Περί χoυλιγκανισμού και πολιτικής τρομοκρατίας

Ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ κείμενο του  δημοσιεύτηκε (6-7-17) στο περιοδικό Τhe Books’ Journal, στο οποίο διαπραγματεύεται το ζήτημα των στερεοτύπων στη Δεξιά και την Αριστερά για το ζήτημα της τρομοκρατίας και εντοπίζει τον ανορθολογισμό που επικρατεί και στις δύο αντιλήψεις:
.

«Δεν εξισώνεις τα επιμέρους δεινά αλλά αναζητείς το πεδίο στο οποίο όλες οι παθολογίες της πολιτικής δράσης (δεξιές ή αριστερές) υπονομεύουν την κοινωνία των ελευθεριών και τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη σε ένα κράτος δικαίου…..

…..Στην Ελλάδα όμως χτίστηκαν πολλές, ανακουφιστικές μισές αλήθειες πάνω στην απώθηση μιας πραγματικότητας. Οι ιδεολογικά ρηχές και συχνά κραυγαλέες δίκες που έστηναν κατά καιρούς κάποιοι δεξιοί
δημοσιογράφοι ή παράγοντες του ακροδεξιού περιθωρίου έγιναν το πρόσχημα για αυτο-αθώωση και
για την ανάπτυξη μιας μυθολογικής ήσυχης συνείδησης στην άλλη πλευρά.
Στην Αριστερά εγκαταστάθηκε έτσι η σκανδαλώδης υποτίμηση της αριστερογενούς βίας.….  

….Αλλά για ποιο λόγο να φοβάται κανείς να μιλήσει για δύο άκρα; Υπάρχει μήπως κάποιος ειδικός, ιστορικός ή μεταφυσικός, λόγος που καθιστά έναν ιδεολογικό και πολιτικό χώρο απαλλαγμένο από το πολιτικό κακό; Υπάρχει οποιαδήποτε κληρονομιά εγγενούς αγαθότητας; Όχι φυσικά.

Μετά απ’ όλα όσα έχουμε μάθει για τα τέρατα του εικοστού αιώνα, είναι γελοίο και εξοργιστικό να ενδύεται κανείς τον μανδύα της ηθικής υπεροχής. Το να αναγνωρίζεις ότι υπήρξαν και υφίστανται ποικίλες μορφές ιδεολογικοπολιτικού κακού (και ένα από αυτά είναι η τρομοκρατική πρακτική και η αντίστοιχη πολιτική βία) δεν σημαίνει πως σταματάς να ερευνάς τις διαφορές στην Ιστορία, τους ιστορικούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς παράγοντες που διαμορφώνουν την μια ή την άλλη πολιτική παθολογία….»

 .

Η τρομοκρατία, η Αριστερά, ο Μπογδάνος....

Το ότι υποχρεωνόμαστε Ιούλιο μήνα να μιλήσουμε για την αρχαία σκουριά της Αριστεράς, τις εμμονές κάποιων από τους αντιπάλους της και το φάντασμα της ένοπλης βίας, όλο αυτό έχει κάτι βαθιά ανησυχαστικό. Σαν να βυθιζόμαστε στο παρελθόν που αρνείται να παρέλθει κι αυτό να μας κρατάει στην απατηλά στοργική του αγκαλιά.

Ι

Άνθρωποι με προέλευση το χώρο της Νέας Δημοκρατίας είτε τις πιο «χαλαρές» και όχι ιδιαίτερα πολιτικοποιημένες πλευρές του αστικού μεσαίου χώρου, δεν γνωρίζουν τα ενδότερα της ελληνικής Αριστεράς. Έχουν θολές και μάλλον πρόσφατες παραστάσεις, κυρίως από την ιστορία και την επικαιρότητα του φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ. Αγνοούν, όπως είναι φυσικό, τις μοριακές διεργασίες που δημιούργησαν από τη δεκαετία του 1960, αλλά κυρίως από το 1974 και έπειτα, το μωσαϊκό της εγχώριας άκρας Αριστεράς. Στο κάτω κάτω μιλάμε για μια διαδρομή με εκατοντάδες διασπάσεις που αφορούν από κόμματα μέχρι ομάδες των πενήντα ανθρώπων,  με διαφορετικό χρονικό και πολιτικό βάθος ύπαρξης. Εκ των υστέρων, επίσης, πολλά πρόσωπα και πράγματα επιστρέφουν ως απλώς γραφικά και ρετρό σύμβολα μιας άλλης εποχικής σκηνογραφίας.

Ειδικά για τον μη αριστερό πολίτη, όλες αυτές οι διαφορές, οι τίτλοι και οι πομπώδεις ονομασίες των «αριστερών», όλο αυτό το μπαρόκ επιθετικών προσδιορισμών και βαριάς ιδεολογικής ορολογίας για λίγους και μυημένους ήταν πάντα κάτι σκοτεινό και ακατανόητο. Όποιος γνώριζε τι σήμαιναν τα δεκάδες αρκτικόλεξα ή είχε πληροφορίες για τα δράματα και τις κωμωδίες που παίχτηκαν γύρω απ’ αυτά περνούσε για σαμάνος μιας άχρηστης γνώσης. Αυτές οι ιστορίες είτε δεν είχαν και πολλή σημασία –κομμούνια είναι όλοι τους, τι το ψάχνεις– είτε ήταν και λίγο στάχτη στα μάτια για να μπερδεύεται κανείς.

Με άλλα λόγια, για έναν κόσμο μακριά από την Αριστερά, σχεδόν όλες οι φαμίλιες και ταsubgenres της Αριστεράς ήταν περίπου ένα και το αυτό. Παλιότερα, εξαιρούσαν βέβαια έναν Κύρκο, έναν Ηλιού, τον Παπαγιαννάκη ή τους πιο Ευρωπαίους και μετριοπαθείς της μεταπολιτευτικής περιόδου. Η υπόλοιπη Αριστερά, και ιδίως ο γαλαξίας των εξωκοινοβουλευτικών, εμφανιζόταν ως περίπου το ίδιο πράγμα.

Έτσι και οι έλληνες τρομοκράτες θεωρήθηκαν γεννήματα των πιθανών χώρων προέλευσής τους: τροτσκιστές, μαοϊκοί ή (αυτή είναι η ελληνική πινελιά) άνθρωποι από το ΠΑΚ και το πρωταρχικό ΠΑΣΟΚ. Σοσιαλ-κομμουνιστές. Για κάποια χρόνια, τουλάχιστον. Ύστερα, ήρθαν οι αναρχικοί και οι νεαροί μηδενιστές, κυρίως κατά την τελευταία δεκαπενταετία.

Σύμφωνα με πολλούς πολίτες εκτός Αριστεράς, όλα αυτά που συνέβησαν στη χώρα τα έκαναν αριστεροί των άκρων. Και επειδή στις δίκες των εκάστοτε συλληφθέντων πήγαιναν και κανονικοί αριστεροί –από όλους σχεδόν τους χώρους– για μάρτυρες υπεράσπισης, το συμπέρασμα ήταν πως αυτοί οι συλλογικοί χώροι είχαν λερωμένη τη φωλιά τους. Για πολλούς συντηρητικούς υπήρξε σαφώς μια άτυπη, αριστερή ηθική αυτουργία σε διαρκή βάση για τη μεταπολιτευτική τρομοκρατία, πέρα δηλαδή από τα πρόσωπα των όποιων δραστών, από τα φανερά και απ’ όσα έμειναν κρυμμένα και δεν αποκαλύφθηκαν.

Με τη λεγόμενη αριστερή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ τα χρόνια από το 2007 και μετά, αυτή η συσχέτιση τρομοκρατίας και Αριστεράς αναβίωσε και επαναφορτίστηκε στο μυαλό πολλών. Δεν ήξεραν και ούτε είχαν καμιά όρεξη να μάθουν για τη βαθιά περιφρόνηση που αισθάνεται ο εξτρεμιστής για τον «ρεφορμιστή», ούτε για την αναλυτική διάκριση μεταξύ ριζοσπαστισμού και εξτρεμισμού ή για την απόσταση που χωρίζει τις λεκτικές υπερβάσεις της ζύμωσης από τις πραγματικές οριακές πράξεις. Ο ίδιος ο κινηματικός «ιλεγκαλισμός» ορισμένων κινητοποιήσεων του προ-κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ και τα επιδειξιομανή συνθήματα σε κάτι radical πανό της νεολαίας του (ακόμα και σήμερα, μετά το αριστερό μνημόνιο!), η εμπειρία του Δεκέμβρη του 2008 και, κυρίως, η πάγια απροθυμία της ριζοσπαστικής Αριστεράς να δείξει τον ακροαριστερό εξτρεμισμό ως εχθρό της ελευθερίας και της δημοκρατίας ενίσχυσαν την καχυποψία των μη αριστερών πολιτών: γι’ αυτούς, ανάμεσα σε έναν Κουφοντίνα και σε έναν κινηματικό ακτιβιστή, ανάμεσα σε έναν συνδικαλιστή της ΟΚΔΕ ή του ΝΑΡ και σε ένα μέλος των Πυρήνων της Φωτιάς, σε έναν αναρχικό που μιλάει για τα κοινά και στον τραμπούκο με το σφυρί στο χέρι στο πανεπιστήμιο οι διαφορές είναι αμελητέες και, απλώς, διαφορές «ποσότητας έντασης». Ο ένας είναι απλώς μια μιλιταριστική και πιο φανατική εκδοχή του άλλου. Αδέλφια, ή έστω πρώτα ξαδέρφια, που μπορεί κάποτε να ανταλλάσσουν βρισιές αλλά κατά βάθος αγαπιούνται γιατί συνενώνονται στο βαθύτερο επίπεδο του μίσους για τον κοινό εχθρό, της εμφυλιακής μνήμης και της ιδέας πως ο «αστικός κόσμος» είναι το έσχατο κακό.

Έκαναν και κάνουν λάθος όλοι όσοι δεν γνωρίζουν ούτε είναι υποχρεωμένοι να έχουν κάποια ιδέα για μια ιστορία με πολλές υπόγειες όψεις; Ναι. Διότι  όταν μιλάμε για τρομοκρατία και τρομοκράτες πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου συγκεκριμένες πράξεις καθορισμένων ατόμων. Συγκεκριμένες αποφάσεις και επιλογές. Δεν αρκούν τα γενικά συστήματα πεποιθήσεων ούτε κάποια θερμά λόγια αλλά ορισμένες πρακτικές. Πρακτικές και τεχνολογίες δράσης με καταστροφικό και ενίοτε δολοφονικό χαρακτήρα. Η ισοπεδωτική σύγχυση ανάμεσα σε πολύ διαφορετικά επίπεδα ταραχών και ανορθόδοξης δράσης είναι μια σταθερά αυτού του αφελούς, δεξιού «ιμπρεσιονισμού». Αν δεν δει κανείς κυρίως το επιχειρησιακό και πρακτικό σκέλος, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να μη δώσει τόση σημασία στα όποια αποδεικτικά στοιχεία και στα σκληρά τεκμήρια, αλλά να βολευτεί με τα γενικά πολιτικά του συμπεράσματα, με κάποιες επιδερμικές, ιδεολογικές εντυπώσεις. Να βρίσκει έτσι τους εν δυνάμει τρομοκράτες παντού, δυσκολεύοντας  με αυτό τον τρόπο και την πραγματική έρευνα για το βίο και τις πρακτικές του ελληνικού πολιτικού υπόκοσμου. Πολλά ας πούμε αποσπάσματα ή και ολόκληρα κομμάτια από τις προκηρύξεις των ενόπλων οργανώσεων (ιδίως της πρώιμης Μεταπολίτευσης) θα μπορούσαν να είναι αυτούσια κείμενα της μιας ή άλλης νόμιμης οργάνωσης της άκρας Αριστεράς. Σημαίνει αυτό ότι όλοι οι χώροι ήταν φιλο-τρομοκράτες ή ότι, αντιθέτως, κάποια άτομα και συγκεκριμένες παρέες κολυμπούσαν στους κοινούς αριστερούς τόπους της εποχής; Μερικές προκηρύξεις της 17 Νοέμβρη παραπέμπουν σαφώς στη μέση θεωρητική και πολιτική σκευή ενός «ριζοσπάστη» πασόκου και αριστερού της πρώιμης Μεταπολίτευσης που σύχναζε στα πηγαδάκια της Ομόνοιας ή σε συνελεύσεις και καφενεία: με μπόλικες θεωρίες εξάρτησης, με μητρόπολη/περιφέρεια, με αντι-δεξιά/ αντιφασιστική ρητορική κοινή που αγκάλιαζε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων, από τον τότε πατριωτικό πασοκογενή χώρο μέχρι τα ΜΛ. Τίποτα το ιδιαίτερο λοιπόν, εκτός από τις πράξεις και τη μέθοδο. Αυτή η διάσταση της δράσης, του passage àl’acte, κάνει τη διαφορά, η τρομοκρατική πρακτική και όχι η παρουσία εξτρεμιστικών προτάσεων στα ίδια πάνω-κάτω κουραστικά και πομπώδη κείμενα.

Για να κάνω ένα άλμα στο χρόνο, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος και η κουβέντα-τού-αέρα που εκστόμισε βγαίνουν από αυτή τη σχολή της σύγχυσης και της επιπόλαιης γενίκευσης. Από την ίδια σχολή με την οποία κάποτε ο Καμμένος, ο Τράγκας, κάτι πρωτοσέλιδα τουΕλεύθερου Τύπου, διάφοροι Ντάσκες και πολλοί απλοί άνθρωποι του συντηρητικού χώρου (και όχι μόνο) διαβεβαίωναν πως οι κόκκινοι τρομοκράτες μπαινόβγαιναν στα γραφεία κομμάτων και ήταν απλώς τα όργανα εκκαθάρισης των ανήσυχων δεξιών φωνών της Μεταπολίτευσης. Στη δεκαετία του 1980, αυτή η φιλολογία για τα «φιλαράκια τρομοκράτες» ήταν κοινός τόπος και γέννησε μια ανθηρή φιλολογία συνωμοσιολογικής φαντασίας που περιμένει τον μελετητή της.

ΙΙ

Πολλοί στην Αριστερά θεώρησαν όμως πως οι ρηχές και ενίοτε εξωφρενικές ασκήσεις φαντασίας κάποιων αντιπάλων της Αριστεράς λύνουν το πρόβλημα. Οι κατά καιρούς Μπογδάνοι λένε ανοησίες ή υπηρετούν απλώς μια ατζέντα «στιγματισμού των ριζοσπαστικών χώρων», επομένως θέμα δεν υπάρχει. Για μεγάλο μέρος της Αριστεράς (εκτός, βεβαίως, του ΚΚΕ, που πρόσθετε πάντα τον αιώνιο παράγοντα CΙΑ στις αναλύσεις του), οι ένοπλοι της Μεταπολίτευσης ήταν κάτι εξωγήινοι ή έστω μικρά κρούσματα στο περιθώριο της Ιστορίας του μαζικού κινήματος. Σύμφωνα με αυτή τη βολική διευθέτηση του θέματος, δεν υπάρχει καμιά σχέση των ένοπλων οργανώσεων μετά το 1974 με την ιστορικότητα της ελληνικής Αριστεράς, με τον αντιφασισμό ή με τους κόσμους των αγώνων από το 1965, την αντιδικτατορική αντίσταση ή το 1974. Σαν να πρόκειται για πρόσωπα, κείμενα και πράξεις δίχως καταγωγή και κοινωνικές σχέσεις, που φύτρωσαν κυριολεκτικά από το πουθενά και σε κενό. Αστεία πράγματα, για όποιον έχει έστω και στοιχειώδη γνώση των αντίστοιχων ευρωπαϊκών παραδειγμάτων όπου για παράδειγμα οι νέοι ερυθροταξιαρχίτες –πριν εμφανιστούν στο προσκήνιο με δράση– συναντούσαν τους ανθρώπους του «Μανιφέστο» και της Αριστεράς του Ιταλικού ΚΚ, οι μεν γνώριζαν φυσικά τους άλλους και βέβαια δεν έτρεφαν καμιά συμπάθεια για τις προθέσεις ο ένας του άλλου. Κανένα δήθεν σκοτάδι, απλώς εξ αρχής ρήγμα και ηθικοπολιτική άβυσσος. Εκεί.  

Στην Ελλάδα όμως χτίστηκαν πολλές, ανακουφιστικές μισές αλήθειες πάνω στην απώθηση μιας πραγματικότητας. Οι ιδεολογικά ρηχές και συχνά κραυγαλέες δίκες που έστηναν κατά καιρούς κάποιοι δεξιοί δημοσιογράφοι ή παράγοντες του ακροδεξιού περιθωρίου έγιναν το πρόσχημα για αυτο-αθώωση και για την ανάπτυξη μιας μυθολογικής ήσυχης συνείδησης στην άλλη πλευρά. Στην Αριστερά εγκαταστάθηκε έτσι η σκανδαλώδης υποτίμηση της αριστερογενούς βίας. Γενικεύτηκε η χρήση ευφημισμών για τις εμπειρίες της πολιτικής τρομοκρατίας. Με την εξαίρεση του άτεγκτου σε αυτά Άγγελου Ελεφάντη και ελάχιστων άλλων, οι διανοούμενοι του χώρου θα αποφύγουν πάντα να μιλήσουν για δολοφόνους της άκρας Αριστεράς. Πολλοί θα βρουν καταφύγιο σε μια ανθρωπιστική ηθικολογία που δεν θέλει να κατονομάσει πολιτικά το κακό αλλά επείγεται να περάσει στην αντεπίθεση κατά των  κρατικών σκευωριών (στην ουσία, άλλωστε, θα βαφτίσει «σκευωρίες» όλες τις έρευνες και τις ποινικές διερευνήσεις στη μια ή άλλη υπόθεση).

Δεν υπήρξε έτσι ποτέ μια σοβαρή καμπάνια εναντίον του εξτρεμισμού και των αντιδημοκρατικών λογικών. Μόνο ή κυρίως μια φτηνή θεωρία περί βλαπτικών συνεπειών στο κίνημα, λες και ένα πολιτικό δεινό κρίνεται απλώς από τις εργαλειακές του επιπτώσεις και όχι με αυτοδύναμα ηθικά-πολιτικά κριτήρια. Δεν αναδείχθηκε ποτέ έτσι το πρόβλημα ως πρόβλημα εκτροπής και πραξικοπηματικής συνείδησης αλλά, αντιθέτως, άνθισε ένας λόγος περί κρατικής καταστολής. Όλο το βάρος έπεσε στις κακές πρακτικές των μηχανισμών του κράτους, στον κιτρινισμό του Τύπου ή σε άλλα φαινόμενα παραβίασης των πρωτοκόλλων της έρευνας για τα σχετικά θέματα. Την ίδια στιγμή, αποτυπώθηκε μια σχεδόν εξαγνιστική προσέγγιση στο φαινόμενο με αναφορές στην Αντίσταση, στο δίκαιο της υποκειμενικής εξέγερσης, σε ιστορικές και ταξικές αδικοπραγίες. Και είχαμε, τέλος, τη διαρκή ενεργοποίηση της μνήμης από άλλους διωγμούς και εμπειρίες καταπίεσης (από τη σκληρή μετακατοχική περίοδο).  Ως εάν η μεταπολιτευτική δημοκρατία –με όλες της τις ανώριμες και προβληματικές πλευρές– να ήταν το ίδιο πάνω-κάτω κράτος της εθνικοφροσύνης και της διαρκούς σκευωρίας εναντίον αθώων.

Αποτέλεσμα; Το ότι η κυρίαρχη ποσοτικά και ποιοτικά τρομοκρατία μετά το 1974 ήταν αριστερογενής δεν έγινε ποτέ αποδεκτό μέσα στην Αριστερά. Όλοι το γνώριζαν, αλλά πολύ λίγοι θα το συζητούσαν δημοσίως. Στο βαθμό μάλιστα που κάτι τέτοιο το φώναζαν συνήθως διάφοροι εμμονικοί της αντίπαλης πλευράς, οδηγούσε πολλούς αριστερούς να το θεωρούν εχθρική συκοφαντία και έγκλημα καθοσιώσεως. Σαν να προσβάλλει κανείς μια ιερή ουσία αναφέροντας τις πολλές βέβηλες λεπτομέρειες τις οποίες προσφέρει η πραγματικότητα. Το διαπιστωμένο –ακόμα και με την πιο απλή καταμέτρηση θυμάτων και στόχων– γεγονός πως το ένοπλο φαινόμενο από το 1974 έως προσφάτως συνδέεται, κατά κανόνα, με τη γνωστή διπλή δέσμευση του ακροαριστερού λόγου, τον αντιδυτικό αντι-ιμπεριαλισμό και τον αντι-καπιταλισμό, ενοχλεί. Και όταν κάποιος το υπενθυμίζει, αντιμετωπίζεται με εχθρικά πυρά. Ή με διάφορες τεχνικές αποφυγής του ουσιώδους ζητήματος, για παράδειγμα, με μετατόπιση της συζήτησης στον συμμοριτισμό (και στις δολοφονικές του συνέπειες) της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Λες και η ανάδυση μιας βίαιης, ακροδεξιάς δυναμικής στην ελληνική κοινωνία της κρίσης καθιστά αυτομάτως μικρής εμβέλειας και σημασίας το γεγονός πως υπήρξε τρομοκρατική πρακτική πολλών δεκαετιών από ανθρώπους που δικαιολογούσαν τις πράξεις τους με αριστερά λόγια, με μαρξιστικές, λενινιστικές, αντιαμερικανικές και αντικαθεστωτικές αναλύσεις.

ΙΙΙ

Τα αντισύριζα συναισθήματα που αναπτύσσονται σε τμήματα της κοινωνίας ευνοούν σήμερα τη συμπερίληψη όλης σχεδόν της αριστερής ενδοχώρας σε ένα «τόξο του κακού». Μια ακατέργαστη δεξιά αντίληψη –που ενίοτε προσκολλάται και σε αποσπασματικές φιλελεύθερες ρητορικές– τείνει να ιδιοποιηθεί τον αιώνιο αριστερίστικο συλλογισμό: όπως εκείνος δεν βρίσκει διαφορές ουσίας μεταξύ αστικών φιλελεύθερων δυνάμεων και φασισμού, έτσι και κάποιοι δεξιο-φιλελεύθεροι –όχι πολλοί όμως, ευτυχώς– θεωρούν πως ανάμεσα στους αριστερούς, στους εξτρεμιστές και στους τρομοκράτες υπάρχουν μικρές και επουσιώδεις διαφορές. Συχνά, μάλιστα, κυριαρχεί η αντίληψη πως οι τρομοκράτες και οι κάθε λογής βίαιοι είναι συγγενείς πρώτου βαθμού των θεσμικών αριστερών και απολαμβάνουν προστασίας.

Αυτή ωστόσο η μαχητική αντι-αριστερά της κρίσης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται στον δημόσιο λόγο για παιχνίδια προσποίησης και ιδεολογικής φενάκης. Είμαστε πια στο 2017 και δεν έχει κανένα νόημα να αρνείται κανείς την ίδια την ιστορική εμπειρία: το ότι επί χρόνια υπήρξαν σε αυτή τη χώρα παρέες, δίκτυα, ομάδες ανθρώπων με προέλευση από τον πλούσιο αριστερό λειμώνα και οι οποίοι συναντήθηκαν στην ένοπλη παράνομη πρακτική και στο ξεγέλασμα εχθρών και «φίλων». Με διάφορα κίνητρα και φυσικά με αφανείς εμπλοκές που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τις προεκτάσεις τους αφού άλλωστε πολλά πραγματολογικά και αστυνομικά στοιχεία παραμένουν πάντα στο σκοτάδι (ίσως για λόγους πολιτικής σύνεσης των Αρχών για να μην ξύσουν πληγές). Οι εμπειρίες του αριστερού, αντισυστημικού underworld αποτελούν φυσικά μέρος της ιστορίας της Αριστεράς και δεν πρέπει να προσεγγίζονται ως κάτι ξένο ή εξωτικό. Το μειοψηφικό, το περιθωριακό, το «παρακρατικό» και το κρυφό συνυπογράφουν την Ιστορία και την ιστορικότητα της πολιτικής, έστω ως παθολογίες της δράσης.   

Το να αναγνωρίσει κανείς ανοιχτά τις παθολογίες της πολιτικής δράσης, να έχει δηλαδή προχωρήσει σε μια καθαρή εξήγηση με τις αυταρχικές και ολοκληρωτικές πτυχές της ριζοσπαστικής πολιτικής συνείδησης, θα ήταν η μοναδική διέξοδος από τις αμηχανίες, από τα εμφανή ψέματα και τα ανούσια μικροκομματικά παιχνίδια γύρω από το ποιος είναι «με τους τρομοκράτες» και ποιος όχι.

Υπάρχει όμως κάτι που εμποδίζει εδώ και πολλές δεκαετίες αυτή την πολιτική υπέρβαση μέσα στην ελληνική Αριστερά και στην ελληνική κοινωνία ευρύτερα: το ότι η αντιφασιστική της ευαισθησία της δεν συνδυάστηκε, παρά ελάχιστα, με μια συνεκτική και ώριμη αντιολοκληρωτική δέσμευση. Μικρές πολιτικές δυνάμεις της ανανέωσης και μεμονωμένοι διανοούμενοι (ένας Πατρίκιος, ένας Ραυτόπουλος κ.ά.) είδαν το πρόβλημα – αλλά η κοινωνική βάση και κυρίως οι νεότερες γενιές έμειναν ασυγκίνητες. Οι δε ριζοσπαστικοποιημένοι διανοούμενοι της πρόσφατης, αντιμνημονιακής περιόδου θα θεωρήσουν πως αυτή η αντιολοκληρωτική δέσμευση είναι η εφαρμογή κάποιας διαβολικής θεωρίας των δύο άκρων. Γι’ αυτούς, βεβαίως, δεν υπάρχει άλλο κακό στον κόσμο των πρακτικών παρά μόνο ο νεοφιλελευθερισμός. Αν κάτι δεν συσχετίζεται με αυτόν, δεν έχει γνωστικό και πολιτικό ενδιαφέρον.

Αλλά για ποιο λόγο να φοβάται κανείς να μιλήσει για δύο άκρα; Υπάρχει μήπως κάποιος ειδικός, ιστορικός ή μεταφυσικός, λόγος που καθιστά έναν ιδεολογικό και πολιτικό χώρο απαλλαγμένο από το πολιτικό κακό; Υπάρχει οποιαδήποτε κληρονομιά εγγενούς αγαθότητας; Όχι φυσικά. Μετά απ’ όλα όσα έχουμε μάθει για τα τέρατα του εικοστού αιώνα, είναι γελοίο και εξοργιστικό να ενδύεται κανείς τον μανδύα της ηθικής υπεροχής. Το να αναγνωρίζεις ότι υπήρξαν και υφίστανται ποικίλες μορφές ιδεολογικοπολιτικού κακού (και ένα από αυτά είναι η τρομοκρατική πρακτική και η αντίστοιχη πολιτική βία) δεν σημαίνει πως σταματάς να ερευνάς τις διαφορές στην Ιστορία, τους ιστορικούς, κοινωνικούς, πολιτισμικούς παράγοντες που διαμορφώνουν την μια ή την άλλη πολιτική παθολογία. Δεν εξισώνεις τα επιμέρους δεινά αλλά αναζητείς το πεδίο στο οποίο όλες οι παθολογίες της πολιτικής δράσης (δεξιές ή αριστερές) υπονομεύουν την κοινωνία των ελευθεριών και τη στοιχειώδη εμπιστοσύνη σε ένα κράτος δικαίου.

Οι πολιτικές παθολογίες μετέχουν στη διαμόρφωση των συλλογικών ταυτοτήτων και των πολιτικών παθών. Ο ίδιος ο ολοκληρωτισμός δεν μπορεί να κατανοηθεί έξω από την ανάλυση της δημοκρατίας, των αντιφάσεων της μαζικής τεχνολογικής κοινωνίας και των συγκρούσεων που προκύπτουν ανάμεσα στην πολιτική ως θρησκεία και στην πολιτική ως κοσμικό ορίζοντα όπου διαπραγματευόμαστε τις συγκρούσεις μας και χτίζουμε έναmodusvivendi.

Η αποθέωση της πολιτικής ως θρησκείας της δέσμευσης και της σύγκρουσης για την αλήθεια είναι μια θεμελιώδης παράμετρος που δεν πρέπει να την ξεχνάμε.

Μαζί όμως με την αποθέωση της πολιτικής ως θρησκείας, η ελληνική εμπειρία γνώρισε και μια αποθέωση της Ιστορίας ως Ιστορίας του πόνου, της κρατικής βίας και του διωγμού. Ο εμφύλιος, η καχεκτική δημοκρατία, η επτάχρονη δικτατορία έγιναν τα υπαρξιακά βάθρα αυτής της αγχωτικής «υπερπολιτικοποίησης». Ο πυρήνας αυτής της υπερπολιτικοποίησης είναι όμως η τραυματική απόκλιση από την ίδια την κοινωνική κίνηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας: όσο αυτή η κίνηση εμπεδώνει την ειρήνη, ρυθμίζει τις συγκρούσεις και ενθαρρύνει σχέδια ζωής για εκπλήρωση και ατομική ευτυχία, τόσο πιο έντονη γίνεται η αποκοπή του «πολιτικού αγωνιστή» από την πραγματικότητα. Η παθολογική εκδοχή αυτής της αποκοπής είναι ο τρομοκρατικός και βίαιος σεχταρισμός. Θα σπρώξει εν τέλει άτομα και μικρές ομάδες σε ένα είδος ένοπλου αναχωρητισμού από μια κοινωνία που θα τη θεωρήσουν χαμένη, αποπροσανατολισμένη και παραδομένη στους κάθε λογής δυνάστες της.  

ΙV

Ο πρωθυπουργός και οι «πρώην σύντροφοί του» οι τρομοκράτες, λέει ο ένας. Πολλοί έσπευσαν να το υιοθετήσουν, λιαίνοντας κάπως τη χοντροκομμένα επιδεικτική ρητορική.

Η απάντηση ήρθε βεβαίως αμέσως: ιδού «ο φιλελές» και οι «φίλοι» του οι χρυσαυγίτες.

Από τη μία, το βλέμμα που ψάχνει συνέχεια έως ταύτιση ανάμεσα στις αντιθεσμικές και τυχοδιωκτικές επιλογές του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ και στις εξτρεμιστικές και δολοφονικές πρακτικές των «αντικαθεστωτικών».

Από την άλλη, έχουμε αφύπνιση της γνωστής τάσης που βλέπει κάθε φιλελευθερισμό ως συγκαλυμμένη Ακροδεξιά ενώ ταυτίζει διαρκώς τη «νεοφιλελεύθερη διαπλοκή» με τη δικτατορία και το φασισμό.

Με αυτές τις δυο εκδοχές φτωχής σκέψης πορευόμαστε, τέσσερις δεκαετίες μετά την τομή του 1974.

Ο ριζοσπαστισμός ναρκώνει τη σκέψη και τη μεταβάλλει σε οδοστρωτήρα εύκολων συγχωνεύσεων. Στην Αριστερά, ακόμα και σε αυτή την «τσιπρική» μετα-περιοχή της, παλεύουν ακόμα με τους ευφημισμούς και τις όμορφα τακτοποιημένες κουβέντες. Φοβούνται να παραδεχτούν πως υπήρξε και μπορεί ανά πάσα στιγμή να υπάρξει και μια ολοκληρωτική, αντιδημοκρατική, απάνθρωπη ριζοσπαστική κληρονομιά. Και πως ούτε ο αντιφασισμός ούτε ο αντι-ελίτ ηθικισμός και η ρητορική της κοινωνικής δικαιοσύνης απαλλάσσουν κάποιον από το έγκλημα, αν το έχει διαπράξει ή αν έσπευσε να το δικαιολογήσει θεωρητικά.

Σε ορισμένες γωνιές του φιλελεύθερου χώρου, η άγνοια, η αντιπολιτευτική μανιέρα, η πρόχειρη ανάγκη για δικαίωση ακόμα και των αντικομμουνιστών εθνικοφρόνων του 1950 φτιάχνει πλέον έναν άλλον αναχρονισμό: έναν πολεμικό οίστρο που δεν υπολείπεται σε υστερία από τους αριστερισμούς του διαδικτύου.

Αλλά δεν υπάρχει πιο τρανή απόδειξη για την οπισθοδρόμησή μας σε πολιτικό και πολιτισμικό επίπεδο από αυτήν εδώ τη γραφή και το θέμα της. Το ότι υποχρεωνόμαστε Ιούλιο μήνα να μιλήσουμε για την αρχαία σκουριά της Αριστεράς, τις εμμονές κάποιων από τους αντιπάλους της και το φάντασμα της ένοπλης βίας, όλο αυτό έχει κάτι βαθιά ανησυχαστικό. Σαν να βυθιζόμαστε στο παρελθόν που αρνείται να παρέλθει κι αυτό να μας κρατάει στην απατηλά στοργική του αγκαλιά. Η πολιτική ανορθογραφία των ημερών μάς αναγκάζει να γίνουμε εθνογράφοι χαμένων κόσμων – επειδή ακριβώς έχουμε την υποψία πως αυτοί οι κόσμοι ζουν και βασιλεύουν. Έστω στο κρύο και κακό αστείο του έλληνα πρωθυπουργού για τις μολότοφ.

.

Φωτογραφία με τη σημαία, όπλα και σύμβολα της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη που είχε αποσταλεί μαζί με προκήρυξη και συνόδευσε τη δημοσίευσή της στην Ελευθεροτυπία. Φωτογραφία με τη σημαία, όπλα και σύμβολα της τρομοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέμβρη που είχε αποσταλεί μαζί με προκήρυξη και συνόδευσε τη δημοσίευσή της στην Ελευθεροτυπία.Αρχείο The Books’ Journal

Advertisements

12 Σχόλια

  1. Αισχύλος on

    20.07.2017 : 10:18
    Τα μνημεία του βανδαλισμού στην πόλη
    ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

    Τα κατεστραμμένα σκαλοπάτια του 19ου αιώνα στον Αγιο Διονύσιο των Καθολικών.

    ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΠΡΟ-ΒΟΛΕΣ

    Η μανία με την οποία οι βάνδαλοι κατέστρεφαν σκαλοπάτια σε είσοδο καταστημάτων στην Ερμού μου έκανε εντύπωση στο βίντεο που κυκλοφόρησε. Τα σκαλοπάτια θρυμματίζονταν και ο βάνδαλος έμοιαζε σαν να χτυπούσε ένα απειλητικό θηρίο που σταδιακά παραδινόταν. Η Αθήνα έχει ένα υποκεφάλαιο στην ιστορία των καταστροφών της που λέγεται βεβήλωση μαρμάρων. Αυτά, συχνά, είναι σκάλες. Αλλά ορισμένα σκαλοπάτια είναι σκαλοπάτια με ιστορία. Οπως οι σκάλες που οδηγούν στον ναό του Αγίου Διονυσίου των Καθολικών στην Πανεπιστημίου. Τις παρατηρώ συχνά έτσι όπως είναι κατεστραμμένες από τη μανία παλαιότερου κύματος βανδάλων, που δεν υπολογίζουν αν απέναντί τους έχουν ένα κειμήλιο της πόλης ή μια ορθομαρμάρωση του χθες.

    Κάθε φορά που περνάω έξω από τον Αγιο Διονύσιο στην Πανεπιστημίου, αναζητώ τις κατεστραμμένες ακμές των μαρμάρων. Είναι τα πιο ιδιότυπα και θλιβερά ζιγκ ζαγκ σε λευκό μάρμαρο του 19ου αιώνα, θεόρατα μασίφ κομμάτια λαξευμένου μαρμάρου που ποιος ξέρει ποιοι τεχνίτες δημιούργησαν και τοποθέτησαν στην είσοδο του ναού πριν από πολλές δεκαετίες. Εικάζω ότι θα παραμείνουν έτσι εσαεί. Πρόσφατα ο Δήμος Αθηναίων καθάρισε ορισμένα μάρμαρα στην οδό Πανεπιστημίου, ανάμεσα στα οποία οι εξωτερικοί περίβολοι μνημειακών κτιρίων. Ο καθαρισμός του περιβόλου στον Αγιο Διονύσιο ανέδειξε το πρόβλημα στα ιστορικά σκαλοπάτια. Στην Αθήνα υπάρχει έλλειμμα ευαισθησίας απέναντι στα υλικά. Το βλέπει κανείς στο ξήλωμα των μαρμάρινων αγκωναριών στα παλιά πεζοδρόμια. Στον Αγιο Διονύσιο, η καταστροφή των ιστορικών μαρμάρων ας μείνει να θυμίζει την αυτοκαταστροφική μανία κάποιων Ελλήνων αλλά και τη διαχρονική αδυναμία να βρίσκουμε λύσεις. Η πόλη φθίνει σε πολλά μέτωπα.

    http://www.kathimerini.gr./919156/article/politismos/polh/ta-mnhmeia-toy-vandalismoy-sthn-polh

  2. Α.Β on

    Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

    Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΕΝΟΣ ΠΡΩΗΝ ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΗ: ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΑΜΕ ΠΑΝΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ.

    Πηγή: Identità.com.
    Μετάφραση & σχολιασμός: Ελευθέριος Αναστασιάδης.

    Ο Peter Hitchens
    Ο Peter Hitchens πρώην οπαδός της ριζοσπαστικής αριστεράς, μέλος των Τροτσκιστικών σοσιαλιστών από το 1969 έως το 1975, σήμερα γνωστός δημοσιογράφος, έχοντας μετανιώσει για το παρελθόν του, γράφει στην Mail on Sunday την ομολογία του και ταυτόχρονα καταγγέλλει: «Πως εγώ είμαι εν μέρει υπεύθυνος για την μαζική μετανάστευση.»

    Όταν ήμουν ένας μαρξιστής επαναστάτης, είμασταν όλοι υπέρ της όσο δυνατόν μεγαλύτερης μετανάστευσης. Όχι γιατί μας άρεσαν οι μετανάστες, αλλά γιατί δεν μας άρεσε πως ήταν η Βρετανική κοινωνία. Είδαμε τους μετανάστες -από οποιοδήποτε μέρος- ως συμμάχους ενάντια στην συντηρητική κοινωνία που ήταν ακόμη η χώρα μας στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Θέλαμε να τους χρησιμοποιήσουμε σαν λοστό. Επίσης, μας άρεσε να αισθανόμαστε »ανώτεροι» από τους κοινούς ανθρώπους – συνήθως των πιο φτωχών ζωνών της Μ. Βρετανίας- που είδαν τις συνοικίες τους να μεταμορφώνονται ξαφνικά σε δήθεν »σφύζουσες κοινότητες». Εάν είχαν το κουράγιο να εκφράσουν τις πιο ήπιες αντιρρήσεις, αμέσως τους κατηγορούσαμε για »ρατσισμό». Ήταν εύκολο.

    Εμείς οι επαναστάτες φοιτητές, δεν ζούσαμε σε τέτοιες πολυεθνικές περιοχές, αλλά προερχόμαστε, από όσο μπόρεσα να δω, ως επί το πλείστον από τις πλούσιες ζώνες και τα πιο όμορφα μέρη του Λονδίνου. Όμως εμείς το κάναμε σαν περιπλανώμενοι χωρίς ευθύνες και πρόσκαιρα, δεν είχαμε παιδιά. Μπορούσαμε να ζούμε σε »μέρη που έσφυζαν» για μερικά (συνήθως άθλια) χρόνια, στην μέση της σήψης και των υπερχειλισμένων κάδων. Όχι όπως οι ιδιοκτήτες των κατοικιών, ή όπως οι γονείς των παιδιών σε σχολική ηλικία, ή όπως οι ηλικιωμένοι που ελπίζουν σε λίγη γαλήνη στο τέλος της ζωής τους. Όταν αποφοιτήσαμε από το πανεπιστήμιο και αρχίσαμε να κερδίζουμε σοβαρά χρήματα, γενικά κατευθυνθήκαμε προς τις ακριβές περιοχές του Λονδίνου και γίναμε πολύ απαιτητικοί όσον αφορά που και με ποιόν τα παιδιά μας πήγαιναν σχολείο, μία επιλογή που αρνηθήκαμε στους φτωχούς της πόλης, εκείνους που χλευάζαμε ως »ρατσιστές». Ενδιαφερθήκαμε και φροντίσαμε για την μεγάλη σιωπηλή επανάσταση που ήδη τότε άρχιζε να μεταμορφώνει την ζωή των φτωχών άγγλων; Όχι, για εμάς σήμαινε ότι ο πατριωτισμός και η παράδοση μπορούσαν πάντα να χλευάζονται ως ρατσισμός. Σήμαινε επίσης, δούλους με χαμηλό κόστος για τους πλούσιους της νέας προνομιούχας μεσαίας τάξης, για πρώτη φορά από το 1939, όπως και φθηνά εστιατόρια και- στη συνέχεια φθηνούς κατασκευαστές και υδραυλικούς που έκαναν μαύρη εργασία.

    M.Βρετανία, 2013
    Δεν ήταν οι δικοί μας μισθοί που μειώθηκαν από την μετανάστευση, ή το επάγγελμα μας που κατέληγε εκτός αγοράς. Οι μετανάστες δεν έκαναν –και δεν κάνουν- το είδος της εργασίας που κάναμε εμείς. Δεν ήταν μία απειλή για εμάς, αλλά για τον απλό κόσμο. Η μόνη απειλή για εμάς, μπορούσε να έλθει από αυτούς που είχαν υποστεί βλάβη, από τον Βρετανικό λαό, αλλά μπορούσαμε πάντα να καταπνίγουμε τις διαμαρτυρίες του, φωνάζοντας ότι είναι »σύγχρονοι φασίστες».

    Έμαθα από αυτό, τι υποκριτής σνομπ και αλαζόνας ήμουν (και το ίδιο ήταν το μεγαλύτερο μέρος των επαναστατών συντρόφων μου). Είδα μέρη που γνώριζα και στα οποία αισθανόμουν σαν στο σπίτι μου, εντελώς αλλαγμένα μέσα σε λίγα χρόνια. Φαντάστηκα πως θα ήταν, να είχα μεγαλώσει σε μία από εκείνες τις περιοχές, μπλοκαρισμένος σε μία ελεεινή συνοικία όπως ένας οποιοσδήποτε Άγγλος, ανάμεσα σε στενά δρομάκια όπου οι γείτονες μου μιλούσαν μία διαφορετική γλώσσα. Και λίγο λίγο άρχισα να γίνομαι μοναχικός, ένας ανασφαλής ξένος σε ένα κόσμο που γνώριζα, αλλά που δεν αναγνώριζα πια. Ένοιωσα βαθιά, απελπισμένα λυπημένος για εκείνα που έκανα και γιατί δεν είπα τίποτα προς υπεράσπιση εκείνων των οποίων οι ζωές αναστατώθηκαν, χωρίς να τους έχει ζητηθεί ποτέ η άδεια, και που προειδοποιήθηκαν πολύ ξεκάθαρα ότι, εάν διαμαρτύρονταν, θα τους περιφρονούσαν και θα τους περιθωριοποιούσαν. Θα τους αποκαλούσαν »ρατσιστές».

    Σχόλιο: Μοιάζει με την Ελλάδα του σήμερα, όπου εάν διαμαρτυρηθείς είσαι ρατσιστής. Όπου ή είσαι υπέρ της πολυεθνικής κοινωνίας, ή διαφορετικά είσαι εκτός παιχνιδιού, είσαι χωρίς φωνή : γιατί ποιός και πότε μιλά το ελέγχουν εκείνοι.

    Τουλάχιστον ο Peter Hitchens ζήτησε ταπεινά συγγνώμη. Τα εγχώρια κτήνη του πολιτικού κατεστημένου και λοιποί κατεργαρέοι, όχι μόνον δεν ζήτησαν συγγνώμη, αλλά μας βρίζουν και από πάνω. Άρα, δεν ξέρω ποιοι είναι τα πραγματικά κτήνη• εκείνοι ή αυτοί που τους ψηφίζουν;

    http://theodotus.blogspot.gr/2013/09/blog-post_17.html

  3. Αλβιώνιος on

    Ἀντίφα, τά Τάγματα Ἐφόδου τοῦ καθεστῶτος

    Πάει καιρός πού ὁ ρόλος τῶν “ἀναρχοαυτόνομων” καί “ἀντεξουσιαστῶν” Ἀντιφάδων συζητεῖται εὐρέως καί ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ οἱ χρηματοδότες καί ὑποβολεῖς τους. Ὅμως τίποτε δέν περιγράφει καλύτερα τήν βρώμικη ἀποστολή τους ἀπό τήν ἀβάντα πού τούς κάνει τελευταίως τό πιό βαθύ καθεστώς τῶν ΗΠΑ.

    Ξεκίνησαν οἱ New York Times (18/8/17) μέ πρωτοσέλιδο ἄρθρο (“Antifa Grows as Left-Wing Faction Set to, Literally, Fight the Far Right”) τῶν Thomas Fuller, Alan Feuer καί Serge F. Kovaleski. Τό ἄρθρο παρουσιάζει τήν Antifa ὡς μιά σοβαρή δύναμη καταπολέμησης τοῦ φασισμοῦ, ἐπιδοκιμάζοντας καί τή χρήση βίας (γροθιές, ράβδοι, σπρέυ πιπεριοῦ…) κατά τῆς “φασιστικῆς ἀπειλῆς στήν ἀμερικανική δημοκρατία”. Περιλαμβάνει ἐπίσης συνεντεύξεις πού παρουσιάζονται εὐνοϊκά κι ὅταν ἀκόμα κάποιος Antifaς χαρακτηρίζει ἀπαραίτητη τήν «φυσική ἀντιπαράθεση» μέ τούς Ναζί καί τούς ὑπερασπιστές τῆς λευκῆς ὑπεροχῆς (πού ὁ ἴδιος κάπου ἐντοπίζει).

    Ἀκολούθησε τό NBC μέ τήν δημοφιλή του ἐκπομπή “Meet the Press”, ὅπου φιλοξενήθηκε ὁ πανεπιστημιακός Mark Bray, συγγραφέας τοῦ βιβλίου “Antifa: Τό ἀντιφασιστικό ἐγχειρίδιο”. Ὁ ἴδιος εἶχε πρό τριημέρου γράψει στήν Washington Post (τοῦ Τζέφ Μπέζος) τό ἐκδοτικό σημείωμα “Who are the Αntifa?” ὡς κανονική διαφήμιση – προσέλκυση πελατείας. Χαρακτηριστική ἡ λεζάντα φωτογραφίας πού ἔγραφε: “Οἱ ἀντιφασίστες δείχνουν σάν κάτι νέο ἀλλά ὑπάρχουν ἀπό πολύ καιρό. Ἴσως θά ἔπρεπε νά ἀρχίσουμε νά τούς ἀκοῦμε”!

    Γιά μᾶς δέν ὑπάρχει καμμία ἀμφιβολία, πρόκειται γιά τά Τάγματα Ἐφόδου τοῦ σύγχρονου, νεοφιλελεύθερου φασισμοῦ. Βασικός τους στόχος τό ἐθνοσυναίσθημα καί ἡ διάθεση ἀντίστασης τῶν λαῶν, ὅπως φαίνεται κυρίως στή Γερμανία: ἐκεῖ πού κατά τήν ἐπέτειο τοῦ ἐγκληματικοῦ βομβαρδισμοῦ τῆς Δρέσδης, βγαίνουν μέ συνθήματα ὑπέρ τοῦ Bomber Harris (!!!) καί μέ …ἰσραηλινές σημαῖες. Στίς ΗΠΑ ἤδη μάζεψαν ἤδη 347.000 ὑπογραφές γιά αἴτημα στόν Λευκό Οἶκο νά χαρακτηριστεῖ ἡ Antifa “τρομοκρατική ὀργάνωση”, ἀκριβῶς δηλαδή αὐτό πού εἶναι. Γιά τήν Ἑλλάδα ἄς μή ρωτήσω καλύτερα…

    http://antifonitis.gr/online/4406

  4. Ακραία περίπτωση χουλιγκανισμού αποτελεί η επίθεση που δέχτηκε ο Άγγελος Συρίγος, καθηγητής στο Πάντειο.

    Με αφορμή τη στοχοποίησή του, ο πρόεδρος του τμήματος Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του Παντείου Πανεπιστημίου, κ. Χ. Παπασωτηρίου, δημοσιοποίησε το εξής μήνυμα.
    ————————————————————————

    Αθήνα, 6 Οκτωβρίου 2017

    Κύριες και κύριοι συνάδελφοι,

    Ως πρόεδρος του Τμήματος στο οποίο υπηρετεί ο αναπληρωτής καθηγητής κ. Άγγελος Συρίγος ζητώ τη βοήθειά σας για τη συλλογή όσο το δυνατόν περισσότερων υπογραφών από πανεπιστημιακούς πανελλαδικά για το συνδεδεμένο κείμενο διαμαρτυρίας ενάντια στη νέα στοχοποίηση του κ. Συρίγου σε αφίσα που τον αποκαλεί φασίστα και περιλαμβάνει δύο μεγάλες φωτογραφίες του.

    Η αφίσα τοιχοκολλήθηκε όχι μόνο σε πανεπιστημιακούς χώρους αλλά και στα Εξάρχεια και σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Ο λόγος για τη στοχοποίησή του είναι, ότι ο Άγγελος Συρίγος είχε το θάρρος και την υπευθυνότητα να κάνει μήνυση στους τρεις νεαρούς άνδρες, που του επιτέθηκαν σωματικά δίπλα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο επειδή τους έκανε παρατήρηση για αναγραφή συνθημάτων στον μαρμάρινο τοίχο του πανεπιστημίου.

    Η μικρή άνανδρη κλίκα που έβγαλε την αφίσα επιδιώκει να εκφοβίσει το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας, ώστε να μην τολμήσει κάποιο μέλος της να κάνει μήνυση σε περίπτωση που δεχθεί σωματική επίθεση. Τα μέλη της πανελλαδικής πανεπιστημιακής κοινότητας οφείλουμε να διαμαρτυρηθούμε κατηγορηματικά ενάντια στην προσπάθεια εκφοβισμού μας με μεθόδους που θυμίζουν φασισμό και οργανωμένο έγκλημα. ‘Έξω η βία από τα πανεπιστήμια.

    https://secure.avaaz.org/el/petition/Ypoyrgeio_Paideias_Ereynas_kai_Thriskeymaton_Eimaste_oloi_fasistes/

    ——————————

    ΤΟ ΠΡΟΣ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ:

    Γιατί είναι σημαντικό;

    Αν το να ζητάει κάποιος την ποινική δίωξη νεαρών εντελώς άσχετων με την φοιτητική κοινότητα που βάναυσα βιαιοπράγησαν εναντίον του, τον καθιστά φασίστα
    Αν το να εκφράζει κάποιος ελεύθερα απόψεις, οι οποίες ενδεχομένως δεν είναι σε όλους αρεστές, τον καθιστά φασίστα…
    Αν η προβολή κάποιων αντιλήψεων για τη θεωρούμενη ως σωστά διαχείριση των διεθνοπολιτικών θεμάτων της χώρας, καθιστά τον φορέα αυτών των αντιλήψεων φασίστα…
    Τότε οι υπογράφοντες το παρόν ακαδημαϊκοί δάσκαλοι…
    Θεωρούμε πως κινδυνεύουμε κι εμείς να χαρακτηρισθούμε αναλόγως…
    Έστω και αν, ενδεχομένως, ορισμένοι από εμάς μπορεί να ακολουθούσαμε διαφορετική στάση σε δικαστική διαμάχη με τους νεαρούς που βιαιοπράγησαν εναντίον μας …
    Ωστόσο ενημερώνουμε όσους χρησιμοποιούν τέτοιους χαρακτηρισμούς…
    Πως στην ιστορική διαδρομή του τόπου τέτοιοι χαρακτηρισμοί υποδήλωναν τους θύτες και τους μετερχόμενους βία…
    Ενώ στη συγκεκριμένη περίπτωση ταυτίζονται με τα θύματα και τους υφιστάμενους βία
    Για να μη μιλήσουμε για το σοβαρότατο ενδεχόμενο να εκθέσουν σε περισσότερη βία τους κατ’ αυτόν τον τρόπο χαρακτηριζόμενους…
    Θεωρούμε πάντως πως οι περισσότεροι από όσους χάραξαν αυτή τη στρατηγική κατά του συναδέλφου σε μεγαλύτερη ηλικία θα γελούν και ταυτόχρονα θα ντρέπονται για τη συμπεριφορά τους αυτή…

    ————————————-

  5. Τι ακριβώς είναι οι σημερινοί αναρχικοί;

    Οι παλιοί ήσαν ευγενείς, διαβασμένοι και το κυριότερο αδιαπραγμάτευτα πασιφιστές. Η σύγχρονη εκδοχή των αντιεξουσιαστών, η εκδοχή της βίας, του μηδενισμού, της πυρπόλησης κάθε κοινωνικού αγώνα έχει πολύ περισσότερο ομοιότητα με τον γηπεδικό χουλιγκανισμό παρά με την αναρχική ιδεολογία

    Ανδρέας Πετρουλάκης

    Πριν από τριάντα χρόνια ήξερα αρκετούς αναρχικούς. Από τότε μου φαίνονταν ουτοπικές οι ιδέες τους αλλά στην πλειοψηφία τους είχαν ευγένεια, ήσαν μορφωμένοι και διαπνέονταν από γνήσιες ουμανιστικές προθέσεις. Η άρνησή τους προς κάθε εξουσία είχε αφετηρία την αγάπη τους για τον άνθρωπο και την αποστροφή τους προς την καταπίεσή του – οι ανησυχίες τους ήσαν αυθεντικές υπέρ της κοινωνίας και όχι του εαυτού τους. Το κυριότερο, ήσαν αδιαπραγμάτευτα πασιφιστές. Αποστρέφονταν κάθε μορφή βίας – γνώριζαν ότι η βία εγκαθιδρύει μία νέα μορφή εξουσίας που τους αυτοακύρωνε. Όπως δεν σκέφτηκαν ποτέ να φιμώσουν την αντίθετη άποψη γιατί ακριβώς θα γίνονταν η αυθεντία που μισούσαν. Ήσαν πραγματικοί αλληλέγγυοι χωρίς να το γνωρίζουν γιατί δεν υπήρχε η λέξη τότε, ενώ η συλλογικότητα, που τότε ήταν ανθρώπινη ιδιότητα και όχι κοινωνική ομάδα, ήταν για αυτούς όρος ύπαρξης.

    Το σύμπαν τους ήταν και τότε τα Εξάρχεια. Αλλά ήταν σύμπαν και όποιας άλλης ομάδας ήθελε, γιατί κανείς τότε δεν σκεφτόταν να εμποδίσει την ελευθερία και την αυτοδιάθεση του άλλου – κυρίως οι αναρχικοί, τι αναρχικοί θα ήσαν; Δεν ξέρω πού βρίσκονται τώρα αυτοί, αλλά νομίζω ότι θα ήσαν οι πρώτοι που θα έφευγαν, αν δεν τους έδιωχναν, από τα σημερινά Εξάρχεια. Γιατί αυτό που σήμερα ονομάζουμε ομάδες αναρχικών, αντιεξουσιαστών, μπαχαλάκηδων ή οτιδήποτε άλλο απλώς ανήκουν σε έναν άλλον κόσμο από εκείνο.

    59804
    Μα βία και κατά ΑμΕΑ; Τι (θα) κάνετε κ. Πρύτανη;
    Πατήστε εδώ
    Τι σχέση έχουν με την αναρχία αυτά τα βίαια αντικοινωνικά στοιχεία που καταστρέφουν περιουσίες ανθρώπων, κάνουν πλιάτσικο στα σπασμένα καταστήματα, καίνε τα μέσα μαζικής μεταφοράς των φτωχών πολιτών, τραμπουκίζουν άγρια όποιους αντιπαθούν, φιμώνουν κάθε αντίθετη φωνή, κάνουν face control στους επισκέπτες μιας περιοχής της Αθήνας και κρατούν σε ομηρία τους κατοίκους της;

    Τι σχέση έχουν με την ελευθεριάζουσα φιλοσοφία του αναρχισμού αυτοί που έχουν στήσει κράτος βίας στα Πανεπιστήμια και το μονοπώλιο διακίνησης ανθρώπων και ιδεών; Πώς συνδέεται ο ανθρωπισμός των αναρχικών με τον τραμπουκισμό σε έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες πριν από λίγες μέρες, γιατί διαφωνούσαν με την έννοια του εθελοντισμού για την οποία θα μιλούσε στην ΑΣΟΕΕ;

    Αυτή η εκδοχή των αντιεξουσιαστών, η εκδοχή της βίας, της αυθεντίας, της αλαζονείας, του ναρκισσισμού, της αυτοαναφορικότητας, του μηδενισμού, του αυτοαποκλεισμού από οποιαδήποτε κοινωνική διεργασία, της πυρπόλησης κάθε κοινωνικού αγώνα και της αποσύνδεσης από την κανονική ζωή των πολιτών έχει πολύ περισσότερο ομοιότητα με τον γηπεδικό χουλιγκανισμό παρά με την αναρχική ιδεολογία.

    Ακόμα όμως και η οργανωμένη εκδοχή των αντιεξουσιαστών, οι Ρουβίκωνες, που δεν ξέρω αν και σε ποιο βαθμό ταυτίζονται με τους προηγούμενους, κάνουν πράγματα ακατανόητα. Αν παραμερίσεις την παραβατικότητα, περισσότερο εντυπωσιάζουν οι επιλογές των παρεμβάσεών τους.

    Επιτίθενται στην ισπανική πρεσβεία για να υπερασπιστούν τους πλούσιους εθνικιστές Καταλανούς που δεν θέλουν να πληρώνουν φόρους – τι αριστερό ή αναρχικό έχει αυτό; Τα σπάνε για τον ΕΝΦΙΑ, δηλαδή για το φόρο περιουσίας (όχι εισοδήματος) – διαφωνούν δηλαδή με τη φορολόγηση του πλούτου; Εισβάλλουν στο Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Εισφορών – θέλουν δηλαδή οι εργοδότες να μην πληρώνουν τις εισφορές ασφάλισης των εργαζομένων; (Δεν τους καταλογίζω την βίαιη αποτροπή πλειστηριασμών ακινήτων για χρέη εκατομμυρίων γιατί δεν ξέρω αν συμμετείχαν).

    Οι παλιοί αναρχικοί διάβαζαν και ήξεραν τι είναι αναρχικό, τι είναι αριστερό. Διάβαζαν Κροπότκιν, που έλεγε «προτού βρεις αυτό που θα αντικαταστήσει μια κοινωνία κάνοντάς την καλύτερη, μην την καταστρέφεις, υπάρχει ο κίνδυνος να φέρεις μία εξουσία χειρότερη από αυτή που ήδη υπάρχει».
    http://www.protagon.gr/apopseis/editorial/ti-akrivws-einai-oi-simerinoi-anarxikoi-44341499141

  6. Αλκίνοος on

    7 Ways to Eliminate Antifa
    Posted on April 24, 2017 by sisypheannews

    7 Steps That We Must Take to Defeat Antifa and Remove Violence from

    WARNING: While all the methods mentioned are non-violent, they are extremely dangerous. Pissing off (or even “on” in this case) a group of far left wing radicals isn’t exactly the least masochistic thing to do in one’s free time, however the risks associated are for the benefit of everyone and may secure a greater, freer future for our incoming generations. If we are to fight for and perpetuate and possibly even expand the ideas of liberty and freedom, Antifa must be eliminated.

    1. Shut Down their Funding

    As I’ve covered previously (here), most of the funding for Antifa comes from crowd-funding websites such as Patreon or GoFundMe or their own website they create where they can hide their figures. One can usually find these accounts fairly easily. Go to google and type in “Antifa… [enter your city, state or county]” and from there your local Antifa will likely have a Website or Facebook, Twitter or at least a Patreon account.

    resultsforantifagofundme.PNG

    If none of those things can be found for your area, don’t assume they aren’t around. They could be getting their funding from elsewhere, self funding or even volunteering. The most notable account that needs to be taken down would be this one that moldylocks set up, here. She is attempting to make enough money to create an app to make it easier for anti-fascists to communicate with each other more effectively.

    2. Infiltrate

    In order to understand and defeat the enemy, one must be able to learn as much as possible about them. What better way to do that than to become one. Never do this alone and always have an extraction team on stand by in case things get ugly. If Antifa finds out who you are, they will try, in any way possible, to find you and intimidate you into silence. While lower ranking Antifa (I know, I know, they’re communists and anarchists and don’t believe in hierarchies, but they’re also communists and anarchists; they’re idiots.) can freely leave the group and live their lives normally, higher ranking members don’t get the same liberty. If they leave they will be stalked, attacked, have their personal belongings sabotaged or destroyed and so on, just as they have done for so long in Germany already. The same goes for those who “snitch” or tell the police or non-members about them. Though one cannot begin to imagine what they would do to someone who infiltrated their ranks, but some viscous cannibalism within their ranks could easily be triggered once one has joined their ranks and “proven their loyalty” to some extent.

    berkeleyfascistsfuckoff

    Remember that they do not promote people based on diligence. I highly recommend my article on training and recruitment before attempting to any of this and dig around their websites for advice and archives of their own. Tonnes of pro-Antifa pages have hundreds of articles not only revealing their tactics and training guides/manuals but also future plans and members. Lastly, remember to be safe and not to do anything that would expose yourself as a double agent. These people, while being total special snowflakes, can get viscious and have no qualms about stabbing you, beating you senseless, breaking into your house and sacking it, burning your car, killing your pets, etc. Be safe, be secure and make sure you have people who can bail you out if things start to go south.

    3. Identify Agents

    antifa4

    As its already been reported by numerous outlets, however 4chan and millions of users online are reviewing all existing footage 24/7 so that they may discover the identities of those who participated in the fighting. Even though now the videos are ample, they wont always be, therefore a part of this step is making sure to attend protests and take pictures. De-masking is good, but its only great if someone is standing there to take a picture of the unsuspecting communist radical. Always keep a camera with you and handy or travel in groups where a camera man stands in the center and gets priority.

    Another aspect to this step is not only identifying the members but communicating it across the internet with other users who are attempting to learn the same information, no need to double the work if the information has been found. Communication will become more and more important as time goes forward and things seem more and more chaotic. The advantage we have is the ability to organize and communicate effectively, lets not give up that extremely handy advantage.

    rinkeby2-cars-burn

    Lastly, for this step, “agents” doesn’t simply refer to violent actors at rallies and protests, but also means identifying meeting places, donors, sympathizers, government officials and police, etc. who collude with them. Focus shouldn’t be solely placed on the people on the ground.

    4. Create Counter-Propaganda

    Create Facebook pages, Twitter accounts, Websites, Blogs, etc. in Antifa style and using their own rhetoric attempt to gain as much credibility as possible within their communities and use it as a platform from which one may distribute counter propaganda and disseminate misinformation. This method may push away possible converts, indoctrinates unsuspecting existing members and can confuse and disturb the organizational structure of the group. Most groups currently seem to work together on putting out the correct information, however if some of them “accidentally” share a poster for a protest with the wrong date and times edited in, then it will become harder and harder to tell which one is correct and enough people will go to the wrong place and weaken their force as a collective. On top of that, they are very strict about being on time and such confusion could cause in fighting or even mass panic from within their lines.

    antifascismpropaganda

    5. Win and Maintain the Hearts and Minds of the People

    This should seem obvious and most Anti-Antifa people are probably thinking “don’t we already?” Yes, that is true, however it must be maintained as well. The best way to do this begins with swearing off of violent confrontation unless attacked and provoked. The public needs to see that Antifa is the one we should hate, not those chasing them down the street while they’re in full route. Yes that was a glorious, delicious victory, but too many incidents like that and the public may start to believe that we actually are fascists, even though clearly isn’t the case.

    6. Sabotage

    Sabotage and infiltration are hand in hand, while the infiltration doesn’t require sabotage, the sabotage will require some level of infiltration. Despite this, sabotage should be fairly simple. Destroy methods of communication (like walkie talkies), give out incorrect information on purpose, if possible changing numbers in high ranking member’s cellphones and sharing those numbers with Anti-Antifa members, getting members intoxicated before they go to a protest, “spill” paint on their clothes, etc. Try to play on the emotions of members towards each other. Everyone has someone they don’t like everywhere they go, or they could have a significant other. Even better because most Antifa members -though they will never use such a term- must choose Antifa and politics over their relationship if they are higher ranking members and generally date other Antifa members. This will leave plenty of room to exploit them emotionally along with all the other ideas listed above and possible the more effective, as emotions are unpredictable, rarely rational and easier to draw on. This should work to help divide from within so they fall apart before they even reach the protest grounds, where -let be honest- they’re already generally falling apart.

    7. Organize and Communicate with the Community

    You and your team make up the Anti-Antifa community. You are one of us now. Make sure to visit websites where your comrades will be posting, make sure to frequent boards where Antifa is discussed and speak with people online about what information you have found and share intelligence with them. Alone we can do nothing, but together, Antifa wont stand a chance.

    antifa

    Lastly, when attending protests -and i do NOT recommend going to a protest with the intention of being violent- make sure you have a buddy system. Form 2 to 3 different layouts of group formations and assign members specific tasks based on the situation. A Team should have no more than 9 people and no less than 3. While there’s a lot of talk about creating a chain of command or some sort of hierarchical structure to the resistance, this will only make police more alert to our presence than theirs and draw unnecessary attention to specific people who can then be seen as large targets and put them at risk of death or assassination. Unless a full scale armed revolt occurred, there is not need for such a hierarchy, but one which works on a small scale in groups of no more than 9, coordination will remain tricky, however the unit formations and discipline will add up to being enough to rip through Antifa’s ranks.

    In my next article I will be writing about on-the-ground, in-battle tactics which can be used to effectively defeat Antifa in hand to hand combat if necessary. While some of these tactics will be fairly effective on their own, the best and only way to truly destroy the fascist anti fascists is a combination of all the above tactics and doing due diligence to prevent them from destroying what little freedom we have left.

    To get live updates follow us on twitter or facebook, and to help support the cause check out our patreon. If you liked the content or what to see some improvement leave a comment, like and share. Check out this related story and don’t forget to subscribe! Thank you!

    https://sisypheannews.com/2017/04/24/7-ways-to-eliminate-antifa/

  7. Οι χρήσιμοι ηλίθιοι του «προλεταριακού ανεθνισμού»

    Γιάννης Παπαμιχαήλ

    Ο πολιτικός «ρεαλισμός» μας επιβάλλει να διαπιστώσουμε, ίσως όχι ακριβώς το «τέλος της Ιστορίας», αλλά οπωσδήποτε ότι στις σύγχρονες Δυτικές κοινωνίες το πάλαι ποτέ πατριωτικό πάθος, το δημοκρατικό και ταξικό πολιτικό σθένος των λαών και των κοινωνικών ομάδων που υφίστανται την εκμετάλλευση, έχει προ πολλού και «οριστικά» εξουδετερωθεί.

    Άλλωστε, η οικονομίστικα κατανοητή και εγκλωβισμένη στις ανισότητες της διανομής του πλούτου εργατική τάξη, ιδίως μάλιστα υπό τον πολυεθνικό και κατακερματισμένο «αμερικανικό» της χαρακτήρα, έγινε ένα εύχρηστο ιδεολογικό εργαλείο. Εργαλείο που μπορούσε εύκολα να στραφεί κατά του «ιστορικού αφηγήματος» του έθνους (ή έστω του «λαού των νοικοκυραίων» αυτού του έθνους).

    Η σταδιακή εγκατάλειψη των ιδεολογικά υποβαθμισμένων παραγωγικών δραστηριοτήτων από τους αυτόχθονες εργαζόμενους και παράλληλα οι συνεχείς ροές της λαθρομετανάστευσης, που παρείχαν στα νέα μικρομεσαία αφεντικά άφθονο φθηνό εργατικό δυναμικό, διευκόλυναν (ιδεολογικά τουλάχιστον) παρόμοιες νοηματικές αποδομήσεις της «εργατικής τάξης» και του «λαού».

    Για πολλού όλο αυτό το νέο ιδεολόγημα πριμοδοτούσε επίσης την ηθική μιας παγκοσμιοποιημένης και αμιγώς ταξικής υποτίθεται πάλης. Πάλης, η οποία συγκάλυπτε τη νεοφιλελεύθερη «ανθρωπιστική» ηθική των ανοιχτών συνόρων, βάπτιζε εργατική τάξη όλους τους κοινωνικά και πολιτικά αποκλεισμένους, όλους τους λαθρομετανάστες, όλους τους στερημένους και όλους τους φτωχούς.

    Οι «χρήσιμοι ηλίθιοι»

    Το εν λόγω ιδεολόγημα δανειζόταν από τη μαρξιστική ορολογία την ταξική συγκρουσιακή δυναμική, με την οποία ένας κάποιος νεολαιίστικος και υποθετικά αντιεξουσιαστικός λόγος επιχειρούσε να αμφισβητήσει πολιτικά την έννοια του έθνους (και εκείνη του λαού). Όχι άμεσα, από τη νεοφιλελεύθερη σκοπιά της παγκοσμιοποίησης των καπιταλιστικών αγορών, αλλά έμμεσα και υποτίθεται από τα αριστερά.

    Κάπου, λοιπόν, στη μετανεωτερική προέκταση του πάλαι ποτέ προλεταριακού διεθνισμού και με τη συνδρομή δεκάδων χρήσιμων και άχρηστων «ηλιθίων», ακαδημαϊκών και μη, συγκροτήθηκε ως ιδέα ένα είδος «προλεταριακού ανεθνισμού», έτοιμου προς χρήση από τους κύκλους της μικροαστικής διανόησης. Η ιδέα αυτή συνόδευε τις λογικές των ανοιχτών συνόρων.

    Στη μετανεωτερίζουσα ιδεολογική του συνθήκη, ο πολίτης άρχισε να αντιλαμβάνεται διαφορετικά τα παλιά συναισθήματα του συνανήκειν, με τις δεσμεύσεις τους σε μια ιστορική συλλογικότητα, ή σε μια πολιτισμική και κοινωνική ομοιότητα που αισθάνεται κανείς με τους οικείους ανθρώπους της κοινότητας όπου γεννήθηκε, ζει και εργάζεται.

    Άρχισε να τα αντιλαμβάνεται ως κατάλοιπο μιας μάλλον ακαλαίσθητης και υποτίθεται διαταξικής λαϊκίστικης νοοτροπίας του παρελθόντος. Δηλαδή σαν «απρέπεια» στο πεδίο της πολιτικά ορθής, «κοσμοπολίτικης» χρηστοήθειας. Κατά τη γνώμη των εν δυνάμει πεφωτισμένων και μορφωτικά διακεκριμένων ιδιωτών αυτού του μετανεωτερικού φυράματος, έτσι γίνεται η γενική διάκριση μεταξύ των εν δυνάμει κοσμοπολιτών ή «πολιτών του κόσμου» και των «λαϊκιστών», με όρους διανοητικής και μορφωτικής επάρκειας.

    Η μεταμοντέρνα διαμόρφωση του «κοινού νου»

    Έτσι, οι μετανεωτερίζοντες «πολίτες του κόσμου» εγκαταστάθηκαν φαντασιακά σε ένα πεδίο σύγκρουσης με τα «αμόρφωτα και καθυστερημένα» στοιχεία που «δυστυχώς συναπαρτίζουν ακόμα τον βαθύ και χοντρό λαό». Αυτός ο τελευταίος λαός θα ήταν βέβαια εκείνος που φαίνεται να παραμένει συχνά προσηλωμένος στους «μύθους και στις προκαταλήψεις» της εθνοτικής του καταγωγής και της χαμηλής κοινωνικής-μορφωτικής του κατηγορίας.

    Απέναντι σε αυτόν το λαό (λόγου χάρη τον «εθνικιστικώς σκεπτόμενο» και συνήθως «ευρωφοβικό»), ρόλο διαφωτιστή δεν αναλαμβάνουν πλέον μόνο οι επίσημοι καθεστωτικοί υπάλληλοι των ΜΜΕ και των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων. Αναλαμβάνουν και τα ίδια τα εγγράμματα πλέον, σπουδαγμένα και πληροφορημένα «παιδιά του λαού», που έχουν αναβαθμίσει ιδεολογικά την αυτοεκτίμηση τους με τους όρους που προωθεί η πολιτισμική παγκοσμιοποίηση.

    Τα παιδιά αυτά βρίσκονται, στις σχέσεις τους με τους γονείς τους, σε μια μόνιμη κρίση χάσματος γενεών. Βρίσκονται στην «καλή πλευρά», στην πλευρά της συγκυριακής αντιστοιχίας τους με τη φαντασίωση και την κατηγορική επιταγή της «αιώνιας νεότητας». Την εξιδανικευμένη εικόνα ενός δούλου σε καλή φυσική κατάσταση, ικανού να ζει «χωρίς να εμπλέκεται σε σχέσεις με βάθος και διάρκεια. Ενός ριζοσπάστη που ψάχνει μονίμως τον εαυτό του και στρέφει την πλάτη του στο παρελθόν», όπως λέει ο Μισεά (2008).

    Τώρα, λοιπόν, που η μαζική και ταυτόχρονα επιλεκτική φτωχοποίηση των μικρομεσαίων λαϊκών στρωμάτων φαίνεται να προχωράει χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα, ίσως το μεγάλο ελληνικό πείραμα να επιτρέπει την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με την αποτελεσματικότητα όλων των παραπάνω διαδικασιών διαμόρφωσης του «κοινού νου».

    https://slpress.gr/idees/oi-chrisimoi-ilithioi-tou-proletariakou-anethnismou/

  8. Αριστερός αντιεθνικισμός

    Ευτύχης Μπιτσάκης

    Τεύχος 81

    Ένας ιδιότυπος αριστερός αντιεθνικισμός ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια σε ορισμένους χώρους της ελληνικής Αριστεράς. Αλλά οι αριστεροί είναι εξ ορισμού αντιεθνικιστές. Ακόμα περισσότερο: είναι διεθνιστές. Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό και ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Εθνικισμός σε βάρος των Σλαβομακεδόνων, των Μουσουλμάνων και των Πομάκων της Θράκης. Οξύνθηκε όμως τελευταία με την επιμονή των Σλαβομακεδόνων της FYROM να ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και το κράτος τους Μακεδονία. Λοιπόν;

    Ο αριστερός αντιεθνικιστής θα αντιτείνει: Κάθε λαός έχει δικαίωμα να επιλέγει το όνομα του έθνους ή της κρατικής του υπόστασης. Σύμφωνοι. Όμως με μια προϋπόθεση: ότι δεν θα πλαστογραφεί την ιστορία, δεν θα διεκδικεί τίτλους ή εδάφη που δεν του ανήκουν, και δεν θα απειλεί γειτονικούς λαούς. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχει έθνος Σλαβομακεδόνων (επ’ αυτού φαντάζομαι έχουν γνώμη οι ιστορικοί). Το έθνος αυτό δικαιούται να επιλέξει όποιο όνομα θέλει, σεβόμενο τα αυτονόητα τα οποία σημείωσα.
    Τι γίνεται λοιπόν με τη γειτονική Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη FYROM; Κατ’ αρχάς, στη FYROM συνυπάρχουν δύο εθνότητες: οι Σλαβομακεδόνες και οι Αλβανοί. Ας αγνοήσουμε όμως τις μεταξύ τους διαφορές και ας ασχοληθούμε μόνο με την ισχυρότερη εθνότητα: τους Σλαβομακεδόνες. Επίσης ας αναγνωρίσουμε το καθεστώς του έθνους σε αυτή την εθνότητα. Και ρωτάμε: Πότε εμφανίστηκαν οι Σλάβοι στον ελληνικό χώρο, και ειδικά στην ιστορική Μακεδονία; Γνωστό: τον 6ο, 7ο, 8ο αιώνα μ.Χ. Δηλαδή χίλια χρόνια περίπου μετά το Μακεδονικό βασίλειο και τον Αλέξανδρο. Δεν πάσχω από κανένα είδος προγονοπληξίας. Οι Μακεδόνες εξάλλου θεωρούνταν βάρβαροι από τους κατοίκους της Νότιας Ελλάδας. Είναι γνωστό ότι τα σλαβικά φύλα έφτασαν μέχρι την Πελοπόννησο και βαθμιαία αφομοιώθηκαν. Έμειναν βεβαίως τα τοπωνύμια, που πολλά επιβιώνουν μέχρι και σήμερα, παρ’ όλες τις μετονομασίες στις οποίες προχώρησε το ελληνικό κράτος. Όμως συμπαγείς σλαβικοί πληθυσμοί, πλειοψηφικοί, υπήρχαν μόνο σε ορισμένες περιοχές της βόρειας ελληνικής Μακεδονίας, και κυρίως στη βόρειο Μακεδονία, στη σημερινή FYROM. Πού στηρίζεται λοιπόν ο σλαβομακεδονικός, όψιμος και ανιστορικός εθνικισμός και ο συνακόλουθος αλυτρωτισμός;
    Σημείωσα ότι η ιστορία δεν είναι σημερινή. Ένα παράδειγμα: Στη Γυάρο, στη δεκαετία του ’40 προς ’50, εκτός από Έλληνες, είχε και πολλούς Σλαβομακεδόνες κρατούμενους. Οι σχέσεις Ελλήνων-Σλαβομακεδόνων ήταν άψογες. Όμως οι τελευταίοι ήταν κάπως κλεισμένοι στον εαυτό τους, πράγμα κατανοητό αν σκεφτούμε και τα δικά τους μαρτύρια (διωγμοί, φυλακίσεις, εκτελέσεις) από το εθνικόφρον ελληνικό κράτος. Ως εδώ καλά. Όμως οι συμπαθείς Σλαβομακεδόνες ονόμαζαν από τότε τους εαυτούς τους Μακεδόνες. Τι εννοούσαν μ’ αυτό;
    (Μια προσωπική παρένθεση. Το 1948-49 ήμουν στη Γυάρο, στα «ανήλικα». Διαφώνησα με την 9η Ολομέλεια του ΚΚΕ για τους Σλαβομακεδόνες και εισέπραξα την πρώτη μου απομόνωση. Τέλος η παρένθεση).
    Πώς φτάσαμε λοιπόν στη σημερινή διαμάχη; Είναι γνωστό ότι επί Τουρκοκρατίας στη Βαλκανική ζούσε ένα μωσαϊκό λαών: Έλληνες, Σλάβοι, Αλβανοί, Βλάχοι, Εβραίοι, Σαρακατσαναίοι κ.λπ. Παρά τις διαφορές, εθνοτικές και θρησκευτικές, οι λαοί αυτοί συνυπήρχαν, ειρηνικά κατ’ αρχάς, στο πλαίσιο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν ήταν λοιπόν τυχαίο ότι ο Ρήγας οραματιζόταν μια ομοσπονδία λαών στη Βαλκανική. Η σχετική ωρίμανση της εθνικής συνείδησης των υπόδουλων είχε ως συνέπεια μια σειρά επαναστάσεις και τη συγκρότηση εθνικών κρατών. Αλλά η «οριστική» ρύθμιση της Βαλκανικής έγινε με τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ως αποτέλεσμα των συμφερόντων των «μεγάλων δυνάμεων» και γενικότερα των τότε συσχετισμών δύναμης. Ο χώρος που αντιστοιχούσε στην, ας πούμε, ιστορική Μακεδονία κόπηκε στα τρία: Ελληνική Μακεδονία, Βουλγαρική και Βόρεια. Ανταλλαγή πληθυσμών, μεταναστεύσεις, διωγμοί, η Ελληνική Μακεδονία έγινε Ελληνική, η Βουλγαρική έγινε Βουλγαρική, και οι Σλαβομακεδόνες περιορίστηκαν κυρίως στη μετέπειτα FYROM.
    Ήτανε δίκαιη η κατάτμηση της Βαλκανικής; Η απάντηση είναι γνωστή: Η Μακεδονία κόπηκε στα τρία. Η Βόρεια Ήπειρος δόθηκε στην Αλβανία, οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου στην πολυεθνική Γιουγκοσλαβία, η Ανατολική Θράκη στην Τουρκία. Η «πυριτιδαποθήκη των Βαλκανίων» εφοδιάστηκε με νέα πυρίτιδα.
    Δηλαδή: Οι αντιθέσεις μεταξύ των συγκροτημένων πλέον εθνών παγιώθηκαν. (Το έθνος δεν είναι «κατασκευή», αλλά το εθνικό κράτος συμβάλλει με τους μηχανισμούς του στην ολοκλήρωση της εθνικής συνείδησης.) Παρά ταύτα η Βαλκανική πέρασε μια μακρά περίοδο χωρίς πολέμους. Η «σοσιαλιστική» Γιουγκοσλαβία ειδικά κατόρθωνε να εξισορροπεί τις εσωτερικές εντάσεις μεταξύ των εθνοτήτων της. Ως προς την τότε «Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας», το όνομά της δεν δημιουργούσε πρόβλημα για την Ελλάδα επειδή, πρώτον, η δημοκρατία αυτή δεν αποτελούσε κράτος και, δεύτερον, από την ονομασία προέκυπτε ότι επρόκειτο για μέρος της άλλοτε ενιαίας (ποιας ενιαίας;) Μακεδονίας.
    Πώς ανατράπηκε λοιπόν η ασταθής έστω ισορροπία στη Βαλκανική; Ποιος έβαλε τη θρυαλλίδα στην μπαρουταποθήκη; Και πώς αντέδρασαν τότε πολλοί από τους αριστερούς αντιεθνικιστές μας;
    Θυμίζω τα γεγονότα: Πρώτος πόλεμος (1991) με επικεφαλής τις ΗΠΑ «υπέρ της ελευθερίας των Κροατών και των Σλοβένων». Δεύτερος πόλεμος (1999) «υπέρ των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου». Οι τρομοκράτες του UCK, χρηματοδοτούμενοι και εξοπλισμένοι από τις ΗΠΑ, άλλοτε ονομάζονταν από τους Αμερικανούς τρομοκράτες και άλλοτε προστατευόμενοι και σύμμαχοι. Αποτέλεσμα: η καταστροφή της Γιουγκοσλαβίας, η ραδιενέργεια από το απεμπλουτισμένο ουράνιο, η απόσχιση της Κροατίας και της Σλοβενίας το 1991 και της Βοσνίας το 1992. Η πολυεθνική Γιουγκοσλαβία δεν υπήρχε πλέον (κατά τον Κλαρκ, οι Αμερικανοί σχεδίαζαν τη διάλυσή της από τη δεκαετία του ’80).
    Και οι τότε (και νυν;) αντιεθνικιστές μας; Υποστήριξαν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας χάριν της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας των Κοσοβάρων.
    Αλλά επί Τίτο το Κόσοβο ήταν αυτόνομο. Και οι ΗΠΑ αργότερα σαμπόταραν συμφωνία με τη Γιουγκοσλαβία για την αυτονομία του Κοσόβου στα πλαίσια της πολυεθνικής Γιουγκοσλαβίας. Γιατί;
    Ο ανθρωπισμός των αντιεθνικιστών μας είναι αντιφατικός και τυφλός: Αντιεθνικιστές αυτοί, υποστήριξαν τις εθνικιστικές συμμορίες του UCK. Δέχτηκαν όλη τη χαλκευμένη προπαγάνδα εναντίον των Σέρβων και δεν διέκριναν τα κίνητρα των επιδρομέων. Και η κατάληξη: Η πολυεθνική Γιουγκοσλαβία ανήκει στο παρελθόν. Στο «απελευθερωμένο» Κόσοβο κυριαρχεί ο θάνατος, ο φόβος, η πείνα και η πορνεία. Και οι ΗΠΑ εγκατέστησαν μεγάλη στρατιωτική βάση στο Κόσοβο, το οποίο προστέθηκε στον κατάλογο των προτεκτοράτων που δημιουργούν οι ΗΠΑ, οξύνοντας και τροφοδοτώντας υπαρκτές αντιθέσεις στην Ευρώπη, στην Ασία και όχι μόνο. Τι λένε σήμερα οι αριστεροί αντιεθνικιστές μας για τα τότε; Και τι λένε για την αποδοχή, εκ μέρους τους, του σχεδίου Ανάν για τη διχοτόμηση της Κύπρου;
    Και η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας; Η Ελλάδα ορθώς δέχτηκε την προσωρινή ονομασία Πρώην… Γιατί όμως τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) δεν αξιοποίησαν το πακέτο Πινέιρο (1992) ώστε να επιτύχουν τότε μια αμοιβαία δεκτή ονομασία, τότε που η FYROM ήταν σχεδόν ανύπαρκτη διεθνώς; Επειδή το μικροκομματικό συμφέρον υπερίσχυσε του εθνικού, όπως συνήθως. Έκτοτε η FYROM αναγνωρίσθηκε ως Μακεδονία περίπου από 100 κράτη. Οι συνέπειες είναι γνωστές. Δηλαδή: Κατά την επίσημη και ανεπίσημη προπαγάνδα, οι Σλαβομακεδόνες είναι οι Μακεδόνες, απόγονοι του Αλεξάνδρου, απόγονοι των αρχαίων, ιδιοκτήτες του ήλιου της Βεργίνας, τον Αλέξανδρο τον έκαναν αεροδρόμιο, σε διάφορες χώρες παρελαύνουν ντυμένοι σαν αρχαίοι Έλληνες (όπως κάνουν και οι «δικοί μας» αρχαιόπληκτοι…). Κατά την προπαγάνδα τους οι «Μακεδόνες» (Σλαβομακεδόνες) είναι γηγενείς, ενώ οι Έλληνες έχουν υποσαχάρια καταγωγή. Αλλά θα αντιτείνει κανείς ότι αυτά είναι ανεπίσημη προπαγάνδα. Λάθος! Η αδιαλλαξία του Γκρουέφσκι είναι γνωστή: μόνο όνομα, Μακεδονία. Ο ίδιος άλλωστε έχει θέσει πρόβλημα «μακεδονικής μειονότητας» στη χώρα μας. Ταυτόχρονα, αριστεροί αντιεθνικιστές κατηγορούν την Ελλάδα ότι δεν αναγνωρίζει τη «μακεδονική» και την τουρκική μειονότητα. Οι χάρτες και τα σχολικά εγχειρίδια επίσης δεν είναι ιδιωτική υπόθεση και οι χάρτες περιλαμβάνουν και την ελληνική Μακεδονία. Οι ΗΠΑ τούς αναγνώρισαν ως Μακεδονία, και φυσικά οι αμερικανοτραφείς που κυβερνούν αυτή τη χώρα ελπίζουν στη στήριξη των ΗΠΑ για να καμφθεί η ελληνική κυβέρνηση. Κυβέρνηση, ΜΜΕ, ιεράρχες, αγωνίζονται υπέρ ιερών και οσίων. Χάρτες που περιλαμβάνουν όλη τη Μακεδονία, ο επικεφαλής της «Μακεδονικής Εκκλησίας» Στέφανος ζητάει τη Θεσσαλονίκη, κ.λπ., κ.λπ.
    Λοιπόν; Στην Ελλάδα υπάρχουν εθνικιστές: μέρος της πολιτικής ηγεσίας και της εκκλησίας (Άνθιμος εναντίον Στεφάνου…), απόγονοι των χουντικών, ακροδεξιοί του παρακράτους και, φυσικά, τα πιο καθυστερημένα στρώματα της κοινωνίας μας. Αλλά η Ελλάδα δεν διεκδικεί τίποτα και το «πατριωτικό» ελληνικό κεφάλαιο συνεργάζεται επωφελώς με τους «Σκοπιανούς» εκμεταλλευόμενο τη φτηνή εργατική δύναμη και τις αγορές τους, σε βάρος της ελληνικής εργατικής τάξης. Λοιπόν; Κατά τον 19ο αιώνα περίπου ολοκληρώθηκε κατά κάποιον τρόπο η εθνογένεση στα Βαλκάνια. Να δεχτούμε ότι οι Σλαβομακεδόνες αποτελούν έθνος. Γιατί όμως οι Σλαβομακεδόνες διεκδικούν τίτλους και εδάφη που δεν τους ανήκουν; Επειδή η συγκρότησή τους σε κράτος ήταν προϊόν ξένης επέμβασης και της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Η πρώην και νυν (προπαντός η τελευταία) πολιτική «ελίτ» για να σωθεί έπαιξε –τι άλλο;– το χαρτί του εθνικισμού. Ταυτόχρονα επιδιώκει την είσοδο στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ με την απροσχημάτιστη βοήθεια των ΗΠΑ. Να υπάρξει λοιπόν, μετά το Κόσοβο, και δεύτερο προτεκτοράτο των ΗΠΑ στην περιοχή μας. Να δημιουργηθεί και εκεί δεύτερη στρατιωτική βάση των ΗΠΑ, ορμητήριο για νέους πολέμους «υπέρ της Δημοκρατίας».
    Οι αριστεροί αντιεθνικιστές μας βλέπουν μόνο τον ελληνικό εθνικισμό. Δεν βλέπουν τα στρατηγικά παιχνίδια των ΗΠΑ πίσω από τις γελοιότητες των Σλαβομακεδόνων. Να εργαστούμε για τη συνεργασία των δύο λαών. Αυτό πρέπει να κάνουν οι αριστεροί, αντί να υποστηρίζουν έναν όψιμο εθνικισμό, χειραγωγούμενο από τις ΗΠΑ και ο οποίος αποβλέπει στην ενσωμάτωση αυτής της χώρας στην ΕΕ και στην πολεμική μηχανή του ΝΑΤΟ. Να οργανώνουμε συναντήσεις και συνέδρια με Σλαβομακεδόνες. Τους ρώτησαν όμως οι οργανωτές ποια είναι η θέση τους για τη «Μακεδονία», την ΕΕ και το ΝΑΤΟ;
    Οι αριστεροί είναι διεθνιστές και γι’ αυτό πατριώτες. Η ελληνική Αριστερά ήταν πάντα πατριωτική. Απόδειξη: ο ρόλος της στην Κατοχή, οπότε μάλιστα το πατριωτικό επικάλυψε το ταξικό, με τις γνωστές συνέπειες. Αλλά οι αριστεροί αντιεθνικιστές φαίνεται ότι συγχέουν τον εθνικισμό με τον πατριωτισμό. Για μερικούς από αυτούς, εξάλλου, το έθνος είναι κατασκευή, η ιστορία απλή αφήγηση, και όμως οι ίδιοι, σε αντίφαση με τις γενικότερες ιδέες τους, υποστηρίζουν τον όψιμο και αμερικανοκινούμενο εθνικισμό των Σλαβομακεδόνων. Οι όψιμοι νεο-εθνικιστές της FYROM δημιουργούν και αυτοί τη «μυθολογία» τους, αναζητώντας (όπως όλοι οι εθνικιστές) ανύπαρκτους τίτλους καταγωγής και εδάφη στα οποία κάποτε κατοίκησαν, αλλά όπου δεν ήταν ούτε γηγενείς ούτε πλειοψηφία. Αυτός ο όψιμος, παραληρηματικός εθνικισμός δεν ενοχλεί τους αντιεθνικιστές μας, που προτείνουν να αναγνωρίσουμε το Μακεδονικό έθνος, την ταυτότητα και τη γλώσσα του; Γενικότερα: Οι νέοι εθνικισμοί, Κροάτες, Σλοβένοι, Κοσοβάροι, Αλβανοί, Σλαβομακεδόνες, Τσάμηδες, είναι μόνο εκδήλωση υπαρκτών προβλημάτων; Είναι άσχετοι με τη στρατηγική των ΗΠΑ στα Βαλκάνια; Οι Σλαβομακεδόνες προφανώς δεν θα μας κάνουν πόλεμο. Αλλά αυτό είναι το πρόβλημα;
    Και η επίσημη ελληνική Αριστερά; Να αγωνιστεί εναντίον του αντιδραστικού ελληνικού εθνικισμού, και για την ειρηνική συμβίωση και συνεργασία των δύο λαών. Όνομα; Το μόνο αντίστοιχο με την υπαρκτή πραγματικότητα: Βόρεια Μακεδονία. Η FYROM είναι αυτό ακριβώς: Το βόρειο τμήμα της ιστορικής Μακεδονίας. Και η ελληνική κυβέρνηση; Με το βέτο, και χωρίς να το θέλει, προσφέρει υπηρεσία στον λαό της FYROM: τους γλιτώνει, επί του παρόντος, από την ενσωμάτωση την ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Αλλά: αν οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ θελήσουν να στηρίξουν την Αθήνα ως προς το όνομα, επειδή δεν θα το κάνουν από αντικειμενική κρίση, θα ζητήσουν ίσως από τη ΝΔ περαιτέρω στήριξη και εμπλοκή στα έργα τους στο Κόσοβο, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ κ.λπ. «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Αλλά τι ήταν οι Δαναοί μπροστά στα αμερικανικά βομβαρδιστικά;
    Τέλος: αριστερή εφημερίδα, αφού ορθώς καταγράφει τα εγκλήματα των «ιμπεριαλιστών» κ.λπ., ισχυρίζεται ότι η Ελλάδα με την πολιτική της θα σπρώξει τους «Μακεδόνες» στην αγκαλιά των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, «όπως η πολιτική του Μιλόσεβιτς έσπρωξε τους Κοσοβάρους στην αγκαλιά του Μπους». Μα οι «Μακεδόνες» μας διεκδικούν με πάθος αυτή την αγκαλιά, όπως την ποθούσαν και οι Κοσοβάροι και παλαιότερα οι Κροάτες. Δεν χρειάζεται λοιπόν ελληνικό «σπρώξιμο». Βούλγαροι, Κροάτες, Σέρβοι, Κοσοβάροι, Αλβανοί, όλοι αγωνίζονται να ενταχθούν στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ. Τι σημαίνει αυτός ο έρωτας; Πρώτον, είναι μια απόδειξη της αποτυχίας να οικοδομηθούν σε αυτές τις χώρες σοσιαλιστικές κοινωνίες και σοσιαλιστική συνείδηση. Δεύτερο, οι πολιτικές ηγεσίες έπαιξαν το χαρτί του εθνικισμού. Οι ΗΠΑ με τις επεμβάσεις τους όξυναν τις υπαρκτές αντιθέσεις και με τον πόλεμο αποσταθεροποίησαν τα Βαλκάνια. Οι Σλαβομακεδόνες έγιναν Μακεδόνες. Οι Αλβανοί εργάζονται σιωπηρά και συστηματικά για τη Μεγάλη Αλβανία. Και οι αντιεθνικιστές μας υποστηρίζουν αυτούς τους όψιμους και ως έναν βαθμό αμερικανοκίνητους εθνικισμούς αντιφάσκοντας με την ίδια την ιδεολογία τους.

    24/06/08

    http://www.u-topia.gr/issues/81/7

  9. Σταθης: Αριστερόστροφος φασισμός , μια φράση που ενόχλησε κάποιους αντί να μας πονέσει όλους.

    Μίλησε ο Μίκης για «αριστερόστροφο φασισμό», μια φράση που ενόχλησε κάποιους αντί να μας πονέσει όλους.

    Αριστερόστροφος φασισμός ήταν η 17η Νοέμβρη και (είναι) οι δηλητηριώδεις σκωληκοειδείς αποφύσεις της σήμερα. Οι άνθρωποι που το είδαν θεοί (όπως οι φασίστες) και σε συνθήκες δημοκρατίας δολοφονούσαν κατά το δοκούν, εξοπλίζοντας ταυτοχρόνως το σύστημα με αντιλαϊκές πολιτικές και αντιτρομοκρατικούς νόμους. Θρασύδειλοι, που τώρα επικαλούνται τα αστικά δημοκρατικά δικαιώματα (που οι ίδιοι πυροβολούσαν) για να παίρνουν καμιά αδειούλα.

    Αριστερόστροφος φασισμός ήταν οι μπάχαλοι που έμπαιναν στις μαζικές εργατικές κινητοποιήσεις καιτις διέλυαν ή διέλυαν το μήνυμά τους. Αυτοί που έκαψαν τη Μαρφίν, αυτοί που τώρα πια, αφού εργατικές μαζικές κινητοποιήσεις δεν υπάρχουν, το παίζουν «κλέφτες κι αστυνόμοι» στα Εξάρχεια.

    Αριστερόστροφος φασισμός είναι οι ανεγκέφαλοι που σπάνε τα κεφάλια των άλλων (και των φασιστών) για να τους… βάλουν μυαλό! Είναι εκείνοι που καίνε βιβλιοπωλεία (όπως οι φασίστες), που καταστρέφουν καταστήματα και τρομοκρατούν μεροκαματιάρηδες (καίγοντας βαγόνια του μετρό) για να μην πάνε στη δουλειά τους – διότι, λέει, η δουλειά είναι σκλαβιά και η καριέρα χολέρα.

    Αριστερόστροφος φασισμός είναι η φρασεολογία «θάνατος στους τάδε», «τσακίστε τους δείνα», «κρεμάλες στους έτσι», «ξύλο στους αλλιώς».
    Αριστερόστροφος φασισμός είναι η μετατροπή του πανεπιστημιακού ασύλου σε άντρο της βίας, της χυδαιότητας, των προπηλακισμών, της αμορφωσιάς, της ιδιοτέλειας (των κονέ με κοινοβουλευτικά κόμματα) – άτινα περιέχουν φιρφιρίκους που πλασάρουν την πραμάτεια ότι οι μπάχαλοι μπορεί να είναι η σιδηρά χείρ των κομμάτων που οι φιρφιρίκοι λυμαίνονται(κι εκείνα τους ανέχονται).

    Αριστερόστροφος φασισμός (που μάλιστα ενδημεί και στα ΜΜΕ και τα ΑΕΙ) είναι η κατασυκοφάντηση όσων στοχοποιούν οι πονηροί φιρφιρίκοι. Η «δολοφονία χαρακτήρων» κατά το δικό τους ιδιόλεκτο. Από το βρώμικο στόμα τους ο καθένας μπορεί να φάει τη ρετσινιά του εθνικιστή, του φαιοκόκκινου, του αντισημίτη. Από τον Μίκη ή τον Ελύτη έως τον τελευταίο (τρόπος του λέγειν) ψιλικατζή στα Σεπόλια.

    Εκτός όμως από τον αριστερόστροφο φασισμό, υπάρχει και ο αριστερόστροφος εκφυλισμός.

    1. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι η σωματεμπορία ανθρώπων μέσω ΜΚΟ. Η καθαίρεση του εθελοντισμού σε προσπορισμό χρήματος. Η μετάλλαξη του ανθρωπισμού της Αριστεράς σε αισχρό εμπόρευμα. Οι σκώληκες που κάνουν αυτήν τη δουλειά είναι ιδιαιτέρως ειδεχθείς. Με τις
    πλάτες αριστερών οργανώσεων οι ίδιοι συναλλάσσονται με τους πιο σκοτεινούς κρατικούς και διεθνείς μηχανισμούς για να βγάλουν φράγκα από τη διακίνηση του πόνου, της προσφυγιάς, της απελπισίας και του θανάτου.
    Οι σκώληκες αυτοί φέρονται ωσάν οι αριστερές οργανώσεις να είναι προκάλυμμα της δράσης τους. Χρησιμοποιούν αριστερές οργανώσεις σαν να είναι συγκοινωνούντα δοχεία (το πρωί «σκοτώνονται» μεταξύ τους για το θεαθήναι και το βράδυ αλληλοστρουφουλιάζονται στα ίδια λαγούμια).

    2. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι η πολιτική και πολιτισμική αποδόμηση του λαού, ώστε η υποταγή του να είναι πιο εύκολη, είναι η θεωρία της ασυνέχειας του ελληνισμού, οι «συνωστισμοί», η συνταύτιση με τις ανάλογες αντιεπιστημονικές αρλούμπες του νεοφιλελευθερισμού και με την προπαγάνδα της νέας τάξης.

    3. Αριστερόστροφος εκφυλισμός είναι τα κολλητηλίκια, τα ρουσφετιλίκια, οι διορισμοί, οι εκμαυλισμοί, η αλίευση κομματικής πελατείας, αλλά και ταυτοχρόνως η υποταγή στους Δυνατούς, οι εκδουλεύσεις, οι συνάφειες, οι «δουλίτσες». Αστέρια
    σ’ αυτή τη δουλειά αυτοί οι τύποι, πεντάστερα!

    4. Οι άρχοντες των τρολ. Ένας ακόμα
    αριστερόστροφος εκφυλισμός που συναγωνίζεται τον αριστερόστροφο φασισμό. Η διείσδυση στα ΜΜΕ και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο ξεπεσμός σε μεθόδους όμοιες με εκείνες των ακροδεξιών χαλκείων, αποτελούν το «ηθικό πλεονέκτημα», εκείνων
    που είναι τόσο αδαείς, ώστε να επικαλούνται ηθικά πλεονεκτήματα για τον εαυτόν τους – ουδέν πιο αήθες.
    Αυτός ο αριστερόστροφος εκφυλισμός δεν τρομοκρατεί μόνον πρόσωπα, τρομοκρατεί και τον λαό. Οι Έλληνες ακούνε καθημερινώς απ’ αυτές τις σέχτες που λυμαίνονται την Αριστερά τα εξ αμάξης. Τους πολίτες που έλαβαν μέρος στα πρόσφατα συλλαλητήρια, ο Τσίπρας χαρακτήρισε «ετερόκλητους όχλους».

    Γκάφα; Όχι! Όταν του άλλου του κόβεις τον μισθό και του πετσοκόβεις τη σύνταξη, όταν ετοιμάζεσαι να του φας το σπίτι, όταν τον αλυσοδένεις στην επιτήρηση, όταν τον φλομώνεις στο ψέμα, στο τέλος τον περιφρονείς κιόλας. Στο πρόσωπο του λαού βλέπεις «ετερόκλητους όχλους». Εσύ που συγκυβερνάς με αυτούς που ονομάζεις ψεκασμένους, βάζεις τα τσιράκια σου να ονομάζουν τους πολίτες στα συλλαλητήρια (δεξιούς κι αριστερούς) εθνικιστές, έρμαια και αθύρματα της Χρυσής Αυγής.
    Καθόλου παράδοξο! Και στα πρόσωπα εκείνων που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα «ετερόκλητους όχλους» θα είδες και τους πέταξες στα σκυλιά της Τρόικας.

    Εσύ δεν ζεις με 400 ευρώ, εσύ στέλνεις τα παιδιά σου σε ακριβό σχολείο, άσε τα παιδιά των «ετερόκλητων όχλων» να ξενιτεύονται, σπουδαγμένα και ασπούδαχτα, άσε τους γέροντες να ατιμάζονται που πήγε η ζωή τους στράφι.

    Όμως παρασύρθηκα. Οι τελευταίες αυτές αιτιάσεις προς τον Τσίπρα δεν έχουν να κάνουν με τον «αριστερόστροφο φασισμό», έχουν να κάνουν με τον αριστερόστροφο νεοφιλελευθερισμό, την αριστερόστροφη υποτέλεια, τις αριστερόστροφες κωλοτούμπες.

    Αριστερόστροφος φασισμός είναι να βάζεις γκαζάκια στο σπίτι του κ. Φλαμπουράρη ή στο κατάστημα της κυρίας Μητσοτάκη. Δεν είναι όταν αποκαλείς τους πολίτες «ετερόκλητους όχλους», ούτε όταν
    κόβεις τα επιδόματα ανάπηρων παιδιών – αυτό είναι απλώς αριστερόστροφη γλίτσα…
    *Πηγή: topontiki.gr
    https://papaioannou-j.gr/archives/230234

  10. Β... on

    Το ώριμο μίσος των «παιδιών»

    Περικλής Δημητρολόπουλος

    Οχι, δεν υπάρχει καμία τέτοια οργή. Ούτε η πιο δίκαιη δεν σε οδηγεί στο σπίτι του θύματος για να απειλήσεις. Οπως δεν σε οδηγεί και καμία αλληλεγγύη σε εκείνον που επιχείρησε να σκοτώσει το θύμα με μια βόμβα. Δεν είναι η συμπαράσταση στον θύτη – αν μπορεί να υπάρξει ποτέ τέτοιο πράγμα. Ούτε οι πεποιθήσεις σου, οι αντιλήψεις σου για τη ζωή και την κοινωνία, το όραμά σου για έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο χωρίς εξουσία. Είναι ο φανατισμός. Είναι μόνο το τυφλό μίσος. Είναι το αίμα που θέλεις να δεις να χύνεται.

    Η σύγκριση δεν είναι πια ανίερη. Ο ίδιος φανατισμός οδηγεί τους νεοναζιστές, το ίδιο τυφλό μίσος μοιράζονται. Η μήτρα της βίας είναι η ίδια. Ανίερες είναι πια οι διακρίσεις ανάμεσα στους φανατικούς, η στοργή απέναντι στους «δικoύς μας», η ανοχή στο μίσος τους, η πεποίθηση ότι μια μέρα ο δικός τους φανατισμός θα στερέψει επειδή έχει ευγενή κίνητρα, ότι θα αμβλυνθούν τα πάθη. Είναι η αναγωγή τους σε «παιδιά», η τοποθέτησή τους στον βολικό κόσμο των ανηλίκων όπου τα πάντα πρέπει να συγχωρούνται μέχρι την ημέρα που θα αποφασίσουν να αναλάβουν τις ευθύνες της ωριμότητας.

    Αλλά πόσο παιδικό είναι το χέρι που έκαψε τους εργαζομένους της Marfin; Πόσο ανήλικα ήταν τα άλλα που έφτιαξαν τη βόμβα για τον Λουκά Παπαδήμο ή εκείνο που κάρφωσε τη φωτοβολίδα στο πόδι της Αναστασίας Τσουκαλά; Ολα αυτά τα χέρια κρύβονται, όπως κρύβονται εκείνα που επιτέθηκαν με πυρσούς και λοστούς στη Φαβέλα για να σκοτώσουν. Το μόνο που δεν κρύβεται είναι το τρομακτικά ώριμο μίσος όλων τους.
    in.gr
    http://news.in.gr/paremvaseis/article/?aid=1500202496

  11. ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΕΙΣΤΕ ΚΑΚΟΠΟΙΟΙ
    Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος προς αναρχικούς: Είστε μαύρη νύχτα, τάγματα εφόδου όπως η Χρυσή Αυγή

    09|03|2018

    Πηγή: Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος προς αναρχικούς: Είστε μαύρη νύχτα, τάγματα εφόδου όπως η Χρυσή Αυγή | iefimerida.gr

    Μια διάπυρη ανοικτή επιστολή προς τους αναρχικούς που ανέλαβαν την ευθύνη για τα γκαζάκια στην Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως απάντησε ο Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος.

    «Δέν εἶναι ἀναρχικοί, ἀλλά κακοποιοί καί τό δηλώνουν τά ἔργα τους» γράφει μεταξύ άλλων ο Μητροπολίτης.

    Απαντώντας επίσης στην αιτιολογία που προέβαλαν για το χτύπημα ως ένδειξη αντίστασης στη «φασιστική στάση της Εκκλησίας» και στη «συμπάθεια που έχει σε φασιστικά μορφώματα, όπως η Χρυσή Αυγή» ο Σιατίστης Παύλος σχολιάζει:

    «Ἀπό πότε οἱ φασίστες μιλᾶνε γιά φασισμό; Εἶχα ὀνομάσει κάποτε τήν Χρυσή Αὐγή, ΜΑΥΡΗ ΝΥΚΤΑ. Σᾶς λέω λοιπόν ξεκάθαρα ὅτι εἶστε μιά ἄλλη ΜΑΥΡΗ ΝΥΚΤΑ πανομοιότυπη μέ τήν πρώτη. Μέσα στό σκοτάδι τῆς νύκτας κινεῖσθε καί οἱ δυό σας. Τάγματα ἐφόδου ἡ Χρυσή Αὐγή, τάγματα ἐφόδου καί ἐσεῖς καί ἕνα τέτοιο τάγμα ἔκανε τήν καταστροφή» τονίζει.

    Δείτε το κείμενο του Μητροπολίτη Σιατίστης όπως το δημοσίευσε η romfea.gr:

    «Μέ έκπληξη διαπίστωσα την καταστροφή πού δημιουργήθηκε στό κτίριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως ἀπό κάποιους πού ἔβαλαν γκαζάκια καί προκάλεσαν ἔκρηξη καλυπτόμενοι ἀπό τό σκοτάδι τῆς νύκτας.

    Διάβασα ἐπίσης ὅτι κάποιοι ἀνέλαβαν τήν εὐθύνη καί ἔβαλαν τήν ὑπογραφή τους στήν ἀνακοίνωση τους μέ τήν ἔνδειξη «ἀναρχικοί/ές» καί μέ τήν δικαιολογία ὅτι «εἶναι μιά πράξη ἀντίστασης στήν φασιστική στάση πού δείχνει ἡ Ἐκκλησία καί συμπάθεια πού ἔχει σέ φασιστικά μορφώματα ὅπως ἡ Χρυσή Αὐγή κλπ».

    Τί νά σχολιάσεις; Τήν πράξη ἤ τήν δικαιολογία; Ἡ μία χειρότερη ἀπό τήν ἄλλη καί μάλιστα ἄν ἐξειδικεύσουμε τά πράγματα.

    Τό κτίριο τό ὁποῖο οἱ ἀναρχικοί, καί γιά τήν ἀκρίβεια κακοποιοί, ἐπεχείρησαν νά καταστρέψουν στεγάζει τήν καρδιά μιᾶς πηγῆς ἀγάπης πού ἐκτοξεύεται πρός κάθε κατεύθυνση.

    Ἡ συγκεκριμένη Μητρόπολη δημιουργήθηκε στίς πτωχές συνοικίες τῆς Δυτικῆς Θεσσαλονίκης, ἕνα χῶρο ξεχασμένο ἀπό τήν ὑπόλοιπη πόλη καί συμπορεύτηκε μέ τήν φτώχεια καί τίς δοκιμασίες αὐτοῦ τοῦ λαοῦ.

    Ὁ πρῶτος Ἐπίσκοπός της, ὁ Μακαριστός Διονύσιος καί ὁ σημερινός διάδοχος του, ὁ Μητροπολίτης Βαρνάβας, ἦταν καί εἶναι πηγές ἀστείρευτης ἀγάπης καί προσφορᾶς γι’αὐτό τό λαό.

    Ἀγάπησαν καί ἀγαπήθηκαν ἀπό τό λαό καί συμπορεύθηκαν. Ἕνα πλῆθος Ἐκκλησιῶν δημιουργήθηκαν πού καί σήμερα προσφέρουν διακονία ἀγάπης σέ αὐτό τό λαό.

    Αὐτός ὁ λαός εἶναι πού ἀνήγειρε αὐτούς τούς ναούς μέ τίς οἰκονομίες του.

    Καθημερινά ἄπειρες μερίδες φαγητοῦ ἑτοιμάζονται καί προσφέρονται ἀπό ἀνθρώπους τοῦ λαοῦ πού καθημερινά καί ἀνιδιοτελῶς ἐργάζονται γιά τήν ἀνακούφιση τῶν ἀδελφῶν τους.

    Αὐτή τήν ἑστία ἀγάπης βρῆκαν νά κτυπήσουν; Ναί! Πρῶτον γιατί δέν εἶναι ἀναρχικοί, ἀλλά κακοποιοί καί τό δηλώνουν τά ἔργα τους καί δεύτερον γιατί εἶναι ἀνίκανοι νά ἀγαπήσουν οἱ ἴδιοι καί μισοῦν αὐτούς πού ἀγαποῦν.

    Ἄν εἶχαν ἀγάπη θά ἦταν πρό πολλοῦ στρατευμένοι καί οἱ ἴδιοι σέ αὐτό τό ἔργο τῆς ἀγάπης, θά τό στήριζαν, θά ἦταν πρόθυμοι νά μαγειρεύουν τίς χιλιάδες μερίδες φαγητοῦ ἡμερησίως καί θά ἔνιωθαν ἀνακούφιση καί χαρά γιά τήν προσφορά τους.

    Ἀλλά αὐτοί εἶναι ἐχθροί τοῦ λαοῦ, μισοῦν τόν λαό, δέν ἐνδιαφέρονται γι’αὐτόν. Κρύβονται γιατί ἴσως εἶναι κάποια καλοβολεμένα ἀνθρωπάκια πού δέν ἔχουν ὄρεξη γιά δημιουργία, ἀλλά γιά καταστροφή.

    Νά σταθῶ λίγο καί στήν δικαιολογία. Ἔγινε λέει ἡ ἐμπρηστική ἐπίθεση σέ ἔνδειξη ἀντίστασης στήν φασιστική στάση πού δείχνει ἡ Ἐκκλησία καί συμπάθεια πού ἔχει σέ φασιστικά μορφώματα ὅπως ἡ Χρυσή Αὐγή.

    Τό δικό μου σχόλιο: Ἀπό πότε οἱ φασίστες μιλᾶνε γιά φασισμό; Εἶχα ὀνομάσει κάποτε τήν Χρυσή Αὐγή, ΜΑΥΡΗ ΝΥΚΤΑ. Σᾶς λέω λοιπόν ξεκάθαρα ὅτι εἶστε μιά ἄλλη ΜΑΥΡΗ ΝΥΚΤΑ πανομοιότυπη μέ τήν πρώτη.

    Μέσα στό σκοτάδι τῆς νύκτας κινεῖσθε καί οἱ δυό σας. Τάγματα ἐφόδου ἡ Χρυσή Αὐγή, τάγματα ἐφόδου καί ἐσεῖς καί ἕνα τέτοιο τάγμα ἔκανε τήν καταστροφή.

    Ἕνα ὄμορφο κτίριο, τό λευκό τῆς ἀγάπης, τό μαυρίσατε γιατί μέσα στό μαῦρο καί στό σκοτάδι κινεῖσθε, σκοτάδι ὑπάρχει στήν ψυχή σας, εἶστε ἐκφραστές τοῦ μηδέν καί τοῦ τίποτα πού μόνη σας ἱκανότητα εἶναι νά καταστρέφετε καί ἡ μόνιμη ἀνικανότητα σας νά δημιουργεῖτε καί νά ἀγαπᾶτε.

    Δυστυχισμένοι καί θλιβεροί ἄνθρωποι ἀξιολύπητοι, ἀλλά ὄχι ἀξιομίσητοι. Ἁπλά ταλαίπωροι. Δυστυχεῖς, βουλιαγμένοι μέσα στό κενό σας, ἀπό τό ὁποῖο βγαίνετε γιά νά διασκεδάσετε τήν ἀνία σας καί νά πιστέψετε ὅτι ὑπάρχετε.

    Δέν σᾶς φοβᾶμαι, ὄχι γιατί δέν εἶστε ἱκανοί νά κάνετε καί σέ ἐμένα κακό, ἀλλά γιατί μόνο τό κακό μπορεῖτε νά κάνετε.

    Ἄν μοῦ κάνετε τό ἴδιο κακό, ἐγώ θά ἀφήσω τό κτίριο μαῦρο μέ μιά ταμπέλα: «Αὐτό τό ἔκαναν οἱ κακοποιοἰ πού παριστάνουν τούς ἀναρχικούς. Αὐτό τό ἔκαναν οἱ δειλοί πού παριστάνουν τούς ἥρωες».

    Καί ἐάν μέ σκοτώσετε, γιατί καί γι’αὐτό εἶσθε ἱκανοί, θά εἶμαι ἐλεύθερος γιατί σέ πεῖσμα σας θά ζήσω!

    Εἶπα «παριστάνετε τούς ἀναρχικούς» γιατί δέν εἶστε ἱκανοί νά εἶστε ἀναρχικοί. Ἀναρχικοί εἶναι μόνον οἱ Ἅγιοι. «Δικαίῳ νόμος οὐ κεῖται».

    Γιά τόν δίκαιο δέν ὑπάρχει νόμος. Ὁ δίκαιος ὑπερβαίνει τό νόμο καί δέν σκοντάφτει ἐπάνω του. Εἶσθε ἀνίκανοι νά εἶσθε ἀναρχικοί.

    Οἱ Ἅγιοι κινήθηκαν στό φῶς καί ὄχι στό σκοτάδι, αὐτό φῶς πού φώτιζε τήν ψυχή τους, ἐνῶ στή δική σας φωλιάζει τό σκοτάδι. Τοῦτες τίς ἡμέρες ἔχουμε στήν πόλη μας τό Ἅγιο Λουκᾶ τόν ἰατρό.

    Ἕνα μεγάλο ἐπιστήμονα, πρωτοπόρο στήν ἐποχή του, ἄνθρωπο πού ἀγάπησε τό λαό.

    Αὐτόν τόν ἄνθρωπο ἄνθρωποι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης πού ζοῦσαν στό ἴδιο σκοτάδι μέ σᾶς, τόν πολέμησαν, τόν προπηλάκησαν, τόν βασάνισαν, τόν ἔριξαν στά κάτεργα, τόν ἔστειλαν στή Σιβηρία, ἀλλά στό τέλος τόν ἀναγνώρισαν. Τό φῶς εἶναι πάντα πιό δυνατό ἀπό τό σκοτάδι.

    Κάποτε κάποιοι σάν καί ἐσᾶς πού παρίσταναν τούς ἀναρχικούς, ἀποφάσισαν καί ἔγιναν ἀληθινά ἀναρχικοί καί στρατεύτηκαν στήν διακονία τῆς ἀγάπης καί τῆς ἀληθινῆς συμπόρευσης μέ τό λαό. Ἄς κλείσω μέ τήν ἐλπίδα νά γίνει αὐτό καί μέ σᾶς».

    Πηγή: Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος προς αναρχικούς: Είστε μαύρη νύχτα, τάγματα εφόδου όπως η Χρυσή Αυγή | iefimerida.gr

    http://www.iefimerida.gr/news/401667/mitropolitis-siatistis-paylos-pros-anarhikoys-eiste-mayri-nyhta-tagmata-efodoy-opos-i


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: