάδες χιλιάδες  Ελλήνων στο πρωτόγνωρο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης πως κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει, είναι ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Παίχτηκαν βρώμικα «παιχνίδια» εις βάρος της πατρίδας μας και εξακολουθούν να παίζονται και σήμερα, ύστερα από έναν σχεδόν αιώνα.

Δεν είναι σωβινισμός, δεν είναι εθνικισμός το να υποστηρίζεις και να υπερασπίζεσαι το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Είναι εθνικό χρέος, είναι εθνικό καθήκον να αγωνίζεσαι για την πατρίδα σου, και για μας η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι η πατρίδα μας και δεν την χαρίζουμε σε κανέναν, και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τη σφετεριστεί με οποιονδήποτε προσδιορισμό.

Layout 1

Γενιές ολόκληρες γεννιώνταν και πέθαιναν με το όνειρο «ΣΟΛΟΥΝ» (Θεσσαλονίκη). Από το βρεφονηπιακό σταθμό μέχρι την Ακαδημία επιστημών, κοιμούνται και ξυπνούν με το όνομα «Μακεδονία». Πάνω από έναν αιώνα ζούν μ΄αυτό το ψεύτικο όνειρο, που για εμάς υπήρξε ένας διαρκής επίπονος «πονοκέφαλος». Γνωρίζουν, κάλλιστα, ότι είναι Σλάβοι και εγκαταστάθηκαν στα βόρεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας τον 6ο αιώνα χίλια περίπου χρόνια μετά τη δημιουργία του Μακεδονικού κράτους του Μ.Αλέξανδρου, που ήταν Έλληνες, πίστευαν τους ίδιους θεούς, μιλούσαν την ίδια γλώσσα, των ελληνική.

Όλα τα αρχαιολογικά ευρύματα μαρτυρούν την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Άς κάνουν ανασκαφές, ίσως και να έχουν κάνει στο τμήμα το 35% της Μακεδονίας που πήραν, σύμφωνα με τις συμφωνίες Α΄Βαλκανικού Πολέμου, και  αν πάρουν έστω μια μαρμάρινη πλάκα ή ένα σφαιρίδιο που να δείχνει την ύπαρξη αυτών των σφετεριστών, των παραχαρακτών, των άθλιων βιαστών της ιστορίας. Δυστυχώς γι΄αυτούς δεν θα βρούν τίποτα, γιατί και τα μέρη αυτά που κατέχουν είναι ελληνικά.

Με ποιό λοιπόν δικαίωμα επί έναν και πλέον αιώνα μας ταλαιπωρούν και προσπαθούν να δημιουργήσουν με τη φαντασία τους ξεχωριστό έθνος; Είναι Σλάβοι και μιλούν σλαβικά. Βρέθηκαν σε τούτα τα μακεδονικά-ελληνικά εδάφη κατά τη μακραίωνη οθωμανική δουλεία. Και να είσθε, εσείς οι Σκοπιανοί βέβαιοι, πως η πλειονότης των Σλαβομακεδόνων είναι Έλληνες, έχουν ελληνική συνείδηση. Όσοι ισχυρίζονται, ότι η Μακεδονία πριν από την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924 είχε ελάχιστο ελληνικό πληθυσμό, ψεύδονται, παραποιούν την αλήθεια και προσπαθούν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη.

Όλες οι απογραφές, που ενεργήθηκαν προ του 1912, επί οθωμανικής κυριαρχίας, μαρτυρούν ότι το ελληνικό στοιχείο ήταν το πρώτο, μεταξύ όλων των άλλων. Για του λόγου το αληθές θα παραθέσω δύο απογραφές: Α) Στατιστική της ΚΤΕ (προ του 1912) Μακεδονία: Έλληνες 513.000  ποσοστό 42,6%, Μουσουλμάνοι 475.000 ποσοστό 39,4%, Βουλγαρίζοντες 119.000 ποσοστό 9,9%, διάφοροι (Εβραίοι κλπ.) 98.000 ποσοστό 8,1%. Β) Στατιστική Φον ντερ Γκόλτς-πασσά (1904) Βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου: Μωαμεθανοί 730.000 ποσοστό 43,55%,  Έλληνες 580.000 ποσοστό 34,6%, Βούλγαροι 286.000 15,87%, Σέρβοι 19.000 1,13% κλπ.. Όπως βλέπουμε στις παραπάνω απογραφές υπερτερεί καταφανώς το ελληνικό στοιχείο.

Από που, λοιπόν, και ως που οι Σκοπιανοί και γενικώς οι Σλάβοι ή οι Βούλγαροι αντλούσαν το δικαίωμα να διεκδικούν τη Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ήταν Ελλάδα 100%;

Το τί τράβηξε το έθνος μας απ΄αυτούς τους κακούς γειτόνους δεν περιγράφεται και, φυσικά, βαρύνει τις τότε κυβερνήσεις της ελεύθερης Ελλάδας.

Πολύ παραστατικά ο αείμνηστος πατριδολάτρης Ίων Δραγούμης, σε μια του έκκληση φωνάζει: «Πως αφήσαμε να μας ποδοπατούν αδιάντροπα την Μακεδονία όσοι δεν έχουν δικαίωμα ούτε καν να την κοιτάξουν; Πως δεν φράξαμε με σιδερένιους τοίχους υπερύψηλους και με κάστρα διαμαντένια;

Πως δε χύνουμε το αίμα μας όλο για να την προφυλάξουμε από τους βρώμικους, τους άγαρμπους, τους αιμοπότηδες χοιροβοσκούς και τους αρκουδιαραίους;

Πανώρια χώρα πως να μην λυπούνται τις χαρές σου τα μάτια μας και να μη δακρύζουν, αφού βλέπουν ποιοί βάρβαροι αδιάντροποι αγναντεύουν την παρθενιά σου και σε πατούν και σε λερώνουν;».

Αυτά τα παραπάνω ειπώθηκαν πριν έναν αιώνα και σήμερα ζούμε δυστυχώς περίπου τα ίδια εξαιτίας των αλυτρωτικών επιδιώξεων των γειτόνων. Από το αλφαβητάριο του νηπιαγωγείου μέχρι τα επιστημονικά συγγράμματα της Ακαδημίας επιστημών του κρατιδίου των Σκοπίων σε κάθε σελίδα θα δούμε να διεκδικούν την ελληνική Μακεδονία.

Το θράσος των δεν έχει όρια. Δικαιολογημένα εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων συγκεντρώθηκαν στην Θεσσαλονίκη και φώναξαν ότι η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Γι΄αυτό, κύριε πρωθυπουργέ, να λάβετε πολύ σοβαρά υπ΄όψιν σας τη δυνατή φωνή του ελληνικού λαού, που θα πρέπει να σας είναι το μοναδικό «όπλο» διαπραγμάτευσης. Δεν θα πρέπει να έχουμε καμμία εμπιστοσύνη στους γείτονές μας. Από τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, το 1893, ιδρύθηκε το βουλγαρικό κομιτάτο από τους Γκότσε Ντέλτσεφ, Πέρε Τόσεφ, Σαντάνσκυ κ.ά. με στόχο τη Μακεδονία, την ελληνική Μακεδονία. Το Νοέμβριο του 1944, πάνω από μισό αιώνα στο Μοναστήρι της Νότιας Γιουγκοσλαβίας γιορτάσθηκε η 27η επέτειος της Οκτωβριανής επανάστασης.

Στην ομιλία του ο στρατηγός Βουκμάνοβιτς, γνωστός με το ψευδώνυμο Τέμπο μεταξύ άλλων είπε: «…Είτε το θέλουν οι Έλληνες, είτε όχι, η Μακεδονία θα γίνει αυτόνομο Σλαβομακεδονικό κράτος και θα υπαχθεί εις το γιουγκοσλαβικό ομοσπονδιακό κράτος. Εάν οι Έλληνες δεν θελήσουν τούτο ειρηνικά, θα το επιτύχωμεν δια των όπλων». Αυτοί, είναι οι γείτονές μας, κύριε πρωθυπουργέ. Το ένστικτο του ελληνικού λαού το αντιλαμβάνεται, γι΄αυτό μαζικά συμμετέχει στα συλλαλητήρια. Στο συλλαλητήριο που θα διοργανωθεί στην Αθήνα, θα πρέπει να είναι από τα πιο μαζικά, τα πιο μαχητικά. Ούτε ένας Έλληνας θα πρέπει να λείψει.

Όλοι, 4.000.000, εκεί στο συλλαλητήριο και να ακουστεί στα πέρατα της οικουμένης και εις ώτα μη ακουόντων ακόμη: Ότι η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι ΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Να ακούσουν την οργισμένη φωνή των Ελλήνων, και η ΕΕ και η ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Κανένα δικαίωμα δεν έχει το σκοπιανό κρατίδιο να οικειοποιηθεί το όνομα Μακεδονία, τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Φίλιππο, τον Αριστοτέλη. Είναι Νοτιοσλαβία, ή Βαρδαρία ή Δαρδανία και κατέχει ένα κομμάτι της ελληνικής Μακεδονίας. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια κύριε Νίμιτς. Εάν δεν είσθε σε θέση, κύριε Νίμιτς, να λάβετε, την σωστή απόφαση, παραιτηθείτε. Και σεις κύριε πρωθυπουργέ και κύριε υπουργέ των εξωτερικών καμμιά υποχώρηση, αν θέλουν όνομα οι Σκοπιανοί να βρούν χωρίς το όνομα Μακεδονία.

Εάν αποδεχθείτε το όνομα Μακεδονία με, οποιονδήποτε προσδιορισμό, θα είναι για εμάς μια καλοστημένη παγίδα, που πολύ ακριβά θα το πληρώνουν οι επόμενες γενιές. Κάποιοι αντιστόρητοι, ανεγκέφαλοι έσπευσαν να κατηγορήσουν τον ιερό κλήρο επειδή πρωτοτοστάτησε στη διοργάνωση του συλλαλητηρίου και παρέσυραν τον Αρχιεπίσκοπο, αυτόν τον άξιο, τον θαυμάσιο ιεράρχη, τον σώφρονα, τον μετριοπαθή, τον σοφό, να τηρήσει στάση ισορροπίας απέναντι στο συλλαλητήριο, αντί να μπεί μπροστά και ν΄αγωνιστεί με ολόκληρο τον ελληνικό λαό για τη Μακεδονία μας, για τη δική μας Μακεδονία.

Αλλά, δυστυχώς, υπήρξαν «νάνοι» της δημοσιογραφίας και της πολιτικής που τόλμησαν να ζητήσουν την παραίτησή του από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Είμαι, απολύτως βέβαιος, ότι και η ψυχή και το πνεύμα του Αρχιεπισκόπου ήταν μαζί με τις εκατοντάδες χιλιάδες λαού που συμμετείχε στο παλλαϊκό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Ο ιερός κλήρος στάθηκε πάντοτε σ΄όλους τους εθνικούς αγώνες μπροστάρης του αγωνιζόμενου έθνους. Στους τέσσερις αιώνες της οθωμανικής τυραννίας ο ορθόδοξος ιερός κλήρος στάθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος, ο κύριος «πυλώνας» που στήριξε το Έθνος. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 στην πρώτη γραμμή του αγώνα βρέθηκε η ορθόδοξη εκκλησία.

Τα ματωμένα ράσα έγραψαν μ΄όλους τους Έλληνες την αθάνατη εποποιΐα του 1821. Σ΄όλους τους εθνικούς αγώνες στον Μακεδονικό Αγώνα, τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1912-13 η εκκλησία βρέθηκε και εδώ μπροστά. Μπροστά βρέθηκε ο ιερός κλήρος και κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής και βουλγαρικής κατοχής 1941-1944 μέσα από τις ηρωϊκές γραμμές της εθνικής αντίστασης.

Πως, λοιπόν, τώρα, που διακυβεύεται το όνομα της Μακεδονίας, που αδίστακτα το σφετερίσθηκαν οι Σκοπιανοί ήταν δυνατόν να έμεναν αμέτοχοι;

Αγαπητοί φίλοι, για να κερδίσουν οι γείτονές μας, οι Σκοπιανοί την εμπιστοσύνη μας θα πρέπει να τ΄αλλάξουν όλα: Το σύνταγμά τους, τα βιβλία τους, την πλαστή ιστορία τους και ν΄ακολουθήσουν το αληθινό τους πρόσωπο. Πριν εβδομήνα χρόνια ο αντιπρόεδρος της βουλής της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας Δήμηταρ Βλαχώφ, σε χαιρετιστήρια επιστολή του σε συνέδριο έγραφε: «... Πρέπει να πραγματοποιηθεί η Ένωση του Μακεδονικού λαού σε ελεύθερο κράτος μέσα στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας». Αυτό είναι το όνειρο των γειτόνων μας.

Εμείς, κύριε πρωθυπουργέ και κύριε υπουργέ εξωτερικών σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποκύψουμε σε πιέσεις είτε της ΕΕ, είτε των ΗΠΑ,είτε του ΝΑΤΟ. Θα υπερασπιστούμε με κάθε τίμημα τα ιερά και τα όσιά μας.

Νυν υπέρ πάντων ο αγών.

*Είναι το τελευταίο άρθρο του εξαίρετου συνεργάτη μας, το οποίο συνέταξε δύο εβδομάδες πριν τον θάνατό του. Ο Ανδρέας Αγτζίδης απεβίωσε την Παρασκευή 9.2.18.

 

 

 

Advertisements

26 Σχόλια

  1. Mια ενδιαφέρουσα ανάλυση είναι αυτή του Λαοκράτη Βάση: https://slpress.gr/…/to-epikindyno-kentri-tha-parameinei/

    Nομίζουν ότι βγάλανε το κεντρί του Μακεδονισμού

    Λαοκράτης Βάσσης

    Ανήκοντας στους ρεαλιστές, αλλά όχι στους … πολύ ρεαλιστές, υποστήριζα, τον λογικό ελληνικό συμβιβασμό, τη σύνθετη δηλαδή ονομασία για λύση του «μακεδονικού προβλήματος». Με τη σύνθετη ονομασία να ορίζει καθαρά τον γεωγραφικό και μόνο χαρακτήρα του όρου Μακεδονία (erga omnes), μιας κι οι γείτονές μας, σλαβογενείς, αλβανογενείς και ό,τι άλλο, κατοικούν (και) σε ένα κομμάτι του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας. Λύση, όμως, χωρίς… ιησουίτικες αμφισημίες, που, κατά βάθος, θα αναιρούν την καθαρότητα του γεωγραφικού προσδιορισμού.

    Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ανησυχώντας για τα τεκταινόμενα, κυρίως γιατί ήταν έκδηλη η γεωπολιτικού χαρακτήρα «βούληση» των ευρω/δυτικών επικυρίαρχών μας, δημοσίευσα κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο: «Το κεντρί του μακεδονισμού», θέλοντας να τονίσω το αυτονόητο, πως δηλαδή το μέγα επίδικο του «προβλήματος», ως γενετική του ρίζα, είναι το τοξικό ιδεολόγημα του «μακεδονισμού».

    Οπότε και ευθέως συνακόλουθη η ταύτιση της λύσης του, όχι του … κλεισίματός του, με το να βγει αυτό το «κεντρί» απ΄τη ράχη μας. Έτσι ώστε να εκλείψουν οριστικά και οι παρενέργειές του, όχι μόνο στη δική μας ζωή αλλά και στη ζωή της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων.

    Πολύ θα ήθελα, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τη «Συμφωνία των Πρεσπών», να διαπίστωνα πως το «κεντρί» βγήκε κι ένα δύσκολο πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Χωρίς να αφήνονται ανοιχτές κερκόπορτες για να ξαναβρικολακιάσει, αν και όποτε, σε μελλοντικούς αναδασμούς των Βαλκανίων. Δυστυχώς όμως, όσο κι αν ελαστικοποιήσω τα κριτήριά μου, το ζύγι των «υπέρ» και των «κατά», παρ’ ότι κάποια πράγματα δεν ζυγίζονται, μόνο θετικό δεν μου βγαίνει. Για να μην πω πως η ζυγαριά γυρίζει ανάποδα, όταν βάζω στο ζύγι τα περί «μακεδονικής ιθαγένειας» (αρθ.1β) και «μακεδονικής γλώσσας» (αρθ.1γ) των γειτόνων μας.

    Γιατί, όσο κι αν συναναγνωστούν οι ρήτρες για τη «γλώσσα» και την «ιθαγένεια» και με τα υπαρκτά «αντίβαρά» τους, όπως τα δηλούμενα στο «άρθρο 7», μόνο αν παραβιάζαμε τους κανόνες της κοινής λογικής θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως το «κεντρί» βγήκε απ’ τη ράχη μας και από την ευρύτερη περιοχή μας. Καθώς, όχι μόνο δεν βγήκε αλλά και νομιμοποιήθηκε για πρώτη φορά απ΄τους μόνους που, ως θύματα του «σφετερισμού» ταυτοτικών ιστορικο/πολιτιστικών μας στοιχείων, μπορούσαμε να νομιμοποιήσαμε τα «σφετερισμένα», όλα ή μέρος τους. Κάτι που πράξαμε, νομιμοποιώντας, μέσα από την αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας» και «μακεδονικής ιθαγένειας», τον εσώτερο πυρήνα του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού», που είναι η «μακεδονική» εθνοτική του βάση.

    Στρουθοκαμηλισμός

    Με τον αντίλογο πως πουθενά στη Συμφωνία δεν αναγνωρίζεται «μακεδονική εθνότητα» να είναι … στρουθοκαμηλισμός, όταν αναγνωρίζονται, με τη «βούλα» μας, τα δυο βασικά συνιστώντα την εθνότητα (και την ταυτότητα), η «γλώσσα» δηλαδή και η «ιθαγένεια» (κατά πως μας το ξεκαθάρισε, κατάμουτρά μας, ο Ζάεφ στις Πρέσπες, με το «Μακεδόνες, Ελληνες και Ευρωπαίοι»!).

    Όπως, επίσης, είναι κάτι παραπάνω από προφάσεις εν αμαρτίαις η συνενοχική επίκληση, αμφιλεγόμενων εν πολλοίς , αμαρτωλών «τετελεσμένων», υπαρκτών παραλείψεων και λαθών από προγενέστερους ιθύνοντες της χώρας μας. Που, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούσαν και ελληνική νομιμοποίηση των σκοπιανών «σφετερισμών». Στην ίδια μάλιστα κατεύθυνση, κάποιοι έφτασαν, δια της παραναγνωστικής τακτικής, ακόμα και στον Παύλο Μελά, έλεος, όπως και στην Πηνελόπη Δέλτα, για να δικαιολογηθεί η δια της Συμφωνίας αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας».

    Που, εντέλει, σημαίνει πως η υποστηρικτική βάση της Συμφωνίας μόνο πειστική δεν είναι, μιας και νομιμοποιείται η γενετική ρίζα του «μακεδονικού προβλήματος», ο εσώτερος δηλαδή πυρήνας του «μακεδονισμού». Όπως, επίσης, δεν θα μπορούσε να είναι πειστική και η εξόφθαλμα υποκριτική αντί-θεση της νεο-φιλελεύθερης ηγεσίας της Ν.Δ. Η οποία, με προφανή κυνικό τακτικισμό ψηφοθηρικής αντιστοίχισης προς το λαϊκό αίσθημα, κινείται «έξω» κι απ’ τις νεο-ταξικές συντεταγμένες της πολιτικής της φιλοσοφίας και της κάθε άλλο παρά πατριωτικής της «θεμελίωσης». Οπότε και με κάθε άλλο παρά στρατηγικό τον χαρακτήρα της αντίθεσής της όχι μόνο στη Συμφωνία, αλλά και στα άλλα ευρωδυτικά βαθύτερα (ομόρροπα πια!) της κυβερνητικής «τροχιάς».

    Καχέκτυπος δικομματισμός

    Έτσι που, τόσο η συνενοχική υποστήριξη όσο και η υποκριτική αντίθεση των δυο «πόλων» του (κακέκτυπου) «νεο-δικομματισμού» μας, πολύ περισσότερο η ίδια η Συμφωνία, να είναι αποκαλυπτικά δηλωτικές:

    της «ανημπόριας» του πολιτικού μας συστήματος και της επικυριαρχούμενης χώρας μας (μετά και την αναδιπλωτική συριζική «προσαρμογή»),
    της βαθιάς πολιτιστικής κρίσης, που αγγίζει το πολιτιστικό μας κύτταρο, και της συνολικότερης παρακμιακότητάς μας (με όλους τους δείκτες εθνικής δυναμικής…καθοδικούς).
    των όλο και μειούμενων εθνικών μας «αντοχών» και «αντιστάσεων», ιδίως αφότου απωλέσαμε, με τη Χρεοκοπία, την εθνική μας αυτεξουσιότητα και μοιάζουμε να έχουμε αποδεχτεί, ως λαός και ως έθνος, την «ήττα» μας και τη… μοίρα μας.
    Με τις δυο νοσηρές «άκρες» του πολιτικού μας φάσματος, τον αγροίκο «μπαρμπαρουσισμό» της εθνο/φυλετικής τοξικότητας, απ΄τη μια μεριά, και τον σοβαροφανή «αντιεθνικισμό» της νεοταξικής ατοπίας (όπου προστίθεται και ο αντι-εξουσιαστικός μηδενισμός), απ’ την άλλη, να προσδίδουν τη δική τους γκρίζα διάσταση στην καλλιεργούμενη (ψευδώνυμη στα… μείζονα) νεοδικομματική πόλωση. Καθώς, συν τοις άλλοις, ανα-κινούν και τον επικίνδυνο βυθό των διχαστικών μας παθών. Προσθέτοντας πολλή αιθαλομίχλη στον έτσι κι αλλιώς μουντό εθνικό μας ορίζοντα

    Δίχως άφρονες «ενοχοποιήσεις»

    Που σημαίνει πως, με παντελώς τραβηγμένη, μετά τις Πρέσπες, την κουρτίνα που «έκρυβε» τις κακοδαιμονίες μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την κατάστασή μας και να σταθούμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης μπροστά στα δεδομένα της εθνικής μας πραγματικότητας. Οπότε και να χαράξουμε, επιτέλους, κοινή εθνική γραμμή αντιμετώπισης όλων των μεγάλων μας προβλημάτων.

    Με αυτονόητο πρώτο μας μέλημα την… επιστροφή σε κλίμα πολιτικού πολιτισμού και νηφάλιου διαλόγου, χωρίς εκατέρωθεν εμπαθείς και άφρονες «ενοχοποιήσεις». Όσο μεγάλες κι αν είναι οι διαφορές μας, εντός μάλιστα των ορίων της «πιασμένης» στη στρατηγική μέγγενη της ευρωδυτικής επικυριαρχίας εθνικής μας ζωής.

    Ενός διαλόγου που θα φωτίζει τόσο το πραγματικό βάθος των προβλημάτων μας όσο και το πραγματικό περιεχόμενο των «διαφορών» και των «αντιθέσεών» μας. Με πρώτο σ’ αυτή τη συγκυρία, λόγω Πρεσπών, το « μακεδονικό πρόβλημα», όπου θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε, αν όχι σε μια επαναδιαπραγμάτευση, τουλάχιστον σε μια διορθωτική κοινή εθνική γραμμή αντιστοιχιστικής ενιαιοποίησης: ονόματος, γλώσσας και ιθαγένειας στη χώρα των γειτόνων μας. Μαζί και για πολλά άλλα, όπως, ας πούμε, η αντιμετώπιση των πλαστογραφικών εγχαράξεων του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού» στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

    Σε μια τέτοια κατεύθυνση νηφάλιου και ειλικρινούς διαλόγου για τη Συμφωνία των Πρεσπών: Αφενός, δεν μπορούμε να υποβαθμίζουμε τα όποια θετικά της, όπως για παράδειγμα, τη σημαντική αλλαγή ονόματος της γείτονος χώρας, με αντιστοίχισή του στον μερικό γεωγραφικό της χώρο, ή τα του προαναφερθέντος άρθρου 7 και την … επιστροφή της «ιδιοποιημένης» αρχαιομακεδονικής μας κληρονομιάς ως κρισίμου μέρους του συνολικότερου ιστορικο/πολιτιστικού της σφετερισμού. Αφετέρου, για να επανέλθουμε στο μέγα «επίδικο», επίσης δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στο ότι η γενετική ρίζα του, του «προβλήματος», όπως υπερβαλλόντως τονίστηκε σε τούτο το κείμενο, δεν εξέλιπε.

    Με βασανιστικά αιωρούμενο το ερώτημα (ρητορικό προφανώς!): Πώς «γίνεται» και γιατί, το μεν κράτος να ονομάζεται Βόρειος Μακεδονία κι η γλώσσα του όχι βορειο-μακεδονική, κατά ευθεία λογική συνέπεια, αλλά μακεδονική, όπως και η ιθαγένεια επίσης να μην είναι βορειο-μακεδονική αλλά μακεδονική, αναπέμποντας, μ΄αυτήν την καθόλου … αθώα σφετεριστική ιδιοποίηση, όχι στο γεωγραφικό μακεδονικό μέρος αλλά στο μακεδονικό όλον; Και τι λέει, αλήθεια, επ’ αυτού ο «αξιότιμος» κύριος Νίμιτς, ως ο επί εικοσιπενταεντίαν εκλεκτός των … νονών του νεότευκτου κράτους (και όχι μόνο!);

    Ρεαλισμός, λογική και προσαρμοστικότητα

    Παρ’ ότι θεωρώ, ας το πω καιροί που είναι, πως οι διαπραγματευτές μας και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι διεκδίκησαν το καλύτερο δυνατό, ζυγίζοντας προφανώς τα «υπέρ» και τα «κατά» της Συμφωνίας με τα μέτρα και τα σταθμά των « ιεραρχήσεών» τους, δεν μπορώ να συμφωνήσω με το «ζύγι» τους και να μη βλέπω τα… απόνερα των Πρεσπών! Κι ούτε λόγος πως η πολιτική είναι για να λύνει προβλήματα. Να τα λύνει όμως και όχι να τα… κλείνει. Όπως επίσης ούτε λόγος πως η πολιτική θέλει ρεαλισμό, θέλει λογική, ακόμα και προσαρμοστικότητα.

    Όχι όμως πολύ «λογική», πολύ «ρεαλισμό» και πολύ «προσαρμοστικότητα». Που μας πάει στο γνωστό και δήθεν εκσυγχρονιστικό (προοδευτικοφανές ή και αριστεροφανές) «ρεύμα σκέψης», που, απ’ τη σημιτική ακόμη περίοδο, ως εν δυνάμει υποκατάστατο μιας νέας… εθνικής πολιτικής: ήταν υπέρ του «Σχεδίου Ανάν», χαιρέτιζε τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, ζητούσε, με νεοταξικό συμφυρμό μεταφυσικού διεθνισμού και κοσμοπολιτισμού, αναγνώριση των γειτόνων με το συνταγματικό τους όνομα, σκέτο δηλαδή «Μακεδονία», και άλλα τέτοια παρόμοια!

    Ολοκληρώνοντας τούτο το κείμενο, θα αρκεστώ να τονίσω την ανάγκη χάραξης, έστω και τώρα, μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής σε τροχιά ανάκτησης της χαμένης απ’ τη χρεοκοπία και εντεύθεν εθνικής μας αυτεξουσιότητας, που θα είναι, δεν γίνεται αλλιώς, και τροχιά ρήξης με όλες τις νοσηρότητες που έφεραν τη χρεοκοπία και παρατείνουν την άγονη διαχείρισή της. Εννοώ στρατηγική καθολικού πατριωτικού συναγερμού, που στοχεύει στο να νικήσουμε την… εθνική ήττα μας και να βγούμε πραγματικά στην ανοιχτή δημοσιά της Ιστορίας μας, χωρίς τη «χανάκα»* της ευρωδυτικής επικυριαρχίας στο λαιμό μας.
    – Κι ούτε λόγος, όχι άλλες τέτοιες… λύσεις στα εθνικά μας θέματα!-

    ⃰ Χανάκα: ξύλινο τρίγωνο, που το έβαζαν στο λαιμό οικόσιτων ζώων για να μην μπαίνουν στους περιφραγμένους κήπους (Βάρναλης: «Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου…»).

  2. ΚΥΡΙΑΚΗ, 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018
    Ο αγώνας κατά της βουλγαρικής καθόδου στη Μακεδονία

    του Σπύρου Κουζινόπουλου

    Μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές αντίστασης στην τριπλή φασιστική κατοχή της πατρίδας μας, υπήρξε στις 10 Ιουλίου 1943, όταν με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του ΕΑΜ, δεκάδες χιλιάδες λαού ξυχύθηκαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και των άλλων πόλεων της βόρειας Ελλάδας, διαμαρτυρόμενοι με μαχητικές διαδηλώσεις ενάντια στην επέκταση της βουλγαρικής κατοχής στη Μακεδονία.

    Λίγο μετά την είσοδό τους στη χώρα μας, στις 25 Απριλίου 1941, οι βουλγαρικές φασιστικές αρχές, λαμβάνοντας ως «δώρο» από τον Χίτλερ την έγκριση εισβολής τους στην Ανατολική Μακεδονία και το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης, εφάρμοσαν απίστευτα σκληρά καταπιεστικά μέτρα σε βάρος του υπόδουλου ελληνικού πληθυσμού, με στόχο τον αφελληνισμό της περιοχής και τον βίαιο εκβουλγαρισμό της. Στο πλαίσιο αυτό, στην περιοχή της ζώνης κατοχής τους και ιδιαίτερα στους νομούς Σερρών, Δράμας και Καβάλας, επέβαλαν στους καταστηματάρχες να αλλάξουν τις επιγραφές των καταστημάτων τους στα βουλγάρικα, απαγόρευσαν στους έλληνες γιατρούς και δικηγόρους να ασκούν επάγγελμα, τοποθέτησαν δικές τους δημοτικές και κοινοτικές αρχές, υποχρέωσαν τους κατοίκους να αλλάξουν την κατάληξη των επιθέτων τους σε –εφ και –οφ, επιδόθηκαν σε λεηλασίες, βιασμούς και άλλες ωμότητες.
    Εκατοντάδες πατριώτες εκτελέστηκαν, δεκάδες χιλιάδες στάλθηκαν σε καταναγκαστικά έργα ως «ντουρντουβάκια», κυρίως στην κατασκευή οδικών και σιδηροδρομικών έργων στη Βουλγαρία και στα Σκόπια. Αποτέλεσμα εκείνων των καταπιεστικών μέτρων, ήταν περίπου 170.000 άτομα να εγκαταλείψουν την Ανατολική Μακεδονία, αναζητώντας καταφύγιο στην γερμανοκρατούμενη κεντρική Μακεδονία και την υπόλοιπη χώρα.

    Βούλγαροι στρατιωτικοί φωτογραφίζονται στην παραλία της Θεσσαλονίκης
    Προσπάθεια επέκτασης και στην υπόλοιπη Μακεδονία
    Οι βουλγαρικές αρχές, δεν περιορίστηκαν στην περιοχή που τους είχε «χαρίσει» η Ναζιστική Γερμανία, αλλά επεδίωξαν να πατήσουν πόδι και στην υπόλοιπη Μακεδονία, αναπτύσσοντας ένα πυκνό προπαγανδιστικό δίκτυο.
    Τον Ιούλιο του 1943, οι Βούλγαροι φασίστες θα προσπαθήσουν ανεπιτυχώς να πάρουν στην κατοχή τους και την κεντρική Μακεδονία, ως «δώρο» για τη συνέχιση της παραμονής της Βουλγαρίας στον Άξονα. Η είδηση εκείνη, ξεσηκώνει τον ελληνικό λαό και με πρωτοβουλία του ΕΑΜ, διοργανώνονται ογκώδη μαχητικά συλλαλητήρια σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και όλες σχεδόν τις πόλεις και κωμοπόλεις της Μακεδονίας.
    Στο συλλαλητήριο της Αθήνας, τα γερμανικά τανκς ρίχνονται πάνω στους διαδηλωτές. Στις συγκρούσεις που ακολουθούν, έπεσαν νεκροί 53 διαδηλωτές, ανάμεσά τους και οι φλογερές αγωνίστριες Παναγιώτα Σταθοπούλου και Κούλα Λίλη, που πρόταξαν τα κορμιά τους αψηφώντας τα γερμανικά άρματα μάχης, ενώ τραυματίστηκαν 280 διαδηλωτές και συνελήφθησαν από τους Γερμανούς 500 άτομα.
    Στη Θεσσαλονίκη, στις 10 Ιουλίου 1943, οργανώνεται από το ΕΑΜ παλλαϊκή 24ωρη απεργία, με τη συμμετοχή όλου του πληθυσμού, ενώ συγκροτήθηκαν ογκώδεις διαδηλώσεις τόσο στο κέντρο της πόλης (στις οδούς Τσιμισκή και Νίκης), όσο και στις συνοικίες. Συλλαλητήρια, είχαν πραγματοποιηθεί επίσης εκείνες τις ζεστές ημέρες του Ιουλίου 1943 στο Κιλκίς, το Λαγκαδά, την Έδεσσα, τη Βέροια, την Κοζάνη, τα Γιαννιτσά κ.α.

    Ολόκληρη η πρώτη σελίδα της μυστικής εφημερίδας του ΕΑΜ Ελευθερία, με
    το κύριο άρθρο και το ρεπορτάζ αναφέρονταν στον ξεσηκωμό κατά της επέκτασης
    Το έγκλημα του διαμελισμού της Μακεδονίας
    Είχε αφήσει εποχή το συλλαλητήριο κατά της καθόδου των Βουλγάρων φασιστών, που είχε πραγματοποιηθεί στη Νιγρίτα, τις ίδιες μέρες, καθώς είχαν πάρει μέρος πάνω από 15.000 λαού, δύο φορές δηλαδή περισσότεροι από τους κατοίκους που είχε η πόλη της Νιγρίτας, καθώς είχαν καταφθάσει αγρότες από όλες τις περιοχές της σημερινής επαρχίας Βισαλτίας. Με τον Γραμματέα του ΕΑΜ Νιγρίτας, Γιώργη Τσαρουχά, να εκφωνεί πατριωτικό λόγο, συνεγείροντας τα πλήθη.
    Όπως έγραφε σε ρεπορτάζ της η μυστική εφημερίδα Ελευθερία, όργανο του ΕΑΜ Μακεδονίας:
    «Η Μακεδονία ολόκληρη συνταράχτηκε από ένα τεράστιο κύμα παλλαϊκών απεργιών και διαδηλώσεων. Οι καταγανακτισμένες μάζες του λαού μας ξεχύθηκαν στους δρόμους των Μακεδονικών πόλεων… για το καινούριο έγκλημα του διαμελισμού της Μακεδονίας και της παράδοσης της Κεντρικής Μακεδονίας στους Βουλγάρους δολοφόνους φασίστες. Η Μακεδονική ύπαιθρος αντιλάλησε από τις μαχητικές κραυγές του λαού μας: Θάνατος και κατάρα στους δολοφόνους φασίστες. Έξω από τη χώρα μας οι Βούλγαροι, Γερμανοί και Ιταλοί κατακτητές. Κάτω οι εκτελέσεις και το αίσχος της ομηρίας. Ζήτω η ενιαία, ακέραια και ελεύθερη Ελλάδα μας».
    (Εφημερίδα Ελευθερία, 28 Ιουλίου 1943)

    Για τις υπέροχες εκείνες ημέρες εθνικής έξαρσης και πατριωτικού μεγαλείου στη σκλαβωμένη Μακεδονία, έγραψε ο χρονικογράφος της Θεσσαλονίκης, Κώστας Τομανάς:
    «Στις 10 Ιουλίου 1943, έπειτα από κινητοποίηση του λαού (οι εθνικόφρονες είχαν κλειστεί στα σπίτια τους κατόπιν εντολής του συνταγματάρχη Χρυσοχόου), οι Γερμανοί δεν επέτρεψαν στον βουλγαρικό στρατό, που πήγαινε στη Δυτική Μακεδονία για να αντικαταστήσει τους Ιταλούς, να μπει και να παρελάσειστην πόλη μας. Μόνο ένα τμήμα ηλικιωμένων βοηθητικών στρατιωτών, στρατωνίστηκε για λίγο καιρό στο Δημοτικό Σχολείο της Νεάπολης».
    (Κώστας Τομανάς, Χρονικό της Θεσσαλονίκης 1941-1944, Θεσσαλονίκη 1996, Νησίδες, σ. 244)
    Προσπάθεια εκφοβισμού
    Για να εκφοβίσουν τον πληθυσμό και να αποτρέψουν τις προετοιμαζόμενες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της καθόδου των Βουλγάρων φασιστών στη Μακεδονία, οι Γερμανοί κατακτητές μετέδιδαν από το ραδιόφωνο, από το απόγευμα της Παρασκευής 9 Ιουλίου, μια απειλητική ανακοίνωση της στρατιωτικής διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου, που την επαναλάμβαναν διαρκώς με τα μεγάφωνα και τα ειδικά αυτοκίνητα της γερμανικής προπαγάνδας σε όλη την πόλη, πως θα εφαρμοστούν σοβαρά μέτρα ενάντια σε όποιον με την απεργία «ήθελε παραβλάψει αμέσως ή εμμέσως τα συμφέροντα των αρχών κατοχής».
    Παρ΄όλα αυτά, οι εργάτες, υπάλληλοι, επαγγελματίες, βιοτέχνες, υπακούοντας στα συνθήματα του ΕΑΜ, απεργούν. […] Τρεις νύχτες συνέχεια, δεκάδες συνεργεία αγωνιστών έγραφαν συνθήματα στους τοίχους της Θεσσαλονίκης ενάντια στον βουλγαρικό επεκτατισμό…»
    (Γιώργος Καφταντζής, Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στον καιρό της Κατοχής, Θεσσαλονίκη 1983, χ.ε., σ.91-92)

    Βούλγαροι στρατιωτικοί στην κεντρική λεωφόρο Μεραρχίας των Σερρών

    Η προκήρυξη του ΕΑΜ
    Είχε προηγηθεί εμπνευσμένη προκήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, στις 8 Ιουλίου 1943 που καλούσε το λαό «σε συναγερμό για τη σωτηρία του Μακεδονικού λαού από τα νύχια των αιμοβόρων εισβολέων, που καταπατούν τα καθαγιασμένα χώματα των πλουσιότερων και ομορφότερων Ελληνικών περιφερειών». Και η προκήρυξη του ΕΑΜ κατέληγε ως εξής: «Θάνατους στους Βούλγαρους εισβολείς. Κάτω οι τύραννοι χιτλεροφασίστες. Ζήτω η Ελληνική Μακεδονία και ο Μακεδονικός λαός. Ζήτω η Ελλάδα μας. Η Κ.Ε. του ΕΑΜ».
    Σε απόφασή του εκδόθηκε στις 10 Ιουλίου 1943, το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ, προειδοποιούσε ότι «Οι Βούλγαροι εισβολείς θα πληρώσουν ακριβά τον άναντρο θρίαμβο τους. Θάνατος στους Γερμανο–Ιταλο-Βουλγάρους επιδρομείς. Ζήτω ο ενωμένος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του Ελληνικού λαού…».

    Η μαρτυρία του Στρατή Αναστασιάδη
    Όπως έγραψε ο 24χρονος τότε φοιτητής της Γεωπονίας και αργότερα καθηγητής στο πανεπιστήμιο Humpolt του Βερολίνου, Στρατής Αναστασιάδης (1919-2004):
    «Μεγάλη μαχητική διαδήλωση στη ΘΕσσαλονίκη πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιούλη, κατά της επέκτασης της κατοχής των Βουλγάρων και της παράδοσης σε αυτούς, ενός μεγάλου μέρους της Μακεδονίας, με συνθήματα «Κάτω τα χέρια από την ελληνική Μακεδονία και Θράκη» και «Θάνατος στους Βολυλγάρους εισβολείς».
    Για το ίδιο πρόβλημα, οργανώθηκαν επίσης διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης, στη λαϊκή αγορά Καπάνι και μπροστά στη Λέσχη των Φοιτητών, στην παραλία. Ταυτόχρονα, στα μέσα του Ιούλη, κηρύχθηκε γενική απεργία σε όλη τη χώρα κατά της επέκτασης των Βουλγάρων»
    (Στρατής Αναστασιάδης, Από την αντίσταση στη διάψευση, Θεσσαλονίκη 2013, Επίκεντρο, σ. 53)

    Ο γραμματέας της ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης Λ.Ελευθερίου
    Σύμφωνα με τον τότε γραμματέα της ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης, Λευτέρη Ελευθερίου, η αντίθεση κατά της επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής, αγκάλιασε πλατύτερα στρώματα με παθητική και ενεργητική αντίσταση. ΌΠως ανέφερε:
    «Την 10η Ιουλίου 1943 που θα έμπαινε ο βουλγαρικός στρατός στη Θεσσαλονίκη, το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, η ΕΠΟΝ με όλα τα διαφωτιστικά μέσα και τις παράνομες εφημερίδες τους Λαϊκή Φωνή, Ελευθερία, Λεύτερα Νιάτα αλλά και με συγκεντρώσεις, καλούσαν το λαό ενάντια στους βουλγαροφασίστες. Το βράδυ της 9ης Ιουλίου, ομάδες φοιτητών σκέπασαν με μαύρα πέπλα όλα τα κεντρικά αγάλματα της Θεσσαλονίκης.
    Το ΕΑΜ κάλεσε το λαό σε συναγερμό, σε γενική απεργία και μαχητικές διαδηλώσεις για τις 11 Ιουλίου. Πήραν μέρος 50.000 άτομα. Οι εργάτες απεργούν αψηφώντας τις απειλές των γερμανικών αρχών κατοχής. Οι σιδηροδρομικοί κάνουν δίωρη στάση εργασίας. Κεντρικά συνθήματα: «Όχι στη βουλγαρική επέκταση», «Κ¨ατω τα χέρια από την ελληνική Μακεδονία και Θράκη».
    Αντιβουλγαρικές διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, γίνονται με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων λαού στις 10 Ιουλίου στο Κιλκίς, στις 12 Ιουλίου στη Λαγκαδά, στις 17 Ιουλίου στην Κοζάνη.
    Κυκλοφόρησε στις 10-7-1943 προκήρυξη της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ που κατέληγε: «Θάνατος σε όλους τους τυράννους, θάνατος στους Γερμανούς και Ιταλούς φασίστες, θάνατος στους Βουλγάρους εισβολείς». Με τον παλλαϊκό αυτό ξεσηκωμό, ο βουλγαρικός στρατός στις 10 Ιούλη 1943 δεν έκανε παρέλαση στη Θεσσαλονίκη».
    (Λευτέρης Ελευθερίου, Το Πολυτεχνείο και η ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης στην Εθνική Αντίσταση, Αθήνα 1992, Θεμέλιο, σ. 68

    Γιώργος Καφταντζής

    Το περιστατικό με τον Γιώργο Καφταντζή
    Την επόμενη ημέρα, συνεχίστηκαν οι συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στις περισσότερες συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση είχε πραγματοποιηθεί δίπλα στο Διοικητήριο, με ομιλητή το στέλεχος της ΕΠΟΝ Πανεπιστημίου, Γιώργο Καφταντζή. Όπως αφηγήθηκε αργότερα ο ίδιος: «Πήδηξα σε μία καρέκλα του καφενείου «Εθνικό», πλάϊ στο Διοικητήριο και άρχισα την ομιλία. Δεν πρόφτασα να πω παρά εννιά λέξεις: “Λαέ της Θεσσαλονίκης, κάτω από το τρικέφαλο φασιστικό τέρας…” και οι γκεσταμπίτες καραδοκώντας, άρχισαν τους πυροβολισμούς. Επακολούθησαν συμπλοκές και άγριο κυνηγητό. Είχαμε ορισμένους τραυματίες και πιάστηκαν μερικοί».
    (Γιώργος Καφταντζής, Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στον καιρό της Κατοχής, ό.π., σ93)

    Ένα ρεπορτάζ της Ελευθερίας
    Στο φύλλο της μυστικής εφημερίδας Ελευθερία , δημοσιογραφικού οργάνου του ΕΑΜ Μακεδονίας, που κυκλοφόρησε μερικές ημέρες μετά τα ογκώδη συλλαλητήρια, δημοσιεύονταν αναλυτικο ρεπορτάζ για τις κινητοποιήσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη κατά της βουλγαρικής επέκτασης . Όπως έγραφε: «Ολόκληρος ο λαός της Μακεδονίας διαδήλωσε την αγανάκτηση και διαμαρτυρία του κατά του νέου διαμελισμού της Μακεδονίας με την παραχώρηση του τμήματος μέχρι του Αξιού στους Βουλγάρους τη μεταβολή του υπόλοιπου σε Γερμανικό προτεκτοράτο. Στη Θεσσαλονίκη από 5-10 Ιουλίου, έγιναν λαϊκές διαδηλώσεις κάτω από την καθοδήγηση του ΕΑΜ σε όλες τις συνοικίες (Επτάλοφο, Νεάπολη, Διοικητήριο, Τούμπα, Χαριλάου, Καλαμαριά) στις οποίες πήραν μέρος πάνω από 10.000 λαού. Παρά τις προσπάθειες των Γερμανών, της Ασφάλειας και της ΠΑΟ να κλείσουν τον πληθυσμό στα σπίτια τους με προκήρυξή τους και να εμποδίσουν τις εκδηλώσεις, στην οδό Τσιμισκή και στη Λεωφόρο Νίκης μόλις εμφανίστηκαν οι Βούλγαροι, αποδοκιμάστηκαν. Επακολούθησε διαδήλωση με επικεφαλής της ΕΠΟΝ που διέσχισε τη Λεωφόρο Νίκης, τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο. Επίσης σε διάφορες συγκεντρώσεις και στις εκκλησίες έγιναν ομιλίες από ομιλητές του ΕΑΜ».
    Εφημερίδα Ελευθερία, 28ης Ιουλίου 1943,

    Ελάχιστοι τελικά Βούλγαροι στρατιωτικοί μπόρεσαν να εισέλθουν

    Διέσχισαν νύχτα τη Θεσσαλονίκη
    Τελικά, λόγω εκείνων των τεράστιων λαϊκών αντιδράσεων, ο βουλγαρικός στρατός δεν έκανε την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη που είχε οργανώσει για τις 10 Ιουλίου 1943, παρά μόνο εισήλθε μια υπηρεσία αρτοποιών, που κατέφθασε με αυτοκίνητα από τις Σέρρες και στρατωνίστηκε σε σχολείο της Νεάπολης που είχε επιταχθεί από τους Γερμανούς. Κι όταν δύο εβδομάδες αργότερα χρειάστηκε μονάδες του βουλγαρικού στρατού να διέλθουν από τη Θεσσαλονίκη, καττευθυνόμενες προς τη Χαλκιδική, το έκαναν νύχτα για να μην υπάρχουν αντιδράσεις. Τις οποίες τελικά δεν τις απέφυγαν.
    Για να επιστρέψουμε και πάλι στον Γιώργο Καφταντζή, που κατέθεσε τη μαρτυρία του για εκείνο το περιστατικό:
    Τα βουλγαρικά στρατεύματα άρχισαν να έρχονται από τις 18 Ιουλίου, Κυριακή, διασχίζοντας πάντα νύχτα τη Θεσσαλονίκη. Μόνο στις 22 Ιουλίου πέρασαν μέρα τμήματα ιππικού με αντιαρματικά πυροβόλα και μεταγωγικά οχήματα για τη Χαλκιδική, μα τα αποδοκίμασαν στην οδό Τσιμισκή και στη λεωφόρο Νίκης (παραλία) οι περαστικοί και οι θαμώνες των καφενείων και των μαγαζιών, χτυπώντας κάτω τις καρέκλες, σφυρίζοντας, χλευάζοντας, τραγουδώντας τον εθνικό μας ύμνο κλπ. Ταυτόχρονα, σφύριζαν και τα καίκια.
    Οι αποδοκιμασίες ήταν τόσο έντονες, ώστε ο Ραδιοφωνικόσ Σταθμός Θεσσαλονίκης την ίδια ημέρα σε έκτακτη εκπομπή ανάφερε πως «αναρχικά στοιχεία προσέβαλαν και εξύβρισαν συμμαχικό στρατό».
    (Γιώργος Καφταντζής, Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στον καιρό της Κατοχής, ό.π., σ93)

    http://farosthermaikou.blogspot.com/2018/07/blog-post_30.html

  3. Andreas Z. on

    Vassiliki Aroniadou-Anderjaska

    προς Professors-PhDs Απεγγραφή

    Αγαπητοί μου, επειδή παρουσιάστηκε κάποιο ενδιαφέρον και «κινητικότητα» («President Trump was concerned about what is happening in Greece and Skopje» όπως κι αν διερμηνεύεται αυτό), οι Παμμακεδονικές βρήκαν την ευκαιρια να στείλουν αυτή την επιστολη (παρακάτω και συνημμενη) για να δοθει στον πρόεδρο Τραμπ μέσω ενός congressman της Φλώριντας, ο οποίος είναι Ελληνικής καταγωγής. H κυρία Γκατζούλη μου ζήτησε να σας την στείλω.

    Ας ελπίσουμε να φτάσει η επιστολή στον προορισμό της και να της δοθεί η δέουσα προσοχή.

    Κάτι που αναρωτιέμαι είναι αν «η συμφωνία» έχει καλύψει την προπαγάνδα που γινεται διαδυκτιακά, π.χ. http://www.historyofmacedonia.org/MacedonianGreekConflict/conflict.html
    Ισως αυτό είναι αδύνατον, με ο,τι συνεπαγεται.

    Θα ακουσατε για τον θυμό του Κοτζιά επειδη ο Ζάεφ αποκάλεσε τον στρατό των Σκοπίων «Μακεδονικό στρατό». Εγω τουλάχιστον μόλις άρχισα να διαβαζω το σχετικό άρθρο νομιζα πως ο Κοτζιάς θα έκανε «δευτερες σκέψεις» για την συμφωνία. Αντίθετα όμως, παρότρυνε να επικυρωθεί η συμφωνία όσο το δυνατον γρηγορότερα ωστε ο Ζάεφ να το αλλάξει σε «στρατό της Βόρειας Μακεδονίας». Υπάρχει κανείς που το πιστεύει αυτό?

    Οταν η χωρα ονομάζεται «Βορεια Μακεδονία» στα χαρτιά, όλοι θα την αποκαλούν Μακεδονία. Και οπως οι κάτοικοι της Ελλάδας λεγονται Ελληνες και η γλωσσα τους Ελληνικη (και οι κατοικοι της Γαλλίας, Γάλλοι και η γλώσσα τους Γαλλική κοκ.), ετσι και οι κάτοικοι της «Μακεδονίας» θα λέγονται Μακεδονες (και ο στρατος τους Μακεδονικός) και η γλώσσα τους Μακεδονικη. Καθε φορά που οι Ελληνες θα διαμαρτυρονται «μα είναι Βορειομακεδονες οχι μακεδονες», οι άλλοι απλά θα μας θεωρουν αστείους (οπως ειναι αστεια η διαφορα αναμεσα στο «Μακεδονία» και στο Βόρεια Μακεδονια, αλλά η ελληνικη κυβερνηση δεν θελει να το δει ή κάνει πως δεν το βλέπει).

    Ας παρουμε για παράδειγμα το πρόσφατο » «Ο ακριβός και σπάνιος φίλος μας Ζάεφ ομιλεί ευκαίρως ακαίρως περί «Μακεδονίας» (όχι Βόρειας) «μακεδονικής ταυτότητας» και «μακεδονικής γλώσσας». Κάνει και τα μπάνια του… στην Ποτείδαια… Ενδεικτικό το προχθεσινό αλαλούμ με το φιλοσκοπιανό ευρωβουλευτή Knut Fleckenstein. Πήρε στα σοβαρά τα περί «Βόρειας Μακεδονίας» και όπως ήταν φυσικό ονόμασε του πολίτες των Σκοπίων «Βορειομακεδόνες». Ένδακρυς όμως ζήτησε χίλια συγνώμη για το …ατόπημά του: «Παραδέχομαι το λάθος μου. Ο στόχος μου δεν ήταν να βλάψω κανένα, αλλά γι’ αυτήν τη δήλωσή μου αιτία είναι η ανεπαρκής γνώση μου για τον λαό σας. Τώρα, όμως, στο υπόλοιπο της ζωής μου, ξέρω ότι είστε «Μακεδόνες», «Μακεδόνες», και όχι νότιοι, ανατολικοί ή δυτικοί «Μακεδόνες», αλλά «Μακεδόνες»!»

    Αν βασιστηκαν σε αυτο το τουιτ, ισως τα λενε λιγακι υπερβολικά αλλά μόνο λιγάκι https://twitter.com/knufleckenstein/status/1011698803710324736

    Ισως καποιοι πειτε «και τι μας πειράζει αν λέγονται Μακεδόνες? καθε άνθρωπος με μια στοιχειωδη μόρφωση γνωρίζει πως αυτοι οι Μακεδόνες και η μακεδονικη τους γλωσσα δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική Μακεδονία και την ιστορία της. Ας ονομαστούν όπως θέλουν».
    Νομίζω πως με την προπαγάνδα που κυκλοφορεί, ακόμη και εντός Ελλάδος και απο την ιδια την σημερινη ελληνικη κυβερνηση, δεν έχουμε λόγους να είμαστε τόσο αισιοδοξοι. Μην ξεχνάτε πως θα υπάρχει μόνο μια χώρα στον κόσμο που θα λεγεται Μακεδονία.

    Μπορεί επίσης να πείτε «μα ποια ειναι η λύση? αφου αισθανονται οτι χωρίς το Μακεδονες δεν εχουν ταυτοτητα!». Ας αφήσουμε το ότι δεν φταίμε εμεις για να πληρωσουμε για το οτι αισθανονται ετσι. Ας το αισθανονται και ας ειναι. Αρκει η χωρα τους να μην λεγεται Μακεδονια (και οχι άλλα ονοματα για τον καθε σκοπό και άλλο το συνταγματικο), κι ας αισθανονται οι Σλάβοι των Σκοπιων Μακεδονες με τη Μακεδονικη τους γλώσσα και οι Αλβανοί, Αλβανοί, με την Αλβανικη τους γλώσσα. Ο πολύς ο κόσμος θα αποκαλει Βαρδασκανους τους κατοικους της Βαρδασκας, ή κεντροβαλκάνιους τους κατοικους της κεντρικης βαλκανικης, και οταν μπαινουν στους Ολυμπιακους αγωνες ως «Βαρντασκα» ή ο,τι άλλο αποφασίσουν, κανείς δεν θα λέει «τώρα αγωνιζονται οι Μακεδονες». Κάνω λάθος?


    Βασιλική Αρωνιάδου-Anderjaska, PhD
    Bethesda, Maryland

    WORLD PAN-MACEDONIAN ASSOCIATIONS

    Coordinator: Nina Gatzoulis

    ninagatz@comcast.net

    Tel: 001-603-742-0466

    July 7, 2018

    To: Donald J. Trump, President of the United States of America,

    Dear Mr. President,

    With this letter, we wish to make clear the reasons that Greeks cannot accept the word “Macedonia” (or any name that includes “Macedonia” in it) as the permanent name of its northern neighbor, the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM). This name (FYROM) was agreed upon to be used only temporarily. The term “Macedonia” has to be removed before the country’s entry to any international organization.

    Like any other nation, Greeks feel only a sense of pride when other countries use historical or other Greek names and words, as they introduce new scientific terms, or name companies, places, or cities. However, FYROM demands to be given the same name as its neighboring region which belongs to Greece. The underlying reasons for this demand, and why Greeks are fiercely opposed to it are explained below.

    On January 11, 1934, the Comintern (Communist International) recognized the existence of a non-existing “Macedonian nation”, which included all the—multiethnic—inhabitants of the territory that was once ancient Macedonia, the largest part of which was/is in Greece, and smaller parts in Bulgaria and south Yugoslavia. The purpose was to bring to the newly founded “Macedonian nation” a sense of homogeneity and pride, and unite its inhabitants in a strife to “reclaim” the northern administrative region of Greece which is called Macedonia, and thus get access to the sea. Subsequently (in 1944), the leader—and later president—of Communist Yugoslavia, Josip Broz (commonly known as Tito) renamed Vardarska Banovina (Province of the river Vardar), a region of south Yugoslavia, to “Socialist Republic of Macedonia”. In addition, he codified the language spoken in parts of south Yugoslavia, a Slavic dialect similar to Bulgarian dialects, and called it “Macedonian language”. It is important to note that the US administration immediately reacted at that time, with Secretary of State Edward Stettinius stating that any talk about “Macedonian nation”, “Macedonian Fatherland”, or “Macedonian national consciousness” is an “unjustified demagoguery representing no ethnic or political reality” and it can only be seen as “a possible cloak for aggressive intentions against Greece” (http://www.mfa.gr/images/docs/fyrom/dilosi_stettinius_dec_1944.pdf). Indeed, at that time, a narrative began developing, according to which the Slavic “Macedonians” are direct descendants of Alexander the Great and the Ancient Macedonians, and that the Greeks occupy a large part of their land (the large part of Northern Greece which was Macedonia since the ancient times and is still called Macedonia today). This ideology has gained strong momentum since 1991 (when the region of South Yugoslavia known today as FYROM broke away from Yugoslavia).

    There have been many attempts to find a solution under the aegis of the UN over the years. Greeks throughout the world do not harbor any enmity or hostility toward the citizens of FYROM, and yearn for a peaceful and productive coexistence between the two peoples. It is important to note in this regard that Greece has decidedly contributed to building FYROM’s economy and infrastructure. Greece has an earnest desire for mutual respect and the realization of a lasting political solution with its northern neighbor.

    Right now, however, a tragedy is going on in Greece and an uncertain future rises not only for Greece but also for the entire Balkan region. The governments of many European states, especially Germany, have persuaded the current weak Greek government that the “Prespes Accord” (signed by Athens and Skopje on June 17, 2018 at Psarades in the Prespes lake region of Greece’s northern province, Macedonia) is good for Greece. In addition to the country’s name “North Macedonia”, the accord recognizes – or rather gifts – the multiethnic population of the FYROM with a “Macedonian nationality” and “Macedonian language”, albeit with a referral descriptor that is supposed to clarify that the FYROM citizens are not related to ancient Macedonians, and that the “Macedonian” language belongs to the Slavic family languages. These are plain absurdities, as though when an inhabitant of Skopje answers to a Spaniard for instance that the language he speaks is “Macedonian” he will add: “but it belongs to the Slavic family of languages.”

    During the signing of this accord —which, in accordance with the Constitution of the Hellenic Republic, the Greek government has no mandate from the Greek people to sign—, tens of thousands of Greek citizens in the nearby village of Pisoderi were rallying against it. The Greek Police, obviously following orders by the government, chased the peaceful demonstrators using tear gas and stun grenades and even beating up as well as throwing individuals down a steep ravine (many of these protesters had to be hospitalized).

    This accord has not yet been completely finalized as it has to pass through a referendum in the FYROM as well as through the Greek and FYROM Parliaments. While the Greek government is ready to commit this act, the Greek people vehemently and unequivocally oppose it. Consequently, the Greek people are exercising their right to defend their Constitution and are rallying loudly, yet peacefully up to now, protesting in most cities across Greece, demanding a referendum as well.
    The SWAT teams deployed by the government, tear gas and attack all demonstrators (including the elderly, women and children) on a daily basis. However, and to the government’s dismay, these rallies are multiplying by the day, but unfortunately all major Greek media, including the state-owned and run ERT channel, do not cover them. Moreover, when a news item is reported, the demonstrators are presented as “far-right nationalists and extremists” and “neo-Nazis” – descriptions that could not be further from the truth. Therefore, the international community does not know what is REALLY going on in Greece in this summer of discontent.
    It is well known that Greeks have gone through an economic crisis enduring its consequences stoically, but they will defend to the end the name of Macedonia which is being usurped by a non-Greek state. It is not the purpose of this letter to explain that the history of Ancient Macedonia is a very important part of Greek history; we have done that previously (please see http://macedonia-evidence.org/). We fear that because of the way the Greek government responds, the peaceful rallies will turn violent, bringing instability to Greece and the entire region.

    It is difficult not to notice the closer ties that FYROM has been developing with Turkey, who provokes Greece on a daily basis by invading Greek waters and airspace, and disputes Greece’s sea borders; apparently, the old saying “the enemy of my enemy is my friend” has been applied in this case, but such developments cannot contribute to offering Greece “peace of mind”. It is also interesting to note that Soros’ Open Societies Foundation https://www.opensocietyfoundations.org/ vehemently supports the Prespes accord.

    Dr. Frank L. Holt, Assistant Professor of History at the University of Houston, concludes in his prologue of the book “Macedonia Evidence”:

    The future surely fascinates us, but it has no force. It merely waits while the past drives the present. On the train-tracks of time, the engine has always been in the back, pushing rather than pulling. Thus, the past cannot be unhooked and unheeded as so much dead weight. Nor can it be left in the hands of the wrong engineers: Whoever controls the past determines the future, and that ultimately depends upon who in the present is shaping the past. Parliaments? Pundits? Preachers? Poets? Presidents? Who controls the present must choose carefully whom to trust with our past, else a false and monstrous future may result.

    Mr. President, Please take heed of these lines and do something to stop the upheaval that surely is coming in the area. Let the truth prevail, side with the Greek people.

    Sincerely,

    WORLD PAN-MACEDONIAN ASSOCIATIONS*

    Pan-Macedonian Association USA

    President: Demitris Filippidis

    Pan-Macedonian Federation of Australia

    Coordinator: Peter Jasonides

    Pan-Macedonian Association of Canada

    President: Dr. Christos Karatzios

    Pan-Macedonian Association of New South Wells, Australia

    President: Nikolaos Fassoulas

    Pan-Macedonian Association of South Australia

    President: Evangelos Tsiaparis

    Pan-Macedonian Association of Western Australia

    President: Paul Afkos OAM

    Pan-Macedonian Association Queensland, Australia

    Presidient: Dimitrios Papagiannis

    Pan-Macedonian Association of Africa

    President: Amyntas Papathanasiou

    Pan-Macedonian Federation of Canada

    President: George Papadakis

    Pan-Hellenic Federation of Cultural Associations of the Macedonians (Greece)

    President: George Tatsios

    Co-signed by the Pan-Macedonian Federation of Greece

    President: Dr. John Athanasiadis

    * The World Pan-Macedonian Associations is the international representative umbrella of the individual PanMacedonian federations of the United States of America, Canada, Australia, Africa and Greece.

    Greek SWAT Teams throwing tear gas bombs on peaceful demonstrators, including women, children and the elderly in Pisoderi

    https://youtu.be/Jqqq5ETyn0g violence by the Greek SWAT Teams in Thessaloniki

    https://youtu.be/Jqqq5ETyn0g Peaceful Rally in the city of Florina

    https://youtu.be/Jqqq5ETyn0g Peaceful Rally in the city of Thessaloniki

    https://www.facebook.com/livemediagr/videos/1789538711124890/ Peaceful Rally in the city of Kavala

  4. Η βεβαία είσοδος των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ

    ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ 08.07.2018

    Η ​​συμφωνία των Πρεσπών έχει ήδη αρχίσει να παράγει αποτελέσματα που δεν συναρτώνται από την ολοκλήρωσή της με τις εκατέρωθεν κυρώσεις. Εφόσον τα Σκόπια διεξαγάγουν θετικά το δημοψήφισμα και αναθεωρήσουν το σύνταγμά τους, είναι περίπου βεβαία η ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Αυτό θα συμβεί ακόμη και εάν η Ελλάδα, τελικώς, δεν κυρώσει τη συμφωνία των Πρεσπών. Εάν επιλέξουμε να τους κρατήσουμε εκτός, θα πληρώσουμε υψηλό διεθνές πολιτικό κόστος.

    Πιο συγκεκριμένα, το 1995 δεχθήκαμε με την Ενδιάμεση Συμφωνία (άρθρο 11) να μην προβάλλουμε αντιρρήσεις στην ένταξη των Σκοπίων σε διεθνείς οργανισμούς, εφόσον αυτή γίνεται με το προσωρινό τους όνομα (δηλαδή ΠΓΔΜ). Το 2011 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μας καταδίκασε κρίνοντας ότι η Ελλάδα κατά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι τον Απρίλιο του 2008 παραβίασε αυτή την υποχρέωση. Επειδή, όμως, το Διεθνές Δικαστήριο δεν θέλει να φεύγει κάποιο κράτος από τη δίκη ολοκληρωτικά ηττημένο και ταπεινωμένο, μας άφησε ένα μικρό παραθυράκι. Απέφυγε να μας συστήσει ρητώς να απέχουμε από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον.

    Χάρη σε αυτό το παράθυρο, στους επιδέξιους χειρισμούς της ελληνικής διπλωματίας αλλά κι επειδή έτσι λειτουργεί το ΝΑΤΟ, το θέμα της προσκλήσεως της ΠΓΔΜ για ένταξη δεν ξαναήλθε ως θέμα στην ημερήσια διάταξη της Συμμαχίας. Αντιθέτως, στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο τον Μάιο του 2012 επιβεβαιώθηκε ότι η ΠΓΔΜ θα κληθεί να συμμετάσχει μόνον όταν βρεθεί λύση στο θέμα του ονόματος.

    Με τη συμφωνία των Πρεσπών συμφωνήσαμε να ξεκινήσει εκ νέου η διαδικασία εντάξεως των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Η αίτησή τους που υπάρχει από το 1999 είναι με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ. Επιπλέον, δεν έχει ολοκληρωθεί η συμφωνία των Πρεσπών για να ονομασθούν «Βόρεια Μακεδονία». Οι δύο αυστηρές προϋποθέσεις που ετέθησαν για την ένταξη αφορούν αποκλειστικώς τα Σκόπια: είναι η θετική έκβαση του δημοψηφίσματος και οι τροποποιήσεις του συντάγματος (άρθρο 2, παρ. 4, εδάφιο β, σημείο ΙΙ). Εφόσον τις εκπληρώσουν θα ξεκινήσει από τα 29 κράτη-μέλη η υπογραφή και η διαδικασία κυρώσεως του πρωτοκόλλου εντάξεως στο ΝΑΤΟ. Με δεδομένο ότι η αίτηση των Σκοπίων είναι με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ, η Ελλάδα δεσμεύεται από το 1995 να κυρώσει το πρωτόκολλο.

    Ετσι, εάν η Ελλάδα κυρώσει τη συμφωνία των Πρεσπών, τα Σκόπια θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ ως «Βόρεια Μακεδονία». Εάν δεν κυρώσει τη συμφωνία, τα Σκόπια πάλι θα ενταχθούν, αλλά με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ βάσει της υποχρεώσεως που έχουμε με την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995. Αυτή η υποχρέωση είναι ανεξάρτητη της κυρώσεως ή μη της συμφωνίας των Πρεσπών. Θεωρητικώς, μπορεί η χώρα μας να κωλυσιεργήσει αρκετό καιρό ως προς την κύρωση του πρωτοκόλλου, αλλά για πόσο; Επιπλέον, εάν δεν κυρώσουμε το πρωτόκολλο, θα ξαναπάμε ως υπότροποι στο Διεθνές Δικαστήριο όπου θα καταδικασθούμε εκ νέου. Για ένα κράτος που βρίσκει καταφύγιο στο διεθνές δίκαιο ως προς τις διαφορές του με την Τουρκία, θα είναι λάθος να μην εφαρμόσει απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου.

    Μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη; Ναι, εάν στη συμφωνία των Πρεσπών προβλεπόταν ότι το πρωτόκολλο εντάξεως της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ θα ξεκινούσε μόνον όταν και η ελληνική πλευρά είχε ολοκληρώσει την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα απώλεσε ένα βασικό διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα έναντι των Σκοπίων που θα μπορούσε να φανεί εξαιρετικά χρήσιμο σε περίπτωση που, τελικώς, δεν κυρώσουμε τη συμφωνία των Πρεσπών.

    * Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

  5. Nομίζουν ότι βγάλανε το κεντρί του Μακεδονισμού

    Λαοκράτης Βάσσης 8 Ιουλίου 2018

    Ανήκοντας στους ρεαλιστές, αλλά όχι στους πολύ ρεαλιστές, υποστήριζα, τον λογικό ελληνικό συμβιβασμό, τη σύνθετη δηλαδή ονομασία για λύση του «μακεδονικού προβλήματος». Με τη σύνθετη ονομασία να ορίζει καθαρά τον γεωγραφικό και μόνο χαρακτήρα του όρου Μακεδονία (erga omnes), μιας κι οι γείτονές μας, σλαβογενείς, αλβανογενείς και ό,τι άλλο, κατοικούν (και) σε ένα κομμάτι του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας. Λύση, όμως, χωρίς ιησουίτικες αμφισημίες, που, κατά βάθος, θα αναιρούν την καθαρότητα του γεωγραφικού προσδιορισμού.

    Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ανησυχώντας για τα τεκταινόμενα, κυρίως γιατί ήταν έκδηλη η γεωπολιτικού χαρακτήρα «βούληση» των ευρω/δυτικών επικυρίαρχών μας, δημοσίευσα κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο: «Το κεντρί του μακεδονισμού», θέλοντας να τονίσω το αυτονόητο, πως δηλαδή το μέγα επίδικο του «προβλήματος», ως γενετική του ρίζα, είναι το τοξικό ιδεολόγημα του «μακεδονισμού».

    Οπότε και ευθέως συνακόλουθη η ταύτιση της λύσης του, όχι του … κλεισίματός του, με το να βγει αυτό το «κεντρί» απ΄τη ράχη μας. Έτσι ώστε να εκλείψουν οριστικά και οι παρενέργειές του, όχι μόνο στη δική μας ζωή αλλά και στη ζωή της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων.

    Πολύ θα ήθελα, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τη «Συμφωνία των Πρεσπών», να διαπίστωνα πως το «κεντρί» βγήκε κι ένα δύσκολο πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Χωρίς να αφήνονται ανοιχτές κερκόπορτες για να ξαναβρικολακιάσει, αν και όποτε, σε μελλοντικούς αναδασμούς των Βαλκανίων. Δυστυχώς όμως, όσο κι αν ελαστικοποιήσω τα κριτήριά μου, το ζύγι των «υπέρ» και των «κατά», παρ’ ότι κάποια πράγματα δεν ζυγίζονται, μόνο θετικό δεν μου βγαίνει. Για να μην πω πως η ζυγαριά γυρίζει ανάποδα, όταν βάζω στο ζύγι τα περί «μακεδονικής ιθαγένειας» (αρθ.1β) και «μακεδονικής γλώσσας» (αρθ.1γ) των γειτόνων μας.

    Γιατί, όσο κι αν συναναγνωστούν οι ρήτρες για τη «γλώσσα» και την «ιθαγένεια» και με τα υπαρκτά «αντίβαρά» τους, όπως τα δηλούμενα στο «άρθρο 7», μόνο αν παραβιάζαμε τους κανόνες της κοινής λογικής θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως το «κεντρί» βγήκε απ’ τη ράχη μας και από την ευρύτερη περιοχή μας. Καθώς, όχι μόνο δεν βγήκε αλλά και νομιμοποιήθηκε για πρώτη φορά απ΄τους μόνους που, ως θύματα του «σφετερισμού» ταυτοτικών ιστορικο/πολιτιστικών μας στοιχείων, μπορούσαμε να νομιμοποιήσαμε τα «σφετερισμένα», όλα ή μέρος τους. Κάτι που πράξαμε, νομιμοποιώντας, μέσα από την αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας» και «μακεδονικής ιθαγένειας», τον εσώτερο πυρήνα του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού», που είναι η «μακεδονική» εθνοτική του βάση.

    Στρουθοκαμηλισμός
    Με τον αντίλογο πως πουθενά στη Συμφωνία δεν αναγνωρίζεται «μακεδονική εθνότητα» να είναι … στρουθοκαμηλισμός, όταν αναγνωρίζονται, με τη «βούλα» μας, τα δυο βασικά συνιστώντα την εθνότητα (και την ταυτότητα), η «γλώσσα» δηλαδή και η «ιθαγένεια» (κατά πως μας το ξεκαθάρισε, κατάμουτρά μας, ο Ζάεφ στις Πρέσπες, με το «Μακεδόνες, Έλληνες και Ευρωπαίοι»!).

    Όπως, επίσης, είναι κάτι παραπάνω από προφάσεις εν αμαρτίαις η συνενοχική επίκληση, αμφιλεγόμενων εν πολλοίς , αμαρτωλών «τετελεσμένων», υπαρκτών παραλείψεων και λαθών από προγενέστερους ιθύνοντες της χώρας μας. Που, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούσαν και ελληνική νομιμοποίηση των σκοπιανών «σφετερισμών». Στην ίδια μάλιστα κατεύθυνση, κάποιοι έφτασαν, δια της παραναγνωστικής τακτικής, ακόμα και στον Παύλο Μελά, έλεος, όπως και στην Πηνελόπη Δέλτα, για να δικαιολογηθεί η δια της Συμφωνίας αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας».

    Που, εντέλει, σημαίνει πως η υποστηρικτική βάση της Συμφωνίας μόνο πειστική δεν είναι, μιας και νομιμοποιείται η γενετική ρίζα του «μακεδονικού προβλήματος», ο εσώτερος δηλαδή πυρήνας του «μακεδονισμού». Όπως, επίσης, δεν θα μπορούσε να είναι πειστική και η εξόφθαλμα υποκριτική αντί-θεση της νεο-φιλελεύθερης ηγεσίας της Ν.Δ. Η οποία, με προφανή κυνικό τακτικισμό ψηφοθηρικής αντιστοίχισης προς το λαϊκό αίσθημα, κινείται «έξω» κι απ’ τις νεο-ταξικές συντεταγμένες της πολιτικής της φιλοσοφίας και της κάθε άλλο παρά πατριωτικής της «θεμελίωσης». Οπότε και με κάθε άλλο παρά στρατηγικό τον χαρακτήρα της αντίθεσής της όχι μόνο στη Συμφωνία, αλλά και στα άλλα ευρωδυτικά βαθύτερα (ομόρροπα πια!) της κυβερνητικής «τροχιάς».

    Κακέκτυπος δικομματισμός
    Έτσι που, τόσο η συνενοχική υποστήριξη όσο και η υποκριτική αντίθεση των δυο «πόλων» του (κακέκτυπου) «νεο-δικομματισμού» μας, πολύ περισσότερο η ίδια η Συμφωνία, να είναι αποκαλυπτικά δηλωτικές:

    της «ανημπόριας» του πολιτικού μας συστήματος και της επικυριαρχούμενης χώρας μας (μετά και την αναδιπλωτική συριζική «προσαρμογή»),
    της βαθιάς πολιτιστικής κρίσης, που αγγίζει το πολιτιστικό μας κύτταρο, και της συνολικότερης παρακμιακότητάς μας (με όλους τους δείκτες εθνικής δυναμικής…καθοδικούς).
    των όλο και μειούμενων εθνικών μας «αντοχών» και «αντιστάσεων», ιδίως αφότου απωλέσαμε, με τη χρεοκοπία, την εθνική μας αυτεξουσιότητα και μοιάζουμε να έχουμε αποδεχτεί, ως λαός και ως έθνος, την «ήττα» μας και τη μοίρα μας.
    Με τις δυο νοσηρές «άκρες» του πολιτικού μας φάσματος, τον αγροίκο «μπαρμπαρουσισμό» της εθνο/φυλετικής τοξικότητας, απ΄τη μια μεριά, και τον σοβαροφανή «αντιεθνικισμό» της νεοταξικής ατοπίας (όπου προστίθεται και ο αντι-εξουσιαστικός μηδενισμός), απ’ την άλλη, να προσδίδουν τη δική τους γκρίζα διάσταση στην καλλιεργούμενη (ψευδώνυμη στα… μείζονα) νεοδικομματική πόλωση. Καθώς, συν τοις άλλοις, ανα-κινούν και τον επικίνδυνο βυθό των διχαστικών μας παθών. Προσθέτοντας πολλή αιθαλομίχλη στον έτσι κι αλλιώς μουντό εθνικό μας ορίζοντα

    Δίχως άφρονες «ενοχοποιήσεις»
    Που σημαίνει πως, με παντελώς τραβηγμένη, μετά τις Πρέσπες, την κουρτίνα που «έκρυβε» τις κακοδαιμονίες μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την κατάστασή μας και να σταθούμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης μπροστά στα δεδομένα της εθνικής μας πραγματικότητας. Οπότε και να χαράξουμε, επιτέλους, κοινή εθνική γραμμή αντιμετώπισης όλων των μεγάλων μας προβλημάτων. Με αυτονόητο πρώτο μας μέλημα την επιστροφή σε κλίμα πολιτικού πολιτισμού και νηφάλιου διαλόγου, χωρίς εκατέρωθεν εμπαθείς και άφρονες «ενοχοποιήσεις». Όσο μεγάλες κι αν είναι οι διαφορές μας, εντός μάλιστα των ορίων της «πιασμένης» στη στρατηγική μέγγενη της ευρωδυτικής επικυριαρχίας εθνικής μας ζωής.

    Ενός διαλόγου που θα φωτίζει τόσο το πραγματικό βάθος των προβλημάτων μας όσο και το πραγματικό περιεχόμενο των «διαφορών» και των «αντιθέσεών» μας. Με πρώτο σ’ αυτή τη συγκυρία, λόγω Πρεσπών, το «μακεδονικό πρόβλημα», όπου θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε, αν όχι σε μια επαναδιαπραγμάτευση, τουλάχιστον σε μια διορθωτική κοινή εθνική γραμμή αντιστοιχιστικής ενιαιοποίησης: ονόματος, γλώσσας και ιθαγένειας στη χώρα των γειτόνων μας. Μαζί και για πολλά άλλα, όπως, ας πούμε, η αντιμετώπιση των πλαστογραφικών εγχαράξεων του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού» στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

    Σε μια τέτοια κατεύθυνση νηφάλιου και ειλικρινούς διαλόγου για τη Συμφωνία των Πρεσπών: Αφενός, δεν μπορούμε να υποβαθμίζουμε τα όποια θετικά της, όπως για παράδειγμα, τη σημαντική αλλαγή ονόματος της γείτονος χώρας, με αντιστοίχισή του στον μερικό γεωγραφικό της χώρο, ή τα του προαναφερθέντος άρθρου 7 και την επιστροφή της «ιδιοποιημένης» αρχαιομακεδονικής μας κληρονομιάς ως κρισίμου μέρους του συνολικότερου ιστορικο/πολιτιστικού της σφετερισμού. Αφετέρου, για να επανέλθουμε στο μέγα «επίδικο», επίσης δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στο ότι η γενετική ρίζα του, του «προβλήματος», όπως υπερβαλλόντως τονίστηκε σε τούτο το κείμενο, δεν εξέλιπε.

    Με βασανιστικά αιωρούμενο το ερώτημα (ρητορικό προφανώς!): Πώς «γίνεται» και γιατί, το μεν κράτος να ονομάζεται Βόρειος Μακεδονία κι η γλώσσα του όχι βορειομακεδονική, κατά ευθεία λογική συνέπεια, αλλά μακεδονική, όπως και η ιθαγένεια επίσης να μην είναι βορειομακεδονική αλλά μακεδονική, αναπέμποντας, μ΄αυτήν την καθόλου αθώα σφετεριστική ιδιοποίηση, όχι στο γεωγραφικό μακεδονικό μέρος, αλλά στο μακεδονικό όλον; Και τι λέει, αλήθεια, επ’ αυτού ο «αξιότιμος» κύριος Νίμιτς, ως ο επί εικοσιπενταεντίαν εκλεκτός των νονών του νεότευκτου κράτους (και όχι μόνο!);

    Ρεαλισμός, λογική και προσαρμοστικότητα
    Παρ’ ότι θεωρώ, ας το πω καιροί που είναι, πως οι διαπραγματευτές μας και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι διεκδίκησαν το καλύτερο δυνατό, ζυγίζοντας προφανώς τα «υπέρ» και τα «κατά» της Συμφωνίας με τα μέτρα και τα σταθμά των «ιεραρχήσεών» τους, δεν μπορώ να συμφωνήσω με το «ζύγι» τους και να μη βλέπω τα απόνερα των Πρεσπών! Κι ούτε λόγος πως η πολιτική είναι για να λύνει προβλήματα. Να τα λύνει, όμως, και όχι να τα κλείνει. Όπως επίσης ούτε λόγος πως η πολιτική θέλει ρεαλισμό, θέλει λογική, ακόμα και προσαρμοστικότητα.

    Όχι όμως πολύ «λογική», πολύ «ρεαλισμό» και πολύ «προσαρμοστικότητα». Που μας πάει στο γνωστό και δήθεν εκσυγχρονιστικό (προοδευτικοφανές ή και αριστεροφανές) «ρεύμα σκέψης», που, απ’ τη σημιτική ακόμη περίοδο, ως εν δυνάμει υποκατάστατο μιας νέας εθνικής πολιτικής: ήταν υπέρ του «Σχεδίου Ανάν», χαιρέτιζε τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, ζητούσε, με νεοταξικό συμφυρμό μεταφυσικού διεθνισμού και κοσμοπολιτισμού, αναγνώριση των γειτόνων με το συνταγματικό τους όνομα, σκέτο δηλαδή «Μακεδονία», και άλλα τέτοια παρόμοια!

    Ολοκληρώνοντας τούτο το κείμενο, θα αρκεστώ να τονίσω την ανάγκη χάραξης, έστω και τώρα, μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής σε τροχιά ανάκτησης της χαμένης απ’ τη χρεοκοπία και εντεύθεν εθνικής μας αυτεξουσιότητας, που θα είναι, δεν γίνεται αλλιώς, και τροχιά ρήξης με όλες τις νοσηρότητες που έφεραν τη χρεοκοπία και παρατείνουν την άγονη διαχείρισή της. Εννοώ στρατηγική καθολικού πατριωτικού συναγερμού, που στοχεύει στο να νικήσουμε την εθνική ήττα μας και να βγούμε πραγματικά στην ανοιχτή δημοσιά της Ιστορίας μας, χωρίς τη «χανάκα»* της ευρωδυτικής επικυριαρχίας στο λαιμό μας.

    Κι ούτε λόγος, όχι άλλες τέτοιες λύσεις στα εθνικά μας θέματα!-

    ⃰ Χανάκα: ξύλινο τρίγωνο, που το έβαζαν στο λαιμό οικόσιτων ζώων για να μην μπαίνουν στους περιφραγμένους κήπους (Βάρναλης: «Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου…»).

    https://slpress.gr/ethnika/to-epikindyno-kentri-tha-parameinei/

  6. Από μια συζήτηση : https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1790650577722341&id=100003322496664&comment_id=1790764984377567&reply_comment_id=1790769664377099&notif_id=1531251603265205&notif_t=feed_comment_reply

    Βλάσης Αγτζίδης Πολύ σύντομα χωρίς διάθεση διαφωνίας
    ————————————————————————

    Το δεδομένο είναι ότι στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν σήμερα 500 φασίστες και 500 αναρχο-χουλιγκάνοι. Αυτοί κυρίως δίνουν τον τόνο ανάλογα με την εποχή -μαζί με τους κατά συνήθεια ύποπτους οργανωμένους οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων.

    Επίσης, απέχει 60 χλμ. από τα σύνορα του παλιού κομμουνιστικού κόσμου που κατέρρευσε παταγωδώς αφήνοντας πίσω εθνικισμούς και πολέμους. Από την Γιουγκοσλαβία έως την Τσετσενία και εσχάτως στην αν. Ουκρανία….

    Τα απόνερα αυτής της κατάρρευσης έφτασαν και στη Θεσσαλονίκη και στην υπόλοιπη ελλ. Μακεδονία μετά το ’91 με τις ακρότητες των σλαβομακεδόνων των Σκοπίων που τότε -πριν την εμφάνιση του αλβανικού παράγοντα- νόμιζαν ότι ήρθε η ώρα για την εθνική τους δικαίωση με την «απελευθέρωση» όλων των υπόδουλων εδαφών της αιγαιακής Μακεδονίας. Αυτός ο επιθετικός εθνικισμός προκάλεσε τον αμυντικό εθνικισμό των ελληνομακεδόνων εκείνη ςτης περιόδου… Η Αθήνα και οι ελί της -δεξιές και αριστερές- ακόμα νόμιζαν ότι η Ελλάς βρισκόταν μεταξύ Βελγίου και Λουξεμβούργου (νομίζω ότι έως τώρα κάτι τέτοιο πιστεύουν)…

    Ιστορικά επίσης η Θεσσαλονίκη υπέστη μια από τις πλέον βάρβαρες συμπεριφορές των κατοχικών δυνάμεων, γερμανικών και βουλγαρικών. Η μεγάλη διαφορά από την Αθήνα ήταν ότι οι ένοπλες δωσιλογικές ομάδες που στο Νότο ονομάζονταν Τάγματα Ασφαλείας και υπάγονταν στη δωσιλογική κυβέρνηση. Αντιθέτως στη Θεσσλονίκη και στην υπόλοιπη Μακεδονία οι ένοπλες ελληνόφωνες ομάδες (ΕΕΣ, Πούλος, Δάγκουλας κ.λπ) υπάγονταν κατευθιείαν στα SS και κυρίως στην υπηρεσία ασφάλειας των SS που ήταν και το πιο σκληρό τμήμα τους. Αυτές οι ομάδες έπνιξαν στο αίμα στην αντιστασιακή Θεσσαλονίκη υπό την απόλυτη κάλυψη των δωσίλογων που αργότερα θα καρπωθούν τις εβραϊκές περιουσίες και θα αποκτήσουν την απόλυτη εξουσία στην μεταπολεμικη εποχή. Η περίοδος της Λευκής Τρομοκρατίας και ο Εμφύλιος που ακολούθησε ρήμαξε κυριολεκτικά τη Μακεδονία. Οι παλιοί συνεργάτες των γερμανών θα είναι αυτοί που θα αποτελέσουν την επίσημη ελληνική εξουσία που στις μέρες μας θα οδηγήσει σε δημαρχιακές περιόδους Κοσμόπουλου, Παγεωργόπολου κ.λπ.

    Και όλα αυτά σε μια νέα κοινωνία που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ’20 λόγω των οδυνηρών εξελίξεων με τους Έλληνες πρόσφυγες να έρχονται από κάθε μέρος του παλιού ελληνικού κόσμου (Βόρεια Μακεδονία, Βουλγαρία, Μικρά Ασία, Πόντος, Καύκασος, Ρωσία…) για να συναντήσουν τους εχθρικούς ντόπιους (ελληνόφωνους, βλαχόφωνους, σλαβόφωμνους κ.λπ.) Μια εχθρότητα που μόλις τις τελευταίες δύο δεκαετίες σχετικά ξεπεράστηκε γιατί όλοι οι ελλ.Μακεδόνες (παλιοί και νέοι) θεώρησαν ότι υπήρχε σημαντική σλαβομακεδονική απειλή….

    Για τα σημερινά βέβαια, και τον τρόπο που οι αθηναϊκές ελίτ διαχειρίστηκαν το μακεδονικό, ενδιαφέρον έχει η παρακάτω θεώρηση:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/…/06/16/kotzias-2/
    Διαχείριση

    PONTOSANDARISTERA.WORDPRESS.COM
    -Tι δεν είδε ο Κοτζιάς
    —————————————–
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Βλάση αντιλαμβάνομαι την σπουδή σου να υπερασπιστείς το επονομαζόμενο «ποντιακό» κίνημα, μα στο λέω ευθύς εξαρχής διαφωνώ και με την ανάλυση και με τα συμπεράσματά του. Το εν λόγω «κίνημα» έχει χεσμένη πατόκορφα την φωλιά του.
    ——————————————
    Βλάσης Αγτζίδης Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Δεν μ’ ενδιαφέρει το ποντιακό κίνημα -το οποίο έτσι κι αλλιώς έχει πολύ ενδιαφέρον βεβαίως ως η πρώτη μετα το ’22 απόπειρα των προσφύγων να αρθρώσουν δικό τους αυτόνομο λόγο- αλλά οι άγνωστες παράμετροι που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη απ’ όσους θέλουν να έχουν μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση…
    ———————————————
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Και αυτά που μου παρέθεσες συμπληρώνουν την εικόνα θέλεις να πεις; Σε παρακαλώ πολύ. Μην με υποτιμάς έτσι.
    Διαχείριση
    —————————————
    Βλάσης Αγτζίδης Και αυτά που σ’ ενοχλούν απ΄το «ποντιακό κίνημα» είναι αυτά που ήρθαν προσφάτως ως μετασοβιετική κληρονομιά. Ελπίζω να καταλαβαίνεις!!!
    ——————————————
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Έχει πιο βαθιές ρίζες το πρόβλημα. Προ ημερών ένας φίλος μου έθεσε το ερώτημα: γιατί ενώ το προσφυγικό κίνημα ήθελε πάντα να έχει μία φωνή και οι Πόντιοι πήγαιναν χώρια; Από το 22 και μετά βέβαια. Σε αυτό αναμένω την απάντηση.
    Διαχείριση
    ———————————————
    Βλάσης Αγτζίδης Σε όλα αυτά υπάρχει απάντηση…. Αυτή η διαφοροποίηση συνέβη μετά τα μέσα του ’80… και βεβαίως ερμηνεύεται. Αν σ’ ενδιαφέρει η ιστορία αυτή δες: https://kars1918.wordpress.com/2013/11/16/baltsiotis/
    Διαχείριση

    KARS1918.WORDPRESS.COM
    -Σύγχρονες ερμηνευτικές αντιφωνίες και ιδεολογικές…
    —————————————————-
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Δεν συμφωνώ. Αν υπάρχει μία ημερομηνία ορόσημο είναι το 1993 με την αναγνώριση της λεγόμενης «Γενοκτονίας». Εκεί έγινε το μεγάλο ντιλ.
    ——————————————————-
    Βλάσης Αγτζίδης Γιατί τη λες «λεγόμενη Γενοκτονία»; Αυτό από μόνο του ορίζει μια στάση η οποία βασίζεται στην παραδοσιακή παλαιοελλαδίτικη αντιπροσφυγική προκατάληψη και στην καθυστέρηση και στον συντηρητισμό που χαρακτηρίζει την ελληνική (κυρίως την αριστερή) ιστοριογραφία. Σε διεθνές επίπεδο αυτά έχουν λυθεί τόσο με την απόφαση του IAGS όσο και με σημαντικές εκδόσεις: https://www.amazon.com/Genocide-Ottoman…/dp/0892416157
    Διαχείριση

    AMAZON.COM
    The Genocide of the Ottoman Greeks: Studies on the…
    —————————————————————
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Βλάση, έτσι την χαρακτηρίζω και επιπλέον λέω ότι επρόκειτο για μία επαίσχυντη συμφωνία της πολιτικής ελίτ της εποχής με το ποντιακό λόμπι. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε μπροστά μας.
    Διαχείριση
    —————————————————
    Βλάσης Αγτζίδης Διάβασε αυτά που σου προτείνω και τα λέμε….
    Διαχείριση
    ——————————————————–
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Κι άσε τους επιθετικούς προσδορισμούς με εμένα, ξέρω καλύτερους και πιο βαρείς.
    Διαχείριση
    ————————————————————-
    Βλάσης Αγτζίδης Δεν έχω καμιά διάθεση σύγκρουσης. Το αντίθετο.
    ——————————————————
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Δεν θέλω να διαβάσω τίποτα, εφόσον ξέρω τι έγινε στην Παναγία Σουμελά.
    ———————————————————–

  7. «Γλωσσικές παραχαράξεις: Η «Μακεδονική» των Σκοπίων» -Μπαμπινιώτης Γιώργος

    Η γλωσσική πλευρά τού Σκοπιανού.

    Είναι αληθινά άξιο περιέργειας (και μελέτης) πώς μια τόσο μικρή χώρα, τα Σκόπια, μπορεί να έχει τόσο μεγάλες φιλοδοξίες (και απαιτήσεις) αλλά και τόσο μικρή επαφή με την πραγματικότητα.

    Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση:

    Επειδή μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες στην (έξωθεν υπαγορευόμενη) πολιτική των Σκοπίων «παίζει» και το θέμα τής γλώσσας, τής (ψευδώνυμης) «μακεδονικής» γλώσσας των Σκοπίων και τής (επινοηθείσης) «μειονότητας» που μιλάει δήθεν επίσης τη «Μακεδονική» των Σκοπίων, αξίζει να πούμε τα πράγματα με το «επιστημονικό» όνομά τους, όπως το έχουμε κάνει ήδη από το 1992 με τον συλλογικό τόμο που εκδώσαμε με τίτλο «Η γλώσσα τής Μακεδονίας: Η αρχαία Μακεδονική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκοπίων»(1)

    (Ας σημειωθεί ότι η Ελληνική Πολιτεία δεν έστερξε ποτέ –μολονότι ζητήθηκε– να προβεί σε μια έκδοση τού βιβλίου στην αγγλική γλώσσα, ώστε να γίνουν ευρύτερα γνωστές οι ελληνικές επιστημονικές θέσεις επί τού θέματος).

    Όσο ενδιαφέρει το θέμα μας και για να καταλάβει ο αναγνώστης τι πράγματι συμβαίνει, εξηγούμε ότι έχουμε τρεις γλώσσες που είτε διαφέρουν τελείως μεταξύ τους (η Ελληνική τής Μακεδονίας από τη σερβοβουλγαρική γλώσσα των Σκοπίων καθώς και από τη βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο που είναι γνωστή ως Σλαβομακεδόνικα) είτε διαφέρουν μερικώς (η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων από το βουλγαρικό ιδίωμα που μιλήθηκε –σε περιορισμένη έκταση– σε συνοριακές περιοχές τής Ελλάδος από Έλληνες ομιλητές, οι οποίοι μαζί με την Ελληνική γνώριζαν –οι μεγαλύτερες ηλικίες– και τα λεγόμενα ως «Σλαβομακεδόνικα»).

    Η Ελληνική τής Μακεδονίας

    Είναι η κατεξοχήν Μακεδονική, δηλ. η Ελληνική που μιλούσαν οι Έλληνες τής Μακεδονίας από την αρχαιότητα και –στην εξέλιξή της– μέχρι σήμερα. Πρόκειται για τη γλώσσα τού Φιλίππου, τού Μεγάλου Αλεξάνδρου και των άλλων Ελλήνων τής αρχαίας Μακεδονίας, για μια αρχαία δηλ. ελληνική διάλεκτο δωρικού περισσότερο χαρακτήρα (2), που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στον προφορικό λόγο, αφού στον γραπτό λόγο και στον επίσημο προφορικό λόγο υιοθετήθηκε νωρίς, για πολιτικούς λόγους, η αττική διάλεκτος στην οποία σώζονται χιλιάδες επιγραφών από τη Μακεδονία.

    Η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων

    Είναι η πρόσφατη –μέσα τού 20ού αιώνα– γλώσσα τού κράτους των Σκοπίων (το οποίο ιδρύθηκε, ως γνωστόν, επί Τίτο το 1944).

    Πρόκειται για μια βουλγαρική γλώσσα (ο αρχικός πληθυσμός τής περιοχής ήταν βουλγαρικός και πάντοτε οι Βούλγαροι διεκδικούσαν αυτή την περιοχή που θεωρούσαν δική τους –άλλωστε οι κάτοικοι τής περιοχής ονομάζονταν Bugari (3) «Βούλγαροι»!).

    Η γλώσσα αυτή, με τεχνητό καθαρώς τρόπο, από ομάδα γλωσσολόγων που συγκροτήθηκε επί τούτω «εκσερβίστηκε» (!), εισήχθησαν δηλ. σ’ αυτήν λεξιλόγιο και γραμματικά στοιχεία από τις γύρω περιοχές που μιλούσαν Σερβικά, ώστε να μειωθεί ο βουλγαρικός γλωσσικός χαρακτήρας της και να αποκτήσει σερβική γλωσσική μορφή, που ήταν απαίτηση τής Ενωμένης Σερβίας τού Τίτο, τής Γιουγκοσλαβικής δηλαδή Δημοκρατίας.

    Άρα, η γλώσσα των Σκοπίων είναι μια σερβοβουλγαρική γλώσσα(4), μια τεχνητά εκσερβισμένη Βουλγαρική, που επιβλήθηκε ως επίσημη γλώσσα για προφανείς λόγους και που οι Βούλγαροι την ονόμασαν «κολισεφσκική» γλώσσα (ως επινόηση και εκτέλεση τού Σκοπιανού πολιτικού Κολισέφσκι !).

    Από μόνοι τους οι Σκοπιανοί έδωσαν σ’ αυτή τη γλώσσα, τη Σερβοβουλγαρική, την παραπλανητική και ψευδώνυμη ονομασία «Μακεδονική» (!), ώστε να αποφύγουν τις βουλγαρικές διεκδικήσεις και να αποκρύψουν μαζί τη βουλγαρική προέλευση τής γλώσσας τους.

    Περαιτέρω, για να ιδιοποιηθούν με τον τρόπο αυτόν μιαν ονομασία (Μακεδονική) που τους προσέδιδε κύρος και ιστορικό βάθος (μέσω τής πλαστής ταύτισής τους με το ένδοξο και παγκοσμίως γνωστό όνομα τής Μακεδονίας τού Μ. Αλεξάνδρου) και, τέλος, –επειδή το θράσος τους δεν έχει όρια…(ας θυμηθούμε το αεροδρόμιο «Μ. Αλέξανδρος» των Σκοπίων (!) και τους Σκοπιανούς στρατιώτες με αρχαιοελληνική ενδυμασία και σάριζα (!) που υποδέχτηκαν στα Σκόπια τον αρχηγό τής φυλής των Χούνζα στο Πακιστάν ως απογόνους τού Μ. Αλεξάνδρου (!)– για να προβούν σε πιθανές διεκδικήσεις οψέποτε θα δινόταν ευκαιρία αλλαγής των συνόρων στα Βαλκάνια.

    Με την ανοχή και την αβελτηρία τής επίσημης Ελληνικής Πολιτείας (μη ξεχνάμε ότι στις δεκαετίες ’70 και ’80 εθεωρείτο «εθνικιστικό» να μιλάς για τις παραχαράξεις των Σκοπιανών, στην εποχή δε τού Τίτο, για άλλους λόγους η αναφορά σε τέτοια θέματα εθεωρείτο ταμπού!) η ονομασία «Μακεδονία» για τα Σκόπια και «μακεδονική γλώσσα» για τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων διαδόθηκαν ευρύτερα και σχεδόν καθιερώθηκαν διεθνώς, δίνοντας έτσι το μοναδικό επιχείρημα που, με κάποια δόση αληθείας, υπερχρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί.

    Τα λεγόμενα «Σλαβομακεδόνικα»

    Είναι μια διάλεκτος ελάχιστων ελληνοβουλγαρικών συνοριακών περιοχών, όπου ένας μικρός αριθμός Ελλήνων παράλληλα με την Ελληνική γνώριζαν (οι παλαιότεροι) και μια βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο, όπως συμβαίνει ανέκαθεν και παγκοσμίως με μερικές συνοριακές ομάδες τού πληθυσμού πλείστων χωρών. Ας σημειωθεί ότι λόγω τού δίγλωσσου χαρακτήρα των ομιλητών και λόγω τής διαφορετικής βουλγαρικής διαλεκτικής προέλευσής της και, βεβαίως, λόγω τού ότι αυτή η (αποκλειστικά προφορική) διάλεκτος δεν εκσερβίστηκε, όπως η Βουλγαρική των Σκοπίων, τα λεγόμενα «Σλαβομακεδόνικα» δεν ταυτίζονται με τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων.

    Τα Σκόπια, βεβαίως, με (αμερικανικής εμπνεύσεως;) Γκρουεφσκική επινόηση άρχισαν πρόσφατα να προκαλούν, ισχυριζόμενα ότι τα λεγόμενα «Σλαβομακεδόνικα» είναι η ίδια δήθεν γλώσσα με την ψευδώνυμη «Μακεδονική» των Σκοπίων και άρα στην Ελλάδα υπάρχει λόγω τής γλώσσας σκοπιανή μειονότητα, που πρέπει να αναγνωρίσει η Ελλάδα!… Πρόκειται για παρανοϊκή σύλληψη, που προσφέρεται για ευφάνταστη θεατρική παράσταση με πιθανό τίτλο «Από τον Κολισέφσκι στον Γκρουέφσκι»!

    Οι τρεις γλωσσικές παραχαράξεις

    Από τη σύντομη αυτή προσέγγιση ενός πολύ μεγάλου στη σημασία του θέματος με ποικίλες προεκτάσεις (εθνικές, πολιτικές, ιστορικές, πολιτισμικές κ.ά.) φαίνονται, νομίζω, οι γλωσσικές παραχαράξεις που έχουν διαπραχθεί από πολιτικά, κυρίως, πρόσωπα μιας μικρής χώρας που δεν τη χωρίζει, στην πραγματικότητα, τίποτε από την Ελλάδα.

    Πρώτη γλωσσική παραχάραξη είναι εκείνη τού ονόματος των Σκοπίων, που ανεχτήκαμε –είναι αλήθεια και είναι δική μας ασυγχώρητη ιστορική ευθύνη– να ονομασθεί Μακεδονία ό,τι προηγουμένως αποκαλείτο «περιοχή τού Βαρδάρη» (Vardarska Banovina).

    Δεύτερη γλωσσική παραχάραξη τής Βουλγαρικής ή Σερβοβουλγαρικής γλώσσας των Σκοπίων ως Μακεδονικής (με προφανείς συνειρμικές συνδέσεις και σκόπιμες συγχύσεις με την Ελληνική τής Μακεδονίας).

    Τρίτη γλωσσική παραχάραξη –εξίσου απύθμενης θρασύτητας– είναι η προσπάθεια δημιουργίας σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα με βάση τη δήθεν ταυτότητα τής γλώσσας μικρής ομάδας Ελλήνων με την ψευδώνυμη Μακεδονική των Σκοπίων και το ψευδεπίγραφο Μακεδονικό κράτος των Σκοπίων.

    Η όλη υπόθεση θα ήταν για γέλια, αν είχαμε μόνο δείξει εγκαίρως στη διεθνή Κοινότητα πόσο γελοία είναι. Τώρα έχει γίνει και προκλητική και ίσως έξωθεν πολλαπλώς εκμεταλλεύσιμη καθ’ εαυτήν και στις προεκτάσεις της.

    Μπαμπινιώτης Γεώργιος

    Γλωσσολόγος

    Βιβλιογραφία

    1). Γ. Μπαμπινιώτη (επιστημ. εκδ.): Η γλώσσα τής Μακεδoνίας. Η αρχαία Μακεδoνική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκoπίων. (Αθήνα, 1992: Ολκός), 276 σελ. [Περιλαμβάνει μελέτες των: Γ. Μπαμπινιώτη, Γ. Χατζιδάκι, Ν. Π. Ανδριώτη, Μ. Σακελλαρίου, Ι. Καλλέρη, Α. Ι. Θαβώρη, Γ. Ντελόπουλου, Α. Παναγιώτου.]

    2). Γ. Μπαμπινιώτη: Η θέση τής Μακεδoνικής στις αρχαίες ελληνικές διαλέκτoυς. Περιοδικό Γλωσσoλoγία 7-8 (1989), σ. 53-69.

    3). Ο μεγάλος Ιταλός ινδοευρωπαϊστής γλωσσολόγος VittorePisani (IlMacedonico, περιοδικό Paideia 12, 1957, σ.250) γράφει «πράγματι ο όρος μακεδονική γλώσσα [εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων] είναι προϊόν πολιτικής ουσιαστικάπροέλευσης.»

    Ο δε ειδικός σλαβιστής γλωσσολόγος, ο Γάλλος André Vaillant (LeproblèmeduSlaveMacédonien, περιοδικό BulletindelaSociétédeLinguistiquedeParis 39, 1938, σ. 205), είναι αυτός που τονίζει ότι «το όνομα Bugari είναι στην πραγματικότητα η εθνική ονομασία των Σλάβων τής Μακεδονίας, πράγμα πουδείχνει πως (οι Σλάβοι τής περιοχής αυτής) υιοθέτησαν το όνομα Βούλγαροι που τους έδωσαν οι Σέρβοι».

    4). Ο Γερμανός γλωσσολόγος HeinzWendt, (Sprachen 1961, σ. 285, λ. SlawischeSprachen), μιλώντας για τις σλαβικές γλώσσες, λέει: «Αν κατατάξει κανείς τις σλαβικές γλώσσες με βάση τη σημερινή τους δομή, πρέπει να θεωρήσει τη Βουλγαρική και τη Μακεδονική, [εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων] λόγω των εξεχουσών δομικών ιδιαιτεροτήτων τους, ως αυτοτελή ομάδα και να την αντιπαραθέσει προς όλες τις άλλες σλαβικές γλώσσες».

    πηγή: http://www.babiniotis.gr

  8. Ζάεφ στο BBC: Η Ελλάδα έλαβε erga omnes όνομα κι εμείς erga omnes ταυτότητα

    Με την συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα διασφάλισε όνομα erga omnes ενώ τα Σκόπια «erga omnes ταυτότητα», δήλωσε ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ στο BBC.

    Ο κ. Ζάεφ εξέφρασε τη βεβαιότητα πως η συμφωνία θα επικυρωθεί με πλειοψηφία τουλάχιστον 70% στο δημοψήφισμα που προγραμματίζεται για τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο.

    «Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ποσοστό μεγαλύτερο από το 75% των πολιτών είναι υπέρ της ένταξης στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Πάνω από το 70% των πολιτών θεωρεί ότι το ζήτημα αυτό θα έπρεπε να είχε λυθεί και ότι τώρα είναι καλή στιγμή και ότι περισσότερο από το 75% θα συμμετάσχει στο δημοψήφισμα», είπε.

    Ταυτόχρονα δεν παρέλειψε να εκφράσει την ανησυχία του για την μικρή συμπολιτευόμενη πλειοψηφία στην ελληνική Βουλή.

    «Ανησυχώ […] αλλά πιστεύω πως και οι δύο πλευρές θα εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους».

    Κάλεσε επίσης τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη να έχει θετική στάση και να δώσει μια ευκαιρία στην συμφωνία των Πρεσπών.

    Στην ερώτηση του BBC εάν μελλοντικές κυβερνήσεις στα Σκόπια θα επιδιώξουν μια «Μεγάλη Μακεδονία» σημείωσε πως «Μεγάλη Μακεδονία» είχε ο Μέγας Αλέξανδρος ενώ σήμερα η ΠΓΔΜ έχει δική της Μακεδονία. «Δεν έχουμε εδαφικές αξιώσεις, προστατεύουμε τα σύνορα και σεβόμαστε την κληρονομιά των Ελλήνων και των Μακεδόνων της Ελλάδας».

    Αστειευόμενος μάλιστα ανέφερε ότι η μόνη φιλοδοξία τους είναι «να βρεθούν στις όμορφες παραλίες της Ελλάδας, στα όμορφα νησιά για να στηρίξουν τον τουρισμό και να ενισχύσουν τους φιλικούς δεσμούς των δύο χωρών».

    http://www.kathimerini.gr/974353/article/epikairothta/politikh/zaef-sto-bbc-h-ellada-elave-erga-omnes-onoma-ki-emeis-erga-omnes-taytothta

  9. Δήλωση 16 Πρέσβεωv επι τιμή, Φεβρουάριο 2018, Αθήνα
    ———————————————————————————-

    «Ολες οι ενδείξεις ενισχύουν την πεποίθηση μας πως τα Σκόπια, ό,τι και αν δεχθούν να πουν η να κάνουν για να μπουν στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, δεν θα εγκαταλείψουν το επεκτατικό τους ιδεολόγημα. Θα συνεχίσουν, κατά συνέπεια , να το προβάλλουν χρησιμοποιώντας το όνομα «Μακεδονία», έστω και αν σε αυτό προστεθεί γεωγραφικός, εθνικός η χρονικός προσδιορισμός. Διότι ένα γεωγραφικό προσδιορισμό οι Σκοπιανοί θα τον μεταχειρίζονται για να προωθούν την προπαγάνδα τους περί διηρημένης Μακεδονίας που θα πρέπει να επανενωθεί με διεύρυνση του κράτους των Σκοπίων. Ενας τέτοιος προσδιορισμός (Ανω Μακεδονία, Βόρεια Μακεδονία) θα επιτρέπει στους Σκοπιανούς να επιμένουν πως είναι οι μόνοι πραγματικοί Μακεδόνες, με δικό τους ελεύθερο μακεδονικό κράτος, ενώ «τα αλλα τμήματα της Μακεδονίας», το «ελληνικό» και το «βουλγαρικό», έχουν υποστεί κατάληψη η/και εθνοκάθαρση. Ενας εθνικός η χρονικός προσδιορισμός ,εξάλλου, θα παραπέμπει στην πλαστή ιστορία περί των Σλάβων που δήθεν αναμίχθηκαν με τους Αρχαίους Μακεδόνες και γέννησαν τους σημερινούς Σκοπιανούς. Τα ίδια ισχύουν και για μικτούς προσδιορισμούς, π.χ. Γκορναμακεντόνια=Ανω Μακεδονία η Novamakedonija.»

    Θα πρέπει όλοι να θυμούνται την επίσημη κρατική εγκύκλιο-προειδοποίηση του άλλοτε Υπουργού των ΗΠΑ Stettinius της 26ης Δεκεμβρίου 1944 που έγκαιρα, μόλις δημιουργήθηκε από τον Τίτο το τεχνητό μόρφωμα του «Μακεδονισμού», έλεγε μεταξύ άλλων επί λέξει: «Η Κυβέρνηση μας (των ΗΠΑ) εκτιμά ότι αναφορές σε «Μακεδονικό Εθνος», «Μακεδονική Πατρίδα» η «Μακεδονική Εθνική Ταυτότητα» συνιστούν αβάσιμη δημαγωγία, που δεν αντιπροσωπεύει εθνική η πολιτική πραγματικότητα, και διαβλέπει στην σημερινή αναζωογόνηση τους ένα προπέτασμα για επιθέσεις εναντίον της Ελλάδος.»

    Η πολιτιστική ενότητα που δημιούργησε η δράση του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφερε τον Ελληνικό Πολιτισμό και την ελληνική γλώσσα, ως «κοινή», από την Ευρώπη μέχρι τα σύνορα της Κίνας, επί αιώνες. Κανένας δεν μπορεί να καπηλεύεται το πραγματικό αυτό γεγονός και είμαστε βέβαιοι ότι αυτή την μοναδική προσφορά του Ελληνισμού στον κόσμο καμιά ελληνική υπογραφή δεν θα σβήσει σήμερα.

    Για τους λόγους αυτούς, ποτέ δεν πρέπει να συναινέσουμε σε όνομα των Σκοπίων που να περιέχει την λέξη Μακεδονία, ο,τι και αν κάνουν άλλες χώρες, ώστε να μη νομιμοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι ιμπεριαλιστικές επιθέσεις εναντίον της πατρίδας μας και χάλκευση της Ιστορίας, ελληνικής και παγκόσμιας.-»

    ΑΘΗΝΑ 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

    Υπογράφουν

    ΑΛΙΑΓΑΣ ΣΠΥΡΟΣ

    ΔΟΚΙΑΝΟΣ ΣΠΥΡΟΣ

    ΚΟΡΑΝΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

    ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

    ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

    ΝΟΜΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

    ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

    ΠΑΠΑΣΛΙΩΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

    ΠΑΤΣΙΚΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

    ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

    ΣΙΔΕΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

    ΣΠΕΤΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ

    ΣΤΟΦΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

    ΤΡΙΤΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

    ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ

  10. 09.07.2018 :
    Αποψη: Περί ιθαγένειας και εθνότητας με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών

    ΧΑΡΗΣ Π. ΠΑΜΠΟΥΚΗΣ*

    Ανεξαρτήτως εάν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τη συμφωνία των Πρεσπών με την οποία λύθηκαν διάφορα θέματα κυρίως το ονοματολογικό και διευκρινίσθηκε η διαφορετική ιστορική καταγωγή της γείτονος και κυρίως εάν υπάρχει συμφωνία ή διαφωνία με εάν ήταν ή όχι εθνικά επωφελής η λύση σε σχέση με τη μη λύση και τη διαιώνιση διαφορών σε μία εποχή εξάρσεως της τουρκικής επιθετικότητας, είναι καθήκον πιστεύω των ακαδημαϊκών να διευκρινίζουν θέματα ειδικότητάς τους προσφέροντας γνώση σε μία πολιτική αντιπαράθεση.

    Υπό αυτήν την ιδιότητα και μόνο –ως καθηγητής του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, στο οποίο περιλαμβάνεται και η θεματική της ιθαγένειας– είναι συνεπώς καθήκον μου να διαφωτίσω για ορισμένες έννοιες που έχουν (ηθελημένα ή μη) διαστρεβλωθεί σε αυτή τη δημόσια αντιπαράθεση και κυρίως αυτές της ιθαγένειας και της εθνικότητας.
    Ιθαγένεια είναι ο νομικός δεσμός του κάθε κράτους με τους πολίτες του [1]. Κάθε κράτος έχει κατ’ αρχήν ελεύθερα το δικαίωμα να ορίζει τους πολίτες του. Συνώνυμος στην ελληνική γλώσσα του όρου «ιθαγένεια» είναι η υπηκοότητα [2].

    Επομένως, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι ο όρος «ιθαγένεια» ταυτίζεται με το κράτος και μόνο. Δεν αφορά σε έθνος ούτε και θα μπορούσε, γιατί το έθνος δεν είναι υποκείμενο του διεθνούς δικαίου.

    Επίσης, είναι χρήσιμο να λεχθεί ότι ο όρος «ιθαγένεια-υπηκοότητα» τόσο στην αγγλική όσο και στη γαλλική αντιστοιχεί στους όρους nationality- citizenship [3] και nationalité [4]. Και στην αγγλική ο όρος διαφέρει σαφώς από τον όρο ethnicity (ο οποίος πράγματι αντιστοιχεί στον όρο «εθνότητα») –και γαλλικά αντίστοιχα ethnicité– και σημαίνει ανήκειν σε εθνοτικό κοινωνικό σύνολο όχι με νομικό δεσμό αλλά πολιτισμικά. Δεν είναι συνεπώς σωστό αυτό που ακούγεται ότι με τη συμφωνία αναγνωρίστηκε εθνότητα διότι δήθεν αποδόθηκε ο όρος nationality-citizenship με τον όρο «ιθαγένεια» αντί του όρου «εθνότητα» και αυτό έγινε επί σκοπώ να παραπλανηθεί ο ελληνικός λαός. Παρά τις διάφορες ατέλειες που πάντα έχει μία μετάφραση, εν προκειμένω ορθά αποδίδεται στα ελληνικά ο όρος nationality-citizenship με τον όρο «ιθαγένεια» (υπηκοότητα). Η κριτική εν προκειμένω είναι λάθος και το επιχείρημα έωλο.

    Το έθνος ορίζεται με βάση ορισμένα στοιχεία, κυρίως τη γλώσσα, τη θρησκεία (ομόθρησκο), τις κοινές παραδόσεις, την κοινή ιστορική καταγωγή (το ομόμαιμο) και υποδηλώνει τον δεσμό με ορισμένη ομάδα ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά. Δεν ταυτίζεται με το κράτος, το οποίο αποτελείται από έδαφος, λαό και κυβέρνηση και μόνο μπορεί να είναι υποκείμενο του διεθνούς δικαίου. Ας σημειωθεί επίσης ότι υπάρχουν έντονες διαφωνίες και ως προς τον ίδιο τον ορισμό του έθνους, π.χ. άλλοι περιλαμβάνουν και το ομόθρησκο –γνώμη με την οποία συμφωνώ– άλλοι όχι. Σημαντικό είναι εν προκειμένω να λεχθεί ότι το έθνος και το κράτος διαφέρουν και επομένως η ιθαγένεια-υπηκοότητα με την εθνότητα. Η ιθαγένεια είναι η ιδιότητα, ο νομικός δεσμός με το κράτος και η εθνότητα είναι ο δεσμός με ένα έθνος. Η διεθνής κοινωνία βασίζεται στα κράτη, μετά τη Συνθήκη των Βετσφαλιών (1648), τα οποία είναι υποκείμενα του διεθνούς δικαίου και όχι στα έθνη τα οποία δεν είναι.

    Να το παραστήσουμε όσο απλά γίνεται: σε ένα κράτος μπορεί να υπάρχουν πολλά έθνη (και στο πλαίσιο αυτό των μειονοτήτων τίθεται και το θέμα αναγνώρισης εθνοτήτων, δηλαδή εντός του κράτους και για την προστασία τους, όχι όμως ταυτιζόμενο με το κράτος) και ένα έθνος μπορεί να υπάρχει σε πολλά κράτη (η Ελλάδα είναι περίτρανο τέτοιο παράδειγμα). Το έθνος δεν είναι υποκείμενο διεθνούς δικαίου. Το τελευταίο ασχολείται μαζί του μόνο σε σχέση με την προστασία των μειονοτήτων. Επίσης, στο εσωτερικό δίκαιο η έννοια έθνος χρησιμοποιείται περιορισμένα. Συνδέεται κατά υπάλληλο τρόπο με το δίκαιο της ιθαγένειας (και λαμβάνεται υπόψη ως προς την ελάφρυνση όρων κτήσης ελληνικής ιθαγένειας με πολιτογράφηση προκειμένου περί ομογενών).

    Στη συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ των κρατών Ελλάδας και FYROM αντικείμενο είναι, και δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς, το όνομα του κράτους της βορείου γείτονος και η συνακόλουθη ονομασία της ιθαγένειας-υπηκοότητας των πολιτών της. Δεν ασχολείται αυτή η συμφωνία με θέματα εθνότητας. Δεν έχει ως αντικείμενο π.χ. την προστασία της ελληνικής εθνότητας στη FYROM (ακόμη) και αντίστοιχα της «μακεδονικής» εθνότητας στην Ελλάδα. Είναι συμφωνία μεταξύ κρατών για θέματα ονομασίας κράτους και ιθαγένειας και όχι συμφωνία μεταξύ κράτους και έθνους ή συμφωνία με αντικείμενο εθνοτικά θέματα εντός των δύο αυτών κρατών.

    Επομένως, είναι σαφές ότι η συμφωνία αυτή –καλή ή κακή, άλλο θέμα στην κρίση των πολιτών– πάντως δεν αναγνωρίζει εθνότητα (περιορισμένα αναφέρεται σε δύο από τα συστατικά της, τη γλώσσα και την ιστορία, αρνητικά για να διευκρινίσει απλώς ότι δεν είναι ελληνική) ούτε και θα μπορούσε να αναγνωρίσει, όπως εσφαλμένα ακούγεται. Διότι, επαναλαμβάνω, η αναγνώριση έθνους είναι περιορισμένη μόνο σε θέματα (εντός κράτους) προστασίας μειονοτήτων και η συγκεκριμένη συμφωνία αφορά μόνο κράτη και όχι έθνη.

    Δεν θα προέβαινα σε αυτές τις δημόσιες διευκρινίσεις εάν, λόγω του δημόσιου διαλόγου συχνά φορτισμένου εξαιτίας έντονης πολιτικής αντιπαλότητας, δεν προκαλείτο σύγχυση και στους φοιτητές μας! Στους οποίους εξηγώ τις διαφορές αυτές με επιστημονική ψυχραιμία και με δεδομένο ότι το ζήτημα είναι διεθνώς επιστημονικά κοινότοπο.

    Η πολιτική είναι εν μέρει και αντιπαράθεση (έχει και άλλα θετικά στοιχεία που λείπουν σήμερα, όπως όραμα, πρόταση, σχεδιασμό). Αλλά η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να στηρίζεται στην αλήθεια, όχι στη διαστρέβλωση, στην ψυχραιμία και όχι στο πάθος. Αυτό είναι θέμα δημοκρατίας και ένα λάθος στο οποίο υποπίπτουν σχεδόν όλοι ρίχνοντας νερό στον μύλο του λαϊκισμού, που μετασχηματίζεται, αποκτά ολοκληρωτικά και βίαια χαρακτηριστικά και δημιουργεί κίνδυνο για τη δημοκρατία ή έστω την ομαλή λειτουργία της. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάνε οι πολιτικοί μας την παιδαγωγική τους διάσταση και την εξαιτίας της απώλεια της λαϊκής εμπιστοσύνης με αποτέλεσμα την κατάληξη σε ολοκληρωτικές διχαστικές καταστάσεις που έχουν ως αφετηρία τους το ψέμα και το μίσος και καταλήγουν σε βία. Αυτή η παιδαγωγική του ψέματος και της έξαρσης οδηγούν την πλειονότητα του λαού σε ακραίες μη ορθολογικές αντιδράσεις και κρίσεις. Η παιδαγωγική της εξουσίας είναι μεγάλη ευθύνη των πολιτικών και δεν πρέπει να τη θυσιάζουν στον βωμό του αγώνα για την πρόσκαιρη εξουσία διεγείροντας και παρασύροντας τον λαό σε αδιέξοδα ψέματα, τα οποία φυσικά διαψεύδονται προκαλώντας αντιδράσεις και απώλεια λαϊκής εμπιστοσύνης.

    Ας γίνει ένας ψύχραιμος διάλογος για το θέμα αυτό, μία πολιτισμένη αντιπαράθεση θεμιτή πολιτικά με βάση επιχειρήματα, όχι ανακρίβειες. Και κυρίως ένας λαός, ο λαός μας, ο οποίος έχει ακριβά πληρώσει ιστορικά και πολλές φορές τη διχόνοια, να μη χωριστεί σε προδότες και μη. Αυτοί που δεν είναι πατριώτες είναι όσοι καλλιεργούν έναν τέτοιο λόγο όχι αντιπαραθετικό αλλά διχαστικό. Γιατί πριν ασχοληθούμε με την ιστορία των άλλων, καλό είναι να θυμόμαστε τη δική μας. Πριν από τον αγώνα για την υπεράσπιση της ελληνικότητας της Ιστορίας μας, να την τιμούμε αποφεύγοντας λάθη που ιστορικά τα πλήρωσε ο λαός μας.

    [1] Παπασιώπη – Πασιά, Δίκαιο ιθαγένειας 8η έκδοση, Σάκκουλας, 2011.

    [2] Παπασιώπη – Πασιά, όπ.π.

    [3] Βλέπετε στα συγγράμματα που δεσπόζουν: Dicey / Morris / Collins, Conflict of laws, & Cheshire and North, Private International Law, αλλά και πιο απλά κάποιος να κοιτάξει στην Wikipedia το λήμμα British nationality law ή την ονομασία του βρετανικού νόμου για την ιθαγένεια που επιγράφεται British Nationality Act 1981, καθώς και τους όρους που χρησιμοποιούν στην αγγλική εκδοχή τους όλες οι συμβάσεις της Διεθνούς Συνδιασκέψεως της Χάγης, οι οποίες είναι συμβάσεις πολυμερείς σε θέματα ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που εκπονήθηκαν από τη Συνδιάσκεψη της Χάγης και αρκετές εκ των οποίων χρησιμοποιούν τον όρο «ιθαγένεια».

    [4] Βλέπετε το εγχειρίδιο του P. Lagarde, La nationalité française 4, Dalloz, Paris, 2011.

    * Ο κ. Χάρης Π. Παμπούκης είναι καθηγητής ιδιωτικού διεθνούς δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών του ΕΚΠΑ – τέως υπουργός Επικρατείας.

    http://www.kathimerini.gr/973752/article/epikairothta/politikh/apoyh-peri-i8ageneias-kai-e8nothtas-me-aformh-th-symfwnia-twn-prespwn

  11. ΣΟΦΙΑ ΗΛΙΑΔΟΥ-ΤΑΧΟΥ*

    Οι ταυτότητες και η συμφωνία των Πρεσπών

    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 14.07.2018

    Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση τινών επιφυλλιδογράφων για «απροκατάληπτο επιστημονικό διάλογο» αναφορικά με τη συμφωνία των Πρεσπών, θα μεταθέσω τον λόγο περί «ιθαγένειας (nationality)» και «εθνότητας (ethnicity)» στις «ταυτότητες» (identities), γιατί φρονώ ότι στο πλαίσιο μιας σύγχρονης συμφωνίας που επιχειρεί να επανακαθορίσει τις ταυτότητες του παρελθόντος, οφείλουμε να γνωρίζουμε τη γένεση και τη λειτουργία των ταυτοτήτων σε προηγούμενα πλαίσια. Γιατί πολλές φορές οι ταυτότητες αναβιώνουν, ανανοηματοδοτούνται μέσα στη δυναμική των συγκυριών και τότε η Ιστορία μάς εκδικείται για την άγνοιά μας και οι συμφωνίες μετατρέπονται σε θηλιές που μας πνίγουν. Το σύνθημα για ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία, και άρα η γένεση ενός «μακεδονισμού», έλαβε χώρα το 1924, στο 5ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κ.Δ.) και της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ), με στήριξη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης, και με εισήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Βουλγαρίας (ΚΚΒ), και συνυπογράφηκε από τους εκπροσώπους του ΚΚΕ.

    Ο «μακεδονισμός» του 1924 όμως αντικαταστάθηκε από τον «σλαβομακεδονισμό» του 1935 από τα όργανα του ΚΚΕ, όταν υιοθετήθηκε η πλήρης ισοτιμία των μειονοτήτων εντός του ελληνικού κράτους όπως και η ισοτιμία της «σλαβομακεδονικής μειονότητας». Η επανεμφάνιση της νέας εκδοχής του «μακεδονισμού» ξεκίνησε την περίοδο 1943-1944 και είχε ως αιτία της την αυξημένη παρουσία εντός του ελληνικού εδάφους των παρτιζάνων του Τίτο, οι οποίοι υπόσχονταν την ένταξη των «σλαβομακεδόνων» σε μια βαλκανική ομοσπονδία. Τον Οκτώβριο του 1943 το ΕΑΜ/ΚΚΕ αποφάσισε την ίδρυση των ΣΝΟΦ, του ΕΑΜ δηλαδή των «σλαβομακεδόνων». Ως περίοδος θεσμικών πια γενεθλίων του «μακεδονισμού» μπορεί να θεωρηθεί η 29η Νοεμβρίου 1943, οπότε πραγματοποιήθηκε η σύσκεψη στο Γιάιτσε της Βοσνίας και υπογράφηκε το ASNOM (Αντιφασιστικό Σύμφωνο Λαϊκής Απελευθέρωσης), ενώ ελήφθη η απόφαση για την ίδρυση Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας, με συμπερίληψη της υπό ίδρυση Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο του 1944 δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την απαρχή των αυτονομιστικών τάσεων στους κόλπους των «σλαβομακεδόνων» εκπροσώπων του «μακεδονισμού».

    Ανακεφαλαιώνοντας, εστιάζουμε λοιπόν στα εξής σημεία: α) η ιθαγένεια σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο απονέμεται από το κράτος στους πολίτες του. Γιατί όμως, στο πλαίσιο της συμφωνίας των Πρεσπών, ένα κράτος που έχει το συνταγματικό όνομα «Βόρεια Μακεδονία», αποδεχόμαστε να απονέμει στους πολίτες του αντί του ονόματος «Βόρειοι Μακεδόνες» το όνομα «Μακεδόνες»; β) Η εθνότητα (ethnicity) διέπεται από τις αρχές του αυτοπροσδιορισμού, αλλά εντούτοις Τσίπρας και Ζάεφ, κυρίως για να καθησυχάσουν ένθεν και ένθεν την κοινή γνώμη, αποδέχθηκαν, στο πλαίσιο των αστερίσκων της συμφωνίας, πως οι «Μακεδόνες» της FYROM δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες. Αλλά ουδέν φαεινότερον τούτου. Αντίθετα και με βάση το δίκαιο, θα έπρεπε να καταγραφεί πως η νομική/θεσμική γένεση των «Βορειομακεδόνων» άρχεται από την ψήφιση του Αντιφασιστικού Συμφώνου Λαϊκής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας που συνομολογήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1943, για να αποκλειστεί οποιαδήποτε σύγχυση με τους σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας ή με τα μέλη των «σλαβομακεδόνων» του ΚΚΕ που δεν αυτονομήθηκαν εντασσόμενοι στη γιουγκοσλαβική εκδοχή του «μακεδονισμού» την περίοδο 1943-1944. Τότε θα είχαμε διασφάλιση από οποιαδήποτε απόπειρα αναβίωσης ενός «αλυτρωτικού μακεδονισμού». Επίσης αποδεχθήκαμε τον όρο «μακεδονική» για ένα από τα κατ’ εξοχήν στοιχεία του εθνισμού (ethnicity): τη γλώσσα τους. Αν και θα είχα να πω πολλά για τις σχολές σκέψεις περί «έθνους» ή «ταυτοτήτων», μένω σε μια μάλλον απλοϊκή απορία: γιατί δεν ονομάσαμε τη γλώσσα αυτή «σλαβομακεδονική» αφού οι Αλβανοί μιλάνε την άλλη κυρίαρχη γλώσσα του κράτους, την αλβανική, και δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν;

    Ετσι, για να μη βάλουμε άλλους αστερίσκους, άλλες υποπαραγράφους, άλλες υποσημειώσεις. Να υπάρχει και κάτι «μη δημιουργικά σαφές» και όχι και άλλα «δημιουργικά ασαφή».

    * Καθηγήτρια Νέας Ελληνικής Ιστορίας Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

    http://www.kathimerini.gr/974973/opinion/epikairothta/politikh/oi-taytothtes-kai-h-symfwnia-twn-prespwn

  12. Να συνεχίσουμε να προσδιοριζόμαστε ως Μακεδόνες

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 16/07/2018

    Ι.Κ. Χασιώτης

    Η «συμφωνία των Πρεσπών», έτσι όπως οργανώθηκε και διαμορφώθηκε, αποτελεί ήδη ένα διπλωματικό τετελεσμένο (fait accompli) και στο διεθνές περιβάλλον και στο εσωτερικό των δύο γειτονικών χωρών.

    Η πραγματικότητα αυτή δεν πρόκειται να ανατραπεί και στην – εντελώς απίθανη – περίπτωση που ανακοπούν στην άλλη πλευρά των συνόρων οι συνταγματικές διαδικασίες που τέθηκαν από την Αθήνα ως προϋπόθεση για την τελική έγκριση της συμφωνίας, αλλά και την – πιθανή – απόρριψή της από την ελληνική Βουλή. Οι εκπρόσωποι των τρίτων χωρών συνεχίζουν να «ξεχνούν» – για ευκολία – στις δημόσιες δηλώσεις τους τον γεωγραφικό προσδιορισμό της γειτονικής μας χώρας («Βόρεια»), εξακολουθώντας να αποκαλούν τους πολίτες της «Μακεδόνες» (ακυρώνοντας και αυτοί στην πράξη το ούτως ή άλλως κολοβό erga omnes).

    Τα νέα δεδομένα συνεπώς μάς επιβάλλουν να υιοθετήσουμε χωρίς καθυστέρηση τις πρακτικές που θα πρέπει να ακολουθήσουμε εντός της ελληνικής επικράτειας, ώστε οι αρνητικές επιπτώσεις της συμφωνίας να μην προκαλέσουν αμήχανες και επιζήμιες καταστάσεις. Οι πρακτικές αυτές αφορούν όχι μόνο την ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά, αλλά σύγχρονες διαστάσεις του ζητήματος. Επειδή το πρόβλημα, με τον τρόπο που «λύθηκε» στο πεδίο των διμερών σχέσεων, παραμένει άλυτο στο εσωτερικό της χώρας και ιδιαίτερα στη Μακεδονία (η οποία στη συμφωνία ορίζεται ως η «βόρεια περιοχή του πρώτου μέρους»!). Και αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, ενιαία και αταλάντευτα, υπάρχει κίνδυνος να έχουμε μέσα στην Ελλάδα (στον Ελληνισμό της Διασποράς επικρατεί ήδη δραματική σύγχυση) καταστάσεις που δεν είχε προκαλέσει ούτε η παραταθείσα εκκρεμότητα του ονοματολογικού.

    Εδώ δεν πρόκειται να πρωτοτυπήσω: Θα επαναλάβω λύσεις που είναι ήδη σε χρήση και οι οποίες, μολονότι επιλέχθηκαν ως προσωρινές και κατ’ οικονομίαν, αποδείχτηκαν ανθεκτικές στον χρόνο και – το σημαντικότερο – δεν έθιγαν τη φιλοτιμία των γειτόνων μας. Επιπλέον δεν χρειάστηκαν (και δεν θα χρειαστούν και στο μέλλον) την παρέμβαση της πολιτείας, αφού είναι δικαίωμα αποκλειστικό των πολιτών και κανενός άλλου. Εξάλλου, όπως και οι γείτονές μας διεκδικούν τον εθνικό τους αυτοπροσδιορισμό, αντιδιαστέλλοντάς τον από τους «άλλους», έτσι και οι Ελληνες έχουν το δικαίωμα και να αυτοπροσδιορίζονται, αλλά και να αποκαλούν τα άλλα έθνη με βάση τις δικές τους ιστορικές παραδόσεις και τις δικές τους λειτουργικές προτεραιότητες. Η ενδωνυμία και εξωνυμία είναι καθιερωμένο φαινόμενο σε ολόκληρο τον κόσμο· γι’ αυτό και δεν προκαλεί σοβαρά ζητήματα στις σχέσεις της μιας χώρας με την άλλη. Η Γερμανία και οι Γερμανοί (Deutschland και Deutsche στο εσωτερικό) είναι για τους Γάλλους Allemagne και Allemands, τους Ιταλούς Germania και Tedeschi, τους Ρώσους Germaniya και Nemtsy (το ίδιο με μικρές παραλλαγές σε όλους τους Σλάβους) κ.ο.κ. Αλλά και για άλλες χώρες χρησιμοποιείται διαφορετική εθνωνυμία στο εσωτερικό από εκείνη που επικράτησε στο Εξωτερικό: Hayastan/Αρμενία, Magyarorszag/Ουγγαρία, Suomi/Φινλανδία κ.ά.π. (ανάλογα οι κάτοικοί τους). Αλλά και τα Ελλάδα και Ελληνες αλλάζουν έξω από την επικράτειά μας: Greece και Greeks (και αντίστοιχα στις δυτικές γλώσσες), Yunanistan και Yunanlar στην Τουρκία (και με παραλλαγές σε ασιατικές και αραβικές χώρες).

    Συνεπώς, άσχετα αν η γειτονική χώρα καθιερωθεί ως «Βόρεια Μακεδονία», στην Ελλάδα έχουμε όλα τα δικαιώματα (διεθνώς καθιερωμένα) να αποκαλούμε τη χώρα Σκόπια (και το κράτος Δημοκρατία των Σκοπίων), τους κατοίκους της Σκοπιανούς (άσχετα από την εθνική τους προέλευση), το επίθετο σκοπιανικός (και όχι το λανθασμένο σκοπιανός) κ.ο.κ. Το γεγονός ότι μια πόλη (η πρωτεύουσα) είναι ομώνυμη με την επικράτεια δεν είναι μοναδικό ούτε υποτιμητικό (αρκούν εδώ τα πιο γνωστά παραδείγματα του Μεξικού, της Γουατεμάλας και του Παναμά). Ας συνεχίσουμε λοιπόν να χρησιμοποιούμε τους προσδιορισμούς με τους οποίους πορευτήκαμε μέχρι σήμερα, αλλά τώρα ενιαία και αταλάντευτα. Τα επίσης χρησιμοποιηθέντα «Σλαβική Μακεδονία» και «Σλαβομακεδόνες» είναι τουλάχιστον ετεροβαρή σε σχέση με τις μη σλαβικές εθνότητες της σκοπιανικής επικράτειας. Οι προτεινόμενοι νεόκοποι προσδιορισμοί (π.χ. «Αλβανομακεδόνες») ενέχουν επιπλέον και ιδεολογικό φορτίο.
    Προϋπόθεση για όλα αυτά αποτελεί η σταθερή βούλησή μας να διασφαλίσουμε – στο εσωτερικό της χώρας και στη Διασπορά – τη χρήση των εθνωνυμιών που συνδέονται με τη δική μας εθνοτοπική ιδιοπροσωπία (Μακεδονία, Μακεδόνες, μακεδονικός). Η χρήση τους δεν εξαρτάται από «ειδικές» επιτροπές ή διακρατικές συμφωνίες (καλές ή κακές)· συνιστά πρακτική κατοχυρωμένη διεθνώς στις σχέσεις όλων των λαών του κόσμου.

    Ο Ι.Κ. Χασιώτης είναι ομότιμος καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο ΑΠΘ

    http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5591542/na-synexisoyme-na-prosdiorizomaste-ws-makedones/

  13. https://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2018/07/nato-zagoritchani.html

    Το NATO φέρνει πόλεμο στα Βαλκάνια; (Η συμφωνία των Πρεσπών, ως κομβικό εργαλείο για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών σχεδιασμών, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, το σφοδρότατα, πιθανό πραξικόπημα, στην πΓΔΜ και η εσωτερική κοινοτική σύγκρουση Σλαβομακεδόνων και Αλβανών)………………
    …………………………………………………………

  14. Πέμπτη, 19-Ιουλ-2018 01:06

    Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και το Σκοπιανό. Τι είχε συμφωνήσει ο τότε Πρωθυπουργός

    Η συμφωνία στην οποία είχε καταλήξει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο σκοπιανό, μόνο «επιφανειακά» μοιάζει με τη συμφωνία που υπέγραψε ο Νίκος Κοτζιάς στις Πρέσπες. Γιατί, όπως εξηγεί μιλώντας στο Capital.gr, ο στενός συνεργάτης του τότε Πρωθυπουργού, Θεόδωρος Σκυλακάκης, αν και η ελληνική πλευρά είχε αποδεχθεί και τότε μια συνθέτη ονομασία, Nova Makedonija, είχε αποκρούσει την αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας. «Και αυτό είναι το μείζον, σημειώνει ο τότε διευθυντής πολιτικού σχεδιασμού του γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αφού αυτή είναι η βάση του Μακεδονικού αλυτρωτισμού. Γιατί έτσι δημιουργείται ντε φάκτο μια μόνιμη, ιστορική διεκδίκηση, για την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας».

    Μιλώντας στο Capital.gr, ο κ. Σκυλακάκης αφηγείται το πως η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να γίνουν δεκτά τα Σκοπιά στον ΟΗΕ με το όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, μια επιτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που «αντέχει» μέχρι σήμερα, για τον παρασκηνιακό ρόλο του Τζ. Μπους αλλά και του Φρ. Μιτεράν, για τις επαφές του στρατηγού Γρυλάκη στα Σκόπια, αλλά και για την ουσία της συμφωνίας στην οποία κατέληξαν οι δυο πλευρές στη Νέα Υόρκη, με διαμεσολαβητές τους Σ. Βανς και λόρδο Όουεν. Ένα σύνθετο όνομα μεν, και μια ασαφής διατύπωση για το erga omnes… αλλά έχοντας εξασφαλίσει το μείζον. Να μην υπάρχει καμία αναφορά σε εθνότητα και γλώσσα. «Αυτή η παραχώρηση (σ.σ. η αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας) είναι που δεν θα επιτρέψει η συμφωνία να περάσει από τη Βουλή επί κυβέρνησης Συριζα, σημειώνει ο Θ. Σκυλακάκης. Οσο για το μέλλον, το μέλλον θα δείξει..»

    Η συμφωνία αυτή, που διαπραγματεύτηκε ο υπουργός Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, δεν ήρθε τελικά ποτέ στην Βουλή, γιατί ήδη στο εσωτερικό της ΝΔ είχαν εκδηλωθεί εντονότατες διαφωνίες -ο Αν. Σαμαράς είχε ήδη παραιτηθεί από βουλευτής- ενώ και οι επικεφαλής της αντιπολίτευσης ήταν αρνητικοί, ακόμα και για την παρουσία τους σε μια νέα σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Κων. Καραμανλή.

    Η συνέντευξη του κ. Θεόδωρου Σκυλακάκη στον Μανώλη Καψή

    – Ξεκινάμε την ιστορία το 1993, όταν τα Σκόπια κάνουν αίτηση να ενταχθούν στον ΟΗΕ…

    Ναι, αρχές ’93, για την ακρίβεια λίγο νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του ’92, όταν πλέον η Ευρώπη σηκώνει τα χέρια, δεν μπορεί να λύσει το θέμα, και προσπαθούν τα Σκόπια να μπουν στον ΟΗΕ, όπου αν μπουν (σ.σ. με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας) το θέμα έχει τελειώσει. Είναι πολύ περίεργη η περίοδος, γιατί μόλις έχει χάσει τις εκλογές ο Τζ. Μπους, και στο κρίσιμο ενδιάμεσο είναι που γίνονται όλες οι «πονηρές δουλειές». Μέχρι να αναλάβει ο επόμενος πρόεδρος… Και εκείνη την εποχή ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε δεινή θέση, γιατί υπάρχει ο περίφημος Eagleburger που θέλει να σπρώξει τα Σκόπια, να μπουν μέσα…

    – Με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας;

    Να μπούνε. Τέλος… Και ξεκινάει τη διαπραγμάτευση από πολύ δύσκολη θέση (σ.σ. ο Κων. Μητσοτάκης), γιατί δεν έχει απελευθερωθεί ακόμα από την απόφαση των αρχηγών.

    – Την απόφαση των αρχηγών που λέει ότι δεν δεχόμαστε το όνομα Μακεδονία ούτε παράγωγά του…

    …Και προσπαθεί με κάποιο τρόπο να εξασφαλίσει ότι δεν θα μπουν τα Σκόπια (σ.σ. στον ΟΗΕ, με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας) κάτι που ζητά από τον Τζορτζ Μπους, με τον οποίο είχε μια πολύ καλή προσωπική σχέση. Εκείνος του λέει οκ, θα δω τι μπορώ να κάνω… Και εκεί έρχεται και παίζει καταλυτικό ρόλο, που δεν το ξέρει, δεν το έχει καταγράψει η ιστορία ίσως όσο θα έπρεπε, ο Φρ. Μιτεράν. Ο οποίος είχε μια πολύ καλή σχέση με τον Κων. Μητσοτάκη. Δεν ήταν μόνο με τον Αν. Παπανδρέου που είχε καλή σχέση… Ένας σοφός άνθρωπος, που ήξερε την ιστορία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, από τους τελευταίους μεγάλους ηγέτες εκείνης της γενιάς. Και ποιο είναι το πλεονέκτημα του Φρ. Μιτεράν; Ότι έχει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Για να μπει μια χώρα στον ΟΗΕ πρέπει να υπάρχει απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Και μετά να ψηφίσει η Γενική Συνέλευση. Και ο Μιτεράν ζητά, όπως και η αμερικανική πλευρά, ότι θα υπάρξει μια διαπραγμάτευση την επόμενη μέρα. Κάτι που το αποφασίζει λίγο νωρίτερα και η ΚΟ της ΝΔ, με τη διαφωνία τότε μιας πλευράς… Και ξεκινάει η διαπραγμάτευση και καταλήγει στο απίστευτο, να μπει μια χώρα στον ΟΗΕ, ως πρώην χώρα…

    – Άρα με την παρέμβαση του Τζ. Μπους και του Φρ. Μιτεράν, γίνονται δεκτά τα Σκόπια στον ΟΗΕ ως ΠΓΔΜ, αλλά σε αντάλλαγμα ο Κ. Μητσοτάκης αναλαμβάνει τη δέσμευση, να κάνει μια διαπραγμάτευση σοβαρή, και να καταλήξει σε οριστικό όνομα…

    Και η σοβαρότητα της απόφασης φαίνεται από το γεγονός, ότι δυο πολύ μεγάλες προσωπικότητες, ένας πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και οι Σ. Βανς και λόρδος Όουεν είναι αυτοί που παίρνουν το mandate, παίρνουν την εντολή να διεκπεραιώσουν τη διαπραγμάτευση. Και αυτή καταλήγει. Είναι το μόνο κείμενο συμφωνίας που έχουμε ολοκληρωμένο, γι’ αυτήν την υπόθεση…

    – Η διαπραγμάτευση γίνεται με ΥΠΕΞ τον Μ. Παπακωνσταντίνου και δεδομένη τη διαφωνία του Αν. Σαμάρα, για να θυμηθούμε λίγο εκείνη την εποχή.

    Ο Αν. Σαμαράς έχει παραιτηθεί από βουλευτής και ΥΠΕΞ είναι ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, παλαιό, έμπειρο στέλεχος της Ένωσης Κέντρου, ο οποίος πηγαίνει στη Νέα Υόρκη και περνάει πολλές εβδομάδες εκεί, μαζί με το ελληνικό επιτελείο, και τους Βανς και Όουεν και τη σκοπιανή πλευρά, και καταλήγουν σε ένα κείμενο που τελικά προτείνει η πλευρά Βανς και Όουεν. Υπάρχει μια μικρή επιφύλαξη του Κίρο Γκλιγκόροφ σε σχέση με το πως θα εφαρμοστεί το erga omnes και αυτή είναι η μόνη αντίρρηση που υπάρχει για τη συμφωνία.

    – Να θυμηθούμε τη συμφωνία; Για το όνομα, καταλήγει πού;

    Στο Nova Makedonija στα σλαβικά και αμετάφραστο, που θα χρησιμοποιείται για όλες τις επίσημες χρήσεις.

    – Το όλες τις επίσημες χρήσεις είναι λίγο ασαφές…

    Ναι.

    – Σκοπίμως υποθέτω…

    Ναι, σκοπίμως. Υπάρχουν πολλά προβλήματα που ποτέ δεν μπορούν να λυθούν εξ ολοκλήρου. Αφήνεις να τα λύσει η ζωή. Η ουσία είναι να μπορούν να ζήσουν και οι δυο πλευρές με το τελικό αποτέλεσμα της συμφωνίας.

    – Καταλήγουν λοιπόν σε μια κατ’ αρχήν συμφωνία, στο όνομα Νέα Μακεδονία, στα σλαβομακεδονικά, αμετάφραστο, γραμμένο με κυριλλική γραφή…

    Όχι, όχι. Είναι γραμμένο με Λατινική γραφή (σ.σ. Nova Makedonija), προφανώς και με την Κυριλλική (Hoba Makedohnja), αλλά γραμμένο με τη σκοπιανή προφορά. Δεν το διαβάζουμε με τον ίδιο τρόπο στα αγγλικά εμείς…

    – Το δέχεται ο Κίρο Γκλιγκόροφ αλλά υπάρχει ασάφεια για το erga omnes. Θέλει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί το Δημοκρατία της Μακεδονίας για εσωτερική χρήση…

    inRead Advertisement by VIDADS since 2011

    Η συμφωνία αυτή δεν ζητά πλήρη αλλαγή του Συντάγματος, ερμηνεύει το Σύνταγμα και λέει ότι η διεθνής συμφωνία είναι υπέρτερη του Συντάγματος.

    – Και τι προβλέπει για την εθνότητα και τη γλώσσα που είναι το μείζον σήμερα;

    Απολύτως τίποτα. Και νομίζω με σοφία δεν προέβλεπε τίποτα, γιατί η ελληνική πλευρά δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να αναγνωρίσει μακεδονική εθνότητα και γλώσσα, γιατί ακριβώς εκεί βρισκόταν όλη η καρδιά του πραγματικού αλυτρωτισμού. Όχι του μετέπειτα, με τις χλαμύδες του Γκρούεφσκι, αλλά ο πραγματικός αλυτρωτισμός, ο αλυτρωτισμός του Ιλιντεντ για να συνεννοούμαστε… που λέει ότι η Μακεδονία ανήκει στους Μακεδόνες και οι Μακεδόνες είναι κατά βάση Σλάβοι.

    – Πως εξηγείται ότι ο Γκλιγκόροφ δέχεται να μην υπάρχει καμία αναφορά σε εθνότητα και γλώσσα;

    Δεν υπήρχε ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να την περάσει η ελληνική πλευρά.

    – Να θυμηθούμε ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι δεσμευμένος από την απόφαση των πολιτικών αρχηγών και έχει αμφισβήτηση και στο κόμμα του.

    Ναι, αλλά ο ίδιος, όταν απελευθερώνεται από την κοινοβουλευτική του ομάδα για να κάνει τη διαπραγμάτευση, δηλώνει ρητώς ότι η βασική δουλειά που πρέπει να αποφύγουμε, είναι να μην υπάρχει αναφορά σε μειονότητα, να δεχτούν οι Σκοπιανοί ότι δεν υπάρχει μειονότητα, και το δεύτερο, ότι το Μακεδόνες και Μακεδονικό δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως εθνοτικός προσδιορισμός. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Γι’ αυτό και βάζουμε το Νόβα ή το Βόρεια. Έτσι ώστε να έχει γεωγραφική έννοια και όχι εθνοτική.

    – Άρα η διαφορά με το σήμερα είναι ότι δεν γίνεται καμία αναφορά σε μακεδονική εθνότητα και γλώσσα.

    Κοιτάξτε, όλη η φασαρία είναι ότι η Ελλάδα δεν δέχεται ιστορικά ότι υπάρχει μια χωριστή μακεδονική εθνότητα. Η Ελλάδα δεχόταν πάντοτε, από τον Ελ.Βενιζελο και εντεύθεν, ότι υπάρχουν Σλάβοι Μακεδόνες. Δεν δεχόταν ότι αυτοί αποτελούν μια ξεχωριστή εθνότητα μακεδονική. Ακριβώς γιατί θεωρούσε ότι έτσι δημιουργείται ντε φάκτο μια μόνιμη ιστορική διεκδίκηση για την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας, που είναι και το συντριπτικό κομμάτι αυτού που τον 19ο αιώνα κατέληξε να ονομάζεται Μακεδονία.

    Γι’ αυτό γίνεται όλη η φασαρία. Η φασαρία δεν γίνεται για να ονομαστούν τα Σκοπιά Βόρεια ή Νότια Μακεδονία. Γίνεται γιατί θεωρεί η Ελλάδα ότι η λέξη Μακεδονία σκέτη, δεν μπορεί να υπονοεί ένα ξεχωριστό έθνος, διότι αυτό αποτελεί ντε φάκτο διεκδίκηση, ιστορική, μόνιμη, για μια περιοχή της χώρας.

    – Και που καταλήγει αυτή η κατ’ αρχήν συμφωνία;

    Αυτή η συμφωνία δεν ολοκληρώνεται ποτέ γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν την φέρνει στη Βουλή. Δεν έχει την πλειοψηφία να την φέρει…

    – Υπάρχει εσωτερική αμφισβήτηση

    Υπάρχει εσωτερική αμφισβήτηση… Και τα άλλα κόμματα δεν έχουν απελευθερώσει την κυβέρνηση σε αυτήν την κατεύθυνση. Θυμίζω ότι και ο Συνασπισμός της Αριστεράς την εποχή εκείνη, είχε ψηφίσει την απόφαση των αρχηγών, έστω και με επιφυλάξεις. Και βέβαια το ΠΑΣΟΚ έχει κάθετη αντίθεση. Και έτσι δεν χρησιμοποιείται ποτέ. Χρησιμοποιούνται κομμάτια της για την ενδιάμεση συμφωνία.

    – Επιχειρήθηκε από τον Κ. Μητσοτάκη μια νέα σύγκλιση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών;

    Ναι, επιχειρήθηκε στις αρχές του Ιανουαρίου του 1993. Έκανε την προσπάθεια, το ζήτησε από τον Καραμανλή, ο Καραμανλής το ζήτησε από τον Παπανδρέου, ο Παπανδρέου αρνείται και μετά την άρνηση του Παπανδρέου ο Καραμανλής δεν κάνει την σύγκλιση. Και δεν υπάρχει έτσι δεύτερη απόφαση των αρχηγών, παρά το γεγονός ότι η σύγκλιση εκ νέου του συμβουλίου, προβλεπόταν ρητώς από την πρώτη απόφαση.

    – Μια ακόμα ερώτηση. Παράλληλα με την επίσημη διαπραγμάτευση, υπάρχει η φήμη ότι γίνεται μια μυστική διαπραγμάτευση με πρωταγωνιστή τον στρατηγό Γρυλάκη.

    Ο στρατηγός Γρυλάκης είναι σίγουρο ότι έκανε διαφορά πράγματα, αλλά δεν πιστεύω ότι έπαιξε οποιοδήποτε σοβαρό ρόλο, οποιαδήποτε επαφή του στα Σκόπια γι’ αυτήν την υπόθεση.

    – Συμπέρασμα. Η συμφωνία στην οποία κατ’ αρχήν κατέληξε ο Κ. Μητσοτάκης είχε ένα παρεμφερές όνομα, Νέα Μακεδονία, γραμμένο όμως στα κυριλλικά ή και στα κυριλλικά…

    Δεν πιστεύω ότι η διαφορά στο όνομα παίζει τόσο μεγάλο ρόλο. Αν και το Νέα είναι πιο καθαρό από το Βόρεια. Αλλά ο Κων. Μητσοτάκης αποδεχόταν και το Βόρεια, ως γεωγραφικό προσδιορισμό. Αυτό που δεν αποδεχόταν ρητώς, και αυτή είναι η μείζων διαφορά με το σήμερα, είναι η αναφορά σε εθνότητα και γλώσσα.

    – Υπάρχει βέβαια η ένσταση ότι η συμφωνία δεν αναγνωρίζει εθνότητα αλλά υπηκοότητα.

    Αναγνωρίζει υπηκοότητα στο άρθρο περί υπηκοότητας, αλλά υπάρχει ένα χωριστό άρθρο το οποίο θα σας το διαβάσω, γιατί είναι η καρδιά της διαφωνίας σήμερα. Το άρθρο λέει ότι με τους όρους Μακεδονία και Μακεδόνας, σε ό,τι αφορά την πλευρά των Σκοπίων, νοούνται: «Η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά.» Αυτό είναι ο ορισμός ενός έθνους. Η Ελλάδα κάνει το ιστορικό λάθος, είναι ένας κλασικός βολονταρισμός της αριστεράς, να επιδιώξει να λύσει όλο το πρόβλημα, παραχωρώντας το μείζων, που δεν έπρεπε ποτέ να παραχωρηθεί.

    Όχι μόνο για τους λόγους των ευαισθησιών της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, αλλά και γιατί αυτή η παραχώρηση, θα καταλήξει να μην εφαρμοστεί ποτέ αυτή η συγκεκριμένη συμφωνία. Αυτή η παραχώρηση είναι που δεν θα επιτρέψει να περάσει από τη Βουλή η συμφωνία, στη διάρκεια της κυβέρνησης Συριζα. Και τι θα συμβεί στο μέλλον… το μέλλον θα δείξει…

    http://www.capital.gr/sunenteuxi/3305514/o-konstantinos-mitsotakis-kai-to-skopiano-ti-eixe-sumfonisei-o-tote-prothupourgos

  15. 1943: Η Αθηναϊκή διαδήλωση που αναβάλλει τα σχέδια του Χίτλερ

    Sαν σήμερα, 22 Ιουλίου 1943, διακόσιες χιλιάδες λαού στην κατεχόμενη Αθήνα πραγματοποιούν μαχητική διαδήλωση εναντίον της απόφασης των Γερμανών να παραχωρήσουν στη Βουλγαρία ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα ως τον Αξιό. Εκατό διαδηλωτές νεκροί στην άσφαλτο έκαναν τον Χίτλερ να αναστείλει την απόφαση «επ’ αόριστον».

    Ο Ηλίας Βενέζης, στο διήγημά του 22 Ιουλίου 1943, δίνει το κλίμα της διαδήλωσης αυτής.

    Μες στην Αθήνα στους μεγάλους δρόμους της, το πλήθος περπατά σιωπηλό και σκυφτό σα να σεργιανά στον ήλιο και στα αγάλματα. Τίποτα δεν προδίνει πως κάτι ετοιμάζεται, πως κάτι θα γίνει. Ωστόσο, η στυφή σιωπή είναι τόση μες στη χαρά του ήλιου που λάμπει, που το μαντεύεις: κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει. Κι η σπίθα ανάβει. Απ’ το λαό που περπατά σαν αμέριμνος, σ’ ένα δοσμένο σύνθημα ξεχύνεται άξαφνα ένα μεγάλο κύμα και τρέχει προς τον ανοιχτό χώρο που είναι μπρος στο Πανεπιστήμιο. Γεμίζει ο τόπος. Ενα κορίτσι, κρατώντας ένα στεφάνι από δάφνη, σκαλώνει στο άγαλμα του Φεραίου και το στεφανώνει.

    Ο λαός γονατίζει. Και όλα τα πικραμένα στόματα ψέλνουν τον Υμνο στην Ελευθερία. Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα. Πριν προφτάξει να ρίξει τη φωτιά του, η διαδήλωση πυκνή τώρα, ολοένα πιο πυκνή, ξεχύνεται σε άλλο δρόμο, στρίβει, ελίσσεται σαν ζωντανό πλάσμα που αμύνεται και παλεύει με σιγουριά και με πίστη. Ολα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν. «Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!». Από πολύ μακριά, κληρονομημένο από χρόνους παλιούς το βαθύ αίσθημα, η αγάπη του λαού αυτού για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη, ξεσπούσε γυρεύοντας ν’ ακουστεί, ενώ γύρω του λυσσασμένα άρχισαν να χύνουν μολύβι και αίμα τα άρματα πάνου σε ανθρώπους άοπλους και ανυπεράσπιστους, σε γυναίκες και παιδιά.

    «Οχι πια άλλο! Οχι άλλο! Κάτω οι τύραννοι!» Αφρισμένο τώρα κατέβαινε την πλατιά λεωφόρο το κύμα και βογκούσε. Σαν αλαφρός ψίθυρος στην αρχή, από λίγα στόματα πρώτα, ύστερα από όλα τα στόματα, άρχισε πάλι να χύνεται το παθητικό τραγούδι της λευτεριάς, ο Υμνος των Ελλήνων. Στην κορυφή του κύματος μια ασπρογάλανη σημαία ξεδιπλώθηκε τότε. Κυμάτισε στο λίγο αγέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού που τη σήκωνε στα χέρια του. Προχωρούσε με σταθερό βήμα, ξαναμμένη και περήφανη, και πλάι της βάδιζε ο φίλος της. Τραγουδούσαν τον Υμνο στην Ελευθερία και βάδιζαν.

    Λίγο πιο μπρος τους, μπρος τα μάτια τους που σπίθιζαν, έλαμπε το όραμα της Ελλάδας. Και λίγο πιο μπρος ακόμα, ήταν το όραμα το δικό τους, η ευτυχία που μίλησαν χτες με τα άστρα, ένα αγοράκι με μαύρα μαλλιά, που θα το μεγάλωναν και θα το μάθαιναν να γίνει σωστός άντρας που να μπορεί να πει στην κρίσιμη ώρα ένα «όχι». Οχι πια πόλεμοι και αίμα άδικο… Τα περιστατικά ήρθαν έπειτα γρήγορα σαν αστραπή. Το γερμανικό άρμα φάνηκε στην άκρη του δρόμου απ’ την αντίθετη μεριά που κατέβαινε η διαδήλωση και χύθηκε πάνου στο πλήθος. Το πολυβόλο άρχισε να κροτά.

    Αλλά το κύμα που κατέβαινε με ορμή δεν ήταν μπορετό να σταματηθεί. Συνέχισε την πορεία. Το πολυβόλο έριχνε τώρα πάνου στα κορμιά. Βρήκε πρώτα κατάστηθα το νεανικό σώμα που είχε ανεμισμένα μαλλιά στο κεφάλι και που κρατούσε στα χέρια του την ανεμισμένη σημαία. Την ίδια στιγμή το τανκ που έτρεχε με δαιμονισμένο θόρυβο και είχε φτάσει, έπεσε πάνου στο λαβωμένο σώμα που σπάραζε, πέρασε από πάνω του τις βαριές αλυσίδες του, μπήκε μέσ’ στο πλήθος, το σκόρπισε για μια στιγμή και τράβηξε πέρα. Ολα έγιναν σαν αστραπή. Το αλαλιασμένο πλήθος μόλις πέρασε ο μηχανοκίνητος θάνατος ξεχύθηκε πάλι απ’ τις παρόδους όπου είχε καταφύγει, κι έτρεξε βογκώντας προς το σώμα του κοριτσιού, που έχοντας αγκαλιασμένη τη σημαία την έβρεχε με το αίμα που έτρεχε απ’ τις σπαραγμένες σάρκες του.

    https://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/1943-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%B5%CF%81

  16. : 29.08.2018

    Ντιμιτρόφ: Είμαστε Μακεδόνες, θα μιλάμε τη μακεδονική γλώσσα

    Την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ να κερδίσει το δημοψήφισμα της 30ής Σεπτεμβρίου, σχετικά με τη συμφωνία των Πρεσπών εξέφρασε ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας, Νικόλα Ντιμιτρόφ, μιλώντας στην επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες.

    Κατά τη διάρκεια ανταλλαγής απόψεων με τους ευρωβουλευτές της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, για τις πρόσφατες προσπάθειες επίλυσης του ζητήματος της ονομασίας, τις σχέσεις ΕΕ-πΓΔΜ, καθώς και τη μεταρρυθμιστική ατζέντα της χώρας, ο Ν. Ντιμιτρόφ, σε γενικές γραμμές, εξέφρασε την ικανοποίησή του για το γεγονός ότι πολλές χώρες της ΕΕ αναγνωρίζουν την πρόοδο που έχει επιτευχθεί στη χώρα του σε τομείς όπως αυτούς του κράτους δικαίου, της δημόσιας διοίκησης και της καταπολέμησης της διαφθοράς και εξέφρασε την αποφασιστικότητα της κυβέρνησης της ΠΓΔΜ να «επενδύσει» στην ενταξιακή διαδικασία στην ΕΕ.

    Τόνισε, δε, ότι τα Βαλκάνια δεν είναι περιφέρεια της ΕΕ, αλλά μια «νησίδα εντός της ΕΕ» που έχει μεγάλη σημασία για την ειρήνη και την ευημερία στην Ευρώπη.

    Συνεχίζοντας, ο Ν. Ντιμιτρόφ τόνισε ότι οι προσπάθειες της χώρας του για ένταξη στο ΝΑΤΟ ξεκίνησαν από το 1993, όταν το κοινοβούλιο της χώρας ομόφωνα αποφάσισε ότι θέλει να ενταχθεί στη Συμμαχία. Σύμφωνα με τον ίδιο, η κοινή γνώμη των Σκοπίων, κατά τα 2/3, υποστηρίζει τον στρατηγικό στόχο για ένταξη στο ΝΑΤΟ, ενώ παράλληλα εκτίμησε πως όλες οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας συνειδητοποιούν τη σημασία αυτού του στόχου.

    Μιλώντας για το δημοψήφισμα, ο Ν. Ντιμιτρόφ τόνισε ότι δεν πρόκειται για ένα ζήτημα πολιτικών κομμάτων, Αριστεράς ή Δεξιάς, αλλά για το μέλλον της ίδιας της χώρας του και για την «οικοδόμηση σχέσεων φιλίας» σε μια περιοχή που το χρειάζεται. Πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ ενημερώνει τους πολίτες της χώρας σχετικά με το δημοψήφισμα, για να λάβουν ελεύθερα τις αποφάσεις για το μέλλον της χώρας τους.

    Σε ό,τι αφορά το ερώτημα του δημοψηφίσματος, ο Ν. Ντιμιτρόφ παραδέχτηκε ότι υπήρξαν πολλοί συμβιβασμοί έως ότου καταλήξουν στην τελική του διατύπωση. Τόνισε, ωστόσο, ότι πρόκειται για μια «ιστορική ευκαιρία για να κλείσει ένα δύσκολο ζήτημα και να ανοίξει μια πόρτα για το μέλλον» και πως τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση πρέπει να αναλάβουν αυτήν την ιστορική ευθύνη.

    Ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ, συνέχισε λέγοντας ότι τα Σκόπια έχτισαν «γέφυρα φιλίας» με τους βαλκανικούς λαούς και κυρίως με τους Έλληνες, προκειμένου να «ξεκλειδώσουν» τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με το ΝΑΤΟ.

    «Εμείς και οι φίλοι μας οι Ελληνες θα είμαστε καλύτερα αν το πετύχουμε αυτό», ανέφερε ο Ν. Ντιμιρόφ, σημειώνοντας ότι για κάποιους στη χώρα του θεωρείται «ήρωας» και για κάποιους άλλους «προδότης».

    «Αν θα μπορούσα να γράψω μόνος μου τη συμφωνία, θα ήταν καλύτερη για τη χώρα μου και αν ο Νίκος Κοτζιάς θα μπορούσε να τη γράψει μόνος του, θα ήταν καλύτερη για τη χώρα του», ανέφερε ο Ν. Ντιμιτρόφ, τονίζοντας ότι η συμφωνία έπρεπε να γραφτεί και «να συμβιβαστούμε για να προστατέψουμε ό,τι είναι πιο σημαντικό για την Ελλάδα και τη δική μου χώρα».

    Εξέφρασε, μάλιστα την πεποίθηση ότι, εάν εφαρμοστεί η συμφωνία, σε πέντε χρόνια από σήμερα τα οφέλη και για τις δύο χώρες θα είναι πολύ μεγάλα.

    «Στο μέλλον θα αναρωτιόμαστε γιατί η συμφωνία δεν επετεύχθη στις αρχές της δεκαετίας του 90», είπε ο Ν. Ντιμιτρόφ και συνέχισε λέγοντας:

    «Χάσαμε μια γενιά. Θα μπορούσαμε να είμαστε από τότε φίλοι».

    Λαμβάνοντας το λόγο, ο αντιπρόεδρος του ΕΚ και ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, συνεχάρη θερμά τον Ν. Ντιμιτρόφ και τον Ελληνα υπουργό εξωτερικών, Ν. Κοτζιά για την «ιστορικής σημασίας συμφωνία» που συνυπέγραψαν και την οποία όπως διαπιστώνεται χαιρετίζουν όλες οι πολιτικές ομάδες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

    «Ευελπιστώ ότι στο δημοψήφισμα που θα οργανωθεί σε ένα περίπου μήνα στη χώρα σας, αυτή η συμφωνία θα εγκριθεί από το λαό σας, και έτσι η χώρα σας θα ονομάζεται, από τούδε και στο εξής, «Βόρεια Μακεδονία», λύνοντας, με έναν κοινά αποδεκτό τρόπο, μια διαμάχη που ταλαιπώρησε τους λαούς μας και τις χώρες μας για πολλές δεκαετίες», ανέφερε ο Δ. Παπαδημούλης.

    Εξάλλου, λαμβάνοντας το λόγο ο ευρωβουλευτής της ΝΔ, Μανώλης Κεφαλογιάννης, τόνισε ότι «μακεδονική ταυτότητα και μακεδονική γλώσσα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά στην Ελλάδα» και ρώτησε τον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΜ πώς θα ονομάζεται ο λαός της χώρας του, μετά τη συμφωνία της 17ης Ιουνίου στις Πρέσπες.

    «Είμαι Μακεδόνας», ήταν η απάντηση του Ν. Ντιμιτρόφ ο οποίος πρόσθεσε ότι «όταν η συμφωνία θα τεθεί σε ισχύ η χώρα μου θα λέγεται Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας και θα είμαστε Μακεδόνες που θα μιλάμε τη μακεδονική γλώσσα».

    Ο Ν. Ντιμιτρόφ ανέφερε, ωστόσο, ότι ο όρος Μακεδόνας έχει διαφορετικές σημασίες και ότι και στην Ελλάδα υπάρχουν Μακεδόνες. Πρόσθεσε, δε, ότι υπάρχει διάκριση ανάμεσα στη χώρα και την περιοχή της Μακεδονίας και πως η διάκριση αυτή είναι erga omnes.

    Από την πλευρά του, ο Γερμανός Ευρωβουλευτής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), Ελμαρ Μπροκ, εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη συμφωνία των Πρεσπών, τονίζοντας ότι όλες οι δυνάμεις της ΠΓΔΜ θα πρέπει να στηρίξουν αυτή τη λύση. «Είναι μια ιστορική ευκαιρία που δεν πρέπει να προσπεράσετε», ανέφερε ο ευρωβουλευτής του ΕΛΚ απευθυνόμενος στον υπουργό Εξωτερικών της ΠΓΔΜ.

    Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

    http://www.kathimerini.gr/982185/article/epikairothta/kosmos/ntimitrof-eimaste-makedones-8a-milame-th-makedonikh-glwssa

  17. Kοτζιάς-Τσίπρας έδωσαν στον Ζάεφ όσα σχεδόν ζητούσε ο Γκρουέφσκι

    Καταρρέει πλήρως το αφήγημα των σκληρών διαπραγματεύσεων με τα Σκόπια μετά την αποκάλυψη-βόμβα των Wikileaks, ότι τα Σκόπια επεδίωκαν εδώ και μια δεκαετία, από την εποχή του Γκρουέφσκι, μία συμφωνία, η οποία να περιλάμβανε το κρατικό όνομα «Βόρεια Μακεδονία», αλλά να κατοχύρωνε «μακεδονική» ταυτότητα και γλώσσα. Με άλλα λόγια επεδίωκαν σχεδόν όσα τους έδωσε η Συμφωνία των Πρεσπών!

    Σύμφωνα με το εμπιστευτικό έγγραφο της πρέσβειρας των ΗΠΑ στα Σκόπια Τζίλιαν Μιλοβάνοβιτς, το οποίο φέρει ημερομηνία 29 Ιουλίου 2008 και αναφέρεται στις επιδιώξεις της ηγεσίας της ΠΓΔΜ, ο τότε πρωθυπουργός Νίκολα Γκρουέφσκι και ο πρόεδρος Μπράνκο Τσερβενκόφσκι αποδέχονταν το όνομα «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας» για διεθνή χρήση.

    Στο ίδιο τηλεγράφημα, το οποίο φέρει τον τίτλο «Μακεδονία/Ελλάδα: Τι χρειάζονται οι Μακεδόνες για την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας» η Αμερικανίδα πρέσβειρα αναφέρει ότι αυτό που επιδιώκουν τα Σκόπια είναι η γλώσσα και η εθνικότητα να αποκαλούνται «μακεδονική». Υπογραμμίζει μάλιστα ότι η ηγεσία των Σκοπίων χρειάζεται αυτήν την διαβεβαίωση, επιδιώκοντας να αποφύγει τον όρο «βορειομακεδονική» για την ταυτότητα και την γλώσσα των πολιτών της.

    Οι «σκληρές» διαπραγματεύσεις και τα ερωτήματα
    Το έγγραφο αυτό, αποκαλύπτει επί της ουσίας ότι ο σημερινός πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ, αν και δημοσίως διατείνεται ότι έχει κάνει σημαντικές υποχωρήσεις για την επίτευξη της Συμφωνίας των Πρεσπών, τη μόνη που έχει κάνει είναι ότι η κρατική ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» θα είναι erga omnes κι όχι μόνο για διεθνή χρήση. Κατά τα άλλα, η Συμφωνία των Πρεσπών κατοχύρωσε τον κορμό αυτών που επεδίωκαν τα Σκόπια εδώ και μια δεκαετία, όταν ακόμα στο τιμόνι της γειτονικής χώρας ήταν ο σκληροπυρηνικός εθνικιστής Γκρουέφσκι.

    Όπως ήταν αναμενόμενο, οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για το ποιόν των διαπραγματεύσεων που έκανε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών. Πολύ περισσότερο, όταν αυτές παρουσιάστηκαν σαν «επιτυχία» στον ελληνικό λαό, από το Νίκο Κοτζιά, τον Αλέξη Τσίπρα, σύσσωμη την κυβέρνηση και όλες τις πολιτικές και μιντιακές δυνάμεις, οι οποίες έσπευσαν να υποστηρίξουν τη Συμφωνία των Πρεσπών.

    Εάν γνώριζε το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών τις πραγματικές επιδιώξεις των Σκοπίων και τις αποδέχθηκε, σημαίνει ότι συνειδητά ολιγώρησε στην υπεράσπιση του εθνικού συμφέροντος. Το erga omnes είναι σημαντικό, αλλά δεν είναι επαρκές αντάλλαγμα. Εάν πάλι η ελληνική πλευρά δεν γνώριζε, παρότι όλα αυτά τα κρυπτογραφήματα είχαν ήδη δημοσιευθεί καιρό πριν, σημαίνει ότι διαπραγματευτικά βαθμολογούνται με κάτω από τη βάση.

    Υπενθυμίζουμε πως ήταν η ΠΓΔΜ που χρειαζόταν απελπισμένα τη συμφωνία, ώστε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και να τεθεί σε τροχιά ένταξης στην ΕΕ κι όχι η Ελλάδα. Με άλλα λόγια, το διαπραγματευτικό πλεονέκτημα το είχε η Αθήνα κι όχι τα Σκόπια. Πόσο, λοιπόν, ο Κοτζιάς και ο Τσίπρας εκμεταλλεύθηκαν αυτό το διαπραγματευτικό πλεονέκτημα για να αποσπάσουν την ευνοϊκότερη για τα ελληνικά συμφέροντα συμφωνία; Όπως αποδεικνύεται, ελάχιστα.

    Αυτό που συνέβη είναι ότι η πλευρά που είχε το διαπραγματευτικό μειονέκτημα, δηλαδή τα Σκόπια, επέτυχε τον κορμό όσων επιδίωκε. Για την ακρίβεια, η μόνη υποχώρηση που έκανε ήταν το erga omnes. Πρόκειται για διπλωματικό άθλο. Οι Ντιμιτρόφ και Ζάεφ αρίστευσαν όσον αφορά τον τρόπο που χειρίσθηκαν τις διαπραγματεύσεις με την Ελλάδα.

    Αντιπαράθεση Μητσοτάκη-Κοτζιά
    Σε σκληρή δήλωσή του κατά της κυβέρνησης για τους χειρισμούς στο ζήτημα της ονομασίας της ΠΓΔΜ προχώρησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης, κατηγορώντας τους Τσίπρα, Καμμένο και Κοτζιά ότι «θέλησαν να εμφανίσουν ως τάχα επιτυχία τους μία άκρως επιζήμια συμφωνία για την Ελλάδα, καθώς ικανοποίησαν όσα διαχρονικά ζητούσαν τα Σκόπια και απέρριπταν όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις«. Παραλλήλως, ο πρόεδρος της ΝΔ επανέλαβε για άλλη μία φορά ότι το κόμμα του «δεν πρόκειται να κυρώσει αυτή τη συμφωνία».

    Απαντώντας ο υπουργός Εξωτερικών κατηγορεί την ΝΔ ότι επιβραβεύει «την παράσταση του κ. Γκρουέφσκι». Παραλλήλως ισχυρίζεται ότι «είναι γνωστό ότι ο Γκρούεφσκι δεν ήθελε οποιαδήποτε λύση του ονοματολογικού ζητήματος» και ότι «προκειμένου να κοροϊδεύει τον διεθνή παράγοντα παρίστανε ως να αποδεχόταν αναγκαστικά έναν συμβιβασμό». σχολιάζει επίσης ότι «η απόρριψη εκ μέρους του (Κυριάκου Μητσοτάκη) της πολιτικής του Κων. Μητσοτάκη και του Κ. Καραμανλή στο μακεδονικό είναι πρόβλημα δικό του, ίσως της ΝΔ. Αλλά δεν θα γίνει πρόβλημα για τη χώρα».

    Το μόνο ουσιαστικό επιχείρημά του, ο Κοτζιάς το επικαλέσθηκε σε δεύτερο πλάνο: Η ΝΔ «παραβλέπει ότι σύμφωνα με τα διαρρεύσαντα στο WikiLeaks αμερικανικά αρχεία, η σκοπιανή πλευρά ήθελε να χρησιμοποιεί το συνταγματικό της όνομα νέτο-σκέτο «Μακεδονία» για εσωτερική χρήση, κάτι που η ΝΔ είχε αποδεχτεί». Αναφέρει τέλος ότι «στην πραγματικότητα, ο Γκρούεφσκι απέρριψε πολλαπλώς την πρόταση ‘Βόρεια Μακεδονία’ την οποία κατέθεσε στις καλύτερες στιγμές της η ίδια η κυβέρνηση της ΝΔ τότε, όταν δεν προωθούσε νέτο-σκέτο το «Μακεδονία».

    https://slpress.gr/ethnika/kotzias-tsipras-edosan-ston-zaef-osa-schedon-zitouse-o-gkrouefski/

  18. Ο Μανώλης Γλέζος έχει γράψει τα εξής περί έθνους στο βιβλίο του «Εθνική Αντίσταση 1940-1945, εκδόσεις «Στοχαστής», Αθήνα 2006:

    «Αντικειμενικά κανένα έθνος δεν γεννιέται σήμερα. Υπάρχει από πολύν καιρό πριν. Η διαδρομή του στον χρόνο, η ιστορία του, αποτελεί το πιο σημαντικό στοιχείο της ύπαρξής του. Έθνη, χωρίς μνήμη δεν υπάρχουν. Έθνη χωρίς ιστορία είναι ανύπαρκτα. Αλλά η εθνική ιστορία, η συλλογική μνήμη ενός έθνους, παρά τις αλληλεπιδράσεις, είναι ξεχωριστή για κάθε εθνική ολότητα. Η μνήμη επίσης ενός έθνους πρέπει να είναι καταγεγραμμένη με την πιο πιστή υπογραφή των γεγονότων κατ’ αρχήν που την συγκροτούν και αρκούντως αναλυμένη, με όλες τις ερμηνείες που υπάρχουν, γιατί αποτελεί ανεκτίμητη εθνική κληρονομιά. Τα πιστοποιητικα ύπαρξης του έθνους. Τα στοιχεία της ταυτότητάς του».

    Επισης ο Νίκος Πουλαντζάς είχε γράψει για το έθνος ότι αποτελεί «μια ιδιαίτερη ενότητα αναπαραγωγής του συνόλου των κοινωνικών σχέσεων, πολύ πριν τον καπιταλισμό.»

  19. Kοstikaς on

    από: ΝΑΤΑΛΙΑΣ ΜΕΛΑ, «ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ», ΑΘΗΝΑ 1964

    .ΣΕΛΙΣ 241
    Το απογευμα περι τας 5 μ.μ.,κατοπιν προσκλησεως του Κωτα,συνεκεντρωθησαν εις το δωματιο μας 12 προυχοντες. Εις αυτους ζωηροτατα,ευγλωττοτατα και πειστικωτατα—μετεφραζεν ο Πυρζας— ωμιλησε,μακεδονικα, ο Κωτας.

    ΣΕΛΙΣ 241
    Εγωιστικως φερομενος θα σου καμω μιαν μικρην περιληψιν του λογου τον οποιον εξεφωνησα προ της μακεδονικης αυτης βουλης.

    ΣΕΛΙΣ 242
    Ολοι οι προυχοντες (ομιλουν ολοι καλλιστα τα ελληνικα)………………

    ΣΕΛΙΣ 244
    Το χωριο εχει τρεις ιερεις και ενα διδασκαλον σχολαστικον,ομιλουντα αρκετα ασχημα τα ελληνικα…………………….

    ΣΕΛΙΣ 244
    Ο διδασκαλος βαζει τα παιδια να τραγουδησουν κατι. Δεν εννοησαμεν αν η γλωσσα ητον η μακεδονικη η η ελληνικη.

    ΣΕΛΙΣ 253
    Εμαθα και ολιγας μακεδονικας λεξεις, που λεγω εις τας γυναικας και μητερας προ παντων και ενθουσιαζονται μαζι μου΄………………………..

    ΣΕΛΙΣ 253
    Οι ανδρες ολοι λεγουν οτι ειναι Ελληνες……………………………

    ΣΕΛΙΣ 255
    Αι γυναικες ιδιως εχουν φοβερα ανεπτυγμενον το αισθημα το ελληνικον και ορθοδοξον.

    ΣΕΛΙΣ 258-259
    Ο Γιαννης ομιλει ωραια τα ελληνικα,αλλ’ ο αγροφυλαξ διολου’ με τον Κοντουλην ομιλει αρβανιτικα.

    ΣΕΛΙΣ 259
    Ολιγοι εξ αυτων γνωριζουν την ελληνικην και αλλοι ομιλουν αλβανικα.

    ΣΕΛΙΣ 259-260
    Τοτε δια του Πυρζα, ο οποιος ομιλει πολυ καλα τ’ αρβανιτικα………………………………….

    ΣΕΛΙΣ 296
    Διασχιζομεν την κατω συνοικιαν Γερανειαν. Μας κοιταζουν με περιεργειαν ολοι οι κατοικοι,ολοι Ελληνες με ωραια αναστηματα και υπερηφανον οψιν.

  20. Γλώσσα και Μακεδονία
    Από Γιάννα Γιαννουλοπούλου – 12 Δεκέμβριος, 2018

    Δημοσιεύθηκε: Φύλλο 433 – 8/12/2018

    Τη δεκαετία του 1920 και συγκεκριμένα το 1925, το ελληνικό κράτος σταματά να αποκαλεί τους σλαβόφωνους πληθυσμούς που υπάρχουν στα όρια της ελληνικής επικράτειας «βουλγαρόφωνους, βουλγαρίζοντες ή Βούλγαρους» και αρχίζει να τους αποκαλεί «Μακεδονοσλάβους», ώστε να μην συγχέονται ούτε με τους Βούλγαρους ούτε με τους Σέρβους. Θεωρεί, επίσης, τη γλώσσα τους «μακεδονοσλάβικο ιδίωμα» διαφορετική από τη βουλγαρική αλλά και από τη σερβική. Το Μάιο του 1925, το τμήμα για την εκπαίδευση των σλαβόφωνων του ελληνικού υπουργείου Παιδείας εκδίδει και το αλφαβητάρι «Αμπεσεντάρ», για να χρησιμοποιηθεί για την εκμάθηση της μακεδονοσλαβικής. Τόσο οι Βούλγαροι, όσο και οι Σέρβοι διαφωνούν έντονα με την έκδοση του «Αμπεσεντάρ», διότι δεν ήταν γραμμένο ούτε στη βουλγαρική, ούτε στη σερβική. Τόσο η Βουλγαρία, όσο και η Σερβία θεωρούν ότι η σλαβόφωνη μειονότητα ανήκε στο δικό τους έθνος. Το αλφαβητάρι δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ, καθώς οι αντιδράσεις ήταν έντονες και από ντόπιους Έλληνες εθνικιστές, πολλοί από τους οποίους ήταν σλαβόφωνοι και το θεώρησαν προσβολή για την ελληνική εθνική τους συνείδηση (τα στοιχεία είναι από την διδακτορική διατριβή του Ραϋμόνδου Αλβανού, Κοινωνικές συγκρούσεις και πολιτικές συμπεριφορές στην περιοχή της Καστοριάς (1922-1945), Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, 2005).

    Η σύντομη ιστορική πληροφόρηση είναι απολύτως διαφωτιστική και απολύτως χρήσιμη για το βασικό επιχείρημα που πρόκειται να αναπτύξω στη συνέχεια του κειμένου, ότι, δηλαδή, η χρήση του όρου «μακεδονική» γλώσσα για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ είναι αφενός ανακριβής, αφετέρου συσκοτίζει τη γλωσσική πραγματικότητα στη Μακεδονία, τόσο ιστορικά, όσο και συγχρονικά. Η έμφαση δίνεται στις γλώσσες και τις διαλέκτους, ενώ είναι προφανές ότι οι ιδεολογικές και πολιτικές διαστάσεις απαιτούν περισσότερη εμβάθυνση.

    Η χρήση του όρου «μακεδονική» για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ είναι λανθασμένη και συσκοτιστική, τόσο για ιστορικούς λόγους που αφορούν την αρχαία μακεδονική, όσο και για λόγους που αφορούν τις νεοελληνικές διαλέκτους της Μακεδονίας, καθώς και για τα ίδια τα χαρακτηριστικά της μακεδονοσλαβικής.

    Αρχαία μακεδονική

    Στο γραμμικό ιστορικό χρόνο η πρώτη παρουσία μακεδονικής γλώσσας αφορά την αρχαία μακεδονική, η οποία ανήκε στις αρχαίες ελληνικές διαλέκτους. Οι κλασικές ταξινομήσεις του Kretschmer και του Χατζιδάκι τη θεωρούν ενδιάμεση αρχαιοελληνική διάλεκτο, που εμφανίζει στοιχεία τόσο δωρικά, όσο και αχαϊκά. Αξίζει να σημειωθεί ότι η περιοχή της Μακεδονίας ήταν αρχαιολογικά παραμελημένη στη σύγχρονη εποχή. Κατά τον 19ο και 20ο αιώνα, όταν πλήθος αρχαιολογικών ανασκαφών από Γερμανούς, Αμερικανούς, Ιταλούς πραγματοποιούνται στον ελλαδικό χώρο, η Μακεδονία δεν ανήκει στις περιοχές που ερευνώνται, για λόγους που σχετίζονται με τις πολιτικές και ιστορικές εξελίξεις στη νότια Βαλκανική στους αιώνες αυτούς. Έπρεπε να φτάσουμε στο τέλος της δεκαετίας του 1970 και στην ανασκαφή της Μεγάλης Τούμπας στη Βεργίνα από τον καθηγητή Μανόλη Ανδρόνικο για να έρθουν στο φως πλήθος αρχαιολογικών τεκμηρίων από την αρχαία Μακεδονία. Από την έρευνα που ακολούθησε έχει προκύψει ότι η μακεδονική διάλεκτος ήταν κυρίως προφορική, γιαυτό και την εντοπίζουμε σε ιδιωτικά κείμενα, όπως είναι ο «κατάδεσμος της Πέλλας» (4ος αιώνας π.Χ.). Ο κατάδεσμος είναι μια κατάρα, μια ερωτική μαγική επωδός, χαραγμένη σε φύλλο μολύβδου με ελαστική μορφή. Πιθανότατα έχει συντεθεί από μια γυναίκα, τη Δαγίνα, της οποίας ο εραστής Διονυσοφών επρόκειτο να νυμφευθεί τη Θετίμα (εκείνη που τιμά τους θεούς). Η Δαγίνα επικαλείται τους δαίμονες να μεταστρέψουν τον Διονυσοφώντα να παντρευτεί εκείνη αντί της Θετίμας, και να μην παντρευτεί ποτέ άλλη γυναίκα, εκτός αν η ίδια ξετυλίξει τον κατάδεσμο. Διαχρονικά τα ερωτικά πάθη και οι αντιζηλίες!

    Η χρήση του όρου «μακεδονική» για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ είναι λανθασμένη και συσκοτιστική, τόσο για ιστορικούς λόγους που αφορούν την αρχαία μακεδονική, όσο και για λόγους που αφορούν τις νεοελληνικές διαλέκτους της Μακεδονίας, καθώς και για τα ίδια τα χαρακτηριστικά της μακεδονοσλαβικής
    Η έρευνα για την αρχαία μακεδονική βρίσκεται ακόμη σε αρχικό επίπεδο, αλλά έχει να δώσει πολλά για τη γλωσσική και την κοινωνιογλωσσική κατάσταση της Αρχαίας Μακεδονίας. Από την έρευνα έχει επίσης διαπιστωθεί ότι στις επίσημες λειτουργίες του μακεδονικού κράτους χρησιμοποιείτο η αττική κοινή, μιας και ήταν η γλωσσική ποικιλία με κύρος την εποχή εκείνη. Αυτή η κοινή διαδίδεται με το κράτος του Μεγάλου Αλεξάνδρου και επικρατεί χωρίς ανάσχεση χάρη στα ελληνιστικά βασίλεια. Ενδιαφέρον είναι ότι για κάποιους «αττικιστές» (δηλαδή τους καθαρευουσιάνους της εποχής), ο όρος μακεδονίζειν σήμαινε “μιλώ την κοινή”, και μάλιστα με τρόπο “νεώτερο” ή “ευτελή” (Α. Παναγιώτου, «Η θέση της μακεδονικής», στο Α.Φ. Χριστίδης (επιμ.) 2001, Ιστορία της ελληνικής γλώσσας, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας).

    Νεοελληνικές διάλεκτοι της Μακεδονίας

    Είναι, πάλι, ο ιδρυτής της ελληνικής γλωσσολογίας, ο Γεώργιος Χατζιδάκις, που αποδεικνύει ότι οι όλες οι νεοελληνικές διάλεκτοι (με την εξαίρεση της τσακωνικής) προέρχονται από την κοινή ελληνική. Βεβαίως, τίθεται προς συζήτηση στην έρευνα και το θέμα του αρχαιοελληνικού υποστρώματος, αλλά η διαλεκτική διαφοροποίηση της νέας ελληνικής σαφώς δεν συνδέεται γραμμικά με την αντίστοιχη της αρχαιοελληνικής. Χρειάζεται, ωστόσο, να σημειώσουμε τη συστηματική αγνόηση της μεσαιωνικής περιόδου ως προς το θέμα των διαλέκτων, καθώς και το γενικά χαμηλό επίπεδο των διαλεκτολογικών ερευνών στην Ελλάδα (λείπει, π.χ. ακόμη ένας γλωσσογεωγραφικός χάρτης της χώρας). Η Μακεδονία είναι για άλλη μια φορά παραμελημένη περιοχή ως προς τη μελέτη των νεοελληνικών διαλέκτων, μαζί με τη Θράκη και τη Θεσσαλία (δες Χ. Τζιτζιλής 2000, «Νεοελληνικές διάλεκτοι και νεοελληνική διαλεκτολογία» στο Η ελληνική γλώσσα και οι διάλεκτοί της, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας).

    Ευτυχώς, ο Μανόλης Τριανταφυλλίδης στην «Ιστορική Εισαγωγή» της μνημειώδους «Νεοελληνικής Γραμματικής» (1941) κατηγοριοποιεί στα «βόρεια ιδιώματα» τα ρουμελιώτικα, τα ηπειρώτικα, τα θεσσαλικά, τα μακεδονικά και τα θρακικά. Και αναφέρει συγκεκριμένες μελέτες για μακεδονικά ιδιώματα, όπως του Μπουντώνα (1892) για το ιδίωμα του Βελβεντού, του Παπαδόπουλου (1923) για το ιδίωμα του Άθω και της Χαλκιδικής, του Σπανδωνίδη (1930) για το ιδίωμα του Μελενίκου. Δεν είναι πολύ περισσότερες οι αναφορές που έχουν προστεθεί στα επόμενα χρόνια στην επιστημονική βιβλιογραφία για την έρευνα των μακεδονικών διαλέκτων (κυρίως οι διδακτορικές διατριβές: Μ. Μαργαρίτη-Ρόγκα, 1985, Φωνολογική ανάλυση του σιατιστινού ιδιώματος, Σ. Χατζησαββίδης, 1985, Φωνολογική ανάλυση της ποντιακής διαλέκτου, Ν. Κατσάνης, 1996, Το γλωσσικό ιδίωμα της Σαμοθράκης).

    Στην ελληνική επικράτεια υπάρχει μικρός αριθμός ομιλητών μακεδονοσλαβικών ιδιωμάτων, που ονομάζονται «ντόπια», και τα οποία είναι μέρος της γλωσσικής τους κληρονομιάς και ταυτότητας. Δεν υπάρχει κανείς λόγος το επίσημο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να αγνοήσει αυτήν την κληρονομιά, ούτε να την δαιμονοποιήσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναγορευτεί μια «μακεδονική γλωσσική μειονότητα», η γλώσσα της οποίας πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι. Η διδασκαλία των διαλέκτων, ακόμη και της ελληνικής, δεν υπάρχει στα ελληνικά σχολεία –για λόγους που απαιτούν ειδική ανάλυση σε επόμενο σημείωμα– και δεν μοιάζει καθόλου αθώο να ξεκινήσει αυτή με τη δήθεν «μακεδονική»
    Η μακεδονοσλαβική

    Η μακεδονοσλαβική, όπως αρχικά ονομάστηκε, είναι μια γλωσσική ποικιλία σλαβικής προέλευσης και τυπολογίας, η οποία ανήκει στις νότιες σλαβικές ποικιλίες. Ξεκίνησε όπως όλες οι ποικιλίες ως διάλεκτος, ενώ η ανάδειξη της σε επίσημη γλώσσα κράτους της δίνει το καθεστώς γλώσσας. Αυτό δεν είναι διόλου πρωτότυπο. Αποτελεί κοινό τόπο για τις γλωσσολογικές μελέτες ότι η διάκριση γλώσσας και διαλέκτου γίνεται στη βάση δύο κριτηρίων: α) εκείνου του γλωσσικού συστήματος και της αμοιβαίας κατανόησης μεταξύ των ομιλητών διαφορετικών διαλέκτων της ίδιας γλώσσας. Υπό αυτή την έννοια η αμοιβαία κατανόηση μεταξύ ομιλητών της βουλγαρικής και της μακεδονοσλαβικής είναι εξηγήσιμη, και β) του κριτηρίου του κοινωνιογλωσσικού στάτους. Εάν μια διάλεκτος αναπτύξει σώμα λογοτεχνίας κύρους, τυποποιηθεί και προτυποποιηθεί μέσω εγχειριδίων, λεξικών και γραμματικών, λαμβάνει το καθεστώς διακριτής γλώσσας. Αυτό πραγματοποιήθηκε στην περιοχή της Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το κριτήριο της συγγένειας με άλλες ποικιλίες σε επίπεδο γλωσσικού συστήματος, είτε υποβαθμίζεται συνειδητά από τους ασκούντες κρατική γλωσσική πολιτική, είτε τέλος ατονεί και για τους ομιλητές (μετά βέβαια από πολλούς αιώνες). Αντίστοιχο παράδειγμα γλωσσών που αναδείχθηκαν ως τέτοιες στα αντίστοιχα εθνικά κράτη, ενώ είχαν συγγένεια σε επίπεδο γλωσσικού συστήματος που θα επέτρεπε την αμοιβαία κατανόηση μεταξύ των ομιλητών είναι οι γλώσσες των σκανδιναβικών χωρών (Νορβηγία, Σουηδία, Δανία).

    Στην ελληνική επικράτεια υπάρχει μικρός αριθμός ομιλητών μακεδονοσλαβικών ιδιωμάτων, που ονομάζονται «ντόπια», και τα οποία είναι μέρος της γλωσσικής τους κληρονομιάς και ταυτότητας. Αυτά τα ιδιώματα εμφανίζουν δομικές ομοιότητες αλλά και αρκετές λεξιλογικές διαφορές με την πρότυπη γλώσσα της ΠΓΔΜ, καθώς αυτή εμπλουτίστηκε λεξιλογικά και προτυποποιήθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο. Δεν υπάρχει κανείς λόγος το επίσημο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα να αγνοήσει αυτήν την κληρονομιά, ούτε να την δαιμονοποιήσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αναγορευτεί μια «μακεδονική γλωσσική μειονότητα», η γλώσσα της οποίας πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι. Η διδασκαλία των διαλέκτων, ακόμη και της ελληνικής, δεν υπάρχει στα ελληνικά σχολεία –για λόγους που απαιτούν ειδική ανάλυση σε επόμενο σημείωμα– και δεν μοιάζει καθόλου αθώο να ξεκινήσει αυτή με τη δήθεν «μακεδονική». Όσοι δε αριστεροί, δημοσιολογούντες και γλωσσολογούντες υποστηρίζουν παρόμοιες απόψεις, ίσως θα έπρεπε να θυμηθούν ότι την υπεράσπιση της «μακεδονικότητας» δεν την πραγματοποιεί πλέον η Κομιντέρν, όπως κάποτε, αλλά το ΝΑΤΟ και το Ίδρυμα Σόρος.

    Εν είδει συμπεράσματος

    Ακριβώς επειδή εδώ είναι Βαλκάνια και οι λαοί της περιοχής έχουν πληρώσει με αίμα τις επεμβάσεις των μεγάλων Δυνάμεων, τις κατατμήσεις, τους εθνικισμούς και τους αλυτρωτισμούς, δεν υπάρχει στις γλώσσες μας η λέξη «μακεδονική σαλάτα» ως δηλωτικό του “ανάκατου”.

    Αυτό που έχουν ανάγκη οι λαοί των Βαλκανίων είναι η συνύπαρξη και η συνεργασία χωρίς ηγεμονισμούς και επιταγές των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Επομένως, κάθε επιλογή ονομασίας που διαστρέφει την ιστορική και την σύγχρονη πραγματικότητα, όπως είναι η ονομασία «μακεδονική» για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ πρέπει να αποτραπεί. (Αρνούμαι να σχολιάσω το επιχείρημα ότι σε μια υποσημείωση της Συμφωνίας των Πρεσπών αναφέρεται ότι η γλώσσα είναι σλαβικής προέλευσης).

    Τα ονόματα αφενός ονομάζουν, αφετέρου αναδιαμορφώνουν την πραγματικότητα. Το γνωρίζουν αυτό όσοι αριστεροί μπορεί να έχουν δώσει μάχες για τον τίτλο του κόμματός τους (το «Κ», το «εσ» και λοιπά), αλλά αδιαφορούν για το αν ένα ολόκληρο γεωγραφικό διαμέρισμα της χώρας μας, η Μακεδονία, αποκτά με τη Συμφωνία των Πρεσπών ένα πρόβλημα ταυτοποίησης (τουλάχιστον)!

    Το γνωρίζουν επίσης και όσοι επιστήμονες μολονότι επιμένουν στην πλήρη ακρίβεια που απαιτεί η επιστημονική ορολογία –και ορθώς– είναι πολύ ανεκτικοί σε έναν γενικό προσδιορισμό «μακεδονική» για τη γλώσσα της ΠΓΔΜ, ενώ αυτό δημιουργεί σοβαρά προβλήματα προσδιορισμού και ανάλυσης τόσο της αρχαίας μακεδονικής διαλέκτου, όσο και των νεοελληνικών διαλέκτων της Μακεδονίας.

    Είναι πάντα πιο δύσκολο να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου ως πολίτης, ως πολιτικός, ως επιστήμονας, ως διανοούμενος και μάλιστα ενάντια στην τρέχουσα αριστερή «πολιτική ορθότητα»! Το εύκολο είναι να σαρκάζεις τους εφήβους που βγήκαν στους δρόμους των βορειοελληνικών πόλεων και να ενοχλείσαι από το αμαθές «πόπολο», τη γλώσσα που μιλά και την ταυτότητα που διεκδικεί. Αυτό άλλωστε έκαναν όλων των ειδών οι καθαρευουσιάνοι στην ιστορία των γλωσσικών ζητημάτων!

    * Η Γιάννα Γιαννουλοπούλου είναι καθηγήτρια Γλωσσολογίας (ΕΚΠΑ)

    https://www.e-dromos.gr/glossa-kai-makedonia/?fbclid=IwAR1T0azUD4d2BLrSFvRy5bgxSeIOMUTGDKB4v1t-cI0YvclxX6keHM0gUTQ

  21. 1992

    Οδυσσέας Ελύτης, Μελίνα Μερκούρη,
    Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, Δημήτρης Τσάτσος,
    Αριστόβουλος Μάνεσης, Γιάννης Γεωργάκης

    επιστολή στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»

    «Οι υπογραφόμενοι θεωρούμε υποχρέωσή μας τόσο απέναντι στην ιδιαίτερη πατρίδα μας, την Ελλάδα, όσο και στη μεγαλύτερη πατρίδα μας, την Ευρώπη, να απευθυνθούμε σε σας και να θέσουμε υπόψη σας τα ακόλουθα:
    Σας είναι ασφαλώς γνωστή η προσπάθεια που άρχισε παλιότερα και συστηματοποιήθηκε μετά το 1944 με την ίδρυση, στο πλαίσιο της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, ενός ομόσπονδου κρατιδίου υπό το όνομα ”Δημοκρατία της Μακεδονίας” με αποκλειστικό στόχο, τότε και τώρα, την αμφισβήτηση των ελληνικών συνόρων, εντός των οποίων περικλείεται η ελληνική Μακεδονία, ως περιοχή της βόρειας Ελλάδας, με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη, κατοικούμενη από αμιγώς ελληνικό πληθυσμό.

    Μέχρι σήμερα η αυθαίρετη χρήση της ιστορικής ονομασίας “Μακεδονία” από το ομόσπονδο κρατίδιο των Σκοπίων αποτελούσε, τυπικά τουλάχιστον, εσωτερική υπόθεση της Γιουγκοσλαβίας. Από τη στιγμή όμως που θα συμβεί να αναγνωρισθούν τα Σκόπια ως χωριστό κυρίαρχο κράτος, υποκείμενο του διεθνούς δικαίου, και αποκτήσουν έτσι διεθνή υπόσταση ως “Μακεδονία“, η επιβουλή κατά της Ελλάδας καθίσταται κατάφωρη και αναπόφευκτη.

    Διότι αυτό το νέο κράτος με το όνομα “Μακεδονία”, καθώς δεν καλύπτει το σύνολο αλλά μέρος μόνο του εθνικού γεωγραφικού χώρου τον οποίο υποδηλώνει το όνομά του, θα τείνει, τόσο αντικειμενικά όσο και υποκειμενικά, να λειτουργεί ως “εθνικό κέντρο”, πράγμα που συνεπάγεται “δυνάμει” εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος γειτονικών κρατών, καλλιεργώντας έτσι τον αλυτρωτισμό των κατοίκων του, παρά το ότι αυτοί διαφέρουν εθνολογικά (είναι Σλάβοι, Αλβανοί και Τούρκοι) από τους κατοίκους της ελληνικής Μακεδονίας.

    Με το σφετερισμό και την ιδιοποίηση της ονομασίας ”Μακεδονία” τα Σκόπια -αν το κράτος τους τύχει της αναγνώρισής σας- δημιουργούν ένα πλάσμα (fiction), το οποίο θα δηλώνει καθημερινά στη διεθνή κοινότητα και θα καλλιεργεί στους κατοίκους του, ως “εθνικό όραμα” την προοπτική μιας “ενιαίας Μακεδονίας”, τμήμα της οποίας θα θεωρείται και η λεγόμενη “Μακεδονία του Αιγαίου” -όπως σκοπίμως και μονίμως αποκαλούν την ελληνική Μακεδονία- με στόχο το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, μιας πόλης που κατοικείται 100% από Ελληνες.

    Τέτοια ήταν άλλωστε, καθώς το μαρτυρούν πάμπολλα στοιχεία, η προοπτική και αρχικά, όταν το 1944 ο Τίτο ίδρυσε το ομόσπονδο κρατίδιο της “Μακεδονίας” και κατασκεύασε αντίστοιχη “εθνότητα
    Ελπίζουμε ότι θα θελήσετε να λάβετε υπόψη σας όσα θεωρήσαμε σκόπιμο, όχι από απλή ευαισθησία, αλλά ως ηθική, νομική και πολιτική υποχρέωσή μας να θέσουμε υπόψη σας. Για μας η ψυχή μας είναι τo όνομά μας. Παρακαλούμε να δεχθείτε την έκφραση της διακεκριμένης υπόληψής μας».

  22. Το κάρο πριν από το άλογο: Η Συμφωνία των Πρεσπών για το Μακεδονικό και η δήθεν αναγνώριση μειονότητας

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΖΕΒΕΛΕΚΟΣ*

    Αφορμή για το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί το πρόσφατο δημοσίευμα του BBC περί καταπιεσμένης (σλαβο)μακεδονικής (πρωτίστως γλωσσικής) μειονότητας στην Ελλάδα. Δεν αξιολογώ τη βασιμότητα των ισχυρισμών. Βρήκα, όμως, ενδιαφέρουσα τη σύνδεση που έγινε από σχολιαστές μεταξύ του δημοσιεύματος και της Συμφωνίας των Πρεσπών (ΣτΠ) για το Μακεδονικό. Ήδη, πριν από το BBC, είχε υποστηριχθεί στο πλαίσιο της εγχώριας συζήτησης ότι η ΣτΠ αναγνωρίζει σιωπηρώς (σλαβο)μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα. Επισημάνθηκε μάλιστα ότι οι προβλέψεις της ΣτΠ για τη γλώσσα και την ιθαγένεια των πολιτών της Βορείου Μακεδονίας εκθέτουν τη χώρα μας σε κίνδυνο αλυτρωτικών επιδιώξεων όχι μόνο από τη γείτονα, αλλά (κατά μείζονα λόγο;) και από τον (όποιο) αριθμό Ελλήνων πολιτών αυτοπροσδιορίζονται γλωσσικά ή/και εθνικά ως (σλαβο)μακεδόνες.

    Στα μάτια μου, η μομφή κατά της ΣτΠ στερείται βασιμότητας. Δεν θα επαναλάβω εδώ αυτά που έχουν ήδη χιλιοσυζητηθεί. Ότι, δηλαδή, ο όρος «nationality» αφορά στην ιθαγένεια -στο νομικό δεσμό ανάμεσα στο κράτος και τους πολίτες του- και όχι την εθνότητα. Ούτε θα επαναλάβω ότι το κείμενο της ΣτΠ, αλλά και οι τροποποιήσεις στο Σύνταγμα της Βόρειας Μακεδονίας που επιτεύχθηκαν χάρη στη ΣτΠ στοχεύουν στο να αποτρέψουν τον ενδεχόμενο αλυτρωτισμό της γείτονος και, ουσιαστικά, της απαγορεύουν να παρέμβει στα εσωτερικά της χώρας μας για θέματα που αφορούν σε Έλληνες πολίτες, όπως κι αν αυτοί επιθυμούν να αυτοπροσδιορίζονται.

    Πέραν αυτών (αλλά και ανεξάρτητα από τη συζήτηση που χωρά επ’ αυτών), ο συγκεκριμένος ψόγος σε βάρος της ΣτΠ δεν στέκει για έναν άλλο λόγο. Η ΣτΠ ούτε ενδυναμώνει ουσιαστικά, αλλά ούτε και αδυνατίζει τις όποιες αξιώσεις και δικαιώματα έχουν οι Έλληνες πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται διαφορετικά. Πολύ πριν υπάρξει η Συμφωνία των Πρεσπών, σε χρόνο δηλαδή τρόπον τινά ανύποπτο, και συγκεκριμένα το 1998, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε τη χώρα μας γιατί η ελληνική δικαιοσύνη απαγόρευσε σε πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται ως (σλαβο)μακεδόνες την ίδρυση σωματείου αποσκοπούντος στην προαγωγή του (σλαβο)μακεδονικού πολιτισμού.

    Η ελληνική δικαιοσύνη λειτούργησε προληπτικά, φοβούμενη ότι η στόχευση του εν λόγω σωματείου υπέκρυπτε αλυτρωτισμό που θα απειλούσε την εδαφική ακεραιότητα και εθνική ασφάλεια της χώρας μας. Το προαναφερθέν Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εξέδωσε μια ισορροπημένη απόφαση που κινείται σε δύο βασικούς άξονες. Αφενός, ένα δημοκρατικό κράτος που σέβεται τα δικαιώματα του ανθρώπου οφείλει να επιτρέπει στους πολίτες του να εκφράζονται συλλογικά, δημιουργώντας και συμμετέχοντας σε νομικά πρόσωπα (όπως είναι ένα σωματείο), μέσω των οποίων μπορούν να εκδηλώνουν τη μειονοτική τους συνείδηση. Αφετέρου, είναι απολύτως θεμιτό για ένα κράτος να επιδιώκει να αυτοπροστατευθεί. Αν, κατόπιν της συστάσεώς του, ένα τέτοιο σωματείο δράσει κατά τρόπο που απάδει προς τους νόμιμους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκε, ιδίως αν υποσκάπτει την εδαφική ακεραιότητα, οι εθνικές αρχές μπορούν να παρέμβουν κατασταλτικά και νομίμως να απαγορεύσουν τη δράση του.

    Οι περιορισμοί στην έκταση του παρόντος δεν επιτρέπουν να αναφερθώ στις δυσκολίες που ανέκυψαν σχετικά με τη συμμόρφωση της χώρας μας (η οποία επαίρεται κατά τα άλλα ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και αξιώνει σεβασμό του και από τα άλλα κράτη) με την απόφαση αυτή της διεθνούς δικαιοσύνης, ούτε και να επεκταθώ στις άλλες σχετικές καταδίκες από το ίδιο δικαστήριο για υποθέσεις Ελλήνων πολιτών που αυτοπροσδιορίζονται ως (σλαβο)μακεδόνες. Το παράδειγμα όμως της απόφασης που έδωσα από το μακρινό 1998 αρκεί για να διαπιστώσουμε ότι η ΣτΠ, ακόμα κι αν ερμηνευθεί ότι επιρρωνύει κάπως τη θέση και ισχυρισμούς όσων έχουν μειονοτική συνείδηση, δεν τους δίνει κάποιο δικαίωμα που δεν υφίσταται ήδη από το διεθνές δίκαιο προστασίας δικαιωμάτων του ανθρώπου, και δη από το γενικό πλαίσιο αυτού που αφορά στα δικαιώματα κάθε ανθρώπου, είτε αυτή/ός προσδιορίζεται μειονοτικά είτε όχι. Οι Έλληνες πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται ως (σλαβο)μακεδόνες έχουν όλα τα δικαιώματα (και υποχρεώσεις) που έχει κάθε άλλος Έλληνας πολίτης (και μη) βάσει του εθνικού δικαίου και των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας μας για σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αντίστοιχα, η ΣτΠ δεν προσθέτει κάτι σε επίπεδο ειδικής μειονοτικής προστασίας, δεν δημιουργεί δηλαδή συλλογικά δικαιώματα (όπως το δικαίωμα εκμάθησης μίας γλώσσας ή αναφέρεσθαι στις αρχές σε μία γλώσσα) που ένας Έλληνας πολίτης με μειονοτική συνείδηση θα μπορούσε να ασκήσει ή αξιώσει.

    Επί του τελευταίου ζητήματος, αναφύεται ένα συναφές κανονιστικό/δεοντολογικό (normative) ερώτημα ως προς το αν και κατά πόσο θα έπρεπε να εφαρμόζονται (πέραν του γενικού πλαισίου προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων) ειδικοί κανόνες μειονοτικής προστασίας για όποιους συμπολίτες μας έχουν μειονοτική συνείδηση. Η συντομία του παρόντος σημειώματος δεν επιτρέπει διεξοδική συζήτηση. Σημειώνω όμως, τροχάδην, σε ένα γενικότερο, θεωρητικό επίπεδο τα εξής, που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως πρελούδιο μίας μελλοντικής συζήτησης, αλλά και ως τροφή για σκέψη. Καταρχάς, δεν υφίσταται γενικά παραδεδεγμένος ορισμός στο διεθνές δίκαιο του όρου μειονότητα, ούτε ένας αριθμός ή ποσοστό προκειμένου ένας πληθυσμός να υφίσταται νομικά ως μειονότητα, άρα δυνητικά ως φορέας δικαιωμάτων ειδικής μειονοτικής προστασίας. Δεύτερον, εξίσου προβληματικός νομικά είναι ο όρος «αναγνώριση» στο πλαίσιο της μειονοτικής προστασίας. Ποιο είναι το περιεχόμενο της «αναγνώρισης» και ποιες οι έννομες συνέπειες αυτής; Τρίτον, η (μάλλον φοβική) αντίδραση πολλών στην μειονοτική προστασία είναι πιθανότατα προϊόν κεκτημένης ταχύτητας, σχεδόν αντανακλαστική θα έλεγα αντίδραση, παρά αποτέλεσμα λογικής επεξεργασίας. Η μειονοτική προστασία, πέρα (ίσως και πριν) από θέμα ανθρωπιστικό, είναι (και/κυρίως) μέσο αυτοπροστασίας των κρατών. Το δίκαιο της μειονοτικής προστασίας και η παραγωγή σχετικών κανόνων από τα κράτη άνθησαν σε περιόδους αναταραχής και αλλαγής συνόρων. Όταν τα κράτη ένιωσαν ότι απειλούνται, κινήθηκαν στην κατεύθυνση της παραχώρησης δικαιωμάτων ως «θεραπεία» και αντίβαρο στον αλυτρωτισμό και στις τάσεις απόσχισης πληθυσμών.

    Μια καταπιεσμένη μειονότητα είναι πιο επικίνδυνη, μεταξύ άλλων διότι έχει και περισσότερα ηθικά (αν όχι πλέον και νομικά) ερείσματα στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και δη άλλων κρατών, τα οποία και υπό προϋποθέσεις μπορούν να αναγνωρίσουν (και εδώ η αναγνώριση έχει περισσότερο σαφές νομικό περιεχόμενο και παράγει πλέον απτά νομικά αποτελέσματα) μια αποσχισθείσα οντότητα ως κυρίαρχο κράτος. Τέλος, μία κατά βάση εξωνομική παράμετρος: καλώς ή κακώς, αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, ιστορικά, η εθνική ταυτότητα υφαίνεται και μέσα από καταπιέσεις σαν και αυτές που περιγράφει το BBC στο άρθρο του για τη (σλαβο)μακεδονική γλώσσα στη χώρα μας -ή και ακόμα χειρότερες και πιο απάνθρωπες καταπιέσεις.

    Ο βαθμός στον οποίο κάποιας μορφής καταπίεση μπορεί να είναι δικαιολογημένη στα μάτια αυτού που επιδιώκει εθνική συγκρότηση εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μεταξύ των οποίων η βαρύτητα και απαξία των μέσων καταπίεσης, αλλά και η αναγκαιότητά της, ο κίνδυνος δηλαδή που η απουσία καταπίεσης σε βάρος όσων ετεροπροσδιορίζονται εγκυμονεί για την εθνική συνοχή. Η ΣτΠ όχι μόνο (όπως προανέφερα) δεν αφαιρεί ή προσθέτει κάτι ουσιαστικό σε σχέση με τα της ύπαρξης ή μη (σλαβο)μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα και τα της προστασίας της, αλλά, αντίθετα, παρέχει -μέσω της επίλυσης της διαφοράς μεταξύ της Ελλάδας και της μέχρι και πρόσφατα ακατανόμαστης γείτονος- ένα πλαίσιο συνεργασίας, χτισίματος εμπιστοσύνης και μελλοντικής κοινής πορείας σε υπερεθνικές δομές. Καλείται να (και ελπίδα μου είναι ότι θα) συμβάλλει στην εξάλειψη της δυσπιστίας και του (εύλογου ή μη) φόβου που ερεθίζει τα αντανακλαστικά σε βάρος συμπολιτών μας που ετεροπροσδιορίζονται. Ίσως, μάλιστα, μας επιτρέψει στο μέλλον να δούμε ότι ορισμένες από τις διαστάσεις αυτού που στο σύνολό του τώρα πολλοί εκλαμβάνουν ως απειλή, ιδίως ο πολιτισμικός πλουραλισμός μίας περιοχής, δεν είναι παρά (εθνικός μας) πλούτος, κοινή παράδοση και κληρονομιά που έχουμε κέρδος και συμφέρον να διατηρήσουμε.

    * Ο κ. Βασίλης Π. Τζεβελέκος είναι αναπληρωτής καθηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ

    http://www.kathimerini.gr/1012923/article/k-blogs/security-bulletin/to-karo-prin-apo-to-alogo-h-symfwnia-twn-prespwn-gia-to-makedoniko-kai-h-dh8en-anagnwrish-meionothtas

  23. SECURITY BULLETIN 04.03.2019 : 09:50
    Η συμφωνία των Πρεσπών και οι σλαβόφωνοι Eλληνες
    ΑΓΓΕΛΟΣ Μ. ΣΥΡΙΓΟΣ
    gre1368926_18723032
    Αρκεί η συμφωνία των Πρεσπών για να δημιουργηθεί «μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα; Εδώ και πολλά χρόνια είναι αποδεκτό πως η ύπαρξη μίας μειονότητας δεν είναι νομικό αλλά πραγματικό γεγονός. Επομένως ένα νομικό κείμενο δεν αρκεί για να δημιουργηθεί μειονότητα. Πρέπει και να υφίσταται μειονότητα. Η επίσημη θέση του ελληνικού κράτους εδώ και πολλές δεκαετίες είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει μόνον μια αναγνωρισμένη θρησκευτική μειονότητα στη Θράκη. Η συγκεκριμένη μειονότητα χωρίζεται σε τρεις εθνοτικές ομάδες: τους τουρκογενείς/τουρκόφωνους, τους Πομάκους και τους Τσιγγάνους. Αυτή η επίσημη θέση ανταποκρίνεται σε γενικές γραμμές στην ελληνική πραγματικότητα.

    Στην Ελλάδα υπάρχουν όμως και άλλες ομάδες με ξεχωριστά πολιτισμικά, θρησκευτικά και γλωσσικά χαρακτηριστικά που προσιδιάζουν σε στοιχεία μειονοτικής ταυτότητας. Υπάρχουν επί παραδείγματι θρησκευτικές ομάδες οι οποίες δεν ανήκουν στην επικρατούσα στη χώρα θρησκεία ή δόγμα. Η πιο χαρακτηριστική τέτοια ομάδα είναι οι Εβραίοι. Δίπλα σε αυτούς υπάρχουν οι καθολικοί που ζουν κυρίως στις Κυκλάδες, οι παλαιοημερολογίτες ή τα διάφορα δόγματα Ευαγγελιστών που βρίσκονται στην Ελλάδα πάνω από 100 χρόνια. Υπάρχουν επίσης γλωσσικές ομάδες. Οι δύο μεγαλύτερες είναι οι Αρβανίτες και οι Βλάχοι. Σε αυτούς πρέπει να προσθέσουμε και τους Σλαβόφωνους που ζουν σε κάποιες περιοχές της Μακεδονίας. Τέλος, έχουμε και μία συγκεκριμένη ομάδα με διαφορετική κουλτούρα, παραδόσεις και γλώσσα, τους Τσιγγάνους, που η πολιτική ορθότητα αποκαλεί Ρομά (λες και αλλάζοντας το όνομά, αλλάζουμε και τις άθλιες συνθήκες υπό τις οποίες ζουν). Αποτελούν όλες αυτές οι ομάδες μειονότητα;

    Η απάντηση είναι κατηγορηματικά αρνητική. Η ύπαρξη κάποιου ξεχωριστού εθνοτικού, θρησκευτικού ή πολιτισμικού χαρακτηριστικού δεν αρκεί. Απαιτείται να υπάρχουν τρία ακόμη στοιχεία:

    (α) Η επιθυμία της συγκεκριμένης ομάδας να διατηρήσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που προσδιορίζουν και συνιστούν την ξεχωριστή της ταυτότητα. Δεν μπορεί να επιβληθεί σε κάποιον να διαφυλάξει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, εάν ο ίδιος δεν ενδιαφέρεται.

    (β) Η επιθυμία διατηρήσεως των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών θα πρέπει να κατατείνει στη λήψη ιδιαίτερων μέτρων μειονοτικής προστασίας. Αυτό αναφέρεται διότι πολλές τέτοιες ομάδες καλύπτονται απολύτως από την προστασία που τους παρέχει η προβλεπόμενη από το Σύνταγμα εφαρμογή της απαγορεύσεως των διακρίσεων και της ισοπολιτείας.

    (γ) Τέλος, ακόμη και στην περίπτωση που υπάρχει η σχετική επιθυμία από κάποια μέλη της ομάδας, ο αριθμός τους είναι σημαντικός. Πρέπει να είναι λιγότεροι από τον υπόλοιπο πληθυσμό του κράτους αλλά αριθμητικά επαρκείς προς αντιπροσώπευση.

    Υπ’ αυτό το πρίσμα οι Έλληνες εβραϊκού θρησκεύματος ή καθολικού ή ευαγγελικού χριστιανικού δόγματος δεν συνιστούν μειονότητα διότι δεν επιθυμούν να θεωρούνται μειονότητα. Αρκούνται στις σχετικές προβλέψεις του άρθρου 13 του Συντάγματος που ορίζει ότι «Κάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με την λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων».. Από την άλλη πλευρά, οι Τσιγγάνοι στην Ελλάδα θεωρούν αυτούς ως μειονεκτούσα κοινωνική ομάδα παρά ως μειονότητα.

    Τέλος, υπάρχουν και οι τρεις γλωσσικές ομάδες που προαναφέρθηκαν. Όλα τα ιστορικά στοιχεία που τις αφορούν κατατείνουν ότι η παρουσία τους στον ελληνικό χώρο είναι συνδεδεμένη απόλυτα ή σε πολύ μεγάλο βαθμό με τους αγώνες του ελληνικού έθνους και την ιδιότητά τους ως Ελλήνων. Ο αριθμός των Αρβανιτών που διετέλεσαν πρωθυπουργοί ή πρόεδροι Δημοκρατίας της Ελλάδας (Γεώργιος και Παύλος Κουντουριώτης, Κριεζής, Μιαούλης, Πάγκαλος, Δημήτριος και Πέτρος Βούλγαρης) κάθε άλλο κατατείνει προς την εικόνα μίας καταπιεσμένης μειονότητας. Το αυτό ισχύει και για τους Βλάχους. Εκτός από σπουδαίους πολιτικούς σε ανώτατες θέσεις (ενδεικτικά ο Ιωάννης Κωλέττης και ο Αβέρωφ), υπήρξε και μία σειρά μεγάλων βλάχων ευεργετών που ενώ ο τόπος καταγωγής τους ήταν ακόμη υποδουλωμένος στους Οθωμανούς εκείνοι χρηματοδοτούσαν μεγάλα δημόσια έργα και κτήρια στην πρωτεύουσα του εθνικού τους κράτους, την Αθήνα (οι αδελφοί Ζάππα και το Ζάππειο, οι Μιχαήλ και Γεώργιος Τοσίτσας, ο Σίνας και το κτήριο της Ακαδημίας, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο κ.ο.κ.).

    Σε αυτή την ομάδα υπάγονται και οι Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας. Παρουσία Σλαβόφωνων υπήρχε και στην επανάσταση του 1821, ενώ σειρά αγωνιστών του μακεδονικού αγώνα ήταν σλαβόφωνοι με πλέον εμβληματική μορφή τον καπετάν Κώττα. Η ελληνική συνείδηση τους μπορεί να αμφισβητηθεί μόνον κατ’ αντιστοιχίαν κάποιων ακραίων απόψεων που τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να υποστηρίξουν ότι και οι Σουλιώτες (που δεν έχουν λείψει από κανέναν αγώνα του ελληνικού έθνους μετά τον 18ο αιώνα) δεν ήσαν Έλληνες επειδή ένα σημαντικό ποσοστό τους μιλούσε αρβανίτικα. Υπήρχαν ανάμεσά στους Σλαβόφωνουτς και άτομα που δεν είχαν ελληνική εθνική συνείδηση; Προφανώς! Πολλοί από αυτούς που αισθάνονταν Βούλγαροι έφυγαν μετά τη συνθήκη του Νειγύ (1919) προς τη Βουλγαρία. Aλλοι έφυγαν μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου προς τη Γιουγκοσλαβία.

    Ειδικώς ως προς τους Σλαβόφωνους αναφέρεται μετ’ επιτάσεως ότι το ελληνικό κράτος άσκησε, κατά το παρελθόν, εις βάρος τους πολιτικές που στρέφονταν κατά της χρήσεως της συγκεκριμένης γλώσσας. Είναι γεγονός ότι υπήρξαν τέτοιες πολιτικές κατά τη δικτατορία Μεταξά και τη μετεμφυλιακή περίοδο. Όλες αυτές οι πολιτικές ήταν η απάντηση του ελληνικού κράτους (όχι πάντα ήπια ή ψύχραιμη) στο ιδεολόγημα της Κομμουνιστικής Διεθνούς περί υπάρξεως ενός «μακεδονικού έθνους» που ήταν τριχοτομημένο ανάμεσα σε Ελλάδα, Βουλγαρία και Γιουγκοσλαβία και αναζητούσε την απελευθέρωσή του. Δεν πρέπει να λησμονούμε άλλωστε ότι ο λόγος που ο Τίτο βοηθούσε συστηματικά τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας κατά τον ελληνικό εμφύλιο οφειλόταν στην προσδοκία ότι σε περίπτωση επιτυχίας του θα αποσπάτο ένα τμήμα της ελληνικής Μακεδονία για να ενωθεί με τη Γιουγκοσλαβία

    Ως προς όλες αυτές τις γλωσσικές ομάδες πρέπει να τονισθεί κάτι σημαντικό. Εδώ και πολλές δεκαετίες δεν υπάρχουν πλέον αμιγείς αλλόγλωσσοι πληθυσμοί. Σε όλες τις περιπτώσεις μιλάμε για δίγλωσσους πληθυσμούς όπου οι φυσικοί χειριστές είτε της αρβανίτικης, είτε της βλαχικής είτε της σλαβικής γλώσσας είναι άτομα τουλάχιστον άνω των 40 ετών, εάν όχι πολύ μεγαλύτερα.

    Αυτή είναι η γενική εικόνα ως προς την παρουσία μειονοτήτων στην Ελλάδα. Ας έλθουμε τώρα στα προβλήματα που δημιουργεί η Συμφωνία των Πρεσπών ως προς το θέμα της εγέρσεως μειονοτικών δικαιωμάτων. Όσοι τάσσονται υπέρ της Συμφωνίας τονίζουν ότι τα Σκόπια αναλαμβάνουν την υποχρέωση να σταματήσουν τις επίσημες μειονοτικές διεκδικήσεις τους σε γειτονικές χώρες. Αυτό είναι γεγονός. Εκείνο που δεν αναφέρουν όμως είναι ότι το πρόβλημα δεν θα δημιουργηθεί από τα Σκόπια. Το πρόβλημα θα δημιουργηθεί εντός της Ελλάδος από έλληνες πολίτες που θα χρησιμοποιήσουν διατάξεις της Συμφωνίας των Πρεσπών για να προβάλλουν μειονοτική ταυτότητα.

    Η συμφωνία των Πρεσπών αναγνωρίζει «μακεδονική» γλώσσα. Εάν εντάσσεται ή όχι στις νότιες σλαβικές γλώσσες, όπως ορίζεται στη Συμφωνία, ελάχιστη σημασία έχει. Το σημαντικό είναι η αναγνώριση γλώσσας που χαρακτηρίζεται ως «μακεδονική». Βάσει της συγκεκριμένης συμφωνίας θα εμφανισθούν κάποιοι π.χ. ως «σωματείο μελέτης της μακεδονικής γλώσσας» που έχει αναγνωρισθεί με τα άρθρα 1.3.γ και 7.4 της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπως έχει κυρωθεί με τον Ν. 4588/2019. Τί δυνατότητες έχουν να κρίνουν διαφορετικά τα ελληνικά δικαστήρια;

    Αντίστοιχο πρόβλημα δημιουργείται με τη χρήση του επιθετικού προσδιορισμού «μακεδονικός» ως προς την nationality (υπηκοότητα/ιθαγένεια ή εθνικότητα). Είναι θετικό ότι ο όρος nationality ερμηνεύθηκε από τους Σκοπιανούς ως υπηκοότητα/ιθαγένεια και όχι ως εθνικότητα. Αυτό περιορίζει το πρόβλημα αλλά δεν το εξαλείφει. Το γενικό πρόβλημα με τη Συμφωνία των Πρεσπών είναι ότι χρησιμοποιεί επιθετικούς προσδιορισμούς που αναφέρονται σε στοιχεία ταυτότητας. Πρόκειται ακριβώς για τα στοιχεία που βρίσκουμε στην έννοια της μειονότητας. Ενώ δεν υπάρχει μειονότητα, υπάρχουν τα τυπικά στοιχεία για την επίκληση υπάρξεως μειονότητας. Όλα αυτά θα δώσουν τη δυνατότητα σε μία δράκα ατόμων (ουσιαστικά λίγες δεκάδες ή εκατοντάδες άτομα) να τραβούν την προσοχή, να δημιουργούν εντυπώσεις περί καταπιέσεων και να μιλούν για τη δήθεν ύπαρξη μειονότητας. Και αυτό θα οφείλεται στις λανθασμένες επιλογές της Συμφωνίας των Πρεσπών.

    Επιπλέον, έχει εντελώς διαφορετικό βάρος η αναφορά σε μειονοτική «μακεδονική» ταυτότητα εν συγκρίσει προς μία αντίστοιχη βουλγαρική. Οι Βούλγαροι δεν παύουν να είναι οι εισβολείς του Α΄ και Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι σαν να μιλάμε σήμερα για δικαιώματα γερμανικών μειονοτήτων σε Τσεχία ή Πολωνία. Αντιθέτως, μία «μακεδονική» μειονότητα είναι πολύ πιο εύπεπτη. Πρόκειται για ένα μικρό κράτος που εκ τους μεγέθους του καθίσταται εκ προοιμίου συμπαθές. Παράλληλα, το ελληνικό κράτος θα κληθεί, με την αναγνώριση τέτοιων σωματείων, να αποδεχθεί πως μέσα στην Ελλάδα, «μακεδονικό» θα είναι κάτι το μη ελληνικό, κάτι που θα προσβάλει την ταυτότητα εκατομμυρίων Ελλήνων Μακεδόνων. Αυτό θα γίνει λόγω των διατάξεων της Συμφωνίας των Πρεσπών που θα δωσουν την ευκαιρία σε ελάχιστα άτομα μέσα στη χώρα να θέσουν παρόμοιο θέμα.

    * Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

    http://www.kathimerini.gr/1012925/article/k-blogs/security-bulletin/h-symfwnia-twn-prespwn-kai-oi-slavofwnoi-ellhnes

  24. Νerκωστάτος on

    Ο Ζάεφ επιβεβαίωσε πως οι Κοτζιάς και Τσίπρας έπεσαν στην παγίδα Νίμιτς
    Σταύρος Λυγερός
    Σταύρος Λυγερός 28 Μαρτίου 20194845
    Ο Ζάεφ επιβεβαίωσε πως οι Κοτζιάς και Τσίπρας έπεσαν στην παγίδα Νίμιτς, Σταύρος Λυγερός
    FacebookTwitterLinkedInEmailPrintShares
    Για όσους είχαν αμφιβολία, ο Ζάεφ επιβεβαίωσε με τον πιο επίσημο τρόπο στη Βουλή των Σκοπίων, αυτό που βεβαίως ήταν προφανές από το ίδιο το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών: Η Ελλάδα έπεσε στην παγίδα Νίμιτς. Αναγνώρισε “μακεδονική” ταυτότητα (ιθαγένεια, γλώσσα και κατ’ επέκτασιν εθνότητα) για να επιτύχει την αλλαγή της κρατικής ονομασίας σε Βόρεια Μακεδονία.

    Το κρίσιμο ερώτημα είναι γιατί αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός είναι τόσο κακός, δεδομένου ότι σε κάθε διαπραγμάτευση γίνονται εκπτώσεις από κάθε πλευρά. Αν και έχει χυθεί πολύ μελάνι για τη Συμφωνία των Πρεσπών, έχει κρίσιμη σημασία να αναφέρω πως αυτή η ανταλλαγή-συμβιβασμός έγινε, επειδή η Αθήνα με εθνική ελαφρότητα υιοθέτησε το πλαίσιο-παγίδα Νίμιτς, το οποίο εδώ και δεκαετίες επιζητούσε ακριβώς αυτή την ανταλλαγή ως κορμό και θεμέλιο μία συμφωνίας.

    Έτσι φθάσαμε στο διεθνώς παράδοξο το κράτος να ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία και οι πολίτες του “Μακεδόνες” που ομιλούν τη “μακεδονική” γλώσσα. Και είναι παράδοξο, επειδή η ιθαγένεια είναι η νομική σχέση του πολίτη με το κράτος. Ως εκ τούτου, το όνομα της ιθαγένειας σε όλα τα κράτη είναι πάντα παράγωγο της κρατικής ονομασίας. Ο πολίτης της Νότιας Αφρικής είναι Νοτιοαφρικανός. Ο πολίτης του Βελγίου, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Βαλόνος ή Φλαμανδός, είναι Βέλγος όσον αφορά την ιθαγένεια. Οι πολίτες της “Βόρειας Μακεδονίας”, ανεξαρτήτως εάν εθνοτικά είναι Σλαβομακεδόνες ή Αλβανοί, έπρεπε να είναι Βορειομακεδόνες όσον αφορά την ιθαγένεια.

    Οι Τσίπρας και Κοτζιάς δεν έχουν ποτέ δικαιολογήσει την παραβίαση του διεθνούς αυτού κανόνα. Προβάλουν το κατά τα άλλα σωστό επιχείρημα ότι σε μία διαπραγμάτευση κάτι παίρνει η μία πλευρά και κάτι η άλλη. Αυτό, ωστόσο, δεν σημαίνει καθόλου ότι οι Σλαβομακεδόνες έπρεπε να πάρουν τη “μακεδονική” ταυτότητα. Αυτό συνέβη, επειδή ακριβώς η Αθήνα υιοθέτησαν το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς: τα Σκόπια θα αποδεχθούν σύνθετη κρατική ονομασία και η Αθήνα θα αποδεχθεί τη “μακεδονική” ταυτότητα, μέσω της nationality και της γλώσσας.

    Διπλωματικό βατερλό
    Το εθνικά κακό σ’ αυτή την ανταλλαγή είναι ότι δεν λύνει το πρόβλημα, τον λόγο για τον οποίο η Ελλάδα έχει πρόβλημα με τη γειτονική χώρα. Και δεν το λύνει, επειδή μέσω της ταυτότητας επιβεβαιώνει και νομιμοποιεί το ιδεολόγημα του Μακεδονισμού, καθιστώντας τοξικό και το -υπό άλλες προϋποθέσεις- αποδεκτό κρατικό όνομα Βόρεια Μακεδονία. Το πλαίσιο Νίμιτς, που αποτυπώθηκε στη Συμφωνία των Πρεσπών, ήταν εξαρχής εγγενώς αντιφατικό. Αυτή την αντίφαση, θεσμοθετημένη πλέον, την βρίσκουμε ήδη μπροστά μας και θα την βρούμε πολύ πιο επώδυνα στο μέλλον, με την έννοια ότι θα δηλητηριάσει τις διμερείς σχέσεις.

    Το Μακεδονικό δεν ήταν ανατολίτικο παζάρι, όπου ισχύει δώσε μου αυτό για να σου δώσω το άλλο. Για το Νίμιτς μπορεί να ήταν, αλλά για την Αθήνα όχι. Τί έπρεπε να πράξει η ελληνική διπλωματία; Δεδομένου ότι το πρόβλημα αφορά τα ονόματα, όφειλε να αρχίσει τη διαπραγμάτευση με τον απαράβατο όρο πως τα ονόματα πρέπει να αντιστοιχούν στις έννοιες και βεβαίως στην πραγματικότητα της περιοχής. Γι’ αυτό και η διαπραγμάτευση έπρεπε να αρχίσει ακριβώς από την πραγματικότητα της περιοχής κι όχι από το διαπραγματευτικό πλαίσιο του Νίμιτς. Η ελληνική διπλωματία όχι μόνο είχε αυτή τη δυνατότητα, αλλά και η συγκυρία την ευνοούσε απολύτως.

    Η Δύση δεν ενδιαφερόταν ποτέ για την ουσία της διαφοράς Αθήνας-Σκοπίων. Αυτό που την ενδιέφερε ειδικά σ’ αυτή τη φάση ήταν να προκύψει συμφωνία, προκειμένου το γειτονικό κράτος να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ. Και εάν άσκησε πιέσεις στον Τσίπρα άσκησε πολλαπλάσιες πιέσεις στον Ζάεφ, ο οποίος είναι και δημιούργημά της. Είναι κοινό μυστικό ότι οι Δυτικοί μεθόδευσαν την αναρρίχησή του στην πρωθυπουργία.

    Εκτός αυτού ήταν τα Σκόπια που επείγονταν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ, ενώ η Αθήνα κρατούσε το κλειδί. Ως εκ τούτου, η ελληνική διπλωματία είχε συντριπτικό διαπραγματευτικό πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά κατέληξε στη Συμφωνία των Πρεσπών. Το διαπραγματευτικό πλαίσιο-παγίδα του Νίμιτς, άλλωστε, είχε διαμορφωθεί την εποχή που η Ελλάδα δεν διέθετε κανένα μοχλό πίεσης προς τα Σκόπια. Κι όμως, η Ελλάδα το αποδέχθηκε ως βάση της Συμφωνίας όταν είχε όλα τα χαρτιά στα χέρια της. Γι’ αυτό και οι Πρέσπες συνιστούν διπλωματικό βατερλό.

    Ο έντιμος συμβιβασμός
    Η Ελλάδα δεν είχε ούτε συμφέρον ούτε πρόθεση να ταπεινώσει τους γείτονες. Ως εκ τούτου, όφειλε να τους αναγνωρίσει όλα όσα δικαιούνται. Δεν είχε, όμως, κανένα λόγο να υποκύψει στις φαντασιώσεις τους, όταν μάλιστα αυτές δεν έχουν αντίκρισμα στην πραγματικότητα της περιοχής και επιπροσθέτως συνιστούν σφετερισμό σε βάρος του Ελληνισμού. Αυτά τα στοιχειώδη και εθνικά κρίσιμα, όμως, αποδείχθηκε πως –στην καλύτερη περίπτωση– ήταν ψιλά γράμματα και για τον πρωθυπουργό και για τον υπουργό Εξωτερικών.

    Έντιμος συμβιβασμός θα ήταν να τους αναγνωρίσει ως μία από τις εθνότητες της ευρύτερης γεωγραφικής Μακεδονίας (τα όριά της μάλλον αυθαιρέτως προσδιορίστηκαν στα τέλη του 19ου αιώνα, ώστε να περιλαμβάνουν και σημαντικές εκτάσεις βορείως της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας). Ως εκ τούτου, να τους αναγνωρίσει ως Σλαβομακεδόνες που ομιλούν τη σλαβομακεδονική γλώσσα. Και βεβαίως να αναγνωρίσει το (εταιρικό με τους Αλβανομακεδόνες) κράτος τους ως Άνω ή έστω Βόρεια Μακεδονία.

    Τώρα, με κράτος “Βόρεια Μακεδονία” και πολίτες “Μακεδόνες” έχουμε τοξικό συνδυασμό, ο οποίος μετατρέπει σε παγίδα και τη σύνθετη κρατική ονομασία. Κι αυτό, επειδή προκύπτει αβίαστα ότι “Μακεδόνες” θα υπάρχουν σε όλη τη Μακεδονία. Ως εκ τούτου, δημιουργείται η εντύπωση ότι η “Βόρεια Μακεδονία” είναι κάτι σαν την Ελλάδα, όταν εκτεινόταν μέχρι τον Δομοκό και εκτός συνόρων υπήρχε ελληνικό στοιχείο.

    https://slpress.gr/ethnika/o-zaef-epivevaiose-pos-oi-kotzias-kai-tsipras-epesan-stin-pagida-nimits/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: