To τελευταίο άρθρο του πατέρα μου: Για το Μακεδονικό Ζήτημα

Layout 1

Είναι τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι το τελευταίο άρθρο του πατέρα μου  είδε το φως της δημοσίευσης 3 ημέρες μετά τον απροσδόκητο θάνατό του σε ηλικία 92 ετών. Ένας θάνατος που μας συγκλόνισε όχι μόνο γιατί ήταν απροσδόκητος, αλλά και γιατί ο ίδιος βρισκόταν σε άριστη διανοητική κατάσταση με ακμαίο μαχητικό πνεύμα. Και με υπέρτατο στόχο την αποκατάσταση της αλήθειας για την εαμική Εθνική Αντίσταση (1941-1944) και την αποκάλυψη των ψευδών πληροφοριών που διαχέουν οι απόγονοι των δωσίλογων της Κατοχής για να δικαιολογήσουν την προδοτική στάση των τότε συνεργατών των κατακτητών. Να σημειώσουμε ότι στα βουνά του Κιλκίς οι Γερμανοί, οι Βούλγαροι και οι δωσίλογοι (ΕΕΣ), μαζί πραγματοποιούσαν εκκαθαριστικές επιχειρήσεις κατά των ανταρτικών αντικατοχικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ

Η ειρωνία που μας επιφύλαξε η μοίρα ολοκληρώνεται (σε προσωπικό επίπεδο πάντα) με την αναδημοσίευση του άρθρου αυτού από το ιστολόγιό μου λίγες μέρες μετά από την αμφιλεγόμενη συμφωνία με την ΠΓΔΜ, εφόσον μόλις το έλαβα σε ψηφιακή μορφή από τον εκδότη της εφημερίδας ‘Μαχητής».

Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι οι τίτλοι οφείλονται στον αρχισυντάκτη της εφημερίδας, το περιεχόμενο έχει μεγάλο ενδιαφέρον και αξίζει να αναλυθεί σημειολογικά, με την  απόλυτη όμως γνώση του πλαισίου εντός του οποίου γράφτηκε.

Το κείμενο συντάχθηκε λίγες μέρες μετά από τα συλλαλητήρια που οργανώθηκαν στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας μου είχε πάντα μια ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα αυτό γιατίείχε βιώσει ως μαθητής  τα μαχητικά συλλαλητήρια του 1943 ενάντια στην επέκταση της βουλγαρικής ζώνης στην Κεντρική Μακεδονία.

 

ΚΙΛΚΙΣ 2... Ελευθερία 28-7-1943

Απόσπασμα από την πρώτη σελίδα της «Ελευθερίας», μυστικής εφημερίδας του ΕΑΜ , όπου το κύριο άρθρο και το ρεπορτάζ αναφερόταν στον
ξεσηκωμό κατά της βουλγαρικής επέκτασης

Τότε, 22 Έλληνες έπεσαν νεκροί στην Αθήνα, όπου πάνω από 200.000 πολίτες διαδήλωναν με το σύνθημα «Έξω οι Βούλγαροι από τη Μακεδονία» και το «Η Μακεδονία είναι ελληνική.»  Στη μεγαλειώδη διαδήλωση που έγινε στο Κιλκίς τον Ιούλιο του ’43, μπροστά στο 17χρονο τότε πατέρα μου δολοφονήθηκε ένας διαδηλωτής καθώς η πορεία περνούσε μπροστά από το Στρατόπεδο Καμπάνη. Και ο δολοφόνος, φρουρός του στρατοπέδου, ήταν ένας Βούλγαρος στρατιώτης, εφόσον οι πρώτες προφυλακές είχαν αρχίσει να φτάνουν στο Κιλκίς. 

 

Για τον πατέρα μου και τη γενιά αυτή της εαμικής Αντίστασης το σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική» συνέχισε να έχει τον αρχικό συμβολικό χαρακτήρα -όπως και στην Κατοχή- και οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες εθνικιστές αντιμετωπίζονταν κάτι ως συνέχεια των παλιών Βούλγαρων φασιστών. ‘Ετσι, θεωρούσαν ότι η πρόθεση του  σλαβομακεδονικού εθνικισμού των Σκοπίων να μονοπωλήσει τους όρους ‘Μακεδόνας’ και ‘Μακεδονία’, ήταν  συνέχεια εκείνης της επεκτατικής βουλγαρικής προσπάθειας του 1943. Αυτά τα σχήματα δύσκολα είναι κατανοητά σε ένα σύγχρονο Νεοέλληνα, ειδικά όταν δεν έχει σχέση με αυτές τις μαρτυρικές περιοχές της ελληνικής Μακεδονίας. 

Ας δούμε όμως το κείμενο του πατέρα μου, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις παραπάνω πληροφορίες:


Maxitis2Ήταν πρωτοφανής η προσέλευση των  Ελλήνων στην μεγαλειώδη διαδήλωση που διοργανώθηκε στην Θεσσαλονίκη για την απαράδεκτη απαίτηση των Σκοπιανών, να ονομάσουν το κρατικό τους μόρφωμα με το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Επί έναν αιώνα σχεδόν, από την εποχή της οθωμανικής κυριαρχίας αλλά κυρίως  επί Τίτο, Προέδρου τότε της Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας, η Ελλάδα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, δηλαδή, πριν τους απελευθερωτικούς πολέμους του 1912-13, η διαμάχη γι΄αυτόν τον πληθυσμό που κατοικούσε στην ελληνική Μακεδονία, ήταν ανάμεσα στους Βουλγάρους και Σέρβους.


Οι μεν Βούλγαροι τους θεωρούσαν Βούλγαρους και είχαν οργανώσει τους κομιτατζήδες, συμμορίες που δρούσαν με την ανοχή των τουρκικών αρχών, εκβιάζοντας, βασανίζοντας, δολοφονόντας τους Έλληνες Μακεδόνες για να τους εξαναγκάσουν ν΄ασπασθούν τον Βουλγαρισμό. Έτσι οι Έλληνες αντιστάθηκαν γενναία και δημιουργήθηκε ο μεγαλειώδης Μακεδονικός Αγών, που έσωσε τη Μακεδονία και παρέμεινε ελληνική. Αυτή τη Μακεδονία, βροντοφώναξαν εκατοντάδες χιλιάδες  Ελλήνων στο πρωτόγνωρο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης πως κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει, είναι ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Παίχτηκαν βρώμικα «παιχνίδια» εις βάρος της πατρίδας μας και εξακολουθούν να παίζονται και σήμερα, ύστερα από έναν σχεδόν αιώνα.

Δεν είναι σωβινισμός, δεν είναι εθνικισμός το να υποστηρίζεις και να υπερασπίζεσαι το όνομα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Είναι εθνικό χρέος, είναι εθνικό καθήκον να αγωνίζεσαι για την πατρίδα σου, και για μας η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι η πατρίδα μας και δεν την χαρίζουμε σε κανέναν, και κανένας δεν έχει το δικαίωμα να τη σφετεριστεί με οποιονδήποτε προσδιορισμό.

Layout 1

Γενιές ολόκληρες γεννιώνταν και πέθαιναν με το όνειρο «ΣΟΛΟΥΝ» (Θεσσαλονίκη). Από το βρεφονηπιακό σταθμό μέχρι την Ακαδημία επιστημών, κοιμούνται και ξυπνούν με το όνομα «Μακεδονία». Πάνω από έναν αιώνα ζούν μ΄αυτό το ψεύτικο όνειρο, που για εμάς υπήρξε ένας διαρκής επίπονος «πονοκέφαλος». Γνωρίζουν, κάλλιστα, ότι είναι Σλάβοι και εγκαταστάθηκαν στα βόρεια της βυζαντινής αυτοκρατορίας τον 6ο αιώνα χίλια περίπου χρόνια μετά τη δημιουργία του Μακεδονικού κράτους του Μ.Αλέξανδρου, που ήταν Έλληνες, πίστευαν τους ίδιους θεούς, μιλούσαν την ίδια γλώσσα, των ελληνική.

Όλα τα αρχαιολογικά ευρύματα μαρτυρούν την ελληνικότητα της Μακεδονίας. Άς κάνουν ανασκαφές, ίσως και να έχουν κάνει στο τμήμα το 35% της Μακεδονίας που πήραν, σύμφωνα με τις συμφωνίες Α΄Βαλκανικού Πολέμου, και  αν πάρουν έστω μια μαρμάρινη πλάκα ή ένα σφαιρίδιο που να δείχνει την ύπαρξη αυτών των σφετεριστών, των παραχαρακτών, των άθλιων βιαστών της ιστορίας. Δυστυχώς γι΄αυτούς δεν θα βρούν τίποτα, γιατί και τα μέρη αυτά που κατέχουν είναι ελληνικά.

Με ποιό λοιπόν δικαίωμα επί έναν και πλέον αιώνα μας ταλαιπωρούν και προσπαθούν να δημιουργήσουν με τη φαντασία τους ξεχωριστό έθνος; Είναι Σλάβοι και μιλούν σλαβικά. Βρέθηκαν σε τούτα τα μακεδονικά-ελληνικά εδάφη κατά τη μακραίωνη οθωμανική δουλεία. Και να είσθε, εσείς οι Σκοπιανοί βέβαιοι, πως η πλειονότης των Σλαβομακεδόνων είναι Έλληνες, έχουν ελληνική συνείδηση. Όσοι ισχυρίζονται, ότι η Μακεδονία πριν από την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924 είχε ελάχιστο ελληνικό πληθυσμό, ψεύδονται, παραποιούν την αλήθεια και προσπαθούν να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη.

Όλες οι απογραφές, που ενεργήθηκαν προ του 1912, επί οθωμανικής κυριαρχίας, μαρτυρούν ότι το ελληνικό στοιχείο ήταν το πρώτο, μεταξύ όλων των άλλων. Για του λόγου το αληθές θα παραθέσω δύο απογραφές: Α) Στατιστική της ΚΤΕ (προ του 1912) Μακεδονία: Έλληνες 513.000  ποσοστό 42,6%, Μουσουλμάνοι 475.000 ποσοστό 39,4%, Βουλγαρίζοντες 119.000 ποσοστό 9,9%, διάφοροι (Εβραίοι κλπ.) 98.000 ποσοστό 8,1%. Β) Στατιστική Φον ντερ Γκόλτς-πασσά (1904) Βιλαέτια Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου: Μωαμεθανοί 730.000 ποσοστό 43,55%,  Έλληνες 580.000 ποσοστό 34,6%, Βούλγαροι 286.000 15,87%, Σέρβοι 19.000 1,13% κλπ.. Όπως βλέπουμε στις παραπάνω απογραφές υπερτερεί καταφανώς το ελληνικό στοιχείο.

Από που, λοιπόν, και ως που οι Σκοπιανοί και γενικώς οι Σλάβοι ή οι Βούλγαροι αντλούσαν το δικαίωμα να διεκδικούν τη Μακεδονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που ήταν Ελλάδα 100%;

Το τί τράβηξε το έθνος μας απ΄αυτούς τους κακούς γειτόνους δεν περιγράφεται και, φυσικά, βαρύνει τις τότε κυβερνήσεις της ελεύθερης Ελλάδας.

Πολύ παραστατικά ο αείμνηστος πατριδολάτρης Ίων Δραγούμης, σε μια του έκκληση φωνάζει: «Πως αφήσαμε να μας ποδοπατούν αδιάντροπα την Μακεδονία όσοι δεν έχουν δικαίωμα ούτε καν να την κοιτάξουν; Πως δεν φράξαμε με σιδερένιους τοίχους υπερύψηλους και με κάστρα διαμαντένια;

Πως δε χύνουμε το αίμα μας όλο για να την προφυλάξουμε από τους βρώμικους, τους άγαρμπους, τους αιμοπότηδες χοιροβοσκούς και τους αρκουδιαραίους;

Πανώρια χώρα πως να μην λυπούνται τις χαρές σου τα μάτια μας και να μη δακρύζουν, αφού βλέπουν ποιοί βάρβαροι αδιάντροποι αγναντεύουν την παρθενιά σου και σε πατούν και σε λερώνουν;».

Αυτά τα παραπάνω ειπώθηκαν πριν έναν αιώνα και σήμερα ζούμε δυστυχώς περίπου τα ίδια εξαιτίας των αλυτρωτικών επιδιώξεων των γειτόνων. Από το αλφαβητάριο του νηπιαγωγείου μέχρι τα επιστημονικά συγγράμματα της Ακαδημίας επιστημών του κρατιδίου των Σκοπίων σε κάθε σελίδα θα δούμε να διεκδικούν την ελληνική Μακεδονία.

Το θράσος των δεν έχει όρια. Δικαιολογημένα εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων συγκεντρώθηκαν στην Θεσσαλονίκη και φώναξαν ότι η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Γι΄αυτό, κύριε πρωθυπουργέ, να λάβετε πολύ σοβαρά υπ΄όψιν σας τη δυνατή φωνή του ελληνικού λαού, που θα πρέπει να σας είναι το μοναδικό «όπλο» διαπραγμάτευσης. Δεν θα πρέπει να έχουμε καμμία εμπιστοσύνη στους γείτονές μας. Από τα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας, το 1893, ιδρύθηκε το βουλγαρικό κομιτάτο από τους Γκότσε Ντέλτσεφ, Πέρε Τόσεφ, Σαντάνσκυ κ.ά. με στόχο τη Μακεδονία, την ελληνική Μακεδονία. Το Νοέμβριο του 1944, πάνω από μισό αιώνα στο Μοναστήρι της Νότιας Γιουγκοσλαβίας γιορτάσθηκε η 27η επέτειος της Οκτωβριανής επανάστασης.

Στην ομιλία του ο στρατηγός Βουκμάνοβιτς, γνωστός με το ψευδώνυμο Τέμπο μεταξύ άλλων είπε: «…Είτε το θέλουν οι Έλληνες, είτε όχι, η Μακεδονία θα γίνει αυτόνομο Σλαβομακεδονικό κράτος και θα υπαχθεί εις το γιουγκοσλαβικό ομοσπονδιακό κράτος. Εάν οι Έλληνες δεν θελήσουν τούτο ειρηνικά, θα το επιτύχωμεν δια των όπλων». Αυτοί, είναι οι γείτονές μας, κύριε πρωθυπουργέ. Το ένστικτο του ελληνικού λαού το αντιλαμβάνεται, γι΄αυτό μαζικά συμμετέχει στα συλλαλητήρια. Στο συλλαλητήριο που θα διοργανωθεί στην Αθήνα, θα πρέπει να είναι από τα πιο μαζικά, τα πιο μαχητικά. Ούτε ένας Έλληνας θα πρέπει να λείψει.

Όλοι, 4.000.000, εκεί στο συλλαλητήριο και να ακουστεί στα πέρατα της οικουμένης και εις ώτα μη ακουόντων ακόμη: Ότι η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ είναι ΜΙΑ και ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Να ακούσουν την οργισμένη φωνή των Ελλήνων, και η ΕΕ και η ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Κανένα δικαίωμα δεν έχει το σκοπιανό κρατίδιο να οικειοποιηθεί το όνομα Μακεδονία, τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Φίλιππο, τον Αριστοτέλη. Είναι Νοτιοσλαβία, ή Βαρδαρία ή Δαρδανία και κατέχει ένα κομμάτι της ελληνικής Μακεδονίας. Αυτή είναι η ιστορική αλήθεια κύριε Νίμιτς. Εάν δεν είσθε σε θέση, κύριε Νίμιτς, να λάβετε, την σωστή απόφαση, παραιτηθείτε. Και σεις κύριε πρωθυπουργέ και κύριε υπουργέ των εξωτερικών καμμιά υποχώρηση, αν θέλουν όνομα οι Σκοπιανοί να βρούν χωρίς το όνομα Μακεδονία.

Εάν αποδεχθείτε το όνομα Μακεδονία με, οποιονδήποτε προσδιορισμό, θα είναι για εμάς μια καλοστημένη παγίδα, που πολύ ακριβά θα το πληρώνουν οι επόμενες γενιές. Κάποιοι αντιστόρητοι, ανεγκέφαλοι έσπευσαν να κατηγορήσουν τον ιερό κλήρο επειδή πρωτοτοστάτησε στη διοργάνωση του συλλαλητηρίου και παρέσυραν τον Αρχιεπίσκοπο, αυτόν τον άξιο, τον θαυμάσιο ιεράρχη, τον σώφρονα, τον μετριοπαθή, τον σοφό, να τηρήσει στάση ισορροπίας απέναντι στο συλλαλητήριο, αντί να μπεί μπροστά και ν΄αγωνιστεί με ολόκληρο τον ελληνικό λαό για τη Μακεδονία μας, για τη δική μας Μακεδονία.

Αλλά, δυστυχώς, υπήρξαν «νάνοι» της δημοσιογραφίας και της πολιτικής που τόλμησαν να ζητήσουν την παραίτησή του από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο. Είμαι, απολύτως βέβαιος, ότι και η ψυχή και το πνεύμα του Αρχιεπισκόπου ήταν μαζί με τις εκατοντάδες χιλιάδες λαού που συμμετείχε στο παλλαϊκό συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. Ο ιερός κλήρος στάθηκε πάντοτε σ΄όλους τους εθνικούς αγώνες μπροστάρης του αγωνιζόμενου έθνους. Στους τέσσερις αιώνες της οθωμανικής τυραννίας ο ορθόδοξος ιερός κλήρος στάθηκε ο ακρογωνιαίος λίθος, ο κύριος «πυλώνας» που στήριξε το Έθνος. Κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821 στην πρώτη γραμμή του αγώνα βρέθηκε η ορθόδοξη εκκλησία.

Τα ματωμένα ράσα έγραψαν μ΄όλους τους Έλληνες την αθάνατη εποποιΐα του 1821. Σ΄όλους τους εθνικούς αγώνες στον Μακεδονικό Αγώνα, τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1912-13 η εκκλησία βρέθηκε και εδώ μπροστά. Μπροστά βρέθηκε ο ιερός κλήρος και κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής και βουλγαρικής κατοχής 1941-1944 μέσα από τις ηρωϊκές γραμμές της εθνικής αντίστασης.

Πως, λοιπόν, τώρα, που διακυβεύεται το όνομα της Μακεδονίας, που αδίστακτα το σφετερίσθηκαν οι Σκοπιανοί ήταν δυνατόν να έμεναν αμέτοχοι;

Αγαπητοί φίλοι, για να κερδίσουν οι γείτονές μας, οι Σκοπιανοί την εμπιστοσύνη μας θα πρέπει να τ΄αλλάξουν όλα: Το σύνταγμά τους, τα βιβλία τους, την πλαστή ιστορία τους και ν΄ακολουθήσουν το αληθινό τους πρόσωπο. Πριν εβδομήνα χρόνια ο αντιπρόεδρος της βουλής της Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας Δήμηταρ Βλαχώφ, σε χαιρετιστήρια επιστολή του σε συνέδριο έγραφε: «... Πρέπει να πραγματοποιηθεί η Ένωση του Μακεδονικού λαού σε ελεύθερο κράτος μέσα στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας». Αυτό είναι το όνειρο των γειτόνων μας.

Εμείς, κύριε πρωθυπουργέ και κύριε υπουργέ εξωτερικών σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να υποκύψουμε σε πιέσεις είτε της ΕΕ, είτε των ΗΠΑ,είτε του ΝΑΤΟ. Θα υπερασπιστούμε με κάθε τίμημα τα ιερά και τα όσιά μας.

Νυν υπέρ πάντων ο αγών.

*Είναι το τελευταίο άρθρο του εξαίρετου συνεργάτη μας, το οποίο συνέταξε δύο εβδομάδες πριν τον θάνατό του. Ο Ανδρέας Αγτζίδης απεβίωσε την Παρασκευή 9.2.18.

 

 

 

Advertisements

15 Σχόλια

  1. Mια ενδιαφέρουσα ανάλυση είναι αυτή του Λαοκράτη Βάση: https://slpress.gr/…/to-epikindyno-kentri-tha-parameinei/

    Nομίζουν ότι βγάλανε το κεντρί του Μακεδονισμού

    Λαοκράτης Βάσσης

    Ανήκοντας στους ρεαλιστές, αλλά όχι στους … πολύ ρεαλιστές, υποστήριζα, τον λογικό ελληνικό συμβιβασμό, τη σύνθετη δηλαδή ονομασία για λύση του «μακεδονικού προβλήματος». Με τη σύνθετη ονομασία να ορίζει καθαρά τον γεωγραφικό και μόνο χαρακτήρα του όρου Μακεδονία (erga omnes), μιας κι οι γείτονές μας, σλαβογενείς, αλβανογενείς και ό,τι άλλο, κατοικούν (και) σε ένα κομμάτι του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας. Λύση, όμως, χωρίς… ιησουίτικες αμφισημίες, που, κατά βάθος, θα αναιρούν την καθαρότητα του γεωγραφικού προσδιορισμού.

    Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ανησυχώντας για τα τεκταινόμενα, κυρίως γιατί ήταν έκδηλη η γεωπολιτικού χαρακτήρα «βούληση» των ευρω/δυτικών επικυρίαρχών μας, δημοσίευσα κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο: «Το κεντρί του μακεδονισμού», θέλοντας να τονίσω το αυτονόητο, πως δηλαδή το μέγα επίδικο του «προβλήματος», ως γενετική του ρίζα, είναι το τοξικό ιδεολόγημα του «μακεδονισμού».

    Οπότε και ευθέως συνακόλουθη η ταύτιση της λύσης του, όχι του … κλεισίματός του, με το να βγει αυτό το «κεντρί» απ΄τη ράχη μας. Έτσι ώστε να εκλείψουν οριστικά και οι παρενέργειές του, όχι μόνο στη δική μας ζωή αλλά και στη ζωή της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων.

    Πολύ θα ήθελα, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τη «Συμφωνία των Πρεσπών», να διαπίστωνα πως το «κεντρί» βγήκε κι ένα δύσκολο πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Χωρίς να αφήνονται ανοιχτές κερκόπορτες για να ξαναβρικολακιάσει, αν και όποτε, σε μελλοντικούς αναδασμούς των Βαλκανίων. Δυστυχώς όμως, όσο κι αν ελαστικοποιήσω τα κριτήριά μου, το ζύγι των «υπέρ» και των «κατά», παρ’ ότι κάποια πράγματα δεν ζυγίζονται, μόνο θετικό δεν μου βγαίνει. Για να μην πω πως η ζυγαριά γυρίζει ανάποδα, όταν βάζω στο ζύγι τα περί «μακεδονικής ιθαγένειας» (αρθ.1β) και «μακεδονικής γλώσσας» (αρθ.1γ) των γειτόνων μας.

    Γιατί, όσο κι αν συναναγνωστούν οι ρήτρες για τη «γλώσσα» και την «ιθαγένεια» και με τα υπαρκτά «αντίβαρά» τους, όπως τα δηλούμενα στο «άρθρο 7», μόνο αν παραβιάζαμε τους κανόνες της κοινής λογικής θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως το «κεντρί» βγήκε απ’ τη ράχη μας και από την ευρύτερη περιοχή μας. Καθώς, όχι μόνο δεν βγήκε αλλά και νομιμοποιήθηκε για πρώτη φορά απ΄τους μόνους που, ως θύματα του «σφετερισμού» ταυτοτικών ιστορικο/πολιτιστικών μας στοιχείων, μπορούσαμε να νομιμοποιήσαμε τα «σφετερισμένα», όλα ή μέρος τους. Κάτι που πράξαμε, νομιμοποιώντας, μέσα από την αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας» και «μακεδονικής ιθαγένειας», τον εσώτερο πυρήνα του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού», που είναι η «μακεδονική» εθνοτική του βάση.

    Στρουθοκαμηλισμός

    Με τον αντίλογο πως πουθενά στη Συμφωνία δεν αναγνωρίζεται «μακεδονική εθνότητα» να είναι … στρουθοκαμηλισμός, όταν αναγνωρίζονται, με τη «βούλα» μας, τα δυο βασικά συνιστώντα την εθνότητα (και την ταυτότητα), η «γλώσσα» δηλαδή και η «ιθαγένεια» (κατά πως μας το ξεκαθάρισε, κατάμουτρά μας, ο Ζάεφ στις Πρέσπες, με το «Μακεδόνες, Ελληνες και Ευρωπαίοι»!).

    Όπως, επίσης, είναι κάτι παραπάνω από προφάσεις εν αμαρτίαις η συνενοχική επίκληση, αμφιλεγόμενων εν πολλοίς , αμαρτωλών «τετελεσμένων», υπαρκτών παραλείψεων και λαθών από προγενέστερους ιθύνοντες της χώρας μας. Που, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούσαν και ελληνική νομιμοποίηση των σκοπιανών «σφετερισμών». Στην ίδια μάλιστα κατεύθυνση, κάποιοι έφτασαν, δια της παραναγνωστικής τακτικής, ακόμα και στον Παύλο Μελά, έλεος, όπως και στην Πηνελόπη Δέλτα, για να δικαιολογηθεί η δια της Συμφωνίας αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας».

    Που, εντέλει, σημαίνει πως η υποστηρικτική βάση της Συμφωνίας μόνο πειστική δεν είναι, μιας και νομιμοποιείται η γενετική ρίζα του «μακεδονικού προβλήματος», ο εσώτερος δηλαδή πυρήνας του «μακεδονισμού». Όπως, επίσης, δεν θα μπορούσε να είναι πειστική και η εξόφθαλμα υποκριτική αντί-θεση της νεο-φιλελεύθερης ηγεσίας της Ν.Δ. Η οποία, με προφανή κυνικό τακτικισμό ψηφοθηρικής αντιστοίχισης προς το λαϊκό αίσθημα, κινείται «έξω» κι απ’ τις νεο-ταξικές συντεταγμένες της πολιτικής της φιλοσοφίας και της κάθε άλλο παρά πατριωτικής της «θεμελίωσης». Οπότε και με κάθε άλλο παρά στρατηγικό τον χαρακτήρα της αντίθεσής της όχι μόνο στη Συμφωνία, αλλά και στα άλλα ευρωδυτικά βαθύτερα (ομόρροπα πια!) της κυβερνητικής «τροχιάς».

    Καχέκτυπος δικομματισμός

    Έτσι που, τόσο η συνενοχική υποστήριξη όσο και η υποκριτική αντίθεση των δυο «πόλων» του (κακέκτυπου) «νεο-δικομματισμού» μας, πολύ περισσότερο η ίδια η Συμφωνία, να είναι αποκαλυπτικά δηλωτικές:

    της «ανημπόριας» του πολιτικού μας συστήματος και της επικυριαρχούμενης χώρας μας (μετά και την αναδιπλωτική συριζική «προσαρμογή»),
    της βαθιάς πολιτιστικής κρίσης, που αγγίζει το πολιτιστικό μας κύτταρο, και της συνολικότερης παρακμιακότητάς μας (με όλους τους δείκτες εθνικής δυναμικής…καθοδικούς).
    των όλο και μειούμενων εθνικών μας «αντοχών» και «αντιστάσεων», ιδίως αφότου απωλέσαμε, με τη Χρεοκοπία, την εθνική μας αυτεξουσιότητα και μοιάζουμε να έχουμε αποδεχτεί, ως λαός και ως έθνος, την «ήττα» μας και τη… μοίρα μας.
    Με τις δυο νοσηρές «άκρες» του πολιτικού μας φάσματος, τον αγροίκο «μπαρμπαρουσισμό» της εθνο/φυλετικής τοξικότητας, απ΄τη μια μεριά, και τον σοβαροφανή «αντιεθνικισμό» της νεοταξικής ατοπίας (όπου προστίθεται και ο αντι-εξουσιαστικός μηδενισμός), απ’ την άλλη, να προσδίδουν τη δική τους γκρίζα διάσταση στην καλλιεργούμενη (ψευδώνυμη στα… μείζονα) νεοδικομματική πόλωση. Καθώς, συν τοις άλλοις, ανα-κινούν και τον επικίνδυνο βυθό των διχαστικών μας παθών. Προσθέτοντας πολλή αιθαλομίχλη στον έτσι κι αλλιώς μουντό εθνικό μας ορίζοντα

    Δίχως άφρονες «ενοχοποιήσεις»

    Που σημαίνει πως, με παντελώς τραβηγμένη, μετά τις Πρέσπες, την κουρτίνα που «έκρυβε» τις κακοδαιμονίες μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την κατάστασή μας και να σταθούμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης μπροστά στα δεδομένα της εθνικής μας πραγματικότητας. Οπότε και να χαράξουμε, επιτέλους, κοινή εθνική γραμμή αντιμετώπισης όλων των μεγάλων μας προβλημάτων.

    Με αυτονόητο πρώτο μας μέλημα την… επιστροφή σε κλίμα πολιτικού πολιτισμού και νηφάλιου διαλόγου, χωρίς εκατέρωθεν εμπαθείς και άφρονες «ενοχοποιήσεις». Όσο μεγάλες κι αν είναι οι διαφορές μας, εντός μάλιστα των ορίων της «πιασμένης» στη στρατηγική μέγγενη της ευρωδυτικής επικυριαρχίας εθνικής μας ζωής.

    Ενός διαλόγου που θα φωτίζει τόσο το πραγματικό βάθος των προβλημάτων μας όσο και το πραγματικό περιεχόμενο των «διαφορών» και των «αντιθέσεών» μας. Με πρώτο σ’ αυτή τη συγκυρία, λόγω Πρεσπών, το « μακεδονικό πρόβλημα», όπου θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε, αν όχι σε μια επαναδιαπραγμάτευση, τουλάχιστον σε μια διορθωτική κοινή εθνική γραμμή αντιστοιχιστικής ενιαιοποίησης: ονόματος, γλώσσας και ιθαγένειας στη χώρα των γειτόνων μας. Μαζί και για πολλά άλλα, όπως, ας πούμε, η αντιμετώπιση των πλαστογραφικών εγχαράξεων του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού» στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

    Σε μια τέτοια κατεύθυνση νηφάλιου και ειλικρινούς διαλόγου για τη Συμφωνία των Πρεσπών: Αφενός, δεν μπορούμε να υποβαθμίζουμε τα όποια θετικά της, όπως για παράδειγμα, τη σημαντική αλλαγή ονόματος της γείτονος χώρας, με αντιστοίχισή του στον μερικό γεωγραφικό της χώρο, ή τα του προαναφερθέντος άρθρου 7 και την … επιστροφή της «ιδιοποιημένης» αρχαιομακεδονικής μας κληρονομιάς ως κρισίμου μέρους του συνολικότερου ιστορικο/πολιτιστικού της σφετερισμού. Αφετέρου, για να επανέλθουμε στο μέγα «επίδικο», επίσης δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στο ότι η γενετική ρίζα του, του «προβλήματος», όπως υπερβαλλόντως τονίστηκε σε τούτο το κείμενο, δεν εξέλιπε.

    Με βασανιστικά αιωρούμενο το ερώτημα (ρητορικό προφανώς!): Πώς «γίνεται» και γιατί, το μεν κράτος να ονομάζεται Βόρειος Μακεδονία κι η γλώσσα του όχι βορειο-μακεδονική, κατά ευθεία λογική συνέπεια, αλλά μακεδονική, όπως και η ιθαγένεια επίσης να μην είναι βορειο-μακεδονική αλλά μακεδονική, αναπέμποντας, μ΄αυτήν την καθόλου … αθώα σφετεριστική ιδιοποίηση, όχι στο γεωγραφικό μακεδονικό μέρος αλλά στο μακεδονικό όλον; Και τι λέει, αλήθεια, επ’ αυτού ο «αξιότιμος» κύριος Νίμιτς, ως ο επί εικοσιπενταεντίαν εκλεκτός των … νονών του νεότευκτου κράτους (και όχι μόνο!);

    Ρεαλισμός, λογική και προσαρμοστικότητα

    Παρ’ ότι θεωρώ, ας το πω καιροί που είναι, πως οι διαπραγματευτές μας και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι διεκδίκησαν το καλύτερο δυνατό, ζυγίζοντας προφανώς τα «υπέρ» και τα «κατά» της Συμφωνίας με τα μέτρα και τα σταθμά των « ιεραρχήσεών» τους, δεν μπορώ να συμφωνήσω με το «ζύγι» τους και να μη βλέπω τα… απόνερα των Πρεσπών! Κι ούτε λόγος πως η πολιτική είναι για να λύνει προβλήματα. Να τα λύνει όμως και όχι να τα… κλείνει. Όπως επίσης ούτε λόγος πως η πολιτική θέλει ρεαλισμό, θέλει λογική, ακόμα και προσαρμοστικότητα.

    Όχι όμως πολύ «λογική», πολύ «ρεαλισμό» και πολύ «προσαρμοστικότητα». Που μας πάει στο γνωστό και δήθεν εκσυγχρονιστικό (προοδευτικοφανές ή και αριστεροφανές) «ρεύμα σκέψης», που, απ’ τη σημιτική ακόμη περίοδο, ως εν δυνάμει υποκατάστατο μιας νέας… εθνικής πολιτικής: ήταν υπέρ του «Σχεδίου Ανάν», χαιρέτιζε τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, ζητούσε, με νεοταξικό συμφυρμό μεταφυσικού διεθνισμού και κοσμοπολιτισμού, αναγνώριση των γειτόνων με το συνταγματικό τους όνομα, σκέτο δηλαδή «Μακεδονία», και άλλα τέτοια παρόμοια!

    Ολοκληρώνοντας τούτο το κείμενο, θα αρκεστώ να τονίσω την ανάγκη χάραξης, έστω και τώρα, μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής σε τροχιά ανάκτησης της χαμένης απ’ τη χρεοκοπία και εντεύθεν εθνικής μας αυτεξουσιότητας, που θα είναι, δεν γίνεται αλλιώς, και τροχιά ρήξης με όλες τις νοσηρότητες που έφεραν τη χρεοκοπία και παρατείνουν την άγονη διαχείρισή της. Εννοώ στρατηγική καθολικού πατριωτικού συναγερμού, που στοχεύει στο να νικήσουμε την… εθνική ήττα μας και να βγούμε πραγματικά στην ανοιχτή δημοσιά της Ιστορίας μας, χωρίς τη «χανάκα»* της ευρωδυτικής επικυριαρχίας στο λαιμό μας.
    – Κι ούτε λόγος, όχι άλλες τέτοιες… λύσεις στα εθνικά μας θέματα!-

    ⃰ Χανάκα: ξύλινο τρίγωνο, που το έβαζαν στο λαιμό οικόσιτων ζώων για να μην μπαίνουν στους περιφραγμένους κήπους (Βάρναλης: «Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου…»).

  2. ΚΥΡΙΑΚΗ, 8 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018
    Ο αγώνας κατά της βουλγαρικής καθόδου στη Μακεδονία

    του Σπύρου Κουζινόπουλου

    Μία από τις συγκλονιστικότερες στιγμές αντίστασης στην τριπλή φασιστική κατοχή της πατρίδας μας, υπήρξε στις 10 Ιουλίου 1943, όταν με την πρωτοβουλία και καθοδήγηση του ΕΑΜ, δεκάδες χιλιάδες λαού ξυχύθηκαν στους δρόμους της Θεσσαλονίκης και των άλλων πόλεων της βόρειας Ελλάδας, διαμαρτυρόμενοι με μαχητικές διαδηλώσεις ενάντια στην επέκταση της βουλγαρικής κατοχής στη Μακεδονία.

    Λίγο μετά την είσοδό τους στη χώρα μας, στις 25 Απριλίου 1941, οι βουλγαρικές φασιστικές αρχές, λαμβάνοντας ως «δώρο» από τον Χίτλερ την έγκριση εισβολής τους στην Ανατολική Μακεδονία και το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης, εφάρμοσαν απίστευτα σκληρά καταπιεστικά μέτρα σε βάρος του υπόδουλου ελληνικού πληθυσμού, με στόχο τον αφελληνισμό της περιοχής και τον βίαιο εκβουλγαρισμό της. Στο πλαίσιο αυτό, στην περιοχή της ζώνης κατοχής τους και ιδιαίτερα στους νομούς Σερρών, Δράμας και Καβάλας, επέβαλαν στους καταστηματάρχες να αλλάξουν τις επιγραφές των καταστημάτων τους στα βουλγάρικα, απαγόρευσαν στους έλληνες γιατρούς και δικηγόρους να ασκούν επάγγελμα, τοποθέτησαν δικές τους δημοτικές και κοινοτικές αρχές, υποχρέωσαν τους κατοίκους να αλλάξουν την κατάληξη των επιθέτων τους σε –εφ και –οφ, επιδόθηκαν σε λεηλασίες, βιασμούς και άλλες ωμότητες.
    Εκατοντάδες πατριώτες εκτελέστηκαν, δεκάδες χιλιάδες στάλθηκαν σε καταναγκαστικά έργα ως «ντουρντουβάκια», κυρίως στην κατασκευή οδικών και σιδηροδρομικών έργων στη Βουλγαρία και στα Σκόπια. Αποτέλεσμα εκείνων των καταπιεστικών μέτρων, ήταν περίπου 170.000 άτομα να εγκαταλείψουν την Ανατολική Μακεδονία, αναζητώντας καταφύγιο στην γερμανοκρατούμενη κεντρική Μακεδονία και την υπόλοιπη χώρα.

    Βούλγαροι στρατιωτικοί φωτογραφίζονται στην παραλία της Θεσσαλονίκης
    Προσπάθεια επέκτασης και στην υπόλοιπη Μακεδονία
    Οι βουλγαρικές αρχές, δεν περιορίστηκαν στην περιοχή που τους είχε «χαρίσει» η Ναζιστική Γερμανία, αλλά επεδίωξαν να πατήσουν πόδι και στην υπόλοιπη Μακεδονία, αναπτύσσοντας ένα πυκνό προπαγανδιστικό δίκτυο.
    Τον Ιούλιο του 1943, οι Βούλγαροι φασίστες θα προσπαθήσουν ανεπιτυχώς να πάρουν στην κατοχή τους και την κεντρική Μακεδονία, ως «δώρο» για τη συνέχιση της παραμονής της Βουλγαρίας στον Άξονα. Η είδηση εκείνη, ξεσηκώνει τον ελληνικό λαό και με πρωτοβουλία του ΕΑΜ, διοργανώνονται ογκώδη μαχητικά συλλαλητήρια σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και όλες σχεδόν τις πόλεις και κωμοπόλεις της Μακεδονίας.
    Στο συλλαλητήριο της Αθήνας, τα γερμανικά τανκς ρίχνονται πάνω στους διαδηλωτές. Στις συγκρούσεις που ακολουθούν, έπεσαν νεκροί 53 διαδηλωτές, ανάμεσά τους και οι φλογερές αγωνίστριες Παναγιώτα Σταθοπούλου και Κούλα Λίλη, που πρόταξαν τα κορμιά τους αψηφώντας τα γερμανικά άρματα μάχης, ενώ τραυματίστηκαν 280 διαδηλωτές και συνελήφθησαν από τους Γερμανούς 500 άτομα.
    Στη Θεσσαλονίκη, στις 10 Ιουλίου 1943, οργανώνεται από το ΕΑΜ παλλαϊκή 24ωρη απεργία, με τη συμμετοχή όλου του πληθυσμού, ενώ συγκροτήθηκαν ογκώδεις διαδηλώσεις τόσο στο κέντρο της πόλης (στις οδούς Τσιμισκή και Νίκης), όσο και στις συνοικίες. Συλλαλητήρια, είχαν πραγματοποιηθεί επίσης εκείνες τις ζεστές ημέρες του Ιουλίου 1943 στο Κιλκίς, το Λαγκαδά, την Έδεσσα, τη Βέροια, την Κοζάνη, τα Γιαννιτσά κ.α.

    Ολόκληρη η πρώτη σελίδα της μυστικής εφημερίδας του ΕΑΜ Ελευθερία, με
    το κύριο άρθρο και το ρεπορτάζ αναφέρονταν στον ξεσηκωμό κατά της επέκτασης
    Το έγκλημα του διαμελισμού της Μακεδονίας
    Είχε αφήσει εποχή το συλλαλητήριο κατά της καθόδου των Βουλγάρων φασιστών, που είχε πραγματοποιηθεί στη Νιγρίτα, τις ίδιες μέρες, καθώς είχαν πάρει μέρος πάνω από 15.000 λαού, δύο φορές δηλαδή περισσότεροι από τους κατοίκους που είχε η πόλη της Νιγρίτας, καθώς είχαν καταφθάσει αγρότες από όλες τις περιοχές της σημερινής επαρχίας Βισαλτίας. Με τον Γραμματέα του ΕΑΜ Νιγρίτας, Γιώργη Τσαρουχά, να εκφωνεί πατριωτικό λόγο, συνεγείροντας τα πλήθη.
    Όπως έγραφε σε ρεπορτάζ της η μυστική εφημερίδα Ελευθερία, όργανο του ΕΑΜ Μακεδονίας:
    «Η Μακεδονία ολόκληρη συνταράχτηκε από ένα τεράστιο κύμα παλλαϊκών απεργιών και διαδηλώσεων. Οι καταγανακτισμένες μάζες του λαού μας ξεχύθηκαν στους δρόμους των Μακεδονικών πόλεων… για το καινούριο έγκλημα του διαμελισμού της Μακεδονίας και της παράδοσης της Κεντρικής Μακεδονίας στους Βουλγάρους δολοφόνους φασίστες. Η Μακεδονική ύπαιθρος αντιλάλησε από τις μαχητικές κραυγές του λαού μας: Θάνατος και κατάρα στους δολοφόνους φασίστες. Έξω από τη χώρα μας οι Βούλγαροι, Γερμανοί και Ιταλοί κατακτητές. Κάτω οι εκτελέσεις και το αίσχος της ομηρίας. Ζήτω η ενιαία, ακέραια και ελεύθερη Ελλάδα μας».
    (Εφημερίδα Ελευθερία, 28 Ιουλίου 1943)

    Για τις υπέροχες εκείνες ημέρες εθνικής έξαρσης και πατριωτικού μεγαλείου στη σκλαβωμένη Μακεδονία, έγραψε ο χρονικογράφος της Θεσσαλονίκης, Κώστας Τομανάς:
    «Στις 10 Ιουλίου 1943, έπειτα από κινητοποίηση του λαού (οι εθνικόφρονες είχαν κλειστεί στα σπίτια τους κατόπιν εντολής του συνταγματάρχη Χρυσοχόου), οι Γερμανοί δεν επέτρεψαν στον βουλγαρικό στρατό, που πήγαινε στη Δυτική Μακεδονία για να αντικαταστήσει τους Ιταλούς, να μπει και να παρελάσειστην πόλη μας. Μόνο ένα τμήμα ηλικιωμένων βοηθητικών στρατιωτών, στρατωνίστηκε για λίγο καιρό στο Δημοτικό Σχολείο της Νεάπολης».
    (Κώστας Τομανάς, Χρονικό της Θεσσαλονίκης 1941-1944, Θεσσαλονίκη 1996, Νησίδες, σ. 244)
    Προσπάθεια εκφοβισμού
    Για να εκφοβίσουν τον πληθυσμό και να αποτρέψουν τις προετοιμαζόμενες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας κατά της καθόδου των Βουλγάρων φασιστών στη Μακεδονία, οι Γερμανοί κατακτητές μετέδιδαν από το ραδιόφωνο, από το απόγευμα της Παρασκευής 9 Ιουλίου, μια απειλητική ανακοίνωση της στρατιωτικής διοίκησης Θεσσαλονίκης-Αιγαίου, που την επαναλάμβαναν διαρκώς με τα μεγάφωνα και τα ειδικά αυτοκίνητα της γερμανικής προπαγάνδας σε όλη την πόλη, πως θα εφαρμοστούν σοβαρά μέτρα ενάντια σε όποιον με την απεργία «ήθελε παραβλάψει αμέσως ή εμμέσως τα συμφέροντα των αρχών κατοχής».
    Παρ΄όλα αυτά, οι εργάτες, υπάλληλοι, επαγγελματίες, βιοτέχνες, υπακούοντας στα συνθήματα του ΕΑΜ, απεργούν. […] Τρεις νύχτες συνέχεια, δεκάδες συνεργεία αγωνιστών έγραφαν συνθήματα στους τοίχους της Θεσσαλονίκης ενάντια στον βουλγαρικό επεκτατισμό…»
    (Γιώργος Καφταντζής, Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στον καιρό της Κατοχής, Θεσσαλονίκη 1983, χ.ε., σ.91-92)

    Βούλγαροι στρατιωτικοί στην κεντρική λεωφόρο Μεραρχίας των Σερρών

    Η προκήρυξη του ΕΑΜ
    Είχε προηγηθεί εμπνευσμένη προκήρυξη της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, στις 8 Ιουλίου 1943 που καλούσε το λαό «σε συναγερμό για τη σωτηρία του Μακεδονικού λαού από τα νύχια των αιμοβόρων εισβολέων, που καταπατούν τα καθαγιασμένα χώματα των πλουσιότερων και ομορφότερων Ελληνικών περιφερειών». Και η προκήρυξη του ΕΑΜ κατέληγε ως εξής: «Θάνατους στους Βούλγαρους εισβολείς. Κάτω οι τύραννοι χιτλεροφασίστες. Ζήτω η Ελληνική Μακεδονία και ο Μακεδονικός λαός. Ζήτω η Ελλάδα μας. Η Κ.Ε. του ΕΑΜ».
    Σε απόφασή του εκδόθηκε στις 10 Ιουλίου 1943, το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ, προειδοποιούσε ότι «Οι Βούλγαροι εισβολείς θα πληρώσουν ακριβά τον άναντρο θρίαμβο τους. Θάνατος στους Γερμανο–Ιταλο-Βουλγάρους επιδρομείς. Ζήτω ο ενωμένος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του Ελληνικού λαού…».

    Η μαρτυρία του Στρατή Αναστασιάδη
    Όπως έγραψε ο 24χρονος τότε φοιτητής της Γεωπονίας και αργότερα καθηγητής στο πανεπιστήμιο Humpolt του Βερολίνου, Στρατής Αναστασιάδης (1919-2004):
    «Μεγάλη μαχητική διαδήλωση στη ΘΕσσαλονίκη πραγματοποιήθηκε στις 10 Ιούλη, κατά της επέκτασης της κατοχής των Βουλγάρων και της παράδοσης σε αυτούς, ενός μεγάλου μέρους της Μακεδονίας, με συνθήματα «Κάτω τα χέρια από την ελληνική Μακεδονία και Θράκη» και «Θάνατος στους Βολυλγάρους εισβολείς».
    Για το ίδιο πρόβλημα, οργανώθηκαν επίσης διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης, στη λαϊκή αγορά Καπάνι και μπροστά στη Λέσχη των Φοιτητών, στην παραλία. Ταυτόχρονα, στα μέσα του Ιούλη, κηρύχθηκε γενική απεργία σε όλη τη χώρα κατά της επέκτασης των Βουλγάρων»
    (Στρατής Αναστασιάδης, Από την αντίσταση στη διάψευση, Θεσσαλονίκη 2013, Επίκεντρο, σ. 53)

    Ο γραμματέας της ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης Λ.Ελευθερίου
    Σύμφωνα με τον τότε γραμματέα της ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης, Λευτέρη Ελευθερίου, η αντίθεση κατά της επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής, αγκάλιασε πλατύτερα στρώματα με παθητική και ενεργητική αντίσταση. ΌΠως ανέφερε:
    «Την 10η Ιουλίου 1943 που θα έμπαινε ο βουλγαρικός στρατός στη Θεσσαλονίκη, το ΚΚΕ, το ΕΑΜ, η ΕΠΟΝ με όλα τα διαφωτιστικά μέσα και τις παράνομες εφημερίδες τους Λαϊκή Φωνή, Ελευθερία, Λεύτερα Νιάτα αλλά και με συγκεντρώσεις, καλούσαν το λαό ενάντια στους βουλγαροφασίστες. Το βράδυ της 9ης Ιουλίου, ομάδες φοιτητών σκέπασαν με μαύρα πέπλα όλα τα κεντρικά αγάλματα της Θεσσαλονίκης.
    Το ΕΑΜ κάλεσε το λαό σε συναγερμό, σε γενική απεργία και μαχητικές διαδηλώσεις για τις 11 Ιουλίου. Πήραν μέρος 50.000 άτομα. Οι εργάτες απεργούν αψηφώντας τις απειλές των γερμανικών αρχών κατοχής. Οι σιδηροδρομικοί κάνουν δίωρη στάση εργασίας. Κεντρικά συνθήματα: «Όχι στη βουλγαρική επέκταση», «Κ¨ατω τα χέρια από την ελληνική Μακεδονία και Θράκη».
    Αντιβουλγαρικές διαδηλώσεις και συλλαλητήρια, γίνονται με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων λαού στις 10 Ιουλίου στο Κιλκίς, στις 12 Ιουλίου στη Λαγκαδά, στις 17 Ιουλίου στην Κοζάνη.
    Κυκλοφόρησε στις 10-7-1943 προκήρυξη της Κ.Ε. του ΕΛΑΣ που κατέληγε: «Θάνατος σε όλους τους τυράννους, θάνατος στους Γερμανούς και Ιταλούς φασίστες, θάνατος στους Βουλγάρους εισβολείς». Με τον παλλαϊκό αυτό ξεσηκωμό, ο βουλγαρικός στρατός στις 10 Ιούλη 1943 δεν έκανε παρέλαση στη Θεσσαλονίκη».
    (Λευτέρης Ελευθερίου, Το Πολυτεχνείο και η ΕΠΟΝ Θεσσαλονίκης στην Εθνική Αντίσταση, Αθήνα 1992, Θεμέλιο, σ. 68

    Γιώργος Καφταντζής

    Το περιστατικό με τον Γιώργο Καφταντζή
    Την επόμενη ημέρα, συνεχίστηκαν οι συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις στις περισσότερες συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Η μεγαλύτερη συγκέντρωση είχε πραγματοποιηθεί δίπλα στο Διοικητήριο, με ομιλητή το στέλεχος της ΕΠΟΝ Πανεπιστημίου, Γιώργο Καφταντζή. Όπως αφηγήθηκε αργότερα ο ίδιος: «Πήδηξα σε μία καρέκλα του καφενείου «Εθνικό», πλάϊ στο Διοικητήριο και άρχισα την ομιλία. Δεν πρόφτασα να πω παρά εννιά λέξεις: “Λαέ της Θεσσαλονίκης, κάτω από το τρικέφαλο φασιστικό τέρας…” και οι γκεσταμπίτες καραδοκώντας, άρχισαν τους πυροβολισμούς. Επακολούθησαν συμπλοκές και άγριο κυνηγητό. Είχαμε ορισμένους τραυματίες και πιάστηκαν μερικοί».
    (Γιώργος Καφταντζής, Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στον καιρό της Κατοχής, ό.π., σ93)

    Ένα ρεπορτάζ της Ελευθερίας
    Στο φύλλο της μυστικής εφημερίδας Ελευθερία , δημοσιογραφικού οργάνου του ΕΑΜ Μακεδονίας, που κυκλοφόρησε μερικές ημέρες μετά τα ογκώδη συλλαλητήρια, δημοσιεύονταν αναλυτικο ρεπορτάζ για τις κινητοποιήσεις που έγιναν στη Θεσσαλονίκη κατά της βουλγαρικής επέκτασης . Όπως έγραφε: «Ολόκληρος ο λαός της Μακεδονίας διαδήλωσε την αγανάκτηση και διαμαρτυρία του κατά του νέου διαμελισμού της Μακεδονίας με την παραχώρηση του τμήματος μέχρι του Αξιού στους Βουλγάρους τη μεταβολή του υπόλοιπου σε Γερμανικό προτεκτοράτο. Στη Θεσσαλονίκη από 5-10 Ιουλίου, έγιναν λαϊκές διαδηλώσεις κάτω από την καθοδήγηση του ΕΑΜ σε όλες τις συνοικίες (Επτάλοφο, Νεάπολη, Διοικητήριο, Τούμπα, Χαριλάου, Καλαμαριά) στις οποίες πήραν μέρος πάνω από 10.000 λαού. Παρά τις προσπάθειες των Γερμανών, της Ασφάλειας και της ΠΑΟ να κλείσουν τον πληθυσμό στα σπίτια τους με προκήρυξή τους και να εμποδίσουν τις εκδηλώσεις, στην οδό Τσιμισκή και στη Λεωφόρο Νίκης μόλις εμφανίστηκαν οι Βούλγαροι, αποδοκιμάστηκαν. Επακολούθησε διαδήλωση με επικεφαλής της ΕΠΟΝ που διέσχισε τη Λεωφόρο Νίκης, τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο. Επίσης σε διάφορες συγκεντρώσεις και στις εκκλησίες έγιναν ομιλίες από ομιλητές του ΕΑΜ».
    Εφημερίδα Ελευθερία, 28ης Ιουλίου 1943,

    Ελάχιστοι τελικά Βούλγαροι στρατιωτικοί μπόρεσαν να εισέλθουν

    Διέσχισαν νύχτα τη Θεσσαλονίκη
    Τελικά, λόγω εκείνων των τεράστιων λαϊκών αντιδράσεων, ο βουλγαρικός στρατός δεν έκανε την παρέλαση στη Θεσσαλονίκη που είχε οργανώσει για τις 10 Ιουλίου 1943, παρά μόνο εισήλθε μια υπηρεσία αρτοποιών, που κατέφθασε με αυτοκίνητα από τις Σέρρες και στρατωνίστηκε σε σχολείο της Νεάπολης που είχε επιταχθεί από τους Γερμανούς. Κι όταν δύο εβδομάδες αργότερα χρειάστηκε μονάδες του βουλγαρικού στρατού να διέλθουν από τη Θεσσαλονίκη, καττευθυνόμενες προς τη Χαλκιδική, το έκαναν νύχτα για να μην υπάρχουν αντιδράσεις. Τις οποίες τελικά δεν τις απέφυγαν.
    Για να επιστρέψουμε και πάλι στον Γιώργο Καφταντζή, που κατέθεσε τη μαρτυρία του για εκείνο το περιστατικό:
    Τα βουλγαρικά στρατεύματα άρχισαν να έρχονται από τις 18 Ιουλίου, Κυριακή, διασχίζοντας πάντα νύχτα τη Θεσσαλονίκη. Μόνο στις 22 Ιουλίου πέρασαν μέρα τμήματα ιππικού με αντιαρματικά πυροβόλα και μεταγωγικά οχήματα για τη Χαλκιδική, μα τα αποδοκίμασαν στην οδό Τσιμισκή και στη λεωφόρο Νίκης (παραλία) οι περαστικοί και οι θαμώνες των καφενείων και των μαγαζιών, χτυπώντας κάτω τις καρέκλες, σφυρίζοντας, χλευάζοντας, τραγουδώντας τον εθνικό μας ύμνο κλπ. Ταυτόχρονα, σφύριζαν και τα καίκια.
    Οι αποδοκιμασίες ήταν τόσο έντονες, ώστε ο Ραδιοφωνικόσ Σταθμός Θεσσαλονίκης την ίδια ημέρα σε έκτακτη εκπομπή ανάφερε πως «αναρχικά στοιχεία προσέβαλαν και εξύβρισαν συμμαχικό στρατό».
    (Γιώργος Καφταντζής, Το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στον καιρό της Κατοχής, ό.π., σ93)

    http://farosthermaikou.blogspot.com/2018/07/blog-post_30.html

  3. Andreas Z. on

    Vassiliki Aroniadou-Anderjaska

    προς Professors-PhDs Απεγγραφή

    Αγαπητοί μου, επειδή παρουσιάστηκε κάποιο ενδιαφέρον και «κινητικότητα» («President Trump was concerned about what is happening in Greece and Skopje» όπως κι αν διερμηνεύεται αυτό), οι Παμμακεδονικές βρήκαν την ευκαιρια να στείλουν αυτή την επιστολη (παρακάτω και συνημμενη) για να δοθει στον πρόεδρο Τραμπ μέσω ενός congressman της Φλώριντας, ο οποίος είναι Ελληνικής καταγωγής. H κυρία Γκατζούλη μου ζήτησε να σας την στείλω.

    Ας ελπίσουμε να φτάσει η επιστολή στον προορισμό της και να της δοθεί η δέουσα προσοχή.

    Κάτι που αναρωτιέμαι είναι αν «η συμφωνία» έχει καλύψει την προπαγάνδα που γινεται διαδυκτιακά, π.χ. http://www.historyofmacedonia.org/MacedonianGreekConflict/conflict.html
    Ισως αυτό είναι αδύνατον, με ο,τι συνεπαγεται.

    Θα ακουσατε για τον θυμό του Κοτζιά επειδη ο Ζάεφ αποκάλεσε τον στρατό των Σκοπίων «Μακεδονικό στρατό». Εγω τουλάχιστον μόλις άρχισα να διαβαζω το σχετικό άρθρο νομιζα πως ο Κοτζιάς θα έκανε «δευτερες σκέψεις» για την συμφωνία. Αντίθετα όμως, παρότρυνε να επικυρωθεί η συμφωνία όσο το δυνατον γρηγορότερα ωστε ο Ζάεφ να το αλλάξει σε «στρατό της Βόρειας Μακεδονίας». Υπάρχει κανείς που το πιστεύει αυτό?

    Οταν η χωρα ονομάζεται «Βορεια Μακεδονία» στα χαρτιά, όλοι θα την αποκαλούν Μακεδονία. Και οπως οι κάτοικοι της Ελλάδας λεγονται Ελληνες και η γλωσσα τους Ελληνικη (και οι κατοικοι της Γαλλίας, Γάλλοι και η γλώσσα τους Γαλλική κοκ.), ετσι και οι κάτοικοι της «Μακεδονίας» θα λέγονται Μακεδονες (και ο στρατος τους Μακεδονικός) και η γλώσσα τους Μακεδονικη. Καθε φορά που οι Ελληνες θα διαμαρτυρονται «μα είναι Βορειομακεδονες οχι μακεδονες», οι άλλοι απλά θα μας θεωρουν αστείους (οπως ειναι αστεια η διαφορα αναμεσα στο «Μακεδονία» και στο Βόρεια Μακεδονια, αλλά η ελληνικη κυβερνηση δεν θελει να το δει ή κάνει πως δεν το βλέπει).

    Ας παρουμε για παράδειγμα το πρόσφατο » «Ο ακριβός και σπάνιος φίλος μας Ζάεφ ομιλεί ευκαίρως ακαίρως περί «Μακεδονίας» (όχι Βόρειας) «μακεδονικής ταυτότητας» και «μακεδονικής γλώσσας». Κάνει και τα μπάνια του… στην Ποτείδαια… Ενδεικτικό το προχθεσινό αλαλούμ με το φιλοσκοπιανό ευρωβουλευτή Knut Fleckenstein. Πήρε στα σοβαρά τα περί «Βόρειας Μακεδονίας» και όπως ήταν φυσικό ονόμασε του πολίτες των Σκοπίων «Βορειομακεδόνες». Ένδακρυς όμως ζήτησε χίλια συγνώμη για το …ατόπημά του: «Παραδέχομαι το λάθος μου. Ο στόχος μου δεν ήταν να βλάψω κανένα, αλλά γι’ αυτήν τη δήλωσή μου αιτία είναι η ανεπαρκής γνώση μου για τον λαό σας. Τώρα, όμως, στο υπόλοιπο της ζωής μου, ξέρω ότι είστε «Μακεδόνες», «Μακεδόνες», και όχι νότιοι, ανατολικοί ή δυτικοί «Μακεδόνες», αλλά «Μακεδόνες»!»

    Αν βασιστηκαν σε αυτο το τουιτ, ισως τα λενε λιγακι υπερβολικά αλλά μόνο λιγάκι https://twitter.com/knufleckenstein/status/1011698803710324736

    Ισως καποιοι πειτε «και τι μας πειράζει αν λέγονται Μακεδόνες? καθε άνθρωπος με μια στοιχειωδη μόρφωση γνωρίζει πως αυτοι οι Μακεδόνες και η μακεδονικη τους γλωσσα δεν έχουν καμία σχέση με την Ελληνική Μακεδονία και την ιστορία της. Ας ονομαστούν όπως θέλουν».
    Νομίζω πως με την προπαγάνδα που κυκλοφορεί, ακόμη και εντός Ελλάδος και απο την ιδια την σημερινη ελληνικη κυβερνηση, δεν έχουμε λόγους να είμαστε τόσο αισιοδοξοι. Μην ξεχνάτε πως θα υπάρχει μόνο μια χώρα στον κόσμο που θα λεγεται Μακεδονία.

    Μπορεί επίσης να πείτε «μα ποια ειναι η λύση? αφου αισθανονται οτι χωρίς το Μακεδονες δεν εχουν ταυτοτητα!». Ας αφήσουμε το ότι δεν φταίμε εμεις για να πληρωσουμε για το οτι αισθανονται ετσι. Ας το αισθανονται και ας ειναι. Αρκει η χωρα τους να μην λεγεται Μακεδονια (και οχι άλλα ονοματα για τον καθε σκοπό και άλλο το συνταγματικο), κι ας αισθανονται οι Σλάβοι των Σκοπιων Μακεδονες με τη Μακεδονικη τους γλώσσα και οι Αλβανοί, Αλβανοί, με την Αλβανικη τους γλώσσα. Ο πολύς ο κόσμος θα αποκαλει Βαρδασκανους τους κατοικους της Βαρδασκας, ή κεντροβαλκάνιους τους κατοικους της κεντρικης βαλκανικης, και οταν μπαινουν στους Ολυμπιακους αγωνες ως «Βαρντασκα» ή ο,τι άλλο αποφασίσουν, κανείς δεν θα λέει «τώρα αγωνιζονται οι Μακεδονες». Κάνω λάθος?


    Βασιλική Αρωνιάδου-Anderjaska, PhD
    Bethesda, Maryland

    WORLD PAN-MACEDONIAN ASSOCIATIONS

    Coordinator: Nina Gatzoulis

    ninagatz@comcast.net

    Tel: 001-603-742-0466

    July 7, 2018

    To: Donald J. Trump, President of the United States of America,

    Dear Mr. President,

    With this letter, we wish to make clear the reasons that Greeks cannot accept the word “Macedonia” (or any name that includes “Macedonia” in it) as the permanent name of its northern neighbor, the Former Yugoslav Republic of Macedonia (FYROM). This name (FYROM) was agreed upon to be used only temporarily. The term “Macedonia” has to be removed before the country’s entry to any international organization.

    Like any other nation, Greeks feel only a sense of pride when other countries use historical or other Greek names and words, as they introduce new scientific terms, or name companies, places, or cities. However, FYROM demands to be given the same name as its neighboring region which belongs to Greece. The underlying reasons for this demand, and why Greeks are fiercely opposed to it are explained below.

    On January 11, 1934, the Comintern (Communist International) recognized the existence of a non-existing “Macedonian nation”, which included all the—multiethnic—inhabitants of the territory that was once ancient Macedonia, the largest part of which was/is in Greece, and smaller parts in Bulgaria and south Yugoslavia. The purpose was to bring to the newly founded “Macedonian nation” a sense of homogeneity and pride, and unite its inhabitants in a strife to “reclaim” the northern administrative region of Greece which is called Macedonia, and thus get access to the sea. Subsequently (in 1944), the leader—and later president—of Communist Yugoslavia, Josip Broz (commonly known as Tito) renamed Vardarska Banovina (Province of the river Vardar), a region of south Yugoslavia, to “Socialist Republic of Macedonia”. In addition, he codified the language spoken in parts of south Yugoslavia, a Slavic dialect similar to Bulgarian dialects, and called it “Macedonian language”. It is important to note that the US administration immediately reacted at that time, with Secretary of State Edward Stettinius stating that any talk about “Macedonian nation”, “Macedonian Fatherland”, or “Macedonian national consciousness” is an “unjustified demagoguery representing no ethnic or political reality” and it can only be seen as “a possible cloak for aggressive intentions against Greece” (http://www.mfa.gr/images/docs/fyrom/dilosi_stettinius_dec_1944.pdf). Indeed, at that time, a narrative began developing, according to which the Slavic “Macedonians” are direct descendants of Alexander the Great and the Ancient Macedonians, and that the Greeks occupy a large part of their land (the large part of Northern Greece which was Macedonia since the ancient times and is still called Macedonia today). This ideology has gained strong momentum since 1991 (when the region of South Yugoslavia known today as FYROM broke away from Yugoslavia).

    There have been many attempts to find a solution under the aegis of the UN over the years. Greeks throughout the world do not harbor any enmity or hostility toward the citizens of FYROM, and yearn for a peaceful and productive coexistence between the two peoples. It is important to note in this regard that Greece has decidedly contributed to building FYROM’s economy and infrastructure. Greece has an earnest desire for mutual respect and the realization of a lasting political solution with its northern neighbor.

    Right now, however, a tragedy is going on in Greece and an uncertain future rises not only for Greece but also for the entire Balkan region. The governments of many European states, especially Germany, have persuaded the current weak Greek government that the “Prespes Accord” (signed by Athens and Skopje on June 17, 2018 at Psarades in the Prespes lake region of Greece’s northern province, Macedonia) is good for Greece. In addition to the country’s name “North Macedonia”, the accord recognizes – or rather gifts – the multiethnic population of the FYROM with a “Macedonian nationality” and “Macedonian language”, albeit with a referral descriptor that is supposed to clarify that the FYROM citizens are not related to ancient Macedonians, and that the “Macedonian” language belongs to the Slavic family languages. These are plain absurdities, as though when an inhabitant of Skopje answers to a Spaniard for instance that the language he speaks is “Macedonian” he will add: “but it belongs to the Slavic family of languages.”

    During the signing of this accord —which, in accordance with the Constitution of the Hellenic Republic, the Greek government has no mandate from the Greek people to sign—, tens of thousands of Greek citizens in the nearby village of Pisoderi were rallying against it. The Greek Police, obviously following orders by the government, chased the peaceful demonstrators using tear gas and stun grenades and even beating up as well as throwing individuals down a steep ravine (many of these protesters had to be hospitalized).

    This accord has not yet been completely finalized as it has to pass through a referendum in the FYROM as well as through the Greek and FYROM Parliaments. While the Greek government is ready to commit this act, the Greek people vehemently and unequivocally oppose it. Consequently, the Greek people are exercising their right to defend their Constitution and are rallying loudly, yet peacefully up to now, protesting in most cities across Greece, demanding a referendum as well.
    The SWAT teams deployed by the government, tear gas and attack all demonstrators (including the elderly, women and children) on a daily basis. However, and to the government’s dismay, these rallies are multiplying by the day, but unfortunately all major Greek media, including the state-owned and run ERT channel, do not cover them. Moreover, when a news item is reported, the demonstrators are presented as “far-right nationalists and extremists” and “neo-Nazis” – descriptions that could not be further from the truth. Therefore, the international community does not know what is REALLY going on in Greece in this summer of discontent.
    It is well known that Greeks have gone through an economic crisis enduring its consequences stoically, but they will defend to the end the name of Macedonia which is being usurped by a non-Greek state. It is not the purpose of this letter to explain that the history of Ancient Macedonia is a very important part of Greek history; we have done that previously (please see http://macedonia-evidence.org/). We fear that because of the way the Greek government responds, the peaceful rallies will turn violent, bringing instability to Greece and the entire region.

    It is difficult not to notice the closer ties that FYROM has been developing with Turkey, who provokes Greece on a daily basis by invading Greek waters and airspace, and disputes Greece’s sea borders; apparently, the old saying “the enemy of my enemy is my friend” has been applied in this case, but such developments cannot contribute to offering Greece “peace of mind”. It is also interesting to note that Soros’ Open Societies Foundation https://www.opensocietyfoundations.org/ vehemently supports the Prespes accord.

    Dr. Frank L. Holt, Assistant Professor of History at the University of Houston, concludes in his prologue of the book “Macedonia Evidence”:

    The future surely fascinates us, but it has no force. It merely waits while the past drives the present. On the train-tracks of time, the engine has always been in the back, pushing rather than pulling. Thus, the past cannot be unhooked and unheeded as so much dead weight. Nor can it be left in the hands of the wrong engineers: Whoever controls the past determines the future, and that ultimately depends upon who in the present is shaping the past. Parliaments? Pundits? Preachers? Poets? Presidents? Who controls the present must choose carefully whom to trust with our past, else a false and monstrous future may result.

    Mr. President, Please take heed of these lines and do something to stop the upheaval that surely is coming in the area. Let the truth prevail, side with the Greek people.

    Sincerely,

    WORLD PAN-MACEDONIAN ASSOCIATIONS*

    Pan-Macedonian Association USA

    President: Demitris Filippidis

    Pan-Macedonian Federation of Australia

    Coordinator: Peter Jasonides

    Pan-Macedonian Association of Canada

    President: Dr. Christos Karatzios

    Pan-Macedonian Association of New South Wells, Australia

    President: Nikolaos Fassoulas

    Pan-Macedonian Association of South Australia

    President: Evangelos Tsiaparis

    Pan-Macedonian Association of Western Australia

    President: Paul Afkos OAM

    Pan-Macedonian Association Queensland, Australia

    Presidient: Dimitrios Papagiannis

    Pan-Macedonian Association of Africa

    President: Amyntas Papathanasiou

    Pan-Macedonian Federation of Canada

    President: George Papadakis

    Pan-Hellenic Federation of Cultural Associations of the Macedonians (Greece)

    President: George Tatsios

    Co-signed by the Pan-Macedonian Federation of Greece

    President: Dr. John Athanasiadis

    * The World Pan-Macedonian Associations is the international representative umbrella of the individual PanMacedonian federations of the United States of America, Canada, Australia, Africa and Greece.

    Greek SWAT Teams throwing tear gas bombs on peaceful demonstrators, including women, children and the elderly in Pisoderi

    https://youtu.be/Jqqq5ETyn0g violence by the Greek SWAT Teams in Thessaloniki

    https://youtu.be/Jqqq5ETyn0g Peaceful Rally in the city of Florina

    https://youtu.be/Jqqq5ETyn0g Peaceful Rally in the city of Thessaloniki

    https://www.facebook.com/livemediagr/videos/1789538711124890/ Peaceful Rally in the city of Kavala

  4. Η βεβαία είσοδος των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ

    ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΥΡΙΓΟΣ 08.07.2018

    Η ​​συμφωνία των Πρεσπών έχει ήδη αρχίσει να παράγει αποτελέσματα που δεν συναρτώνται από την ολοκλήρωσή της με τις εκατέρωθεν κυρώσεις. Εφόσον τα Σκόπια διεξαγάγουν θετικά το δημοψήφισμα και αναθεωρήσουν το σύνταγμά τους, είναι περίπου βεβαία η ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Αυτό θα συμβεί ακόμη και εάν η Ελλάδα, τελικώς, δεν κυρώσει τη συμφωνία των Πρεσπών. Εάν επιλέξουμε να τους κρατήσουμε εκτός, θα πληρώσουμε υψηλό διεθνές πολιτικό κόστος.

    Πιο συγκεκριμένα, το 1995 δεχθήκαμε με την Ενδιάμεση Συμφωνία (άρθρο 11) να μην προβάλλουμε αντιρρήσεις στην ένταξη των Σκοπίων σε διεθνείς οργανισμούς, εφόσον αυτή γίνεται με το προσωρινό τους όνομα (δηλαδή ΠΓΔΜ). Το 2011 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μας καταδίκασε κρίνοντας ότι η Ελλάδα κατά τη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι τον Απρίλιο του 2008 παραβίασε αυτή την υποχρέωση. Επειδή, όμως, το Διεθνές Δικαστήριο δεν θέλει να φεύγει κάποιο κράτος από τη δίκη ολοκληρωτικά ηττημένο και ταπεινωμένο, μας άφησε ένα μικρό παραθυράκι. Απέφυγε να μας συστήσει ρητώς να απέχουμε από παρόμοια συμπεριφορά στο μέλλον.

    Χάρη σε αυτό το παράθυρο, στους επιδέξιους χειρισμούς της ελληνικής διπλωματίας αλλά κι επειδή έτσι λειτουργεί το ΝΑΤΟ, το θέμα της προσκλήσεως της ΠΓΔΜ για ένταξη δεν ξαναήλθε ως θέμα στην ημερήσια διάταξη της Συμμαχίας. Αντιθέτως, στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Σικάγο τον Μάιο του 2012 επιβεβαιώθηκε ότι η ΠΓΔΜ θα κληθεί να συμμετάσχει μόνον όταν βρεθεί λύση στο θέμα του ονόματος.

    Με τη συμφωνία των Πρεσπών συμφωνήσαμε να ξεκινήσει εκ νέου η διαδικασία εντάξεως των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ. Η αίτησή τους που υπάρχει από το 1999 είναι με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ. Επιπλέον, δεν έχει ολοκληρωθεί η συμφωνία των Πρεσπών για να ονομασθούν «Βόρεια Μακεδονία». Οι δύο αυστηρές προϋποθέσεις που ετέθησαν για την ένταξη αφορούν αποκλειστικώς τα Σκόπια: είναι η θετική έκβαση του δημοψηφίσματος και οι τροποποιήσεις του συντάγματος (άρθρο 2, παρ. 4, εδάφιο β, σημείο ΙΙ). Εφόσον τις εκπληρώσουν θα ξεκινήσει από τα 29 κράτη-μέλη η υπογραφή και η διαδικασία κυρώσεως του πρωτοκόλλου εντάξεως στο ΝΑΤΟ. Με δεδομένο ότι η αίτηση των Σκοπίων είναι με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ, η Ελλάδα δεσμεύεται από το 1995 να κυρώσει το πρωτόκολλο.

    Ετσι, εάν η Ελλάδα κυρώσει τη συμφωνία των Πρεσπών, τα Σκόπια θα ενταχθούν στο ΝΑΤΟ ως «Βόρεια Μακεδονία». Εάν δεν κυρώσει τη συμφωνία, τα Σκόπια πάλι θα ενταχθούν, αλλά με το προσωρινό όνομα ΠΓΔΜ βάσει της υποχρεώσεως που έχουμε με την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995. Αυτή η υποχρέωση είναι ανεξάρτητη της κυρώσεως ή μη της συμφωνίας των Πρεσπών. Θεωρητικώς, μπορεί η χώρα μας να κωλυσιεργήσει αρκετό καιρό ως προς την κύρωση του πρωτοκόλλου, αλλά για πόσο; Επιπλέον, εάν δεν κυρώσουμε το πρωτόκολλο, θα ξαναπάμε ως υπότροποι στο Διεθνές Δικαστήριο όπου θα καταδικασθούμε εκ νέου. Για ένα κράτος που βρίσκει καταφύγιο στο διεθνές δίκαιο ως προς τις διαφορές του με την Τουρκία, θα είναι λάθος να μην εφαρμόσει απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου.

    Μπορούσε να αποφευχθεί αυτή η εξέλιξη; Ναι, εάν στη συμφωνία των Πρεσπών προβλεπόταν ότι το πρωτόκολλο εντάξεως της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ θα ξεκινούσε μόνον όταν και η ελληνική πλευρά είχε ολοκληρώσει την κύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Κατά συνέπεια, η Ελλάδα απώλεσε ένα βασικό διαπραγματευτικό της πλεονέκτημα έναντι των Σκοπίων που θα μπορούσε να φανεί εξαιρετικά χρήσιμο σε περίπτωση που, τελικώς, δεν κυρώσουμε τη συμφωνία των Πρεσπών.

    * Ο κ. Αγγελος Μ. Συρίγος είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και Εξωτερικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

  5. Nομίζουν ότι βγάλανε το κεντρί του Μακεδονισμού

    Λαοκράτης Βάσσης 8 Ιουλίου 2018

    Ανήκοντας στους ρεαλιστές, αλλά όχι στους πολύ ρεαλιστές, υποστήριζα, τον λογικό ελληνικό συμβιβασμό, τη σύνθετη δηλαδή ονομασία για λύση του «μακεδονικού προβλήματος». Με τη σύνθετη ονομασία να ορίζει καθαρά τον γεωγραφικό και μόνο χαρακτήρα του όρου Μακεδονία (erga omnes), μιας κι οι γείτονές μας, σλαβογενείς, αλβανογενείς και ό,τι άλλο, κατοικούν (και) σε ένα κομμάτι του γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας. Λύση, όμως, χωρίς ιησουίτικες αμφισημίες, που, κατά βάθος, θα αναιρούν την καθαρότητα του γεωγραφικού προσδιορισμού.

    Στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, ανησυχώντας για τα τεκταινόμενα, κυρίως γιατί ήταν έκδηλη η γεωπολιτικού χαρακτήρα «βούληση» των ευρω/δυτικών επικυρίαρχών μας, δημοσίευσα κείμενο με τον εύγλωττο τίτλο: «Το κεντρί του μακεδονισμού», θέλοντας να τονίσω το αυτονόητο, πως δηλαδή το μέγα επίδικο του «προβλήματος», ως γενετική του ρίζα, είναι το τοξικό ιδεολόγημα του «μακεδονισμού».

    Οπότε και ευθέως συνακόλουθη η ταύτιση της λύσης του, όχι του … κλεισίματός του, με το να βγει αυτό το «κεντρί» απ΄τη ράχη μας. Έτσι ώστε να εκλείψουν οριστικά και οι παρενέργειές του, όχι μόνο στη δική μας ζωή αλλά και στη ζωή της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων.

    Πολύ θα ήθελα, διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας τη «Συμφωνία των Πρεσπών», να διαπίστωνα πως το «κεντρί» βγήκε κι ένα δύσκολο πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Χωρίς να αφήνονται ανοιχτές κερκόπορτες για να ξαναβρικολακιάσει, αν και όποτε, σε μελλοντικούς αναδασμούς των Βαλκανίων. Δυστυχώς όμως, όσο κι αν ελαστικοποιήσω τα κριτήριά μου, το ζύγι των «υπέρ» και των «κατά», παρ’ ότι κάποια πράγματα δεν ζυγίζονται, μόνο θετικό δεν μου βγαίνει. Για να μην πω πως η ζυγαριά γυρίζει ανάποδα, όταν βάζω στο ζύγι τα περί «μακεδονικής ιθαγένειας» (αρθ.1β) και «μακεδονικής γλώσσας» (αρθ.1γ) των γειτόνων μας.

    Γιατί, όσο κι αν συναναγνωστούν οι ρήτρες για τη «γλώσσα» και την «ιθαγένεια» και με τα υπαρκτά «αντίβαρά» τους, όπως τα δηλούμενα στο «άρθρο 7», μόνο αν παραβιάζαμε τους κανόνες της κοινής λογικής θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε πως το «κεντρί» βγήκε απ’ τη ράχη μας και από την ευρύτερη περιοχή μας. Καθώς, όχι μόνο δεν βγήκε αλλά και νομιμοποιήθηκε για πρώτη φορά απ΄τους μόνους που, ως θύματα του «σφετερισμού» ταυτοτικών ιστορικο/πολιτιστικών μας στοιχείων, μπορούσαμε να νομιμοποιήσαμε τα «σφετερισμένα», όλα ή μέρος τους. Κάτι που πράξαμε, νομιμοποιώντας, μέσα από την αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας» και «μακεδονικής ιθαγένειας», τον εσώτερο πυρήνα του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού», που είναι η «μακεδονική» εθνοτική του βάση.

    Στρουθοκαμηλισμός
    Με τον αντίλογο πως πουθενά στη Συμφωνία δεν αναγνωρίζεται «μακεδονική εθνότητα» να είναι … στρουθοκαμηλισμός, όταν αναγνωρίζονται, με τη «βούλα» μας, τα δυο βασικά συνιστώντα την εθνότητα (και την ταυτότητα), η «γλώσσα» δηλαδή και η «ιθαγένεια» (κατά πως μας το ξεκαθάρισε, κατάμουτρά μας, ο Ζάεφ στις Πρέσπες, με το «Μακεδόνες, Έλληνες και Ευρωπαίοι»!).

    Όπως, επίσης, είναι κάτι παραπάνω από προφάσεις εν αμαρτίαις η συνενοχική επίκληση, αμφιλεγόμενων εν πολλοίς , αμαρτωλών «τετελεσμένων», υπαρκτών παραλείψεων και λαθών από προγενέστερους ιθύνοντες της χώρας μας. Που, όμως, σε καμιά περίπτωση δεν συνιστούσαν και ελληνική νομιμοποίηση των σκοπιανών «σφετερισμών». Στην ίδια μάλιστα κατεύθυνση, κάποιοι έφτασαν, δια της παραναγνωστικής τακτικής, ακόμα και στον Παύλο Μελά, έλεος, όπως και στην Πηνελόπη Δέλτα, για να δικαιολογηθεί η δια της Συμφωνίας αναγνώριση «μακεδονικής γλώσσας».

    Που, εντέλει, σημαίνει πως η υποστηρικτική βάση της Συμφωνίας μόνο πειστική δεν είναι, μιας και νομιμοποιείται η γενετική ρίζα του «μακεδονικού προβλήματος», ο εσώτερος δηλαδή πυρήνας του «μακεδονισμού». Όπως, επίσης, δεν θα μπορούσε να είναι πειστική και η εξόφθαλμα υποκριτική αντί-θεση της νεο-φιλελεύθερης ηγεσίας της Ν.Δ. Η οποία, με προφανή κυνικό τακτικισμό ψηφοθηρικής αντιστοίχισης προς το λαϊκό αίσθημα, κινείται «έξω» κι απ’ τις νεο-ταξικές συντεταγμένες της πολιτικής της φιλοσοφίας και της κάθε άλλο παρά πατριωτικής της «θεμελίωσης». Οπότε και με κάθε άλλο παρά στρατηγικό τον χαρακτήρα της αντίθεσής της όχι μόνο στη Συμφωνία, αλλά και στα άλλα ευρωδυτικά βαθύτερα (ομόρροπα πια!) της κυβερνητικής «τροχιάς».

    Κακέκτυπος δικομματισμός
    Έτσι που, τόσο η συνενοχική υποστήριξη όσο και η υποκριτική αντίθεση των δυο «πόλων» του (κακέκτυπου) «νεο-δικομματισμού» μας, πολύ περισσότερο η ίδια η Συμφωνία, να είναι αποκαλυπτικά δηλωτικές:

    της «ανημπόριας» του πολιτικού μας συστήματος και της επικυριαρχούμενης χώρας μας (μετά και την αναδιπλωτική συριζική «προσαρμογή»),
    της βαθιάς πολιτιστικής κρίσης, που αγγίζει το πολιτιστικό μας κύτταρο, και της συνολικότερης παρακμιακότητάς μας (με όλους τους δείκτες εθνικής δυναμικής…καθοδικούς).
    των όλο και μειούμενων εθνικών μας «αντοχών» και «αντιστάσεων», ιδίως αφότου απωλέσαμε, με τη χρεοκοπία, την εθνική μας αυτεξουσιότητα και μοιάζουμε να έχουμε αποδεχτεί, ως λαός και ως έθνος, την «ήττα» μας και τη μοίρα μας.
    Με τις δυο νοσηρές «άκρες» του πολιτικού μας φάσματος, τον αγροίκο «μπαρμπαρουσισμό» της εθνο/φυλετικής τοξικότητας, απ΄τη μια μεριά, και τον σοβαροφανή «αντιεθνικισμό» της νεοταξικής ατοπίας (όπου προστίθεται και ο αντι-εξουσιαστικός μηδενισμός), απ’ την άλλη, να προσδίδουν τη δική τους γκρίζα διάσταση στην καλλιεργούμενη (ψευδώνυμη στα… μείζονα) νεοδικομματική πόλωση. Καθώς, συν τοις άλλοις, ανα-κινούν και τον επικίνδυνο βυθό των διχαστικών μας παθών. Προσθέτοντας πολλή αιθαλομίχλη στον έτσι κι αλλιώς μουντό εθνικό μας ορίζοντα

    Δίχως άφρονες «ενοχοποιήσεις»
    Που σημαίνει πως, με παντελώς τραβηγμένη, μετά τις Πρέσπες, την κουρτίνα που «έκρυβε» τις κακοδαιμονίες μας, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε την κατάστασή μας και να σταθούμε με υψηλό αίσθημα ευθύνης μπροστά στα δεδομένα της εθνικής μας πραγματικότητας. Οπότε και να χαράξουμε, επιτέλους, κοινή εθνική γραμμή αντιμετώπισης όλων των μεγάλων μας προβλημάτων. Με αυτονόητο πρώτο μας μέλημα την επιστροφή σε κλίμα πολιτικού πολιτισμού και νηφάλιου διαλόγου, χωρίς εκατέρωθεν εμπαθείς και άφρονες «ενοχοποιήσεις». Όσο μεγάλες κι αν είναι οι διαφορές μας, εντός μάλιστα των ορίων της «πιασμένης» στη στρατηγική μέγγενη της ευρωδυτικής επικυριαρχίας εθνικής μας ζωής.

    Ενός διαλόγου που θα φωτίζει τόσο το πραγματικό βάθος των προβλημάτων μας όσο και το πραγματικό περιεχόμενο των «διαφορών» και των «αντιθέσεών» μας. Με πρώτο σ’ αυτή τη συγκυρία, λόγω Πρεσπών, το «μακεδονικό πρόβλημα», όπου θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε, αν όχι σε μια επαναδιαπραγμάτευση, τουλάχιστον σε μια διορθωτική κοινή εθνική γραμμή αντιστοιχιστικής ενιαιοποίησης: ονόματος, γλώσσας και ιθαγένειας στη χώρα των γειτόνων μας. Μαζί και για πολλά άλλα, όπως, ας πούμε, η αντιμετώπιση των πλαστογραφικών εγχαράξεων του «ιδεολογήματος του μακεδονισμού» στην παγκόσμια κοινή γνώμη.

    Σε μια τέτοια κατεύθυνση νηφάλιου και ειλικρινούς διαλόγου για τη Συμφωνία των Πρεσπών: Αφενός, δεν μπορούμε να υποβαθμίζουμε τα όποια θετικά της, όπως για παράδειγμα, τη σημαντική αλλαγή ονόματος της γείτονος χώρας, με αντιστοίχισή του στον μερικό γεωγραφικό της χώρο, ή τα του προαναφερθέντος άρθρου 7 και την επιστροφή της «ιδιοποιημένης» αρχαιομακεδονικής μας κληρονομιάς ως κρισίμου μέρους του συνολικότερου ιστορικο/πολιτιστικού της σφετερισμού. Αφετέρου, για να επανέλθουμε στο μέγα «επίδικο», επίσης δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά στο ότι η γενετική ρίζα του, του «προβλήματος», όπως υπερβαλλόντως τονίστηκε σε τούτο το κείμενο, δεν εξέλιπε.

    Με βασανιστικά αιωρούμενο το ερώτημα (ρητορικό προφανώς!): Πώς «γίνεται» και γιατί, το μεν κράτος να ονομάζεται Βόρειος Μακεδονία κι η γλώσσα του όχι βορειομακεδονική, κατά ευθεία λογική συνέπεια, αλλά μακεδονική, όπως και η ιθαγένεια επίσης να μην είναι βορειομακεδονική αλλά μακεδονική, αναπέμποντας, μ΄αυτήν την καθόλου αθώα σφετεριστική ιδιοποίηση, όχι στο γεωγραφικό μακεδονικό μέρος, αλλά στο μακεδονικό όλον; Και τι λέει, αλήθεια, επ’ αυτού ο «αξιότιμος» κύριος Νίμιτς, ως ο επί εικοσιπενταεντίαν εκλεκτός των νονών του νεότευκτου κράτους (και όχι μόνο!);

    Ρεαλισμός, λογική και προσαρμοστικότητα
    Παρ’ ότι θεωρώ, ας το πω καιροί που είναι, πως οι διαπραγματευτές μας και οι πολιτικοί τους προϊστάμενοι διεκδίκησαν το καλύτερο δυνατό, ζυγίζοντας προφανώς τα «υπέρ» και τα «κατά» της Συμφωνίας με τα μέτρα και τα σταθμά των «ιεραρχήσεών» τους, δεν μπορώ να συμφωνήσω με το «ζύγι» τους και να μη βλέπω τα απόνερα των Πρεσπών! Κι ούτε λόγος πως η πολιτική είναι για να λύνει προβλήματα. Να τα λύνει, όμως, και όχι να τα κλείνει. Όπως επίσης ούτε λόγος πως η πολιτική θέλει ρεαλισμό, θέλει λογική, ακόμα και προσαρμοστικότητα.

    Όχι όμως πολύ «λογική», πολύ «ρεαλισμό» και πολύ «προσαρμοστικότητα». Που μας πάει στο γνωστό και δήθεν εκσυγχρονιστικό (προοδευτικοφανές ή και αριστεροφανές) «ρεύμα σκέψης», που, απ’ τη σημιτική ακόμη περίοδο, ως εν δυνάμει υποκατάστατο μιας νέας εθνικής πολιτικής: ήταν υπέρ του «Σχεδίου Ανάν», χαιρέτιζε τους βομβαρδισμούς στη Γιουγκοσλαβία, ζητούσε, με νεοταξικό συμφυρμό μεταφυσικού διεθνισμού και κοσμοπολιτισμού, αναγνώριση των γειτόνων με το συνταγματικό τους όνομα, σκέτο δηλαδή «Μακεδονία», και άλλα τέτοια παρόμοια!

    Ολοκληρώνοντας τούτο το κείμενο, θα αρκεστώ να τονίσω την ανάγκη χάραξης, έστω και τώρα, μακρόπνοης εθνικής στρατηγικής σε τροχιά ανάκτησης της χαμένης απ’ τη χρεοκοπία και εντεύθεν εθνικής μας αυτεξουσιότητας, που θα είναι, δεν γίνεται αλλιώς, και τροχιά ρήξης με όλες τις νοσηρότητες που έφεραν τη χρεοκοπία και παρατείνουν την άγονη διαχείρισή της. Εννοώ στρατηγική καθολικού πατριωτικού συναγερμού, που στοχεύει στο να νικήσουμε την εθνική ήττα μας και να βγούμε πραγματικά στην ανοιχτή δημοσιά της Ιστορίας μας, χωρίς τη «χανάκα»* της ευρωδυτικής επικυριαρχίας στο λαιμό μας.

    Κι ούτε λόγος, όχι άλλες τέτοιες λύσεις στα εθνικά μας θέματα!-

    ⃰ Χανάκα: ξύλινο τρίγωνο, που το έβαζαν στο λαιμό οικόσιτων ζώων για να μην μπαίνουν στους περιφραγμένους κήπους (Βάρναλης: «Λευτεριά της χανάκας και του ξύλου…»).

    https://slpress.gr/ethnika/to-epikindyno-kentri-tha-parameinei/

  6. Από μια συζήτηση : https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1790650577722341&id=100003322496664&comment_id=1790764984377567&reply_comment_id=1790769664377099&notif_id=1531251603265205&notif_t=feed_comment_reply

    Βλάσης Αγτζίδης Πολύ σύντομα χωρίς διάθεση διαφωνίας
    ————————————————————————

    Το δεδομένο είναι ότι στη Θεσσαλονίκη υπάρχουν σήμερα 500 φασίστες και 500 αναρχο-χουλιγκάνοι. Αυτοί κυρίως δίνουν τον τόνο ανάλογα με την εποχή -μαζί με τους κατά συνήθεια ύποπτους οργανωμένους οπαδούς των ποδοσφαιρικών ομάδων.

    Επίσης, απέχει 60 χλμ. από τα σύνορα του παλιού κομμουνιστικού κόσμου που κατέρρευσε παταγωδώς αφήνοντας πίσω εθνικισμούς και πολέμους. Από την Γιουγκοσλαβία έως την Τσετσενία και εσχάτως στην αν. Ουκρανία….

    Τα απόνερα αυτής της κατάρρευσης έφτασαν και στη Θεσσαλονίκη και στην υπόλοιπη ελλ. Μακεδονία μετά το ’91 με τις ακρότητες των σλαβομακεδόνων των Σκοπίων που τότε -πριν την εμφάνιση του αλβανικού παράγοντα- νόμιζαν ότι ήρθε η ώρα για την εθνική τους δικαίωση με την «απελευθέρωση» όλων των υπόδουλων εδαφών της αιγαιακής Μακεδονίας. Αυτός ο επιθετικός εθνικισμός προκάλεσε τον αμυντικό εθνικισμό των ελληνομακεδόνων εκείνη ςτης περιόδου… Η Αθήνα και οι ελί της -δεξιές και αριστερές- ακόμα νόμιζαν ότι η Ελλάς βρισκόταν μεταξύ Βελγίου και Λουξεμβούργου (νομίζω ότι έως τώρα κάτι τέτοιο πιστεύουν)…

    Ιστορικά επίσης η Θεσσαλονίκη υπέστη μια από τις πλέον βάρβαρες συμπεριφορές των κατοχικών δυνάμεων, γερμανικών και βουλγαρικών. Η μεγάλη διαφορά από την Αθήνα ήταν ότι οι ένοπλες δωσιλογικές ομάδες που στο Νότο ονομάζονταν Τάγματα Ασφαλείας και υπάγονταν στη δωσιλογική κυβέρνηση. Αντιθέτως στη Θεσσλονίκη και στην υπόλοιπη Μακεδονία οι ένοπλες ελληνόφωνες ομάδες (ΕΕΣ, Πούλος, Δάγκουλας κ.λπ) υπάγονταν κατευθιείαν στα SS και κυρίως στην υπηρεσία ασφάλειας των SS που ήταν και το πιο σκληρό τμήμα τους. Αυτές οι ομάδες έπνιξαν στο αίμα στην αντιστασιακή Θεσσαλονίκη υπό την απόλυτη κάλυψη των δωσίλογων που αργότερα θα καρπωθούν τις εβραϊκές περιουσίες και θα αποκτήσουν την απόλυτη εξουσία στην μεταπολεμικη εποχή. Η περίοδος της Λευκής Τρομοκρατίας και ο Εμφύλιος που ακολούθησε ρήμαξε κυριολεκτικά τη Μακεδονία. Οι παλιοί συνεργάτες των γερμανών θα είναι αυτοί που θα αποτελέσουν την επίσημη ελληνική εξουσία που στις μέρες μας θα οδηγήσει σε δημαρχιακές περιόδους Κοσμόπουλου, Παγεωργόπολου κ.λπ.

    Και όλα αυτά σε μια νέα κοινωνία που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του ’20 λόγω των οδυνηρών εξελίξεων με τους Έλληνες πρόσφυγες να έρχονται από κάθε μέρος του παλιού ελληνικού κόσμου (Βόρεια Μακεδονία, Βουλγαρία, Μικρά Ασία, Πόντος, Καύκασος, Ρωσία…) για να συναντήσουν τους εχθρικούς ντόπιους (ελληνόφωνους, βλαχόφωνους, σλαβόφωμνους κ.λπ.) Μια εχθρότητα που μόλις τις τελευταίες δύο δεκαετίες σχετικά ξεπεράστηκε γιατί όλοι οι ελλ.Μακεδόνες (παλιοί και νέοι) θεώρησαν ότι υπήρχε σημαντική σλαβομακεδονική απειλή….

    Για τα σημερινά βέβαια, και τον τρόπο που οι αθηναϊκές ελίτ διαχειρίστηκαν το μακεδονικό, ενδιαφέρον έχει η παρακάτω θεώρηση:

    https://pontosandaristera.wordpress.com/…/06/16/kotzias-2/
    Διαχείριση

    PONTOSANDARISTERA.WORDPRESS.COM
    -Tι δεν είδε ο Κοτζιάς
    —————————————–
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Βλάση αντιλαμβάνομαι την σπουδή σου να υπερασπιστείς το επονομαζόμενο «ποντιακό» κίνημα, μα στο λέω ευθύς εξαρχής διαφωνώ και με την ανάλυση και με τα συμπεράσματά του. Το εν λόγω «κίνημα» έχει χεσμένη πατόκορφα την φωλιά του.
    ——————————————
    Βλάσης Αγτζίδης Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Δεν μ’ ενδιαφέρει το ποντιακό κίνημα -το οποίο έτσι κι αλλιώς έχει πολύ ενδιαφέρον βεβαίως ως η πρώτη μετα το ’22 απόπειρα των προσφύγων να αρθρώσουν δικό τους αυτόνομο λόγο- αλλά οι άγνωστες παράμετροι που πρέπει να λαμβάνονται υπόψη απ’ όσους θέλουν να έχουν μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση…
    ———————————————
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Και αυτά που μου παρέθεσες συμπληρώνουν την εικόνα θέλεις να πεις; Σε παρακαλώ πολύ. Μην με υποτιμάς έτσι.
    Διαχείριση
    —————————————
    Βλάσης Αγτζίδης Και αυτά που σ’ ενοχλούν απ΄το «ποντιακό κίνημα» είναι αυτά που ήρθαν προσφάτως ως μετασοβιετική κληρονομιά. Ελπίζω να καταλαβαίνεις!!!
    ——————————————
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Έχει πιο βαθιές ρίζες το πρόβλημα. Προ ημερών ένας φίλος μου έθεσε το ερώτημα: γιατί ενώ το προσφυγικό κίνημα ήθελε πάντα να έχει μία φωνή και οι Πόντιοι πήγαιναν χώρια; Από το 22 και μετά βέβαια. Σε αυτό αναμένω την απάντηση.
    Διαχείριση
    ———————————————
    Βλάσης Αγτζίδης Σε όλα αυτά υπάρχει απάντηση…. Αυτή η διαφοροποίηση συνέβη μετά τα μέσα του ’80… και βεβαίως ερμηνεύεται. Αν σ’ ενδιαφέρει η ιστορία αυτή δες: https://kars1918.wordpress.com/2013/11/16/baltsiotis/
    Διαχείριση

    KARS1918.WORDPRESS.COM
    -Σύγχρονες ερμηνευτικές αντιφωνίες και ιδεολογικές…
    —————————————————-
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Δεν συμφωνώ. Αν υπάρχει μία ημερομηνία ορόσημο είναι το 1993 με την αναγνώριση της λεγόμενης «Γενοκτονίας». Εκεί έγινε το μεγάλο ντιλ.
    ——————————————————-
    Βλάσης Αγτζίδης Γιατί τη λες «λεγόμενη Γενοκτονία»; Αυτό από μόνο του ορίζει μια στάση η οποία βασίζεται στην παραδοσιακή παλαιοελλαδίτικη αντιπροσφυγική προκατάληψη και στην καθυστέρηση και στον συντηρητισμό που χαρακτηρίζει την ελληνική (κυρίως την αριστερή) ιστοριογραφία. Σε διεθνές επίπεδο αυτά έχουν λυθεί τόσο με την απόφαση του IAGS όσο και με σημαντικές εκδόσεις: https://www.amazon.com/Genocide-Ottoman…/dp/0892416157
    Διαχείριση

    AMAZON.COM
    The Genocide of the Ottoman Greeks: Studies on the…
    —————————————————————
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Βλάση, έτσι την χαρακτηρίζω και επιπλέον λέω ότι επρόκειτο για μία επαίσχυντη συμφωνία της πολιτικής ελίτ της εποχής με το ποντιακό λόμπι. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε μπροστά μας.
    Διαχείριση
    —————————————————
    Βλάσης Αγτζίδης Διάβασε αυτά που σου προτείνω και τα λέμε….
    Διαχείριση
    ——————————————————–
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Κι άσε τους επιθετικούς προσδορισμούς με εμένα, ξέρω καλύτερους και πιο βαρείς.
    Διαχείριση
    ————————————————————-
    Βλάσης Αγτζίδης Δεν έχω καμιά διάθεση σύγκρουσης. Το αντίθετο.
    ——————————————————
    Δημήτρης Τριανταφυλλίδης Δεν θέλω να διαβάσω τίποτα, εφόσον ξέρω τι έγινε στην Παναγία Σουμελά.
    ———————————————————–

  7. «Γλωσσικές παραχαράξεις: Η «Μακεδονική» των Σκοπίων» -Μπαμπινιώτης Γιώργος

    Η γλωσσική πλευρά τού Σκοπιανού.

    Είναι αληθινά άξιο περιέργειας (και μελέτης) πώς μια τόσο μικρή χώρα, τα Σκόπια, μπορεί να έχει τόσο μεγάλες φιλοδοξίες (και απαιτήσεις) αλλά και τόσο μικρή επαφή με την πραγματικότητα.

    Το άρθρο συνεχίζεται μετά τη διαφήμιση:

    Επειδή μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες στην (έξωθεν υπαγορευόμενη) πολιτική των Σκοπίων «παίζει» και το θέμα τής γλώσσας, τής (ψευδώνυμης) «μακεδονικής» γλώσσας των Σκοπίων και τής (επινοηθείσης) «μειονότητας» που μιλάει δήθεν επίσης τη «Μακεδονική» των Σκοπίων, αξίζει να πούμε τα πράγματα με το «επιστημονικό» όνομά τους, όπως το έχουμε κάνει ήδη από το 1992 με τον συλλογικό τόμο που εκδώσαμε με τίτλο «Η γλώσσα τής Μακεδονίας: Η αρχαία Μακεδονική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκοπίων»(1)

    (Ας σημειωθεί ότι η Ελληνική Πολιτεία δεν έστερξε ποτέ –μολονότι ζητήθηκε– να προβεί σε μια έκδοση τού βιβλίου στην αγγλική γλώσσα, ώστε να γίνουν ευρύτερα γνωστές οι ελληνικές επιστημονικές θέσεις επί τού θέματος).

    Όσο ενδιαφέρει το θέμα μας και για να καταλάβει ο αναγνώστης τι πράγματι συμβαίνει, εξηγούμε ότι έχουμε τρεις γλώσσες που είτε διαφέρουν τελείως μεταξύ τους (η Ελληνική τής Μακεδονίας από τη σερβοβουλγαρική γλώσσα των Σκοπίων καθώς και από τη βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο που είναι γνωστή ως Σλαβομακεδόνικα) είτε διαφέρουν μερικώς (η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων από το βουλγαρικό ιδίωμα που μιλήθηκε –σε περιορισμένη έκταση– σε συνοριακές περιοχές τής Ελλάδος από Έλληνες ομιλητές, οι οποίοι μαζί με την Ελληνική γνώριζαν –οι μεγαλύτερες ηλικίες– και τα λεγόμενα ως «Σλαβομακεδόνικα»).

    Η Ελληνική τής Μακεδονίας

    Είναι η κατεξοχήν Μακεδονική, δηλ. η Ελληνική που μιλούσαν οι Έλληνες τής Μακεδονίας από την αρχαιότητα και –στην εξέλιξή της– μέχρι σήμερα. Πρόκειται για τη γλώσσα τού Φιλίππου, τού Μεγάλου Αλεξάνδρου και των άλλων Ελλήνων τής αρχαίας Μακεδονίας, για μια αρχαία δηλ. ελληνική διάλεκτο δωρικού περισσότερο χαρακτήρα (2), που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στον προφορικό λόγο, αφού στον γραπτό λόγο και στον επίσημο προφορικό λόγο υιοθετήθηκε νωρίς, για πολιτικούς λόγους, η αττική διάλεκτος στην οποία σώζονται χιλιάδες επιγραφών από τη Μακεδονία.

    Η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων

    Είναι η πρόσφατη –μέσα τού 20ού αιώνα– γλώσσα τού κράτους των Σκοπίων (το οποίο ιδρύθηκε, ως γνωστόν, επί Τίτο το 1944).

    Πρόκειται για μια βουλγαρική γλώσσα (ο αρχικός πληθυσμός τής περιοχής ήταν βουλγαρικός και πάντοτε οι Βούλγαροι διεκδικούσαν αυτή την περιοχή που θεωρούσαν δική τους –άλλωστε οι κάτοικοι τής περιοχής ονομάζονταν Bugari (3) «Βούλγαροι»!).

    Η γλώσσα αυτή, με τεχνητό καθαρώς τρόπο, από ομάδα γλωσσολόγων που συγκροτήθηκε επί τούτω «εκσερβίστηκε» (!), εισήχθησαν δηλ. σ’ αυτήν λεξιλόγιο και γραμματικά στοιχεία από τις γύρω περιοχές που μιλούσαν Σερβικά, ώστε να μειωθεί ο βουλγαρικός γλωσσικός χαρακτήρας της και να αποκτήσει σερβική γλωσσική μορφή, που ήταν απαίτηση τής Ενωμένης Σερβίας τού Τίτο, τής Γιουγκοσλαβικής δηλαδή Δημοκρατίας.

    Άρα, η γλώσσα των Σκοπίων είναι μια σερβοβουλγαρική γλώσσα(4), μια τεχνητά εκσερβισμένη Βουλγαρική, που επιβλήθηκε ως επίσημη γλώσσα για προφανείς λόγους και που οι Βούλγαροι την ονόμασαν «κολισεφσκική» γλώσσα (ως επινόηση και εκτέλεση τού Σκοπιανού πολιτικού Κολισέφσκι !).

    Από μόνοι τους οι Σκοπιανοί έδωσαν σ’ αυτή τη γλώσσα, τη Σερβοβουλγαρική, την παραπλανητική και ψευδώνυμη ονομασία «Μακεδονική» (!), ώστε να αποφύγουν τις βουλγαρικές διεκδικήσεις και να αποκρύψουν μαζί τη βουλγαρική προέλευση τής γλώσσας τους.

    Περαιτέρω, για να ιδιοποιηθούν με τον τρόπο αυτόν μιαν ονομασία (Μακεδονική) που τους προσέδιδε κύρος και ιστορικό βάθος (μέσω τής πλαστής ταύτισής τους με το ένδοξο και παγκοσμίως γνωστό όνομα τής Μακεδονίας τού Μ. Αλεξάνδρου) και, τέλος, –επειδή το θράσος τους δεν έχει όρια…(ας θυμηθούμε το αεροδρόμιο «Μ. Αλέξανδρος» των Σκοπίων (!) και τους Σκοπιανούς στρατιώτες με αρχαιοελληνική ενδυμασία και σάριζα (!) που υποδέχτηκαν στα Σκόπια τον αρχηγό τής φυλής των Χούνζα στο Πακιστάν ως απογόνους τού Μ. Αλεξάνδρου (!)– για να προβούν σε πιθανές διεκδικήσεις οψέποτε θα δινόταν ευκαιρία αλλαγής των συνόρων στα Βαλκάνια.

    Με την ανοχή και την αβελτηρία τής επίσημης Ελληνικής Πολιτείας (μη ξεχνάμε ότι στις δεκαετίες ’70 και ’80 εθεωρείτο «εθνικιστικό» να μιλάς για τις παραχαράξεις των Σκοπιανών, στην εποχή δε τού Τίτο, για άλλους λόγους η αναφορά σε τέτοια θέματα εθεωρείτο ταμπού!) η ονομασία «Μακεδονία» για τα Σκόπια και «μακεδονική γλώσσα» για τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων διαδόθηκαν ευρύτερα και σχεδόν καθιερώθηκαν διεθνώς, δίνοντας έτσι το μοναδικό επιχείρημα που, με κάποια δόση αληθείας, υπερχρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί.

    Τα λεγόμενα «Σλαβομακεδόνικα»

    Είναι μια διάλεκτος ελάχιστων ελληνοβουλγαρικών συνοριακών περιοχών, όπου ένας μικρός αριθμός Ελλήνων παράλληλα με την Ελληνική γνώριζαν (οι παλαιότεροι) και μια βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο, όπως συμβαίνει ανέκαθεν και παγκοσμίως με μερικές συνοριακές ομάδες τού πληθυσμού πλείστων χωρών. Ας σημειωθεί ότι λόγω τού δίγλωσσου χαρακτήρα των ομιλητών και λόγω τής διαφορετικής βουλγαρικής διαλεκτικής προέλευσής της και, βεβαίως, λόγω τού ότι αυτή η (αποκλειστικά προφορική) διάλεκτος δεν εκσερβίστηκε, όπως η Βουλγαρική των Σκοπίων, τα λεγόμενα «Σλαβομακεδόνικα» δεν ταυτίζονται με τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων.

    Τα Σκόπια, βεβαίως, με (αμερικανικής εμπνεύσεως;) Γκρουεφσκική επινόηση άρχισαν πρόσφατα να προκαλούν, ισχυριζόμενα ότι τα λεγόμενα «Σλαβομακεδόνικα» είναι η ίδια δήθεν γλώσσα με την ψευδώνυμη «Μακεδονική» των Σκοπίων και άρα στην Ελλάδα υπάρχει λόγω τής γλώσσας σκοπιανή μειονότητα, που πρέπει να αναγνωρίσει η Ελλάδα!… Πρόκειται για παρανοϊκή σύλληψη, που προσφέρεται για ευφάνταστη θεατρική παράσταση με πιθανό τίτλο «Από τον Κολισέφσκι στον Γκρουέφσκι»!

    Οι τρεις γλωσσικές παραχαράξεις

    Από τη σύντομη αυτή προσέγγιση ενός πολύ μεγάλου στη σημασία του θέματος με ποικίλες προεκτάσεις (εθνικές, πολιτικές, ιστορικές, πολιτισμικές κ.ά.) φαίνονται, νομίζω, οι γλωσσικές παραχαράξεις που έχουν διαπραχθεί από πολιτικά, κυρίως, πρόσωπα μιας μικρής χώρας που δεν τη χωρίζει, στην πραγματικότητα, τίποτε από την Ελλάδα.

    Πρώτη γλωσσική παραχάραξη είναι εκείνη τού ονόματος των Σκοπίων, που ανεχτήκαμε –είναι αλήθεια και είναι δική μας ασυγχώρητη ιστορική ευθύνη– να ονομασθεί Μακεδονία ό,τι προηγουμένως αποκαλείτο «περιοχή τού Βαρδάρη» (Vardarska Banovina).

    Δεύτερη γλωσσική παραχάραξη τής Βουλγαρικής ή Σερβοβουλγαρικής γλώσσας των Σκοπίων ως Μακεδονικής (με προφανείς συνειρμικές συνδέσεις και σκόπιμες συγχύσεις με την Ελληνική τής Μακεδονίας).

    Τρίτη γλωσσική παραχάραξη –εξίσου απύθμενης θρασύτητας– είναι η προσπάθεια δημιουργίας σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα με βάση τη δήθεν ταυτότητα τής γλώσσας μικρής ομάδας Ελλήνων με την ψευδώνυμη Μακεδονική των Σκοπίων και το ψευδεπίγραφο Μακεδονικό κράτος των Σκοπίων.

    Η όλη υπόθεση θα ήταν για γέλια, αν είχαμε μόνο δείξει εγκαίρως στη διεθνή Κοινότητα πόσο γελοία είναι. Τώρα έχει γίνει και προκλητική και ίσως έξωθεν πολλαπλώς εκμεταλλεύσιμη καθ’ εαυτήν και στις προεκτάσεις της.

    Μπαμπινιώτης Γεώργιος

    Γλωσσολόγος

    Βιβλιογραφία

    1). Γ. Μπαμπινιώτη (επιστημ. εκδ.): Η γλώσσα τής Μακεδoνίας. Η αρχαία Μακεδoνική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκoπίων. (Αθήνα, 1992: Ολκός), 276 σελ. [Περιλαμβάνει μελέτες των: Γ. Μπαμπινιώτη, Γ. Χατζιδάκι, Ν. Π. Ανδριώτη, Μ. Σακελλαρίου, Ι. Καλλέρη, Α. Ι. Θαβώρη, Γ. Ντελόπουλου, Α. Παναγιώτου.]

    2). Γ. Μπαμπινιώτη: Η θέση τής Μακεδoνικής στις αρχαίες ελληνικές διαλέκτoυς. Περιοδικό Γλωσσoλoγία 7-8 (1989), σ. 53-69.

    3). Ο μεγάλος Ιταλός ινδοευρωπαϊστής γλωσσολόγος VittorePisani (IlMacedonico, περιοδικό Paideia 12, 1957, σ.250) γράφει «πράγματι ο όρος μακεδονική γλώσσα [εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων] είναι προϊόν πολιτικής ουσιαστικάπροέλευσης.»

    Ο δε ειδικός σλαβιστής γλωσσολόγος, ο Γάλλος André Vaillant (LeproblèmeduSlaveMacédonien, περιοδικό BulletindelaSociétédeLinguistiquedeParis 39, 1938, σ. 205), είναι αυτός που τονίζει ότι «το όνομα Bugari είναι στην πραγματικότητα η εθνική ονομασία των Σλάβων τής Μακεδονίας, πράγμα πουδείχνει πως (οι Σλάβοι τής περιοχής αυτής) υιοθέτησαν το όνομα Βούλγαροι που τους έδωσαν οι Σέρβοι».

    4). Ο Γερμανός γλωσσολόγος HeinzWendt, (Sprachen 1961, σ. 285, λ. SlawischeSprachen), μιλώντας για τις σλαβικές γλώσσες, λέει: «Αν κατατάξει κανείς τις σλαβικές γλώσσες με βάση τη σημερινή τους δομή, πρέπει να θεωρήσει τη Βουλγαρική και τη Μακεδονική, [εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων] λόγω των εξεχουσών δομικών ιδιαιτεροτήτων τους, ως αυτοτελή ομάδα και να την αντιπαραθέσει προς όλες τις άλλες σλαβικές γλώσσες».

    πηγή: http://www.babiniotis.gr

  8. Ζάεφ στο BBC: Η Ελλάδα έλαβε erga omnes όνομα κι εμείς erga omnes ταυτότητα

    Με την συμφωνία των Πρεσπών η Ελλάδα διασφάλισε όνομα erga omnes ενώ τα Σκόπια «erga omnes ταυτότητα», δήλωσε ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ Ζόραν Ζάεφ στο BBC.

    Ο κ. Ζάεφ εξέφρασε τη βεβαιότητα πως η συμφωνία θα επικυρωθεί με πλειοψηφία τουλάχιστον 70% στο δημοψήφισμα που προγραμματίζεται για τον Σεπτέμβριο ή τον Οκτώβριο.

    «Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ποσοστό μεγαλύτερο από το 75% των πολιτών είναι υπέρ της ένταξης στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε. Πάνω από το 70% των πολιτών θεωρεί ότι το ζήτημα αυτό θα έπρεπε να είχε λυθεί και ότι τώρα είναι καλή στιγμή και ότι περισσότερο από το 75% θα συμμετάσχει στο δημοψήφισμα», είπε.

    Ταυτόχρονα δεν παρέλειψε να εκφράσει την ανησυχία του για την μικρή συμπολιτευόμενη πλειοψηφία στην ελληνική Βουλή.

    «Ανησυχώ […] αλλά πιστεύω πως και οι δύο πλευρές θα εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους».

    Κάλεσε επίσης τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη να έχει θετική στάση και να δώσει μια ευκαιρία στην συμφωνία των Πρεσπών.

    Στην ερώτηση του BBC εάν μελλοντικές κυβερνήσεις στα Σκόπια θα επιδιώξουν μια «Μεγάλη Μακεδονία» σημείωσε πως «Μεγάλη Μακεδονία» είχε ο Μέγας Αλέξανδρος ενώ σήμερα η ΠΓΔΜ έχει δική της Μακεδονία. «Δεν έχουμε εδαφικές αξιώσεις, προστατεύουμε τα σύνορα και σεβόμαστε την κληρονομιά των Ελλήνων και των Μακεδόνων της Ελλάδας».

    Αστειευόμενος μάλιστα ανέφερε ότι η μόνη φιλοδοξία τους είναι «να βρεθούν στις όμορφες παραλίες της Ελλάδας, στα όμορφα νησιά για να στηρίξουν τον τουρισμό και να ενισχύσουν τους φιλικούς δεσμούς των δύο χωρών».

    http://www.kathimerini.gr/974353/article/epikairothta/politikh/zaef-sto-bbc-h-ellada-elave-erga-omnes-onoma-ki-emeis-erga-omnes-taytothta

  9. Δήλωση 16 Πρέσβεωv επι τιμή, Φεβρουάριο 2018, Αθήνα
    ———————————————————————————-

    «Ολες οι ενδείξεις ενισχύουν την πεποίθηση μας πως τα Σκόπια, ό,τι και αν δεχθούν να πουν η να κάνουν για να μπουν στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, δεν θα εγκαταλείψουν το επεκτατικό τους ιδεολόγημα. Θα συνεχίσουν, κατά συνέπεια , να το προβάλλουν χρησιμοποιώντας το όνομα «Μακεδονία», έστω και αν σε αυτό προστεθεί γεωγραφικός, εθνικός η χρονικός προσδιορισμός. Διότι ένα γεωγραφικό προσδιορισμό οι Σκοπιανοί θα τον μεταχειρίζονται για να προωθούν την προπαγάνδα τους περί διηρημένης Μακεδονίας που θα πρέπει να επανενωθεί με διεύρυνση του κράτους των Σκοπίων. Ενας τέτοιος προσδιορισμός (Ανω Μακεδονία, Βόρεια Μακεδονία) θα επιτρέπει στους Σκοπιανούς να επιμένουν πως είναι οι μόνοι πραγματικοί Μακεδόνες, με δικό τους ελεύθερο μακεδονικό κράτος, ενώ «τα αλλα τμήματα της Μακεδονίας», το «ελληνικό» και το «βουλγαρικό», έχουν υποστεί κατάληψη η/και εθνοκάθαρση. Ενας εθνικός η χρονικός προσδιορισμός ,εξάλλου, θα παραπέμπει στην πλαστή ιστορία περί των Σλάβων που δήθεν αναμίχθηκαν με τους Αρχαίους Μακεδόνες και γέννησαν τους σημερινούς Σκοπιανούς. Τα ίδια ισχύουν και για μικτούς προσδιορισμούς, π.χ. Γκορναμακεντόνια=Ανω Μακεδονία η Novamakedonija.»

    Θα πρέπει όλοι να θυμούνται την επίσημη κρατική εγκύκλιο-προειδοποίηση του άλλοτε Υπουργού των ΗΠΑ Stettinius της 26ης Δεκεμβρίου 1944 που έγκαιρα, μόλις δημιουργήθηκε από τον Τίτο το τεχνητό μόρφωμα του «Μακεδονισμού», έλεγε μεταξύ άλλων επί λέξει: «Η Κυβέρνηση μας (των ΗΠΑ) εκτιμά ότι αναφορές σε «Μακεδονικό Εθνος», «Μακεδονική Πατρίδα» η «Μακεδονική Εθνική Ταυτότητα» συνιστούν αβάσιμη δημαγωγία, που δεν αντιπροσωπεύει εθνική η πολιτική πραγματικότητα, και διαβλέπει στην σημερινή αναζωογόνηση τους ένα προπέτασμα για επιθέσεις εναντίον της Ελλάδος.»

    Η πολιτιστική ενότητα που δημιούργησε η δράση του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφερε τον Ελληνικό Πολιτισμό και την ελληνική γλώσσα, ως «κοινή», από την Ευρώπη μέχρι τα σύνορα της Κίνας, επί αιώνες. Κανένας δεν μπορεί να καπηλεύεται το πραγματικό αυτό γεγονός και είμαστε βέβαιοι ότι αυτή την μοναδική προσφορά του Ελληνισμού στον κόσμο καμιά ελληνική υπογραφή δεν θα σβήσει σήμερα.

    Για τους λόγους αυτούς, ποτέ δεν πρέπει να συναινέσουμε σε όνομα των Σκοπίων που να περιέχει την λέξη Μακεδονία, ο,τι και αν κάνουν άλλες χώρες, ώστε να μη νομιμοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι ιμπεριαλιστικές επιθέσεις εναντίον της πατρίδας μας και χάλκευση της Ιστορίας, ελληνικής και παγκόσμιας.-»

    ΑΘΗΝΑ 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

    Υπογράφουν

    ΑΛΙΑΓΑΣ ΣΠΥΡΟΣ

    ΔΟΚΙΑΝΟΣ ΣΠΥΡΟΣ

    ΚΟΡΑΝΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

    ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

    ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

    ΝΟΜΙΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

    ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

    ΠΑΠΑΣΛΙΩΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

    ΠΑΤΣΙΚΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

    ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

    ΣΙΔΕΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

    ΣΠΕΤΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ

    ΣΤΟΦΟΡΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

    ΤΡΙΤΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

    ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ

  10. 09.07.2018 :
    Αποψη: Περί ιθαγένειας και εθνότητας με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών

    ΧΑΡΗΣ Π. ΠΑΜΠΟΥΚΗΣ*

    Ανεξαρτήτως εάν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί με τη συμφωνία των Πρεσπών με την οποία λύθηκαν διάφορα θέματα κυρίως το ονοματολογικό και διευκρινίσθηκε η διαφορετική ιστορική καταγωγή της γείτονος και κυρίως εάν υπάρχει συμφωνία ή διαφωνία με εάν ήταν ή όχι εθνικά επωφελής η λύση σε σχέση με τη μη λύση και τη διαιώνιση διαφορών σε μία εποχή εξάρσεως της τουρκικής επιθετικότητας, είναι καθήκον πιστεύω των ακαδημαϊκών να διευκρινίζουν θέματα ειδικότητάς τους προσφέροντας γνώση σε μία πολιτική αντιπαράθεση.

    Υπό αυτήν την ιδιότητα και μόνο –ως καθηγητής του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, στο οποίο περιλαμβάνεται και η θεματική της ιθαγένειας– είναι συνεπώς καθήκον μου να διαφωτίσω για ορισμένες έννοιες που έχουν (ηθελημένα ή μη) διαστρεβλωθεί σε αυτή τη δημόσια αντιπαράθεση και κυρίως αυτές της ιθαγένειας και της εθνικότητας.
    Ιθαγένεια είναι ο νομικός δεσμός του κάθε κράτους με τους πολίτες του [1]. Κάθε κράτος έχει κατ’ αρχήν ελεύθερα το δικαίωμα να ορίζει τους πολίτες του. Συνώνυμος στην ελληνική γλώσσα του όρου «ιθαγένεια» είναι η υπηκοότητα [2].

    Επομένως, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι ο όρος «ιθαγένεια» ταυτίζεται με το κράτος και μόνο. Δεν αφορά σε έθνος ούτε και θα μπορούσε, γιατί το έθνος δεν είναι υποκείμενο του διεθνούς δικαίου.

    Επίσης, είναι χρήσιμο να λεχθεί ότι ο όρος «ιθαγένεια-υπηκοότητα» τόσο στην αγγλική όσο και στη γαλλική αντιστοιχεί στους όρους nationality- citizenship [3] και nationalité [4]. Και στην αγγλική ο όρος διαφέρει σαφώς από τον όρο ethnicity (ο οποίος πράγματι αντιστοιχεί στον όρο «εθνότητα») –και γαλλικά αντίστοιχα ethnicité– και σημαίνει ανήκειν σε εθνοτικό κοινωνικό σύνολο όχι με νομικό δεσμό αλλά πολιτισμικά. Δεν είναι συνεπώς σωστό αυτό που ακούγεται ότι με τη συμφωνία αναγνωρίστηκε εθνότητα διότι δήθεν αποδόθηκε ο όρος nationality-citizenship με τον όρο «ιθαγένεια» αντί του όρου «εθνότητα» και αυτό έγινε επί σκοπώ να παραπλανηθεί ο ελληνικός λαός. Παρά τις διάφορες ατέλειες που πάντα έχει μία μετάφραση, εν προκειμένω ορθά αποδίδεται στα ελληνικά ο όρος nationality-citizenship με τον όρο «ιθαγένεια» (υπηκοότητα). Η κριτική εν προκειμένω είναι λάθος και το επιχείρημα έωλο.

    Το έθνος ορίζεται με βάση ορισμένα στοιχεία, κυρίως τη γλώσσα, τη θρησκεία (ομόθρησκο), τις κοινές παραδόσεις, την κοινή ιστορική καταγωγή (το ομόμαιμο) και υποδηλώνει τον δεσμό με ορισμένη ομάδα ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά. Δεν ταυτίζεται με το κράτος, το οποίο αποτελείται από έδαφος, λαό και κυβέρνηση και μόνο μπορεί να είναι υποκείμενο του διεθνούς δικαίου. Ας σημειωθεί επίσης ότι υπάρχουν έντονες διαφωνίες και ως προς τον ίδιο τον ορισμό του έθνους, π.χ. άλλοι περιλαμβάνουν και το ομόθρησκο –γνώμη με την οποία συμφωνώ– άλλοι όχι. Σημαντικό είναι εν προκειμένω να λεχθεί ότι το έθνος και το κράτος διαφέρουν και επομένως η ιθαγένεια-υπηκοότητα με την εθνότητα. Η ιθαγένεια είναι η ιδιότητα, ο νομικός δεσμός με το κράτος και η εθνότητα είναι ο δεσμός με ένα έθνος. Η διεθνής κοινωνία βασίζεται στα κράτη, μετά τη Συνθήκη των Βετσφαλιών (1648), τα οποία είναι υποκείμενα του διεθνούς δικαίου και όχι στα έθνη τα οποία δεν είναι.

    Να το παραστήσουμε όσο απλά γίνεται: σε ένα κράτος μπορεί να υπάρχουν πολλά έθνη (και στο πλαίσιο αυτό των μειονοτήτων τίθεται και το θέμα αναγνώρισης εθνοτήτων, δηλαδή εντός του κράτους και για την προστασία τους, όχι όμως ταυτιζόμενο με το κράτος) και ένα έθνος μπορεί να υπάρχει σε πολλά κράτη (η Ελλάδα είναι περίτρανο τέτοιο παράδειγμα). Το έθνος δεν είναι υποκείμενο διεθνούς δικαίου. Το τελευταίο ασχολείται μαζί του μόνο σε σχέση με την προστασία των μειονοτήτων. Επίσης, στο εσωτερικό δίκαιο η έννοια έθνος χρησιμοποιείται περιορισμένα. Συνδέεται κατά υπάλληλο τρόπο με το δίκαιο της ιθαγένειας (και λαμβάνεται υπόψη ως προς την ελάφρυνση όρων κτήσης ελληνικής ιθαγένειας με πολιτογράφηση προκειμένου περί ομογενών).

    Στη συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ των κρατών Ελλάδας και FYROM αντικείμενο είναι, και δεν θα μπορούσε να είναι και αλλιώς, το όνομα του κράτους της βορείου γείτονος και η συνακόλουθη ονομασία της ιθαγένειας-υπηκοότητας των πολιτών της. Δεν ασχολείται αυτή η συμφωνία με θέματα εθνότητας. Δεν έχει ως αντικείμενο π.χ. την προστασία της ελληνικής εθνότητας στη FYROM (ακόμη) και αντίστοιχα της «μακεδονικής» εθνότητας στην Ελλάδα. Είναι συμφωνία μεταξύ κρατών για θέματα ονομασίας κράτους και ιθαγένειας και όχι συμφωνία μεταξύ κράτους και έθνους ή συμφωνία με αντικείμενο εθνοτικά θέματα εντός των δύο αυτών κρατών.

    Επομένως, είναι σαφές ότι η συμφωνία αυτή –καλή ή κακή, άλλο θέμα στην κρίση των πολιτών– πάντως δεν αναγνωρίζει εθνότητα (περιορισμένα αναφέρεται σε δύο από τα συστατικά της, τη γλώσσα και την ιστορία, αρνητικά για να διευκρινίσει απλώς ότι δεν είναι ελληνική) ούτε και θα μπορούσε να αναγνωρίσει, όπως εσφαλμένα ακούγεται. Διότι, επαναλαμβάνω, η αναγνώριση έθνους είναι περιορισμένη μόνο σε θέματα (εντός κράτους) προστασίας μειονοτήτων και η συγκεκριμένη συμφωνία αφορά μόνο κράτη και όχι έθνη.

    Δεν θα προέβαινα σε αυτές τις δημόσιες διευκρινίσεις εάν, λόγω του δημόσιου διαλόγου συχνά φορτισμένου εξαιτίας έντονης πολιτικής αντιπαλότητας, δεν προκαλείτο σύγχυση και στους φοιτητές μας! Στους οποίους εξηγώ τις διαφορές αυτές με επιστημονική ψυχραιμία και με δεδομένο ότι το ζήτημα είναι διεθνώς επιστημονικά κοινότοπο.

    Η πολιτική είναι εν μέρει και αντιπαράθεση (έχει και άλλα θετικά στοιχεία που λείπουν σήμερα, όπως όραμα, πρόταση, σχεδιασμό). Αλλά η πολιτική αντιπαράθεση πρέπει να στηρίζεται στην αλήθεια, όχι στη διαστρέβλωση, στην ψυχραιμία και όχι στο πάθος. Αυτό είναι θέμα δημοκρατίας και ένα λάθος στο οποίο υποπίπτουν σχεδόν όλοι ρίχνοντας νερό στον μύλο του λαϊκισμού, που μετασχηματίζεται, αποκτά ολοκληρωτικά και βίαια χαρακτηριστικά και δημιουργεί κίνδυνο για τη δημοκρατία ή έστω την ομαλή λειτουργία της. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάνε οι πολιτικοί μας την παιδαγωγική τους διάσταση και την εξαιτίας της απώλεια της λαϊκής εμπιστοσύνης με αποτέλεσμα την κατάληξη σε ολοκληρωτικές διχαστικές καταστάσεις που έχουν ως αφετηρία τους το ψέμα και το μίσος και καταλήγουν σε βία. Αυτή η παιδαγωγική του ψέματος και της έξαρσης οδηγούν την πλειονότητα του λαού σε ακραίες μη ορθολογικές αντιδράσεις και κρίσεις. Η παιδαγωγική της εξουσίας είναι μεγάλη ευθύνη των πολιτικών και δεν πρέπει να τη θυσιάζουν στον βωμό του αγώνα για την πρόσκαιρη εξουσία διεγείροντας και παρασύροντας τον λαό σε αδιέξοδα ψέματα, τα οποία φυσικά διαψεύδονται προκαλώντας αντιδράσεις και απώλεια λαϊκής εμπιστοσύνης.

    Ας γίνει ένας ψύχραιμος διάλογος για το θέμα αυτό, μία πολιτισμένη αντιπαράθεση θεμιτή πολιτικά με βάση επιχειρήματα, όχι ανακρίβειες. Και κυρίως ένας λαός, ο λαός μας, ο οποίος έχει ακριβά πληρώσει ιστορικά και πολλές φορές τη διχόνοια, να μη χωριστεί σε προδότες και μη. Αυτοί που δεν είναι πατριώτες είναι όσοι καλλιεργούν έναν τέτοιο λόγο όχι αντιπαραθετικό αλλά διχαστικό. Γιατί πριν ασχοληθούμε με την ιστορία των άλλων, καλό είναι να θυμόμαστε τη δική μας. Πριν από τον αγώνα για την υπεράσπιση της ελληνικότητας της Ιστορίας μας, να την τιμούμε αποφεύγοντας λάθη που ιστορικά τα πλήρωσε ο λαός μας.

    [1] Παπασιώπη – Πασιά, Δίκαιο ιθαγένειας 8η έκδοση, Σάκκουλας, 2011.

    [2] Παπασιώπη – Πασιά, όπ.π.

    [3] Βλέπετε στα συγγράμματα που δεσπόζουν: Dicey / Morris / Collins, Conflict of laws, & Cheshire and North, Private International Law, αλλά και πιο απλά κάποιος να κοιτάξει στην Wikipedia το λήμμα British nationality law ή την ονομασία του βρετανικού νόμου για την ιθαγένεια που επιγράφεται British Nationality Act 1981, καθώς και τους όρους που χρησιμοποιούν στην αγγλική εκδοχή τους όλες οι συμβάσεις της Διεθνούς Συνδιασκέψεως της Χάγης, οι οποίες είναι συμβάσεις πολυμερείς σε θέματα ιδιωτικού διεθνούς δικαίου που εκπονήθηκαν από τη Συνδιάσκεψη της Χάγης και αρκετές εκ των οποίων χρησιμοποιούν τον όρο «ιθαγένεια».

    [4] Βλέπετε το εγχειρίδιο του P. Lagarde, La nationalité française 4, Dalloz, Paris, 2011.

    * Ο κ. Χάρης Π. Παμπούκης είναι καθηγητής ιδιωτικού διεθνούς δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών του ΕΚΠΑ – τέως υπουργός Επικρατείας.

    http://www.kathimerini.gr/973752/article/epikairothta/politikh/apoyh-peri-i8ageneias-kai-e8nothtas-me-aformh-th-symfwnia-twn-prespwn

  11. ΣΟΦΙΑ ΗΛΙΑΔΟΥ-ΤΑΧΟΥ*

    Οι ταυτότητες και η συμφωνία των Πρεσπών

    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 14.07.2018

    Ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση τινών επιφυλλιδογράφων για «απροκατάληπτο επιστημονικό διάλογο» αναφορικά με τη συμφωνία των Πρεσπών, θα μεταθέσω τον λόγο περί «ιθαγένειας (nationality)» και «εθνότητας (ethnicity)» στις «ταυτότητες» (identities), γιατί φρονώ ότι στο πλαίσιο μιας σύγχρονης συμφωνίας που επιχειρεί να επανακαθορίσει τις ταυτότητες του παρελθόντος, οφείλουμε να γνωρίζουμε τη γένεση και τη λειτουργία των ταυτοτήτων σε προηγούμενα πλαίσια. Γιατί πολλές φορές οι ταυτότητες αναβιώνουν, ανανοηματοδοτούνται μέσα στη δυναμική των συγκυριών και τότε η Ιστορία μάς εκδικείται για την άγνοιά μας και οι συμφωνίες μετατρέπονται σε θηλιές που μας πνίγουν. Το σύνθημα για ενιαία και ανεξάρτητη Μακεδονία, και άρα η γένεση ενός «μακεδονισμού», έλαβε χώρα το 1924, στο 5ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κ.Δ.) και της Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας (ΒΚΟ), με στήριξη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης, και με εισήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Βουλγαρίας (ΚΚΒ), και συνυπογράφηκε από τους εκπροσώπους του ΚΚΕ.

    Ο «μακεδονισμός» του 1924 όμως αντικαταστάθηκε από τον «σλαβομακεδονισμό» του 1935 από τα όργανα του ΚΚΕ, όταν υιοθετήθηκε η πλήρης ισοτιμία των μειονοτήτων εντός του ελληνικού κράτους όπως και η ισοτιμία της «σλαβομακεδονικής μειονότητας». Η επανεμφάνιση της νέας εκδοχής του «μακεδονισμού» ξεκίνησε την περίοδο 1943-1944 και είχε ως αιτία της την αυξημένη παρουσία εντός του ελληνικού εδάφους των παρτιζάνων του Τίτο, οι οποίοι υπόσχονταν την ένταξη των «σλαβομακεδόνων» σε μια βαλκανική ομοσπονδία. Τον Οκτώβριο του 1943 το ΕΑΜ/ΚΚΕ αποφάσισε την ίδρυση των ΣΝΟΦ, του ΕΑΜ δηλαδή των «σλαβομακεδόνων». Ως περίοδος θεσμικών πια γενεθλίων του «μακεδονισμού» μπορεί να θεωρηθεί η 29η Νοεμβρίου 1943, οπότε πραγματοποιήθηκε η σύσκεψη στο Γιάιτσε της Βοσνίας και υπογράφηκε το ASNOM (Αντιφασιστικό Σύμφωνο Λαϊκής Απελευθέρωσης), ενώ ελήφθη η απόφαση για την ίδρυση Ομόσπονδης Γιουγκοσλαβίας, με συμπερίληψη της υπό ίδρυση Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Μέσα στο πλαίσιο αυτό, από τον Μάρτιο έως τον Οκτώβριο του 1944 δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις για την απαρχή των αυτονομιστικών τάσεων στους κόλπους των «σλαβομακεδόνων» εκπροσώπων του «μακεδονισμού».

    Ανακεφαλαιώνοντας, εστιάζουμε λοιπόν στα εξής σημεία: α) η ιθαγένεια σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο απονέμεται από το κράτος στους πολίτες του. Γιατί όμως, στο πλαίσιο της συμφωνίας των Πρεσπών, ένα κράτος που έχει το συνταγματικό όνομα «Βόρεια Μακεδονία», αποδεχόμαστε να απονέμει στους πολίτες του αντί του ονόματος «Βόρειοι Μακεδόνες» το όνομα «Μακεδόνες»; β) Η εθνότητα (ethnicity) διέπεται από τις αρχές του αυτοπροσδιορισμού, αλλά εντούτοις Τσίπρας και Ζάεφ, κυρίως για να καθησυχάσουν ένθεν και ένθεν την κοινή γνώμη, αποδέχθηκαν, στο πλαίσιο των αστερίσκων της συμφωνίας, πως οι «Μακεδόνες» της FYROM δεν έχουν σχέση με τους αρχαίους Μακεδόνες. Αλλά ουδέν φαεινότερον τούτου. Αντίθετα και με βάση το δίκαιο, θα έπρεπε να καταγραφεί πως η νομική/θεσμική γένεση των «Βορειομακεδόνων» άρχεται από την ψήφιση του Αντιφασιστικού Συμφώνου Λαϊκής Απελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας που συνομολογήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1943, για να αποκλειστεί οποιαδήποτε σύγχυση με τους σλαβόφωνους της ελληνικής Μακεδονίας ή με τα μέλη των «σλαβομακεδόνων» του ΚΚΕ που δεν αυτονομήθηκαν εντασσόμενοι στη γιουγκοσλαβική εκδοχή του «μακεδονισμού» την περίοδο 1943-1944. Τότε θα είχαμε διασφάλιση από οποιαδήποτε απόπειρα αναβίωσης ενός «αλυτρωτικού μακεδονισμού». Επίσης αποδεχθήκαμε τον όρο «μακεδονική» για ένα από τα κατ’ εξοχήν στοιχεία του εθνισμού (ethnicity): τη γλώσσα τους. Αν και θα είχα να πω πολλά για τις σχολές σκέψεις περί «έθνους» ή «ταυτοτήτων», μένω σε μια μάλλον απλοϊκή απορία: γιατί δεν ονομάσαμε τη γλώσσα αυτή «σλαβομακεδονική» αφού οι Αλβανοί μιλάνε την άλλη κυρίαρχη γλώσσα του κράτους, την αλβανική, και δεν συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν;

    Ετσι, για να μη βάλουμε άλλους αστερίσκους, άλλες υποπαραγράφους, άλλες υποσημειώσεις. Να υπάρχει και κάτι «μη δημιουργικά σαφές» και όχι και άλλα «δημιουργικά ασαφή».

    * Καθηγήτρια Νέας Ελληνικής Ιστορίας Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας.

    http://www.kathimerini.gr/974973/opinion/epikairothta/politikh/oi-taytothtes-kai-h-symfwnia-twn-prespwn

  12. Να συνεχίσουμε να προσδιοριζόμαστε ως Μακεδόνες

    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 16/07/2018

    Ι.Κ. Χασιώτης

    Η «συμφωνία των Πρεσπών», έτσι όπως οργανώθηκε και διαμορφώθηκε, αποτελεί ήδη ένα διπλωματικό τετελεσμένο (fait accompli) και στο διεθνές περιβάλλον και στο εσωτερικό των δύο γειτονικών χωρών.

    Η πραγματικότητα αυτή δεν πρόκειται να ανατραπεί και στην – εντελώς απίθανη – περίπτωση που ανακοπούν στην άλλη πλευρά των συνόρων οι συνταγματικές διαδικασίες που τέθηκαν από την Αθήνα ως προϋπόθεση για την τελική έγκριση της συμφωνίας, αλλά και την – πιθανή – απόρριψή της από την ελληνική Βουλή. Οι εκπρόσωποι των τρίτων χωρών συνεχίζουν να «ξεχνούν» – για ευκολία – στις δημόσιες δηλώσεις τους τον γεωγραφικό προσδιορισμό της γειτονικής μας χώρας («Βόρεια»), εξακολουθώντας να αποκαλούν τους πολίτες της «Μακεδόνες» (ακυρώνοντας και αυτοί στην πράξη το ούτως ή άλλως κολοβό erga omnes).

    Τα νέα δεδομένα συνεπώς μάς επιβάλλουν να υιοθετήσουμε χωρίς καθυστέρηση τις πρακτικές που θα πρέπει να ακολουθήσουμε εντός της ελληνικής επικράτειας, ώστε οι αρνητικές επιπτώσεις της συμφωνίας να μην προκαλέσουν αμήχανες και επιζήμιες καταστάσεις. Οι πρακτικές αυτές αφορούν όχι μόνο την ιστορική και πολιτιστική μας κληρονομιά, αλλά σύγχρονες διαστάσεις του ζητήματος. Επειδή το πρόβλημα, με τον τρόπο που «λύθηκε» στο πεδίο των διμερών σχέσεων, παραμένει άλυτο στο εσωτερικό της χώρας και ιδιαίτερα στη Μακεδονία (η οποία στη συμφωνία ορίζεται ως η «βόρεια περιοχή του πρώτου μέρους»!). Και αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, ενιαία και αταλάντευτα, υπάρχει κίνδυνος να έχουμε μέσα στην Ελλάδα (στον Ελληνισμό της Διασποράς επικρατεί ήδη δραματική σύγχυση) καταστάσεις που δεν είχε προκαλέσει ούτε η παραταθείσα εκκρεμότητα του ονοματολογικού.

    Εδώ δεν πρόκειται να πρωτοτυπήσω: Θα επαναλάβω λύσεις που είναι ήδη σε χρήση και οι οποίες, μολονότι επιλέχθηκαν ως προσωρινές και κατ’ οικονομίαν, αποδείχτηκαν ανθεκτικές στον χρόνο και – το σημαντικότερο – δεν έθιγαν τη φιλοτιμία των γειτόνων μας. Επιπλέον δεν χρειάστηκαν (και δεν θα χρειαστούν και στο μέλλον) την παρέμβαση της πολιτείας, αφού είναι δικαίωμα αποκλειστικό των πολιτών και κανενός άλλου. Εξάλλου, όπως και οι γείτονές μας διεκδικούν τον εθνικό τους αυτοπροσδιορισμό, αντιδιαστέλλοντάς τον από τους «άλλους», έτσι και οι Ελληνες έχουν το δικαίωμα και να αυτοπροσδιορίζονται, αλλά και να αποκαλούν τα άλλα έθνη με βάση τις δικές τους ιστορικές παραδόσεις και τις δικές τους λειτουργικές προτεραιότητες. Η ενδωνυμία και εξωνυμία είναι καθιερωμένο φαινόμενο σε ολόκληρο τον κόσμο· γι’ αυτό και δεν προκαλεί σοβαρά ζητήματα στις σχέσεις της μιας χώρας με την άλλη. Η Γερμανία και οι Γερμανοί (Deutschland και Deutsche στο εσωτερικό) είναι για τους Γάλλους Allemagne και Allemands, τους Ιταλούς Germania και Tedeschi, τους Ρώσους Germaniya και Nemtsy (το ίδιο με μικρές παραλλαγές σε όλους τους Σλάβους) κ.ο.κ. Αλλά και για άλλες χώρες χρησιμοποιείται διαφορετική εθνωνυμία στο εσωτερικό από εκείνη που επικράτησε στο Εξωτερικό: Hayastan/Αρμενία, Magyarorszag/Ουγγαρία, Suomi/Φινλανδία κ.ά.π. (ανάλογα οι κάτοικοί τους). Αλλά και τα Ελλάδα και Ελληνες αλλάζουν έξω από την επικράτειά μας: Greece και Greeks (και αντίστοιχα στις δυτικές γλώσσες), Yunanistan και Yunanlar στην Τουρκία (και με παραλλαγές σε ασιατικές και αραβικές χώρες).

    Συνεπώς, άσχετα αν η γειτονική χώρα καθιερωθεί ως «Βόρεια Μακεδονία», στην Ελλάδα έχουμε όλα τα δικαιώματα (διεθνώς καθιερωμένα) να αποκαλούμε τη χώρα Σκόπια (και το κράτος Δημοκρατία των Σκοπίων), τους κατοίκους της Σκοπιανούς (άσχετα από την εθνική τους προέλευση), το επίθετο σκοπιανικός (και όχι το λανθασμένο σκοπιανός) κ.ο.κ. Το γεγονός ότι μια πόλη (η πρωτεύουσα) είναι ομώνυμη με την επικράτεια δεν είναι μοναδικό ούτε υποτιμητικό (αρκούν εδώ τα πιο γνωστά παραδείγματα του Μεξικού, της Γουατεμάλας και του Παναμά). Ας συνεχίσουμε λοιπόν να χρησιμοποιούμε τους προσδιορισμούς με τους οποίους πορευτήκαμε μέχρι σήμερα, αλλά τώρα ενιαία και αταλάντευτα. Τα επίσης χρησιμοποιηθέντα «Σλαβική Μακεδονία» και «Σλαβομακεδόνες» είναι τουλάχιστον ετεροβαρή σε σχέση με τις μη σλαβικές εθνότητες της σκοπιανικής επικράτειας. Οι προτεινόμενοι νεόκοποι προσδιορισμοί (π.χ. «Αλβανομακεδόνες») ενέχουν επιπλέον και ιδεολογικό φορτίο.
    Προϋπόθεση για όλα αυτά αποτελεί η σταθερή βούλησή μας να διασφαλίσουμε – στο εσωτερικό της χώρας και στη Διασπορά – τη χρήση των εθνωνυμιών που συνδέονται με τη δική μας εθνοτοπική ιδιοπροσωπία (Μακεδονία, Μακεδόνες, μακεδονικός). Η χρήση τους δεν εξαρτάται από «ειδικές» επιτροπές ή διακρατικές συμφωνίες (καλές ή κακές)· συνιστά πρακτική κατοχυρωμένη διεθνώς στις σχέσεις όλων των λαών του κόσμου.

    Ο Ι.Κ. Χασιώτης είναι ομότιμος καθηγητής Νεότερης Ιστορίας στο ΑΠΘ

    http://www.tanea.gr/opinions/all-opinions/article/5591542/na-synexisoyme-na-prosdiorizomaste-ws-makedones/

  13. https://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2018/07/nato-zagoritchani.html

    Το NATO φέρνει πόλεμο στα Βαλκάνια; (Η συμφωνία των Πρεσπών, ως κομβικό εργαλείο για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών σχεδιασμών, τα αντιτιθέμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, το σφοδρότατα, πιθανό πραξικόπημα, στην πΓΔΜ και η εσωτερική κοινοτική σύγκρουση Σλαβομακεδόνων και Αλβανών)………………
    …………………………………………………………

  14. Πέμπτη, 19-Ιουλ-2018 01:06

    Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και το Σκοπιανό. Τι είχε συμφωνήσει ο τότε Πρωθυπουργός

    Η συμφωνία στην οποία είχε καταλήξει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στο σκοπιανό, μόνο «επιφανειακά» μοιάζει με τη συμφωνία που υπέγραψε ο Νίκος Κοτζιάς στις Πρέσπες. Γιατί, όπως εξηγεί μιλώντας στο Capital.gr, ο στενός συνεργάτης του τότε Πρωθυπουργού, Θεόδωρος Σκυλακάκης, αν και η ελληνική πλευρά είχε αποδεχθεί και τότε μια συνθέτη ονομασία, Nova Makedonija, είχε αποκρούσει την αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας. «Και αυτό είναι το μείζον, σημειώνει ο τότε διευθυντής πολιτικού σχεδιασμού του γραφείου του πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, αφού αυτή είναι η βάση του Μακεδονικού αλυτρωτισμού. Γιατί έτσι δημιουργείται ντε φάκτο μια μόνιμη, ιστορική διεκδίκηση, για την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας».

    Μιλώντας στο Capital.gr, ο κ. Σκυλακάκης αφηγείται το πως η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να γίνουν δεκτά τα Σκοπιά στον ΟΗΕ με το όνομα Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, μια επιτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που «αντέχει» μέχρι σήμερα, για τον παρασκηνιακό ρόλο του Τζ. Μπους αλλά και του Φρ. Μιτεράν, για τις επαφές του στρατηγού Γρυλάκη στα Σκόπια, αλλά και για την ουσία της συμφωνίας στην οποία κατέληξαν οι δυο πλευρές στη Νέα Υόρκη, με διαμεσολαβητές τους Σ. Βανς και λόρδο Όουεν. Ένα σύνθετο όνομα μεν, και μια ασαφής διατύπωση για το erga omnes… αλλά έχοντας εξασφαλίσει το μείζον. Να μην υπάρχει καμία αναφορά σε εθνότητα και γλώσσα. «Αυτή η παραχώρηση (σ.σ. η αναγνώριση μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας) είναι που δεν θα επιτρέψει η συμφωνία να περάσει από τη Βουλή επί κυβέρνησης Συριζα, σημειώνει ο Θ. Σκυλακάκης. Οσο για το μέλλον, το μέλλον θα δείξει..»

    Η συμφωνία αυτή, που διαπραγματεύτηκε ο υπουργός Εξωτερικών Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, δεν ήρθε τελικά ποτέ στην Βουλή, γιατί ήδη στο εσωτερικό της ΝΔ είχαν εκδηλωθεί εντονότατες διαφωνίες -ο Αν. Σαμαράς είχε ήδη παραιτηθεί από βουλευτής- ενώ και οι επικεφαλής της αντιπολίτευσης ήταν αρνητικοί, ακόμα και για την παρουσία τους σε μια νέα σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Κων. Καραμανλή.

    Η συνέντευξη του κ. Θεόδωρου Σκυλακάκη στον Μανώλη Καψή

    – Ξεκινάμε την ιστορία το 1993, όταν τα Σκόπια κάνουν αίτηση να ενταχθούν στον ΟΗΕ…

    Ναι, αρχές ’93, για την ακρίβεια λίγο νωρίτερα, τον Δεκέμβριο του ’92, όταν πλέον η Ευρώπη σηκώνει τα χέρια, δεν μπορεί να λύσει το θέμα, και προσπαθούν τα Σκόπια να μπουν στον ΟΗΕ, όπου αν μπουν (σ.σ. με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας) το θέμα έχει τελειώσει. Είναι πολύ περίεργη η περίοδος, γιατί μόλις έχει χάσει τις εκλογές ο Τζ. Μπους, και στο κρίσιμο ενδιάμεσο είναι που γίνονται όλες οι «πονηρές δουλειές». Μέχρι να αναλάβει ο επόμενος πρόεδρος… Και εκείνη την εποχή ο Κ. Μητσοτάκης βρίσκεται σε δεινή θέση, γιατί υπάρχει ο περίφημος Eagleburger που θέλει να σπρώξει τα Σκόπια, να μπουν μέσα…

    – Με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας;

    Να μπούνε. Τέλος… Και ξεκινάει τη διαπραγμάτευση από πολύ δύσκολη θέση (σ.σ. ο Κων. Μητσοτάκης), γιατί δεν έχει απελευθερωθεί ακόμα από την απόφαση των αρχηγών.

    – Την απόφαση των αρχηγών που λέει ότι δεν δεχόμαστε το όνομα Μακεδονία ούτε παράγωγά του…

    …Και προσπαθεί με κάποιο τρόπο να εξασφαλίσει ότι δεν θα μπουν τα Σκόπια (σ.σ. στον ΟΗΕ, με το όνομα Δημοκρατία της Μακεδονίας) κάτι που ζητά από τον Τζορτζ Μπους, με τον οποίο είχε μια πολύ καλή προσωπική σχέση. Εκείνος του λέει οκ, θα δω τι μπορώ να κάνω… Και εκεί έρχεται και παίζει καταλυτικό ρόλο, που δεν το ξέρει, δεν το έχει καταγράψει η ιστορία ίσως όσο θα έπρεπε, ο Φρ. Μιτεράν. Ο οποίος είχε μια πολύ καλή σχέση με τον Κων. Μητσοτάκη. Δεν ήταν μόνο με τον Αν. Παπανδρέου που είχε καλή σχέση… Ένας σοφός άνθρωπος, που ήξερε την ιστορία του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, από τους τελευταίους μεγάλους ηγέτες εκείνης της γενιάς. Και ποιο είναι το πλεονέκτημα του Φρ. Μιτεράν; Ότι έχει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Για να μπει μια χώρα στον ΟΗΕ πρέπει να υπάρχει απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας. Και μετά να ψηφίσει η Γενική Συνέλευση. Και ο Μιτεράν ζητά, όπως και η αμερικανική πλευρά, ότι θα υπάρξει μια διαπραγμάτευση την επόμενη μέρα. Κάτι που το αποφασίζει λίγο νωρίτερα και η ΚΟ της ΝΔ, με τη διαφωνία τότε μιας πλευράς… Και ξεκινάει η διαπραγμάτευση και καταλήγει στο απίστευτο, να μπει μια χώρα στον ΟΗΕ, ως πρώην χώρα…

    – Άρα με την παρέμβαση του Τζ. Μπους και του Φρ. Μιτεράν, γίνονται δεκτά τα Σκόπια στον ΟΗΕ ως ΠΓΔΜ, αλλά σε αντάλλαγμα ο Κ. Μητσοτάκης αναλαμβάνει τη δέσμευση, να κάνει μια διαπραγμάτευση σοβαρή, και να καταλήξει σε οριστικό όνομα…

    Και η σοβαρότητα της απόφασης φαίνεται από το γεγονός, ότι δυο πολύ μεγάλες προσωπικότητες, ένας πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ και οι Σ. Βανς και λόρδος Όουεν είναι αυτοί που παίρνουν το mandate, παίρνουν την εντολή να διεκπεραιώσουν τη διαπραγμάτευση. Και αυτή καταλήγει. Είναι το μόνο κείμενο συμφωνίας που έχουμε ολοκληρωμένο, γι’ αυτήν την υπόθεση…

    – Η διαπραγμάτευση γίνεται με ΥΠΕΞ τον Μ. Παπακωνσταντίνου και δεδομένη τη διαφωνία του Αν. Σαμάρα, για να θυμηθούμε λίγο εκείνη την εποχή.

    Ο Αν. Σαμαράς έχει παραιτηθεί από βουλευτής και ΥΠΕΞ είναι ο Μιχάλης Παπακωνσταντίνου, παλαιό, έμπειρο στέλεχος της Ένωσης Κέντρου, ο οποίος πηγαίνει στη Νέα Υόρκη και περνάει πολλές εβδομάδες εκεί, μαζί με το ελληνικό επιτελείο, και τους Βανς και Όουεν και τη σκοπιανή πλευρά, και καταλήγουν σε ένα κείμενο που τελικά προτείνει η πλευρά Βανς και Όουεν. Υπάρχει μια μικρή επιφύλαξη του Κίρο Γκλιγκόροφ σε σχέση με το πως θα εφαρμοστεί το erga omnes και αυτή είναι η μόνη αντίρρηση που υπάρχει για τη συμφωνία.

    – Να θυμηθούμε τη συμφωνία; Για το όνομα, καταλήγει πού;

    Στο Nova Makedonija στα σλαβικά και αμετάφραστο, που θα χρησιμοποιείται για όλες τις επίσημες χρήσεις.

    – Το όλες τις επίσημες χρήσεις είναι λίγο ασαφές…

    Ναι.

    – Σκοπίμως υποθέτω…

    Ναι, σκοπίμως. Υπάρχουν πολλά προβλήματα που ποτέ δεν μπορούν να λυθούν εξ ολοκλήρου. Αφήνεις να τα λύσει η ζωή. Η ουσία είναι να μπορούν να ζήσουν και οι δυο πλευρές με το τελικό αποτέλεσμα της συμφωνίας.

    – Καταλήγουν λοιπόν σε μια κατ’ αρχήν συμφωνία, στο όνομα Νέα Μακεδονία, στα σλαβομακεδονικά, αμετάφραστο, γραμμένο με κυριλλική γραφή…

    Όχι, όχι. Είναι γραμμένο με Λατινική γραφή (σ.σ. Nova Makedonija), προφανώς και με την Κυριλλική (Hoba Makedohnja), αλλά γραμμένο με τη σκοπιανή προφορά. Δεν το διαβάζουμε με τον ίδιο τρόπο στα αγγλικά εμείς…

    – Το δέχεται ο Κίρο Γκλιγκόροφ αλλά υπάρχει ασάφεια για το erga omnes. Θέλει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί το Δημοκρατία της Μακεδονίας για εσωτερική χρήση…

    inRead Advertisement by VIDADS since 2011

    Η συμφωνία αυτή δεν ζητά πλήρη αλλαγή του Συντάγματος, ερμηνεύει το Σύνταγμα και λέει ότι η διεθνής συμφωνία είναι υπέρτερη του Συντάγματος.

    – Και τι προβλέπει για την εθνότητα και τη γλώσσα που είναι το μείζον σήμερα;

    Απολύτως τίποτα. Και νομίζω με σοφία δεν προέβλεπε τίποτα, γιατί η ελληνική πλευρά δεν μπορούσε και δεν έπρεπε να αναγνωρίσει μακεδονική εθνότητα και γλώσσα, γιατί ακριβώς εκεί βρισκόταν όλη η καρδιά του πραγματικού αλυτρωτισμού. Όχι του μετέπειτα, με τις χλαμύδες του Γκρούεφσκι, αλλά ο πραγματικός αλυτρωτισμός, ο αλυτρωτισμός του Ιλιντεντ για να συνεννοούμαστε… που λέει ότι η Μακεδονία ανήκει στους Μακεδόνες και οι Μακεδόνες είναι κατά βάση Σλάβοι.

    – Πως εξηγείται ότι ο Γκλιγκόροφ δέχεται να μην υπάρχει καμία αναφορά σε εθνότητα και γλώσσα;

    Δεν υπήρχε ούτε μια περίπτωση στο εκατομμύριο να την περάσει η ελληνική πλευρά.

    – Να θυμηθούμε ότι ο Κ. Μητσοτάκης είναι δεσμευμένος από την απόφαση των πολιτικών αρχηγών και έχει αμφισβήτηση και στο κόμμα του.

    Ναι, αλλά ο ίδιος, όταν απελευθερώνεται από την κοινοβουλευτική του ομάδα για να κάνει τη διαπραγμάτευση, δηλώνει ρητώς ότι η βασική δουλειά που πρέπει να αποφύγουμε, είναι να μην υπάρχει αναφορά σε μειονότητα, να δεχτούν οι Σκοπιανοί ότι δεν υπάρχει μειονότητα, και το δεύτερο, ότι το Μακεδόνες και Μακεδονικό δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται ως εθνοτικός προσδιορισμός. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά. Γι’ αυτό και βάζουμε το Νόβα ή το Βόρεια. Έτσι ώστε να έχει γεωγραφική έννοια και όχι εθνοτική.

    – Άρα η διαφορά με το σήμερα είναι ότι δεν γίνεται καμία αναφορά σε μακεδονική εθνότητα και γλώσσα.

    Κοιτάξτε, όλη η φασαρία είναι ότι η Ελλάδα δεν δέχεται ιστορικά ότι υπάρχει μια χωριστή μακεδονική εθνότητα. Η Ελλάδα δεχόταν πάντοτε, από τον Ελ.Βενιζελο και εντεύθεν, ότι υπάρχουν Σλάβοι Μακεδόνες. Δεν δεχόταν ότι αυτοί αποτελούν μια ξεχωριστή εθνότητα μακεδονική. Ακριβώς γιατί θεωρούσε ότι έτσι δημιουργείται ντε φάκτο μια μόνιμη ιστορική διεκδίκηση για την περιοχή της ελληνικής Μακεδονίας, που είναι και το συντριπτικό κομμάτι αυτού που τον 19ο αιώνα κατέληξε να ονομάζεται Μακεδονία.

    Γι’ αυτό γίνεται όλη η φασαρία. Η φασαρία δεν γίνεται για να ονομαστούν τα Σκοπιά Βόρεια ή Νότια Μακεδονία. Γίνεται γιατί θεωρεί η Ελλάδα ότι η λέξη Μακεδονία σκέτη, δεν μπορεί να υπονοεί ένα ξεχωριστό έθνος, διότι αυτό αποτελεί ντε φάκτο διεκδίκηση, ιστορική, μόνιμη, για μια περιοχή της χώρας.

    – Και που καταλήγει αυτή η κατ’ αρχήν συμφωνία;

    Αυτή η συμφωνία δεν ολοκληρώνεται ποτέ γιατί η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν την φέρνει στη Βουλή. Δεν έχει την πλειοψηφία να την φέρει…

    – Υπάρχει εσωτερική αμφισβήτηση

    Υπάρχει εσωτερική αμφισβήτηση… Και τα άλλα κόμματα δεν έχουν απελευθερώσει την κυβέρνηση σε αυτήν την κατεύθυνση. Θυμίζω ότι και ο Συνασπισμός της Αριστεράς την εποχή εκείνη, είχε ψηφίσει την απόφαση των αρχηγών, έστω και με επιφυλάξεις. Και βέβαια το ΠΑΣΟΚ έχει κάθετη αντίθεση. Και έτσι δεν χρησιμοποιείται ποτέ. Χρησιμοποιούνται κομμάτια της για την ενδιάμεση συμφωνία.

    – Επιχειρήθηκε από τον Κ. Μητσοτάκη μια νέα σύγκλιση του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών;

    Ναι, επιχειρήθηκε στις αρχές του Ιανουαρίου του 1993. Έκανε την προσπάθεια, το ζήτησε από τον Καραμανλή, ο Καραμανλής το ζήτησε από τον Παπανδρέου, ο Παπανδρέου αρνείται και μετά την άρνηση του Παπανδρέου ο Καραμανλής δεν κάνει την σύγκλιση. Και δεν υπάρχει έτσι δεύτερη απόφαση των αρχηγών, παρά το γεγονός ότι η σύγκλιση εκ νέου του συμβουλίου, προβλεπόταν ρητώς από την πρώτη απόφαση.

    – Μια ακόμα ερώτηση. Παράλληλα με την επίσημη διαπραγμάτευση, υπάρχει η φήμη ότι γίνεται μια μυστική διαπραγμάτευση με πρωταγωνιστή τον στρατηγό Γρυλάκη.

    Ο στρατηγός Γρυλάκης είναι σίγουρο ότι έκανε διαφορά πράγματα, αλλά δεν πιστεύω ότι έπαιξε οποιοδήποτε σοβαρό ρόλο, οποιαδήποτε επαφή του στα Σκόπια γι’ αυτήν την υπόθεση.

    – Συμπέρασμα. Η συμφωνία στην οποία κατ’ αρχήν κατέληξε ο Κ. Μητσοτάκης είχε ένα παρεμφερές όνομα, Νέα Μακεδονία, γραμμένο όμως στα κυριλλικά ή και στα κυριλλικά…

    Δεν πιστεύω ότι η διαφορά στο όνομα παίζει τόσο μεγάλο ρόλο. Αν και το Νέα είναι πιο καθαρό από το Βόρεια. Αλλά ο Κων. Μητσοτάκης αποδεχόταν και το Βόρεια, ως γεωγραφικό προσδιορισμό. Αυτό που δεν αποδεχόταν ρητώς, και αυτή είναι η μείζων διαφορά με το σήμερα, είναι η αναφορά σε εθνότητα και γλώσσα.

    – Υπάρχει βέβαια η ένσταση ότι η συμφωνία δεν αναγνωρίζει εθνότητα αλλά υπηκοότητα.

    Αναγνωρίζει υπηκοότητα στο άρθρο περί υπηκοότητας, αλλά υπάρχει ένα χωριστό άρθρο το οποίο θα σας το διαβάσω, γιατί είναι η καρδιά της διαφωνίας σήμερα. Το άρθρο λέει ότι με τους όρους Μακεδονία και Μακεδόνας, σε ό,τι αφορά την πλευρά των Σκοπίων, νοούνται: «Η επικράτεια, η γλώσσα, ο πληθυσμός και τα χαρακτηριστικά τους, με τη δική τους ιστορία, πολιτισμό και κληρονομιά.» Αυτό είναι ο ορισμός ενός έθνους. Η Ελλάδα κάνει το ιστορικό λάθος, είναι ένας κλασικός βολονταρισμός της αριστεράς, να επιδιώξει να λύσει όλο το πρόβλημα, παραχωρώντας το μείζων, που δεν έπρεπε ποτέ να παραχωρηθεί.

    Όχι μόνο για τους λόγους των ευαισθησιών της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, αλλά και γιατί αυτή η παραχώρηση, θα καταλήξει να μην εφαρμοστεί ποτέ αυτή η συγκεκριμένη συμφωνία. Αυτή η παραχώρηση είναι που δεν θα επιτρέψει να περάσει από τη Βουλή η συμφωνία, στη διάρκεια της κυβέρνησης Συριζα. Και τι θα συμβεί στο μέλλον… το μέλλον θα δείξει…

    http://www.capital.gr/sunenteuxi/3305514/o-konstantinos-mitsotakis-kai-to-skopiano-ti-eixe-sumfonisei-o-tote-prothupourgos

  15. 1943: Η Αθηναϊκή διαδήλωση που αναβάλλει τα σχέδια του Χίτλερ

    Sαν σήμερα, 22 Ιουλίου 1943, διακόσιες χιλιάδες λαού στην κατεχόμενη Αθήνα πραγματοποιούν μαχητική διαδήλωση εναντίον της απόφασης των Γερμανών να παραχωρήσουν στη Βουλγαρία ολόκληρη τη Βόρεια Ελλάδα ως τον Αξιό. Εκατό διαδηλωτές νεκροί στην άσφαλτο έκαναν τον Χίτλερ να αναστείλει την απόφαση «επ’ αόριστον».

    Ο Ηλίας Βενέζης, στο διήγημά του 22 Ιουλίου 1943, δίνει το κλίμα της διαδήλωσης αυτής.

    Μες στην Αθήνα στους μεγάλους δρόμους της, το πλήθος περπατά σιωπηλό και σκυφτό σα να σεργιανά στον ήλιο και στα αγάλματα. Τίποτα δεν προδίνει πως κάτι ετοιμάζεται, πως κάτι θα γίνει. Ωστόσο, η στυφή σιωπή είναι τόση μες στη χαρά του ήλιου που λάμπει, που το μαντεύεις: κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει. Κι η σπίθα ανάβει. Απ’ το λαό που περπατά σαν αμέριμνος, σ’ ένα δοσμένο σύνθημα ξεχύνεται άξαφνα ένα μεγάλο κύμα και τρέχει προς τον ανοιχτό χώρο που είναι μπρος στο Πανεπιστήμιο. Γεμίζει ο τόπος. Ενα κορίτσι, κρατώντας ένα στεφάνι από δάφνη, σκαλώνει στο άγαλμα του Φεραίου και το στεφανώνει.

    Ο λαός γονατίζει. Και όλα τα πικραμένα στόματα ψέλνουν τον Υμνο στην Ελευθερία. Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα. Πριν προφτάξει να ρίξει τη φωτιά του, η διαδήλωση πυκνή τώρα, ολοένα πιο πυκνή, ξεχύνεται σε άλλο δρόμο, στρίβει, ελίσσεται σαν ζωντανό πλάσμα που αμύνεται και παλεύει με σιγουριά και με πίστη. Ολα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν. «Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!». Από πολύ μακριά, κληρονομημένο από χρόνους παλιούς το βαθύ αίσθημα, η αγάπη του λαού αυτού για τη λευτεριά και τη δικαιοσύνη, ξεσπούσε γυρεύοντας ν’ ακουστεί, ενώ γύρω του λυσσασμένα άρχισαν να χύνουν μολύβι και αίμα τα άρματα πάνου σε ανθρώπους άοπλους και ανυπεράσπιστους, σε γυναίκες και παιδιά.

    «Οχι πια άλλο! Οχι άλλο! Κάτω οι τύραννοι!» Αφρισμένο τώρα κατέβαινε την πλατιά λεωφόρο το κύμα και βογκούσε. Σαν αλαφρός ψίθυρος στην αρχή, από λίγα στόματα πρώτα, ύστερα από όλα τα στόματα, άρχισε πάλι να χύνεται το παθητικό τραγούδι της λευτεριάς, ο Υμνος των Ελλήνων. Στην κορυφή του κύματος μια ασπρογάλανη σημαία ξεδιπλώθηκε τότε. Κυμάτισε στο λίγο αγέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού που τη σήκωνε στα χέρια του. Προχωρούσε με σταθερό βήμα, ξαναμμένη και περήφανη, και πλάι της βάδιζε ο φίλος της. Τραγουδούσαν τον Υμνο στην Ελευθερία και βάδιζαν.

    Λίγο πιο μπρος τους, μπρος τα μάτια τους που σπίθιζαν, έλαμπε το όραμα της Ελλάδας. Και λίγο πιο μπρος ακόμα, ήταν το όραμα το δικό τους, η ευτυχία που μίλησαν χτες με τα άστρα, ένα αγοράκι με μαύρα μαλλιά, που θα το μεγάλωναν και θα το μάθαιναν να γίνει σωστός άντρας που να μπορεί να πει στην κρίσιμη ώρα ένα «όχι». Οχι πια πόλεμοι και αίμα άδικο… Τα περιστατικά ήρθαν έπειτα γρήγορα σαν αστραπή. Το γερμανικό άρμα φάνηκε στην άκρη του δρόμου απ’ την αντίθετη μεριά που κατέβαινε η διαδήλωση και χύθηκε πάνου στο πλήθος. Το πολυβόλο άρχισε να κροτά.

    Αλλά το κύμα που κατέβαινε με ορμή δεν ήταν μπορετό να σταματηθεί. Συνέχισε την πορεία. Το πολυβόλο έριχνε τώρα πάνου στα κορμιά. Βρήκε πρώτα κατάστηθα το νεανικό σώμα που είχε ανεμισμένα μαλλιά στο κεφάλι και που κρατούσε στα χέρια του την ανεμισμένη σημαία. Την ίδια στιγμή το τανκ που έτρεχε με δαιμονισμένο θόρυβο και είχε φτάσει, έπεσε πάνου στο λαβωμένο σώμα που σπάραζε, πέρασε από πάνω του τις βαριές αλυσίδες του, μπήκε μέσ’ στο πλήθος, το σκόρπισε για μια στιγμή και τράβηξε πέρα. Ολα έγιναν σαν αστραπή. Το αλαλιασμένο πλήθος μόλις πέρασε ο μηχανοκίνητος θάνατος ξεχύθηκε πάλι απ’ τις παρόδους όπου είχε καταφύγει, κι έτρεξε βογκώντας προς το σώμα του κοριτσιού, που έχοντας αγκαλιασμένη τη σημαία την έβρεχε με το αίμα που έτρεχε απ’ τις σπαραγμένες σάρκες του.

    https://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/1943-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CE%AE%CE%BB%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B5%CE%B9-%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%87%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%87%CE%AF%CF%84%CE%BB%CE%B5%CF%81


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: