Και πάλι κουβεντολόι με τους σταλινολάγνους

Διάβασα με μεγάλη προσοχή το κείμενο του Κ. Χάρη, που αναρτήθηκε στη σελίδα του «Εύξεινου Πόντου». Χάρηκα πραγματικά που το συγγραφέα διακρίνει η  εντιμότητα να υπογράφει -αυτός ο ίδιος- με την πραγματική του ιδιότητα ως: «Ο ανιστόρητος Κώστας Χάρης». Ανεξάρτητα πάντως από το γεγονός ότι ο συγγραφέας έχει τουλάχιστον αυτογνωσία, προκαλεί θλίψη ένα τέτοιο κείμενο που αναδεικνύει τον ξεπεσμό του σύγχρονου λόγου του ΚΚΕ. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα παραληρηματικό κείμενο, που το ύφος και τη δομή μπορείς να τα βρεις σε κείμενα οποιουδήποτε (ανιστόρητου και αμαθή) φανατικού, οποιασδήποτε θρησκείας.

Παρόλα αυτά, θα ήθελα να χαρίσω στον διαρκώς αυτοϋπονομευόμενο Κώστα Χάρη, τη βιογραφία ενός  Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ, του Πόντιου Ανδρόνικου Χαϊτά. 

 

Η υπόθεση του Ανδρόνικου Χαϊτά

Ο Χαϊτάς γεννήθηκε στο Σοχούμι του Καυκάσου (Αμπχαζία-Γεωργία) το 1894. Έλαβε μέρος στην Οκτωβριανή Επανάσταση  και έγινε μέλος του Κομουνιστικού Κόμματος Ρωσίας (μπολεβίκοι). Αποφοίτησε από το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εργαζομένων της Ανατολής. Από τα αρχικά του (ΚΟΥΤΒ) πήραν το προσωνύμιο «κούτβηδες». Στην Ελλάδα έφτασε με την οικογένειά του ως πρόσφυγας και εγκαταστάθηκε στη Ροδόπολη Σερρών. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών και το 1923 έγινε μέλος του  ΣΕΚΕ(Κ).

Μετά το 1925 θα οριστεί ως σύνδεσμος του ΚΚΕ με την Κομιντέρ (Κομμουνιστική Διεθνής). Θα επικρατήσει των εσωκομματικών συγκρούσεων με τους τροτσκιστές και το 1927 θα γίνει γενικός γραμματέας του ΚΚΕ. Θα εκφράσει μαζί με τον Ευτυχιάδη μια ρεαλιστική πολιτική οργάνωσης του κόμματος, που ήταν συμβατή με τη γενικότερη θεώρηση του Μπουχάριν και θα έλθει σε αντίθεση με την ομάδα αυτών που επιδίωκαν άμεση επανάσταση.  Το 1930, μαζί με τον Ευτυχιάδη, Κολοζώφ και άλλων ηγετικών στελεχών θα συλληφθεί και θα καταδικαστεί σε τριετή φυλάκιση. Θα αποδράσει τον Απρίλιο του 1931 μαζί με τους Κ. Ευτυχιάδη, Λ. Αποστόλου, Μ. Μαρκοβίτης, Γ. Κολοζώφ, Β. Ασίκη, Π. Καρασκόγια, Ο. Οικονομίδη και Δ. Παπαρήγα.

Θα καταφύγει με άλλους συντρόφους του στην ΕΣΣΔ και εκεί θα αναλάβει να διδάξει πολιτική οικονομία στο πανεπιστήμιο του Κούιμπισεφ στη Σοβιετική Ένωση. Παράλληλα θα δραστηριοποιηθεί στην ποντιακή κοινότητα της περιοχής. Συνελήφθη και εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια των σταλινικών διώξεων. Κατηγορήθηκε ότι ήταν κατάσκοπος της ελληνικής μεταξικής κυβέρνησης και ότι είχε υπονομευτική, αντισοβιετική δράση κατά της ΕΣΣΔ.

Στους φακέλους της NKVD (μυστική αστυνομία του σταλινικού καθεστώτος) καταγράφεται ως «Σιφναίος» και η υπόθεση των ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ που καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν ως «υπόθεση Σιφναίου».

Η εντολή Ζαχαριάδη

Αυτές ακριβώς τις περιπτώσεις επισημαίνει και ο Νίκος Ζαχαριάδης από το Σουργκούτ σε ένα από τα τελευταία του γράμματα: «Κάποτε θα πρέπει να ζητήσετε -ακόμα και με απόφαση συνεδρίου- όλα τα χαρτιά της Κομμουνιστικής Διεθνούς, της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, της Κα-Γκε-Μπε, που αφορούν το ΚΚΕ και το κίνημα, τους αγωνιστές μας που χάθηκαν εδώ στη Σιβηρία (σαν τους Κλειδωνάρη, Φλαράκο, Χαϊτά και άλλους πολλούς). Αυτή είναι ιερή υποχρέωσή μας. Το 1947 εγώ ζωντανούς βρήκα μονάχα δύο» (ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, επιστολή προς Χαρίλαο Φλωράκη).

Δυστυχώς το σύγχρονο ΚΚΕ μετά το 18ο Συνέδριο  πήρε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο. Αυτόν της αναγνώρισης και αποκατάστασης του Στάλιν και των σταλινικών πρακτικών. Αφού λοιπόν το ιστορικό αυτό κόμμα ελέγχεται από μια ομάδα ιδεοληπτικών συμφεροντολόγων, που φτύνει κυριολεκτικά πάνω στους νεκρούς του, έμεινε σε μας να επιχειρήσουμε  να υλοποιήσουμε την επιθυμία του Νίκου Ζαχαριάδη.

—————————————————————————————–

(*) Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας-μαθηματικός. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη συγγραφή της ιστορίας της παρευξεινίου Διασποράς https://kars1918.wordpress.com/

 

Άρθρο στην εφημερίδα «Ακρόπολη» για την απόδραση 

+++++++++++++++++++++++++++++++
==================
________

 

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Οι πιο αστείοι απ’ όλους είναι οι οπαδοί του ΚΚΕ, που αφήνουν κάποια μηνύματα-κουτσουλιές χωρίς το παραμικρό επιχείρημα αντίκρουσης. Ο μόνος λόγος που μπορούν να διατυπώσουν είναι ένα μείγμα παλιομοδίτικου κουτσομπολιού, συνομωσιολογίας και συκοφαντίας. Τέτοιο σχόλιο άφησε ένα νεοσταλινικό φρικιό με το ψευδώνυμο «regimiento5»: «Μαύρη προπαγάνδα κάνεις Αγτζίδη. Ο παππούλης μια χαρά σε κάνει ρόμπα – τράβα με το Σαββίδη και τους ρέστους να κλαφτείς για το Στάλιν , όλο και καμιά «Καθημερινή» θα σε προβάλει για έγκυρο και έγκριτο»…. Εν τω μεταξύ στα ισπανικά «regimiento5» σημαίνει «Σύνταγμα ιππικού 5». Ο καθείς με τις ονειρώξεις του 🙂

    Ισχύει πλήρως και για όλους -όπως φαίνεται- αυτό που επισήμανα στο βασικό κείμενο της ανάρτησης : «προκαλεί θλίψη ένα τέτοιο κείμενο που αναδεικνύει τον ξεπεσμό του σύγχρονου λόγου του ΚΚΕ».

  2. R5 on

    ψιτ… είμαι παλαιοσταλινικό φρικιό. Και να σου πω, δεν έχεις απ’όσο βλέπω και τίποτα αναγνώστες μην ζορίζεσαι τόσο

    • Α.Β. on

      Xαίρομαι που δεν έχει σχέσεις με τους νεοφώτιστους σταλινικούς του ΚΚΕ.

      Οι παλαιοσταλινικοί, που από το ΄56 δεν έκρυψαν τις πεποιθήσεις τους και πλήρωσαν γι αυτό, εξαιρούνται της κριτικής και της απόρριψης. Το πρόβλημα υπάρχει με τους νεοσταλινικούς του ΚΚΕ που ξαφνικά έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως και γλύφουν σήμερα εκεί που έφτυναν ιστορικά ως κόμμα του Κολιγγιάνη κ.λπ.

      Και δε ζορίζομαι. Ίσα ίσα απολαμβάνω την κόντρα και μ’ αυτούς και με τους ακροδεξιούς. Εξάλλου τα στρατόπεδα συγκεντρωσης, ανεξαρτήτως της πολιτικο-ιδεολογικής καταγωγής των ιδρυτών τους και των δεσμοφυλάκων, αφήνουν την ίδια γεύση….

  3. ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ ΠΑΣ ΑΝΗΡ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ: ΜΙΑ ΟΨΙΜΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ…
    ———————————————————————————————

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8777948

    20ό ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΟΥ ΚΚΣΕ

    Σημείο οπορτουνιστικής στροφής

    Από τις εργασίες του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Στο βήμα ο Ν. Χρουστσόφ
    Από τις εργασίες του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ. Στο βήμα ο Ν. Χρουστσόφ
    Τις μέρες αυτές συμπληρώνονται 60 χρόνια από την πραγματοποίηση του 20ού Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ενωσης (14 – 25 Φλεβάρη 1956). Το Συνέδριο αυτό ξεχωρίζει ως σημείο – καμπή στην πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης «επειδή σε αυτό υιοθετήθηκαν μια σειρά οπορτουνιστικές θέσεις για τα ζητήματα της οικονομίας, της στρατηγικής του κομμουνιστικού κινήματος και των διεθνών σχέσεων. Αλλαξε ο συσχετισμός στη διαπάλη που διεξαγόταν όλη την προηγούμενη περίοδο, με στροφή υπέρ των αναθεωρητικών – οπορτουνιστικών θέσεων (…), με αποτέλεσμα το Κόμμα σταδιακά να χάνει τα επαναστατικά του χαρακτηριστικά»1. Την τελευταία μέρα του Συνεδρίου, σε κλειστή συνεδρίαση, πραγματοποιήθηκε η διαβόητη εισήγηση του Χρουστσόφ, τότε ΓΓ του ΚΚΣΕ, σχετικά με τη λεγόμενη «προσωπολατρία» και τις «βλαβερές συνέπειές» της.

    Η εισήγηση αυτή αποτελούσε μια συρραφή συκοφαντικών και ψεύτικων κατηγοριών ενάντια στον Ι. Β. Στάλιν και τη δράση του στο διάστημα των περίπου 30 χρόνων που αυτός ηγήθηκε της σοβιετικής εξουσίας. Στόχος αυτής της επίθεσης δεν ήταν το πρόσωπο, αλλά οι πολιτικές επιλογές στις οποίες πρωτοστάτησε ο Ι. Β. Στάλιν. Συμβόλιζε «την απάρνηση της θετικής πείρας του Κόμματος στην πάλη με τον οπορτουνισμό, στην επαναστατική επαγρύπνηση για την υπεράσπιση του σοσιαλιστικού συστήματος, για τη νίκη του σοσιαλιστικού τρόπου παραγωγής απέναντι στις επιβιώσεις του παρελθόντος»2.

    Ο πραγματικός χαρακτήρας αυτής της επίθεσης αποδείχτηκε πολύ γρήγορα με την εφαρμογή ενός πλέγματος οπορτουνιστικών πολιτικών και με την επικράτηση αντίστοιχων αναθεωρητικών αντιλήψεων σε διάφορους τομείς, πρώτα και κύρια στο πεδίο της οικονομίας, αλλά και στο πολιτικό σύστημα, δηλαδή στην εργατική εξουσία, και στην εξωτερική πολιτική.

    Η στροφή του 20ού Συνεδρίου άσκησε καθοριστική επίδραση και στην παραπέρα πορεία του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Οι οπορτουνιστικές πολιτικές στο πεδίο της οικονομίας γρήγορα εφαρμόστηκαν ως κεντρική γραμμή και σε όλες τις Λαϊκές Δημοκρατίες, με το παραμέρισμα εκείνων των κομματικών ηγετικών στελεχών που διατύπωσαν αντιρρήσεις για την αλλαγή πορείας. Η ραγδαία μεταστροφή του προσανατολισμού στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής (η λεγόμενη πολιτική της «ειρηνικής συνύπαρξης») οδήγησε στη διάσπαση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, με τη διαφοροποίηση του ΚΚ Κίνας, αλλά και άλλων κομμάτων που συντάχτηκαν με αυτό3. Επιπλέον, οι αποφάσεις του 20ού Συνεδρίου και η οξύτατη κριτική που ασκήθηκε στην προηγούμενη πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης τροφοδότησαν και ενίσχυσαν δεξιές οπορτουνιστικές τάσεις σε μια σειρά ΚΚ των καπιταλιστικών χωρών, ανοίγοντας το δρόμο για τη μετέπειτα διαμόρφωση του «ευρωκομμουνιστικού» ρεύματος. Οι εξελίξεις με το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ επηρέασαν βαθιά και το ΚΚΕ. Είναι χαρακτηριστικό ότι η λεγόμενη «Διεθνής Επιτροπή» των 6 κομμάτων, που ανέλαβε να παρέμβει στις εσωκομματικές διαδικασίες του ΚΚΕ και συγκάλεσε την 6η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ το Μάρτη του 1956, συγκροτήθηκε κατά τη διάρκεια των εργασιών του 20ού Συνεδρίου και ότι τις ίδιες μέρες καλέστηκε μπροστά της ο ΓΓ του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης4.

    Οι νομοτέλειες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης

    Πώς όμως οδηγήθηκε το μπολσεβίκικο κόμμα στην οπορτουνιστική στροφή του 20ού Συνεδρίου; Το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί στενά με όρους ιδεολογικής διαπάλης, σύγκρουσης δύο γραμμών, επαναστατικής και οπορτουνιστικής. Φυσικά και τέτοια διαπάλη υπήρξε, πριν και μετά το 20ό Συνέδριο, σε όλη την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Τα βαθύτερα αίτια όμως τούτης της διαπάλης πρέπει να τα αναζητήσει κανείς στις ίδιες τις αντιφάσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, που βρίσκουν την αντανάκλασή τους και στις αντιλήψεις της κομματικής και κρατικής ηγεσίας.

    Η πείρα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης φανερώνει ότι αυτή είναι μια σχετικά μακρόχρονη διαδικασία μετατροπής ολόκληρης της παραγωγής σε άμεσα κοινωνική παραγωγή, με κοινωνική ιδιοκτησία πάνω στο σύνολο των μέσων παραγωγής και με κατανομή του συνόλου της εργασίας στην κοινωνία διαμέσου του Κεντρικού Σχεδιασμού. Αποτελεί μια διαδικασία για τη σταδιακή εξάλειψη των εμπορευματο-χρηματικών σχέσεων στην κοινωνία, δηλαδή για την εξάλειψη της παραγωγής των προϊόντων ως εμπορευμάτων και της κατανομής του κοινωνικού προϊόντος με χρηματική μορφή.
    Συνυπάρχουν και αντιπαλεύουν δύο τάσεις. Εάν ηγετικό ρόλο παίζει η τάση ισχυροποίησης της κοινωνικής ιδιοκτησίας και του Κεντρικού Σχεδιασμού, τότε η οικοδόμηση αναπτύσσεται προχωρητικά. Εάν κυριαρχήσει η αντίθετη τάση, αποδυνάμωσής τους, η σοσιαλιστική οικοδόμηση αδυνατίζει και μπορεί να οδηγηθεί σε ξεπερασμένες ιστορικά μορφές, στην επικράτηση της αντεπανάστασης. Στο ζήτημα αυτό είναι κομβική η σημασία της σωστής πολιτικής των καθοδηγητικών οργάνων του Κόμματος και του κράτους στο να επιλύουν τις υπάρχουσες αντιθέσεις, στο να βαθαίνουν τις κομμουνιστικές σχέσεις παραγωγής, φέρνοντάς τις σε αντιστοιχία με τις παραγωγικές δυνάμεις που «αναντίρρητα, και στον σοσιαλισμό, προηγούνται από τις σχέσεις παραγωγής»5.

    Μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την επαναστατική στρατηγική του μπολσεβίκικου κόμματος, διαμορφώθηκαν οι βάσεις του νέου τρόπου παραγωγής. Εξαλείφθηκε η καπιταλιστική ιδιοκτησία. Δημιουργήθηκε και εδραιώθηκε η σοσιαλιστική βιομηχανική παραγωγή, μέσα από τα 2 πρώτα Πεντάχρονα πλάνα μετά το 1928. Στην αγροτική παραγωγή, με την κολεκτιβοποίηση, σημειώθηκε πέρασμα από το καθυστερημένο, μικρό ατομικό νοικοκυριό στη μεγάλη συλλογική, εκμηχανισμένη καλλιέργεια. Διεξάχθηκε με επιτυχία η ταξική πάλη και υπήρξαν θεαματικά αποτελέσματα ως προς τη γενικευμένη άνοδο της λαϊκής ευημερίας, με τη λύση προβλημάτων που δεν είχε καταφέρει να επιλύσει ο καπιταλισμός, όχι μόνο σε χώρες που ήταν σχετικά καθυστερημένες, αλλά και στις πιο ανεπτυγμένες.

    Η διαπάλη για την παραπέρα πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης
    Σταδιακά, άρχισε να εμφανίζεται στο προσκήνιο η ανάγκη παραπέρα βαθέματος των κομμουνιστικών σχέσεων. Κάτι τέτοιο απαιτούσε την κυριαρχία των κομμουνιστικών σχέσεων πάνω στη συνεταιριστική σχέση ιδιοκτησίας, με το ανέβασμα της συνεταιριστικής ιδιοκτησίας στο επίπεδο της άμεσα κοινωνικής ιδιοκτησίας, την ανάπτυξη και τελειοποίηση του Κεντρικού Σχεδιασμού και την πιο ενεργητική εργατική συμμετοχή στην οργάνωση της εργασίας και στον έλεγχο της διεύθυνσης. Πάνω στα ζητήματα αυτά γίνεται εκτεταμένη συζήτηση και διαπάλη πριν και μετά τον πόλεμο. Συμπύκνωση των συμπερασμάτων αυτής της συζήτησης αποτελεί το έργο του Στάλιν, «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ», όπου και τίθενται οι βασικοί προκαταρκτικοί όροι για τη μετάβαση στον κομμουνισμό.

    Μέσα από την εσωκομματική διαπάλη «εκφράστηκε, σε ιδεολογικό και πολιτικό επίπεδο, η κοινωνική αντίσταση (κολχόζνικοι αγρότες, διευθυντικά στελέχη στην αγροτική παραγωγή και στη βιομηχανία) στην ανάγκη επέκτασης και εμβάθυνσης των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής…»6. Ενδεικτικό της ισχύος του «αγοραίου» ρεύματος είναι το γεγονός ότι η εσωκομματική διαπάλη δεν παρέμεινε στο πεδίο των θεωρητικών συζητήσεων, αλλά εκφράστηκε και στο πεδίο της πρακτικής πολιτικής του σοβιετικού κράτους7. Η επικράτηση όμως το διάστημα εκείνο του επαναστατικού ρεύματος στην εσωκομματική διαπάλη οδήγησε στην πολύ σύντομη απόσυρση των όποιων «αγοραίων» μέτρων και στην εφαρμογή πολιτικών που προετοίμαζαν το έδαφος για την επέκταση των κομμουνιστικών σχέσεων στην αγροτική παραγωγή8. Στην απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ σημειώνεται ότι «οι σωστές θέσεις και κατευθύνσεις του Στάλιν και των «αντι-αγοραίων» οικονομολόγων και στελεχών του KK δεν μπόρεσαν να οδηγήσουν στη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης θεωρητικής επεξεργασίας και αντίστοιχης πολιτικής γραμμής, ικανής να αντιμετωπίσει τις αγοραίες θεωρητικές θέσεις και πολιτικές επιλογές που ενισχύονταν. Σε αυτό συνέβαλαν οι ισχυρές κοινωνικές πιέσεις, αλλά και οι αντινομίες, ανεπάρκειες, ταλαντεύσεις που υπήρχαν στο αντι-αγοραίο ρεύμα»9.

    Η επαναστατική γραμμή του Κόμματος ανατράπηκε λίγο πριν, αλλά κυρίως μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, όταν τα ζητήματα που έθετε προς λύση η πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης απαντήθηκαν με πολιτικές κατευθύνσεις και μέτρα που οδηγούσαν σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Υιοθετήθηκαν επιλογές στη βάση της διεύρυνσης των εμπορευματο-χρηματικών σχέσεων. Διαλύθηκαν οι Μηχανοτρακτερικοί Σταθμοί και βασικά μέσα παραγωγής πωλήθηκαν στα κολχόζ. Διαβρώθηκε ο πανεθνικός Κεντρικός Σχεδιασμός προς όφελος της «ιδιοσυντήρησης», επεκτάθηκαν οι αρμοδιότητες των επιχειρήσεων και των διευθυντών τους. Υιοθετήθηκε και ενισχύθηκε το κίνητρο της κερδοφορίας στο επίπεδο της κάθε επιχείρησης, ενισχύθηκαν τα ατομικά χρηματικά κίνητρα και το διευθυντικό πριμ10.

    Η εφαρμογή των παραπάνω μέτρων, που επιταχύνθηκε με τις «μεταρρυθμίσεις Κοσίγκιν» το 1965, αποδυνάμωσε την άμεσα κοινωνική παραγωγή, αλλοίωσε τον κοινωνικό χαρακτήρα της ιδιοκτησίας. Οδήγησε στην πτώση της δυναμικής της σοσιαλιστικής ανάπτυξης, στην καθήλωση της παραγωγικότητας. Ενίσχυσε το βραχυπρόθεσμο ατομικό και ομαδικό συμφέρον (στο επίπεδο της κάθε επιχείρησης), σε βάρος των γενικών κοινωνικών συμφερόντων. Αδυνάτισε ο έλεγχος των ίδιων των παραγωγών, ο εργατικός έλεγχος. Ενισχύθηκε, αντί να περιορίζεται, η εισοδηματική διαφοροποίηση.

    Διαμορφώθηκαν ή ενισχύθηκαν κοινωνικά στρώματα που είχαν ισχυρό υλικό συμφέρον για την παρεμπόδιση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και, τελικά, για την ανατροπή της. Αυτά αποτέλεσαν και την κινητήρια κοινωνική δύναμη της αντεπανάστασης, δρώντας πρώτα και κύρια μέσα από τις γραμμές του Κόμματος. Οι αντεπαναστατικές εξελίξεις στη Σοβιετική Ενωση και η στήριξή τους από τέτοια κοινωνικά στρώματα είχαν τον προάγγελό τους σε ανάλογες προσπάθειες στην Ουγγαρία το 1956, στην Τσεχοσλοβακία το 1968, στην Πολωνία το 1980.

    Η τελική κατάληξη της οπορτουνιστικής στροφής που σηματοδότησε πριν από 60 χρόνια το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ επιβεβαιώνει για τους επαναστάτες εργάτες ότι «στη σοσιαλιστική κοινωνία (…) η κοινωνική βάση του οπορτουνισμού παραμένει όσο διατηρούνται μορφές ομαδικής και ατομικής ιδιοκτησίας, όσο παραμένουν οι εμπορευματικές χρηματικές σχέσεις, οι κοινωνικές διαφορές»11.

    Και όπως τόνιζε χαρακτηριστικά ο Στάλιν το 1937, «οι μπολσεβίκοι μάς θυμίζουν τον ήρωα της ελληνικής μυθολογίας, Ανταίο. Αυτοί, όπως και ο Ανταίος, είναι δυνατοί, γιατί έχουν δεσμό με τη μητέρα τους, με τις μάζες που τους γέννησαν, τους ανάθρεψαν και τους διαπαιδαγώγησαν. Και όσο μένουν συνδεμένοι με τη μητέρα τους, με το λαό, έχουν όλες τις πιθανότητες να μείνουν ακατανίκητοι»12.

    Παραπομπές
    1. Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό.
    2. Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Β’ τόμος 1949 – 1968, σελ. 70.
    3. Για τις αντιφατικές τοποθετήσεις του ΚΚ Κίνας απέναντι στο 20ό Συνέδριο, δες και το Δοκίμιο Ιστορίας, σελ. 72 – 74.
    4. Για τις συζητήσεις του Ν. Ζαχαριάδη με την «Διεθνή Επιτροπή» τις μέρες του 20ού Συνεδρίου, δες Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, σελ. 348 – 355.
    5. Ι. Β. Στάλιν, «Οικονομικά προβλήματα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ», εκδ. ΣΕ, σελ. 76.
    6. Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό.
    7. Χαρακτηριστικά, ο Βοζνεσένσκι, μέλος του ΠΓ του ΚΚΣΕ και επικεφαλής του Γκοσπλάν (Κρατικό Σχέδιο), προώθησε το 1948 – 1949 την εφαρμογή μιας σειράς αγοραίων πολιτικών, με την άνοδο των χονδρικών τιμών των βιομηχανικών προϊόντων και την προσπάθεια εισαγωγής ενός μίνιμουμ ποσοστού κερδοφορίας στο επίπεδο της επιχείρησης.
    8. Ενδεικτικά, μέσα στο δίχρονο 1950 – 1952, προχώρησε η συνένωση των κολχόζ σε μεγαλύτερα (97.000 κολχόζ το 1952 από 254.000 το 1950), βλ. Γ. M. Mάλενκοφ, «Eκθεση δράσης της KE του KK(μπ.) της EΣΣΔ στο 19ο Συνέδριο του Kόμματος», 5 Oκτώβρη 1952, εκδ. KE του KKE.
    9. Απόφαση του 18ου Συνεδρίου του ΚΚΕ για το Σοσιαλισμό.
    10. ό.π.
    11. ό.π.
    12. Ι. Β. Στάλιν, Απαντα, τόμος 14, σελ. 281.

    Του Βασίλη ΟΨΙΜΟΥ*
    *Ο Βασίλης Οψιμος είναι μέλος της Ιδεολογικής Επιτροπής της ΚΕ του ΚΚΕ

  4. Ta παιδιά του Κολιγιάννη, σήμερα υμνούν τον Ζαχαριάδη.

    Να ποιά μοίρα επιφύλαξαν οι του ΚΚΕ στους διαφωνούντες μ ετην 6η Ολομέλεια του ’56:

    «Το 1958 διαγράφτηκα από το ΚΚΕ σαν Σταλινικός – Ζαχαριαδικός. Το 1959 εκτοπίστηκα στην πόλη Βίντιν για απομόνωση από τους Έλληνες Πολιτικούς Πρόσφυγες και επί 18 μήνες έδινα καθημερινά «παρών» στη Βουλγάρικη Αστυνομία. (…)

    Το 1967 λόγω της συνέχισης της καθοδήγησης από μένα των Σταλινικών – Ζαχαριαδικών Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων στον αγώνα ενάντια στην πραξικοπηματικά εγκάθετη αναθεωρητική ηγεσία του Κολιγιάννη, με απαίτηση της Κολιγιάννικης ΚΕ του ΚΚΕ πιάστηκα από τις Βουλγάρικες Αστυνομικές αρχές το καλοκαίρι του 1967 και επί 53 μέρες ανακρίθηκα στη Σόφια και αφέθηκα ελεύθερος, γιατί δεν βρήκαν καμιά κολάσιμη από το Νόμο αιτία. Ύστερα από 3 μήνες, με προσωπική απαίτηση του Κολιγιάννη στο Βουλγαρικό ΚΚ πιάστηκα εκ νέου και για την ίδια αιτία (διάβασμα Κινέζικων και Αλβανικών υλικών) δικάστηκα τρία χρόνια φυλακή. Μετά την αποφυλάκισή μου το 1969 επανήλθα στη δουλειά μου στο ίδιο εργοστασιο όπου και συνταξιοδοτήθηκα το 1975.

    Με την ανάληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ από το Φλωράκη ζήτησα έγκριση να γυρίσω στη Σόφια μια και είχα σταματήσει κάθε αντίδραση στη νέα ηγεσία. Η τοπική ηγεσία αντιδρούσε και μου έβαζε όρους να υποστηρίζω ανοιχτά την ηγεσία Φλωράκη και να παρακολουθώ τον κάθε αντιφρονούντα και να τους αναφέρω κάθε εκδήλωσή τους ενάντια στο Φλωράκη. Απέρριψα αυτές τις σιχαμερές αστυνομικές προτάσεις τους και ύστερα από απειλή δημόσιας απεργίας πείνας και ανακοίνωσης στις ελληνικές εφημερίδες μού επέτρεψαν να γυρίσω οικογενειακώς στη Σόφια μόλις στις αρχές του 1980, όμως με τον όρο να ζητάω κάθε χρόνο από τις αστυνομικές αρχές άδεια παραμονής στη Σόφια.

    Επαναπατρίστηκα στην Ελλάδα τον Ιούλη του 1983 αφού υπερνίκησα τα απαγορευτικά μέτρα της Φλωρακικής Ηγεσίας του ΚΚΕ μέσω των Βουλγάρικων αρχών, όμως για να δυσκολευτώ οικονομικά στην Ελλάδα στέρησαν τη σύζυγό μου από το νόμιμο δικαίωμα της συνταξιοδότησής της. Στην Ελλάδα παραμένω ανένταχτος κομματικά»

    (Γεράσιμος Μαλτέζος (Τζουμερκιώτης), ΕΑΜ – ΕΛΑΣ (Αναμνήσεις και ζητήματα Στρατηγικής και Τακτικής, Βόλος 1987, σ.σ.8-9)

  5. Ο Ριζοσπάστης και οι διωγμοί των Ελλήνων επί Στάλιν στην ΕΣΣΔ
    21/11/2017Καθημερινά, Αριστερά
    Tου Χρήστου Κεφαλή*

    «Απάντηση στα ψέματα των απολογητών του καπιταλισμού. Περί “διώξεων” του ελληνισμού στην ΕΣΣΔ. Αποκαλυπτικά στοιχεία και ντοκουμέντα που ανατρέπουν άλλο ένα κατασκεύασμα του αντικομμουνισμού».

    Με αυτό τον πομπώδη τίτλο δημοσιεύθηκε στο Ριζοσπάστη της 25/8/2017 ένα ανώνυμο άρθρο σχετικά με τις διώξεις των Ελλήνων της ΕΣΣΔ στην περίοδο της σταλινικής τρομοκρατίας. Ο ανώνυμος αρθρογράφος προσπαθεί λίγο-πολύ να μας πείσει ότι δεν υπήρξαν τέτοιες διώξεις, με ελάχιστες ίσως εξαιρέσεις, που αφορούσαν αστικά και αντισοβιετικά εθνικιστικά στοιχεία. Κάθε αντίθετη άποψη είναι αντικομμουνισμός, που χαλκεύεται στα κέντρα του ιμπεριαλισμού, τις αντικομμουνιστικές φιέστες της Εσθονίας, κοκ.

    Έτσι διαβάζουμε συγκεκριμένα ότι

    «Η προσπάθεια ορισμένων κύκλων να αξιοποιήσουν την αντικομμουνιστική φιέστα στην Εσθονία για να προωθήσουν διαφόρων ειδών επιδιώξεις, θυμίζει το “τώρα που βρήκαμε παπά, να θάψουμε πέντε – έξι”. Έτσι, κάτω από το γενικό τίτλο ”εγκλήματα του κομμουνισμού”, είδαμε πλάι στα γνωστά περί “Κατίν” και “λιμού” να προστίθενται τα χιλιομασημένα και πάντα διαψευσμένα περί “γενοκτονίας των Ποντίων επί Στάλιν”».

    Όλα αυτά κατά τον αρθρογράφο είναι χυδαία αντικομμουνιστικά ψέματα. Η αλήθεια είναι ότι τα μέτρα είχαν «ταξικό προσανατολισμό» και «στόχος» τους ήταν «η αντεπαναστατική ελίτ». Άλλωστε, εδώ που τα λέμε, τα μέτρα δεν ήταν καθόλου σκληρά:

    «Το 1939, κατά τα τέλη, δηλαδή, της περιόδου του περιβόητου “μεγάλου τρόμου”», μαθαίνουμε, «στο σύνολο των ποινών, μόλις το 0,1% των περιπτώσεων αφορούσαν κάθειρξη άνω των 10 ετών (το 4% αφορούσε κάθειρξη από 5 έως 10 έτη και το 95,9% μέχρι 5 έτη)».

    Υπήρχαν βέβαια και περί τις 15.000 Έλληνες που υποχρεώθηκαν σε μετεγκατάσταση, αλλά αυτή ήταν μια μάλλον ευχάριστη εμπειρία.

    «Οι “ειδικοί μέτοικοι”», πληροφορούμαστε παραπέρα, «αποζημιώνονταν για τις περιουσίες που άφηναν πίσω, ενώ το σοβιετικό κράτος εξασφάλιζε την επαγγελματική τους αποκατάσταση και προσέφερε μια ιδιαίτερα εκτενή σειρά διευκολύνσεων για την αγορά βασικών αγαθών (τους πρώτους μήνες η προμήθεια τροφίμων γινόταν δωρεάν) την αγορά ή οικοδόμηση οικιών». Μάλιστα, ελάχιστες περιπτώσεις αυτών κατευθύνονταν στη Σιβηρία και οι περισσότεροι πήγαιναν στα αστικά κέντρα, «στις πόλεις Molotov, Sverdlovsk, ακόμα και στη Μόσχα».

    Ουσιαστικά, επρόκειτο για δωρεάν διακοπές, με όλα τα έξοδα πληρωμένα από το κράτος, και αν ήσασταν τότε εκεί και τυγχάνατε μέλη της «αντεπαναστατικής ελίτ» θα ζητούσατε και εσείς μετεγκατάσταση για να επωφεληθείτε των παραπάνω προνομίων!

    Η εικόνα που ζωγραφίζει ο αρθρογράφος του Ριζοσπάστη είναι τόσο ψεύτικη και εξωπραγματική, που δυσκολεύεσαι να βρεις τις κατάλληλες λέξεις για να τη χαρακτηρίσεις. Εδώ όμως μας ενδιαφέρει η παραπλανητική, συνειδητά διαστρεβλωτική από μέρους του χρήση των πηγών και των στοιχείων για να την υποστηρίξει. Γι’ αυτή τη χρήση θα πούμε δυο λόγια.

    Τα βιβλία των Τέρι Μάρτιν, Τζ. Ότο Πολ και Ιβάν Τσούχα

    Όσο και αν φανεί παράξενο, ο ανώνυμος αρθρογράφος του Ριζοσπάστη επικαλείται σε υποστήριξη των απόψεών του βιβλία συγγραφέων όπως οι Τέρι Μάρτιν, Τζ. Ότο Πολ και Ιβάν Τσούχα. Αυτό είναι πραγματικά εκπληκτικό, γιατί όλοι οι παραπάνω συγγραφείς τεκμηριώνουν στις εργασίες τους το μαζικό χαρακτήρα των σταλινικών εθνικών εκκαθαρίσεων, που στοίχισαν άμεσα τη ζωή σε 230.000 περίπου μέλη εθνικών ομάδων (αυτός ήταν ο αριθμός των καταδικασθέντων σε θάνατο στις εθνικές επιχειρήσεις του NKVD στα 1937-38) και περιλάμβαναν εκατοντάδες ακόμη χιλιάδες εκτοπισμένων στην Ασιατική Ρωσία. Ο τρόπος που το πετυχαίνει αυτό είναι παραθέτοντας άσχετα με το θέμα σημεία από τις μελέτες τους και αποκρύβοντας αυτά που λένε για τις εθνικές διώξεις του 1937-38, τις οποίες ο ίδιος επιχειρεί να αμφισβητήσει.

    Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, ο αρθρογράφος επικαλείται το πολύ σημαντικό βιβλίο του Τέρι Μάρτιν The Affirmative Action Empire. Μνημονεύει τις ακόλουθες θέσεις του Μάρτιν:

    «Ο Αμερικανός ιστορικός T. Martin υποστήριξε πως καμιά άλλη χώρα δεν κατάφερε να προσεγγίσει ποτέ το εύρος των ευνοϊκών προγραμμάτων που εφάρμοσε η Σοβιετική Ενωση («για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία») για την ανάπτυξη των εθνοτήτων. Η σοβιετική πολιτική προσανατολίστηκε γύρω από τη συστηματική προώθηση της ιδιαίτερης εθνικής ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης μεταξύ των μη ρωσικών λαών της ΕΣΣΔ. Αυτό επετεύχθη μέσω α) της δημιουργίας εθνικών περιοχών, με διευρυμένο καθεστώς αυτονομίας και αυτοδιοίκησης, και β) μιας δυναμικής προώθησης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που στοιχειοθετούσαν μια δοσμένη εθνική – πολιτιστική ταυτότητα: Ηθη και έθιμα, γλώσσα, μουσεία, λογοτεχνία και ποίηση κ.ά.» (Martin T., 2001, «The Affirmative Action Empire» σελ. 13-18).

    Ο Τέρι Μάρτιν τα λέει πράγματι αυτά, στις συγκεκριμένες όμως σελίδες του βιβλίου του αναφέρεται ρητά και αποκλειστικά στην εθνική πολιτική που ακολουθούνταν στην ΕΣΣΔ κατά την περίοδο 1917-24. Ο ίδιος τεκμηριώνει παραπέρα ότι αυτή η κατεύθυνση συνεχίστηκε περίπου ως τα 1930. Τα επόμενα χρόνια ως το 1935 υπονομεύθηκε και σε συνέχεια μεταστράφηκε, με τις εθνικές εκκαθαρίσεις και τις διώξεις, τον εκρωσισμό, κοκ, να παίρνουν δραματικές διαστάσεις.

    Ο Μάρτιν αναφέρεται αναλυτικά σε αυτές τις εξελίξεις στο κεφάλαιο του βιβλίου του «Εθνική εκκαθάριση και εχθρικά έθνη». Όπως σημειώνει:

    «Η εμφάνιση της κατηγορίας του εχθρικού έθνους και η πρακτική της εθνοκάθαρσης ήταν μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις στη σοβιετική πολιτική για τις εθνότητες στα μέσα της δεκαετίας του 1930. Μεταξύ 1935 και 1938, τουλάχιστον εννέα σοβιετικές εθνότητες –Πολωνοί, Γερμανοί, Φιλανδοί, Εσθονοί, Λετονοί, Κορεάτες, Κινέζοι, Κούρδοι, Ιρανοί– υποβλήθηκαν σε εθνοκάθαρση (δηλαδή στη βίαιη μετεγκατάσταση ενός εθνικά προσδιορισμένου πληθυσμού μακριά από συγκεκριμένη περιοχή). Στα 1937-1938, αυτές και πολλές άλλες εθνότητες της διασποράς χαρακτηρίζονταν εχθρικά έθνη και στοχοποιούνταν ιδιαίτερα σε σύλληψη και εκτέλεση αποκλειστικά λόγω της εθνικής τους ταυτότητας» (σελ. 311).

    Ο ίδιος παραθέτει αναλυτικά στοιχεία που δεν αφήνουν καμιά αμφιβολία για τη μαζικότητα των διώξεων. Για παράδειγμα, είναι διαφωτιστικά όσα λέει για τη μαζική εκτόπιση των Κορεατών από την Άπω Ανατολή στο Καζαχστάν και το Ουζμπεκιστάν, που περιλάμβανε σχεδόν το σύνολο του πληθυσμού τους:

    «Στις 18 Αυγούστου 1937, ο Στάλιν και ο Μολότοφ έστειλαν σχέδιο πρότασης για απελάσεις Κορεατών… Τρεις μέρες αργότερα, το επίσημο διάταγμα του TsK και του Σοβναρκόμ για την απέλαση, επεκτάθηκε σε 23 περιφέρειες, γεγονός που αύξησε τον αριθμό των Κορεατών που απελάθηκαν από 44.023 σε 135.343… Στις 29 Οκτώβρη, ο Γιέζοφ μπόρεσε να αναφέρει στον Μολότοφ ότι 171.781 Κορεάτες είχαν απελαθεί στο Καζαχστάν και το Ουζμπεκιστάν και μόνο 700 περίπου διάσπαρτοι Κορεάτες παρέμεναν για να περισυλλεγούν. Η πρώτη εθνοκάθαρση μιας ολόκληρης εθνότητας, συμπεριλαμβανομένων των κομμουνιστών, είχε επιτευχθεί» (σελ. 334).

    Ο Μάρτιν προβαίνει παραπέρα σε μια αναλυτική παρουσίαση των «εθνικών επιχειρήσεων» του NKVD στα 1937-38 (γερμανική, πολωνική, ελληνική, κ.ά.) παραθέτοντας τις σχετικές αποφάσεις του ΠΓ με τις οποίες μεθοδεύτηκαν. Αναφέρει, για παράδειγμα, ότι

    «Ένα διάταγμα του Πολιτικού Γραφείου της 31ης Ιανουαρίου 1938 παρέτεινε ως τις 15 Απρίλη 1938 αυτή την “επιχείρηση για την καταστροφή των σωμάτων κατασκοπείας και σαμποτάζ αποτελούμενων από Πολωνούς, Λετονούς, Γερμανούς, Εσθονούς, Φιλανδούς, Έλληνες, Ιρανούς, Χαρμπίντσι, Κινέζους και Ρουμάνους, τόσο ξένων υπηκόων όσο και σοβιετικών πολιτών, σύμφωνα με τα υπάρχοντα διατάγματα του NKVD”. Το διάταγμα αυτό εξουσιοδότησε επίσης μια νέα επιχείρηση “για να καταστραφούν τα στελέχη της Βουλγαρίας και της Μακεδονίας”» (σελ. 337).

    Και ο ίδιος συνοψίζει στο τέλος την ευρεία έκταση και τα αποτελέσματα των εθνικών διώξεων με διαφωτιστικούς αριθμούς:

    «Οι εθνικές επιχειρήσεις δεν αποτελούσαν διόλου ένα μικρό τμήμα του Μεγάλου Τρόμου. Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιευμένα στατιστικά στοιχεία από τα πρώην αρχεία της KGB στη Μόσχα, από τον Ιούλη του 1937 ως το Νοέμβρη του 1938, καταδικάστηκαν συνολικά 335.513 άτομα στις εθνικές επιχειρήσεις… Δεν έχουμε ένα συνολικό αριθμό συλλήψεων γι’ αυτή τη χρονική περίοδο, αλλά έχουμε όντως έναν αριθμό 1.565.041 συλληφθέντων με πολιτικές κατηγορίες από τις 1 Οκτώβρη 1936 ως τις 1 Νοέμβρη 1938. Ακόμη και με χρήση αυτής της διευρυμένης περιόδου, οι εθνικές επιχειρήσεις αποτελούσαν το 21,4%… όλων των συλλήψεων. Όταν εξετάζουμε τις συνολικές εκτελέσεις, οι εθνικές επιχειρήσεις αποκτούν ακόμα μεγαλύτερο ρόλο. Από τις 681.692 εκτελέσεις στα 1937-1938, οι εθνικές επιχειρήσεις ανήλθαν σε 247.157 (36,3%)… Από όλους εκείνους που συνελήφθησαν με πολιτικές και μη πολιτικές κατηγορίες στα 1937-1938, εκτελέστηκαν συνολικά 19%· από τους συλληφθέντες με το διάταγμα 00447 [ως κουλάκοι], εκτελέστηκε ένα 49,3%· από τους συλληφθέντες στις εθνικές επιχειρήσεις, εκτελέστηκε το 73,7%. Το ποσοστό εκτέλεσης στην πολωνική επιχείρηση ήταν ελαφρώς υψηλότερο (79,4%) και στην ελληνική, τη φιλανδική και την εσθονική επιχείρηση ήταν ακόμη υψηλότερα… Συνοψίζοντας, οι εθνικές επιχειρήσεις αποτελούσαν το ένα πέμπτο περίπου των συνολικών συλλήψεων και το ένα τρίτο των συνολικών εκτελέσεων στη διάρκεια του Μεγάλου Τρόμου και η σύλληψη στις εθνικές επιχειρήσεις ήταν πολύ πιθανότερο να οδηγήσει σε εκτέλεση» (σελ. 338).

    Σύμφωνα με τον Μάρτιν (σελ. 339) στην Πολωνική επιχείρηση συνελήφθησαν 139.835 άτομα και από αυτούς εκτελέστηκαν περί τις 110.000. Και η ελληνική επιχείρηση, όπως ρητά αναφέρει, ήταν ακόμη πιο θανατηφόρα, αν όχι σε απόλυτους αριθμούς, τουλάχιστον στο ποσοστό των εκτελέσεων.

    Το να επικαλείται κανείς μια τέτοια μελέτη ως απόδειξη ότι δεν υπήρξαν εθνικές διώξεις στην ΕΣΣΔ επί Στάλιν και ότι τα περί του αντιθέτου είναι «αντικομμουνιστικό κατασκεύασμα» απαιτεί, πρέπει να ομολογήσουμε, πολύ μεγάλο κουράγιο και θράσος.

    Το άρθρο των Γκέτι, Ρίτερσπορν και Ζέμσκοφ

    Ο ανώνυμος αρθρογράφος του Ριζοσπάστη επικαλείται ακόμη ένα άρθρο των Τζ. Ά. Γκέτι, Γκ. Ρίτερσπορν και Β. Νέμσκοφ, σε υποστήριξη του ισχυρισμού του ότι οι ποινές που επιβάλλονταν στους συλληφθέντες στις εθνικές εκκαθαρίσεις ήταν εξαιρετικά ελαφρές. Όπως λέει:

    «Όσον αφορά τη διάρκεια των ποινών, το 1939, κατά τα τέλη, δηλαδή, της περιόδου του περιβόητου “μεγάλου τρόμου”, στο σύνολο των ποινών, μόλις το 0,1% των περιπτώσεων αφορούσαν κάθειρξη άνω των 10 ετών (το 4% αφορούσε κάθειρξη από 5 έως 10 έτη και το 95,9% μέχρι 5 έτη)…». (Getty J. A., Rittersporn, Zemskov V. N., 1993, «Victims of the Soviet Penal System in the pre-war Years: A First Approach on the Basis of Archival Evidence», στο American Science Review, 98 (4))».

    Στο άρθρο των παραπάνω συγγραφέων υπάρχει πράγματι ένας πίνακας που δίνει τους παραπάνω αριθμούς (βλέπε Πίνακας 9, σελ. 1043).

    Μόνο που ο πίνακας αυτός δεν αναφέρεται στα θύματα των εθνικών εκκαθαρίσεων. Όπως λέει ρητά η λεζάντα του, ο πίνακας αφορά στις «ποινές για τα κοινά εγκλήματα» στα 1939, τις οποίες οι συγγραφείς συγκρίνουν με τις ποινές για τα πολιτικά εγκλήματα στα 1936 (πριν την έναρξη των εκκαθαρίσεων) για να δείξουν ότι βρίσκονταν στο ίδιο περίπου επίπεδο.

    Τα κοινά εγκλήματα αφορούσαν σε περιπτώσεις κλοπών, καταχρήσεων και άλλων ποινικών αδικημάτων. Το να επικαλείσαι αυτά τα στοιχεία εμφανίζοντάς τα σαν να αφορούν στις εθνικές διώξεις, ξεπερνά πραγματικά κάθε όριο αναισχυντίας και γελοιότητας.

    Το άρθρο των Γκέτι, Ρίτερσπορν και Ζέμσκοφ, να προσθέσουμε, δεν αναφέρεται στις εθνικές εκκαθαρίσεις των χρόνων της τρομοκρατίας, αλλά σε ένα άλλο θέμα, στην ταυτότητα των ατόμων που εκτοπίζονταν στα γκούλαγκ. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτουν οι συγγραφείς, ο αριθμός των εκτοπισμένων ανέβηκε από 494.827 το 1937 σε 820.089 το 1940, με εθνικές μειονότητες όπως οι Τουρκμένοι, οι Λευκορώσοι, οι Πολωνοί και οι Γερμανοί να υπερεκπροσωπούνται σε σχέση με την αναλογία τους στο γενικό πληθυσμό (σελ. 1028). Επιβεβαιώνει έτσι τη γενική εικόνα, ότι οι εκκαθαρίσεις ήταν ιδιαίτερα στοχευμένες σε εθνικές μειονότητες όπως οι Πολωνοί και οι Γερμανοί.

    Το να επικαλείται κανείς το συγκεκριμένο άρθρο ως απόδειξη ότι δεν υπήρχαν εκτελέσεις, πέρα από τη λαθροχειρία που επισημάναμε, είναι παραπλανητικό για έναν επιπλέον λόγο. Από τα θύματα των πολιτικών διώξεων, στα Γκούλαγκ δεν στέλνονταν όσοι καταδικάζονταν σε θάνατο και εκτελούνταν, αλλά μόνο εκείνοι που καταδικάζονταν σε ποινές φυλάκισης και εκτόπισης.

    Όπως αναφέραμε ήδη, από το 1,55 εκατ. περίπου συλληφθέντες στα 1936-38, οι 680.000 εκτελέστηκαν, και οι υπόλοιποι, με εξαίρεση ένα μικρό αριθμό που αφήνονταν ελεύθεροι, ήταν αυτοί που στάλθηκαν στα Γκούλαγκ.

    Ο αρθρογράφος του Ριζοσπάστη επιχειρηματολογεί βασιζόμενος στα στοιχεία του άρθρου ότι ο αριθμός των εγκλείστων στα Γκούλαγκ ήταν «μικρός» και αφορούσε αντεπαναστάτες, τους διαφωνούντες στη «σοβιετική ελίτ». Επικαλείται ακόμη σχετικά στοιχεία από το βιβλίο του Βλάση Αγτζίδη Παρευξείνιος Διασπορά, σύμφωνα με τα οποία από τους Έλληνες που συνελήφθησαν

    «το 32% προερχόταν από τα κολχόζ (κατηγορούμενοι για σαμποτάζ), το 27% βρισκόταν σε εξειδικευμένες θέσεις, το 13% κατείχε διευθυντικές θέσεις, το 10% ήταν υπάλληλοι, το 6% εκπαιδευτικοί, ενώ μόλις το 3% ήταν εργάτες».

    Οι Γκέτι, Ζέμσκοφ, κ.ά., είναι σοβαροί ιστορικοί, όντας οι πρώτοι που αμφισβήτησαν τις διατριβές των διαφόρων Κόνκουεστ ότι τα Γκούλαγκ περιλάμβαναν πολλά εκατομμύρια και αναδεικνύοντας τις πραγματικές τους διαστάσεις. Ωστόσο, το αναφερόμενο άρθρο είναι κάπως παλιό και σήμερα είναι αποδεκτό ότι ο πραγματικός αριθμός των εγκλείστων προσέγγιζε το 1940 τα 1,2 εκατομμύρια. Ένας τέτοιος αριθμός, ή ακόμη και εκείνος των 820.000, δεν είναι καθόλου μικρός, ιδίως αν ληφθεί υπόψη ότι ένα σημαντικό ποσοστό των εγκλείστων πέθαινε από τις κακουχίες και ανανεωνόταν διαρκώς, κάτι που δεν συνέβαινε, π.χ., στις ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες, οι οποίες είχαν κανονικές φυλακές.

    Τέλος, τα στοιχεία που παραθέτει ο Β. Αγτζίδης πιστοποιούν ότι τα κύρια θύματα μεταξύ των Ελλήνων (32%) ήταν οι αγρότες, που αποτελούσαν και την πλειοψηφία του ελληνικού πληθυσμού. Το ότι κατηγορούνταν για σαμποτάζ δεν αλλάζει βέβαια κάτι, αυτή ήταν η βασική κατηγορία στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων. Και φυσικά, το ότι υπήρχε ένας σημαντικός αριθμός δασκάλων, στελεχών, κ.ά., δεν αποδεικνύει καθόλου ότι επρόκειτο για μέλη κάποιας φανταστικής «αστικής ελίτ».

    Ο Αγτζίδης δείχνει επίσης στα βιβλία του ότι τα στελέχη που εκκαθαρίζονταν ήταν πιστά κομματικά στελέχη, που υποστήριζαν σθεναρά στον ελληνικό Τύπο τη σταλινική γραμμή.

    Συμπερασματικά

    «Ήταν χειρότερο από έγκλημα, ήταν λάθος», φημολογείται ότι είχε πει κάποτε ο Ταλεϊράνδος.

    Άρθρα όπως αυτό του ανώνυμου αρθογράφου του Ριζοσπάστη σε αναγκάζουν να πεις: «Δεν είναι καν λάθος, είναι πλήρης ανοησία και βλακεία».

    Εκείνο που χρειάζεται να τονιστεί, είναι πως δεν πρόκειται για μια τυχαία ανοησία και βλακεία. Η βλακεία αυτή αντανακλά το πραγματικό επίπεδο της νεοσταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ και της πολιτικής και της παράδοσης που έχει διαμορφώσει στις τελευταίες δεκαετίες, τόσο υπό την Παπαρήγα όσο και υπό τον Κουτσούμπα.

    Η δικαίωση των εγκλημάτων του Στάλιν και η εμφάνισή τους ως σωτήριων έργων για την υπόθεση του σοσιαλισμού, η συστηματική παραχάραξη της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος και η υποστήριξη καταφανώς λαθεμένων και εξωπραγματικών πολιτικών θέσεων, φέρνουν στο προσκήνιο τους κάθε λογής ανερμάτιστους αριβίστες και ψευδολόγους, που είναι πρόθυμοι να υμνούν την ηγεσία και να καλύπτουν την ανεπάρκειά της για να πιάνουν τα κομματικά πόστα. Και φυσικά αυτοί οι ψευδο-κομμουνιστές δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να διαστρέφουν ελεεινά τα γεγονότα και τις πηγές, για να βγάλουν τα συμπεράσματα που θα τους κάνουν αρεστούς.

    Το άρθρο του ανώνυμου αρθρογράφου για τις εθνικές διώξεις των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ είναι μια από τις αναρίθμητες, χτυπητές μαρτυρίες της αθλιότητας αυτών των αριβιστών ψευδολόγων και των καθοδηγητών τους.

    http://net.xekinima.org/o-rizospastis-kai-oi-diogmoi-ton-ellin/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: