Αφιέρωμα στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΕ

i-prosopolatria.jpgΕξήντα ένα χρόνια   πέρασαν από το ιστορικό 20o Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Κομμουνιστικό Κόμμα Σοβιετικής Ένωσης), που τόλμησε να καταγγείλει την 28χρονη τρομοκρατία του Στάλιν που είχε προηγηθεί με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Σήμερα το ημέτερον ΚΚΕ πραγματοποιεί το δικό του 20ο Συνέδριο. Τον Στάλιν βεβαίως τον είχαν  αποκαταστήσει τα παιδιά του Κολιγιάννη από το 2008 και είχαν καταγγείλει το σοβιετικό 20ο Συνέδριο ως οπορτουνιστικό και ως αρχή των δεινών.

Τώρα λοιπόν, με το δικό της 20ο Συνέδριο, η ηγετική ομάδα που κατέχει τη σφραγίδα του ιστορικού κόμματος, επιστρέφει στις προ του σοβιετικού 20ου Συνεδρίου εποχές.

Διακηρύσσει και πάλι τη ζαχαριαδική πολιτική του «όπλου παρά πόδα» και διερευνά τους τρόπους με τους οποίους η κυρίαρχη ομάδα θα μετατραπεί σε σύγχρονο Στάλιν επί του ελληνικού λαού. Στις “Θέσεις για το 20ό Συνέδριο” του ΚΚΕ, εκφράζεται και ο στόχος -μέσω του ΠΑΜΕ ως Δούρειου Ίππου. Στο ΠΑΜΕ λοιπόν και στις συναφείς μετωπικές οργανώσεις: «πρωτοπόρο ρόλο έχει το ΚΚΕ, (το οποίο) αγωνίζεται για την κατάκτηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Για το ΚΚΕ η νέα εξουσία ταυτίζεται με την εργατική εξουσία, τη σοσιαλιστική, που ο επιστημονικός σοσιαλισμός την προσδιόρισε ως δικτατορία του προλεταριάτου, η οποία αποτελεί τον αντίποδα της δικτατορίας της αστικής τάξης, του αστικού κράτους”.  

Η Λούξεμπουργκ απάντησε

Τα ξεπερασμένα και αποτυχημένα αυτά σχήματα του παρελθόντος, ξαναζωντανεύει η κυρίαρχη ομάδα για τα ταπεινά εγωιστικά της οφέλη, διαβάστε την εξαιρετική ανάλυση μιας μεγάλης μαρξίστριας, της Ρόζας Λούξεμπουργκ:  «Οργανωτικά ζητήματα της ρωσικής σοσιαλδημοκρατίας»

 Η Λούξεμπουργκ ασκώντας κριτική στο μοντέλο του Κόμματος Νέου Τύπου  προέβλεψε πολύ νωρίς που θα οδηγούσαν το εργατικό κίνημα τέτοιες απόψεις σαν κι αυτές που ανασύρει το ΚΚΕ. Η σοβιετική εμπειρία δικαίωσε πλήρως την ανάλυσή της.

Σήμερα όμως οι θέσεις αυτές επανέρχονται με ιδιαίτερη σφοδρότητα από ένα κόμμα, που έως το τέλος της ΕΣΣΔ δεν είχε τολμήσει να ασκήσει την παραμικρή κριτική. Αντιθέτως, τα στελέχη του απολάμβαναν τις επιχορηγήσεις και τις υποτροφίες που έδιναν τα «αδελφά κόμματα» του υπαρκτού σοσιαλισμού και χειροκροτούσαν κάθε σοβιετική συμπεριφορά, από την εισβολή των σοβιετικών τανκς στην Πράγα έως το Αφγανιστάν λίγο αργότερα. Και μόνο όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση το 1991 κάποιοι κύκλοι εντός του ΚΚΕ άρχισαν να εκφράζουν έναν κριτικό λόγο. «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται». Και σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει όλη η ηγετική ομάδα, από την Παπαρήγα και τον Μαϊλη ως τον Κουτσούμπα και τους λοιπούς νεοφώτιστους «επαναστάτες».  

Αυτές λοιπόν τις πρωτόγονες απόψεις που η ιστορία πέταξε στον σκουπιδοτενεκέ και οδηγούν στην υποκατάσταση της εργατικής τάξης από το συγκεντρωτικό Κόμμα, ανασύρει η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, καλύπτοντάς τες με μια φιλεργατική φιλολογία –προσπαθώντας να εξαπατήσει τους εργαζόμενους. 

Η Λούξεμπουργκ έγραφε: «Τίποτε δεν θα εγκλωβίσει σιγουρότερα ένα νεαρό εργατικό κίνημα στην ελίτ της διανόησης της πεινασμένης για εξουσία, από αυτόν το γραφειοκρατικό ζουρλομανδύα, που θα ακινητοποιήσει τον κίνημα και θα το μετατρέψει σε ένα αυτόματο που θα το χειρίζεται η κεντρική επιτροπή. Από την άλλη μεριά, δεν υπάρχει καμιά μεγαλύτερη εγγύηση ενάντια στην οπορτουνιστική ίντριγκα και προσωπική φιλοδοξία, από την ανεξάρτητη επαναστατική δράση του προλεταριάτου, σαν αποτέλεσμα της οποίας οι εργάτες θα αποκτήσουν την αίσθηση της πολιτικής υπευθυνότητας και της αυτοπεποίθησής τους…»

Η εντολή του Ζαχαριάδη προς το ΚΚΕ

Ας περιοριστούμε όμως στην ελλαδική μας εμπειρία και ας θυμίσουμε την εντολή του Νίκου Ζαχαριάδη στο ΚΚΕ –που θυμίζει ότι το ΚΚΕ υπήρξε θύμα των σταλινικων διώξεων– ως ελάχιστο αφιέρωμα στο ελλαδικό μας 20ο Συνέδριο: 

«Κάποτε θα πρέπει να ζητήσετε -ακόμα και με απόφαση συνεδρίου- όλα τα χαρτιά της Κομμουνιστικής Διεθνούς, της Κ.Ε. του ΚΚΣΕ, της Κα-Γκε-Μπε, που αφορούν το ΚΚΕ και το κίνημα, τους αγωνιστές μας που χάθηκαν εδώ στη Σιβηρία (σαν τους Κλειδωνάρη, Φλαράκο, Χαϊτά και άλλους πολλούς). Αυτή είναι ιερή υποχρέωσή μας. Το 1947 εγώ ζωντανούς βρήκα μονάχα δύο»

(ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ, επιστολή προς Χαρίλαο Φλωράκη)

  

Ανδρόνικος Χαϊτάς , Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ

To KKE ως θύμα των σταλινικών διώξεων
.       

Ένα από τα πλέον άγνωστα θέματα των σταλινικών διώξεων -που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1937-38- είναι η εξόντωση των μελών του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση λόγω του Ιδιώνυμου.

Το ζήτημα αυτό παραμένει άγνωστο για δύο λόγους:
πρώτα γιατί η νεοελληνική ιστοριογραφία δεν έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για τέτοια ζητήματα και
έπειτα γιατί η πλειονότητα της ελληνικής Αριστεράς πάσχει από έναν ανυπόφορο αταβισμό, με αποκορύφωμα βέβαια το ΚΚΕ το οποίο έχει επιστρέψει στην πιο παλιά, σκληρή και μεταφυσική ιδεολογική του μήτρα.

Oι διώξεις Στάλιν κατά των φυγάδων-μελών του ΚΚΕ

  • Το ζήτημα αυτό δεν σχετίζεται μόνο με την ιστορία της Αριστεράς και τη δυνατότητα αυτογνωσίας της, αλλά αποτελεί αδιερεύνητο θέμα και για την ίδια τη νεοελληνική ιστοριογραφία. Αντίστοιχο θέμα είναι και η διερεύνηση της της μοίρας των Ελλήνων που κατοικούσαν στην ΕΣΣΔ κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου. Μεταξύ των πολυάνθρωπων ελληνικών πληθυσμών, γηγενών αλλά και προσφυγικών από τη Μικρά Ασία, υπήρχε και ένας σημαντικός αριθμός φυγάδων από την Ελλάδα. Πρόκειται για διωκόμενους αριστερούς, που κατέφυγαν στην ΕΣΣΔ μετά την ψήφιση του Ιδιώνυμου (1929) με το οποίο ποινικοποιήθηκε η κομμουνιστική ιδεολογία.

Γνωρίζουμε πλέον μέσα από τα σοβιετικά αρχεία ότι η καταστροφή του σοβιετικού Ελληνισμού, όπως και πολλών μικρών εθνικών μειονοτήτων, υπήρξε συνειδητή πράξη της σταλινικής ηγεσίας. Οι Ελληνες της ΕΣΣΔ υπέστησαν από το 1937 πολιτιστική γενοκτονία. Οι φυσικοί τους ηγέτες (κομμουνιστικής ιδεολογίας) εκτελέστηκαν ή πέθαναν στα γκουλάγκ και μεγάλο μέρος των σοβιετικών Ελλήνων υπέστη την υποχρεωτική μαζική μετεγκατάσταση κατά τη δεκαετία του ’40 στις

Κωσταντίνος Ευτυχιάδης, μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ

στέπες της Κεντρικής Ασίας – με την ανοχή της ίδιας της Ελλάδας.

Ενώ γνωρίζουμε πλέον για τη μοίρα των ελληνικών κοινοτήτων, καθώς και για τη μοίρα των ντόπιων Ελλήνων κομμουνιστών (Ποντίων και Μαριουπολιτών), αγνοούμε το τι συνέβη με ακρίβεια στους Ελλαδικούς κομμουνιστές. Δηλαδή, ποια ήταν η μοίρα εκείνων των μελών του ΚΚΕ που είχαν καταφύγει στην ΕΣΣΔ, είχαν ενταχθεί στις ντόπιες ελληνικές κομματικές οργανώσεις και είχαν ενσωματωθεί ως εργαζόμενοι και καθοδηγητές στις σοβιετικές ελληνικές κοινότητες.

Aς τα ξαναθυμήσουμε λοιπόν, με βάση ένα παλαιότερο αφιέρωμα.

Η απόφαση της 10ης Ολομέλειας του ΚΚΕ

Ηδη κατά τη 10η Ολομέλεια του ΚΚΕ (Γενάρης 1967) είχε ληφθεί η απόφαση της κομματικής αποκατάστασης για τα υψηλόβαθμα στελέχη του ΚΚΕ που δολοφονήθηκαν από τους σταλινικούς στην ΕΣΣΔ:

«Η 10η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ, παίρνοντας υπόψη τα στοιχεία που υπάρχουν για τους παρακάτω συντρόφους-θύματα της προσωπολατρίας και μέλη και στελέχη του ΚΚΕ:

  1. Κλειδωνάρη Απόστολο 2. Μαρκοβίτη Μάρκο 3. Χαϊτά Ανδρόνικο 4. Ευτυχιάδη Κώστα 5. Πηλιώτη Διονύσιο 6. Ντούβα Γεώργιο (Βορεινό) 7. Τσαγκαράκη Γιάννη (Τόμωφ) 8. Γιαννοκούτση Γιάννη 9. Δημάκο Νικόλαο (Γρηγόριεφ) 10. Δουλούδη Βασίλη (Ταμπακώφ) 11. Χριστοδουλίδη Χριστόδουλο (Αλέξη) 12. Κολοζώφ Γεώργιο (Λεωνίδα) 13. Χαραμή Στάθη (Ασάνωφ)

Αποφασίζει:
1) Αποκαθιστά ηθικά και κομματικά τους συντρόφους αυτούς που πέθαναν, σαν μέλη και στελέχη του ΚΚΕ

2) Η απόφαση αυτή ν’ ανακοινωθεί εσωκομματικά και να μη δημοσιευτεί στον κομματικό Τύπο. Το Π.Γ. να πάρει μέτρα ώστε στον κατάλληλο χρόνο και τρόπο (επέτειοι, ιστορικές αναμνήσεις και άλλες δημοσιεύσεις) ν’ αποκαταστήσει δημόσια τη μνήμη των παραπάνω συντρόφων.

3) Η Κ.Ε. εξουσιοδοτεί το Π.Γ. ν’ ανακοινώσει κατάλληλα την απόφασή της στην οικογένεια, αν έχει, του κάθε συντρόφου και ταυτόχρονα να εξετάσει την περίπτωση ηθικής και υλικής βοήθειάς της».

Γνωρίζουμε ότι όλα αυτά τα μέλη που αναφέρονται στην απόφαση κατείχαν υψηλές κομματικές θέσεις στο μηχανισμό του ΚΚΕ που βρισκόταν εκτός νόμου στην Ελλάδα. Κάποιοι είχαν βρεθεί και στις ανώτατες θέσεις του κόμματος, όπως ο Ανδρόνικος Χαϊτάς, που ήταν γενικός γραμματέας του Κόμματος την περίοδο 1928 – 1931. Οι Γιώργος Κολοζώφ και Γιώργος Ντούβας διετέλεσαν γραμματείς της κομμουνιστικής νεολαίας ΟΚΝΕ (1928 – 1931 και 1925 – 1928).

Ο Κώστας Ευτυχιάδης υπήρξε μέλος του Π.Γ. (1928 – 1931) και ο Χριστόδουλος Χριστοδουλίδης διευθυντής του «Ριζοσπάστη» (1928 – 1931).

Στην προσπάθεια της διερεύνησης αυτής της άγνωστης και σκοτεινής σελίδας, τόσο της νεοελληνικής Ιστορίας όσο και της Αριστεράς, μεγάλη είναι η ερευνητική συμβολή του Μάριου Μαρκοβίτη, ανιψιού του Μάρκου Μαρκοβίτη, που εκτελέστηκε στην περιοχή της Kommunarka και θάφτηκε σε ομαδικό τάφο μαζί με άλλους 14.000 δολοφονημένους από το σταλινισμό.

dsc04418_.jpg

Advertisements

7 Σχόλια

  1. Οι «Θέσεις» για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ: Πολλά βήματα πίσω, κανένα μπροστά

    Τρίκκας Τάσος
    Δημοσίευση: 12 Μαρτίου 2017

    Οι “Θέσεις”, πλήρεις βεβαιοτήτων για τις “αλήθειες” που εκφράζουν, αποκαλύπτουν όμως και κάποιες “αδυναμίες”. Αλλά για τις αδυναμίες ευθύνεται η βάση -οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες που δουλεύουν στις οργανώσεις και δεν “αφομοιώνουν τη γραμμή”

    “Η επικείμενη επανάσταση των εργατών και αγροτών στην Ελλάδα θα έχει αστικοδημοκρατικό χαρακτήρα με τάσεις γρήγορης μετατροπής σε προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση”. Έτσι αποφάνθηκε η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ (Γενάρης 1934) τερματίζοντας μια μακρόχρονη συζήτηση για τον χαρακτήρα της “επικείμενης” επανάστασης, που κυριάρχησε στο κόμμα από την ίδρυσή του (Νοέμβρης 1918).

    Από τότε δεν αμφισβητήθηκε η εφαρμογή της λενινιστικής έμπνευσης “Θεωρίας των σταδίων”. Η χώρα μας βρισκόταν ακόμα στο “αστικοδημοκρατικό στάδιο” και αυτό καθόρισε τον αντίστοιχο χαρακτήρα της επανάστασης, κάθε άλλο παρά “επικείμενης” βέβαια. Ώσπου να ‘ρθει, το 1949, ένας άλλος Γενάρης, και σε μια άλλη (οδυνηρή) Ολομέλεια, τη γνωστή 5η, να διακηρύξει ο Νίκος Ζαχαριάδης ότι “οι εσωτερικές συνθήκες είχαν αλλάξει” (στα βουνά μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος) και η επανάσταση απέκτησε άλλο χαρακτήρα: τον σοσιαλιστικό.

    Συγκλονιστικά γεγονότα μεσολάβησαν στην Ελλάδα και τον πλανήτη έως τον χρόνο που διανύουμε, το 2017. Εκατό χρόνια πέρασαν από τη μεγάλη σοσιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση. Διαβάζουμε τώρα στις “Θέσεις για το 20ό Συνέδριο” του ΚΚΕ, που έχει οριστεί για εφέτος τον Μάρτιο: Η Λαϊκή Συμμαχία (το ΠΑΜΕ και οι συναφείς οργανώσεις), στην οποία “πρωτοπόρο ρόλο έχει το ΚΚΕ, αγωνίζεται για την κατάκτηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Για το ΚΚΕ η νέα εξουσία ταυτίζεται με την εργατική εξουσία, τη σοσιαλιστική, που ο επιστημονικός σοσιαλισμός την προσδιόρισε ως δικτατορία του προλεταριάτου, η οποία αποτελεί τον αντίποδα της δικτατορίας της αστικής τάξης, του αστικού κράτους”.

    Νάτο λοιπόν! 67 χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου και την τελευταία κήρυξή της, η σοσιαλιστική επανάσταση επανεμφανίζεται αιφνιδίως, και μάλιστα όχι μόνη της (όπως επί Ζαχαριάδη), αλλά συνοδευόμενη από τη δικτατορία του προλεταριάτου, κατά την επιταγή του επιστημονικού (σοσιαλιστικού) λόγου! (Θαυμάστε την κομψότητα της διατύπωσης).

    Ακολουθεί στο κείμενο των “Θέσεων” λεπτομερής περιγραφή των έργων που θα επιτελέσει η δικτατορία του προλεταριάτου καθώς και αναλυτικός κατάλογος εκείνων που θα τα απολαύσουν: “Κατάργηση των μονοπωλίων, σε τελική ανάλυση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, ανατροπή της εξουσίας της”. Θα ωφεληθούν “οι φτωχοί αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι στο εμπόριο και τη βιοτεχνία, στον επισιτισμό και τον τουρισμό, στις επισκευές, στον καθαρισμό, στον καλλωπισμό κ.λπ.”. Ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι, τα βιομηχανικά, εμπορικά μονοπώλια, οι τράπεζες, η φορολογία του κράτους…”.

    Αλλά διατυπώνονται λεπτομερειακά και οι πολιτικές προδιαγραφές του στρατηγικού στόχου του Περισσού. Εν πρώτοις το “επαναστατικό υποκείμενο”, δηλαδή το “θεωρητικό πλάσμα” (κατά το “πλάσμα δικαίου” των αστών νομοδιδασκάλων). Η Λαϊκή Συμμαχία που μόνο Συμμαχία δεν είναι.

    Οι “Θέσεις” προσπαθούν να θεωρητικοποιήσουν και να εξηγήσουν σε φλύαρες παραγράφους κάτι που “η ζωή το έδειξε” (όπως έλεγαν οι παλιοί αυθεντικοί κομμουνιστές) – ένα “κατασκεύασμα”. Βαφτίζουν “συμμαχία” την ενότητα του ΚΚΕ με τον εαυτό του. Η πολιτική συμμαχιών, από τα πιο βασικά στοιχεία της στρατηγικής ενός επαναστατικού κόμματος, απουσιάζει από το κείμενο των “Θέσεων”.

    Τονίζεται ότι η Λαϊκή Συμμαχία οριοθετείται “από μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο του ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΟΓΕ κ.λπ.”. Δεν πάει πιο πέρα. “Οικοδομείται ‘από τα κάτω’”. “Εξελίσσεται ανοδικά ως διαδικασία ωρίμανσης της συνείδησης…”.

    Το “κατασκεύασμα” είναι απολίτικο: Η πολιτική ξορκίζεται με τον απήγανο. Η Λαϊκή Συμμαχία δεν έχει ορισμό. Το περιεχόμενό της αποτελείται από μια μακροσκελή περιγραφή βολονταριστικών στόχων: “Η πάλη της κατευθύνεται στην κατάκτηση της εργατικής λαϊκής εξουσίας. Εκφράζει (θέλει να εκφράζει…) τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Των μισοπρολεταρίων (νεολογισμός), των φτωχών αυτοαπασχολούμενων και αγροτών… κ.λπ.,κ.λπ.”.

    Προσοχή! “Δεν αποτελεί συμμαχία πολιτικών κομμάτων”. Ποτέ! Όχι μόνο με κόμματα που υπάρχουν σήμερα, αλλά και με κόμματα που μπορεί να δημιουργηθούν στο μέλλον. “Το ΚΚΕ” -εδώ βγαίνει ανοιχτά η ψυχή της Λαϊκής Συμμαχίας- “δεν μπορεί να κάνει καμία πολιτική συνεργασία με αυτές τις πολιτικές δυνάμεις ούτε σε περίοδο συγκέντρωσης δυνάμεων ούτε σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης”. Ούτε με δυνάμεις που “υιοθετούν συνθήματα φιλολαϊκά”, αλλά “η πρότασή τους για το πρόβλημα της εξουσίας είναι ενταγμένη στα πλαίσια της διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, δηλαδή με τη μια ή την άλλη μορφή υιοθετούν στάδιο μεταξύ της αστικής και της εργατικής εξουσίας”.

    Τέλος! Αυτό κι αν δεν είναι ρεβιζιονισμός (αλλά δεν το λέμε έτσι). Ένα από τα πολύχρονα ιερά δόγματα του κομμουνιστικού κινήματος, η αστικοδημοκρατική επανάσταση, εκβάλλεται εις το πυρ το εξώτερον! Και έπειτα η συνέχεια της αποπολιτικοποίησης. Το ΚΚΕ κατεβαίνει αυτοτελώς στις εκλογές και δεν κάνει εκλογικές συνεργασίες με κόμματα (δέχεται μόνο κάποιους συνεργαζόμενους στα ψηφοδέλτιά του).

    Αλλά η “Λαϊκή Συμμαχία”, “ως συμμαχία των πιο ριζοσπαστικών πολιτικοποιημένων τμημάτων του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος και των συμμάχων του, των οργανώσεων της νεολαίας και των γυναικών, ως συμμαχία με στόχο να προσελκύσει την ευρύτερη συσπείρωση νέων μαζών, δεν παίρνει μέρος στις εθνικές και τοπικές εκλογές, στις ευρωεκλογές, σε δημοψηφίσματα”.

    Δηλαδή, όταν έρθουν οι εκλογές, ΚΚΕ και Λαϊκή Συμμαχία, ένα σώμα με μία ψυχή, θα κοπούν σε φέτες όπως το σαλάμι -οι μεν για τις εκλογές, οι δε για τα υπόλοιπα. Εκτός αν οι λόγοι είναι ιδεολογικοί: να διαφυλαχθεί η παρθενικότητα του εργατικού, συνδικαλιστικού κινήματος και των νέων μαζών και να ενταθεί η αποπολιτικοποίηση του Περισσού.

    Τα αποκαλυπτήρια της Λαϊκής Συμμαχίας στις “Θέσεις” έχουν συνέχεια. Επιτρέπουν μια πρόγευση της “λαϊκής εξουσίας” και του δικού της κώδικα νοηματοδότησης, που πρέπει -σ’ αυτήν την πεποίθηση στηρίζονται- να διαφέρει, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

    “Για τη Λαϊκή Συμμαχία”, τονίζουν οι “Θέσεις”, “οι έννοιες δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, ιμπεριαλισμός, ιμπεριαλιστικός πόλεμος έχουν βαθύτερο ταξικό περιεχόμενο”. Τι θα πουν όλα αυτά; Υπάρχει και ελαφρύτερος, αταξικός ιμπεριαλισμός; Για την ισότητα δεν συζητούμε, γιατί η Λαϊκή Συμμαχία ξεχωρίζει τις “εργατικές και λαϊκές δυνάμεις με χαμηλή πολιτική πείρα” από τις υπόλοιπες λαϊκές δυνάμεις. Οι πρώτες είναι προφανώς “λιγότερο ίσες”.

    Οι “Θέσεις”, πλήρεις βεβαιοτήτων για τις “αλήθειες” που εκφράζουν, αποκαλύπτουν όμως και κάποιες “αδυναμίες”. Αλλά για τις αδυναμίες ευθύνεται η βάση -οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες που δουλεύουν στις οργανώσεις και δεν “αφομοιώνουν τη γραμμή”. “Αυτές οι υποκειμενικές αδυναμίες”, τονίζεται, “αναδεικνύουν τη λειψή κατανόηση της στρατηγικής σημασίας κοινωνικής συμμαχίας, αλλά και υποτίμηση της συνθετότητας και δυσκολίας του συγκεκριμένου καθήκοντος”.

    Πάλι καλά όμως! Αναγνωρίζονται και ελαφρυντικά γι’ αυτές τις “υποκειμενικές αδυναμίες” των μελών του ΚΚΕ και της Λαϊκής Συμμαχίας. Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που φταίει τελικά. Είχε “τη μεγαλύτερη δυνατότητα χειραγώγησης εργατικών – λαϊκών δυνάμεων… Αξιοποίησε αντιλήψεις προηγούμενων περιόδων που παραμένουν στη συνείδηση πλατιών εργατικών – λαϊκών μαζών. Οι αντιλήψεις αυτές αφορούν το χαρακτήρα των αγώνων, τον ρόλο του αστικού κοινοβουλίου και της αστικής δημοκρατίας, τον ρόλο των ξένων δυνάμεων…”.

    Για φανταστείτε! Κακόμαθαν οι εργαζόμενοι και η νεολαία με τους αγώνες τους εναντίον του Ιουλιανού πραξικοπήματος και με την αντίσταση κατά της δικτατορίας. Έγιναν ευάλωτοι. Έτσι απέκτησαν αδυναμίες και το ΚΚΕ έχασε 320.000 ψήφους στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 Ο “Ριζοσπάστης” έχει “χαμηλή κυκλοφορία, πολύ πίσω από τις πραγματικές δυνατότητες, και η πτωτική τάση συνεχίζεται”. Το ίδιο και η ΚΟΜΕΠ.

    Φυσικά ο σατανικός ΣΥΡΙΖΑ είναι πίσω από αυτά, επειδή έχει “την ικανότητα να αμβλύνει τις λαϊκές αντιστάσεις, να ενσωματώνει στο σύστημα, να αποπροσανατολίζει, να εξαπατά μαζικά και επαναλαμβανόμενα τα λαϊκά στρώματα. (…) Ιδιαίτερα επικίνδυνη είναι η τακτική της κυβέρνησης να καπηλεύεται χυδαία την ιστορία και τους αγώνες του εργατικού λαϊκού κινήματος, να εμφανίζεται ως περίπου κομμουνιστική δύναμη…”.

    Τι να πει κανείς! Κατ’ αρχήν, έτσι “θα ισχυροποιηθεί το ΚΚΕ” και οι οργανώσεις του θα “ατσαλωθούν” και θα γίνουν “παντός καιρού”; Εδώ οι “Θέσεις” παίρνουν διαζύγιο από τη διαλεκτική. “Παντός καιρού”, δηλαδή αναλλοίωτες, ίδιες, χωρίς εσωτερικές αντιφάσεις. Ο Λένιν ονόμαζε τη διδασκαλία για τις αντιφάσεις “πυρήνα” της μαρξιστικής διαλεκτικής. “Η ανάπτυξη είναι πάλη των αντιθέσεων” τόνιζε.

    Φαντάζεστε ένα επαναστατικό κόμμα που δεν αναπτύσσεται; Αν δεν υπήρχαν εσωτερικές αντιφάσεις στα αντικείμενα και στα φαινόμενα, τότε αυτά θα έμεναν ταυτόσημα με τον εαυτό τους, αμετάβλητα. Θα ήταν αδύνατη η ανάπτυξη, η ποιοτική αλλαγή, όλα θα βρίσκονταν σε κατάσταση στασιμότητας. “Κόμμα παντός καιρού” -αυτή είναι η εικόνα της κατάστασης στασιμότητας. Ένας βράχος ακινησίας, το πολύ – πολύ κατάλληλος για άμυνα.

    Αλλά η επανάσταση που επαγγέλλονται οι “Θέσεις” είναι πρώτα απ’ όλα κίνηση εκτίναξης προς τα εμπρός: επίθεση. Οι κομμουνιστές και οι κομμουνίστριες που έχουν εγκλωβιστεί στο γκέτο των οργανώσεων του ΚΚΕ πώς είναι δυνατόν να εμπνευστούν και να ωφεληθούν στους αγώνες τους από ένα κείμενο όπως αυτό των “Θέσεων”; Ωστόσο δεν μπορούμε παρά να τους απευθύνουμε συντροφικές ευχές για επιτυχία στο Συνέδριό τους.

    http://www.avgi.gr/article/10811/7967857/polla-bemata-piso-kanena-mpros-1

  2. manos on

    Από το πρωτοσέλιδό της, η «Αυγή» της Κυριακής 12/3/2016 ανήγγειλε άρθρο του Τ. Τρίκκα με τον τίτλο «Οι «Θέσεις» για το 20ό Συνέδριο του ΚΚΕ: Πολλά βήματα πίσω, κανένα μπροστά». Διαβάζοντας όμως το άρθρο, ο υποψιασμένος αναγνώστης (προφανώς, όχι αυτός της «Αυγής»…) αντιλαμβανόταν ότι κανένα από τα αποσπάσματα τα οποία χρησιμοποίησε ο συγγραφέας δεν ήταν από τις Θέσεις της ΚΕ για το 20ό Συνέδριο του Κόμματος. Κάποια ήταν από τις Θέσεις για το προηγούμενο, 19ο Συνέδριο, κάποια από την Πολιτική Απόφαση εκείνου του Συνεδρίου, κάποια άλλα από συρραφές απόψεων και γνωμών που εκφράστηκαν τότε στο δημόσιο διάλογο. Τους ενημερώνουμε ότι οι Θέσεις της ΚΕ για το 20ό Συνέδριο κυκλοφορούν σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή, προκειμένου να είναι προσβάσιμες από κάθε ενδιαφερόμενο. Αν θέλουν, μπορεί να τους στείλουμε και τα σχετικά link! Βέβαια, αυτό ελάχιστη σημασία έχει για τον συγγραφέα του άρθρου στην «Αυγή», ο οποίος τα ίδια θα έγραφε για το ΚΚΕ, ακόμα κι αν χρειαζόταν να αντλήσει «επιχειρήματα» από …τσελεμεντέ μαγειρικής.

  3. Προσθέτω, παρά την πλήρη διαφωνία μου με το κκε σε σημαντικά στρατηγικά ζητήματα, και τις θέσεις του στο συγκεκριμένο συνέδριο, ότι το κείμενο της Αυγής περιέχει και ένα επιπλέον στοιχείο, πολύ απλό στοιχείο που λέγεται θράσος. Γιατί είναι θράσος μετά από όλη αυτή την καταιγίδα υποταγής του συριζα στην τρόΪκα-θεσμούς, την Ε.Ε και την ντόπια άρχουσα τάξη, να γράφεται ένα τόσο επηρμένο κείμενο το οποίο βρίθει ανακριβειών και εξυπνακισμών. Είναι τόσες οι ανακρίβειες και τόσοι οι εξυπνακισμοί τής Αυγής που θα χρειάζονταν ένα ολόκληρο άρθρο για να φανούν όλα αυτά, αλλά δεν αξίζει τον κόπο. Θα σταθώ μόνο σε ένα: ενώ στην αρχή υπάρχει ειρωνική παράθεση τής θέσης του παλαιού κκε για τα «στάδια» συμφώνως προς τις αρλουμπολογίες Μηλιού «θέσεων» κ.λπ, αλλά και άλλων πάλαι ποτέ αριστεριστών, το ξεπέρασμα αυτής τής θέσης (περί σταδίων) του παλαιού κκε αντί να «χαιρετίζεται» ως θετικό, αν υπήρχε λογική συνέπεια, γίνεται αντικείμενο άλλης ειρωνικής κριτικής: » Ένα από τα πολύχρονα ιερά δόγματα του κομμουνιστικού κινήματος, η αστικοδημοκρατική επανάσταση, εκβάλλεται εις το πυρ το εξώτερον!». Δηλαδή κακώς εγκαταλείφθηκε, αν και δεν το λέει έτσι ο αρθρογράφος, αλλά το λέει σε μια τρικυμία εν κρανίω και με ακαθόριστη την δική του θέση.
    Αν κάτι θα στείλει το κκε στο 7-8 ή και στο 10% είναι η απύθμενη υποκρισία θρασύτητα κάτι κυρίως σαν τους «αριστερούς» κυρίους της Αυγής..

  4. Διόρθωση: «κάτι Κυρίων σαν τους….»

  5. Αφιέρωμα στο 20ο Συνέδριο του ΚΚΕ
    Από Βλάσης Αγτζίδης – Μάρτιος 31, 2017

    http://www.presspublica.gr/afieroma-sto-20o-synedrio-tou-kke/
    http://www.kilkis24.gr/%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%AD%CF%81%CF%89%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF-20%CE%BF-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%BF/

    —————————

    To KKE ως θύμα των σταλινικών διώξεων
    http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/kke-os-thyma-ton-stalinikon-diokseon

  6. Α.Β. on

    Η ιδιαιτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ

    Είναι γνωστό πως οι ιστορικές καταβολές των κυριότερων δυνάμεων που συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ εντοπίζονται στις δύο μεγάλες διασπάσεις του ΚΚΕ – στη διάσπαση του 1968 και σε εκείνην του 1991.

    Κύρκος Δοξιάδης*

    «Ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται ως κόμμα όχι μόνο για την αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησής του αυτά τα δύο χρόνια, αλλά και γιατί συνειδητά αποπροσανατόλισε, χειραγώγησε, ακινητοποίησε τον λαό», είπε μεταξύ άλλων ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας στο 20ό Συνέδριο του κόμματός του.

    Με αφορμή τους μελαγχολικούς συνειρμούς (του τύπου: «Μια απ’ τα ίδια…») που μου προξένησαν αυτά τα λόγια, έκατσα κι έκανα κάποιες σκέψεις που αφορούν την ιδιαιτερότητα του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος της Αριστεράς.

    Είναι γνωστό πως οι ιστορικές καταβολές των κυριότερων δυνάμεων που συναποτελούν τον ΣΥΡΙΖΑ εντοπίζονται στις δύο μεγάλες διασπάσεις του ΚΚΕ – στη διάσπαση του 1968 και σε εκείνην του 1991.

    Οπως μαρτυρούν και οι συγκεκριμένες χρονολογίες, οι εν λόγω διασπάσεις δεν ήταν βέβαια άσχετες με τις αντίστοιχες συγκυρίες.

    Η πρώτη έγινε στις συνθήκες επανέναρξης της κατάστασης άγριας παρανομίας που επικράτησε για την ελληνική Αριστερά στο σύνολό της με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του 1967, και η δεύτερη προφανώς σχετίστηκε άμεσα με την «υπαρξιακή κρίση» που γνώρισε η Αριστερά σε παγκόσμιο επίπεδο με την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

    Η πολιτική γενεαλογία του σημερινού κόμματος της ελληνικής ριζοσπαστικής Αριστεράς θα έλεγα όμως ότι συνδέεται με ολόκληρη την πορεία του ελληνικού αριστερού κινήματος τουλάχιστον από την εποχή του εμφυλίου πολέμου.

    Στην αρένα της κοινωνικής και πολιτικής διαμάχης, οι ταυτότητες των συλλογικών φορέων συγκροτούνται σε μεγάλο βαθμό αντιπαραθετικά αν όχι συγκρουσιακά.

    Κάτι τέτοιο ισχύει και για τις ίδιες τις κοινωνικές τάξεις: η αστική και η εργατική τάξη δεν ορίζονται μόνον επί τη βάσει της θέσης τους στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής, αλλά και ανάλογα με τη μεταξύ τους αντιπαλότητα όπως αυτή δομείται στην ιδεολογικο-πολιτική σφαίρα.

    Πόσο μάλλον στην περίπτωση των πολιτικών κομμάτων: οι ιδεολογικο-πολιτικές επιλογές που τα ιδρύουν συμβάλλουν προσδιοριστικά και εξ ορισμού στην αυτοσυγκρότησή τους επί τη βάσει διαφοροποιήσεων και αντιθέσεων που τα περιχαρακώνουν και τα διακρίνουν από άλλα κόμματα.

    Είναι σημαντικό ωστόσο να κατανοήσουμε ότι, μακροπρόθεσμα, οι διαδικασίες συγκρότησης και απόκτησης συλλογικής ιδεολογικής ταυτότητας κατά μέγα μέρος επισυμβαίνουν ερήμην της συνειδητής βούλησης των ατομικών υποκειμένων.

    Στην Ελλάδα, οι μακροχρόνιες συνθήκες συγκρότησης των φορέων της λεγόμενης «ανανεωτικής» και κατόπιν «ριζοσπαστικής» Αριστεράς σημαδεύτηκαν σε τεράστιο βαθμό από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό του σταλινισμού – αρχικά του «κανονικού» και κατόπιν του «μετασταλινικού» σταλινισμού.

    Η ανανεωτική και ριζοσπαστική Αριστερά στην Ελλάδα ωρίμασε μέσα από μια πολύμορφη και ασύμμετρη πάλη όχι μόνο με το αστικό καθεστώς, αλλά και με τις πολλαπλές εκφάνσεις της εγχώριας και διεθνούς σταλινικής γραφειοκρατίας.

    Η ασυμμετρία των αντισταλινικών αγώνων συνίστατο πρώτα και κύρια στο ότι δεν επρόκειτο βέβαια για διαμάχη με τον ταξικό αντίπαλο, αλλά για την τραυματική προσπάθεια αποσύνδεσης από συντρόφους μέχρι τότε στον αντικαπιταλιστικό αγώνα.

    Πράγμα το οποίο είχε ως αναπόφευκτη συνέπεια τούτη η αποκοπή να μην είναι πλήρης – οι απόηχοι της εν λόγω «μη πληρότητας» ελλοχεύουν σε νοοτροπίες και πρακτικές που συναντάμε και στις μέρες μας.

    Θα ήταν λάθος να εντάξουμε την πορεία που οδήγησε στη δημιουργία του ΣΥΡΙΖΑ στο ευρύτερο ρεύμα του «ευρωκομμουνισμού», και τούτο για δύο λόγους.

    Ο πρώτος είναι ότι κάθε εθνική Αριστερά έχει ούτως ή άλλως τη δική της ιδιαίτερη ιστορία – όπως μαρτυρούν και οι σημαντικές διαφορές μεταξύ δύο εκ των κυριότερων κομμάτων του «ευρωκομμουνισμού»: του ιταλικού και του γαλλικού.

    Και ο δεύτερος είναι πως ειδικά η ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά μάλλον έχει μια ιδιαιτερότητα που προσδιορίζει τον χαρακτήρα της κατά τρόπο μοναδικό.

    Είναι από τις περιπτώσεις όπου η ιστορία παίζει καθοριστικό ρόλο ως προς τη συγκρότηση της πολιτικής ταυτότητας.

    Η ιστορικο-πολιτική σημασία του ΚΚΕ έχει δύο πλευρές.

    Το ΚΚΕ, ως «επίσημος» φορέας της ιστορίας του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, αποτελεί τη ζωντανή υπενθύμιση της οξύτατης μορφής που έχουν προσλάβει οι ταξικοί αγώνες στην όχι και τόσο παλαιά ελληνική ιστορία.

    Ταυτόχρονα όμως, είναι το «αρνητικό είδωλο» της ριζοσπαστικής Αριστεράς, υπό την έννοια ότι η τελευταία αυτοπροσδιορίζεται ως προς τον αντισταλινικό της χαρακτήρα σε αντιδιαστολή με το ΚΚΕ.

    Το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα δεν αυτοδιαλύθηκε όπως συνέβη σε άλλες χώρες.

    Από τις διασπάσεις του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα προέκυψαν αφ’ ενός ένα «ζωντανό μουσείο Μπελογιάννη» και αφ’ ετέρου μια υπαρκτή και υπολογίσιμη αντισταλινική Αριστερά, η οποία προσπαθεί τουλάχιστον να παραμείνει και αντικαπιταλιστική.

    Η ιδιαιτερότητα της δεύτερης συνίσταται ακριβώς στο τεράστιας σημασίας στοίχημα να αποδειχτεί ότι η συνύπαρξη και των δύο «αντι-» είναι εφικτή.

    *καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

    https://left.gr/news/i-idiaiterotita-toy-syriza

  7. Για ένα περί αντικομμουνισμού κείμενο του Μάκη Μαΐλη

    Στο βιβλίο «Δικτατορία 1967-1974», Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 2017, υπάρχει και ένα κείμενο του Μάκη Μαΐλη (σελ. 52-77) με τίτλο «Ο αντικομμουνισμός, το ιδεολογικό υπόβαθρο για τη δικτατορία 1967-1974».

    Στο κείμενό του ο Μάκης Μαΐλης επικεντρώνεται σε σχετικά με τον αντικομμουνισμό κυρίως τα προδικτατορικά χρόνια του ’60, αναφέρεται ως επί το πλείστον σε λεχθέντα και γραφέντα από παλαιό στέλεχος του ΚΚΕ, τον αντικομμουνιστή Σάββα Κωνσταντόπουλο, παραλείπει τα «μιάσματα» του πρωτοχρονιάτικου διαγγέλματος 1966 του βασιλιά Κωνσταντίνου, δεν εξηγεί το γιατί «από το 1958 ενεργοποιήθηκαν διάφοροι νέοι μηχανισμοί του αστικού κράτους» (που προφανώς ήταν το 24,02% της ΕΔΑ και οι 79 βουλευτές της, καθώς και η ανάδειξή της σε αξιωματική αντιπολίτευση στις βουλευτικές εκλογές της 11ης Μαΐου 1958), δεν παρακολουθεί τη δράση αυτών των μηχανισμών στις δημοτικές εκλογές του 1959, στις βουλευτικές εκλογές βίας και νοθείας του 1961, την αντιμετώπιση των αντικομμουνιστικών μηχανορραφιών από την πανδημοκρατική κινητοποίηση των χρόνων ως και το 1967. Δεν παρακολουθεί βεβαίως και την αντιμετώπιση του αντικομμουνισμού όπως εκφραζόταν στο Κοινοβούλιο, στον Τύπο, στο εργατικό και φοιτητικό κίνημα, δεν αναφέρεται στη συμβολή διανοουμένων και καλλιτεχνών σ’ αυτή την αντιμετώπιση, στη σύμπραξη των 115 εργατικών σωματείων, στη δράση της Πανελλαδικής Ένωσης Γυναικών (ΠΕΓ), στο λαμπρό αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών της 5ης Ιουλίου 1964 (τις τελευταίες πριν τη δικτατορία των συνταγματαρχών εκλογές που φανέρωσαν και την εις την κάλπη ήττα των δυνάμεων του αντικομμουνισμού).

    Θα ήθελα να προσθέσω πως ο τρόπος αναφοράς στο θέμα του από τη μεριά του Μάκη Μαΐλη θίγει και όλους εκείνους που δίναμε εκείνα τα χρόνια τη μάχη για τη νομιμοποίηση του κομμουνιστικού κόμματος, κόντρα στις δυνάμεις του μετεμφυλιακού καθεστώτος, βάζοντας το κεφάλι μας στον ντορβά. Απουσιάζει οποιαδήποτε σχετική αναφορά του.

    Καμία αναφορά δεν κάνει ο Μάκης Μαΐλης και στην καθημερινότητα της ζωής των Ελλήνων στο σχολείο, στο στρατό, στη δουλειά, στον ελεύθερο χρόνο, κατά τα χρόνια του ’50 και του ’60, υπό το καθεστώς που διαμορφώθηκε μετά τον εμφύλιο – όπως δεν κάνει και σε προσπάθειες που έλαβαν χώρα σε αριστερή, μαρξιστική ακόμη κατεύθυνση, στο χώρο των εκδόσεων κυρίως, αλλά και εκδηλώσεων με ομιλητές σημαντικούς της Αριστεράς αλλά και διαλεχτούς συνεργαζόμενους.

    Κώστας Π. Παντελόγλου

    Κοινοποιήστε:
    Κλικ για να το μοιραστείτε στο Twitter(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)15Πατήστε για κοινοποίηση στο Facebook(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)15Κλικ για εκτύπωση(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)Κλικ για αποστολή μέσω email(Ανοίγει σε νέο παράθυρο)
    Κάνε Like στο:
    Σχετικά
    Για τη δικτατορία των συνταγματαρχών (1967-1974)
    26 Απριλίου 2017
    σε «Βιβλίο»
    Με αφορμή τα 40 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών (1967-1974), μια έκκληση του ΚΚΕ προς τον Ελληνικό λαό (Ιούνιος 1967) .1
    30 Ιουλίου 2014
    σε «Ειδήσεις και σχόλια»
    Δυο λόγια για τον Λάζαρο Γεωργιάδη της Λέσχης του Δίσκου
    20 Ιανουαρίου 2017
    σε «Βιβλίο»
    Tags: ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’50 ΔΕΚΑΕΤΙΑ ’60 ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΚΚΕ ΜΑΚΗΣ ΜΑΪΛΗΣ

    http://www.kosmosnf.gr/2017/05/antikommounismos/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: