To be or not to be?

Μάλλον το έχω ξαναβάλει -αυτό ή κάτι συναφές- αλλά ας το ξαναβάλω μιας και επίκειται το δημοψήφισμα στην Τουρκία, όπου συγκρούονται από τη μια οι Ισλαμιστές αντικεμαλικοί σε συμμαχία με τους ακροδεξιούς κεμαλικούς και από την άλλη οι αυθεντικοί κεμαλικοί εθνικιστές (που ακόμα ονειρεύονται το πώς πέταξαν τους Έλληνες στη θάλασσα της Σμύρνης) μαζί με τους Κούρδους και την όποια αριστερά…  Ένα δημοψήφισμα όπου μάλλον οι Ελλαδίτες έχουν τοποθετηθεί αντι-ερντογανικά (HAYIR) στο πλευρό των κεμαλιστών , ενώ οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης που ζουν εκεί, σε μεγάλο ποσοστό στο πλευρό του Ερντογάν (EVET)…

Οι Οκτώ Τούρκοι πραξικοπηματίες, η ελληνική Δικαιοσύνη και το κίνημα των αλληλέγγυων


Του Βλάση Αγτζίδη (*)

praxikopima-tourkia

Ένα μεγάλο ζήτημα  βασανίζει τη νεοελληνική κοινή γνώμη: Να εκδοθούν ή όχι οι οκτώ Τούρκοι στρατιωτικοί που ενεπλάκησαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο αιματηρό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου. Ένα πραξικόπημα που μπορεί να απέτυχε, αλλά κόστισε περί τους 300 νεκρούς στον τουρκικό λαό και επιπλέον διευκόλυνε τον Ερντογάν στο να επιτύχει τους στόχους του.

Στη κατεύθυνση της μη έκδοσης των Οκτώ στην Τουρκία έχει εμφανιστεί ένα ενδιαφέρον κίνημα αλληλεγγύης, το οποίο με πολλούς τρόπους προσπαθεί να κάνει αισθητή την παρουσία και τις θέσεις του. Το κίνημα αυτό των αλληλέγγυων είναι αρκετά δυναμικό και κινείται προς την κατεύθυνση της επιρροής της δικαιοσύνης, ωσάν να υπήρχε η αμφιβολία για την ευθυκρισία των Ελλήνων δικαστών. 

Έχει ενδιαφέρον η επιχειρηματολογία που αναπτύσσει και πολλές φορές λειτουργεί τόσο υποστηρικτικά, ώστε να σχετικοποιεί το ίδιο το στρατιωτικό πραξικόπημα και να αμφισβητεί την εμπλοκή των αξιωματικών σ’ αυτό –λες και η δραπέτευση έγινε για κάποιους άλλους ακατανόητους λόγους. Στο ερώτημα αν πήραν μέρος στο πραξικόπημα ή όχι νομίζω ότι απαντά η ίδια δραπέτευσή τους από την πατρίδα τους. Αλλά έτσι και αλλιώς δεν είναι αυτή η απάντηση που θα βαρύνει στη λήψη της απόφασης. Το ζήτημα  της μη έκδοσης δεν σχετίζεται με τα αν είναι ή δεν είναι πραξικοπηματίες, ούτε με το βαθμό εμπλοκής τους στο πραξικόπημα, αλλά με την αμφισβήτηση της μεταχείρισής τους στην Τουρκία με βάση τους διεθνείς κανόνες.

Τα επιχειρήματα

Έχει ενδιαφέρον η επιχειρηματολογία που αναπτύσσεται από αυτό το κίνημα αλληλεγγύης. Μια από τις  υπερβολές του, είναι η χρήση του παλιού συνθήματος των απόκληρων επαναστατών «Ελευθερία ή Θάνατος», για να περιγραφεί η παρούσα κατάσταση και τα διλήμματα για τη μοίρα των κεμαλιστών Τούρκων αξιωματικών. Το ότι είναι κεμαλιστές το διατρανώνουν περήφανα οι ίδιοι δηλώνοντας στις απολογίες τους ότι ήταν: «22 χρόνια στη γραμμή του Ατατούρκ».

Προσφιλές επιχείρημα των αλληλέγγυων είναι η ενθύμηση της δραπέτευσης από την Ελλάδα πολλών αντιστασιακών που ήρθαν σε αντίθεση με τους  Απριλιανούς πραξικοπηματίες. Στη σχετική επιχειρηματολογία αγνοείται εντελώς το γεγονός ότι οι Έλληνες που διέφυγαν επί χούντας ήταν αντιστασιακοί αγωνιστές που κυνηγήθηκαν από τους πραξικοπηματίες. Και ότι αντιθέτως οι  8 Τούρκοι ανήκουν στο παλιό Βαθύ Κράτος που διεκδίκησε να διατηρήσει τον παραδοσιακό ρόλο απέναντι σ’ έναν ανταγωνιστή, χρησιμοποιώντας τη δύναμη των όπλων,  πραγματοποιώντας αιματηρό πραξικόπημα.

Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά επιχειρήματα ήταν αυτό  που συνέδεε τους Εξ του 1922, με τον Μπελογιάννη και όλους με τους 8 πραξικοπηματίες. Τρία εντελώς άσχετα και ανόμοια μεταξύ τους ζητήματα ενοποιούνται για κατασκευάσουν ιστορική κατηγορία.  Και σ’ αυτά τα ιστορικά επιχειρήματα επιστρατεύτηκε  και η αρχαία Αθήνα και το Κυλώνειο Άγος. Πάντως, το μόνο που συνδέει τις περιπτώσεις των Εξ με τους Οκτώ είναι η εγκληματική συμπεριφορά. Των μεν Εξ κατά ολόκληρου του μικρασιατικού ελληνισμού που τον παρέδωσαν συνειδητά και με νόμο στους τσέτες του Κεμάλ τον Αύγουστο του ’22 και των Τούρκων στρατιωτικών που ενεπλάκησαν σε αιματηρό πραξικόπημα στην πατρίδα τους και δραπέτευσαν φοβούμενοι τα επίχειρα. Και όσον αφορά τον Μπελογιάννη, μάλλον ξεχάσαμε τις ακόμα πιο οδυνηρές και άδικες  αποφάσεις των εκτάκτων στρατοδικείων του Εμφυλίου, που τυχαίνει η ανάμνησή τους να προκαλεί έως σήμερα αμηχανία και  ενόχληση.

Κατασκευάζοντας πλαίσιο

Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε ένα τεχνηέντως κατασκευασμένο υπόρρητο σχήμα όπου το πρόβλημα το δημιουργεί αποκλειστικά και μόνο ο αυταρχικός Ερντογάν, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι η Τουρκία διέρχεται ένα ιστορικό μεταίχμιο όπου ανατρέπονται οι ιδρυτικές της συμβάσεις, που βασίζονται στον εθνικισμό και στην ακραία αντιμειονοτική συμπεριφορά. Ότι  αποτελεί έτσι κι αλλιώς μια παραδοξότητα, που απέχει πολύ από τα γνωστά κοινωνικά και κρατικά μοντέλα του δυτικού κόσμου. Ότι οι αυθεντικοί εθνικιστές είναι αυτοί που προέρχονται από το κεμαλικό κίνημα (που ως κατηγορία ανήκει στα φασιστικά κινήματα του μεσοπολέμου). Ότι ο Ερντογάν εκφράζει την ισλαμική προεθνικιστική οθωμανική ιδεολογία, που ιστορικά καταπιέστηκε από τον κεμαλισμό. Και ότι αυτή τη στιγμή έχει συνάψει συμμαχία με τους ακροδεξιούς του Μπαχτσελί (κεμαλικοί αυτοί) για να επιτύχει τον πολιτειακό μετασχηματισμό, διαμορφώνοντας ένα απολυταρχικό κράτος, όπου ο  κεμαλισμός έχει αντικατασταθεί από τον ισλαμισμό.

Με δυο λόγια το κίνημα αυτό που έχει ανθρωπιστικά κίνητρα, διακρίνεται παράλληλα από υπερβολές, από προσπάθεια παρέμβασης στη Δικαιοσύνη και από τη διατύπωση μανιχαϊστικών σχημάτων, που εν μέρει μόνο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

—————————————–

 

Διαβάστε:

Toυρκία: Κοράνι εναντίον εκκοσμίκευσης

https://kars1918.wordpress.com/2016/08/02/turkey-coup-2/

praxikopima

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Ελευθερια Ψυχογιου on

    HAYIR λέει και το ΤΚΡ, το EMEP , εργατικά σωματεία καθώς και κινήματα γυναικών . Επίσης ακόμη κι ένα μέρος του AKP αμφισβητεί την ορθότητα της υπερεξουσίας του Ερντογάν που επιχειρεί το EVET.

  2. Ένας καλός φίλος Κωνσταντινουπολίτης που διάβασε την ανάρτηση μου έστειλε το εξής σχόλιο στο μέιλ μου. Το βάζω και εδώ:

    «Αγαπητέ Βλάση,

    Διάβασα στην ιστοσελίδα σου την παραπάνω παράγραφο και δεν μπορώ να την αφήσω ασχολίαστη. Σε γενικές γραμμές η τοποθέτηση είναι σωστή. Αλλά χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Καταρχήν οι Ελλαδίτες γνωρίζουν πολύ λίγα για τα εσωτερικά της Τουρκίας και αναμασούν ότι τους προσφέρουν οι ημιμαθείς δημοσιογράφοι. Oi Ρωμιοί της Πόλης από την άλλη πλευρά έχουν ζήσει και ζουν στο πετσί τους κάθε εσωτερική πολιτική εξέλιξη στην χώρα. Πώς λοιπόν να πάνε με τους Κεμαλιστές και το ΟΧΙ, όταν δεν μπορούν να ξεχάσουν τον φόρο περιουσίας, τα Σεπτεμβριανά, τις απελάσεις και πολλά άλλα που έκαναν οι Κεμαλιστές.

    Τώρα θυμήθηκαν αυτοί την Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Ερντογάν είναι αυτός που είναι, αλλά απέναντι στις μειονότητες (Ρωμαίικη και Αρμενική) συμπεριφέρθηκε πολύ καλύτερα από τους άλλους. Επέστρεψε περιουσίες των κοινοτήτων (όχι όλες αλλά αρκετές όταν οι άλλοι μόνον τις έπαιρναν με το έτσι θέλω), επέτρεψε την διεξαγωγή εκλογών στις κοινότητες και κατ’ επέκταση την αυτοδιαχείριση των περιουσιών τους, επέτρεψε κατά περίπτωση την λειτουργία εκκλησιών στην Ανατολή (αν και αυτό έχει μόνον συμβολική αξία).

    ‘Όσον αφορά την τωρινή συνεργασία του Ερντογάν με τους γκρίζους λύκους την θεωρώ περιστασιακή για το δημοψήφισμα και θα τους πετάξει στα άχρηστα μόλις πετύχει τον στόχο του.
    Αυτά τα λίγα προς διευκρίνιση όσον αφορά την στάση των Ρωμιών.»

  3. Brother Ma on

    Μη ξεχνάτε και την υπόθεση της Βαριοπουλας.. αυτοί την σχεδίαζαν οι κεμαλιστές.και αυτά έγιναν πριν μόλις λίγα χρόνια! Προσωπικά, πιστεύω πως τα τουρκικά κόμματα έχουν μια πάγια ανθελληνική πολιτική .είναι θέμα σε τι σημείο.επιπροσθετα το ίδιο πιστεύω και για τους τωρινούς Ατλαντικούς συμμάχους και εταίρους μας.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: