Εικόνες από μια έκθεση….

Από τις 17 Νοεμβρίου έως τις 22, σε έκθεση (μικρο)ζωγρφικής παρουσιάστηκε μια νέα εικαστική δουλειά που έχω κάνει.

Γι αυτήν η τεχνοκριτικός Αθηνά Σχινά έγραψε το εξής κείμενο: «Τα «εικονογράμματα» του Βλάση Αγτζίδη» http://tvxs.gr/news/alles-texnes/ta-eikonogrammata-toy-blasi-agtzidi

Xαρακτηριστικά έργα μου διαφόρων τάσεων που δημιουργήθηκαν σε  διάφορες εποχές, μπορείτε να δείτε εδώ: https://www.facebook.com/agtzidis.vlassis/media_set?set=a.1847445702198823.1073741837.100008002323260&type=3

Κάποιες εικόνες από την έκθεση :

H Aθηνά Σχινά παρουσίασε -στο πλαίσιο της έκθεσης- το θέμα
«Εικαστικές αποδόσεις φαντασιακών σχεδιασμών«

 

«Δεν υπάρχει καμία γνωστή μέθοδος από το γνωστό στο άγνωστο»
James Joyce Ulysses 

bty

bty

bst

bty

bty

bty

 

 

 Θα μπορούσε κανείς να ονομάσει τα «σχεδιομορφώματα» του Βλάση Αγτζίδη – που άλλοτε θυμίζουν «εικονογράμματα» – κάποιες θαρρείς σελίδες από αθέατα μέχρι σήμερα Ημερολόγια ενός δικού του εικαστικού Καταστρώματος, καθώς τα έχει εκείνος διαμορφώσει κατά την διάρκεια ενός μεγάλου χρονικού διαστήματος, ως πάρεργα.

Αναφέρω τούτο το τελευταίο χαρακτηριστικό, που διακρίνει τα νοερά του αποθησαυρίσματα, (τα οποία μεταμορφώνονται σε τροχιές, αναμονές κι αναχωρήσεις υφαίνοντας τα φαντασιακά του ταξίδια), προκειμένου να τονίσω το κύριο γνώρισμα των συγκεκριμένων του συνθέσεων. Κι αυτό δεν είναι άλλο, από το αβίαστο, το παρορμητικό και παράλληλα το ψυχοδυναμικό κάθε φορά αποτύπωμα μιας γραφής αυτοματικής και αδιαμεσολάβητης, χειρονομιακά εξπρεσιονίζουσας και ρευστής, με οριακές ωστόσο εσωτερικές ισορροπίες και συνεχόμενες μεταλλαγές.

Οι συμπληρωματικές ή σε άλλα σημεία οι αντιστικτικές εναρμονίσεις των τονικών, κατά βάση, χρωμάτων του Βλάση Αγτζίδη, ζυγοσταθμίζουν υφέρπουσες εντάσεις και υφέσεις, ενώ παράλληλα συνομιλούν ευφάνταστα και ισοδύναμα με τις περιελίξεις που σχηματίζουν οι γραφισμοί του σχεδιασμού των «μορφωμάτων» αυτών, ορίζοντας αυτοδύναμα τα πεδία των εγγραφών τους.

Ο θεατής τα παρακολουθεί αυτά τα ακηδεμόνευτα κι αχαρτογράφητα «μορφώματα», σαν σινιάλα φάρων στο πέλαγος ή σαν άγνωστα μουσικά κλειδιά, προσπαθώντας μέσα από αυτά να αφουγκραστεί, να διαισθανθεί και να αποκωδικοποιήσει τις άτυπές τους νότες ή συλλαβές, που κρύβουν συγκερασμούς θαρρεί κανείς από αφαιρετικές και μετουσιωτικές διαδρομές και περιπέτειες, ιστορήματα και μυθεύματα.

Τα «εικονογράμματα» άλλωστε του Βλάση Αγτζίδη, ακροβατώντας ανάμεσα στον μικρόκοσμο και στην μεγακλίμακα, αιωρούνται στον απροσδιόριστο, κατά τα άλλα, χώρο και στον χρόνο του ονείρου και της πραγματικότητας, εμπεριέχοντας εγγραφές κι ερωτήματα, απορίες κι ομιλήματα από μνήμες και καθημερινότητες των συναντήσεων και συναρτήσεων του «εγώ» και του «εμείς», καθώς μεταιχμιακά αποτυπώνουν στιγμές και διαθέσεις του ατομικού και συλλογικού υποσυνειδήτου.

 

* Η Αθηνά Σχινά είναι κριτικός και ιστορικός τέχνης

Τα «εικονογράμματα» του Βλάση Αγτζίδη

 

 

 

 

 

Advertisements

1 comment so far

  1. Για το έργο της Marion Milner
    ——————————————–

    Creativity is more complex than the maps we fashion to understand it. “There being no known method from the known to the unknown,” as the narrator of James Joyce’s über-imaginative Ulysses said, ascertaining what facilitates creativity might seem like a fool’s quest.

    Psychoanalyst Marion Milner’s On Not Being Able to Paint, a neglected classic in the literature on the creative process, is an illuminating examination of an individual’s attempts to paint and some of the forces that interfere with this effort. For Milner, ordinary life is characterized by a specific kind of thinking and action that is largely deliberative and goal-oriented, which emphasizes being practical and using willpower. What she discovered while painting and writing this book, originally published in 1950, was that creativity beckoned from another direction, one characterized by both an openness to the external world and a surrender to spontaneous urgings of inner creative activity and her own being.

    She painted genuine brushstrokes, rather than inauthentic, imitative ones, when she integrated two seemingly opposed ways of living: a “masculine” state of “doing” and a “feminine” one of “being.” She found that in moments of creation, there was both an active striving and a surrendering to spontaneity. Shifting between being merged with and differentiated from what she was doing fostered a passionate and genuine responsiveness to both her inner feelings/images and the canvas, which led to painting that was authentic and vitalizing.

    On Not Being Able to PaintPurchase at amazon.com > On Not Being Able to Paint
    What is most inspiring about Milner’s work is not her insights about the creative process—generative as they are—but her courage and integrity in relinquishing control and allowing the process to emerge so that she embodied it. Showing what the creative process is—even for one person—may be more radical and important than trying to say what it is.

    If ever there was a person discouraged from seeing himself or herself as potentially creative, it was me. The consistently negative feedback I received early on in school convinced me that creativity was the province of other people who were gifted—be they painters, potters, or pianists. I could appreciate what they did, but I didn’t think I could ever do anything creative.

    I subscribed to this delusion for many years.

    “Freud democratized genius,” as sociologist Philip Rieff aptly noted, “by giving everyone a creative unconscious.” We are all night-shift artists, I sometimes say in psychotherapy, because each evening we fashion phantasmagorical dreamscapes that surrealist artists might be jealous of.

    No one was more stunned than I was when I painted “Free Association in Motion” (see image above), which was an unexpected by-product of studying with an artist who was teaching me about different artistic media. For me, the creative process entailed being wholeheartedly and un-self-consciously immersed in the moment, alert and relaxed, two hands moving at once in unpredictable ways. But if I insist that that Zen-like state of self-enhancing self-forgetfulness is indispensable to creativity, other vital aspects of the creative process might get eclipsed. And that’s why none of our personal experiences of creativity should be held up as a model for anyone else.

    Creativity not only resists final and definitive descriptions; it is also richer than our accounts of it. And what we most need, I suspect, are not only textured descriptions but actual demonstrations. Milner’s evocation of her own creative process is a salutary reminder of the capacity we all have and all need to find a pathway to. And that, I trust, will encourage like-spirited people to study their own experience and seek out those conditions that help their creativity flourish. That will enable us to be like a prepared sail that allows the winds of life—people, experiences, and our own unconscious images, messages, and dreams, at night and during the day—to touch and move us in unforeseen directions. And it will foster the capacity to contribute our unique brushstrokes to the canvas of life.

    Then we will be the artists of our own lives.

    https://www.rewireme.com/happiness/able-create-reflections-marion-milners-able-paint/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: