ΓΙΑΤΙ ΕΜΠΛΕΞΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Κάποιες σκέψεις και μια υπόθεση εργασίας…

———————————————————–

 

Η πρόσφατη αναστολή της συμφωνίας του 2001 με την Ελλάδα για την επανεισδοχή προσφύγων που προχώρησε η Τουρκία μετά την απελευθέρωση από των Άρειο Πάγο και των 8 Τούρκων αξιωματικών -που κατηγορούνται για συμμετοχή στο αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της εκλεγμένης δημοκρατικής κυβέρνησης- η παράταση της σύλληψης των δύο Ελλήνων αξιωματικών, η έντεχνη όξυνση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων στο Αιγαίο, ξαναφέρνουν και πάλι επί τάπητος το ζήτημα της έμμεσης ελληνικής εμπλοκής στο πραξικόπημα και στις ενδοτουρκικές αντιπαραθέσεις.  

Η εκτίμησή μου είναι ότι είναι εντελώς λάθος η διαδεδομένη πεποίθηση ότι οι Τούρκοι ακολουθούν την πολιτική της έντασης λόγω της προεκλογικής περιόδου. Η γνώμη μου είναι ότι οι Τούρκοι έχουν πεισθεί ότι η Ελλάδα –παρόλες τις αρχικές προσπάθειες της κυβέρνησης για το αντίθετο- έχει συνταχθεί με τους πραξικοπηματίες και γι αυτό τους καλύπτει.

Το ερώτημα είναι γιατί η Ελλάδα επέλεξε αυτή τη στάση, που εκφράστηκε στο υψηλότατο επίπεδο με δύο αποφάσεις του Άρειου Πάγου.  Με την πρώτη του απόφαση ο Άρειος Πάγος παρεμβαίνει στην εσωτερική ζωή της Τουρκίας εκτιμώντας ότι με την επιστροφή τους για να δικαστούν «κινδυνεύει η ζωή τους» και με τη δεύτερη, που μπαίνει στην ουσία της υπόθεσης, αποφαίνεται ότι οι οκτώ ΔΕΝ είναι πραξικοπηματίες. 

Γιατί επικράτησαν οι φιλο-πραξικοπηματίες;

«Ο φιλοδυτικός προσανατολισμός του αποτυχημένου πραξικοπήματος ενίσχυσε την υποψία των Τούρκων ότι αυτό υποκινήθηκε από τη CIA. ‘Οπως έγραψα σε μια παρέμβαση, αυτό «ίσως να μπορεί να ερμηνεύσει την ακατανόητη στάση της Ελλάδας να το υποστηρίξει ηθικά, δίνοντας πολιτικό άσυλο σε πραξικοπηματίες.

Είναι ήδη φανερό πλέον ότι συγκεκριμένοι κύκλοι -που ίσως και να συνδέονται με τα διεθνή κέντρα που υποκίνησαν το πραξικόπημα- ενεργοποιήθηκαν δυναμικά, αξιοποιώντας τις ανοχές και τα περιθώρια που δίνει μια δυτικού τύπου μισοδιαλυμένη δημοκρατία. Κατάφεραν να κινητοποιήσουν έναν κόσμο στη βάση των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» των πραξικοπηματιών και εν τέλει να επηρεάσουν τη Δικαιοσύνη, η οποία έδωσε το πολιτικό άσυλο ενάντια στη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης και στα αντικειμενικά ελληνικά συμφέροντα….»

Φυσικά τις απαντήσεις θα τις δώσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνθέσουμε τις διάφορες παραμέτρους και να καταλήξουμε σε μια υπόθεση εργασίας…

Η υπόθεση αφορά εμάς, και μόνο σε σχέση με το ότι στην εποχή αυτή των τεράστιων ενδοτουρκικών μετασχηματισμών, καταφέραμε να αυτοστοχοποιηθούμε με αποτέλεσμα να πληρώσουμε τη στάση μας ακριβά, τόσο οικονομικά όσο και γεωπολιτικά… Γιατί ίσως κάποιοι ηθελημένα αγνοούν ότι όντως έχουμε ζητήματα στο Αιγαίο τα οποία δεν θα θέλαμε να αποτελέσουν αντικείμενο της όποιας διαφοράς με το τουρκικό καθεστώς. Τουλάχιστον όχι αυτή τη στιγμή! Η κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτών καθώς και η πρόσφατη ακύρωση της ελληνοτουρκικής συμφωνίας επανεισδοχής παράνομων μεταναστών, νομίζω ότι είναι κάποιες πρώτες επιπτώσεις από τη στάση αυτή.

Νεοελληνικός ανορθολογισμός;

Εδώ μάλλον έχουμε να κάνουμε με πλήρη κυριαρχία του ανορθολογισμού… Γιατί το μόνο δεδομένο είναι το εξής: με την καταστολή της απόπειρας πραξικοπήματος στην Τουρκία εισβάλλει στην Ελλάδα ένα εξοπλισμένο στρατιωτικό ελικόπτερο με ένοπλους Τούρκους αξιωματικούς, οι οποίοι ευθαρσώς δηλώνουν «κεμαλιστές» (δηλαδή κοσμικοί ακροδεξιοί εθνικιστές)….

Εάν δεν ήταν επίδοξοι πραξικοπηματίες θα μπορούσαν να είναι είτε επίδοξοι τουρίστες είτε ουδέτεροι στο πραξικόπημα (όπως χιλιάδες αντίστοιχοι Τούρκοι αξιωματικοί) που όμως οι συγκεκριμένοι -σε αντίθεση με όσους παρέμειναν στην πατρίδα τους- φοβήθηκαν κάτι άγνωστο….

Παράλληλα στην Ελλάδα διατυπώνονται από αυτούς που ηγήθηκαν του «κινήματος αλληλεγγύης» βεβαιότητες ότι το πραξικόπημα ήταν στημένο από τον ίδιο τον Ερντογάν, ότι οι συγκεκριμένοι αξιωματικοί δεν είχαν καμιά σχέση με αυτό και ότι η υπόθεση της παροχής ασύλου ήταν υποχρέωση της Ελλάδας. ένας από τους ηγέτες αυτού του παράδοξου και δυναμικού κινήματος εκείνη την εποχή είχε ως σύνθημα «Ελευθερία ή θάνατος».

Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι όντως τα ανθρωπιστικά συναισθήματα κατακλύζουν σε απόλυτη βαθμό ένα σημαντικό τμήμα των συμπατριωτών μας. Όμως αυτό δεν αποδεικνύεται από τη συγκεκριμένη στάση των συγκεκριμένων κύκλων απέναντι σε άλλους αντιπάλους (Τούρκους ή κούρδους) του τουρκικού καθεστώτος που κατα καιρούς απελαύνονται στην γειτονική χώρα. Το τελευταίο παράδειγμα αφορά την απόφαση του Άρειου Πάγου για έκδοση στην Τουρκία του αληθινού αγωνιστή Τουρκούτ Καγιά και την απόλυτη αφωνία όσων είχαν επιδείξει μαχητική αλληλεγγύη προς τους πραξικοπηματίες.

Άρα και το επιχείρημα της ανθρωπιστικής ευαισθησίας αποδεικνύεται εντελώς σαθρό.

Όπερ έδει δείξαι;;; Δεν γνωρίζω!

Τις αρχικές μου επιφυλάξεις -κόντρα στην «ανθρωπιστική» ευφορία των πρώτων ημερών- τις είχα εκφράσει με ένα συγκεκριμένο άρθρο με τίτλο: Οι οκτώ Τούρκοι, η Δικαιοσύνη και οι αλληλέγγυοι,  στο οποίο έγραφα μεταξύ άλλων: Έχει ενδιαφέρον η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει και πολλές φορές λειτουργεί τόσο υποστηρικτικά, ώστε να σχετικοποιεί το ίδιο το στρατιωτικό πραξικόπημα και να αμφισβητεί την εμπλοκή των αξιωματικών σ’ αυτό –λες και η δραπέτευση έγινε για κάποιους άλλους ακατανόητους λόγους. ….

13 Σχόλια

  1. salta pidas on

    το άρθρο αναφέρει παραμέτρους κ πτυχές που οι περισσότεροι ίσως να μην έλαβαν υπόψη. τουλάχιστον εγώ δεν διάβασα μέχρι τώρα. σίγουρα θα έχουν αναφερθεί. η πλειοψηφία λειτουργεί με το θυμικό και με πολλά στερεότυπα.
    και εδώ είναι η μεγάλη ερώτηση : Πώς αντιδράς?
    1. Με την λογική
    2. με γνώμονα το συμφέρον
    3. την ηθική
    4. την ανθρωπιά
    5. συναίσθημα
    6. ναι σε όλα
    7. όχι σε όλα
    8. …δεν ξέρω δεν απαντώ

  2. Χορεύοντας με τους Γκρίζους Λύκους

    Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου.
    Σε στρογγυλό τραπέζι για τις τουρκικές εκλογές, που έγινε την περασμένη Τρίτη στην Ουάσιγκτον, ο πανεπιστημιακός Χάουαρντ Αϊζενστατ έκανε την εξής μεταφορά για την 13η εκλογική νίκη του Ταγίπ Ερντογάν σε ισάριθμες αναμετρήσεις: «Πολλοί πηγαίνουν στο Λας Βέγκας με την ελπίδα ότι θα κερδίσουν, όμως στο τέλος κερδίζει πάντα η μπάνκα». Εννοούσε ότι ο στενός έλεγχος του κρατικού μηχανισμού και των μίντια από τον Τούρκο πρόεδρο απέκλειαν εξαρχής το ενδεχόμενο «ατυχήματος».

    Μέχρι την περασμένη Κυριακή, η τουρκική αντιπολίτευση και οι Δυτικοί φίλοι της δεν είχαν αυτή τη γνώμη. Η απροσδόκητα δυναμική καμπάνια του κεμαλικού Μουχαρέμ Ιντζέ προοιωνιζόταν, ή έτσι πίστευαν, την πιο αμφίρροπη αναμέτρηση από το 2002. Διαψεύστηκαν τραγικά. Ο Ερντογάν εξελέγη με 11 εκατομμύρια ψήφους παραπάνω από τον Ιντζέ και η συμμαχία του ισλαμικού ΑΚΡ με τους ακροδεξιούς εθνικιστές του ΜΗΡ κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία στη Βουλή. Η συνταγματική μεταρρύθμιση του 2017 νομιμοποιήθηκε πολιτικά και ο Ερντογάν είναι πλέον ο Τούρκος ηγέτης με τις περισσότερες εξουσίες μετά τον Κεμάλ Ατατούρκ.

    Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για τις άνισες συνθήκες των εκλογών, ιδίως για την τρίτη πολιτική δύναμη της Τουρκίας, το φιλοκουρδικό HDP, που αναγκάστηκε να κάνει καμπάνια σε καθεστώς τρόμου, με τον ηγέτη του, τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς, στη φυλακή. Γεγονός παραμένει ότι η μισή Τουρκία επιδοκίμασε τον Ερντογάν σε μια αναμέτρηση όπου κρίνονταν όχι απλώς αυτές ή εκείνες οι πολιτικές, αλλά το ίδιο το καθεστώς και όπου η συμμετοχή έφτασε το 88%. Αλλωστε, η αντιπολίτευση αναγνώρισε το αποτέλεσμα και οι Δυτικοί υποχρεώθηκαν να το καταπιούν με κλειστή τη μύτη.

    Πολιτικό φαινόμενο

    Το γεγονός ότι ο Τούρκος πρόεδρος, ύστερα από 16 χρόνια στην εξουσία και σε πείσμα των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, βγήκε ανοξείδωτος από τη δοκιμασία, αποτελεί πολιτικό φαινόμενο. Η ερμηνεία ότι έχουμε να κάνουμε με έναν λαϊκιστή και αυταρχικό, πλην χαρισματικό ηγέτη, εν τέλει δεν εξηγεί τίποτα. Οι «χαρισματικοί» ηγέτες δεν πέφτουν από τον ουρανό. Αναδύονται και εδραιώνονται αν έχουν να πουν μια καινούργια, ελπιδοφόρο «ιστορία» στον λαό τους κι αν είναι σε θέση να τη στηρίξουν με τις πράξεις τους. Το πρόβλημα της κοσμικής αντιπολίτευσης όλα αυτά τα χρόνια δεν ήταν ότι απέτυχε να βρει έναν «χαρισματικό» αντι-Ερντογάν, αλλά ότι δεν είχε να παρουσιάσει κάτι που να μοιάζει με εναλλακτικό σχέδιο.

    Για την ακρίβεια, ο Ερντογάν προσέφερε όχι μία, αλλά δύο «ιστορίες» στους ομοεθνείς του. Η πρώτη κάλυψε χοντρικά τα χρόνια από το 2002 μέχρι το 2011, όταν εμφάνισε το «ισλαμο-δημοκρατικό» ΑΚΡ ως το αντίστοιχο της ευρωπαϊκής Χριστιανοδημοκρατίας. Μια δύναμη εκδημοκρατισμού, που θα περιόριζε τους στρατηγούς στους στρατώνες, θα έβαζε τη χώρα σε ευρωπαϊκή τροχιά και θα έκανε άνοιγμα σε ευρύτατα κοινωνικά στρώματα που ασφυκτιούσαν στα χρόνια της μετα-κεμαλικής στρατοκρατίας: τη θεοσεβούμενη αστική τάξη της Ανατολίας, τις κοπέλες που δεν μπορούσαν να σπουδάσουν γιατί φορούσαν μαντίλα, τους Κούρδους που επιτέλους άρχισαν να μορφώνονται και να βλέπουν κανάλια στη γλώσσα τους.

    Μετά την Αραβική Ανοιξη του 2011, το νεο-οθωμανικό αφήγημα του Ερντογάν υφίσταται κακοήθη μετάλλαξη. Η «ισλαμο-δημοκρατική» σύνθεση δίνει τη θέση της στον ισλαμο-εθνικισμό. Ο εκφυλισμός των αραβικών ηγεσιών τον πείθει ότι στην ευρύτερη Μέση Ανατολή θα αναμετρηθούν τρεις εξω-αραβικές δυνάμεις: το Ισραήλ, το σιιτικό Ιράν και η Τουρκία, σε ρόλο προστάτη όλων των σουνιτών μουσουλμάνων. Δεν είναι τυχαίο ότι εσχάτως ο Ερντογάν συνηθίζει να χαιρετά τους οπαδούς του με τη Rabaa, το χαρακτηριστικό σήμα των Αδελφών Μουσουλμάνων. Εκπροσωπεί μια Τουρκία με οικονομικό και δημογραφικό δυναμισμό, μέλος του G20, που δεν εννοεί να είναι πλέον απλό προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης στην περιοχή, αλλά ανεξάρτητη, μεγάλη περιφερειακή δύναμη, ικανή να «παίζει» επί ίσοις όροις και με ΗΠΑ και Ρωσία.

    Μεγαλοϊδεατισμός

    Είναι αλήθεια ότι ο μεγαλοϊδεατισμός είχε τις συνέπειές του. Η ανάμειξη στο Συριακό υπέρ των τζιχαντιστών οδήγησε σε πυράκτωση το Κουρδικό, ενώ η σύγκρουση του Ερντογάν με τον παλιό του σύμμαχο, τον εξόριστο στις ΗΠΑ Φετουλάχ Γκιουλέν, κόντεψε να ρίξει την κυβέρνηση. Τον Ιούνιο του 2015, το ΑΚΡ έχασε πρώτη φορά την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Ο Ερντογάν κατάφερε να επιβιώσει κάνοντας μια στρατηγικής σημασίας στροφή. Τερμάτισε την ειρηνευτική διαδικασία και εξαπέλυσε απηνή πόλεμο εναντίον των Κούρδων, με διπλό στόχο: να επαναπροσεγγίσει τη στρατιωτική ηγεσία, με την οποία είχε έρθει σε μετωπική ρήξη την περίοδο των υποθέσεων «Εργκένεγκον» και «Βαριοπούλα», και να οικοδομήσει συμμαχία με το ΜΗΡ (πρώην Γκρίζοι Λύκοι), που μέχρι τότε τον πολεμούσε.

    Αυτή η στρατηγική επιλογή δικαιώθηκε εκλογικά την περασμένη Κυριακή. Παρά τη διάσπασή του από τη Μεράλ Ακσενέρ, το ΜΗΡ του Ντεβλέτ Μπαχτσελί διατήρησε πρακτικά τις δυνάμεις του παίρνοντας πάνω από 11%, κι ήταν αυτό που εξασφάλισε τη νίκη στον Ερντογάν. Η πέρα από κάθε πρόβλεψη επίδοση του ΜΗΡ υποδηλώνει ότι είχε ισχυρή υποστήριξη από το «βαθύ κράτος» του οποίου ανέκαθεν αποτελούσε μέρος, ίσως και σημαντικών μερίδων του στρατού.

    Ωστόσο, το τίμημα της επιτυχίας ήταν σημαντικό. Ελλείψει αυτοδυναμίας του ΑΚΡ, το ΜΗΡ αναδεικνύεται σε ρυθμιστική δύναμη, τη μόνη αυτή τη στιγμή που μπορεί να περιορίζει την εξουσία του προέδρου-σουλτάνου. Τα δύο ακροδεξιά κόμματα των Μπαχτσελί και Ακσενέρ συγκέντρωσαν αθροιστικά το 21%. Ενα ορμητικό «υπόγειο ρεύμα» επιθετικού εθνικισμού, που θα δυσκολέψει πολύ τον Ερντογάν αν και όταν αποπειραθεί κάποια στροφή στο Κουρδικό και στις σχέσεις του με τη Δύση – κάτι για το οποίο τον πιέζει η πολύ δύσκολη κατάσταση της οικονομίας. Η άρση της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και η απελευθέρωση δημοσιογράφων έδειξαν ότι επιθυμεί κάποιου είδους εξομάλυνση, αλλά είναι πολύ αμφίβολο αν θα μπορέσει να απελευθερωθεί από τα δεσμά που ο ίδιος χάλκευσε για τον εαυτό του.

    Στο μεταξύ, καλείται να κυβερνήσει μια τριχοτομημένη Τουρκία, που μαστίζεται όχι απλά από πολιτικά πάθη, αλλά από βαθύτερα, εθνοτικά και πολιτιστικά ρήγματα. Το γεγονός ότι το HDP, κάτω από τόσο αντίξοες συνθήκες, πήρε 55-65% στις κουρδικές περιοχές της νοτιοανατολικής Τουρκίας και πάνω από 10% σε Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη και άλλες μεγάλες πόλεις, φωνάζει από μόνο του για το βάθος του κουρδικού ρήγματος.

    Αβυσσος

    Αλλά το πρόβλημα δεν εξαντλείται στο Κουρδικό. Αλεβίτες, φιλελεύθεροι, αριστεροί και τα δυτικότροπα, αστικά στρώματα των «λευκών Τούρκων» χωρίζονται πλέον με άβυσσο από τη συντηρητική, σουνιτική ενδοχώρα. Η ισπανική El Pais ανέφερε την Τρίτη έρευνα του Πανεπιστημίου Μπιλγκί, σύμφωνα με την οποία το 80% των Τούρκων απεχθάνεται τη σκέψη ότι η κόρη τους θα μπορούσε να παντρευτεί άνδρα του αντίπαλου πολιτικού στρατοπέδου, ενώ το 68% δεν θα ήθελε καν να τον έχει γείτονα. Την ίδια ώρα, οι υπαίθριοι πωλητές της Κωνσταντινούπολης, πάντα ευαίσθητα βαρόμετρα των καιρών, έβγαζαν στους πάγκους τους το παραδοσιακό φέσι, που έγραφε πάνω του «είμαστε όλοι εγγόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Ναι, αυτό το φέσι που απαγόρευσε ο Ατατούρκ έναν αιώνα πριν.

    Άρθρο στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

  3. Επιστολή της Αγκυρας φέρνει στη δημοσιότητα η εφημερίδα
    Αποκάλυψη – βόμβα στα «Νέα» για τους φυλακισμένους έλληνες στρατιωτικούς

    Μάνος Χαραλαμπάκης |

    Αποκάλυψη – βόμβα στα «Νέα» για τους φυλακισμένους έλληνες στρατιωτικούς

    Κάθε όριο προκλητικότητας ξεπερνά πλέον η Τουρκία, αφού με επίσημη επιστολή προς τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Αντόνιο Ταγιάνι όχι μόνο συνδέει την υπόθεση των οκτώ τούρκων αξιωματικών με τους δύο έλληνες στρατιωτικούς, αλλά ζητεί από την Ελλάδα πρώτα να εκδώσει τους τούρκους αξιωματικούς και τότε, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, δεν θα προχωρήσει στην απελευθέρωση των Ελλήνων αλλά… διαβεβαιώνει «πως θα έχουν μία δίκαιη δίκη»!

    Η νέα προκλητική ενέργεια που αποκαλύπτουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ» δείχνει ότι η Τουρκία επιμένει στην αδιάλλακτη στάση της για τους έλληνες στρατιωτικούς, οι οποίοι κρατούνται στις φυλακές της Αδριανούπολης, καθώς και σε συμπεριφορές που δεν συνάδουν με σύγχρονο κράτος δικαίου.

    Κατηγορώ

    Αποστολέας της επιστολής είναι ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, Αχμέτ Μπεράτ Τζονκάρ, με ημερομηνία 31 Μαΐου. Σ’ αυτήν ο τούρκος αξιωματούχος κατηγορεί ευθέως τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ότι συμπεριφέρονται με δύο μέτρα και δύο σταθμά στις υποθέσεις των δύο Ελλήνων και των οκτώ τούρκων αξιωματικών, τους οποίους μάλιστα αποκαλεί «δολοφόνους» και «εγκληματίες», και στηλιτεύει το γεγονός ότι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ψήφισμα υπέρ της επιστροφής των Ελλήνων αλλά όχι υπέρ της έκδοσης των Τούρκων.

    Καταγγέλλει επίσης την ελληνική Δικαιοσύνη για υποκρισία και επειδή δεν επιστρέφει τους τούρκους «εγκληματίες» και τους αφήνει χωρίς «τιμωρία».Ταυτόχρονα δε ο τούρκος αξιωματούχος στοχοποιεί την ευρωβουλευτή Εύα Καϊλή (που έχει μάλιστα και την ιδιότητα της προέδρου της Επιτροπής των σχέσεων ΕΕ – ΝΑΤΟ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου) διότι στην πρόσφατη Εαρινή Συνάντηση της Διακοινοβουλευτικής Επιτροπής των κρατών-μελών της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στη Βαρσοβία, στις 28 Μαΐου, έθεσε στον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ το θέμα της απελευθέρωσης του Αγγελου Μητρετώδη και του Δημήτρη Κούκλατζη.

    Η ελληνίδα ευρωβουλευτής απευθυνόμενη στους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ είχε αναρωτηθεί γιατί μία τόσο ισχυρή χώρα, όπως η Τουρκία, εξαντλεί σε δύο νέους την αυστηρότητά της. Και είχε ρωτήσει ευθέως τον Γενς Στόλτενμπεργκ για την παράνομη κράτηση των ελλήνων στρατιωτικών.

    http://www.tanea.gr/news/politics/article/5586992/apokalypsh-bomba-sta-nea-gia-toys-fylakismenoys-ellhnes-stratiwtikoys/

  4. KAΙ MIA NEOTERH EKDOXH:
    ——————————————————-

    https://slpress.gr/ethnika/giati-emplekse-h-ellada-sto-tourkiko-praksikophma/

    Γιατί έμπλεξε η Ελλάδα στο τουρκικό πραξικόπημα

    Βλάσης Αγτζίδης 9 Ιουλίου 2018

    Πολλά είναι αυτά που συνέβησαν -και θα συμβούν απ’ ότι φαίνεται τα επόμενα χρόνια της διακυβέρνησης Ερντογάν- από το γεγονός ότι οι Τούρκοι αξιωματικοί που πήραν μέρος στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, θεωρήθηκαν από την ελληνική Δικαιοσύνη «πολιτικοί πρόσφυγες». Η ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα αποδίδεται σε ένα άτομο που διώκεται για τη φυλή του, την εθνικότητά του, τη θρησκεία του, τις πολιτικές του απόψεις ή τη συμμετοχή του σε μια ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα.

    Όχι γιατί απέτυχε το αιματηρό πραξικόπημα που επιχείρησε ενόπλως εναντίον της δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης της χώρας του. Όμως, οι Έλληνες δικαστές, λαμβάνοντας τις συγκεκριμένες αποφάσεις, υποχρέωσαν την Ελλάδα να πάρει θέση στις ενδοτουρκικές αντιπαραθέσεις και να υποστεί τις συνέπειες αυτής της τοποθέτησης.

    Το ερώτημα είναι για ποιους λόγους η Ελλάδα πήρε θέση στο πραξικόπημα, μέσω της προστασίας των πραξικοπηματιών. Και ακριβώς στο σημείο αυτό έρχεται στο νου ένας διάλογος που παραθέτει ο Πλάτωνας στον «Τίμαιο» και αφορά τη συνάντηση κάπου κατά τον 7ο-6ο αι. π.Χ. μεταξύ του σοφού Σόλωνα και των Αιγυπτίων ιερέων:

    «Ὦ Σόλων, Σόλων, Ἕλληνες ἀεί παῖδές ἐστε, γέρων δέ Ἕλλην οὐκ ἔστιν. Νέοι ἐστέ τάς ψυχάς πάντες. Οὐδεμίαν γάρ ἐν αὐταῖς ἔχετε δι’ ἀρχαίαν ἀκοήν παλαιάν δόξαν οὐδέ μάθημα χρόνῳ πολιόν οὐδέν». Ο Αιγύπτιος ιερέας, κληρονόμος μιας πανάρχαιας σοφίας, λέει για το μόλις αναδυόμενο ελληνικό έθνος: «…εσείς οι Έλληνες μένετε πάντα παιδιά και δεν υπάρχει κανένας γέροντας Έλληνας. Νέοι είστε στις ψυχές σας όλοι. Γιατί δεν έχετε πεποιθήσεις ριζωμένες σε κληρονομικές δοξασίες, ούτε γνώσεις που έρχονται από παλαιούς χρόνους».

    Με δυό λόγια του λέει ότι είστε μωροί και ευκολόπιστοι, δεν σοβαρεύεστε ποτέ και αντιμετωπίζετε τις καταστάσεις με απίστευτη ελαφρότητα και επιπολαιότητα σαν τα παιδιά.

    Το κόστος
    Απόρροια αυτής της έμμεσης ελληνικής τοποθέτησης υπέρ του πραξικοπήματος υπήρξε η άμεση σύνδεσή του από πλευράς της Τουρκίας του ζητήματος αυτού με τη μοίρα των δύο Ελλήνων αξιωματικών, καθώς και με την πρόσφατη αναστολή της συμφωνίας του 2001 με την Ελλάδα για την επανεισδοχή προσφύγων. Στο μέτρο της αναστολής προχώρησε η Τουρκία μετά την απελευθέρωση από των Άρειο Πάγο και των 8 Τούρκων αξιωματικών -που κατηγορούνται για συμμετοχή στο αποτυχημένο πραξικόπημα κατά της εκλεγμένης δημοκρατικής κυβέρνησης. Σ’ αυτά μπορεί να συμπεριληφθεί η έντεχνη όξυνση των ελληνοτουρκικών προβλημάτων στο Αιγαίο.

    Πολλοί μελετητές εκτιμούσαν πριν τις εκλογές, ότι η όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με αφορμή τους 8 πραξικοπηματίες εντάσσεται στα προεκλογικά παίγνια. Η επόμενη των εκλογών απέδειξε ότι αυτή ήταν μια φρούδα ελπίδα. Όσο το πραξικόπημα ήταν υπαρκτό, στοίχισε τη ζωή εκατοντάδων πολιτών, αμφισβήτησε τη δημοκρατία στη γειτονική χώρα –η οποία ούτως ή άλλως είναι προβληματική- και απείλησε τη ζωή του Ερντογάν, τόσο η επιθυμία να λογοδοτήσουν στη χώρα τους θα παραμείνει ισχυρή.

    Και στο στόχαστρο φυσικά της νέας πανίσχυρης τουρκικής εξουσίας δεν θα είναι πλέον μόνο οι πραξικοπηματίες «πολιτικοί πρόσφυγες», άλλα και όσοι τους καλύπτουν. Η γνώμη μου είναι ότι οι Τούρκοι έχουν πεισθεί ότι η Ελλάδα –παρόλες τις αρχικές προσπάθειες της κυβέρνησης για το αντίθετο- έχει συνταχθεί με τους πραξικοπηματίες και γι’ αυτό τους καλύπτει.

    Το ερώτημα είναι γιατί η Ελλάδα επέλεξε αυτή τη στάση, που εκφράστηκε στο υψηλότατο επίπεδο με δύο αποφάσεις του Άρειου Πάγου. Με την πρώτη του απόφαση ο Άρειος Πάγος παρεμβαίνει στην εσωτερική ζωή της Τουρκίας εκτιμώντας ότι με την επιστροφή τους για να δικαστούν «κινδυνεύει η ζωή τους» και με τη δεύτερη, που μπαίνει στην ουσία της υπόθεσης, αποφαίνεται ότι οι οκτώ δεν είναι πραξικοπηματίες.

    Ο φιλοδυτικός προσανατολισμός του πραξικοπήματος
    Ο φιλοδυτικός προσανατολισμός του αποτυχημένου πραξικοπήματος ενίσχυσε την υποψία των Τούρκων ότι αυτό υποκινήθηκε από τη CIA. ‘Οπως έγραψα σε μια παρέμβαση, αυτό «ίσως να μπορεί να ερμηνεύσει την ακατανόητη στάση της Ελλάδας να το υποστηρίξει ηθικά, δίνοντας πολιτικό άσυλο σε πραξικοπηματίες. Είναι ήδη φανερό πλέον ότι συγκεκριμένοι κύκλοι ενεργοποιήθηκαν δυναμικά, αξιοποιώντας τις ανοχές και τα περιθώρια που δίνει μια δυτικού τύπου μισοδιαλυμένη δημοκρατία. Κατάφεραν να κινητοποιήσουν έναν κόσμο στη βάση των ‘ανθρώπινων δικαιωμάτων’ των πραξικοπηματιών και εν τέλει να επηρεάσουν τη Δικαιοσύνη, η οποία έδωσε το πολιτικό άσυλο ενάντια στη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης και στα αντικειμενικά ελληνικά συμφέροντα…».

    Φυσικά τις απαντήσεις θα τις δώσουν οι ιστορικοί του μέλλοντος. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνθέσουμε τις διάφορες παραμέτρους και να καταλήξουμε σε μια υπόθεση εργασίας. Η υπόθεση αφορά εμάς, και μόνο σε σχέση με το ότι στην εποχή αυτή των τεράστιων ενδοτουρκικών μετασχηματισμών, καταφέραμε να αυτοστοχοποιηθούμε με αποτέλεσμα να πληρώσουμε τη στάση μας ακριβά, τόσο οικονομικά όσο και γεωπολιτικά

    Γιατί ίσως κάποιοι ηθελημένα αγνοούν ότι όντως έχουμε ζητήματα στο Αιγαίο, τα οποία δεν θα θέλαμε να αποτελέσουν αντικείμενο της όποιας διαφοράς με το τουρκικό καθεστώς. Τουλάχιστον όχι αυτή τη στιγμή! Η κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών, καθώς και η πρόσφατη ακύρωση της ελληνοτουρκικής συμφωνίας επανεισδοχής παράνομων μεταναστών, νομίζω ότι είναι κάποιες πρώτες επιπτώσεις από τη στάση αυτή.

    Νεοελληνικός ανορθολογισμός;
    Εδώ μάλλον έχουμε να κάνουμε με πλήρη κυριαρχία του ανορθολογισμού. Γιατί το μόνο δεδομένο είναι το εξής: με την καταστολή της απόπειρας πραξικοπήματος στην Τουρκία εισβάλλει στην Ελλάδα ένα εξοπλισμένο στρατιωτικό ελικόπτερο με ένοπλους Τούρκους αξιωματικούς, οι οποίοι ευθαρσώς δηλώνουν «κεμαλιστές» (δηλαδή κοσμικοί ακροδεξιοί εθνικιστές).

    Εάν δεν ήταν επίδοξοι πραξικοπηματίες θα μπορούσαν να είναι είτε επίδοξοι τουρίστες είτε ουδέτεροι στο πραξικόπημα (όπως χιλιάδες αντίστοιχοι Τούρκοι αξιωματικοί) που όμως οι συγκεκριμένοι -σε αντίθεση με όσους παρέμειναν στην πατρίδα τους- φοβήθηκαν κάτι άγνωστο.

    Παράλληλα στην Ελλάδα διατυπώνονται από αυτούς που ηγήθηκαν του «κινήματος αλληλεγγύης» βεβαιότητες ότι το πραξικόπημα ήταν στημένο από τον ίδιο τον Ερντογάν, ότι οι συγκεκριμένοι αξιωματικοί δεν είχαν καμιά σχέση με αυτό και ότι η υπόθεση της παροχής ασύλου ήταν υποχρέωση της Ελλάδας. Ένας από τους ηγέτες αυτού του παράδοξου και δυναμικού κινήματος εκείνη την εποχή είχε ως σύνθημα «Ελευθερία ή θάνατος».

    Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι όντως τα ανθρωπιστικά συναισθήματα κατακλύζουν σε απόλυτο βαθμό ένα σημαντικό τμήμα των συμπατριωτών μας. Όμως, αυτό δεν αποδεικνύεται από τη συγκεκριμένη στάση των συγκεκριμένων κύκλων απέναντι σε άλλους αντιπάλους (Τούρκους ή Κούρδους) του τουρκικού καθεστώτος που κατά καιρούς απελαύνονται στην γειτονική χώρα. Το τελευταίο παράδειγμα αφορά την απόφαση του Αρείου Πάγου για έκδοση στην Τουρκία του αληθινού αγωνιστή Τουργκούτ Καγιά και την απόλυτη αφωνία όσων είχαν επιδείξει μαχητική αλληλεγγύη προς τους πραξικοπηματίες.

    Άρα και το επιχείρημα της ανθρωπιστικής ευαισθησίας αποδεικνύεται εντελώς σαθρό. Ας ελπίσουμε ότι τα πολλά εσωτερικά προβλήματα της τουρκικής κοινωνίας, η εμπλοκή στη μεσανατολική κρίση και το κουρδικό ζήτημα θα υποβαθμίσουν στις προτεραιότητες της τουρκικής ηγεσίας το ζήτημα της ελληνικής στάσης στο πραξικόπημα. Προσωπικά δεν είμαι και τόσο αισιόδοξος, αναλογιζόμενος τι θα έκανε οποιαδήποτε αρχή σε οποιοδήποτε κράτος όταν είχε να αντιμετωπίσει το ζήτημα της διαφυγής των εχθρών που αποπειράθηκαν να την καταλύσουν. Δυστυχώς, καταφέραμε για άλλη μια φορά -ως περήφανοι «παίδες» κατά τον Αιγύπτιο ιερέα- να αυτοστοχοποιηθούμε!

  5. Τούρκος συγγραφέας: «Η Τουρκία κτίστηκε πάνω στο αίμα των Ελλήνων»

    Με τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου τιμούμε την έναρξη της Επανάστασης του 1821, από την οποία προήλθε η αποτίναξη της οθωμανικής κυριαρχίας και στη συνέχεια η δημιουργία του ελληνικού κράτος. Και αν η ελευθερία της Ελλάδας ήταν «από τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός στον Eθνικό Ύμνο, στην άλλη πλευρά του Αιγαίου χρησιμοποιήθηκε το αίμα των Ελλήνων για την ανοικοδόμηση του τουρκικού κράτους.

    Αυτήν την άποψη, η οποία ακούγεται όλο και πιο συχνά τελευταία στη χώρα μας, μοιράζεται στο newpost.gr ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ (Tamer Çilingir). Πρόκειται για Τούρκο συγγραφέα, που βίωσε το απάνθρωπο πρόσωπο του τουρκικού κράτους, φυλακίστηκε για τις πολιτικές του πεποιθήσεις, έκανε απεργία πείνας 91 ημέρες για τις άθλιες συνθηκες κράτησης, παρέμεινε έγκλειστος 10 χρόνια και μετά την προσωρινή αποφυλάκισή του φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό! Πριν από μερικούς μήνες κυκλοφόρησε βιβλίο για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και παράλληλα διαχειρίζεται ιστοσελίδα με την οποία προσπαθεί να ενημερώσει τους κατοίκους της Μαύρης Θάλασσας για αυτό το τεράστιο ζήτημα, για την αναγνώριση του οποίου παλεύει με όλες του τις δυνάμεις. Η συμβολή του είναι τεράστια και θα αποδειχτεί αυτό με την πάροδο των χρόνων!

    Το θέμα της Γενοκτονίας στην Ελλάδα, εκτός από τις μαρτυρίες, βασίστηκε στην πολύτιμη συμβολή και έρευνα του αείμνηστου καθηγητή βυζαντινολογίας Πολυχρόνη Ενεπεκίδη που έφερε στο φως τα γερμανοαυστριακά αρχεία που αφορούσαν την περίοδο 1908-1918 όπου αποκαλύπτονταν αβίαστα μέσα από αυτά ο γενοκτονικός σχεδιασμός των Νεότουρκων εθνικιστών (Αγτζίδης, Kars1918). Ο Τσιλιγκίρ στέκεται στην περίοδο 1914-1923 όπου κορυφώθηκαν οι εκκαθαρίσεις, χρησιμοποιώντας οθωμανικές και τούρκικες πηγές, οι οποίες αποτελούν τρανταχτή απόδειξη όσων πράχθηκαν πριν από έναν αιώνα.Γι’ αυτό, σύμφωνα με τον καθηγητή Πανεπιστημίου Κωνσταντίνο Φωτιάδη, ο Τσιλιγκίρ «…πρωταγωνιστεί στον ιστορικό αγώνα για την αλήθεια, την ιστορία, την αποκατάσταση και την αναγνώριση του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων και των άλλων λαών στην Τουρκία, για την αποκαθήλωση του Κεμαλικού Φασισμού, για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία».

    Ο Ταμέρ Τσιλιγκίρ μίλησε στο Newpost.gr για την έρευνά του πάνω στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και έστειλε ένα μήνυμα που συμπορεύεται με το κλίμα των ημερών και της εθνικής εορτής. «Πρέπει να γίνει επανάσταση για να αποκατασταθεί η αδικία της ιστορίας», λέει με πάθος και αναλύει την απολυταρχικότητα του τούρκικου πολιτεύματος από τους τελευταίους σουλτάνους και τον Κεμάλ Ατατούρκ μέχρι τον Ερντογάν. Συγκινεί δε με την περιγραφή της συνειδητοποίησης της ελληνικής του καταγωγής. «Δεν αισθάνθηκα ποτέ Τούρκος, είμαι Έλληνας Πόντιος», απάντησε με θάρρος, αυτός, ο αγωνιστής υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε σχετική ερώτηση που του έγινε σε μία συνέντευξη που αποκαλύπτει πολλά και ενδιαφέροντα, τα οποία δεν θα σας αφήσουν ασυγκίνητους.

    Που γεννηθήκατε;

    «Γεννήθηκα το 1965 στο χωριό Λιβερά της επαρχίας Ματσούκας που βρίσκεται στην Τραπεζούντα (περιοχή που παρέμειναν ελληνόφωνοι πληθυσμοί μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών).

    Σχολείο, που πήγατε;

    Οι γονείς μου πήραν την απόφαση να εγκατασταθούμε στην Κωνσταντινούπολη. Οπότε, δημοτικό και Γυμνάσιο πήγα στην Πόλη. Ποιο ήταν το αντικείμενο των σπουδών σας; Το 1978 μπήκα στη Σχολή Αξιωματικών, στο στρατιωτικό Λύκειο Kuleli. Αυτό είναι ένα ίδρυμα παραγωγής Τούρκων εθνικιστών. Εγώ όμως δεν άντεχα αυτό το περιβάλλον και τον τρίτο χρόνο φοίτησής μου με διώξανε από το Λύκειο. Ύστερα αποφάσισα να σπουδάσω κεραμική τέχνη όμως δεν μπόρεσα να αποφοιτήσω από το Πανεπιστήμιο, διότι ενδιαφερόμουν για την πολιτική και αρνήθηκα να σπουδάσω στα Πανεπιστήμια αυτού του κράτους.

    Ποια ήταν η δουλειά σας στην Τουρκία και πού ζείτε σήμερα;

    Ασχολήθηκα με την ανατολίτικη κεραμική τέχνη. Ενώ άρχιζα να ερευνώ για το λαϊκό πολιτισμό, έλαβα θέση εναντίον της κυβέρνησης, στον αγώνα για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Λόγω αυτού του θέματος πολλές φορές φυλακίστηκα, δύο φορές, από 6 μήνες, μία το 1986 και την άλλη το 1993. Το 1994 συνελήφθηκα ξανά και καταδικάστηκα σε ισόβια κάθειρξη. Ήμουν 10 χρόνια φυλακισμένος. Οι συνθήκες της φυλάκισης ήταν απάνθρωπες, άθλιες. Γι’αυτό διαμαρτυρήθηκα με απεργία πείνας για 91 ημέρες! Το 2004 αποφυλακίστηκα προσωρινά εξαιτίας προβλημάτων απώλειας μνήμης που βίωνα και δεν ήμουν σε θέση να καλύψω τις ανάγκες μου. Έξι μήνες αργότερα βγήκε ξανά απόφαση φυλάκισής μου. Με τη βοήθεια των γονιών μου βγήκα στο εξωτερικό και τώρα συνεχίζω τη ζωή μου, μακριά από την Τουρκία, στην Ελβετία.

    Ποια ήταν η επαφή σας με τα ρωμαίικα, τη διάλεκτο των Ελλήνων του Πόντου στη γενέτειρά σας;

    Από την ημέρα που μετακομίσαμε στην Πόλη οι γονείς μου αρνήθηκαν να επικοινωνούν στην ποντιακή. Τα μιλούσαν μόνο όταν θέλανε να πούνε κάτι κρυφό από εμάς, τα παιδιά. Μας φόβιζαν και αρνήθηκαν να μας την μάθουν. Μεγαλώναμε με την επιβολή μίας νοοτροπίας, στην οποία η λέξη «πόντιος» θεωρούταν βρισιά. Οι γονείς μου νόμιζαν πως μας φοβιζαν μ’αυτόν τον τρόπο. Έτσι εγώ δεν κατάφερα να επικοινωνώ σε αυτήν την ελληνική διάλεκτο. Πότε συνειδητοποιήσατε, ότι η διάλεκτος που ωμιλούταν στο χωριό σας δεν είχε καμία σχέση με την τούρκικη κουλτούρα και τι αντιμετώπιση είχε από τους γηγενείς; Κάθε καλοκαίρι πηγαίναμε στο χωριό μου, στη Ματσούκα και μέναμε το λιγότερο ένα μήνα. Στο χωριό μου όλοι γνώριζαν και μίλαγαν τα ρωμαίικα (ρωμαίικα ή rumca αποκαλούνται τα ποντιακά στην Τουρκία). Όταν ρώταγα τον πατέρα μου για τη συγκεκριμένη γλώσσα που μιλούσαν, μου έλεγε ότι απλά είναι μια παλιά γλώσσα. Μια περίοδο θεώρησα, ότι μιλούσαν οθωμανικά, που είναι μια παλιά γλώσσα (για όσους δεν το γνωρίζουν, τα τούρκικα είναι διαφορετική γλώσσα από την καθομιλουμένη της οθωμανικής αυτοκρατορίας). Μεγαλώνοντας όμως κατάλαβα, πως η γλώσσα που μιλούσαν είναι καθαρά ελληνικά και ρώτησα την οικογένειά μου, γιατί τη μιλούν. Μου απάντησαν, ότι την έμαθαν από τους γείτονες. Η γιαγιά μου ελάχιστα μιλούσε τα τουρκικά. Η μητρική της γλώσσα ήταν τα ρωμαίικα (όπως πολλών κατοίκων των ελληνόφωνων χωριών της Μαύρης Θάλασσας). Αυτή δεν ήταν μια γλώσσα που θα μάθαιναν από τους γείτονες. Επίσης οι χωριανοί δεν υπερασπίζονταν, ότι είναι Πόντιοι. Λέγανε ότι οι Πόντιοι έφυγαν με την ανταλλαγή. Δηλαδή, οι ντόπιοι φύγανε αλλά μιλούσαν ακόμη την γλώσσα των γειτόνων τους; Αυτό δεν μου φάνηκε και πολύ πειστικό.

    Σήμερα σε ποιες περιοχές του Πόντου μιλούν ρωμαίικα;

    Σήμερα υπάρχουν πάνω από 200 χωριά που μιλούν τη ρωμαίικη γλώσσα στην Τραπεζούντα. Ποντιακά επίσης μιλούν και σε μέρη που μετανάστευσαν εσωτερικά ελληνόφωνοι από τη Μαύρη Θάλασσα, στην Erzincan, στη Bursa και στο Van. Αυτή η γλώσσα όλο και περισσότερο εξαφανίζεται.

    Μπορεί στο μέλλον να υπάρξει ενίσχυση του ρωμαίικου στοιχείου στην περιοχή;

    Κατά τη γνώμη μου η συγκεκριμένη γλώσσα δε μπορεί να σωθεί από μόνη της. Πρώτα από όλα η Τουρκία δημιουργήθηκε με μια ψεύτικη ιστορία. Εάν δε πολεμήσουμε για να βγάλουμε στη φορά την αληθινή ιστορία δεν μπορούμε να κερδίσουμε τίποτα. Η κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Τουρκίας δεν είναι νόμιμη ·100 χρόνια πριν ιδρύθηκε μέσω ενός καταχρηστικού παιχνιδιού. Αυτή η τούρκικη δημοκρατία ιδρύθηκε με αρχή τη σφαγή των Ελλήνων Ρωμιών. Έχυσαν το αίμα των Ελλήνων Μικρασιατών και απέσπασαν τα πλούτη τους. Στην Τουρκία δεν γνωρίζουν τι έχει συμβεί πριν από 100 χρόνια. Είναι ανάγκη να επαναστατήσουμε για τις αδικίες της ιστορίας.

    Τι μαθαίνουν στην Τουρκία (σχολεία, οικογένεια) για τους Έλληνες;

    Το πρώτο πράγμα που μαθαίναμε στα σχολεία ήταν ότι οι Έλληνες είναι εχθροί μας και πως ο Μουσταφά Κεμάλ τους έριξε στην θάλασσα (9 Σεπτεμβρίου 1922). Οι λέξεις Έλληνας, απόγονοι Ελλήνων, ελληνόπουλο ακόμα και ο επιθετικός προσδιορισμός «ελληνικός» θεωρείται βρισιά στην τούρκικη γλώσσα. 19 Μαΐου είναι μια εθνική γιορτή για την Τουρκία, η ημέρα του πολέμου της ανεξαρτησίας. Είναι η ημέρα που ο Κεμάλ έκανε απόβαση στη Σαμψούντα και ξεκίνησε το σχέδιο της γενοκτονίας των ελληνικών πληθυσμών. Στο βιβλίο μου «Pontus gerçeği» (προφέρεται Πόντους κερτσεγί και σημαίνει η αλήθεια του Πόντου) εξηγώ με έγγραφα το πως ο Μουσταφά Κεμάλ πήγε με οργάνωση στη Σαμψούντα και ποιος ήταν ο ρόλος των Άγγλων. Δείχνω πώς έχυσαν αίμα ο Τοπάλ Οσμάν μαζί με τον διοικητή του κεντρικού στρατού τον Νουρετίν πασά.

    Εσείς ποια γνώμη είχατε για την Ελλάδα και πότε συνειδητοποιήσατε ότι η ρίζα σας είναι ελληνική;

    Εγώ από μικρός ήξερα ότι έχουμε ελληνική ρίζα, δυστυχώς όμως δεν είχα γνώση της ιστορίας. Όταν ασχολήθηκα με αυτό το κομμάτι της ιστορίας, τότε απέκτησα πλήρη γνώση για το ποιος είμαι. Με τις αδικίες που είχαν γίνει πριν από 100 χρόνια με εκνεύριζε ακόμη περισσότερο και υπερασπίστηκα ακόμη πιο θαρραλέα την ταυτότητά μου. Δεν αισθανόμουν πότε ως Τούρκος. Εγώ είμαι Έλληνας Πόντιος.

    Οι σχέσεις σας με τους Έλληνες πώς είναι;

    Η σχέση μου με τους Έλληνες είναι πολύ καλές. Ωστόσο, λόγω της γλώσσας δεν μπορώ να συνεννοηθώ… με εξαίρεση τους Έλληνες που ξέρουν τουρκικά και γερμανικά. Με αυτούς συνεννοούμαι ακόμα καλύτερα. Φυλακιστήκατε για τις πολιτικές πεποιθήσεις. Πώς ήταν οι συνθήκες διαβίωσης εκεί; Στη φυλακή ήμουν εκτεθειμένος σε όλα τα είδη των ανθρωπίνων βασανιστηρίων. Βασανίστηκα ιδιαίτερα επειδή κατάγομαι από την Τραπεζούντα. Οι Τραπεζουνταίοι δεν πάνε κόντρα στο κράτος! Υπάρχει η κυριαρχία του τουρκικού εθνικισμού εκεί. Είναι γεγονός ότι έχουν χάσει την ταυτότητα τους οι άνθρωποι του Πόντου εδώ και 100 χρόνια. Αυτό συνέβη γιατί οι ελληνικοί πληθυσμοί, είτε γενοκτονήθηκαν, είτε απελάθηκαν κατά την ανταλλαγή. Δεν έμεινε κανείς τους πίσω. Όσοι απέμειναν στη πατρίδα ήταν μουσουλμάνοι ελληνόφωνοι, γι’αυτό και δεν συμπεριλήφθησαν στη λίστα των… ανταλλάξιμων της Συνθήκης της Λοζάνης. Οι ελληνόφωνοι που βίωσαν τη σφαγή, προσπάθησαν να γίνουν… καλύτεροι Τούρκοι, καλύτεροι μουσουλμάνοι, προκειμένου να επιζήσουν. Εδώ και 100 χρόνια προσπαθούν να αποδείξουν στον εαυτό τους και στο κράτος αυτό το πράγμα. Λένε «Εμείς δεν είμαστε Έλληνες Πόντιοι». Αλλά αυτό δε φτάνει στο κράτος. Ακόμη διαχωρίζονται οι άνθρωποι του Πόντου. Στα ανέκδοτα οι άνθρωποι της Μαύρης Θάλασσας αποκαλούνται ανόητοι και χαζοί. Είναι γνωστό μάλιστα ότι τους κοροϊδεύουν για τη μύτη τους (όλως τυχαίως και στην Ελλάδα οι Πόντιοι δέχτηκαν τον ίδιο ρατσισμό). Θα σας δώσω και ένα ποδοσφαιρικό παράδειγμα, επειδή μου είπατε, ότι ασχολείστε με το αθλητικό ρεπορτάζ. Ανάμεσα στα συνθήματα των φιλάθλων των αντιπάλων ομάδων της Trabzonspor υπάρχει και ένα που αναφέρει: «Οι μπάσταρδοι των Ποντίων δεν μπορούν να μας εκφοβίσουν».

    Σήμερα, είστε ευπρόσδεκτος στην Τουρκία;

    Εδώ και 13 χρόνια δε μπορώ να πηγαινοέρχομαι στην Τουρκία. Ειδικά με το βιβλίο που εξέδωσα με αντιμετωπίζουν ως προδότη της χώρας. Ακόμη και στην Ελβετία δέχομαι απειλές! Αν είχαν την δυνατότητα θα έκαναν τα πάντα για να με καταστρέψουν ακόμη κι εδώ που ζω.

    Σε ποια φάση της ζωής σας πληροφορηθήκατε για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου;

    Για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου άκουσα για πρώτη φορά το 1991 (3 χρόνια πριν από την αναγνώρισή της από το ελληνικό Κοινοβουλιο), όταν προσπάθησα να πάρω πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα. Πίστευα εκείνα τα χρόνια πως κυριαρχούσε η ταξική πάλη και πως είναι σημαντική η πάλη για τον σοσιαλισμό. Έλεγα πως θα λύνονταν τα προβλήματα μετά την εγκατάσταση του σοσιαλισμού. Το 2007 πήρα πλήρη γνώση σχετικά με αυτό το θέμα. Τι λένε στην Τουρκία για τη Γενοκτονία; Αυτό το θέμα άρχισε να συζητείται πρόσφατα στην Τουρκία. Οι λεγόμενοι αριστεροί και διανοούμενοι δεν μιλούν πολύ για αυτό. Μετά τη δολοφονία του Χραντ Ντινκ (ήταν διακεκριμένος Τούρκος, αρμενικής καταγωγής, δημοσιογράφος και συγγραφέας που δολοφονήθηκε το 2007), οι Αρμένιοι άνοιξαν τη συζήτηση για την Γενοκτονία (των Αρμένιων). Αλλά κάνεις δεν ανέφερε τίποτα για την Γενοκτονία των Ελλήνων. Οι Αρμένιοι των οποίων οι πρόγονοι είχαν σφαγιαστεί το 1915, από τους Οθωμανούς βγήκαν μπροστά και μίλησαν ανοικτά. Διανοούμενοι, αριστεροί και σοσιαλιστές άρχισαν να βγάζουν στην επιφάνεια το ζήτημα. Η συζήτηση για την Γενοκτονία των ελληνικών πληθυσμών όμως ήταν διαφορετική. Για τους Τούρκους σημαίνει ότι αυτό το ζήτημα πάει ενάντια στην τουρκική δημοκρατία και τους Κεμαλιστες, από τους οποίους δεν μπορούν να ξεφύγουν εδώ και 100 χρόνια οι σοσιαλιστές, οι διανοούμενοι και οι αριστεροί.

    Είστε ένθερμος υποστηρικτής της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και γνωρίζουμε ότι διατηρείτε μία ιστοσελίδα που ενημερώνετε τον κόσμο για αυτήν! Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την επαφή με τους ανθρώπους της Μαύρης Θάλασσας;

    Δημιουργήσαμε μια ιστοσελίδα η οποία ονομάζεται Devrimci Karadeniz (που σημαίνει Επαναστατική Μαύρη Θάλασσα). Σε αυτό το σάιτ δημοσιεύουμε άρθρα σχετικά με την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, με μερικούς φίλους από την Τραπεζούντα. Έφερε μεγάλη επιτυχία και συζητήθηκε πολύ. Τα άρθρα μου διαβάστηκαν και μεταφέρθηκαν σε χιλιάδες ανθρώπους. Έλαβα γράμματα από ελληνόφωνους της Τραπεζούντας, κατοίκους της Κερασούντας, της Σαμψούντας και από πολλές άλλες πόλεις με την ερώτηση «Εμείς είμαστε Πόντιοι;». Αυτήν την ερώτηση κάνουν μεταξύ τους εδώ και εκατό χρόνια οι οικογένειες της Μαύρης Θάλασσας. Θέλω να σας πω και κάτι το οποίο πραγματικά είναι σημαντικό. Μεγάλη μερίδα ανθρώπων εξετάστηκε με DNA. Όλοι ήταν περίεργοι και θέλανε να μάθουν την ιστορία των προγόνων τους, των γιαγιάδων και των παππούδων τους. Με τα άρθρα που έγραψα, οι ίδιοι με τις ερωτήσεις που ρώταγαν βρέθηκαν σε άλλες απαντήσεις. Εγώ τους εξηγούσα με έγγραφα τις αδικίες που μας έκαναν πριν από εκατό χρόνια.

    Πότε και υπό ποιες συνθήκες αποφασίσατε να γράψετε βιβλίο για τη Γενοκτονία;

    Μετά από κάποιες προσπάθειες που έκανα για όλο αυτό το θέμα αποφάσισα το 2010 να το κάνω βιβλίο. Άρχισα να διαβάζω τις οθωμανικές πηγές αλλά και αυτές της τουρκικής δημοκρατίας. Το βιβλίο μου δίνει μεγάλο βάρος σε αυτές τις πηγές. Ο κάθε ιστορικός που σκέφτεται λογικά και τις ερευνεί σωστά, ανακαλύπτει, ότι μιλούν ξεκάθαρα για αυτήν τη σφαγή. Είναι ορατό, ότι παραδέχονται τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Υπάρχουν μυστικές (κρυφές) συνομιλίες που πραγματοποιήθηκαν στο Κοινοβούλιο την τριετία 1920-1923 και οι οποίες δημοσιεύθηκαν σε βιβλίο το 1985. Εκεί υπάρχει ομολογία για την Γενοκτονία των Ποντίων. Αυτά που έπαθαν οι Πόντιοι από τον Τοπάλ Οσμάν, τον Ιπσίζ Ρετζέπ, τον Τζεμίλ Τζαχίτ και πολλούς άλλους, μπορείτε να τα δείτε με έγγραφα στο βιβλίο. Τον Απρίλη του 2016 οργανώσαμε μία εκδήλωση στην Άγκυρα για την Γενοκτονία. Πολλοί ιστορικοί και ερευνητές συμμετείχαν σ’αυτήν την οργάνωση, κι εγώ συμμετείχα μέσω Skype. Μετά από 100 χρόνια και ειδικά στην πρωτεύουσα μια τέτοια δραστηριότητα αποτέλεσε ένα μεγάλο γεγονός.

    Τί απήχηση είχε το «Pontus Gerçeği» στην Τουρκία; Θα υπάρξει ελληνική έκδοση;

    Η πρώτη έκδοση του βιβλίου μου βγήκε στην τουρκική αγορά τον Δεκέμβρη του 2016 και εξαντλήθηκε σύντομα. Οι διαφωνούντες ιστορικοί διάβασαν το βιβλίο μου, όμως μέχρι στιγμής δεν έδειξαν το θάρρος να με επικρίνουν. Διότι με τα δικά τους έγγραφα ανακάλυψα και θεμελίωσα την ύπαρξη Γενοκτονίας. Σε πολλά μέρη υπήρξαν απειλές από φασίστες, ενώ στις εφημερίδες γράφτηκε πως καθοδηγούμαι από την Ελλάδα. Υποστήριξαν επίσης ότι πληρώνομαι γι’αυτό, κάτι που προφανώς είναι γελοίο. Επιστημονικά κάνεις δεν μπορεί να με αμφισβητήσει, ούτε ιστορικοί, ούτε ακαδημαϊκοί. Οι Έλληνες φίλοι μου δεν έχουν διαβάσει ακόμη το βιβλίο μου. Υπάρχει συνεννόηση με εκδοτικό οίκο, προκειμένου να μεταφραστεί το βιβλίο (τη μετάφραση επιμελείται ο δικηγόρος Θεόδωρος Παυλίδης) και να κυκλοφορήσει και στην Ελλάδα. Ελπίζω ότι θα δημοσιευτεί σε σύντομο χρονικό διάστημα στα ελληνικά.

    Έχετε βιώσει πολλές κακουχίες λόγω των πεποιθήσεών σας. Οι αναγνώστες του newpost.gr θα ήθελαν να μάθουν περισσότερα για τις πολιτικές συνθήκες στην Τουρκία. Μπορείτε να μας κάνετε μία ανάλυση του πολιστικού συστήματός της;

    Σ’αυτή τη γη, όπου έζησαν Έλληνες και Αρμένιοι, σήμερα κυριαρχεί η τουρκική δημοκρατία, η οποία ιδρύθηκε συχρόνως με την καταστροφή των Ασσυρίων. Η διαδικασία εφαρμογής του πολυεθνικού προγράμματος (η Τουρκία αποτελείται από πολλές φυλές, άσχετες με το τουρκικό φύλο) είχε αρχίσει από τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β’, το 1876. Ο Αμπτούλ Χαμίτ είχε ανοίξει το πρώτο Κοινοβούλιο, όμως άντεξε μόνο για ένα μήνα. Τότε 300 χιλιάδες Αρμένιοι σκοτώθηκαν και το Σύνταγμα Hamidiye αποτέλεσε το εφαλτήριο της Νέας Τουρκίας. Για 33 χρόνια οι αντιφρονούντες είτε σκοτώνονταν είτε φυλακίζονταν. Το 1908 που ήταν στην εξουσία το τουρκικό εθνικιστικό κόμμα «Ένωση και Πρόοδος», δηλαδή οι Νεότουρκοι , το συγκεκριμένο σχέδιο εξόντωσης πέρασε στη δεύτερη φάση του, με τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Η σφαγή των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας ήταν το τελευταίο σχέδιο, το οποίο ολοκλήρωσε ο Μουσταφά Κεμάλ. Μία λεπτή εννοιολογική γραμμή χωρίζει τον Αμπντούλ Χαμίτ από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλιστές. Όλοι είναι ίδιοι.

    Ποια είναι η γνώμη σας για τον Ερντογάν;

    Σήμερα που κυριαρχεί ο Ερντογάν, μπορώ να πω, ότι είναι τόσο οθωμανός ισλαμιστής όσο και κεμαλιστής, να μην αμφιβάλλει κάνεις γι’αυτό. Η Τουρκία, επειδή είναι παράνομο κράτος εδώ και 100 χρόνια, στέκεται με βάση την επιβολή της βίας. Γι’αυτό είναι αντιδημοκρατικό κράτος. Δημοκρατία σημαίνει το τέλος της κυβέρνησης της Τουρκίας. Στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του Ερντογάν, αυτοί που τον έλεγαν «δημοκράτη» και «αντικεμαλιστή» συνειδητοποίησαν σύντομα ότι είχαν λάθος αντίληψη. Και αυτός όπως οι προηγούμενοι κυβερνήτες προσπαθεί να επεκτείνει τη διάρκεια της θητείας του, χρησιμοποιώντας τη βία. Η διαφορά του μεταξύ των εθνικιστών κεμαλιστών είναι πως είναι και ισλαμιστής κεμαλιστής. Ο Μουσταφά Κεμάλ, πολλά χρόνια πριν πάρει την εξουσία, έκανε ισλαμιστική προπαγάνδα. Η επιβολή της εξουσίας στην τουρκική δημοκρατία έχει βάση το ισλάμ και τον τουρκισμό. Το 1990 σε διάφορες κούρδικες πόλεις χιλιάδες άνθρωποι φυλακίστηκαν και χάθηκαν (πέθαναν). Εκατοντάδες αντίπαλοι (αντιφρονούντες) δολοφονήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα. Ο Ερντογάν δεν ήταν στην εξουσία εκείνη την εποχή. Τώρα όμως κάνει το ίδιο που έκανε τότε ο Αμπντούλ Χαμίτ, ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Ισμέτ Ινονού. Σήμερα στην τουρκική χώρα όπου ζουν εκατομμύρια άνθρωποι, δεν ευαισθητοποιείται κανείς για να μαθευτεί η ιστορία και να λάμψει η αλήθεια. Πολλοί άνθρωποι εκπαιδεύτηκαν πάνω σε μια ψευδή ιστορία, δεν γνωρίζουν την αλήθεια. Αυτή δεν είναι μια κατάσταση που βγήκε τώρα στη φόρα. Όπως έχω αναφέρει παραπάνω, 100 χρόνια πριν έβαλαν στο μάτι τα πλούτη των Ελλήνων. Υποστήριξαν τους καταπιεστές, έγιναν συνέταιροι με τους μουσουλμάνους στις δολοφονίες και τις γενοκτονίες. Εδώ και εκατό χρόνια ο στόχος του κράτους ήταν να λιντσάρει τον καθένα. Σε αυτό δεν είχε συμμετοχή μόνο το κράτος, αλλά οι μυστικές οργανώσεις και οι φασίστες. Τους τελευταίους υπάρχουν κάποιοι που τους υποστηρίζουν μαζικά, όπως τον Χίτλερ στη ναζιστική Γερμανία. Σήμερα, θέλουν να πατάξουν τον κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα, όπως έκαναν στους Έλληνες πριν από 100 χρόνια και εξαπολύουν στρατιωτική και αστυνομική επίθεση, καλώντας εθνικιστικές μουσουλμανικές μάζες για την ενεργοποίηση της καταστροφής τους. Η κυβέρνηση του Ερντογάν όπως και οι υπόλοιποι παράγουν προκλήσεις. Γίνονται εκρήξεις από βόμβες, οι αντιφρονούντες φυλακίζονται και εξαπλώνεται ο φόβος για δολοφόνους (σ.σ. τρομοκράτες).

    Θεωρείτε ότι το πραξικόπημα του προηγούμενου καλοκαιριού ήταν σκηνοθετημένο από τον ίδιο τον Τούρκο πρόεδρο για να καταλύσει ελευθερίες και να πάρει εξουσία επάνω του;

    Το πραξικόπημα που έγινε στις 15 Ιουλίου του 2016 βοήθησε τον Ερντογάν να εδραιώσει με τη βία την εξουσίας του. Με την εφαρμογή OHAL (κατάσταση έκτακτης ανάγκης) εξολόθρευσε τα νόμιμα δικαιώματα που υπήρχαν στη χώρα.

    Τι σημαίνουν οι τελευταίες τούρκικες προκλήσεις γύρω από τα ελληνικά νησιά;

    Λένε κάποιοι ότι αν μπει η Τουρκία σε μεγάλο πόλεμο θα διαλυθεί από μέσα, λόγω των πολλών εθνικοτήτων που την αποτελούν. Ισχύει αυτό;Η κρίση της Τουρκίας με την Ελλάδα αποτελείται από ένα σενάριο. Μέσα από αυτό ο Ερντογάν θελει να δείξει ότι η χώρα είναι δυνατή και να προσελκύσει τους πολίτες και τους Τούρκους εθνικιστές (MHP) στο πλευρό του. Ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν έχουν πρόθεση για τέτοιο πόλεμο, αλλά ούτε οι αφέντες τους δεν θα το επιτρέψουν, δηλαδή η Αμερική, η ΕΕ και η Ρωσία.

    Διαβάστε όλο το άρθρο: https://www.tilestwra.com/toyrkos-syggrafeas-gia-genoktonia-pontion-i-toyrkia-ktistike-pano-sto-aima-ton-ellinon/

  6. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

    Η μνήμη Ερντογάν και οι «οκτώ»

    17.07.2018

    ​«Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ αυτούς που τήρησαν στάση χωρίς αρχές και άνοιξαν την αγκαλιά τους στους πραξικοπηματίες που διέφυγαν από τη χώρα μας», προειδοποίησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μιλώντας σε χιλιάδες κόσμου στην επέτειο των δύο ετών από το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου του 2016.

    Το κλίμα ήταν συναισθηματικά φορτισμένο. Το διαπίστωσα ο ίδιος γιατί ήμουν στην ομιλία, δίπλα στη σκηνή, και έβλεπα το πρόσωπο του ίδιου τον Ερντογάν, αλλά και τις αντιδράσεις του πλήθους που τον άκουγε. Ηταν φορτισμένο για λόγους ανθρώπινους, λόγω των θυμάτων, αλλά και επικοινωνιακούς, καθώς ο Τούρκος πρόεδρος μετατρέπει αυτή την ημέρα μνήμης σε ημέρα εορτασμού της «νέας τουρκικής Δημοκρατίας».

    «Ξέρουμε ποιοι προσευχήθηκαν εκείνο το βράδυ για εμάς και ποιοι για την επιτυχία του κινήματος του Γκιουλέν», διεμήνυσε ο πρόεδρος της Τουρκίας.

    Κάποιες χώρες δεν θέλουν τον Ερντογάν και εκείνο το βράδυ όντως επιθυμούσαν την ανατροπή του.

    Αλλά αυτό δεν ισχύει για την Ελλάδα. Γιατί να μη θέλει η Ελλάδα τον Ερντογάν, σε βαθμό που να υποστηρίζει ένα εις βάρος του πραξικόπημα; Μήπως οι κεμαλιστές αντίπαλοί του ή η «λύκαινα» Ακσενέρ, είναι πιο φιλικοί προς τη χώρα μας; Ολοι αυτοί δεν κατηγορούσαν τον Ερντογάν ότι έχει παραχωρήσει νησιά του Αιγαίου στην Ελλάδα και τον καλούσαν να τα πάρει πίσω;

    Οχι, η Ελλάδα δεν υποστήριξε το πραξικόπημα, και δεν άνοιξε καμία «αγκαλιά» στους Τούρκους στρατιωτικούς που διέφυγαν. Και, αν θέλει κανείς να πει δημόσια την αλήθεια, από στενοχωρημένοι έως οργισμένοι ήταν στην Αθήνα για την άφιξή τους…

    «Το λέω ξεκάθαρα, ξέρουμε ποιος, πότε και τι στάση τήρησε», ανέφερε ο ισχυρός άνδρας της γείτονος. Εάν πραγματικά ξέρει, τότε ξέρει και ποια στάση τήρησε η Ελλάδα. Και εάν ο Αλέξης Τσίπρας τον διαβεβαίωσε τις πρώτες ημέρες ότι οι πραξικοπηματίες θα επιστραφούν, ήταν λάθος του, γιατί δεν μπορεί ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, μιας δημοκρατικής χώρας-μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να παραβιάσει τις ευρωπαϊκές αρχές και το διεθνές δίκαιο και να αλλάξει τις αποφάσεις της δικαιοσύνης, ακόμη και αν το ήθελε.

    Εχει πολλά και πραγματικά προβλήματα ο κ. Ερντογάν. Από την οικονομία που κινδυνεύει να εκραγεί, μέχρι το Κουρδικό, και την τρομοκρατία. Κάνει λάθος όταν ρίχνει «λάδι στη φωτιά» και αυξάνει την ένταση με την Ελλάδα, που είναι σύμμαχος στο ΝΑΤΟ, και το μόνο μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης που ειλικρινά υποστηρίζει τη στενότερη δυνατή σχέση Ε.Ε.-Τουρκίας. Θα έπρεπε να κατανοήσει ότι η ομαλοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας, και να συμπεριφερθεί ανάλογα.

    http://www.kathimerini.gr/975370/opinion/epikairothta/politikh/h-mnhmh-erntogan-kai-oi-oktw

  7. Νίκη της αλληλεγγύης! Δόθηκε άσυλο στον Τουργκούτ Καγιά

    Ιούλ 21, 2018

    Με σημερινή απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου δόθηκε τελικά πολιτικό άσυλο στον δημοσιογράφο και ιστορικό Τουργκούτ Καγιά, ο οποίος νοσηλεύεται στο Γενικό κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας καθώς διανύει την 49η ημέρα απεργίας πείνας. Έχει πλέον και επισήμως την ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα που του εξασφαλίζει νομική προστασία.

    Aναμένεται η άμεση απελευθέρωσή του μετά από επικείμενη, όπως όλα δείχνουν, απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης Σταύρου Κοντονή για την μη έκδοση του.

    Η -αυτονόητη- απόφαση για την παροχή πολιτικού ασύλου στον αγωνιστή από την Τουρκία, ο οποίος έχει υποστεί φριχτά βασανιστήρια στις τουρκικές φυλακές, είναι μια νίκη του αγώνα, πρώτα από όλα του ίδιου και των συντρόφων του αλλά και του κινήματος αλληλεγγύης που είχε εκδηλωθεί έντονα το τελευταίο διάστημα, καθώς είναι αδιανόητο να παραδοθεί αγωνιστής από την Ελλάδα στην Τουρκία.

    Οι «τροχιοδεικτικές βολές» των δηλώσεων της Ντόρας Μπακογιάννη πέφτουν προσώρας στο κενό, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον Τουργκούτ Καγιά. Η επαγρύπνηση του κινήματος συνεχίζεται βεβαίως, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για τους υπόλοιπους αγωνιστές από την Τουρκία και το Κουρδιστάν που κρατούνται σε διάφορες φυλακές ανά την Ελλάδα.

    http://pandiera.gr/%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CF%8D%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CF%8C%CE%B8%CE%B7%CE%BA%CE%B5-%CE%AC%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BF-%CF%83%CF%84%CE%BF/

  8. ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

    Το στοίχημα του εκσυγχρονισμού
    26.08.2018

    Α​​​​υτοί έχουν το δολλάριο – εμείς έχουμε τον Αλλάχ»: Ηταν η φράση που χρησιμοποίησε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, για να εγκαρδιώσει τον λαό του, όταν η οικονομία της χώρας του απειλήθηκε ευθέως από τις ΗΠΑ.

    Φράση τυπικής θρησκοληψίας – σκόπιμης ή ειλικρινούς: τα κίνητρα δεν επηρεάζουν την ιστορική σημασία της. Οπωσδήποτε είναι το πρώτο «όχι», από την ηγεσία και την κατάδηλη πλειοψηφία των πολιτών μιας χώρας, στη μονοκρατορική (πλανητική) απολυταρχία των «Αγορών». Λίγα λεπτά μετά την εκφώνηση της φράσης από τον Ερντογάν, γυναίκες και άνδρες στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης και της Αγκυρας έσκιζαν επιδεικτικά χαρτονομίσματα δολλαρίου σε κλίμα πανηγυρισμού.

    Εκπληξη και ξάφνιασμα προξένησε, πριν μερικά χρόνια, και η δημοψηφισματική προτίμηση των Ισλανδών: να διασώσουν τις κοινωνιοκεντρικές προτεραιότητες του οικονομικού τους συστήματος και να αφήσουν τις τράπεζες να χρεοκοπήσουν ό,τι κι αν στοίχιζε η χρεοκοπία σε καταθέτες και επενδυτές. Ξεχωριστό ιστορικό προνόμιο διεκδίκησε και η παρακμιακή ελλαδική κοινωνία, το καλοκαίρι του 2015, καταπλήσσοντας την υφήλιο, όταν, σε δημοψήφισμα, το 61,31% του λαού ψήφισε τη μη υποταγή στον εκβιασμό των «Αγορών», έστω και με τίμημα ενδεχόμενη έξοδο από τη γερμανική νομισματική δεσποτεία (κοινώς «ευρωζώνη»).

    Η ισλανδική αντίσταση στον επιθετικό ολοκληρωτισμό των Αγορών θα μπορούσε να έχει καταγωγή θρησκευτικής ευτολμίας, αν υπολογίσει κανείς τη σκανδιναβική παράδοση κοινωφελούς ορθολογισμού, ριζωμένη στον προτεσταντικό ηθικισμό. Για το ελλαδικό δημοψήφισμα δεν υπάρχει περιθώριο τέτοιων υποθέσεων: επρόκειτο για πρόσχημα («φύλλο συκής» με προαποφασισμένη την ανακολουθία και ασυνέπεια) – ψιμύθιο για τη «θρησκοληψία» της εξουσιολαγνείας και πλουτομανίας της τάχα και «ριζοσπαστικής» Αριστεράς.

    Ο Ερντογάν, αντιτάσσοντας τον Αλλάχ στο δολλάριο, είναι ο πρώτος (και μέχρι στιγμής μοναδικός) ηγέτης που λέει «όχι» σε έναν παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό, σε ένα «παράδειγμα» (καθολικό τρόπο του βίου) εκμαυλιστικά παντοδύναμο. Το θρησκευτικό έρεισμα της τόλμης του μοιάζει σαθρό, ενώ έχει αντίπαλο τον ιστορικο-υλιστικό μηδενισμό της Δύσης και τη φρικώδη απανθρωπία που ο μηδενισμός παράγει, καμουφλαρισμένη με προσχηματικούς θεσμούς και «φιλελεύθερες» παρλαπίπες.

    Σαθρό αντέρεισμα ο ισλαμισμός, αν και εμφανίζει μια επεκτατική δυναμική που καταπλήσσει (κυρίαρχος σχεδόν στην Αφρική, ακάθεκτη η εξάπλωσή του στην Ασία, απίστευτη η διεύρυνση της παρουσίας του στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες). Αλλά παραμένει μια θρησκεία χωρίς μεταφυσική, με παιδαριώδεις απαντήσεις στα υπαρκτικά ερωτήματα του ανθρώπου. Γι’ αυτό και με πρωτόγονο ηθικιστικό φορμαλισμό, απάνθρωπο.

    Ο Ερντογάν, συνετότατος, δεν διανοήθηκε ποτέ να αντιτάξει ιδεολογικά το Ισλάμ στον μηδενισμό της Δύσης. Εχει την πολιτική οξυδέρκεια να εμπιστεύεται την «πράξη» (τη διαμόρφωση του έμπρακτου συλλογικού βίου), όχι το πεδίο των ιδεολογημάτων και «πεποιθήσεων». Προώθησε το δυτικό μοντέλο ανάπτυξης της χώρας, όχι τον εκδυτικισμό των συνειδήσεων, όχι την τριτοκοσμική ξιπασιά, τη λιγούρα των απομιμήσεων. Τα εκθαμβωτικά μοντέρνα «υπερκαταστήματα» σε κάθε παραμικρή πόλη, οι γέφυρες και τα τούνελ στην Κωνσταντινούπολη, η παραγωγή (συναρμολόγηση) και εμπορία πολεμικών αεροπλάνων (F16) συνοδεύουν την ίδρυση τεράστιου αριθμού πανεπιστημίων – τα πλήθυνε απίστευτα και τα γέμισε «μαντίλες» ο Ερντογάν.

    Οι Κεμαλικοί πάσχιζαν δήθεν για «εξευρωπαϊσμό» της Τουρκίας και εξίσωση των φύλων, αλλά, με απαγορευμένη τη μαντίλα, ο γυναικείος πληθυσμός ζούσε στο κοινωνικό περιθώριο. Τώρα τα πανεπιστήμια, εκσυγχρονισμένα και εξοπλισμένα στο υψηλότερο δυνατό ευρωπαϊκό επίπεδο, κατακλύζονται από «μαντίλες» – η εξωμοσία δεν είναι οπωσδήποτε προϋπόθεση της «προόδου» και του «εκσυγχρονισμού».

    Οι δικτατορικές εξουσίες του Ερντογάν, οι απάνθρωπες αυθαιρεσίες του, τα παρανοϊκά μεγαλεία του ανακτόρου του, το αίμα εκατομμυρίων Κούρδων που θα τον κατατάσσει πάντοτε στους σφαγείς της Ιστορίας, αυτά και πάμπολλα ανάλογα δεν αμνηστεύονται επειδή έχει χάρισμα ηγετικό και πολιτική οξυδέρκεια. Αλλά αυτή η κρίση για τον Ερντογάν προϋποθέτει κριτήρια τίμιας εμμονής στην ελευθερία και αξιοπρέπεια του ανθρώπου, όχι τα πανουργήματα των τάχα και «δικαιωμάτων» απρόσωπων καταναλωτικών μονάδων, που οι «Αγορές» και οι λακέδες τους ρεκλαμάρουν σαν τον ύψιστο πολιτισμό.

    Αν προλάβει πια να υπάρξει ταλαντούχος πολιτικός, ενθεγέρτης, στην τελειωμένη Ελλάδα, δεν θα ακουστεί από το στόμα του ούτε συνθηματολογία αντιπαλότητας προς τη Δύση ούτε η κωμική αγραμματοσύνη του «ανήκομεν εις την Δύσιν». Ούτε απόρριψη ούτε άνευ όρων πιθηκισμός.

    Υπάρχει Ελληνισμός σημαίνει: Λειτουργεί η συνέχεια της γλώσσας, ο κάθε Ελληνας διαβάζει την «κοινή» ελληνική με την άνεση που διαβάζει τον Ελύτη, ζει τη «δημοκρατία» με τους όρους της αυτοδιαχειριζόμενης κοινότητας, πηγαίνει στην εκκλησιά όχι για να «ωφεληθεί» αλλά για να γιορτάσει.

    Από εκεί και πέρα προσλαμβάνει οτιδήποτε από παντού με κάθε άνεση. Οχι για να μιμηθεί συμπλεγματικά, αλλά για τον πλουτισμό της ζωής του.

    http://www.kathimerini.gr/981734/opinion/epikairothta/politikh/to-stoixhma-toy-eksygxronismoy

  9. Νέο μήνυμα της Τουρκίας για τους «8» αξιωματικούς – Ζητά την άμεση έκδοσή τους

    Στο Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο επικεντρώνεται το ανακοινωθέν που εξέδωσε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας, έπειτα από τη χθεσινή συνεδρίαση, που πραγματοποιήθηκε υπό την προεδρία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Παράλληλα, στέλνει και μήνυμα στις χώρες, όπου έχουν βρει καταφύγιο «μέλη των τρομοκρατικών οργανώσεων».

    Στο σχετικό ανακοινωθέν αναφέρεται ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας «επαναλαμβάνει «με έντονο τρόπο» ότι λαμβάνει όλα τα μέτρα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και συμφερόντων της Τουρκίας».

    «Υπογραμμίστηκε με έντονο τρόπο ότι οι εξελίξεις στην Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο, το Αιγαίο και τον Εύξεινο Πόντο παρακολουθούνται στενά και θα συνεχιστούν να λαμβάνονται όλα τα μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων και συμφερόντων μας, που απορρέουν από διεθνείς συμφωνίες», υπογραμμίζεται.

    Στη συνέχεια της ανακοίνωσης γίνεται έμμεση αναφορά στην Ελλάδα και στους οκτώ Τούρκους αξιωματικούς:

    «Τονίστηκε ότι είναι απαράδεκτο ορισμένες χώρες να μην εκδίδουν μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων που έχουν διαφύγει σε αυτές. Το αίτημα για την έκδοσή τους βασίζεται στο διεθνές δίκαιο και τις υπογραφείσες συμφωνίες».

    Σημειώνεται ότι ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας την ερχόμενη Τρίτη στις 5 Φεβρουαρίου θα μεταβεί στην Τουρκία.

    http://www.kathimerini.gr/1007606/article/epikairothta/kosmos/neo-mhnyma-ths-toyrkias-gia-toys-8-a3iwmatikoys—zhta-thn-amesh-ekdosh-toys

  10. Η Τουρκία στη Μέση Ανατολή

    11.02.2019,
    Σωτήρης Λίβας*
    Το παιχνίδι του ανταγωνισμού στη Μέση Ανατολή συνεχώς επεκτείνεται. Πίσω από τις ορατές συγκρούσεις και τις διαδοχικές αλλαγές στη συγκρότηση των αντίπαλων στρατοπέδων, ο πόλεμος μαίνεται και σε άλλα επίπεδα: το λεκτικό, το συναισθηματικό, αυτό της άσκησης επιρροής. Η αντιπαράθεση αυτή μπορεί να φέρει, εξωτερικά τουλάχιστον, συγκεκριμένα ιδεολογικά γνωρίσματα (π.χ. τη σύγκρουση σουνιτών – σιιτών ή αυτήν σε σχέση με την αντιμετώπιση του Ισραήλ εκ μέρους του μουσουλμανικού κόσμου), στην πραγματικότητα όμως αυτά με δυσκολία κρύβουν έναν αδυσώπητο πόλεμο συμφερόντων που απλώς λαμβάνει συνεχώς διαφορετικές μορφές.

    Στον λεκτικό πόλεμο πρωτοστατεί ο Τούρκος πρόεδρος. Ο Ερντογάν, θυμίζοντας ώρες ώρες τον Νάσερ στις εποχές δόξας του παναραβισμού ή Αμερικανούς τηλε-ευαγγελικούς, βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με το κοινό του. Η εικόνα του προέδρου να μιλάει, να φωνάζει, να καταγγέλλει, να απειλεί, είναι τηλεοπτικώς πανταχού παρούσα. Μέσω της επιβολής της εικόνας του Ερντογάν (ο Τούρκος πρόεδρος ως σήμα κατατεθέν της νέας τουρκικής αυτοπεποίθησης) η τουρκική κυβέρνηση ασκεί μια πολιτική προβολής της «μαλακής» ισχύος της και στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό της χώρας.

    Βεβαίως δεν είναι μόνο σημαντική η εικόνα, αλλά και ο λόγος. Και μέσω του λόγου του Ερντογάν προπαγανδίζονται, πάνω απ’ όλα, τα μοναδικά χαρακτηριστικά της Τουρκίας που την καθιστούν τη μόνη κατάλληλη να ηγηθεί σήμερα του μουσουλμανικού κόσμου. Η προβολή αυτή γίνεται μέσω της (ανιστορικής) περιγραφής της Τουρκίας ως μιας χώρας η οποία κείται πέραν των διαφορών και ερίδων που ταλανίζουν την κοινότητα των πιστών, ως της μόνης δύναμης ικανής να αντιμετωπίσει το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, αλλά και τις διασπαστικές ροπές στο εσωτερικό της ούμα.

    Ο χώρος δεν μας επιτρέπει να επεκταθούμε, αλλά αξίζει να προσεχθεί αυτό το σημείο: η συνεχής, στον λόγο του Ερντογάν, αναφορά στο οθωμανικό παρελθόν της χώρας, η προσπάθεια ανάδειξης της για αιώνες (υποτιθέμενης) ειρηνικής συνύπαρξης πολιτισμών, λαών, θρησκειών στο εσωτερικό της αυτοκρατορίας.

    Για να κατανοήσουμε το εύρος των τουρκικών επιδιώξεων στη Μέση Ανατολή, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να εντάξουμε την Τουρκία στο πλαίσιο του νέου μεγάλου παιχνιδιού ανταγωνισμών στην περιοχή: αν θέσουμε ως άξονα αυτού του παιχνιδιού την αντιπαλότητα Ιράν – Σαουδικής Αραβίας και ως κύριο διακύβευμα την προσπάθεια ανάσχεσης της αύξησης επιρροής της Τεχεράνης, θα πρέπει να τοποθετήσουμε την Τουρκία σε ένα επίπεδο ξεχωριστό, παράλληλο του κύριου ταμπλό. Η Τουρκία δεν ανήκει επισήμως ούτε στον άξονα της αντίστασης ούτε και στις χώρες που έχουν συνταχθεί με τη Σαουδική Αραβία.

    Στο διαρκώς όμως εναλλασσόμενο σκηνικό της Μέσης Ανατολής η Τουρκία προσπαθεί να εξασφαλίσει για τον εαυτό της έναν ιδιαίτερο, διακριτό ρόλο, μακριά τόσο από τον φιλοδυτικό συντηρητισμό των μεν όσο και από τον σιιτικό ριζοσπαστισμό των δε: αυτόν του υποστηρικτή των «ισλαμιστικών» ρευμάτων διαφόρων αποχρώσεων και κατά συνέπεια τον ρόλο του πατέρα των απανταχού καταδιωκόμενων μουσουλμάνων (στην Παλαιστίνη, την Ινδία, την Κίνα κ.λπ.). Η υποστήριξη αυτή κατευθύνεται κατ’ αρχάς προς τα διάφορα παρακλάδια των Αδελφών Μουσουλμάνων, αλλά είναι γνωστό ότι φτάνει και σε πιο ακραίες ισλαμιστικές ομάδες (όπως παλαιότερα και στο ίδιο το «Ισλαμικό κράτος»).

    Αν το Κατάρ είναι ο χρηματοδότης των εξτρεμιστών, η Τουρκία είναι ο κύριος προμηθευτής όπλων και ο κύριος συνήγορός τους. Η υποστήριξη αυτή σχετίζεται σε κάθε περίπτωση με τα στενά τουρκικά εθνικά συμφέροντα, η βαθύτερη και πιο μακροπρόθεσμη όμως επιδίωξη είναι άλλη: η ανάδειξη της Τουρκίας σε ηγέτιδα δύναμη στη Μέση Ανατολή.

    Η προσπάθεια όμως αυτή συναντά ήδη πολλά εμπόδια. Είναι δεδομένο ότι και τα δυο αντίπαλα στρατόπεδα (το σαουδαραβικό και το ιρανικό) δεν είναι ενιαία (είναι γνωστές, για παράδειγμα, οι φιλοδοξίες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων να αυτονομηθούν από την κηδεμονία της Σαουδικής Αραβίας, όπως γνωστές είναι και οι όχι ιδιαίτερα θερμές σχέσεις μεταξύ Χεζμπολάχ και Χαμάς).

    Είναι δεδομένο επίσης ότι οι δύο κύριοι αντίπαλοι αντιμετωπίζουν προβλήματα τόσο στο εσωτερικό τους όσο και στο εξωτερικό, ενώ συγχρόνως δεν διαθέτουν την παλιά τους συνοχή. Την ίδια στιγμή όμως τα προβλήματά τους αυτά δεν τους εμποδίζουν να παίζουν το παιχνίδι με τον παλιό, γνωστό, επιφυλακτικό τρόπο.

    Από την άλλη μεριά η Τουρκία δεν διαθέτει ούτε τις ιδεολογικές βάσεις (αλλά και την, τουλάχιστον εξωτερικά, ιδεολογική συνέπεια) του Ιράν, ούτε την (ακόμα) τεράστια οικονομική ισχύ της Σαουδικής Αραβίας. Το κυριότερο όμως για μένα είναι άλλο: για τους κατοίκους των χωρών της Μέσης Ανατολής, για τις κοινωνίες της περιοχής, αλλά και γενικότερα για τον μουσουλμανικό κόσμο η Τουρκία (μια χώρα που πριν από περίπου μία δεκαετία αποτελούσε μοντέλο προς μίμηση, ένα πρότυπο συγκερασμού και εναρμόνισης του ήπιου Ισλάμ με την τήρηση των δυτικών φιλελεύθερων, πολιτικών και οικονομικών κανόνων) δεν αντιπροσωπεύει πλέον απολύτως τίποτε. Η Τουρκία είναι απλώς άλλος ένας επιθετικός άρπαγας –αλλά από τέτοιους η Μέση Ανατολή είναι γεμάτη.

    * Αναπληρωτής καθηγητής στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο

    http://www.efsyn.gr/arthro/i-toyrkia-sti-mesi-anatoli

  11. 17.07.2017,

    Φανατισμός μέχρι… θανάτου

    Βίκυ Καπετανοπούλου

    «H απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου δεν είναι η πρώτη επίθεση εναντίον της χώρας μας και δεν θα είναι η τελευταία. Για τον λόγο αυτό, πρώτα θα ξεριζώσουμε τα κεφάλια αυτών των προδοτών»…

    Με πολύ σκληρά λόγια σε υψηλούς εθνικιστικούς τόνους, ο Ταγίπ Ερντογάν απευθύνθηκε σε μια -κατακόκκινη από τις τουρκικές σημαίες- λαοθάλασσα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που κατέκλυσαν τη γέφυρα του Βοσπόρου -μετονομασμένη πια σε «Γέφυρα των Μαρτύρων της 15ης Ιουλίου»- το βράδυ του περασμένου Σαββάτου.

    Εκεί όπου ακριβώς ένα χρόνο πριν Τούρκοι στρατιώτες, προσκείμενοι στους επίδοξους πραξικοπηματίες, είχαν ανοίξει πυρ εναντίον πολιτών που είχαν ξεχυθεί στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης για να αποτρέψουν την ανατροπή της ισλαμοσυντηρητικής κυβέρνησης από μερίδα των ενόπλων δυνάμεων, μετά το δραματικό κάλεσμα του -φυγαδευμένου τότε από τη Μαρμαρίδα- προέδρου τους, τον οποίον είχαν επιχειρήσει να δολοφονήσουν κομάντος του στρατού.

    Τριάντα έξι από τα συνολικά 249 θύματα εκείνης της τραγικής νύχτας έπεσαν νεκρά στη γέφυρα, ενόσω στην Αγκυρα πολεμικά αεροσκάφη βομβάρδιζαν το προεδρικό μέγαρο και το κτίριο της Εθνοσυνέλευσης.

    Οι τραυματίες ξεπέρασαν τους 2.190, ενώ σκοτώθηκαν και 35 πραξικοπηματίες.

    Η 15η Ιουλίου έχει ανακηρυχτεί πλέον εθνική γιορτή «για τη δημοκρατία και την ενότητα της Τουρκίας».

    Μόνο φιλοδημοκρατικές κι ενωτικές δεν υπήρξαν, όμως, οι τέσσερις συνολικά πύρινες ομιλίες του Ερντογάν σε Κωνσταντινούπολη και Αγκυρα, στη διάρκεια των ολονύχτιων εκδηλώσεων μνήμης στις οποίες συμμετείχαν εκατομμύρια πολίτες σε όλη τη χώρα.

    Σε άλλη μια βροντερή επίδειξη δύναμης, ο αυταρχικός Τούρκος πρόεδρος εγκωμίασε τους πολίτες που ξεσηκώθηκαν με «γυμνά χέρια» και την «πίστη» τους απέναντι στους πάνοπλους στρατιωτικούς που αποτόλμησαν το αποτυχημένο πραξικόπημα, ως «εγκέφαλο» του οποίου κατηγορεί τον πάλαι ποτέ στενό σύμμαχό του, νυν αυτοεξόριστο στις ΗΠΑ ιμάμη Φετουλάχ Γκιουλέν και την «τρομοκρατική οργάνωσή» του FETÖ.

    Ο κατήφορος

    Και υπό τις ιαχές του πλήθους, που κρατούσε φωτογραφίες των νεκρών και φώναζε υπέρ της θανατικής ποινής, διακήρυξε ξανά πως θα εγκρίνει «χωρίς δισταγμό» την επαναφορά της αν υπερψηφιστεί από την Εθνοσυνέλευση.

    Πρότεινε μάλιστα οι υπόδικοι συλληφθέντες να εμφανίζονται εφεξής στα δικαστήρια φορώντας στολές παρόμοιες με εκείνες των κρατουμένων στην αμερικανική βάση του Γκουαντάναμο…

    «Σε περίπτωση που η Τουρκία επαναφέρει τη θανατική ποινή, η κυβέρνησή της θα έχει κλείσει την πόρτα της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση» επανέλαβε από την πλευρά του, μέσω της γερμανικής Bild, o Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, για να προσθέσει όμως ότι στην τελευταία συνάντησή του με τον Τούρκο πρόεδρο αποκόμισε την εντύπωση πως «αναζητά την προσέγγιση με την Ευρώπη, αντί να την αποστρέφεται».

    Κι ενώ αμέτρητες φωνές εκτός Τουρκίας εξακολουθούν να καταγγέλλουν τον αντιδημοκρατικό κατήφορο στον οποίο βυθίζει τη χώρα ο Ερντογάν -λόγω του πρωτοφανούς πογκρόμ εναντίον και πολιτικών του αντιπάλων, όπως των ηγετών και βουλευτών του φιλοκουρδικού, αριστερού HDP, και φυσικά των 50.000 και πλέον συλλήψεων «πραξικοπηματιών» και «τρομοκρατών» αλλά και των μαζικών απολύσεων τουλάχιστον 110.000 δημοσίων υπαλλήλων, στρατιωτικών, αστυνομικών, καθηγητών, δικαστικών, διανοούμενων και δημοσιογράφων- οι διώξεις συνεχίζονται χωρίς σταματημό.

    Την Παρασκευή εκδόθηκε κυβερνητικό διάταγμα για τις απολύσεις άλλων 7.395 δημοσίων υπαλλήλων, δασκάλων, ακαδημαϊκών και αξιωματικών της αστυνομίας και του στρατού, ενώ χθες τέθηκε υπό κράτηση η δημοσιογράφος Γελίζ Κοράι της εφημερίδας Kocaeli Koz στη Νικομήδεια, εξαιτίας άρθρου γνώμης της επικριτικού για τις ενέργειες της κυβέρνησης μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα.

    Πιο ισχυρός παρά ποτέ στο εσωτερικό της χώρας μετά το αμφιλεγόμενο δημοψήφισμα του Απριλίου, που ενέκρινε (;) τις προεδρικές του υπερεξουσίες, ο Ερντογάν ξεσπάθωσε πάλι τόσο εναντίον της Δύσης όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δη του ηγέτη του ρεπουμπλικανικού CHP Κεμάλ Κιλιντσάρογλου.

    Μεταξύ άλλων, τον αποκάλεσε «δειλό και ανήθικο», επειδή τη νύχτα της απόπειρας δεν βγήκε στον δρόμο αλλά «παρακολουθούσε τα γεγονότα από την τηλεόραση», αλλά και επειδή κάνει ανοιχτά λόγο για «ελεγχόμενο πραξικόπημα».

    Και το CHP και το HDP μποϊκόταραν τις κυβερνητικές επετειακές εκδηλώσεις, ο Κιλιντσάρογλου όμως εκφώνησε ομιλία σε ειδική συνεδρίαση της Εθνοσυνέλευσης, όπου κατακεραύνωσε τη μυστική υπηρεσία ΜΙΤ «πως δεν παρείχε επαρκείς πληροφορίες» στην κοινοβουλευτική επιτροπή, η οποία ερεύνησε όσα διαδραματίστηκαν τη νύχτα του πραξικοπήματος.

    Το πρόσωπο-κλειδί
    Χαρακτήρισε «απαράδεκτο» το γεγονός πως ο επικεφαλής της ΜΙΤ, Χακάν Φιντάν, κι ο (τότε απαχθείς από πραξικοπηματίες στρατιωτικούς) αρχηγός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Χουλουσί Ακάρ, έδωσαν γραπτή και όχι προφορική κατάθεση στην επιτροπή κι αναρωτήθηκε εύλογα γιατί, αφού υπάρχουν πληροφορίες πως γνώριζαν κάποιες ώρες νωρίτερα τι επρόκειτο να συμβεί.

    Αναρωτήθηκε επίσης για ποιο λόγο η ΜΙΤ «δεν εντόπισε» τον Αντίλ Οκσιούζ, τον αποκαλούμενο «ιμάμη της αεροπορίας» -κατά τη Hurriyet-, ο οποίος θεωρείται πρόσωπο-κλειδί που έχει στενές σχέσεις με το κίνημα Γκιουλέν. Ενώ συνελήφθη την επομένη του πραξικοπήματος, δικαστής τον άφησε ελεύθερο στις 18 Ιουλίου κι έκτοτε αγνοούνται τα ίχνη του.

    Με συνέντευξή του δε στο Associated Press, o βουλευτής του CHP Μπουλέντ Τεζτσάν κατηγορεί την κυβέρνηση πως μπλοκάρει την πλήρη διερεύνηση των γεγονότων, «συγκαλύπτει πληροφορίες» και προσπαθεί να «γράψει μια κατασκευασμένη ιστορία» για όσα εκτυλίχθηκαν εκείνη τη νύχτα

    https://www.efsyn.gr/kosmos/eyropi/117579_fanatismos-mehri-thanatoy

  12. 13.06.2019 :
    Ασλί Ερντογάν στην «Κ»: «Επεσαν οι μάσκες στην Τουρκία»

    ΣΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

    «Οταν γράφω είμαι ανοιχτή σε συναισθήματα, τώρα νιώθω ότι είμαι σε ένα καβούκι. Αν προσπαθήσω να μεταμορφώσω αυτά που ζω σε τέχνη, θα με καταστρέψει», λέει η κ. Ερντογάν.

    Στις 15 Αυγούστου του 2016, έναν μήνα μετά την απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, η συγγραφέας Ασλί Ερντογάν έμαθε από τον περιχαρή εκδότη της ότι το βιβλίο της «Κοκκινοσκουφίτσα πόλη», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ποταμός, συμπεριελήφθη μαζί με το «Χιόνι» του Ορχάν Παμούκ σε μια ανθολογία ως ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά έργα της μεταμοντέρνας τουρκικής λογοτεχνίας. Η συγγραφέας συνελήφθη μία ημέρα μετά.

    «Διάβασα το άρθρο για το βιβλίο μου από το κελί της φυλακής. Κοιτάξτε πού είναι ο Ορχάν Παμούκ και πού είμαι εγώ», μας λέει η Ασλί Ερντογάν, την οποία συναντήσαμε στη 16η Διεθνή Εκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης.

    Η βραβευμένη Τουρκάλα συγγραφέας ζει τα τελευταία δύο χρόνια στη Γερμανία, όπου κατέφυγε μετά τις κατηγορίες εναντίον της για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και υπονόμευση της εθνικής ενότητας. Η Ερντογάν ήταν μέλος επιτροπής συμβούλων και αρθρογράφος της φιλοκουρδικής εφημερίδας Özgür Gündem όταν συνελήφθη από τις τουρκικές αρχές και προφυλακίστηκε για τέσσερις μήνες.

    Για την ακύρωση των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών της Κωνσταντινούπολης και την επανάληψή τους στις 23 Ιουνίου η Τουρκάλα συγγραφέας λέει ότι με αυτόν τον τρόπο «έπεσαν οι μάσκες» για την Τουρκία του Ερντογάν. «Νομίζω ότι όλες οι εκλογές από το 2015 και μετά δεν ήταν τίμιες. Απλώς αυτήν τη φορά η διαφορά ήταν πολύ μεγάλη και δεν μπόρεσαν να τις χειραγωγήσουν. Το μποϊκοτάζ είναι επικίνδυνο, αν αφήσεις το έδαφός σου εκτεθειμένο, η άλλη πλευρά θα το καταλάβει. Αυτός είναι ένας λόγος που χρησιμοποιώ τη λέξη φασισμός για την Τουρκία, επειδή χάθηκαν οι ηθικές αξίες. Το μποϊκοτάζ ή η απεργία πείνας έχουν νόημα όταν ο αντίπαλος σου έχει έναν ηθικό κώδικα».

    Τη ρωτάμε πώς θα περιέγραφε τη σημερινή πολιτική κατάσταση στην Τουρκία, και η Ασλί Ερντογάν μιλάει για «φασισμό» με την ευρύτερη έννοια, όπως εξηγεί. «Ακαδημαϊκά μιλώντας, πρόκειται για ένα καθεστώς που αλλάζει από τον αυταρχισμό στον ολοκληρωτισμό. Ξέρω ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ του Μουσολίνι, του Χίτλερ, του Φράνκο, του Στάλιν και του Ερντογάν. Φασισμός για μένα είναι όταν ένα πρόσωπο ή μια ομάδα μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στους άλλους, και η Τουρκία προχωράει ολοταχώς σε αυτή την κατεύθυνση. Οταν το επιθυμεί ο Ερντογάν, εγώ ή άλλοι μπορεί να μείνουμε στη φυλακή για πάντα».

    Το 2017, η αποφυλάκισή της συνοδεύθηκε με απαγόρευση εξόδου από τη χώρα και για αρκετό διάστημα δεν μπορούσε να παραλάβει τα ευρωπαϊκά βραβεία που της απονέμονταν. Σε ένα γύρισμα της τύχης, το δικαστήριο της επέτρεψε να παραλάβει το βραβείο ειρήνης «Erich Maria Remarque Peace Prize» στη Γερμανία. Ο ίδιος ο Γερμανός πρόξενος της έδωσε, μας λέει, τη βίζα με τα χέρια του. Οταν έφτασε εκεί, δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Τον Αύγουστο κλείνουν δύο χρόνια με την Ασλί Ερντογάν σε μια βασανιστική αναμονή, καθώς οι διαδικασίες για τη δίκη της στην Τουρκία προχωρούν πολύ αργά. «Ανθρωποι πιο έμπειροι από εμένα σε τέτοιες διαδικασίες μού λένε ότι δεν ξέρουν τι να με κάνουν, αν θα με αθωώσουν ή αν θα ζητήσουν ποινή ισοβίων. Ξέρουν ότι τελειώνει η άδεια παραμονής μου και πόσο στρεσογόνο είναι αυτό για μένα. Είναι βασανιστήριο αυτό και το ξέρουν».

    Η Ασλί Ερντογάν σπούδασε μηχανικός υπολογιστών και Φυσική και μέχρι να στραφεί αποκλειστικά στη συγγραφή εργαζόταν στο CERN, στην ομάδα που ερευνούσε το μποζόνιο Χιγκς. Το βιβλίο της «Κοκκινοσκουφίτσα πόλη» εκδόθηκε πρώτη φορά το 1998 και διαδραματίζεται στο Ρίο της Βραζιλίας, όπου είχε πάει για το διδακτορικό της. Η ιστορία, που έλαβε διθυραμβικές κριτικές, είναι παραλλαγή του μύθου του Ορφέα και της Ευρυδίκης, μια αναζήτηση της ηρωίδας και της αφηγήτριας που ζουν στο μεταίχμιο της ζωής και του θανάτου. «Σκέφτομαι καμιά φορά ότι είμαι μέσα σε μια καταιγίδα που με απομακρύνει από το κέντρο της ζωής μου. Ισως όμως η ζωή μας να μην έχει κέντρο και αυτό να είναι ένας μύθος. Ισως η καταιγίδα είναι η πραγματικότητα και εγώ απλώς τη ζω πιο έντονα από τους άλλους. Ποιος ξέρει;»

    http://www.kathimerini.gr/1028930/article/politismos/vivlio/asli-erntogan-sthn-k-epesan–oi-maskes-sthn-toyrkia

  13. Επτά μύθοι και μία αλήθεια για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις

    ΜΑΝΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ*

    Η προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο δικαιολογημένα προκαλεί ανησυχία στην ελληνική κοινή γνώμη. Ωστόσο, μέσα στον δημόσιο διάλογο αναπαράγονται επτά μύθοι που οδηγούν σε στρεβλά συμπεράσματα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ταυτόχρονα, πολλοί παραβλέπουν ή αγνοούν μια σημαντική αλήθεια.

    Μύθος Πρώτος: «Η Συμφωνία του Ελσίνκι, το 1999, είναι μια χαμένη ευκαιρία».

    Η Συμφωνία του Ελσίνκι οδηγούσε, σχεδόν με βεβαιότητα, σε εθνική ήττα. Είναι ψευδαίσθηση ότι η Τουρκία θα έθετε ως ζήτημα διαπραγμάτευσης μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, αφού η κυβέρνηση Σημίτη αναγνώρισε «εκκρεμείς συνοριακές διαφορές και άλλα συναφή θέματα». Με τη Συμφωνία της Μαδρίτης, το 1997, η Αθήνα είχε ήδη αποδεχθεί τα «νόμιμα και ζωτικά τουρκικά συμφέροντα» στο Αιγαίο. Η κυβέρνηση Καραμανλή ορθώς αποδεσμεύθηκε από τη Συμφωνία του Ελσίνκι για να μην τεθούν ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην κρίση ξένων δικαστών.

    Μύθος Δεύτερος: «Ο εξευρωπαϊσμός της Τουρκίας είναι ακόμα πιθανός».

    Παρά τις πολύχρονες κεμαλικές μεταρρυθμίσεις, η τουρκική κοινωνία παραμένει βαθιά συντηρητική και πατριαρχική. Η επιρροή των εξευρωπαϊσμένων ελίτ, όπως είναι οι διπλωμάτες και στρατιωτικοί, έχει μειωθεί δραματικά. Σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται σε δημογραφικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί στο εσωτερικό της γειτονικής χώρας. Κανείς πλέον, πλην ημών, δεν επιθυμεί την τουρκική ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Η Αθήνα πρέπει να επιδιώξει τη δημιουργία μιας ειδικής σχέσης ανάμεσα στην Ε.Ε. και στην Τουρκία, που να διασφαλίζει τα ελληνικά συμφέροντα.

    Μύθος Τρίτος: «Η τουρκική επιθετικότητα πηγάζει από εσωτερικά προβλήματα».

    Από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 μέχρι σήμερα, η τουρκική πολιτική έναντι της Ελλάδας και της Κύπρου παραμένει αναλλοίωτη. Οι μεγάλες αλλαγές που έχουν συντελεστεί στο πολιτικό σύστημα της γειτονικής χώρας δεν έχουν μειώσει στο ελάχιστο την ένταση στο Αιγαίο. Η Αγκυρα δεν έχει ανάγκη να «εξάγει» την κρίση της, αφού το τουρκικό πολιτικό προσωπικό ενστερνίζεται, σχεδόν στο σύνολό του, τις ίδιες απόψεις για ζητήματα που αφορούν τον Ελληνισμό.

    Μύθος Τέταρτος: «Ο Ερντογάν κάνει ανατολίτικο παζάρι με τους Αμερικανούς για τους S-400».

    Το πραξικόπημα του 2016 δεν διέρρηξε απλά την εμπιστοσύνη της τουρκικής ηγεσίας έναντι της Ουάσιγκτον, αλλά απελευθέρωσε ένα υπόγειο κύμα αντιαμερικανισμού που προϋπήρχε. Ο Ερντογάν είναι ένας οπορτουνιστής πολιτικός που εκμεταλλεύεται τα αντιδυτικά/αντιαμερικανικά αισθήματα πολλών Τούρκων για να παραμείνει στην εξουσία. Ασχέτως της κατάληξης που θα έχει η προσπάθεια απόκτησης των ρωσικών πυραύλων S-400, η Τουρκία δεν πρόκειται να προσδεθεί σύντομα πάλι στο αμερικανικό άρμα. Η πιθανότητα δημιουργίας ενός κουρδικού κράτους, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ, ενισχύει το «σύνδρομο της Συνθήκης των Σεβρών» που κατατρέχει την τουρκική κοινωνία. Με ή χωρίς τον Ερντογάν, η Τουρκία θα αναζητεί νέες αντιδυτικές συμμαχίες.

    Μύθος Πέμπτος: «Η Τουρκία αντιδρά με αυτόν τον τρόπο στην Ανατολική Μεσόγειο γιατί χάνει στη Συρία».

    Κατ’ αρχάς, η Τουρκία δεν χάνει στη Συρία. Ο τουρκικός στρατός κατόρθωσε, με μικρές σχετικά απώλειες, να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας στα τουρκοσυριακά σύνορα. Οι κουρδικές δυνάμεις αναγκάστηκαν σε υποχώρηση, με τη σύμφωνη γνώμη της Μόσχας και της Ουάσιγκτον. Η Ανατολική Μεσόγειος ως υποσύστημα ασφαλείας έχει τα δικά της χαρακτηριστικά (π.χ. ενεργειακοί πόροι και παρουσία μεγάλων εταιρειών), ενώ επηρεάζεται από διαφορετικούς εξωγενείς δρώντες (π.χ. Ευρωπαϊκή Ενωση). Η Τουρκία νιώθει την αυτοπεποίθηση μιας περιφερειακής δύναμης που δύναται να κάνει προβολή ισχύος σε διαφορετικά μέτωπα.

    Μύθος Εκτος: «Η ένταση μεταξύ Δύσης και Τουρκίας δεν ευνοεί την Ελλάδα».

    Για την ακρίβεια, συμβαίνει το αντίθετο. Η πρόσφατη γεωπολιτική αναβάθμιση της Ελλάδας οφείλεται πρωτίστως στη σταδιακή αυτονόμηση της Τουρκίας από τη Δύση. Η θεαματική βελτίωση στις ελληνοϊσραηλινές σχέσεις, για παράδειγμα, είναι απόρροια της κοινής ανησυχίας για την επιθετική συμπεριφορά της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο. Εδώ υπάρχει μια μεγάλη ευκαιρία για την Αθήνα να μετατραπεί σε πόλο σταθερότητας και να παίξει τον ρόλο του παρόχου ασφαλείας στην περιοχή.

    Μύθος Εβδομος: «Δεν είναι εφικτή η ειρηνική συνύπαρξη και η φιλία μεταξύ των δύο χωρών».

    Η ελληνοτουρκική σύγκρουση δεν είναι μια νομοτελειακή εξέλιξη. Η Ελλάδα δεν έχει διαχρονικούς φίλους και προαιώνιους εχθρούς. Η τωρινή σύμπλευση των τουρκικών και ρωσικών συμφερόντων αυτό αποδεικνύει. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος κατόρθωσε να διαπραγματευθεί τη Συνθήκη της Λωζάννης που εμπέδωσε την ειρήνη στην περιοχή. Εξάλλου, την περίοδο του Μεσοπολέμου, ο μεγάλος αντίπαλος της Ελλάδας ήταν η φασιστική Ιταλία. Η ειρηνική συνύπαρξη με την Τουρκία είναι όχι μόνο εφικτή, αλλά και μακροπρόθεσμα αναγκαία. Ωστόσο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο σεβασμός των υφιστάμενων συνόρων και η αποδοχή των κανόνων των διεθνούς δικαίου.

    Αλήθεια: Η έξαρση της τουρκικής επιθετικότητας οφείλεται στην ασυμμετρία ισχύος μεταξύ των δύο χωρών. Η τουρκική ηγεσία αισθάνεται ισχυρή έναντι της Αθήνας και επιδιώκει με την απειλή χρήσης βίας να αποκομίσει γεωπολιτικά οφέλη στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Η συγκρότηση συμμαχιών με χώρες της περιοχής δεν μπορεί να συνιστά τη μοναδική στρατηγική αντιμετώπισης της Τουρκίας. Σε έναν κόσμο που πρυτανεύουν τα εθνικά συμφέροντα, θα ήταν εξαιρετικά παρακινδυνευμένο να εναποθέσουμε την ασφάλειά μας στα χέρια τρίτων.

    Η λύση βρίσκεται στην ταχύρρυθμη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας. Χωρίς ισχυρή οικονομία δεν θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε τη στρατιωτική ισορροπία με τη γειτονική χώρα. Ούτε να εκπονήσουμε μια σοβαρή δημογραφική πολιτική και μια πολιτική ενίσχυσης του νησιωτικού πληθυσμού. Μια ισχυρή οικονομικά Ελλάδα θα έχει μεγαλύτερη διαπραγματευτική ισχύ έναντι συμμάχων και αντιπάλων. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κάποτε είπε: «Στον τόπο μας, έχομε τη συνήθεια να συζητούμε πολύ, για να μην παίρνομε αποφάσεις που συνεπάγονται ευθύνες». Ηρθε η ώρα των αποφάσεων λοιπόν. Δικιά μας η πατρίδα, δικιά μας και η ευθύνη.

    * Ο κ. Μάνος Καραγιάννης είναι αναπληρωτής καθηγητής στο King’s College London και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και ακαδημαϊκός επισκέπτης στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.

    http://www.kathimerini.gr/1030352/article/epikairothta/politikh/epta-my8oi-kai-mia-alh8eia-gia-tis-ellhnotoyrkikes-sxeseis


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: