Mε το θάρρος του αυτόπτη μάρτυρα

Ένα κείμενο του πατέρα μου:  

Κριτικάροντας το Δεξιό δωσιλογισμό και την πλαστογράφηση της ιστορίας που επιχειρεί το ΚΚΕ


Ένα ενδιαφέρον κείμενο το πατέρα μου δημοσιεύτηκε υπό τον τύπον επιστολής στην εφημερίδα «Πρώτη Σελίδα» του Κιλκίς με αφορμή τον βανδαλισμό (από ακροδεξιούς προφανώς) του αγάλματος ενός αντάρτη με την αφαίρεση της αφιερωματικής πινακίδας «Στον αντάρτη του «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ».  

Παράλληλα -με το θάρρος του αυτόπτη μάρτυρα- θίγει και το ζήτημα της φύσης του ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας), που σήμερα αποτελεί ένα μέσο χειραγώγησης και πειθαναγκασμού από την νέα ηγεσία του ΚΚ, με την κάλυψη του ηλίθιου συνθήματος που εφηύραν οι πολιτικοί απόγονοι του Κολιγιάννη και του Φλωράκη:  «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος, εμείς θα νικήσουμε». Όλο αυτό πραγματοποιείται στο πλαίσιο της (ανιστόρητης και ύποπτης) επιστροφής στους στόχους της δεκαετίας του ’20 με σχήματα και λόγο που προκαλούν θυμηδία στους γνωρίζοντες την ιστορία της Ελλάδας. Σαφώς το εγχείρημα των νεοσταλινικών ηγετών εντάσσεται σε μια ιδιαίτερη κρίσιμη εποχή αμηχανίας και πόλωσης που διέρχεται η νεοελληνική κοινωνία. Και έχει ως θύματα τα νέα παιδιά που αλλοτριώνονται αναζητώντας ένα σύστημα αλήθειας, που  το «ανακαλύπτουν» είτε στο ονειρικό παρελθόν που κατασκευάζουν οι πονηροί ηγέτες του ΚΚ, είτε στις εθνικιστικές ονειρώξεις που καλλιεργούν οι εγκληματίες νεοναζί της Χρυσής Αυγής, είτε οι νεοφιλελεύθεροι εξτρεμιστές της απόλυτης κυριαρχίας της αγοράς, είτε τα φρικιά που υλοποιούν το αντικαπιταλιστικό όνειρο με παιδιάστικους και απεχθείς χουλιγκανισμούς.

Παραθέτω το κείμενο στη συνέχεια:

Αλήθειες και ανακρίβειες για την περίοδο 1941-1949

Αλήθειες και ανακρίβειες για την περίοδο 1941-1949

Του Ανδρέα Αγτζίδη*

Διάβασα με πολλή προσοχή στην 3η Σελίδα (ΦΥΛΛΟ 1235/29-6-2017) και στο τέλος της πρώτης στήλης της έγκριτης εφημερίδας σας “ΠΡΩΤΗ ΣΕΛΙΔΑ” το σχόλιο με τίτλο “και ταλαιπωρημένος και ανώνυμος”. Πιστεύω, πως αυτοί  που αφαιρούν την πινακίδα, την ταυτότητα του ταλαιπωρημένου αγάλματος να είναι και γνωστοί, ίσως και άγνωστοι. Οι οποίοι πιστεύουν με το “κοντό” το μυαλό τους, πως προσφέρουν προς την Πατρίδα “υψίστας υπηρεσίας”.

Οταν ακόμη, κύριε Διευθυντά, πρωτοείδα το άγαλμα στημένο στην πλατεία “Πάλμε”, απέναντι από τις δίδυμες αποθήκες, με την ταπεινή μου γνώμη, διεπίστωσα μια ιστορική ανακρίβεια.  Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, η μεγαλύτερη, η μαζικότερη, η λαϊκότερη αντιστασιακή οργάνωση και από τις πιο αξιόλογες και αξιόμαχες της Ευρώπης, εκάλυψε την κατοχική περίοδο Γερμανών, Ιταλών, Βουλγάρων 1941-1944.

Ο αγώνας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ

Ο αγώνας τον οποίον διεξήγαγε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, η πολιτικη οργάνωση και το στρατιωτικό του σκέλος Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός), κατά των κατοχικών δυνάμεων και των άθλιων ενόπλων ελληνόφωνων τμημάτων που συνεργάσθηκαν μαζί των. Με την ήττα των Δεκεμβριανών στις 12 Φεβρουαρίου 1945 με τη συμφωνία της Βάρκιζας, το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ετερμάτισε την Εθνική-Πατριωτική του αποστολή.

Ενώ ο Δ.Σ.Ε (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδος) καλύπτει την περίοδο 1946-1949 και είναι καθαρά ένας “Εμφύλιος Πόλεμος” που αποφασίστηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ κατά τη 2η ολομέλεια της Κ.Ε. Ο Δ.Σ.Ε ήταν δημιούργημα των φοβερών διώξεων των αγωνιστών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας 12 Φεβρουαρίου 1945.

Συνεπώς δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε ταξική επανάσταση. Στην αρχή ήταν αυτοάμυνα και τίποτα παραπάνω, κρυβόντουσαν όπου δεν μπορεί να φανταστεί κανείς, προκειμένου να γλιτώσουν τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια, τις εκτελέσεις (τα ζήσαμε στο πετσί μας και ουδείς ευφάνταστος φλαφλατάς έχει το ελάχιστο δικαίωμα να τα αμφισβητήσει). Και ξέρεις, φίλε αναγνώστη, ποιοί πρωτοστατούσαν σ’ αυτές τις δεξιόφρονες, τις βασιλόφρονες συμμορίες; Κυρίως οι συνεργάτες των Γερμανών, Ιταλών, Βουλγάρων. Αυτοί, όσοι διεσώθησαν από τις συγκρούσεις, που με τα ένοπλα τμήματά των σε συνεργασία με τους Γερμανούς, βασάνιζαν, καταδυνάστευαν, δολοφονούσαν τον ελληνικό λαό. Ναι, αυτοί οι προδότες που συγκρότησαν πάνω από 150 ομάδες συμμοριών και κατεδίωκαν τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης. Κυνηγούσαν, βασάνιζαν, δολοφονούσαν αυτούς που επί τέσσερα περίπου έτη πολεμούσαν με το ντουφέκι τα στρατεύματα κατοχής και στις διαδηλώσεις φώναζαν “Εξω οι Βούλγαροι από τη Μακεδονία”, “Η Μακεδονία είναι Ελληνική”.

Ναι, φίλε αναγνώστη, αυτούς που αγωνίζονταν για τη λευτεριά της Πατρίδας, αυτούς κυνηγούσαν, αυτές οι δήθεν “εθνικόφρονες” συμμορίες και τους έσφαζαν σαν τραγιά, φυσικά υπό την προστασία της ίδιας της πολιτείας. Αυτοί που θα’πρεπε να λογοδοτήσουν στη Δικαιοσύνη για την εθνοπροδοτική των δράση, δυστυχώς αυτοί πέρασαν από την κολυμβήθρα του “Σιλωάμ” που έστησαν οι φίλοι μας οι Αγγλοι και τους ενσωμάτωσαν στον εθνικό στρατό κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, τον οποίο αυτοί (οι Αγγλοι) προκάλεσαν, χωρίς καμιά αμφιβολία. Υπάρχουν ατράνταχτα στοιχεία που το επιβεβαίωναν. Η χώρα μας από τη μια άκρη ως την άλλη ζούσε την περίοδο εκείνη, αμέσως μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ένα ασύλληπτο όργιο τρομοκρατίας, που ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να το συλλάβει. Ο Μερκούρης, υπουργός Δημόσιας Τάξης στην Κυβέρνηση Σοφούλη, μη μπορώντας να ανεχθεί το όργιο της τρομοκρατίας που ασκείτο σ’ ολόκληρη την επικράτεια απο τις φιλοβασιλικές, ακροδεξιές, δοσίλογες συμμορίες, υποβάλλει την παραίτησή του και δηλώνει: ‘Αι ένοπλοι συμμορίαι κυριαρχούν εις την ύπαιθρον. Αι συμμορίαι αυταί, δυστυχώς, συνεργάζονται εις πολλάς επαρχίας μεθ’ όλην την επιφορτισμένην δια την τήρησην της τάξεως κρατικών υπηρεσιών… Εως ότου ετοποθετήθην εις το Υπουργείων Δικαιοσύνης (Νοέμβριος 1945) ουδείς των συμμοριτών απετέλεσεν αντικείμενο διώξεως παρά τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει”.

Ήταν ταξική επανάσταση ο ΔΣΕ;

Ο ΔΣΕ όπως είπαμε και αλλού, ήταν δημιούργημα αυτών των φοβερών διώξεων. Δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε φυσικά και ταξική επανάσταση. Αυτό επιβεβαιώνεται από τις δηλώσεις των ηγετικών στελεχών της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης και του ΚΚΕ της εποχής εκείνης. Πουθενά δεν βρίσκει κανείς δηλώσεις ηγετών για κατάληψη εξουσίας αλλά μόνον αγώνα για την απελευθέρωσή της Πατρίδας από τη γερμανική κατοχή. Ποτέ δεν έγινε λόγος για λαϊκή εξέγερση ή ταξική επανάσταση. Οσοι ζήσαμε έντονα τα γεγονότα της εποχής εκείνης, δεν μπορούμε να παραδεχτούμε αυτήν την αυθαίρετη, την ανύπαρκτη, την αβάσιμη ερμηνεία πως ο ΔΣΕ ήταν λαϊκή εξέγερση και ταξική επανάσταση. Ούτε το ένα ήταν, ούτε το άλλο. Είπαμε στην αρχή το πως δημιουργήθηκε το ΔΣΕ. Δεν θα έβλαπτε τον κοινωνικό, επαναστατικό αγώνα εάν στο λαό λέγεται η αλήθεια. Τα φτιασιδώματα, τα στολίδια, τα ψεύτικα περιβλήματα, πρέπει να λείπουν από την ιστορική αλήθεια. Αυτοί που θέλουν να γράψουν για τον εμφύλιο, καλό είναι να συμβουλευτούν πολλά γραπτά κείμενα, να συζητήσουν με επιζώντες αγωνιστές και να παραμερίσουν τις δικές των απόψεις η επιθυμίες. Να είναι όσο το δυνατόν αντικειμενικοί. Στη σελίδα 401 του βιβλίου του Ντόμινικ Εντ “Οι καπετάνιοι”, διαβάζουμε τα εξής:Το ΕΣ του Δημοκρατικού Στρατού δίνει το σάλπισμα και στρέφεται για άλλη μια φορά προς την κομματική ηγεσία. Στείλτε πολιτικά στελέχη της Κεντρικής Επιτροπής στο βουνό. Δώστε εντολή στις οργανώσεις του κόμματος να ενισχύσουν τους αντάρτες, στέλνοντας τρόφιμα στους μαχητές και στελέχη στο βουνό. Το Γραφείο της Θεσ/νίκης απαντάει: Σας υποστηρίζουμε με τα μέσα που διαθέτουμε. Αλλά εκείνο που προέχει είναι η οργάνωση της καθημερινής πάλης του προλεταριάτου και του λαού, για την ικανοποίηση των αναγκών του”.

Στο ίδιο βιβλίο και στη σελ. 405 διαβάζουμε πως: “Ο Μάρκος κατ’ εντολή του Ζαχαριάδη ανέβηκε στο βουνό για να περιμαζέψει τις σκόρπιες καταδιωκόμενες ομάδες και να αποτελέσουν ένα μέσον πίεσης προς την κυβέρνηση της Αθήνας. Ο Μάρκος, όπως είναι γνωστό, κατ’ εντολή ενώνει όλες τις σκόρπιες ομάδες και συγκροτεί το ΔΣΕ, την αρχιστρατηγία του οποίου αναλαμβάνει το Γενάρη του 1947 κατ’ εντολή του Ζαχαριάδη, τον οποίο και ρωτάει: “Σκέπτεται το κόμμα να καταλάβει την εξουσία; και αν όχι, ποιές είναι οι προοπτικές του;”, Η απάντηση, όπως πάντα ασαφής: “προς το παρόν δεν θέτουμε πρόβλημα εξουσίας. Ισως το 1948”. Πού, λοιπόν διαφαίνεται ίχνος λαϊκής εξέγερσης; (που την εποχή εκείνη από την τρομοκρατία, φύλλο δεν κουνιόταν). Αλλ’ ούτε ίχνος ταξικής επανάστασης υπήρχε. Εκτός και αν έχουμε χάσει “πλήρως” την έννοια των λέξεων.

Ο Β. Μπαρτσιώτας, ο πιο έμπιστος του Ζαχαριάδη, στο βιβλίο του “Ο αγώνας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας” στη σελ. 32, μεταξύ άλλων γράφει: “... έδωσε εντολή στους καλύτερους επαγγελματίες αξιωματικούς μας του ΕΛΑΣ, μαζί και στον αρχηγό του ΕΛΑΣ Στέφανον Σαράφη, να πάνε στην εξορία! Και έτσι χάθηκαν πολύτιμες επιτελικές δυνάμεις για το ΔΣΕ…” Στη σελ. 53 του ίδιου βιβλίου ο Β. Μπαρτσιώτας παραθέτει ένα μέρος από τη συνέντευξη του Χ. Φλωράκη, γραμματέα τότε της ΚΕ του ΚΚΕ, στο “ΒΗΜΑ” της 13ης Μαρτίου 1977, που μεταξύ άλλων δηλώνει: “… Εφ’ όσον δεν δόθηκε λύση μέχρι το 1947, από κει και πέρα δε θα μπορούσαμε να νικήσουμε… Δηλαδή το κρίσιμο σημείο είναι μέχρι το 1947. Μπουρούσαμε να νικήσουμε το 1946-1947…”. Και αυτή η αυθαίρετη άποψη του Φλωράκη δεν έχει καμία βάση. Ισως να μη γνώριζε κι αυτός (αν είναι δυνατόν) πως τον Οκτώβρη του 1944 στη συνάντηση Στάλιν, Τσώρτσιλ στη Μόσχα, ο Τσώρτσιλ, δίνοντας βαρύ τίμημα στο Στάλιν όλες τις Βαλκανικές χώρες, κέρδισε την Ελλάδα. Φίλοι, ο Στάλιν πούλησε στους Εγγλέζους ένα ρωμαλαίο, δυνατό, ακμαίο αντιστασιακό κίνημα, το Εαμικό. “Ολα τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά”. Οποιος δεν έζησε το όργιο της τρομοκρατίας την περίοδο εκείνη, κατά τον αείμνηστο Κουτσόγιωργα, δεν δικαιούται να ομιλεί.

Αγαπητέ φίλε, πρέπει να γνωρίζεις πως στο ΔΣΕ κατατάσσονταν εθελοντικά περιορισμένος αριθμός, κι αυτός μέχρι τα τέλη του 1947. Στα υπόλοιπα χρόνια δυστυχώς, ο ΔΣΕ για να ενισχύσει τις δυνάμεις του, προέβαινε σε βίαιη επιστράτευση ακόμη και 15χρονα αγόρια και κορίτσια. Μ’ αυτά τα παιδιά θα νικούσε την Αμερική και την Αγγλία; Αυτές ήσαν πλάι στην κυβέρνηση των Αθηνών. Φαίνεται πως κάποιοι εξακολουθούν να ζουν στα σύννεφα. Αυτές τις μέρες διαβάσαμε ένα ευρηματικό σύνθημα: “Ο Γράμμος και αν έπεσε , εμείς θα νικήσουμε. Μην παραμυθιάζετε τη νεολαία. Πέστε στο λαό την αλήθεια. Προσγειωθείτε ομαλώς. Η ανώμαλη προσγείωση έχει πάντοτε βαριές συνέπειες, όπως φάνηκε από τις δηλώσεις ανωτάτων στελεχών, μάταιος, που στοίχισε στην Πατρίδα χιλιάδες νεκρούς, νέα παιδιά και ανυπολόγιστες υλικές καταστροφές.

Ο αγώνας του ΔΣΕ δεν ήταν ούτε λαϊκή εξέγερση, ούτε ταξική επανάσταση. Μην παραμυθιάζετε το λαό  και κυρίως, τη νέα γενιά. Να ευχηθούμε όλοι, ποτέ μα ποτέ να μην γνωρίσει η Πατρίδα μας ένα εμφύλιο πόλεμο……”

 

 

 

6 Σχόλια

  1. Basilis Chrysostomides on

    Εντοπίζω 2 αισιόδοξα-ελπιδοφόρα γεγονότα στην τραγωδία του εμφυλίου μας.

    1ον, ενώ με τα γεγονότα της περιόδου 1935-36, η σκηνοθέτιδά τους Αγγλία πετυχαίνει να μας ξαναέχει υπό την επιροή της, χάρη στον εμφύλιο, μας χάνει ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ.

    Και 2ον, ενώ η Αγγλία, τουλάχιστον από το 1943 (μάχη Λέρου) μέχρι και το 1947, για να αποδοθούν οι Ν.Σποράδες (Δωδεκάνησα), αγωνίστηκε αιματηρά, με την εκτόπισή της από τους Αμερικανούς το 1947 αλλά και τις ταυτόχρονες ευλογίες των Σοβιετικών, τα νησιά αυτά, τα κερδίσαμε εμείς τελικά.

    Μου είναι απολαυστικό να σκέπτομαι οτι, ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ο μέγας χαμένος του εμφυλίου, ήταν η Αγγλία !…

  2. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΩΝΗ-ΑΔΕΣΜΕΥΤΗ ΑΠΟΨΗ
    24 Αυγούστου 2017

    Αλήθειες και ανακρίβειες για την περίοδο 1941-1949

    https://adesmeyth-apopsi.blogspot.gr/2017/08/1941-1949.html?m=1

  3. harrosnews on

    «Τι κι αν έπεσε ο Γράμμος…»

    Κι ο Γόντικας το επανέλαβε, στο τέλος της ομιλίας του στις 19 Αυγούστου 2017 στα εγκαίνια του μνημείου-μουσείου του ΔΣΕ στο χωριό Θεοτόκος του Γράμμου.

    Θαρρούν ο Γόντικας και οι συν αυτώ πως έχουν δικαίωμα να τα λέγουν αυτά; Από πού κι ως πού απέκτησαν αυτό το δικαίωμα;

    Αυτοί είναι που σήκωσαν το βάρος των συνεπειών εντός Ελλάδος; Αυτοί είναι που έβαλαν πλάτη πολιτικά για την ανακούφιση των διωκόμενων, για την αναδιοργάνωση της ζωής του εργαζόμενου λαού και του λαϊκού κινήματος;

    Αυτοί που το έκαναν αυτό δεν είπαν ποτέ τη φράση του τίτλου, δε θέλησαν καν να υπάρξει Γράμμος – συμβούλεψαν συμμετοχή στις εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946, μα δε εισακούσθηκαν…

    Παρά ταύτα μπήκαν μπροστά με τη «Δημοκρατική Παράταξη» στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 και την ΕΔΑ στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 και στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952, ώστε να αποκτηθεί ζωτικός χώρος επιβίωσης καταρχήν και ανάπτυξης εν συνεχεία των αριστερών ιδεών.

    Αυτοί που μπήκαν μπροστά σύμμαχοι του κόμματος ήταν από τα χρόνια της Κατοχής και μετά, και ορισμένα φωτισμένα στελέχη του κόμματος, που παρά τα εμπόδια και την κατασυκοφάντησή τους, που προέρχονταν από τους ηττημένους του Γράμμου και σε ασφάλεια λαϊκοδημοκρατικών καθεστώτων ευρισκόμενους, πέτυχαν να ανοίξουν το δρόμο προς θετικές εξελίξεις στη ζωή του εργαζόμενου λαού και στο λαϊκό κίνημα.

    Ε, αυτούς όχι μόνο με τον δεύτερο τόμο της ιστορίας του κόμματος (1949-1968), αλλά και φράσεις όπως του τίτλου, ο Γόντικας και οι συν αυτώ – οι άριστοι και καλά της πολιτικής ιστορίας και του κομμουνιστικού κινήματος – τους ρίπτουν στον Καιάδα της πολιτικής λησμονιάς ως φορείς … του λάθους (!).

    Δεν πάμε καλά, καθόλου καλά!

    Κώστας Π. Παντελόγλου

    http://www.kosmosnf.gr/2017/09/ti-epese-grammos/

  4. Γ.Φς on

    «Συλλυπητήρια για τη φιέστα στη Μακρόνησο» (από τον Τάκη Λαζαρίδη προς τον Μίκη Θεοδωράκη το 2003)

    Posted by Μέλια στο Σεπτεμβρίου 23, 2017

    .

    Αγαπητέ Μίκη,

    Προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων είμαι υποχρεωμένος ευθύς εξαρχής να δηλώσω την ταυτότητά μου.

    Είμαι παλιός συναγωνιστής σου στους αγώνες για «λαϊκή δημοκρατία», «ειρήνη» και «σοσιαλισμό». Καταδικασμένος σε θάνατο μαζί με τον Μπελογιάννη και εν συνεχεία τρόφιμος επί δεκαπενταετία, των εγκληματικών φυλακών της χώρας.

    Ο πατέρας μου ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, γραμματέας του Εργατικού ΕΑΜ στην κατοχή καταδικάστηκε για την αντιστασιακή του δράση σε θάνατο από γερμανικό στρατοδικείο και εκτελέστηκε το Μάη του 43. Και η μητέρα μου καταδικάστηκε για την αντιστασιακή της δράση σε ισόβια δεσμά από βουλγάρικο στρατοδικείο και στη διάρκεια του εμφυλίου πέρασε και αυτή από τη Μακρόνησο…

    Στη φυλακή, Μίκη, είχα το χρόνο να διαβάσω αρκετά, να σκεφτώ πολλά και να καταλάβω περισσότερα. Και μετά τη φυλακή, ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ «ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ», βλέποντας τις αλλεπάλληλες λαϊκές εξεγέρσεις στις χώρες αυτές και τις ΙΣΑΡΙΘΜΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΤΑΝΚΣ στους δρόμους της Βουδαπέστης, του Βερολίνου και της Πράγας, κατάλαβα την φοβερή αλήθεια.

    Ενώ νομίζαμε ότι πολεμούσαμε για τα «ανώτερα ιδανικά» της «ελευθερίας», της «δημοκρατίας» και του «σοσιαλισμού», στην πραγματικότητα πολεμούσαμε και θυσιαζόμασταν για την επιβολή της στυγνής δικτατορίας των Ζαχαριάδη – Ιωαννίδη, για την μετατροπή της πατρίδας μας σε Σοβιετικό προτεκτοράτο.

    Δεν μπορώ λοιπόν Μίκη να σε συγχαρώ για τη φιέστα στη Μακρόνησο. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου απευθύνω ειλικρινή συλλυπητήρια. Γιατί ενώ η πατρίδα μας έχει ζωτική ανάγκη από εθνική ενότητα και ομοψυχία, εσύ και όσοι συνεργάστηκαν μαζί σου, επιμένετε να ξύνετε πληγές, επιμένετε να βρικολακιάζετε ένα παρελθόν για το οποίο μόνο ντροπή μπορούμε να νοιώθουμε. Πασχίζετε για λόγους κομματικής σκοπιμότητας, να διαιωνίζετε ανύπαρκτες, πλέον, «διαχωριστικές γραμμές».

    Είναι πράγματι πρωτοφανείς οι αγριότητες που διέπραξαν οι αντίπαλοί μας στη Μακρόνησο. Όμως οι αγριότητες, Μίκη, είναι νόμος του εμφυλίου. Και σε αγριότητες δεν υστερήσαμε και εμείς. Ας θυμηθούμε την Ελένη Γκατζογιάννη και τις άλλες μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου. Ας θυμηθούμε το Χρήστο Λαδά. Κι ας μην ξεχνάμε τις βιαίως στρατολογημένες ανήλικες χωριατοπούλες που με το ζόρι βάζαμε να πολεμήσουν, με το ζόρι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν!

    Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι ποιος ευθύνεται για τις αγριότητες του Εμφυλίου αλλά ποιος ευθύνεται για τον ίδιο τον εμφύλιο και συνεπώς για τις αγριότητές του. Και οι μεγάλοι ένοχοι Μίκη είμαστε εμείς. Αυτή είναι η οριστική και τελεσίδικη κρίση της ιστορίας. Και την κρίση αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει με τον πιο έγκυρο και αδιαμφισβήτητο τρόπο ο «μεγάλος αρχηγός», ο Νίκος Ζαχαριάδης…

    Στο χρονικό του, που άρχισε να γράφει την Πρωτομαγιά του 1966, χαρακτηρίζει «κάλπικη» την άποψη ότι το ελληνικό αριστερό κίνημα παρασύρθηκε στον ένοπλο αγώνα από τους Άγγλους. Και απερίφραστα δηλώνει: «Στην πραγματικότητα, οι Άγγλοι θέλαν να μας παρασύρουν στις δικές τους εκλογές για να επικυρώσουν έτσι κοινοβουλευτικά, «λαϊκά», το καθεστώς που επέβαλαν με την ένοπλη επέμβασή τους και με τη Βάρκιζα».

    Δεν μας έσπρωξαν λοιπόν οι Άγγλοι στον Εμφύλιο, Μίκη. Μόνοι μας μπήκαμε στο σφαγείο! «Για να σώσουμε την τιμή του ΚΚΕ» καμαρώνει ο Ζαχαριάδης!

    Κάποια στιγμή, Μίκη, αντί να θρηνούμε για τις αγριότητες του Εμφυλίου και να επιδιώκουμε «ρεβάνς», αντί να παριστάνουμε τους κήνσορες και τους τιμητές, θα πρέπει να κρύψουμε το πρόσωπό μας από ντροπή και να κλάψουμε πικρά για το αδικοχυμένο αίμα των δικών μας αλλά και των αδελφών της άλλης πλευράς.

    Και όμως θα μπορούσες, Μίκη, να οργανώσεις μια πραγματικά εθνική γιορτή στη Μακρόνησο. ΜΙΑ ΓΙΟΡΤΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗΣ. Όπου θα καλούσες να παραστούν όλοι. Και οι δικοί μας αλλά και οι «άλλοι».

    Οι συγγενείς της Ελένης Γκατζογιάννη και του Χρήστου Λαδά. Τα αδέλφια και τα παιδιά όχι μόνο των δικών μας μαχητών αλλά και των χιλιάδων ανδρών και αξιωματικών του ελληνικού στρατού που έπεσαν στο Γράμμο και στο Βίτσι για να παραμείνει η χώρα μας ελεύθερη και δημοκρατική.

    Σ’ αυτή τη γιορτή, Μίκη, θα τραγουδούσαμε και θα κλαίγαμε μαζί, θα ταξιδεύαμε σε έναν κόσμο αγάπης και αδελφοσύνης με τα φτερά της υπέροχης μουσικής σου. Κι όρκο βαρύ θα παίρναμε ότι ποτέ πια δεν θα σηκώναμε όπλα εναντίον αλλήλων.

    Σ’ αυτή τη γιορτή, Μίκη, θα μπορούσες να υψωθείς σε εθνική μορφή, σε πανελλήνιο σύμβολο ενότητας και συμφιλίωσης. Δεν το έπραξες. Προτίμησες να περιχαρακωθείς στο πολιτικό και ιδεολογικό γκέτο της χρεοκοπημένες και ανυπόληπτης Αριστεράς, αυτής που τόσες συμφορές προκάλεσε στον τόπο με την ανεύθυνη και τυχοδιωκτική πολιτική της. Δεν είναι κρίμα, Μίκη;

    Με βαθύτατη απογοήτευση,

    Τάκης Λαζαρίδης
    https://averoph.wordpress.com/2017/09/23/%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CF%85%CF%80%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CF%86%CE%B9%CE%AD%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CF%81%CF%8C/

  5. Kenneth Spencer, Πρόταση ειρήνευσης, 5.8.1948

    «Πρότασις όπως διατάξη η ΟΗΕ ανακωχήν εν Ελλάδι. Απηχεί προσωπικήν γνώμην μέλους της Βαλκανικής Επιτροπής. Η εσωτερική πλευρά του ελληνικού»,

    Του απεσταλμένου μας, Λονδίνον, 5 Αυγούστου

    Ελευθερία [Αθηνών], 6.8.1948, σ. 1 και 4

    «Υπό τον τίτλον “Έκθεσις περί Ελλάδος” το περιοδικόν “Νιού Σταίητσμαν εντ Νέσιον [New Statesman and Nation]” όργανον της αριστεράς πτέρυγος του εργατικού κόμματος[1], δημοσιεύει άρθρον του Κέννεθ Σπένσερ [Kenneth Spencer[2]] Άγγλου – μέλους της Βαλκανικής Επιτροπής[3], το οποίο έχει ως εξής κατά τα κύρια σημεία του:
    Εις την Ελλάδα είναι ευρύτατα διαδεδομένη η θεωρία, ότι η παρούσα κατάστασις δεν είναι εμφύλιος πόλεμος αλλά προσπάθεια της Ρωσίας όπως χρησιμοποιούσα τον Μάρκον αποκτήση διέξοδον εις το Αιγαίον. Ούτω η Ελλάς, αδυνατούσα να συλλάβη και να αντιμετωπίση το γεγονός ότι ο εμφύλιος πόλεμος είναι πραγματικόν εσωτερικόν πρόβλημα, προκύπτων εκ βαθειών κοινωνικών ανισοτήτων, παρουσιάζει συμπερασματικώς ελαχίστας ελπίδας ότι θα ακολουθήση προοδευτικήν εσωτερικήν πολιτικήν, ενώ ταυτοχρόνως εξασφαλίζει εις τον Μάρκον νέους στρατιώτας εκ των πενομένων εργατών και αγροτών. Η αντίθεσις της πολυτελείας των Αθηνών και της πενίας των εργατών και των προσφύγων, ως και η εγκατάλειψις της υπαίθρου σχολιάζεται αμέσως υπό των ξένων επισκεπτών. Εις τας Λεπτοκαρυάς ο αρθρογράφος είδε βαρέως ασθενούντα άνευ ιατρικής βοηθείας, ενώ εις την Φλώριναν, απέχουσαν ολιγώτερον των 20 χιλιομέτρων, υπήρχον 14 ιατροί, διστάζοντες να εξέλθουν και παραδεχόμενοι ότι εις την ύπαιθρον αι υγειονομικαί υπηρεσίαι είναι ανύπαρκται. Εις την Παναγίτσαν από τετραετίας δεν υπάρχει δημοδιδάσκαλος και ο διορισθείς Στεφανόπουλος παραμένει εις την Έδεσσαν, διότι φοβείται τους συμμορίτας. Τα γεγονότα επιβεβαίωσαν ότι ο νομάρχης Εδέσσης, όστις εξεδήλωσεν ελαχίστην συμπάθειαν προς τους Παναγιτσιώτες, υπερημύνθη του διδασκάλου.
    Είναι αληθές ότι η Αμάγκ ασκεί πλέον πίεσιν δια την απόλυσιν 7000 υεραρίθμων υπαλλήλων και δια την εισαγωγήν αποκεντρωτικού συστήματος διοικήσεως, πράγματα τα οποία ασφαλώς θα βοηθήσουν. Αλλά άνευ εκκαθαρίσεως των ανωτέρων σφαιρών της διοικήσεως και της δημιουργίας νέου τύπου ανωτέρου υπαλλήλου με νέας αντιλήψεις περί καθήκοντος, το κακόν θα συνεχισθή.
    Η αμερικανική αποστολή [American Mission of Aid to Greece (AMAG)] εβοήθησε μεγάλως εις την πρόληψιν μαζικού λιμού και της πλήρους καταρρεύσεως. Αλλ’ ο αισιόδοξος ραδιοφωνικός λόγος του κ. Γρίσουολντ [Dwight Palmer Griswold, επικαφής της AMAG] είναι αδικαιολόγητος. Ακριβή εικόνα έχουν οι 5000 ανέργων της Καβάλας, η στασιμότης του λιμένος Θεσσαλονίκης, το κύμα των απεργιών και η έλλειψις ασφαλείας, ήτις επιφέρει γεωργικήν και οικονομικήν αποσύνθεσιν.[4]
    Υπό τοιαύτας συνθήκας κακοδιοικήσεως και οικονομικής απελπισίας δεν πρέπει να απορή κανείς αν οι αντάρται ηυξήθησαν εις 25.000. Η πεποίθησίς μου είναι ότι εξ αυτών το 30% είναι συνειδητοί κομμουνισταί, τα έτερα 30% αορίστως συμπαθούντες και τα υπόλοιπα 40% στρατολογηθέντες αλλά πολεμούντες εξ ίσου καλώς ως να υπηρέτουν εις τον κυβερνητικόν στρατόν. Ομιλήσας με λιποτάκτας εκ των βιαίως στρατολογηθέντων, συνεπέρανα ότι ούτοι λιποτακτούν μάλλον συνεπεία των κακουχιών, παρά εκ σαφούς διαθέσεως αντιπολιτεύσεως, πολλοί δε επανέρχονται πάλιν εκουσίως εις την συμμοριακήν παράταξιν.
    Αι πολιτικαί συμπάθειαι των Μακεδόνων είναι πολύπλοκοι. Εις τας σλαυοφώνους περιοχάς αι συμπάθειαι είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου με τους συμμορίτας. Εκ της σλαυϊκής μειονότητος, ήτις αριθμεί περίπου 80.000 οι 20.000 είναι μέλη της ΝΟΦ. Προσωπικώς είδα την ψύχραν και εχθρικήν υποδοχήν, ήτις εγένετο εις τον στρατόν, όταν ούτος εισήλθεν εις το σλαυϊκόν χωρίον Μπούφι. Τα χωρία της περιφερείας Κιλκίς, κατοικούμενα από Ελληνοκαυκασίους είναι συμπαγώς κομμουνιστικά και αι ελληνικαί αρχαί αδυνατούν να εννοήσουν διατί Έλληνες αναχωρήσαντες εκ Ρωσίας ως εχθροί του καθεστώτος μάχονται σήμερον παρά το πλευρόν των κομμουνιστών, και άκουσα να λέγεται ότι η σοβιετική κυβέρνησις τους έστειλεν επίτηδες ως πέμπτην φάλαγγα. Τα τουρκόφωνα χωρία διάκεινται εχθρικώς προς τους αντάρτας ενώ εις τα αμιγή ελληνικά χωρία αι συμπάθειαι είναι μικταί. Εξ άλλου πλείστα χωρία ωργάνωσαν ομάδας αμύνης κατά των συμμοριτών. Εις το μέση ευρίσκεται η μη πολιτική μάζα των χωρικών με μοναδικήν επιθυμίαν την ασφάλειαν πάσει θυσία. Η αντισλαυϊκή προπαγάνδα επιτυγχάνει να προκαλέση αντιανταρτικά αισθήματα όχι όμως και ενθουσιασμόν υπέρ της κυβερνήσεως.
    Ο ελληνικός στρατός μάχεται με αγγλικάς ενδυμασίας, με αγγλικόν και αμερικανικόν υλικόν και με Αμερικανούς συμβούλους, των οποίων τας συμβουλάς ουδείς αξιωματικός δύναται να παραγνωρίση.[5]
    Ανεξαρτήτως της αληθείας των ισχυρισμών περί επιτυχίας της εκστρατείας Ολύμπου – Πιερίων η περιοχή ευρίσκεται σήμερον σταθερώς εις χείρας των συμμοριτών. Εις την Ρούμελην αι συμμορίται έσχον ασφαλώς βαρείας απωλείας και έχασαν τον έλεγχον της περιοχής, εν τούτοις μέγιστον μέρος αυτών διέφυγεν και ο αγών δεν υπήρξε τόσον επιτυχής όσον ισχυρίσθη η κυβέρνησις. Από τας επιχειρήσεις του Γράμμου Έλληνες και Αμερικανοί επερίμεναν ταχείαν συντριβήν όλων των συμμοριτών περί τα τέλη του θέρους, αλλ’ η επιχείρησις συνήντησεν απροσδόκητα εμπόδια παρά τας καθημερινάς ιαχάς του αθηναϊκού τύπου.
    Κατά τον Ιούνιον, τέλος, οι Άγγλοι παρατηρηταί είδαν σαφώς ότι και αυτή η επιχείρησις απέτυχε. Ερωτών ποία η προοπτική, απαντά: «Πρέπει επί τέλους να είναι σαφές ακόμη και εις τους Αμερικανούς ότι οι αντάρται είναι αδύνατον να εξοντωθούν και να ηττηθούν. Εις μικράν χώραν όπως η Ελλάς, η συνεχής αμερικανική βοήθεια πρέπει να αποδώσει αποτελέσματα. Πιθανώς οι αντάρται να περιορισθούν εις τας κορυφάς των ορέων και να αρκεσθούν εις μικράν δράσιν και σαμποτάζ εις τα μετόπισθεν. Ανήσυχος και δαπανηρά στασιμότης δυνατόν να προκύψη εκ τούτου. Αφ’ ετέρου εάν οι Αγγλοαμερικανοί εγκαταλείψουν την Ελλάδα το σημερινόν καθεστώς δεν θα διατηρηθή επί μακρόν, πιθανόν δε να σχηματισθή αντιπροσωπευτική κυβέρνησις. Εν τούτοις πάσαι αι ενδείξεις λέγουν ότι οι Αμερικανοί θα παραμείνουν. Η ελληνική Βουλή εξεβιάσθη να παραχωρήση εις την Αμερικανικήν Αποστολήν δικαιώματα πραγματικής ετεροδικίας. Η Αποστολή ελέγχει τα οικονομικά, το εμπόριον και τον στρατόν. Αεροδρόμια κατάλληλα δια πάντα καιρόν κατεσκευάσθησαν εις Θεσσαλονίκην, Κοζάνην και Καβάλλαν, με προσγειώσεις καταλλήλους δια βομβαρδιστικά μάλλον παρά δια τα Σπιτφάϊρς της ελληνικής αεροπορίας.[6]
    Η Ελλάς χρειάζεται επειγόντως ειρήνην. Η Ελλάς ευρίσκεται εις την ημερησίαν διάταξιν της Συνελεύσεως της ΟΗΕ. Είναι πολύ να ελπίσωμεν ότι η Συνέλευσις θα ζητήση ανακωχήν και θα προσφέρη τας καλάς υπηρεσίας της δια την εγκατάστασιν νέας πραγματικής δημοκρατικής ελληνικής κυβερνήσεως;»
    Εις τους αρμοδίους κύκλους το άρθρον του κ. Σπένσερ θεωρείται ότι περιέχει προσωπικάς γνώμας ατόμου το οποίον συμπίπτει να έχει την ιδιότητα μέλους της Βαλκανικής Επιτροπής. Η παρατήρησις αύτη γίνεται ειδικώς εν σχέσει με την παράγραφον την αναφερομένην εις την επέμβασιν της Γενικής Συνελεύσεως της ΟΗΕ προς ανακωχήν. Τοιαύτη περίπτωσις θεωρείται «εξαιρετικώς απίθανος» ενταύθα, διότι θα απετέλη επέμβασιν εις τα εσωτερικά ζητήματα της χώρας, όπερ θα ήτο αντίθετον προς το Καταστατικόν της ΟΗΕ. Πιστεύεται άλλωστε ότι οπωσδήποτε αι κυβερνήσεις Μ. Βρετανίας και Ην. Πολιτειών δεν θα υποστηρίξουν μίαν τοιαύτην πρότασιν εις την απίθανον περίπτωσιν καθ’ ην ήθελεν υποβληθή.
    Ταυτοχρόνως παρατηρείται ότι εντός της Βαλκανικής Επιτροπής παρουσιάσθσαν δύο γνώμαι: η μία ετάχθη υπέρ του περιορισμού της Επιτροπής εις απλήν παρατήρησιν γεγονότων, η ετέρα υπέρ μεσολαβήσεώς της μεταξύ Ελλάδος και βορείων γειτόνων. Ου΄δεποτε όμως προέκυψε περίπτωσις να συζητηθή η πρόσκλησις προς ανακωχήν. Τούτο είναι εκτός των καθηκόντων της Βαλκανικής Επιτροπής και της Γενικής Συνελεύσεως. Ο κ. Σπένσερ απηχεί προσωπικάς γνώμας.
    Γ. Ανδρουλιδάκης

    [1] «[…] In April 1948, the Greek National Army, strengthened in equipment by American aid and trained by the British and under the guidance of General Van Fleet, began its spring offensive. The Grammos campaign was much advertised by the Greek Government that it would eliminate the rebels in the North and it would bring the civil war to an end. In August, press reports were devoted to the military effort to reducing the rebel strongholds in the Grammos mountains. […] The New Statesman wondered whether the inconclusive result of the Grammos campaign would be utilised as an opportunity to press for «a new deal in Greece.» If Greece were placed under provisional UNO trusteeship, and a genuinely representative coalition Government were formed in Athens, there might still be a chance of reconciliation.»
    «No Peace in Greece,» The New Statesman, 28.8.48, p. 166, αναφέρεται στο Panagioula Koutsopanagou, The British press and Greek politics, 1943-1949, PhD thesis, London School of Economics and Political Science, United Kingdom 1997, σ. 271, 272].
    [2] «[…] Kenneth Spencer, felt compelled, in his article published by the New Statesman and Nation of August 5, 1948». Βλ. Peace and Greece: Two Speeches of Dr. Ales Beble [Deputy Minister of Foreign Affairs and Acting Chief of the Delegation of the FPR of Yugoslavia to the Third Session of the General Assembly of the United Nations], October 27, 1948. The Permanent Delegation of the Federal People’s Republic of Yugoslavia to the United Nations, 1949,
    https://www.marxists.org/archive/bebler/1948/peace-greece/index.htm.
    [3] «[…] Kenneth Spencer, one member of the United Nations observation teams […]», Panayiotis Diamadis, «Why Macedonia Matters», AHIF Policy Journal, Winter 2012-13 σ. 14,
    https://www.academia.edu/2902205/Why_Macedonia_Matters.
    [4] Βλ. αναφορά στο κεφ. με τίτλο: “Where the Dollars Go — No Mystery”, Peace and Greece: Two Speeches of Dr. Ales Beble, ό.π., «Where are all these dollars going? The answer is simple. The greater part of this money is used to cover military expenses, while Greek economy is being disorganized by the pressure of American capital. And we are not the only ones to assert it. Speaking of the economic situation in Greece, even the official British observer with the special anti-Balkan Commission, Kenneth Spencer, felt compelled, in his article published by the New Statesman and Nation of August 5, 1948, to make the following admission: «The optimistic review of the economic situation made by Mr. Griswold, AMAG chief, in his radio address to the Greek people on June 21, appears far from being justified. The more accurate picture is, however, given by the 500 unemployed in Kavalla, the center of the tobacco industry; by the virtual standstill of the port of Salonika apart from American aid ships; by the widespread strikes which have been taking place in Athens against the high cost of living, and by the complete lack of security, with its attendant agricultural and economic disruption, which exists over the greater part of Government territory.»»,
    https://www.marxists.org/archive/bebler/1948/peace-greece/ch04.htm.
    [5] Βλ. αναφορά στο κεφ. με τίτλο: “Gen. Van Fleet: «Capture and Kill»”, Peace and Greece: Two Speeches of Dr. Ales Beble, ό.π., «[…] Describing the subservience of armed forces of the Athens Government to the United States military, Mr. Kenneth Spencer, the British observer with the Anti-Balkan Commission wrote in an article reported in the New Statesman and Nation: «The Greek Army lights in British battledress with British and American equipment, and is now virtually under the command of American officers right down to battalion level. General Van Fleet, Chief of the Military Observer and Advisor Teams operating with the Greek Army, personally inspired the Army’s spring and summer offensives and his liaison officers with divisions, brigades and battalions give the commanders operational advice which no officer can presume to ignore.» General Van Fleet, like his predecessor, General Livesay, attends all the meetings of the so-called «Council of National Defense» of the Greek Government and all other important military conferences.»»,
    https://marxists.architexturez.net/archive/bebler/1948/peace-greece/ch10.htm.
    [6] Βλ. αναφορά στο κεφ. με τίτλο: “The Why and Wherefore”, Peace and Greece: Two Speeches of Dr. Ales Beble, ό.π., «[…] The British observer in the Anti-Balkan Commission, Kenneth Spencer, writes in his article: «…all indications are that the Americans want to stay in Greece…The American Mission for Aid to Greece controls finance, imports and exports, and the army; and all-weather airfields have been repaired in Northern Greece at Salonika, Kozani and Kavala with runways obviously planned for heavy bombers rather than for Spitfires and Dakotas of the Greek airforce.» […]»,
    https://www.marxists.org/archive/bebler/1948/peace-greece/ch12.htm.

    https://emfilios.blogspot.com/2019/11/kenneth-spencer-581948.html?fbclid=IwAR07oigVahX-y8YpK8H4bYdJaq3hIE96GaR63AMx-Xa7fob8zpzlB1X1mI4


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: