Η σφαγή στο Κατίν. Μια τραγική σελίδα της ευρωπαϊκής ιστορίας

Μια από τις τραγικές σελίδες της ευρωπαϊκής ιστορίας στα προεόρτια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υπήρξε η σφαγή των 14.736 Πολωνών αξιωματικών τον Μάρτιο του ’40 στο Κατίν, εντός των σοβιετικών ορίων, 500 χλμ από τα πολωνικά σύνορα. Η σφαγή έγινε μετά από πρόταση του Μπέρια, συζήτηση στην Κ.Ε. του ΠΚΚ-μπ. (που αργότερα θα ονομαστεί ΚΚΣΕ) και έγκριση του Στάλιν. 

Να σημειώσουμε ότι ο Μπέρια ήταν ο κύριος υπαίτιος της μαζικής εκτόπισης των Ελλήνων του Καυκάσου το 1949 στις στέπες της Κεντρικής Ασίας.

Το ιστορικό των γεγονότων

Η επίθεση της σταλινικής ΕΣΣΔ κατά της Πολωνίας υπήρξε απόρροια του γερμανο-σοβιετικού συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότοφ (Αύγουστος 1939).  Μια  εβδομάδα μετά την υπογραφή του συμφώνου, στη 1 Σεπτεμβρίου 1939, η Γερμανία εισέβαλε στην Πολωνία ξεκινώντας έτσι τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακολούθησε η σοβιετική εισβολή στην Πολωνία στις 17 Σεπτεμβρίου. Έως τις 6 Οκτωβρίου 1939 η Πολωνία είχε πλέον κατακτηθεί πλήρως από τους Γερμανούς Ναζί και τους Σοβιετικούς του Στάλιν. 

Η ΕΣΣΔ κατέλαβε περίπου το 52% του εδάφους της Πολωνίας, στο οποίο κατοικούσαν σχεδόν 14 εκατ. άτομα. Τα σοβιετικά στρατεύματα εισβολής συνέλαβαν 140.00 περίπου τους οποίους ενέκλεισαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τελικά παρέμειναν στα σοβιετικά στρατόπεδα  14.736 αξιωματικοί σε τρία ειδικά στρατόπεδα για αιχμαλώτους πολέμου (τα στρατόπεδα ονομάζονταν Κοζέλσκ, Οστασκόφ και Στάρομπελσκ).

Η πρόταση του Λαβρέντι Μπέρια

Η ύπαρξη αιχμαλώτων Πολωνών αξιωματικών αντιμετωπίστηκε ως «εκκρεμότητα» που θα έπρεπε να επιλυθεί. Toν τρόπο επίλυσης εισηγήθηκε ο Λαβρέντι Μπέρια, ο οποίος ήταν Επικεφαλής της Εθνικής Ασφάλειας (NKVD) έχοντας αντικαταστήσει τον αιμοβόρο Νικολάι Γιεζόφ. [Ο Γιεζόφ είχε εκτελεστεί λίγο πριν ως πράκτορας των Πολωνών, αφού προηγουμένως είχε διαπράξει τις μεγάλες διώξεις κατά των θεωρούμενων ως αντιφρονούντων και κατά των εθνικών μειονοτήτων, μεταξύ των οποίων και των σοβιετικών Ελλήνων.]

Σύμφωνα με την εισήγηση του Μπέρια, η εκκρεμότητα αυτή θα έπρεπε να επιλυθεί με την εκτέλεση όλων των  κρατούμενων. Πρότεινε τα εξής:

«Νο 794/Б
Άκρως Απόρρητο
Προς την Κ.Ε. του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι)
……
Δεδομένου ότι όλοι αυτοί είναι αδιόρθωτοι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας το NKVD της ΕΣΣΔ θεωρεί αναγκαίο:

………….

Να εξεταστούν κατ’ εξαίρεση και με εφαρμογή της εσχάτης των ποινών, δια τυφεκισμού.
ΙΙ) Η εξέταση των υποθέσεων να διεξαχθεί χωρίς κλήση των συλληφθέντων και χωρίς απαγγελία κατηγοριών, βουλεύματος για τη λήξη της ανάκρισης και κατηγορητηρίου με την ακόλουθη σειρά:
Α) για πρόσωπα που βρίσκονται σε στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου, με βάση τα υπηρεσιακά σημειώματα της Διεύθυνσης αιχμαλώτων πολέμου του NKVD της ΕΣΣΔ,
Β) για πρόσωπα, συλληφθέντα με βάση υπηρεσιακά σημειώματα που εκδόθηκαν από το NKVD της  ΣΣΔ της Ουκρανίας και του NKVD της ΣΣΔ της Λευκορωσίας.

ΙΙΙ. Η εξέταση των υποθέσεων και η αναγγελία των αποφάσεων να ανατεθεί στην τρόικα με μέλη τους σ.σ. Μπέρια, Μερκουλόφ και Μπαστάκοφ (διοικητή του 1ουειδικού τμήματος του NKVD της ΕΣΣΔ).

Ο ΛΑΙΚΟΣ ΚΟΜΙΣΑΡΙΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

Λαβρέντι Μπέρια.»

( Το έγγραφο αυτό μαζί με τα υπόλοιπα της υπόθεσης φυλάσσεται στο Κρατικό Αρχείο Νεότερης Ιστορίας της Ρωσίας, ν Νο1. Katyn/ Dokuventy. Ludobojstwa, Warszawa, 1992, p. 34 – 40. Τη μετάφραση του εγγράφου έκανε ο Δ.Β.Τριανταφυλλίδης)

Η πρόταση αυτή εγκρίθηκε και στο περιθώριο της σελίδας βρίσκονται οι εγκριτικές υπογραφές με μπλε μολύβι των Ι. Στάλιν. Κ. Βοροσίλοφ, Α. Μικογιάν, με απλό μολύβι του Ν. Μόλοτοφ, όπως μπορείτε να το δείτε δεξιά σας.

Στις 5 Μαρτίου του 1940 το θέμα  «Μια ερώτηση για την NKVD ΕΣΣΔ» (σημείο 144) εισήχθη προς συζήτηση (πρωτόκολλο № 13) στην Κεντρική Επιτροπή του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (μπολσεβίκοι) , όπου και εγκρίθηκε η πρόταση του Μπέρια.  

Η δημοσιοποίηση των εγγράφων

Τα έγγραφα αυτά αποχαρακτηρίστηκαν μετά το ’89. Εξαιτίας αυτών των ντοκουμέντων η Σοβιετική Ένωση παραδέχτηκε την ευθύνη της το 1990 .

Σύμφωνα με τον επικεφαλής των ρωσικών Αρχείων Αντρέι Αρτίζοφ, το πακέτο των σχετικών εγγράφων ανοίχθηκε τον Σεπτέμβριο του 1992 από μια αρμόδια επιτροπή. Ο Α. Αρτίζοφ δήλωσε στον ρωσικό Τύπο: «Εκεί εντοπίστηκε και το σημείωμα του Λαϊκού Κομισάριου Εσωτερικών Υποθέσεων Λαβρέντι Μπέρια τον Μάρτιο του 1940, με το οποίο προτεινόταν η εκτέλεση και εξαφάνιση των αιχμαλώτων Πολωνών αξιωματικών».

Με βάση τη διαπίστωση ότι ο υπεύθυνος της σφαγής ήταν η σοβιετική ηγεσία, η Ρωσική Ομοσπονδία ζήτησε και επισήμως συγγνώμη από την Πολωνία.

Τον Απρίλιο του 2010 με εντολή του Ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβιέντεφ τα ρωσικά Κρατικά Αρχεία έδωσαν στη δημοσιότητα επτά από τα σημαντικότερα έγγραφα, που επιβεβαιώνουν τις αποφάσεις σοβιετικών οργάνων εξουσίας για την πραγματοποίηση της ονομαζόμενης «σφαγής του Κατίν»,

Το Νοέμβριο του 2010 ρωσική Κάτω Βουλή (Δούμα) εξέδωσε ψήφισμα με το οποίο αναγνώριζε τη σφαγή χιλιάδων Πολωνών στρατιωτικών από τη σοβιετική μυστική αστυνομία στο Κατίν ως έγκλημα που διέταξε ο Ιωσήφ Στάλιν. Στην απόφαση αναφέρονται τα εξής:

«Τα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα, τα οποία είχαν παραμείνει επί πολλά χρόνια στα μυστικά αρχεία, αποκαλύπτουν το μέγεθος της φοβερής αυτής τραγωδίας, αλλά επιβεβαιώνουν επίσης ότι το έγκλημα του Κατίν διαπράχθηκε με προσωπική διαταγή του Στάλιν και άλλων μελών της σοβιετικής ηγεσίας…» 

«Η ευθύνη για το έγκλημα αυτό καταλογίσθηκε από τη σοβιετική προπαγάνδα στους ναζί εγκληματίες, γεγονός που προκάλεσε την οργή, την πίκρα και τη δυσπιστία του πολωνικού λαού» υπογραμμίζεται στην απόφαση.

«Το ρωσικό Κοινοβούλιο εκφράζει τη βαθιά του συμπάθεια προς όλα τα θύματα της αδικαιολόγητης αυτής πράξης, στις οικογένειες και τους συγγενείς τους»

14 Σχόλια

  1. Το πλήρες κείμενο-εισήγηση του Λαβρέντι Μπέρια:
    —————————————————————————–

    No 216
    1940

    Νωρίτερα της 5ης Μαρτίου, Μόσχα.

    Σημείωμα του Λ. Π. Μπέρια προς τον Ι. Β. Στάλιν.
    Πρόταση εκτέλεσης των πολωνών αξιωματικών, χωροφυλάκων, αστυνομικών, εποίκων και άλλων από τρία ειδικά στρατόπεδο για αιχμαλώτους πολέμου και κρατούμενους των φυλακών των δυτικών περιοχών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας.

    Το έγγραφο αυτό βρίσκεται στον απόρρητο φάκελο, ενός από τα 16.000 σφραγισμένα πακέτα, τα οποία αποτελούν μέλος τα συλλογής του Αρχείου του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας από τον τομέα VI του Γενικού Τμήματος τα Κ.Ε. ΚΚΣΕ. Σε αυτή τη μορφή φυλάσσονταν στο Γενικό Τμήμα της Κ.Ε του ΚΚΣΕ ορισμένα ιδιαιτέρως απόρρητα και μυστικά έγγραφα. Το άνοιγμα και η αποσφράγιση τους γίνονταν προσωπικά από τον εκάστοτε προϊστάμενο του Γενικού Τμήματος της Κ.Ε. Σύμφωνα με εντολή που δόθηκε από τον Μπορίς Γιέλτσιν στις 15 Ιουλίου 1992, σχηματίστηκε επιτροπή με επικεφαλής τον προσωπάρχη της Προεδρίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας Γιούρι Πετρόφ, το σύμβουλο του προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας Ντμίτρι Βολγκογκόνοφ, τον γενικό διευθυντή των Κρατικών αρχείων της Ρωσίας Ρ. Πιχόι και τον διευθυντή του Αρχείου Α. Κοροτκόφ. Στόχος της επιτροπής ήταν να μελετήσει τα υλικά που βρίσκονταν σε αυτά τα σφραγισμένα πακέτα.

    Νο 794/Б
    Άκρως Απόρρητο
    Προς την Κ.Ε. του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι)

    Προς το σύντροφο Στάλιν
    Στα στρατόπεδα για αιχμαλώτους πολέμου του Λαϊκού Κομισαριάτου Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΣΣΔ και στις φυλακές των δυτικών περιοχών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας κρατείται αυτή την περίοδο ένας μεγάλος αριθμός πρώην αξιωματικών του πολωνικού στρατού, πρώην στελεχών της πολωνικής αστυνομίας και των κατασκοπευτικών της υπηρεσιών, μελών των πολωνικών αντεπαναστατικών κομμάτων, μελών αντεπαναστατικών οργανώσεων που αποκαλύφθηκαν, φυγάδες κλπ. Όλοι αυτοί είναι ορκισμένοι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας, γεμάτοι μίσος για το σοβιετικό καθεστώς.

    Οι αιχμάλωτοι πολέμου αξιωματικοί και αστυνομικοί, κατά την παραμονή τους στα στρατόπεδο προσπαθούν να συνεχίσουν την αντεπαναστατική τους δράση, κάνουν αντισοβιετική αγκιτάτσια. Ο καθένας από αυτούς περιμένει να απελευθερωθεί για να αξιοποιήσει την ευκαιρία να συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα κατά της σοβιετικής εξουσίας.

    Από τα όργανα της NKVD στις δυτικέ επαρχίες της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας έχει αποκαλυφθεί μια σειρά αντεπαναστατικών στασιαστικών οργανώσεων. Σε όλες αυτές τις αντεπαναστατικές οργανώσεις ενεργό καθοδηγητικό ρόλο έπαιξαν πρώην αξιωματικοί του πολωνικού στρατού, πρώην αστυνομικοί και χωροφύλακες.

    Ανάμεσα στους κρατούμενους φυγάδες και παραβάτες των κρατικών συνόρων έχει εντοπιστεί, επίσης, ένας σημαντικός αριθμός προσώπων, οι οποίοι συμμετείχαν σε αντεπαναστατικές κατασκοπευτικές οργανώσεις.

    Στα στρατόπεδα για αιχμαλώτους πολέμου κρατούνται συνολικά (μη συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτών και των υπαξιωματικών) 14736 πρώην αξιωματικοί, αξιωματούχοι, γαιοκτήμονες, αστυνομικοί, χωροφύλακες, δεσμοφύλακες, έποικοι και κατάσκοποι, οι οποίοι σε ποσοστό 97% ανήκουν στο πολωνικό έθνος.

    Εξ αυτών:

    Στρατηγοί συνταγματάρχες και αντισυνταγματάρχες 295
    Ταγματάρχες και λοχαγοί 2080
    Υπασπιστές, ανθυπασπιστές και αρχιλοχίες 6049
    Αξιωματικοί και νεαροί διοικητές της αστυνομίας, της συνοριοφυλακής και της χωροφυλακής 1030
    Απλοί αστυνομικοί, χωροφύλακες, δεσμοφύλακες και κατάσκοποι 5138
    Αξιωματούχοι, γαιοκτήμονες, έποικοι 144
    Στις φυλακές των δυτικών επαρχιών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας συνολικά κρατούνται 18.632 συλληφθέντες (εκ των οποίων 10.685 πολωνοί), μεταξύ αυτών:

    Πρώην αξιωματικοί 1207
    Πρώην αστυνομικοί, κατάσκοποι, χωροφύλακες 5141
    Κατάσκοποι, δολιοφθορείς 347
    Πρώην γαιοκτήμονες, βιομήχανοι και αξιωματούχοι 465
    Μέλη διαφόρων αντεπαναστατικών και στασιαστικών οργανώσεων και διάφορα άλλα αντεπαναστατικά στοιχεία 5345
    Φυγάδες 6127
    Δεδομένου ότι όλοι αυτοί είναι αδιόρθωτοι εχθροί της σοβιετικής εξουσίας το NKVD της ΕΣΣΔ θεωρεί αναγκαίο:

    Ι. Να ανατεθεί στο NKVD της ΕΣΣΔ

    1) οι φάκελοι των ευρισκομένων στα στρατόπεδα αιχμαλώτων 14.700 ανθρώπων, πρώην πολωνών αξιωματικών, αξιωματούχων, γαιοκτημόνων, αστυνομικών, κατασκόπων, χωροφυλάκων, εποίκων και δεσμοφυλάκων,
    2) τους φακέλους των συλληφθέντων και ευρισκομένων στις φυλακές των δυτικών επαρχιών της Ουκρανίας και της Λευκορωσίας συνολικού αριθμού 11.000 ανθρώπων, μελών διαφόρων αντεπαναστατικών, κατασκοπευτικών και οργανώσεων δολιφθοράς, πρώην γαιοκτημόνων, βιομηχάνων, πρώην πολωνών αξιωματικών, αξιωματούχων και φυγάδων
    Να εξεταστούν κατ’ εξαίρεση και με εφαρμογή της εσχάτης των ποινών, δια τυφεκισμού.
    ΙΙ) Η εξέταση των υποθέσεων να διεξαχθεί χωρίς κλήση των συλληφθέντων και χωρίς απαγγελία κατηγοριών, βουλεύματος για τη λήξη της ανάκρισης και κατηγορητηρίου με την ακόλουθη σειρά:
    Α) για πρόσωπα που βρίσκονται σε στρατόπεδα αιχμαλώτων πολέμου, με βάση τα υπηρεσιακά σημειώματα της Διεύθυνσης αιχμαλώτων πολέμου του NKVD της ΕΣΣΔ,
    Β) για πρόσωπα, συλληφθέντα με βάση υπηρεσιακά σημειώματα που εκδόθηκαν από το NKVD της ΣΣΔ της Ουκρανίας και του NKVD της ΣΣΔ της Λευκορωσίας.

    ΙΙΙ. Η εξέταση των υποθέσεων και η αναγγελία των αποφάσεων να ανατεθεί στην τρόικα με μέλη τους σ.σ. Μπέρια, Μερκουλόφ και Μπαστάκοφ (διοικητή του 1ου ειδικού τμήματος του NKVD της ΕΣΣΔ).
    Ο ΛΑΙΚΟΣ ΚΟΜΙΣΑΡΙΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ
    Λαβρέντι Μπέρια.

    Σημειώσεις στην 1η σελίδα:
    Στα περιθώρια της σελίδας βρίσκονται οι υπογραφές με μπλε μολύβι των Ι. Στάλιν. Κ. Βοροσίλοφ, Α. Μικογιάν, με απλό μολύβι του Ν. Μόλοτοφ.
    Στα περιθώρια της δεύτερης σελίδας, προφανώς, από τον γραμματέα του Στάλιν «Καλίνιν – υπέρ».
    Φυλάσσεται στο Κρατικό Αρχείο Νεότερης Ιστορίας της Ρωσίας,
    Αποχαρακτηρισμένο πακέτο εγγράφων Νο1. Katyn/ Dokuventy. Ludobojstwa, Warszawa, 1992, p. 34 – 40

    Μετάφραση από τα ρωσικά ©Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης

  2. http://www.avgi.gr/article/10811/7991221/mia-tragike-selida-tes-europaikes-istorias

    Απόψεις Αρθρογραφία
    Μια τραγική σελίδα της ευρωπαϊκής Ιστορίας

    Αγτζίδης Βλάσης
    Δημοσίευση: 19 Μαρτίου 2017 19:00

    ——————————————-

    http://tvxs.gr/news/taksidia-sto-xrono/i-sfagi-sto-katin-mia-tragiki-selida-tis-eyropaikis-istorias

  3. ΕΝΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΚΕΦΑΛΗ
    ————————————————————————-

    To έγκλημα του Κατίν και η σταλινική τρομοκρατία
    Το θέμα μας σήμερα είναι ένα από τα μαζικά εγκλήματα του σταλινισμού, η σφαγή στο Κατίν. Θα αναφερθώ στα στοιχεία που τεκμηριώνουν τη σταλινική ενοχή και θα το πάρω σαν αφορμή για μια γενικότερη αναφορά στη σταλινική τρομοκρατία.
    γράφει ο Κεφαλής Χρήστος
    2488

    Το θέμα μας σήμερα είναι ένα από τα μαζικά εγκλήματα του σταλινισμού, η σφαγή στο Κατίν. Θα αναφερθώ στα στοιχεία που τεκμηριώνουν τη σταλινική ενοχή και θα το πάρω σαν αφορμή για μια γενικότερη αναφορά στη σταλινική τρομοκρατία.

    Τι έγινε στο Κατίν;
    Στο Κατίν δολοφονήθηκαν τον Απρίλιο-Μάιο του 1940 από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες μερικές χιλιάδες Πολωνοί αξιωματικοί που είχαν συλληφθεί κατά την εισβολή του σοβιετικού στρατού στην Πολωνία το Σεπτέμβρη του 1939. Ο συνολικός αριθμός τους ήταν περί τις 22.000 και από αυτούς δολοφονήθηκαν στο Κατίν κάτι παραπάνω από το 1/3 και οι υπόλοιποι στο Χάρκοβο και το Καλίνιν.

    Το Κατίν ήρθε στη δημοσιότητα όταν την άνοιξη 1943 ανακάλυψαν τους μαζικούς τάφους οι ναζί. Οι ναζί οργάνωσαν εκταφές στην περιοχή και έδωσαν μεγάλη δημοσιότητα εκμεταλλευόμενοι το θέμα προπαγανδιστικά για να εμφανιστούν σαν υπερασπιστές του ανθρωπισμού και της ελευθερίας της Ευρώπης απέναντι στην κτηνωδία του μπολσεβικισμού.

    Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να θεωρηθεί το θέμα διφορούμενο και να επικρατήσει στις επόμενες δεκαετίες σύγχυση αν ήταν έγκλημα του σταλινισμού ή ήταν έγκλημα των ναζί που προσπάθησαν στη συνέχεια το φορτώσουν προβοκατόρικα στην ΕΣΣΔ, όπως υποστήριζε η σταλινική πλευρά. Όπως θα δούμε, όλα τα στοιχεία, τόσο εκείνης της περιόδου, όσο και όσα ήρθαν στο φως μεταγενέστερα, αποδεικνύουν συντριπτικά πως πρόκειται για σταλινικό έγκλημα.

    Γιατί το Κατίν είναι σημαντικό
    Το Κατίν είναι ένα σημαντικό γεγονός γιατί είναι η τελευταία πράξη στην αλυσίδα των εγκλημάτων και των μαζικών εκκαθαρίσεων του σταλινισμού που απλώνονται σε όλη τη δεκαετία του 1930. Αυτά τα εγκλήματα πραγματοποιούνται και δικαιολογούνται στο όνομα του σοσιαλισμού, της οικοδόμησης μιας κοινωνίας αλληλεγγύης όπου θα έχει καταργηθεί η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο, ενώ στην πραγματικότητα αποσκοπούν στην εδραίωση της εξουσίας και των προνομίων της σταλινικής γραφειοκρατίας. Η τελευταία εξαπολύει μια κυνική εκστρατεία πλαστογραφιών, συκοφαντιών, κ.ά., που έχουν ως στόχο τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της Οκτωβριανής Επανάστασης, την κομματική ηγεσία των Μπολσεβίκων, οι οποίοι θα δικαστούν και θα καταδικαστούν ως «πράκτορες του φασισμού» στις σκηνοθετημένες Δίκες της Μόσχας. Εκεί, με τη χρήση απειλών, βίας, κ.ά., οι κατηγορούμενοι θα ομολογήσουν τα πιο φανταστικά εγκλήματα και θα ανοίξει ο δρόμος για τη μαζική βία.

    Ο μακιαβελισμός της σκηνοθεσίας θα πείσει εκείνη την εποχή ακόμη και καλόπιστους ανθρώπους ότι οι συνομωσίες υπήρχαν πράγματι. Ωστόσο, η τελευταία πράξη όλης αυτής της πορείας, το έγκλημα του Κατίν, αποδεικνύεται να είναι ένα έγκλημα που δεν διαφέρει σε τίποτα από τα μαζικά εγκλήματα των ναζί. Αυτό διαψεύδει τα σταλινικά ψεύδη ότι οι μαζικές εκκαθαρίσεις στόχευαν στην υπεράσπιση του σοσιαλισμού. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το Κατίν είναι το κερασάκι στην τούρτα του σταλινισμού, και το γεγονός ότι το κερασάκι είναι τόσο σάπιο δείχνει πόσο χαλασμένη είναι και η ίδια η τούρτα.

    Οι ανθρωπιστικές καταστροφές και εκκαθαρίσεις στην ΕΣΣΔ τη δεκαετία του 1930
    Δυο λόγια τώρα για τις ανθρωπιστικές καταστροφές και τις μαζικές διώξεις και εκκαθαρίσεις της δεκαετίας του 1930. Είναι απαραίτητα για να τοποθετήσουμε το θέμα του Κατίν στην ιστορική του συνάφεια.

    Εδώ μπορούμε να διακρίνουμε τρεις φάσεις.

    Ως τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και τις αρχές της δεκαετίας του ’30 έχουμε μεμονωμένες εκκαθαρίσεις που στρέφονται εναντίον διανοουμένων, συχνά διαφωνούντων μαρξιστών ή άλλων αντιπάλων του καθεστώτος. Αυτές οι εκκαθαρίσεις ή βασανιστήρια, αποσκοπούν συχνά στην απόσπαση ομολογιών που θα αξιοποιηθούν στις μετέπειτα διώξεις δεν θίγουν όμως πλατιά στρώματα του πληθυσμού.
    Ο λιμός του 1932-33 στην Ουκρανία, το Βόρειο Καύκασο, το Καζαχστάν, κ.λπ., τα θύματα του οποίου εκτιμώνται από 4 ως 5 εκατομμύρια.
    Στα 1929-31 γίνεται στην ΕΣΣΔ η βίαιη κολεκτιβοποίηση. Προβάλλεται ως σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της γεωργίας, στην ουσία όμως είναι μια καταναγκαστική κρατικοποίηση με σκοπό να υφαρπαχθεί το γεωργικό πλεόνασμα, για να χρηματοδοτηθεί η εκβιομηχάνιση και ακόμη περισσότερο να εδραιωθούν τα προνόμια της γραφειοκρατίας. Η κίνηση γίνεται απροετοίμαστα, χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η αναγκαία υλική βάση, χαρακτηριστικά τα τρακτέρ θα αρχίσουν να εισάγονται μαζικά μετά το 1935. Η κολεκτιβοποίηση δεν αποτυχαίνει πλήρως παντού, σε πολλές περιοχές όμως συναντά ισχυρή αντίσταση, ιδιαίτερα στην Ουκρανία και στο Βόλγα, η οποία κάμπτεται με καταστολή, βασανιστήρια και εξορίσεις αγροτών ή ακόμη και πληθυσμών που αρνούνται να μπουν στα συλλογικά αγροκτήματα. Το αποτέλεσμα είναι ο ισχυρός κλονισμός της αγροτικής οικονομίας.

    Το 1931 και το 1932 ως αποτέλεσμα αυτού αλλά και των καιρικών συνθηκών ακολουθούν δυο άσχημες σοδειές, περίπου 15-20% μικρότερες από του 1929, και ξεσπά ο λιμός. Επειδή υπάρχουν αυτοί οι αντικειμενικοί παράγοντες, δεν μπορεί να πει κανείς ότι ο λιμός είναι ένα σχεδιασμένο έγκλημα συνειδητής εξόντωσης, όπως υποστηρίζεται συχνά στην αντισοβιετική φιλολογία. Ωστόσο, σε όλη τη διάρκειά του η σταλινική ηγεσία αφήνει τον πληθυσμό της Ουκρανίας και των άλλων περιοχών στην τύχη του. Το πρόβλημα συγκαλύπτεται και δεν γίνεται καμιά έκκληση στο εξωτερικό για βοήθεια, σε αντίθεση με ό,τι είχε συμβεί το 1921, όταν είχαμε πάλι λιμό λόγω του εμφυλίου. Τότε η κυβέρνηση των Μπολσεβίκων είχε γνωστοποιήσει το πρόβλημα. Επίσης το 1932-33 συνεχίζονται αμείωτες οι εξαγωγές σιτηρών της ΕΣΣΔ στο εξωτερικό, που φτάνουν τα 5 εκ. τόνους, ενώ με το 20% από αυτές μόνο το πρόβλημα θα μπορούσε να αποφευχθεί ή να περιοριστεί κατά πολύ.

    Οι εξελίξεις αυτές, πέρα από τη μαζική δυσαρέσκεια στη χώρα, πυροδοτούν μια ισχυρή δυσαρέσκεια απέναντι στον Στάλιν και στο εσωτερικό του Μπολσεβίκικου Κόμματος, με πολλούς ηγέτες που τον είχαν υποστηρίξει στη διαμάχη του με τον Τρότσκι, να προσανατολίζονται να τον απομακρύνουν.
    Το 1934 έχουμε τη δολοφονία του Κίροφ, που κατά πολλούς, μεταξύ άλλων και τον Χρουστσόφ, οργανώθηκε από τον ίδιο τον Στάλιν, επειδή ο Κίροφ είχε αποκτήσει μεγαλύτερη δημοτικότητα. Η δολοφονία αξιοποιείται από τον Στάλιν για την εξαπόλυση της μαζικής τρομοκρατίας. Στα 1936-38 έχουμε τρεις Δίκες παρωδία των ηγετών του κόμματος στην επανάσταση του 1917, Κάμενεφ, Ζινόβιεφ, Μπουχάριν, Ρίκοφ, Πιατακόφ, Ράντεκ, κ.ά., οι οποίοι καταδικάζονται ως πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών των ναζί και των Ιαπώνων φασιστών με μόνο στοιχείο τις δικές τους ομολογίες. Ακολουθεί αμέσως μετά, το 1938, η εκκαθάριση σχεδόν όλης της ηγεσίας του Κόκκινου Στρατού, με πιο γνωστή την υπόθεση του Τουχατσέφσκι.

    Oι δίκες γίνονται αφετηρία να ξεσπάσει μια μαζική τρομοκρατία εναντίον των «εχθρών του λαού», που οδηγεί σε περίπου 700.000 καταδίκες σε θάνατο και άλλες τόσες καταδίκες σε φυλάκιση. Επίσης, αρκετά εκατομμύρια ανθρώπων εξορίζονται την ίδια περίοδο στα στρατόπεδα της Σιβηρίας και του Βορρά, όπου πολλοί θα βρουν το θάνατο λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης, ενώ όσοι επιζήσουν θα ελευθερωθούν το 1956 με την αποσταλινοποίηση του Χρουστσόφ.

    Οι διώξεις χτυπούν κυρίως το κόμμα και τον κρατικό μηχανισμό. Είναι χαρακτηριστικό ότι πάνω από το 80% της κομματικής ηγεσίας που είχε εκλεγεί στο 17ο Συνέδριο του 1934 εξοντώνεται. Στο επόμενο 18ο Συνέδριο του 1939 εκλέγεται και παίρνει μέρος μόνο το 2% των αντιπροσώπων του 1934. Οι ομολογίες στις δίκες έχουν αποσπαστεί με βασανιστήρια και απειλές. Είναι χαρακτηριστικό ότι τόσο για τους εκκαθαρισμένους ηγέτες όσο και για τα άλλα θύματα των διώξεων δεν προέκυψαν αργότερα οποιαδήποτε στοιχεία από τη δημοσιοποίηση φακέλων των μυστικών υπηρεσιών της Γερμανίας και τη Ιαπωνίας ότι κάποιοι είχαν στρατολογηθεί σε αυτές, για το οποίο είχαν κατηγορηθεί.

    Η μαζική τρομοκρατία εξαπολύεται κυρίως για να προωθηθούν στις ηγετικές θέσεις τα πιστά όργανα του Στάλιν, κατά κανόνα κυνικοί γραφειοκράτες, ατάλαντοι, καριερίστες κ.ά. Καθώς όμως βρισκόμαστε στις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το αποτέλεσμα είναι μια τεράστια αναστάτωση, που θα φέρει την ΕΣΣΔ στα πρόθυρα της ήττας στον ίδιο τον πόλεμο. Τον Αύγουστο του 1939 υπογράφεται στη Μόσχα το σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ, που στο μυστικό πρωτόκολλό του προβλέπει το διαμελισμό της Πολωνίας ανάμεσα στην ΕΣΣΔ και τη ναζιστική Γερμανία, όπως γίνεται το Σεπτέμβρη του 1939. Το Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς ξεσπά ο σοβιετοφιλανδικός πόλεμος που τελειώνει το Μάρτη του 1940, με συνθηκολόγηση των Φιλανδών, αφού όμως η ΕΣΣΔ έχει υποστεί τεράστιες απώλειες, πάνω από 500.000 άνδρες, ο Χρουστόφ μάλιστα τις ανεβάζει σε 1.000.000.

    Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα μια τεράστια πτώση ηθικού στην ίδια τη σταλινική ηγεσία, αφού εκθέτει την έλλειψη προετοιμασίας της ΕΣΣΔ, ενόψει και της επικείμενης ναζιστικής επίθεσης. Στις 5 Μάρτη το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ παίρνει την απόφαση για την εκτέλεση των Πολωνών αιχμαλώτων πολέμου, κυρίως γιατί την ίδια περίοδο η ΕΣΣΔ αποβάλλεται από την Κοινωνία των Εθνών και εκτοξεύονται εναντίον της απειλές από την πλευρά της Γαλλίας, της Βρετανίας και της Πολωνίας για επέμβαση. Η απόφαση αφορά 21.800 περίπου αιχμαλώτους, που εκτελούνται στο Κατίν, το Χάρκοβο, το Καλίνιν και αλλού, ατομικά με ένα πυροβολισμό στο κεφάλι.

    Μερικά στοιχεία για το Κατίν
    Όπως αναφέρθηκε, το Κατίν είναι ίσως το μόνο μαζικό έγκλημα του οποίου ο υπαίτιος αμφισβητήθηκε για αρκετό καιρό. Σε αυτό συνετέλεσε το γεγονός ότι δεν επέζησε κανείς από τους υπό εκτέλεση Πολωνούς αξιωματικούς. Θα αναφέρω επιγραμματικά μερικά από τα στοιχεία που πιστοποιούν ότι πρόκειται για σταλινικό έγκλημα.

    Στοιχεία για τους Πολωνούς αξιωματικούς υπάρχουν μόνο ως τον Απρίλιο-Μάιο του 1940, δηλαδή το χρόνο εκτέλεσής τους αν είναι έγκλημα της σταλινικής πλευράς. Για παράδειγμα είναι βέβαιο ότι μεταφέρθηκαν εκείνη την περίοδο στα στρατόπεδα όπου έγιναν οι εκτελέσεις και υπάρχουν αναφορές από τους υπευθύνους των στρατοπέδων, το Επιτροπάτο των Εσωτερικών Υποθέσεων του Μπέρια, κοκ. Η σταλινική πλευρά ισχυρίστηκε ότι η μεταφορά έγινε για σωφρονισμό και οι αιχμάλωτοι έκαναν εργασίες επισκευής δρόμων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην περιοχή.
    Αν ίσχυε αυτό και ήταν έγκλημα των ναζί τότε πρέπει να έγινε όταν οι ναζί κατέλαβαν αυτές τις περιοχές, τον Αύγουστο του 1941. Στην περίπτωση αυτή θα υπήρχαν στοιχεία, αναφορές, υπηρεσιακές εκθέσεις κ.λπ., για το τι έκαναν οι αιχμάλωτοι στον πάνω από ένα χρόνο που μεσολάβησε. Ο πιο εύκολος τρόπος για να αποδείξει την αθωότητά της η σταλινική πλευρά θα ήταν να παρουσιάσει ένα τέτοιο ντοκουμέντο. Δεν παρουσίασε ποτέ όμως κανένα και δεν αποκαλύφθηκε επίσης ποτέ κανένα αργότερα ως σήμερα.

    Το 1944, όταν ο σοβιετικός στρατός καταλαμβάνει το Κατίν, η σταλινική πλευρά δημιουργεί μια επιτροπή, την επιτροπή Μπούρντενκο, από το όνομα του προέδρου της Νικολάι Μπούρντενκο, που πηγαίνει στο Κατίν και συντάσσει μια έκθεση η οποία αποδίδει το έγκλημα στους ναζί. Η Έκθεση αυτή παρουσιάζει όμως μεγάλες αντιφάσεις και αργότερα καταρρίπτεται ουσιαστικά στην ακρόαση για το Κατίν στο Δικαστήριο της Νυρεμβέργης.
    Η Έκθεση Μπούρντενκο παραθέτει καταθέσεις μαρτύρων από την περιοχή που προσδιορίζουν ως χρόνο τέλεσης του εγκλήματος τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1941. Αυτό αντιφάσκει με το ρουχισμό των Πολωνών, οι οποίοι στις εκταφές οι περισσότεροι βρέθηκαν να φορούν χειμωνιάτικα ρούχα. Για να σκεπαστεί η αντίφαση, στην ιατροδικαστική έκθεση δίνεται μια άλλη εκδοχή που αναφέρει ως χρόνο τέλεσης του εγκλήματος ο Σεπτέμβρης-Δεκέμβρης του 1941. Αυτό όμως δημιουργεί αντίφαση ανάμεσα στις μαρτυρίες και το επιστημονικό υλικό. Ο ρουχισμός αντίθετα ταιριάζει με τον χρόνο τέλεσης του εγκλήματος αν διαπράχτηκε από τη σταλινική πλευρά, καθώς ο Απρίλης του 1940 ήταν ιδιαίτερα βαρύς.

    Η σοβιετική έκθεση δεν αναφέρει πουθενά ούτε μια φορά τα Ες Ες, τα οποία θα αναμενόταν λογικά να αναλάβουν την επιχείρηση αν ήταν έγκλημα των ναζί, όπως γινόταν σε όλες τις περιπτώσεις. Αντίθετα αποδίδει το έγκλημα σε μια τακτική γερμανική μονάδα, το 537 τάγμα κατασκευών, κατονομάζοντας σχετικά το διοικητή της αντισυνταγματάρχη Άρνες, με επίκληση της μαρτυρίας των Ρωσίδων μαγειρισσών στο τάγμα.

    Τον Ιούλιο του 1946 το θέμα του Κατίν συζητείται στο Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου της Νυρεμβέργης, όπου δικάζονται τα εγκλήματα πολέμου των ναζί. Η σοβιετική πλευρά παρουσιάζει εκεί την έκθεση Μπούρντενκο, ζητώντας να γίνει δεκτή χωρίς να επιτραπεί στους Γερμανούς να καλέσουν μάρτυρες. Τελικά τους επιτρέπεται και η γερμανική πλευρά παρουσιάζει το διοικητή και μερικούς αξιωματικούς της μονάδας που ήταν τον Αύγουστο-Σεπτέμβρη του 1941 στο Κατίν. Αποδεικνύεται ότι η μονάδα δεν ήταν το 537 τάγμα κατασκευών που λέει η έκθεση Μπούρντενκο, αλλά το 537 σύνταγμα διαβιβάσεων. Επιπλέον ο διοικητής, συνταγματάρχης Άρενς (και όχι Άρνες, όπως τον αναφέρει η έκθεση), βρισκόταν σε άλλη περιοχή και μετατέθηκε στο Κατίν το Νοέμβριο του 1941, μετά τον υποτιθέμενο χρόνο τέλεσης του εγκλήματος από τους ναζί. Η εκδοχή της έκθεσης Μπούρντενκο καταρρέει και ακροαματική διαδικασία σταματά χωρίς να παραπεμφθούν οι Γερμανοί αξιωματικοί σε δίκη και χωρίς να υπάρξει διαμαρτυρία από τη ρωσική πλευρά.

    Το 1951-52 σχηματίζεται στις ΗΠΑ μια επιτροπή του Κογκρέσου, η Επιτροπή Μάντεν, από το όνομα του επικεφαλής της γερουσιαστή Μάντεν, για το θέμα του Κατίν. Η έρευνα του Κογκρέσου υπηρετεί και πολιτικές σκοπιμότητες, τη δικαιολόγηση του ψυχρού πολέμου, αλλά φέρνει στο φως κάποια σημαντικά στοιχεία. Καταρρίπτει επίσης δυο φαινομενικά ισχυρά επιχειρήματα της σταλινικής πλευράς.
    Το πρώτο είναι ότι στις εκταφές στο Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες στους τάφους. Αυτό είναι αλήθεια, αλλά οφείλεται στο ότι τα συγκεκριμένα πιστόλια που χρησιμοποιήθηκαν εξάγονταν στην ΕΣΣΔ στην περίοδο του γερμανοσοβιετικού συμφώνου και πιο πριν, όπως καταθέτει ο επικεφαλής της βιομηχανίας που τα παρήγαγε.

    Το δεύτερο είναι ότι η σήψη των πτωμάτων στις εκταφές δεν ήταν πολύ προχωρημένη. Αυτό οφειλόταν στο ότι η πίεση στους μαζικούς τάφους ήταν μεγάλη ενώ δεν υπήρχε και οξυγόνο για να γίνει η βακτηριακή αποσύνθεση. Στις συνθήκες αυτές επήλθε μουμιοποίηση.

    Πολύ σημαντική είναι η κατάθεση του Βαν Βλιέτ, ενός Αμερικανού στρατιωτικού, αιχμαλώτου των ναζί, που τον είχαν πάει να δει τα ευρήματα.

    Ο Βαν Βλιέτ καταθέτει δυο πράγματα. Πρώτο, ότι οι στολές και οι μπότες των Πολωνών στις εκταφές ήταν αδιάλειπτα ταιριαστού μεγέθους. Αυτό ανατρέπει τον ισχυρισμό στην έκθεση Μπούρντενκο ότι οι ναζί μετέφεραν πτώματα Εβραίων από άλλες περιοχές και τα έντυσαν με στολές Πολωνών, αφού τότε δεν θα ταίριαζαν άψογα τα μεγέθη.

    Και το δεύτερο, το οποίο το βεβαιώνει ρητά και η έκθεση Μπούρντενκο, ότι οι στολές και οι μπότες των Πολωνών παρουσίαζαν πολύ λίγη φθορά. Αυτό αποδεικνύει ότι οι Πολωνοί δολοφονήθηκαν μόνο λίγο καιρό μετά τη σύλληψή τους το Σεπτέμβρη του 1939, το οποίο ταιριάζει πολύ καλά με τον Απρίλη-Μάη του 1940, το χρόνο τέλεσης του εγκλήματος από τη σταλινική πλευρά. Αν αντίθετα είχαν χρησιμοποιηθεί για επισκευές στους δρόμους και τους είχαν εξοντώσει οι ναζί τον Αύγουστο-Σεπτέμβρη του 1941, τότε θα έπρεπε ο ρουχισμός τους να παρουσιάζει μεγάλη φθορά.

    Να σημειωθεί ότι ακόμη και οι ναζί στην έρευνά τους κάλεσαν ιατροδικαστές από τις άλλες, κατεχόμενες από αυτούς χώρες, ενώ η σταλινική πλευρά δεν επέτρεψε να παραστεί κανείς στις εκταφές της επιτροπής Μπούρντενκο, ούτε καν ένας εκπρόσωπος της πολωνικής κυβέρνησης. Από τους 12 ιατροδικαστές της επιτροπής των ναζί άλλαξαν αργότερα γνώμη μόνο δυο, ένας Βούλγαρος και ένας Τσέχος που κατηγορούνταν για συνεργάτες των Γερμανών και θα πλήρωναν με τη ζωή τους αν δεν το έκαναν. Από όσους ήταν στη Δύση κανείς δεν άλλαξε γνώμη και μάλιστα ένας Δανός, ο Τράμσεν, που είχε συμμετάσχει στη δανική αντίσταση και βασανίστηκε αργότερα από τους ναζί, επιβεβαίωσε την κατάθεσή του στην Επιτροπή Μάντεν.

    Τα ντοκουμέντα για το Κατίν
    Η οριστική απόδειξη για το Κατίν έρχεται μετά το 1989 όταν ο Γκορμπατσόφ αναγνωρίζει τη σοβιετική ενοχή και δίνει στην πολωνική πλευρά καταλόγους με τα ονόματα των νεκρών. Το 1992 παραδίδονται από τον Γιέλτσιν στον πρόεδρο Βαλέσα τα ντοκουμέντα, που τεκμηριώνουν αναμφισβήτητα τη σταλινική ενοχή. Σε αυτά περιλαμβάνονται: Πρώτο, η απόφαση του ΠΓ του ΠΚΚ (Μπ.) της 5 Μάρτη 1940 για την εκτέλεση των Πολωνών, υπογραμμένη από τους Στάλιν, Βοροσίλοφ, Μολότοφ και Μικογιάν. Δεύτερο, το απόσπασμα της Συνεδρίασης του ΠΓ όπου επιβεβαιώνεται η λήψη της απόφασης. Και τρίτο, ένα υπηρεσιακό σημείωμα του Σελέπιν, επικεφαλής της Κα Γκε Μπε στα 1958 προς τον Χρουστσόφ, όπου αναφέρεται επίσης η ίδια απόφαση και δίνονται ακριβή στοιχεία για τον αριθμό των εκτελεσμένων.

    Τα ντοκουμέντα θεωρούνται γενικά γνήσια και δεν έχουν διατυπωθεί σοβαρές αντιρρήσεις εναντίον τους. Πέρα από τη γνησιότητα των υπογραφών έχουν κανονικού αριθμούς καταχώρησης, φόρμα που συμπίπτει με την ακολουθούμενη στα κομματικά έγγραφα της περιόδου, κοκ. Τον Απρίλη του 2010 αναρτήθηκαν και στα επίσημα ρωσικά κρατικά αρχεία, ενώ στο τέλος της ίδιας χρονιάς ο τότε Ρώσος πρόεδρος Μετβέντεφ και ο Πούτιν έκαναν δηλώσεις αναγνώρισης της ρωσικής ενοχής.

    Σήμερα η σταλινική ενοχή για το Κατίν είναι τεκμηριωμένη και καθολικά αποδεκτή. Την έχουν αμφισβητήσει πρόσφατα μόνο μερικοί Ρώσοι νεοφασίστες οπαδοί του Στάλιν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Γιούρι Μούχιν, μια περίπτωση Ρώσου Λιακόπουλου. Και επίσης ελάχιστοι σκληροπυρηνικοί εναπομένοντες σταλινικοί, μεταξύ αυτών η ηγεσία του ΚΚΕ και ο Ν. Μπογιόπουλος στο Ριζοσπάστη, που αντέγραψαν στην αρθρογραφία τους τα ψεύδη του Μούχιν.

    Συμπεράσματα

    Τι μας δείχνει το Κατίν σχετικά με το σταλινισμό και τη σταλινική τρομοκρατία; Θα καταλήξω σε τρία συμπεράσματα.

    Ο σταλινισμός χρησιμοποίησε για να επιβληθεί κτηνώδη, άσκοπη βία, η οποία στρεφόταν αδιάλειπτα ενάντια σε αθώους. Αυτή η βία ήταν αναγκαία για να εδραιωθούν οι γραφειοκράτες του Στάλιν στην εξουσία, οι οποίοι όντας ένα παρασιτικό στρώμα δεν είχαν μια θετική προοπτική, ούτε ήταν ικανοί να κυβερνούν με πολιτισμένα μέσα όπως σε ορισμένες περιόδους η αστική τάξη της Δύσης.

    Ο σταλινισμός αποτελεί ένα ολοκληρωτικό σύστημα, δηλαδή αυτό που τον διέκρινε ήταν να αναπτύσσει και να ωθεί τις καταπιεστικές πρακτικές ως τις ακραίες συνέπειές τους. Το Κατίν είναι ένα έγκλημα που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα αντίστοιχα εγκλήματα των ναζί.
    Ο σταλινισμός ανέπτυξε επίσης μια ολόκληρη κυνική βιομηχανία ψέματος για να συγκαλύπτει τα αίσχη και τα μαζικά του εγκλήματα και να τα παρουσιάζει ως ταυτόσημα με την υπόθεση του κομμουνισμού, της παγκόσμιας αδελφοσύνης, κοκ.

    Τέλος, εδώ υπάρχει ένα τελευταίο ζήτημα, αν οι ρίζες αυτών των πρακτικών μπορεί να ανιχνευθούν στην πρακτική των Μπολσεβίκων στην Οκτωβριανή Επανάσταση. Η απάντηση σε αυτό είναι αρνητική. Η βία των Μπολσεβίκων ήταν επαναστατική βία που υπηρετούσε προοδευτικούς ιστορικούς σκοπούς και διαφέρει ουσιαστικά από την ωμή, κτηνώδη και άσκοπη βία του σταλινισμού.

    *Ο Χρήστος Κεφαλής είναι μέλος της ΣΕ της Μαρξιστικής Σκέψης. Το παρόν είναι μια διάλεξή του που δόθηκε τον Ιούνιο του 2013 στο Σεμινάριο Ιστορίας στην Έπαυλη Δροσίνη στην Κηφισιά.

    http://www.politicaldoubts.com/reflections/item/910-to-egklima-tou-katin-kai-i-staliniki-tromokratia

  4. Οι καλοί φίλοι του ΚΚΕ δεν έχασαν την ευκαιρία να κατακεραυνώσουν για άλλη μια φορά το θράσος μας να αναφερόμαστε σε πραγματικά γεγονότα.

    Και δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που το ΚΚΕ προσπαθεί να διαστρέψει τα ιστορικά γεγονότα και να τρομοκρατήσει όσους έχουν άλλη άποψη συκοφαντώντας και βρίζοντάς τους… Ίσως να πιστεύουν ότι η τρομοκρατία τους θα αποδώσει.

    Το υβριστικό σχόλιό τους είναι το εξής:

    Η «Αυγή» και το Κατίν

    Ολη την γκεμπελική προπαγάνδα για τη δολοφονία στο δάσος του Κατίν χιλιάδων Πολωνών αξιωματικών από τους ναζί, το 1941 (που αποδόθηκε στην ΕΣΣΔ από την καταρρέουσα ναζιστική Γερμανία το 1943), υιοθετεί για άλλη μια φορά «αμάσητη» η «Αυγή» και ο γνωστός αντικομμουνιστής «σταλινολόγος» αρθρογράφος της, Βλάσης Αγτζίδης. Σε αυτό το «πόνημα» αναπαράγεται ένα από τα χαρακτηριστικότερα προϊόντα της παραχάραξης της Ιστορίας κατά την περίοδο της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ, επί Γκορμπατσόφ και Γιέλτσιν το 1991-92, όταν εμφανίστηκε το περιβόητο έγγραφο της 5ης Μάρτη του 1940, με το οποίο ο Στάλιν έδινε τάχα έγκριση να φονευτούν οι Πολωνοί αξιωματικοί. Η συγκεκριμένη υπόθεση ανασύρεται με διάφορες ευκαιρίες από τους αντικομμουνιστές – παραχαράκτες της Ιστορίας, που κρύβουν σκόπιμα τις βασικές πτυχές της.

    Οπως για παράδειγμα ότι ο ίδιος ο Γκέμπελς, στα «απομνημονεύματά» του, σημειώνει χαρακτηριστικά: «Δυστυχώς στους τάφους του Κατίν βρέθηκαν γερμανικές σφαίρες… Είναι απαραίτητο αυτή η πληροφορία να παραμείνει άκρως απόρρητη. Αν ποτέ ερχόταν εν γνώσει του εχθρού, η όλη υπόθεση του Κατίν θα κατέρρεε»… Επίσης, τα χέρια των εκτελεσμένων ήταν δεμένα με σκοινί που παραγόταν στη Γερμανία, ενώ πάνω στα θύματα βρέθηκαν έγγραφα, επιστολές, αποδείξεις με ημερομηνίες που έπονταν της γερμανικής εισβολής. Αυτά, όπως φαίνεται, είναι ανούσιες λεπτομέρειες για «ιστορικούς» τύπου Αγτζίδη και για εφημερίδες όπως η «Αυγή», που με ευχαρίστηση διαχέει μέσα από τις σελίδες της το αντικομμουνιστικό δηλητήριο.

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=9283680

  5. ΕΝΑ ΦΙΛΟΣΤΑΛΙΝΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΤΣΑΚΟΥΡΙΔΗ ΠΟΥ ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ Ως ΑΠΑΝΤΗΣΗ
    ————————————————————–

    Το επεισόδιο στο δάσος του Κατίν

    Tweet
    ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Τσακουρίδης Τάσος
    Δημοσίευση: 05 Απριλίου 2017 19:00
    Στα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, όπως τόνισε ο αρχηγός της KGB Κρούτσεφ το 1991 στη Συνεδρίαση του Ανωτάτου Σοβιέτ, ότι η Κρατική ασφάλεια είχε διαβρωθεί. Πριν την ομιλία του στο ΧΧ Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φεβρουάριος 1956) ο Νικίτα Χρουστσόφ είχε δώσει στον στενό συνεργάτη του Σέροφ την εντολή να απομακρύνει από τα κρατικά αρχεία όλες τις επιστολές που είχε στείλει ο ίδιος στο Κρεμλίνο.

    Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον διάβασα το άρθρο του Βλάση Αγτζίδη (Β.Α.) με τίτλο: Μία τραγική σελίδα της ευρωπαϊκής Ιστορίας (Α 19.3.17) σχετικά της ονομαζόμενης «Σφαγή του Κατίν».

    «Τα ιστορικά γεγονότα» έλεγε, ο Φρίντριχ Ένγκελς «δεν επικρίνονται, αντιθέτως να γίνεται προσπάθεια να κατανοούμε τα αίτια όπως και τις συνέπειες».

    Στα τελευταία χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης, όπως τόνισε ο αρχηγός της KGB Κρούτσεφ το 1991 στη Συνεδρίαση του Ανωτάτου Σοβιέτ, ότι η Κρατική ασφάλεια είχε διαβρωθεί. Πριν την ομιλία του στο ΧΧ Συνέδριο του ΚΚΣΕ (Φεβρουάριος 1956) ο Νικίτα Χρουστσόφ είχε δώσει στον στενό συνεργάτη του Σέροφ την εντολή να απομακρύνει από τα κρατικά αρχεία όλες τις επιστολές που είχε στείλει ο ίδιος στο Κρεμλίνο.

    Μέχρι το 1994 τα κρατικά αρχεία της Ρωσικής Ομοσπονδίας είχαν ελεύθερη πρόσβαση. Έτσι είχαν οι μυστικές υπηρεσίες ξένων κρατών τη δυνατότητα να αφαιρέσουν ή να προσθέσουν – συμπληρώσουν έγγραφα της επιλογής τους.

    Τις δύο φωτοτυπίες που εμφανίζει η «Αυγή» (19.3.17) είναι πλαστές. Οι υπογραφές των Στάλιν, Βοροσίλοφ, Μικογιάν και Μόλοτοφ είναι επίσης πλαστές. Ο Μόλοτοφ λεγόταν Βιάτσεσλαφ Μιχαήλοβιτς και όχι Ν. Μόλοτοφ. Οι υπογραφές μπαίνουν στο τέλος του εγγράφου και όχι στην αρχή.

    Οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες είχαν ξοδέψει άνω των 100 εκατ. δολαρίων για πλαστογράφηση εγγράφων – ντοκουμέντων. Μεταξύ άλλων η CIA είχε τη δυνατότητα να τοποθετήσει στους φακέλους της Κρατικής Ασφάλειας στη Μόσχα ότι ο Νικίτα Χρουστσόφ είχε στείλει τηλεγράφημα στον Φιντέλ Κάστρο και ζητούσε τη δολοφονία του Τζον Κένεντι.

    Αν και οι ΗΠΑ το 1992 αποφάσισαν να μη διαλυθεί η CIA ο Μπόρις Γέλτσιν έθεσε την Υπηρεσία Κρατικής Ασφάλειας, πρώην KGB εκτός λειτουργίας.

    Όσον αφορά για την ονομαζόμενη «Σφαγή στο δάσος του Κατίν» τα θύματα έχουν ανέβει μέχρι 25.000 αξιωματικούς του πολωνικού στρατού. Ο Β.Α. μιλά για 14.736. Αρχικά γινόταν λόγος για 4.143 αξιωματικούς και στρατιώτες. Μαζί με τη διαστρέβλωση είχαν ανέβει και οι νεκροί, με τη λογική όσο μεγάλο είναι το ψέμα τόσο πιστευτό γίνεται όπως λειτουργούν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια στο κράτος των Αθηνών.

    Μετά την προσάρτηση της Αυστρίας, όπως και της Σουδετίας στη Γερμανία του Χίτλερ θα ερχόταν η σειρά της Πολωνίας, με πόλεμο. Με πρωτοβουλία της Γερμανίας και μετά τις αρχικές ταλαντεύσεις ο Στάλιν συμφώνησε την υπογραφή Συμφωνίας μη επίθεσης μεταξύ Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης με τον όρο ότι η Γερμανία αναγνωρίζει τα σύνορα της Σοβιετικής Ένωσης με την Πολωνία, όπως προβλέπει η λεγόμενη Γραμμή Κόρζον (20.7.1920).

    Στη 1η Σεπτεμβρίου 1939 η Γερμανία είχε επιτεθεί στην Πολωνία, γνωρίζοντας ότι η Αγγλία και η Γαλλία δεν θα την εμποδίσουν να κατακτήσει την Πολωνία.

    Στις 17 Σεπτεμβρίου 1939 ο Κόκκινος Στρατός είχε πάρει εντολή να φτάσει μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας, όπως προβλέπει η Γραμμή Κόρζον. Ο Κόρζον ήταν ΥΠΕΞ της Μεγάλης Βρετανίας.

    Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917 και το τέλος του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου είχε ανασυγκροτηθεί πάλι το Πολωνικό Κράτος.

    Ο στρατηγός Πιλσούντσκι εκμεταλλεύτηκε το κενό εξουσίας και με στρατιωτική βία προσάρτησε μεγάλα εδάφη της Λευκορωσίας, της Ουκρανίας και της Λιθουανίας που ανήκαν στη Ρωσία. Και όλα αυτά με τη στήριξη των δυτικών δυνάμεων.

    Η Πολωνία του Πιλσούντσι προφανώς ονειρευόταν την Πολωνο-Λιθουανική Αυτοκρατορία του 15ου αιώνα που έφτανε μέχρι τα χωριά της Μόσχας και ολόκληρη την Ουκρανία και Λευκορωσία.

    Η γερμανική Βέρμαχτ τον Απριλίου του 1943, δύο μήνες μετά την ήττα της 6ης Στρατιάς υπό τον στρατάρχη Πάουλους στο Στάλινγκραντ, αποκάλυψε τον μαζικό τάφο των 4.143 αξιωματικών στρατιωτών του πολωνικού στρατού.

    Οι ομάδες που βρίσκονταν υπό την επιρροή της εξόριστης πολωνικής κυβέρνησης του Λονδίνου αντιμάχονταν τους μαχητές του Λαϊκού Στρατού. Τον Ιούλιο του 1944 συγκροτήθηκε από τους κομμουνιστές η προσωρινή κυβέρνηση της Πολωνίας. Αυτό ανάγκασε την εξόριστη κυβέρνηση του Λονδίνου να οργανώσει πρόχειρα μια εξέγερση στη Βαρσοβία με στόχο να σταματήσει την προέλαση του Κόκκινου Στρατού προς το Βερολίνο. Οι ΗΠΑ (στρατηγός Μάρσαλ και Άλεν Ντάλες CIA) είχαν διαθέσει για την προετοιμασία της εξέγερσης 10 εκατ. δολάρια. Η εξέγερση της Βαρσοβίας κράτησε από 1.8 έως 2.10.1944 με αποτυχία. Η αντίδραση του Χίτλερ ήταν η πλήρης καταστροφή της Βαρσοβίας με 200.000 νεκρούς. Ήταν η εκδίκηση του Χίτλερ.

    Τον ντόρο που κάνουν οι εθνικιστές της Πολωνίας είναι ο λαός να ξεχάσει την καταστροφή της Βαρσοβίας και τους 200.000 νεκρούς.

    Ο Βλάσης Αγτζίδης ισχυρίζεται ότι οι Σοβιετικοί εκτέλεσαν στο Κατίν 14.736 αξιωματικούς Πολωνίας και δεν γίνεται κανένας λόγος για τα 200.000 θύματα της εξέγερσης της Βαρσοβίας.

    Καμιά λέξη για τις άνω 600.000 στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού που θυσίασαν τη ζωή τους για να απελευθερωθεί η Πολωνία από τους ναζί.

    Έχω ζήσει στην πολιτική προσφυγιά και γνώρισαν τη ρωσική ψυχή. Ο Ρώσος από όλους τους λαούς αγαπά, σέβεται και εκτιμά τον ελληνικό λαό πρώτα απ’ όλα. Ήταν ο ρωσικός λαός που νίκησε τον Ναπολέων και αργότερα τσάκισε την ραχοκοκκαλιά της ναζιστικής Βέρμαχτ.

    Η ηγεσία των εξεγερθέντων με σύμφωνη γνώμη της εξόριστης κυβέρνησης του Λονδίνου, συνθηκολόγησε και όλα γίνανε βάσει της Συνθήκης της Γενεύης, με όλους τους κανόνες.

    Πριν την εξέγερση της Βαρσοβίας, αντιπροσωπεία της εξόριστης κυβέρνησης του Λονδίνου είχε επισκεφθεί τον μαζικό τάφο των Πολωνών στρατιωτών στο Κατίν και διαπίστωσε ότι οι σφαίρες που βρέθηκαν στα νεκρά σώματα ήταν γερμανικής κατασκευής – προέλευσης.

    Βάση της σοβιετικής εκδοχής οι Πολωνοί στρατιωτικοί ήταν αιχμάλωτοι και μετά την επίθεση – εισβολή της Γερμανίας στις 22 Ιουνίου 1941 κατά της Σοβιετικής Ένωσης, η εκτέλεση από τη γερμανική Βέρμαχτ είχε γίνει το φθινόπωρο του 1941.

    Από το φθινόπωρο του 1941 μέχρι τον Απρίλιο του 1943 οι ναζιστές το κρατούσαν μυστικό και μετά την ήττα τους στο Στάλινγκραντ οι ναζιστές δεν μπορούσαν να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό. Πριν ακόμη φύγει ο Μόλοτοφ από τη ζωή είχε πει στον εγγονό του ότι η Συμφωνία της Γερμανίας με τη Σοβιετική Ένωση από 23.8.1939 ήταν σωστή. Η Σοβιετική Ένωση είχε κερδίσει δύο χρόνια, ήθελε τρία, για τον εκσυγχρονισμό της άμυνάς της.

    Η Γραμμή Κόρζον αποτέλεσε τη βάση της χάραξης των συνόρων μετά τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

    Στο πραξικόπημα του Κιέβου το ΝΑΤΟ είχε παίξει καθοριστικό ρόλο. Το 2013 ουκρανικές μονάδες κάνανε στρατιωτικά γυμνάσια στο έδαφος της Πολωνίας, προετοιμάζοντας το πραξικόπημα στο Κίεβο. Η σημερινή Πολωνία είναι υπέρμαχη της επέκτασης του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορα της Ρωσίας. Μόνο ένας ανόητος θα πίστευε ότι η Ρωσία είναι επικίνδυνη για τη διεθνή ειρήνη και για τη διεθνή ασφάλεια.

    Το 1945 ο Κόκκινος Στρατός ήταν ο πιο ισχυρός στρατός του κόσμου και θα μπορούσε με μια κίνηση να φτάσει μέχρι τον Ατλαντικό. Η Ρωσία πρωτοστατεί για την υπεράσπιση της διεθνούς ειρήνης. Η Ρωσία δεν απειλεί κανέναν και ξέρει και μπορεί να υπερασπίζει την τιμή της.

    Και τέλος, η Κριμαία ανήκει στη Ρωσία και δεν μπορούσε να μετατραπεί σε ΝΑΤΟϊκή ναυτική βάση. Ο λαός της Κριμαίας αποφάσισε να επιστρέψει στη μητέρα πατρίδα, τη Ρωσία.

    Αν. Τσακουρίδης, διπλωματούχος μηχανικός ΑΕΙ – Ανατολικής Γερμανίας

    http://www.avgi.gr/article/10842/8043249/to-epeisodio-sto-dasos-tou-katin

  6. …και εδώ το σχόλιο του «Ριζοσπάστη»:

    http://www.rizospastis.gr/story.do?id=9283680

  7. ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΤΙΝ
    Η ιστορική αλήθεια και ο Ριζοσπάστης
    Χρήστος Κεφαλής
    Σελίδες: 224
    ISBN: 9789604587858
    Τιμή: 12,00€

    Η Υπόθεση Κατίν θυμίζει μια εφιαλτική έκδοση του παιχνιδιού «Νύχτα στο Παλέρμο». Μερικοί φίλοι κάθονται γύρω από ένα τραπέζι, κλείνουν τα μάτια, εμφανίζονται δυο δολοφόνοι, ο Χίτλερ και ο Στάλιν, ένας από τους δυο σκοτώνει τους μισούς και οι υπόλοιποι ανοίγουν τα μάτια και ψάχνουν να βρουν ποιος το έκανε. Μόνο που εδώ οι σκοτωμένοι είναι περίπου 22.000 πολωνοί αξιωματικοί, αιχμαλωτισμένοι από το σοβιετικό στρατό μετά την είσοδό του στην Πολωνία το Σεπτέμβριο του 1939, και εκείνοι που προσπαθούν να ανακαλύψουν τον ένοχο είμαστε εμείς.

    Σήμερα είναι γενικά αποδεκτό ότι οι πολωνοί αξιωματικοί δολοφονήθηκαν τον Απρίλιο-Μάιο του 1940 στο Κατίν και σε μερικές ακόμη ρωσικές και ουκρανικές περιοχές από τις σταλινικές μυστικές υπηρεσίες. Το αμφισβητούν μόνο μερικοί ανυπόληπτοι υπερεθνικιστές και νεοφασίστες ρώσοι ιστορικοί και μια σειρά δημοσιολόγοι και στελέχη του ΚΚΕ, που στην πλούσια αρθρογραφία τους για το θέμα στο Ριζοσπάστη, επαναλαμβάνουν με θορυβώδη τρόπο τους ισχυρισμούς τους.

    Στο παρόν βιβλίο ο Χρήστος Κεφαλής παρουσιάζει εκτενώς τα στοιχεία που μας υποχρεώνουν να δεχτούμε ότι το Κατίν είναι όντως ένα σταλινικό έγκλημα. Ανασκευάζει τα απίστευτα ψεύδη και τις παραχαράξεις στους ισχυρισμούς της σταλινικής πλευράς. Δείχνει την αντιδραστική, αντισοσιαλιστική φύση του σταλινισμού, με την οποία συνδέονται τα εγκλήματα και τα ψεύδη του, και εξάγει τα διδάγματα της τραγωδίας του Κατίν για το μέλλον του σοσιαλιστικού κινήματος.

    Ο Χρήστος Κεφαλής γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι χημικός. Κατά καιρούς έχει αρθρογραφήσει σε εφημερίδες όπως οι Εποχή, Ελευθεροτυπία, Αυγή, Εφημερίδα των Συντακτών, σε περιοδικά και στο Διαδίκτυο. Αρκετά βιβλία του έχουν δημοσιευτεί από τις Εκδόσεις Τόπος, με πιο πρόσφατο το Λένιν. Η Διάνοια της Επανάστασης (2017). Δυο βιβλία του για το σκάκι είχαν δημοσιευθεί από τις Εκδόσεις Κέδρος. Είναι διευθυντής σύνταξης του περιοδικού Μαρξιστική Σκέψη.

    Για να δείτε τα περιεχόμενα και να διαβάσετε την εισαγωγή του βιβλίου:
    http://www.epikentro.gr/index.php?isbn=9789604587858

  8. Andreas Z. on

    Β’ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
    ———————————————
    Στρατάρχης Ιβάν Κόνεφ: Η σταλινική νίκη είναι η συμφορά του λαού

    «Μέσα σε τρεις ημέρες, την 25 Ιουνίου, ο εχθρός κινήθηκε σε βάθος 250 χιλιομέτρων στο εσωτερικό της χώρας. Την 28η Ιουνίου κατέλαβε την πρωτεύουσα της Λευκορωσίας Μινσκ. Κάνοντας παράκαμψη πλησίασε το Σμολένσκ. Στα μέσα Ιουνίου από τις 170 σοβιετικές μεραρχίες οι 28 είχαν περικυκλωθεί πλήρως, ενώ 70 από αυτές είχαν καταστροφικές απώλειες. Τον Σεπτέμβριο του 1941, κοντά στην Βιάζμα είχαν περικυκλωθεί 37 μεραρχίες, 9 ταξιαρχίες τεθωρακισμένων, 31 συντάγματα πυροβολικού των εφεδρειών του Γενικού Επιτελείου και οι διοικήσεις τεσσάρων στρατιών. Στην λαβίδα του Μπριανσκ βρέθηκαν 27 μεραρχίες, 2 ταξιαρχίες τεθωρακισμένων, 19 συντάγματα πυροβολικού και οι διοικήσεις τριών στρατιών. Συνολικά, το 1941 περικυκλώθηκαν και δεν κατάφεραν να ξεφύγουν 92 από τις 170 σοβιετικές μεραρχίες, 50 συντάγματα πυροβολικού, 11 ταξιαρχίες τεθωρακισμένων και οι διοικήσεις 7 στρατιών. Την ημέρα της επίθεσης τις φασιστικής Γερμανίας κατά της Σοβιετικής Ένωσης, την 22η Ιουνίου, το Προεδρείο του Ανωτάτου Σοβιέτ της Ε.Σ.Σ.Δ. κήρυξε επιστράτευση 13 κλάσεων – από το 1905 έως το 1918. Αστραπιαία επιστρατεύτηκαν 10 εκατομμύρια άνθρωποι. Από 2.500.000 εθελοντές σχηματίστηκαν 50 μεραρχίες και 200 συντάγματα τυφεκιοφόρων, οι οποίοι ρίχτηκαν στην μάχη χωρίς στολές και ουσιαστικά, χωρίς τα κατάλληλα όπλα. Από τα 2.500.000 εθελοντές, έμειναν ζωντανοί λίγοι περισσότεροι από 150.000».

    Υπήρχε αναφορά και στους αιχμαλώτους πολέμου. Συγκεκριμένα ότι το 1941 αιχμαλωτίστηκαν από τους χιτλερικούς: κοντά στο Γκόντνο – Μινσκ 300.000 σοβιετικοί στρατιώτες, στην λαβίδα Βίτεμπσκ – Μογκιλιόφ – Γκομέλ 580.000, στο Κίεβο – Ουμάνσκ 768.000. Στο Τσερνίγκοφ και στην περιοχή της Μαριούπολης άλλες 250.000. Στην λαβίδα του Μπριανσκ – Βιάζεμσκ αιχμαλωτίστηκαν 663.000 κλπ. Αν έχεις αυτοκυριαρχία και προσθέσεις όλους αυτούς τους αριθμούς κατά τα χρόνια του Μεγάλου Πατριωτικού πολέμου, πέθαναν στην φασιστική αιχμαλωσία από την πείνα, την παγωνιά και την απελπισία περίπου 4.000.000 σοβιετικοί στρατιώτες και αξιωματικοί, οι οποίοι κηρύχθηκαν από τον Στάλιν «εχθροί του λαού και λιποτάκτες».

    Αξίζει να αναφέρουμε και εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για την αγνώμονα πατρίδα και δεν είχαν μία κηδεία της προκοπής. Με προσωπική ευθύνη του Στάλιν, δεν υπήρχαν ειδικές μονάδες ταφής στα συντάγματα και τις μεραρχίες, ο ηγέτης με επηρμένο ύφος, ισχυριζόταν πως δεν τις χρειαζόμαστε: ο ανδρείος Κόκκινος Στρατός θα τσακίσει τον εχθρό στο έδαφός του, θα τον συντρίψει με πανίσχυρα χτυπήματα, ο ίδιος δε θα έχει μικρές απώλειες. Το κόστος για αυτό το αλαζονικό παραλήρημα ήταν πολύ μεγάλο, όχι όμως για τον αρχιστράτηγο, μα για τους στρατιώτες και τους διοικητές, η τύχη των οποίων δεν τον απασχολούσε καθόλου. Στα δάση, στα χωράφια και στα χαντάκια έμειναν για να ξασπρίζουν άταφα τα κόκαλα περισσότερων από δύο εκατομμύρια ηρώων. Στα επίσημα έγγραφα αναφέρονταν ως αγνοούμενοι, καθόλου κακή οικονομία για το δημόσιο ταμείο, αν θυμηθούμε πόσες χήρες και ορφανά απέμειναν χωρίς επιδόματα.

    Σε αυτήν την μακρινή πια συζήτηση ο στρατάρχης αναφέρθηκε και στις αιτίες της καταστροφής, η οποία βρήκες στις αρχές του πολέμου τον «ανίκητο και θρυλικό» Κόκκινο Στρατό. Στην επαίσχυντη υποχώρηση και τις θηριώδεις απώλειες της την είχε καταδικάσει η προπολεμική εκκαθάριση των ηγετικών στελεχών του στρατού. Σήμερα, αυτό το γνωρίζουν όλοι, εκτός από τους ανίατους θαυμαστές του αρχιστράτηγου (αλλά και εκείνοι, οι οποίοι γνωρίζουν, αλλά κάνουν πως δεν ξέρουν τίποτα), εκείνη όμως την εποχή μία τέτοια δήλωση συγκλόνιζε. Και αποκάλυπτε πολλά. Τι μπορούσε να περιμένει κανείς από έναν στρατό χωρίς ηγέτες, όταν οι έμπειροι αξιωματικοί καριέρας από ταγματάρχη και πάνω είχαν σταλεί στα στρατόπεδα καταναγκαστικών έργων ή είχαν εκτελεστεί και στη θέση τους διορίστηκαν νεαροί, άκαπνοι υπολοχαγοί και πολιτικοί κομισάριοι…»

    …………………..

    «Τι είναι νίκη; – είπε ο Κόνεφ; – Η σταλινική μας νίκη; Πριν απ’ όλα είναι μία παλλαϊκή συμφορά. Ημέρα θλίψης του σοβιετικού λαού για τον τεράστιο αριθμό των σκοτωμένων. Είναι ποταμοί δακρύων και θάλασσα αίματος. Εκατομμύρια σακατεμένων. Εκατομμύρια ορφανεμένων παιδιών και ανήμπορων γερόντων. Είναι τα εκατομμύρια των τσακισμένων ζωών, των οικογενειών που δεν έγιναν, των παιδιών που δεν γεννήθηκαν. Τα εκατομμύρια των βασανισμένων στα φασιστικά και στη συνέχεια στα σοβιετικά στρατόπεδα πατριωτών της χώρας μας».

    …………………….

    Υπάρχει και κάτι που δεν πρέπει να ξεχάσεις,- συνέχισε ο Κόνεφ.- Όλα εκείνα τα επαίσχυντα παρατσούκλια με τα οποία φώναζαν τους ανάπηρους στην μεταπολεμική περίοδο! Ιδιαίτερα στις κοινωνικές υπηρεσίες και στα ιατρικά ιδρύματα. Ανάπηρους με διαλυμένο νευρικό σύστημα και κατεστραμμένο ψυχισμό δεν τους έπαιρναν. Από τις εξέδρες οι ρήτορες φώναζαν πως ο λαός δεν θα ξεχάσει τον ηρωισμό των γιων τους, αλλά σε αυτά τα ιδρύματα τους πρώην πολεμιστές και παραμορφωμένα πρόσωπα τους αποκαλούσαν «Κουασιμόδους» («Εϊ, Νίνα, ήρθε ο Κουασιμόδος σου!»– φώναζαν οι θείτσες του προσωπικού ξεδιάντροπα), τους μονόφθαλμους τους αποκαλούσαν «Καμπάλα», τους ανάπηρους με διαλυμένη σπονδυλική στήλη «παράλητους», εκείνους που είχαν τραυματιστεί στην λεκάνη «καμπούρηδες». Εκείνους που είχαν ένα πόδι τους αποκαλούσαν «Καγκουρό». Εκείνους που δεν είχαν χέρια «άπτερους», ενώ εκείνους που δεν είχαν πόδια και κυκλοφορούσαν με αυτοσχέδια καροτσάκια τους αποκαλούσαν «πατίνια». Εκείνους δε που τους είχαν ακρωτηριάσει μερικώς τα άκρα, τους αποκαλούσαν «χελώνες». Δεν το χωράει ο νους! – είπε ο Ιβάν Στεπάνοβιτς, θυμώνοντας ολοένα και περισσότερο.

    Τι ανόητος κυνισμός είναι αυτός; Δεν καταλάβαιναν αυτοί οι άνθρωποι ποιον προσβάλουν! Καταραμένος είναι ο πόλεμος που ξέβρασε στον λαό ένα γιγάντιο κύμα παραμορφωμένων πολεμιστών, το κράτος έπρεπε να τους προσφέρει ανεκτές, τουλάχιστον, συνθήκες ζωής, να τους περιβάλλει με προσοχή και φροντίδα, να τους εξασφαλίσει ιατρική περίθαλψη και οικονομική αυτάρκεια. Αντί γι’ αυτό, η μεταπολεμική κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Στάλιν, αποφάσισε ένα μίζερο οικονομικό επίδομα και τους καταδίκασε σε μία άθλια ζωή. Και επιπλέον, με στόχο την εξοικονόμηση πόρων του κρατικού προϋπολογισμού, υπέβαλε τους αναπήρους στην συστηματική επανεξέταση των ιατρικών ειδικών επιτροπών: δήθεν για να ελέγξουν αν φύτρωσαν τα κομμένα χέρια και πόδια! Προσπαθούσαν διαρκώς να μεταφέρουν τον τραυματία υπερασπιστή της πατρίδας, ο οποίος ήταν έτσι κι αλλιώς πάμφτωχος, σε μία νέα κατηγορία αναπηρίας, μόνο και μόνο για να του περικόψουν την σύνταξη…

    ………………………………..

    το καλοκαίρι του 1949 η Μόσχα άρχισε τις προετοιμασίες για το ιωβηλαίο του λατρεμένου ηγέτη. Η πρωτεύουσα περίμενε επισκέπτες από το εξωτερικό: πλενόταν και καθαριζόταν. Βέβαια, όλοι αυτοί οι πολεμιστές, με τις πατερίτσες, τα αυτοσχέδια καρότσια τους, εκείνοι που σέρνονταν χωρίς πόδια, οι διάφορες «χελώνες», είχαν «αποθρασυνθεί» τόσο πολύ που οργάνωσαν διαδήλωση μπροστά από το Κρεμλίνο. Αυτό δεν άρεσε καθόλου στον ηγέτη των λαών. Και αποφάνθηκε: «Να καθαριστεί η Μόσχα από τα σκουπίδια!»

    Οι αρχές που μέχρι τότε ήταν συγκρατημένες, άλλο που δεν ήθελαν. Άρχισαν μαζικές συλλήψεις των αναπήρων που «χαλούσαν την εικόνα της πρωτεύουσας». Κυνηγώντας τους σαν αδέσποτα σκυλιά, τα όργανα της τάξης, οι ειδικές μονάδες, κομματικοί και μη κομματικοί ακτιβιστές μέσα σε ελάχιστες ημέρες συνέλαβαν στους δρόμους, στα παζάρια, στους σιδηροδρομικούς σταθμούς ακόμη και στα νεκροταφεία και απομάκρυναν από την Μόσχα, λίγο πριν τους εορτασμούς του ιωβηλαίου του «αγαπητού και αγαπημένου Στάλιν» τους πεταμένους στην χωματερή της ιστορίας ανάπηρους υπερασπιστές της γιορταστικής Μόσχας.

    Έτσι, οι εξόριστοι στρατιώτες του νικηφόρου στρατού άρχισα να πεθαίνουν. Ήταν ένας γρήγορος θάνατος: όχι από τα τραύματα, μα από την προσβολή, από το αίμα που κόχλαζε στις καρδιές τους, με το ερώτημα που ξεστόμισαν μέσα από τα σφαλιστά τους χείλη: «Γιατί μας το κάνεις αυτό σύντροφε Στάλιν;»

    Με αυτόν τον απλό και σοφό τρόπο έλυσαν, όπως θα νόμιζε κανείς, το άλυτο πρόβλημα με τους στρατιώτες – νικητές, οι οποίοι έχυσαν το αίμα τους «Για την Πατρίδα! Για τον Στάλιν!».

    Βλέπεις, σε αυτές τις δουλειές, ο ηγέτης ήταν μεγάλος μάστορας. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να αποφασίσει, εκτέλεσε ολόκληρους λαούς,- είπε πικρά, ολοκληρώνοντας, ο δοξασμένος στρατηλάτης Ιβάν Κόνεφ.

    Από το βιβλίο του Ίγκορ Γκάριν «Η άλλη αλήθεια για τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο» μέρος 1ο. Ντοκουμέντα.

    Ο Στεπάν Καστσουρκό, ήταν βοηθός ειδικών αποστολών του στρατάρχη Ιβάν Κόνεφ, αντιστράτηγος, πρόεδρος του Κέντρου Αναζητήσεων και Διαιώνισης της μνήμης των αγνοούμενων και των νεκρών υπερασπιστών της Πατρίδας.

    http://www.stepamag.com/2018/05/07/%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BD-%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B5%CF%86-%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BD%CE%AF%CE%BA/

  9. Andreas Z. on

    ΟΙ ΣΟΒΙΕΤΙΚΟΙ ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΠΟΛΕΜΟΥ
    ———————————————————-

    Εντύπωση, ωστόσο, προκαλεί, η στάση της σοβιετικής κυβέρνησης απέναντι στους δικούς της στρατιώτες, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και, κυρίως, απέναντι σε εκείνους που είχαν την τρομερή αυτή τύχη τους πρώτους μήνες μετά την έναρξη των πολεμικών επιχειρήσεων και την ραγδαία προέλαση των ναζιστικών στρατευμάτων στη ρωσική ενδοχώρα.

    Η σοβιετική κυβέρνηση εγκατέλειψε στην μοίρα τους εκατομμύρια στρατιώτες του Κόκκινου στρατού, οι οποίοι αιχμαλωτίστηκαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Αυτό, τουλάχιστον, μαρτυρούν, έγγραφα του Ρωσικού Κρατικού Αρχείου Εξωτερικής Πολιτικής που αποχαρακτηρίστηκαν πριν λίγα χρόνια. Από αυτό, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα έγγραφα της αλληλογραφίας μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, τα οποία μας αποκαλύπτουν μία σοκαριστική ιστορία που παρέμενε στην σκιά της επίσημης ιστοριογραφίας μέχρι πρόσφατα και αποκαλύπτουν πως η σοβιετική κυβέρνηση όχι μόνο δεν ενδιαφέρθηκε για την τύχη των αιχμάλωτων στρατιωτών της, όχι μόνο τους εγκατέλειψε βορά στις ορέξεις των χιτλερικών, μα και εμπόδιζε τις προσπάθειες άλλων κρατών να τους βοηθήσουν.

    …………………………….
    …κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου αιχμαλωτίστηκαν από 4 έως 6 εκατομμύρια σοβιετικοί, εκ των οποίων, περίπου τα 2/3 πέθαναν εν αιχμαλωσία. Η μεγάλη διαφορά στους αριθμούς, οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στις διαφορετικές προσεγγίσεις ιστορικών και δημογράφων που ασχολούνται με αυτό το ζήτημα. Η αιτία όμως των τεράστιων απωλειών μεταξύ των αιχμαλώτων, οφείλεται στην απάνθρωπη μεταχείρισή τους από τους ναζιστές και στην άρνηση της Γερμανίας να τηρήσει τους όρους των διεθνών συνθηκών.

    ………………………
    Ανάμεσα σε άλλα έγγραφα του προαναφερθέντος φακέλου υπάρχει και μία επιστολή του Μόλοτοφ προς τον Αμερικανό πρέσβη, στην οποία ο σοβιετικός υπουργός Εξωτερικών δήλωσε πως δεν τον ενδιαφέρει η πρόταση του Βατικανού για την παροχή ενημέρωσης σχετικά με τους αιχμαλώτους πολέμου. Είναι προφανές ότι το πρόβλημα των αιχμαλώτων πολέμου δεν ανησυχούσε μόνο τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Ανάλογες προσπάθειες κατέβαλαν οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Τουρκία και η Σουηδία. Το Βατικανό ανέλαβε πρωτοβουλία να μεσολαβήσει για την ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στην Γερμανία και την Ε.Σ.Σ.Δ. Η αρνητική απάντηση του Μόλοτοφ στο Βατικανό, ακύρωσε αυτή την πρωτοβουλία.

    Θα πρέπει να σημειώσουμε πως σε κανένα από τα έγγραφα δεν υπάρχει σημείωση του Στάλιν, ωστόσο, από την ανάγνωση των ονομάτων στα οποία μοιράζονταν αυτά τα έγγραφα, φαίνεται πως ήταν μεταξύ των μόνιμων παραληπτών τους. Την κύρια ευθύνη της αλληλογραφίας όμως την είχε το Λαϊκό Κομισαριάτο Εξωτερικών Υποθέσεων, δηλαδή ο Μόλοτοφ.

    Ιδιαίτερα τραγική ήταν όμως και η συνέχεια. Σύμφωνα με τα έγγραφα που έχουμε πλέον στη διάθεσή μας, καταρρίπτεται ο μύθος πως όλοι οι σοβιετικοί αιχμάλωτοι που απελευθέρωθηκαν από τα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, στάλθηκαν στα Γκουλάγκ. Η αλήθεια είναι πως η Ν.K.V.D. αμέσως οργάνωσε στρατόπεδα στα οποία έγινε έλεγχος του κάθε αιχμαλώτου ξεχωριστά. Σύμφωνα με τα στοιχεία αυτά, περίπου 1.500.000 καταγράφηκαν από τις ειδικές επιτροπές, εκ των οποίων στα Γκουλάγκ στάλθηκαν 245.000.

    ………………….

    http://www.stepamag.com/2018/05/08/%CE%B7-%CF%84%CF%8D%CF%87%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%83%CE%BF%CE%B2%CE%B9%CE%B5%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8E%CE%BD-%CE%B1%CE%B9%CF%87%CE%BC%CE%B1%CE%BB%CF%8E%CF%84%CF%89%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD/

  10. Ο Στάλιν και η εισήγησή του πριν τον B΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Κ.Ε. των Μπολσεβίκων.

    …. ένα κείμενο που πέτυχα πριν από 2-3 εβδομάδες στο σάιτ Στέπα (btw μια εξαιρετική επιθεώρηση ρωσικού πολιτισμού) και είναι ενδεικτικό του τρόπου σκέψης του Στάλιν, των στόχων του και της στάσης που κράτησε η Ε.Σ.Σ.Δ. την περίοδο πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Πρόκειται για την εισήγηση του ίδιου του Στάλιν στη συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του Πανενωσιακού Κομμουνιστικού Κόμματος (Μπολσεβίκοι) στις 19 Αυγούστου 1939. Το αρχείο έχει μεταφράσει ο εξαιρετικός μεταφραστής και δημοσιογράφος Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης.

    «Το ζήτημα του πολέμου και της ειρήνης έχει μπει σε κρίσιμη για εμάς φάση. Αν υπογράψουμε συμφωνία αλληλοβοήθειας με την Γαλλία και την Μεγάλη Βρετανία, η Γερμανία θα απαρνηθεί την Πολωνία και θα αρχίσει να αναζητάει modus vivendi με τα δυτικά κράτη. Ο πόλεμος θα αποτραπεί, αλλά στη συνέχεια τα γεγονότα μπορούν να λάβουν επικίνδυνη τροπή για την Ε.Σ.Σ.Δ. Αν δεχτούμε την πρόταση της Γερμανίας για την υπογραφή κοινού συμφώνου περί μη επίθεσης, φυσικά, αυτή θα επιτεθεί στην Πολωνία και η ανάμειξη της Γαλλίας και της Αγγλίας σε αυτό τον πόλεμο θα είναι αναπόφευκτη. Η Δυτική Ευρώπη θα συγκλονιστεί από σοβαρές ταραχές και συγκρούσεις. Υπ’ αυτές τις συνθήκες θα έχουμε πολλές πιθανότητες να μην λάβουμε μέρος στη σύγκρουση και μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα έρθει η κατάλληλη και συμφέρουσα στιγμή να μπούμε στον πόλεμο.

    Η εμπειρία των είκοσι τελευταίων χρόνων δείχνει ότι κατά την ειρηνική περίοδο δεν μπορούμε να έχουμε στην Ευρώπη κομμουνιστικό κίνημα τόσο ισχυρό, ώστε να το μπολσεβικικό κόμμα να πάρει την εξουσία. Η δικτατορία αυτού του κόμματος είναι δυνατή μόνο ως αποτέλεσμα ενός μεγάλου πολέμου. Θα κάνουμε την επιλογή μας και αυτή είναι προφανής. Θα πρέπει να δεχτούμε την γερμανική πρόταση και ευγενικά να στείλουμε πίσω την αγγλογαλλική αντιπροσωπεία. Το πρώτο πλεονέκτημα που θα αποκτήσουμε είναι η καταστροφή της Πολωνίας μέχρι τα προάστια της Βαρσοβίας, συμπεριλαμβανομένης της ουκρανικής Γαλικίας.

    Η Γερμανία θα μας δώσει πλήρη ελευθερία κινήσεων στις χώρες της Βαλτικής και δεν έχει αντίρρηση ως προς την επιστροφή της Βεσσαραβίας στην Ε.Σ.Σ.Δ. Είναι έτοιμη να μας παραχωρήσει ζώνες επιρροής στην Ρουμανία, τη Βουλγαρία και την Ουγγαρία. Παραμένει ανοιχτό το ζήτημα που συνδέεται με την Γιουγκοσλαβία… Στο μεταξύ εμείς θα πρέπει να προβλέψουμε τις επιπτώσεις που θα απορρέουν τόσο σε περίπτωση ήττας, όσο και σε περίπτωση νίκης της Γερμανίας. Στην περίπτωση της ήττας της μοιραία θα ακολουθήσει η σοβιετοποίηση της Γερμανίας και θα εγκαθιδρυθεί κομμουνιστική κυβέρνησης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η σοβιετοποιημένη Γερμανία θα αντιμετωπίσει μεγάλο κίνδυνο, αν αυτή η σοβιετοποίηση είναι αποτέλεσμα μίας ήττας της Γερμανίας σε πόλεμο- αστραπή. Η Αγγλία και η Γαλλία θα είναι ακόμη αρκετά ισχυρές ώστε να καταλάβουν το Βερολίνο και να εξοντώσουν την σοβιετική Γερμανία. Εμείς με τη σειρά μας δεν θα είμαστε σε θέση να βοηθήσουμε τους μπολσεβίκους συντρόφους μας στην Γερμανία.

    Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ο στόχος μας είναι να μπορέσει η Γερμανία να διεξάγει πολεμικές επιχειρήσεις όσο το δυνατόν περισσότερο, με σκοπό να εξαντλήσει σε τέτοιο βαθμό την Αγγλία και τη Γαλλία, ώστε να μην είναι σε θέση να εξοντώσουν τη σοβιετοποιημένη Γερμανία. Ακολουθώντας ουδέτερη πολιτική και περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή, η Ε.Σ.Σ.Δ. θα βοηθήσει τη σημερινή Γερμανία, προμηθεύοντάς την με πρώτες ύλες και τρόφιμα. Είναι αυτονόητο, πως η βοήθεια μας δεν θα πρέπει να ξεπεράσει συγκεκριμένα όρια, προκειμένου να μην υπονομεύσουμε την οικονομία μας και αποδυναμώσουμε την ισχύ της.

    Την ίδια στιγμή θα πρέπει να διεξάγουμε εντατική κομμουνιστική προπαγάνδα, ιδιαίτερα στις χώρες του αγγλογαλλικού κόσμου και κατά κύριο λόγο στη Γαλλία. Θα πρέπει να κάνουμε τις κατάλληλες προετοιμασίες ώστε σε αυτή τη χώρα κατά την πολεμική περίοδο το κόμμα να περάσει στην παρανομία, απαρνούμενο τη νόμιμη δραστηριότητα. Ξέρουμε πως η δουλειά αυτή απαιτεί πολλά θύματα, αλλά οι Γάλλοι σύντροφοί μας δεν πρόκειται να εκδηλώσουν αμφιβολίες. Βασικοί τους στόχοι κατά κύριο λόγο θα πρέπει να είναι η διαλυτική δουλειά και η υπονόμευση του ηθικού του στρατεύματος και της αστυνομίας. Αν οι προκαταρκτικές αυτές ενέργειες πραγματοποιηθούν επιτυχώς, η ασφάλεια της σοβιετικής Γερμανίας θα είναι διασφαλισμένη και αυτό θα συμβάλει στη σοβιετοποίηση της Γαλλίας.

    Ας εξετάσουμε τώρα την δεύτερη υπόθεση, δηλαδή την νίκη της Γερμανίας. Ορισμένοι υποστηρίζουν την άποψη ότι αυτή η εξέλιξη περιέχει μεγάλους κινδύνους για εμάς. Υπάρχει μία δόση αλήθειας σε αυτόν τον ισχυρισμό, αλλά θα ήταν λάθος να πιστεύουμε πως ο κίνδυνος αυτός θα είναι τόσο κοντά και τόσο μεγάλος, όπως θεωρούν πολλοί. Αν η Γερμανία νικήσει, θα βγει από τον πόλεμο εξαντλημένη και δεν θα είναι σε θέση να ξεκινήσει μία ένοπλη σύγκρουση με την Ε.Σ.Σ.Δ. για μία περίοδο τουλάχιστον δέκα ετών.

    Βασικό της μέλημα θα είναι η επιτήρηση των ηττημένων Αγγλίας και Γαλλίας με στόχο την παρεμπόδιση της αναβίωσής τους. Από την άλλη πλευρά, η νικηφόρα Γερμανία θα διαθέτει τεράστιες εκτάσεις και κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών θα είναι απασχολημένη με την «εκμετάλλευσή» τους και την εγκαθίδρυση σε αυτής της γερμανικής τάξης πραγμάτων. Είναι προφανές ότι η Γερμανία θα είναι πολύ απασχολημένη με όλα αυτά, για να στραφεί εναντίον μας. Υπάρχει κι ένα ακόμη πράγμα, το οποίο ενισχύει την ασφάλειά μας. Στη νικημένη Γαλλία το Κομμουνιστικό Κόμμα θα είναι πάντα πολύ ισχυρός. Η κομμουνιστική επανάσταση μοιραία θα έλθει κι εμείς μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτή την περίσταση για να προστρέξουμε προς βοήθεια της Γαλλίας και να την κάνουμε σύμμαχό μας. Αργότερα, όλοι οι λαοί που βρέθηκαν υπό την «προστασία» της νικηφόρας Γερμανίας, θα γίνουν, επίσης, σύμμαχοί μας. Θα έχουμε ένα μεγάλο πεδίο φράσης για την καλλιέργεια της παγκόσμιας επανάστασης.

    Σύντροφοι!

    Είναι προς το συμφέρον της Ε.Σ.Σ.Δ., της πατρίδας των εργαζομένων, ο πόλεμος να διεξαχθεί ανάμεσα στο Ράιχ και το καπιταλιστικό αγγλογαλλικό μπλοκ. Θα πρέπει να κάνουμε τα πάντα ώστε ο πόλεμος αυτός να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο με στόχο την εξάντληση των δύο πλευρών. Για αυτό το λόγο ειδικά θα πρέπει να συμφωνήσουμε για την υπογραφή συμφώνου που μας πρότεινε η Γερμανία και να εργαστούμε ώστε ο πόλεμος αυτός, ο οποίος κηρύχθηκε, να διαρκέσει όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο. Θα πρέπει να ενισχύσουμε την προπαγανδιστική μας δουλειά στις εμπόλεμες χώρες, ώστε να είμαστε έτοιμοι για την περίοδο μετά τη λήξη του πολέμου»».

    https://www.athensvoice.gr/politics/592904_o-stalin-gia-arharioys


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: