Μπορεί να σωθεί το πείραμα της ΠΟΕ;

ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΕ;

Του Βλάση Αγτζίδη (*)

 Η ΠΟΕ (Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδας) είναι αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη ομοσπονδία του ελλαδικού ποντιακού ελληνισμού. Ιδρύθηκε το έτος 2004 ως αποτέλεσμα μιας δυσανεξίας που χαρακτήριζε τότε το χώρο της Βόρειας Ελλάδας (ΠΟΠΣ, ΟΠΣΒΕ, Παλιννοστούντες, πλήθος διαφωνούντων). Στο χώρο της Αθήνας η κατάσταση ήταν διαφορετική. Υπήρχε μια εξαιρετικά σημαντική ομοσπονδία με πλούσια δράση και σύγχρονη αντίληψη των πραγμάτων η ΟΠΣΝΕ (Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων Ν. Ελλάδας). Όμως το κλίμα εκείνης της εποχής και η ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να διαμορφωθεί μια ενιαία πανελλαδική ομοσπονδία επηρέασε κάποια λίγα και σοβαρά στελέχη της Αθήνας, τα οποία πίεσαν το Δ.Σ. της ΟΠΣΝΕ για να δεχτεί την αυτοδιάλυση και την ένταξη στο νέο σχήμα.

Να σημειώσουμε ότι κανένα από αυτά τα στελέχη που τότε πήραν την πρωτοβουλία (μεταξύ αυτών και εγώ) δεν ανέχτηκε τον αντιδημοκρατικό και αντιδραστικό τρόπο λειτουργίας που επέβαλε ο κ. Γ. Παρχαρίδης στη νέα Ομοσπονδία. Η προσωπική μου ενοχή για την αυτοδιάλυση της ΟΠΣΝΕ  και την ένταξη των αθηναϊκών ποντιακών συλλόγων σε έναν αδιάφορο και αντιπαραγωγικό οργανισμό, με οδηγεί σήμερα στην προσπάθεια ανίχνευσης δυνατοτήτων σωτηρίας της ΠΟΕ από την εξαθλίωση.

.stroggylo trapezi2

Τι θέλαμε από την ΠΟΕ και τι ΔΕΝ βρήκαμε

Η ενασχόληση με τα του οργανωμένου ποντιακού χώρου υπήρξε από χρόνια κομμάτι των δραστηριοτήτων μου. Αιτίες γι αυτή την ενασχόληση ήταν  η αντίληψη ότι,  ίσως, ο ποντιακός ελληνισμός μπορούσε:

να συμβάλλει καθοριστικά στην αλλαγή πολλών εμπεδωμένων αντιλήψεων στην Ελλάδα.

Να την οδηγήσει στην υπέρβαση των «παλαιοελλαδικών» της καθηλώσεων για τις ιστορικές εξελίξεις,

να κατανοήσει βαθύτερα τις διεργασίες που οδήγησαν στη δημιουργία των εθνών-κρατών, στον τρόπο που διαμορφώθηκαν οι σημερινές γεωπολιτικές σταθερές.

Να εντάξει στη συλλογική μνήμη τον ελληνισμό της Ανατολής και της πρώην ΕΣΣΔ, καθώς και ιστορικά γεγονότα όπως η Γενοκτονία ή οι σταλινικές διώξεις.

Ίσως να ήταν η αυταπάτη ότι θα μπορούσε να οργανωθεί καλύτερα  η αντιμετώπιση του κοινωνικού προβλήματος που προκλήθηκε με την έλευση των δεκάδων χιλιάδων νέων ομογενών προσφύγων από την πρώην ΕΣΣΔ.

Ίσως πάλι, ότι ο ελλαδικός ποντιακός χώρος θα μπορούσε να κατανοήσει τις νέες διεθνείς προκλήσεις και να αναδειχθεί ως σύνδεσμος μεταξύ της ευρωπαϊκής Ελλάδας και των νέων χωρών που προέκυψαν από τη σοβιετική κατάρρευση, όπου κατοικούσε μια σημαντική ελληνική διασπορά παραγνωρισμένη απ’ όλους.

Ίσως η ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε, με ένα πιο συγκροτημένο τρόπο, να έχει το ρόλο της γέφυρας με τους ελληνόφωνους της Τουρκίας.

Δυστυχώς αυτές οι προσδοκίες δεν επαληθεύτηκαν. Ο τρόπος μεταχείρισης της ΠΟΕ από το παλαιό καθεστώς (που δημιούργησε με προσωπική ευθύνη ο Γιώργος Παρχαρίδης, αλλά και με την συνευθύνη πολλών) ήταν μειωτικός για το ίδιο το εγχείρημα. Οι εσωτερικές διαδικασίες του Διοικητικού Συμβούλιου υπερβολικά υποβαθμισμένες από μια κυριαρχική προεδρική παρουσία που απεχθανόταν κάθε κριτικό λόγο, κάθε συζήτηση σε βάθος. Η επιφανειακή αντιμετώπιση των ποντιακών θεμάτων σύντομα οδήγησε στον παραμερισμό των μεγάλων κοινωνικών και ιδεολογικών ζητημάτων προς όφελος της γλεντζέδικης αντιμετώπισης των λειτουργιών της ομοσπονδίας. Όπως επίσης και της ανάδειξης στον υπέρτατο στόχο της αλλαγής του καθεστώτος του κατ’ όνομα μοναστηριού της Παναγίας Σουμελά του Βερμίου όρους. Ένα διεκδικούμενο αντικείμενο του πόθου, μόνιμο στοιχεία αντιπαράθεσης της Ευξείνου Λέσχης με το Ίδρυμα της Παναγίας Σουμελά, μετετράπη στον υπέρτατο σκοπό της πανελλαδικής μας Ομοσπονδίας, παραμερίζοντας κάθε τι άλλο.

.

Η στραβή πορεία του 2010 και η αποχώρηση των ‘Αργοναυτών’

Δυστυχώς, η μεγαλύτερη ελλαδική Ομοσπονδία των Ποντίων δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τη νεοελληνική κακοδαιμονία της παραταξιοποίησης, του φανατισμού, του αποκλεισμού των μη “κολλητών” και της αδυναμίας σύνθεσης των διαφορετικών αντιλήψεων. Η κατηφόρα και η αλλοτρίωση επήλθαν οριστικά με τις εκλογές του 2010. Καθώς και με την αλλαγή του καταστατικού που προηγήθηκε και δημιουργούσε μια απολύτως συγκεντρωτική δομή. Η νέα δομή που εξέφραζε τις εξουσιαστικές ανάγκες της ηγεσίας, αναιρούσε πλήρως τις αρχικές προθέσεις για σεβασμό των πρωτοβαθμίων και για αποκέντρωση, που υπήρχαν γύρω από την δημιουργία της ΠΟΕ.

Η μεθόδευση αυτή είχε εξαναγκάσει τους «Αργοναύτες-Κομνηνούς», έναν από τους ιστορικούς συλλόγους της Ελλάδας -που είχε καθοριστικό ρόλο στην ένταξη των συλλόγων της νότιας Ελλάδας στο εγχείρημα της ΠΟΕ- να αποχωρήσει από την Ομοσπονδία. Το κείμενο, με το οποίο αναλύονταν οι λόγοι της αποχώρησης ήταν αποκαλυπτικό για την κατάπτωση που είχε επιφέρει στην ΠΟΕ ο Γιώργος Παρχαρίδη και η συνδικαλιστική ομάδα που δημιούργησε γύρω του. Αναφέρουμε κάποιους από αυτούς:

«Σήμερα, έχει το θάρρος (ο σύλλογος Αργοανύτες-Κομνηνοί) να κοιτάει κατάματα, ακόμη και αυτοκριτικά την ιστορία των τελευταίων χρόνων και να παραδέχεται ότι: ‘’δυστυχώς, η προσπάθεια επανασύνθεσης και ενωτικής έκφρασης του Ποντιακού χώρου, μέσω της Π.Ο.Ε. απέτυχε‘’.

  • Απέτυχε διότι δεν φρόντισε ποτέ να αυτονομηθεί οικονομικά, αλλά αρκέστηκε να φλερτάρει με τα εκάστοτε πολιτειακά κονδύλια.
  • Απέτυχε διότι δεν φρόντισε να δουλέψει σε νέες πτυχές του Ποντιακού Ζητήματος, αλλά αναλώθηκε σε οργανωτικού τύπου παθολογίες που τελικά μας τραυμάτισαν όλους βαριά και μας πλήγωσαν άδικα.
  • Απέτυχε διότι δεν λειτούργησε ποτέ ως καθοδηγητικό όργανο που τόσο μεγάλη ανάγκη έχει ο χώρος μας και δεν εκμεταλλεύτηκε το πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό του ποντιακού χώρου που ξεχειλίζει από προσωπικές πρωτοβουλίες και δράσεις, αλλά αρκέστηκε –με περίσσια εσωστρέφεια- να επικαλείται ως δικές της, ιστορικές επιτυχίες τρίτων.
  • Απέτυχε διότι υπαναχώρησε προκλητικά από τις αρχικές καταστατικές δεσμεύσεις της, που εγγυώντο για πρώτη φορά στην ιστορία του ποντιακού χώρου ότι καμία προσωπική στρατηγική δεν θα μπορούσε να επιβληθεί ως καθεστώς-τροχοπέδη στη δημοκρατική εξέλιξη του χώρου.

Οι Αργοναύται-Κομνηνοί αρνούνται να συμμετάσχουν σε μια συνεχή τριβή και αντιπαράθεση ομάδων και εξουσιών, γιατί αυτό δεν κάνει κανέναν μας  καλύτερο Πόντιο.

Πιστεύουμε ότι όλες οι πτυχές του Ποντιακού Ζητήματος είναι πολιτικές και όχι κομματικές. Κρίνονται δε, στα πεδία της αυτονομίας των θεσμικών μας οργάνων από κυβερνήσεις και κόμματα και όχι στα οργανογράμματα των εξαρτημένων ρόλων.

Κάνοντας και τη δική μας αυτοκριτική, νοιώθουμε ότι οφείλουμε να προχωρήσουμε σε μία άλλη αντίληψη για το ρόλο, τις ευθύνες και αυτά που ιστορικά εκπροσωπούμε…

Δυστυχώς η ηγετική ομάδα της ΠΟΕ δεν έλαβε υπόψη τις επισημάνσεις αυτές για να ανακόψει την καθοδική πορεία. Συνέχισε να πορεύεται με τον ίδιο τρόπο. Γνωρίζουμε πλέον ότι η αρνητική πορεία ήταν αποτέλεσμα της κομματικής εμπάθειας, της ημιμάθειας και της αναζήτησης φανταστικών εχθρών εντός του ποντιακού χώρου.

–Στη θέση της σύνθεσης επελέγη η αντίθεση.

–Στη θέση του διαλόγου η απόρριψη.

–Αντί της συναδελφικής αλληλεγγύης καταβλήθηκε κάθε δυνατή προσπάθεια περιθωριοποίησης συμπατριωτών.

–Αντί της εξωστρέφειας το κύριο χαρακτηριστικό είναι η εσωστρέφεια.

–Στη θέση της γνώσης και της αξιοπρεπούς διεκδίκησης της ιστορικής μνήμης, η υποταγή σε αλλότρια συμφέροντα, η συγκάλυψη των ευθυνών των ενόχων…

Πριν από δύο χρόνια, με αφορμή κάποιες απαράδεκτες, συμπλεγματικές  και προσβλητικές δηλώσεις που έκανε ο τότε πρόεδρος της ΠΟΕ (Αντωνιάδης), στον οποίο ο Γιώργος Παρχαρίδης είχε δώσει το δαχτυλίδι της διαδοχής, είχα καταθέσει δημοσίως τις παρακάτω σκέψεις, οι οποίες παραμένουν επίκαιρες.

Μπορεί να σωθεί το πείραμα της ΠΟΕ;

Το ερώτημα αυτό απασχολεί εδώ και χρόνια αρκετούς από αυτούς που  πρωτοστάτησαν στην ίδρυση της πανελλαδικής Ομοσπονδίας. Το κρίσιμο σημείο που θα κρίνει (ή, έκρινε!) την απάντηση είναι (ήταν) η στάση των υγιών πρωτοβάθμιων συλλόγων απέναντι στην αλλοτρίωση και στην επικράτηση της πλέον χείριστης μορφής συνδικαλισμού στα δευτεροβάθμια όργανα. Γιατί -όπως πολλοί εκτιμούν- οι συνδικαλιστές του οργανωμένου ποντιακού χώρου -ειδικά του δευτεροβάθμιου αλλά και των Ιδρυμάτων- «πουλούν» Γενοκτονία, θρησκοληψία και δάκρυ. Άλλοι για ένα άδειο πουκάμισο και άλλοι για πολύ συγκεκριμένα υλικά οφέλη. Αυτή τελικά είναι η τεράστια διαφορά του ποντιακού χώρου από τον αρμενικό ή τον εβραϊκό: Η απουσία μια σοβαρής ηγεσίας, τόσο στον οργανωμένο χώρο, όσο και στον πνευματικό.

Το πρόβλημα μπορεί να συνειδητοποιηθεί μόνο με τον απολογισμό των είκοσι χρόνων από την αναγνώριση της Γενοκτονίας: Ο ποντιακός χώρος βρίσκεται παντελώς εκτός των κέντρων που αναπαράγεται η συλλογική μνήμη, πλην κάποιων εκδηλώσεων που διοργανώνουν αυτοβούλως καθηγητές και δάσκαλοι. Και κυρίως βρίσκεται εντελώς εκτός της ιστοριογραφικής κοινότητας. Οι μόνοι που υποστηρίζουν τη συγκεκριμένη εκδοχή της Ιστορίας είναι κάποιοι λίγοι προσφυγικής καταγωγής ιστορικοί. Η συντριπτική κοινότητα των επιστημόνων ιστορικών αγνοεί εντελώς αυτά τα ιστορικά γεγονότα ή κρατά μια επιφυλακτική στάση, ενώ αναπτύσσεται και η τάση της δημόσιας αμφισβήτησης. Ακόμα και από τα μεγάλα συνέδρια, που οργανώθηκαν για την αποτίμηση της Μεταπολίτευσης (περ. ‘Historein’, Δεκέμβρης του ’12 και Ελληνική Εταιρεία Πολιτικής Επιστήμης, Δεκέμβριος ’14), απουσίαζε παντελώς οποιαδήποτε αναφορά στο προσφυγικό κίνημα των δεκαετιών ’80 και ΄90 που έκανε την πλέον έντονη παρέμβαση στην κίνηση των ιδεών στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Απογοητευτικό επίσης είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει ούτε μια έδρα σπουδών για τον ελληνισμό της Ανατολής στα Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης (Αριστοτέλειο και Μακεδονίας..) και αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί ουσιαστικά κανέναν από τους ταγούς του οργανωμένου ποντιακού ελληνισμού. Έπρεπε να έρθει ο Ιβάν Σαββίδης και με τα ρωσικά ρούβλια να επιχορηγήσει τη δημιουργία Έδρας Ποντιακού Ελληνισμού στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο.   

Τι θα μπορούσε να γίνει ΤΩΡΑ!

Με τις εκλογές που θα γίνουν στη ΠΟΕ ίσως να υπάρχει η τελευταία δυνατότητα να αναστραφεί μια καθοδική πορεία. Η απόφαση ενεργοποίησης ενός νέου ανθρώπου και εξαιρετικού επιστήμονα, του Θεοδόση Κυριακίδη, ανοίγει για πρώτη φορά κατα τα τελευταία χρόνια τη προοπτική της αλλαγής. Η ομάδα που δημιούργησε με κατά κύριο λόγο άφθαρτους από τις συγκρούσεις, είναι από μόνη της εγγύηση  Αν του δοθεί η δυνατότητα και η πλειοψηφία στο νέο Δ.Σ. πιστεύω ότι θα αλλάξει άρδην ο χώρος προς τη θετική κατεύθυνση. Είμαι σίγουρος ότι ο Θεοδόσης θα πορευτεί με σύνεση και θα κερδίσει τη σύνθεση με όλες της υγιής δυνάμεις.

Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη λύση. Αν χαθεί και αυτή η ευκαιρία, πολύ φοβάμαι ότι ούτε η τύχη, ούτε και ο όποιος Θεός του Πόντου θα την ξαναδώσει. Στο σημείο αυτό θα φανεί αν οι σύλλογοί μας έχουν ωριμάσει, ή παραμένουν σε μια κατάσταση ‘ύπνωσης και άγνοιας του κινδύνου.

————————————

(*) Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για τη συγγραφή της ιστορίας της παρευξεινίου διασποράς. Συνέβαλε καθοριστικά στην ένταξη των συλλόγων της ΟΠΣΝΕ στην ΠΟΕ και διετέλεσε μέλος των δύο πρώτων Δ.Σ. της Ομοσπονδίας (2004-2010).

 

Advertisements

6 Σχόλια

  1. […] Mιας και η ΠΟΕ δεν έχει προοπτική για μια άλλη πορεία, όπως πολλοί ήλπισαν, και τα παλιά τζάκια φάνηκε ότι καλά κρατούν και πορεύονται με τον γνωστό τρόπο,  και για άλλοι μια φορά επικράτησαν -έστω οριακά- οι Κακοφωνίξ, οι διάφοροι «μάντηδες»… ας ανατρέξουμε στον Αστερίξ και τον Οβελίξ.  Αφού πρώτα θυμίσουμε μια δικιά μας υπόθεση: «Αν χαθεί και αυτή η ευκαιρία, πολύ φοβάμαι ότι ούτε η τύ….» […]

  2. Date obolum Belissario – Ανοιχτή επιστολή με αφορμή το συνέδριο της ΔΙΣΥΠΕ

    (Φωτ.: Νεκτάριος Κεκιτζόγλου)
    Δώστε τον οβολό σας στον ένδοξο αλλά ατυχήσαντα Βελισσάριο! Δώστε κάτι στους λαμπρούς αλλά ατυχήσαντες (στα ποντιακά πράγματα) ηγέτες του οργανωμένου ποντιακού χώρου… Μια ακόμα έστω και φευγαλέα παρουσία ενός έστω και μικρού και ασήμαντου σωματείου στο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού, είναι κι αυτό κάτι για τον Γιώργο Παρχαρίδη, συμβάλλει κάπως στο να περισωθεί η υστεροφημία του… Μια απουσία σωματείου, έστω της πεντάρας, από το ίδιο Συνέδριο, κάτι είναι για τον Ανέστη Οσεπίδη, τώρα που μετρά τους φίλους του… Και ούτε οι παρουσίες ούτε οι απουσίες είναι αδιάφορες για τον Ιβάν Σαββίδη, που και ο ίδιος σίγουρα περιμένει το Συνέδριο για να κάνει ταμείο…

    Αλλά, Γιώργο Παρχαρίδη, όταν ο πρώην Πρόεδρος της ΠΟΕ Γιάννης Αντωνιάδης έκανε εκείνες τις πανάθλιες δηλώσεις λέγοντας για το αρμενικό έθνος, ότι δεν έχει καμιά προσφορά στον πολιτισμό, και για εμάς τους Πόντιους ότι η αναγνώριση της Γενοκτονίας θα μας δώσει διεθνές διαβατήριο για να μας ανοίγουν όλοι τις πόρτες, τότε εσύ αντί να τον διώξεις κλοτσηδόν τον διατηρούσες και ως πρόεδρο της ΠΟΕ και ως γραμματέα της ΔΙΣΥΠΕ, ενώ άστραφτες και βροντούσες εναντίον μου επειδή ζήτησα την παραίτησή του…

    Όταν ο Γιώργος Γεωργιάδης, πρώην γενικός γραμματέας της ΠΟΕ, έστελνε την ιταμή επιστολή της ΠΟΕ στην Διαμαντοπούλου, υπουργό Παιδείας και σθεναρή υποστηρίκτριά μας, εσύ αντί να τον αποπέμψεις επίσης κλοτσηδόν, αποστρεφόσουν εμάς που αποδοκιμάζαμε το ατόπημα. Τώρα γύρευε οβολούς στήριξης…

    Διότι, Γιώργο, αυτά είναι σοβαρότατα θέματα και δεν επιτρέπεται να μην αντιλαμβάνεται την σημασία τους ένας ηγέτης…

    Και εσύ Ανέστη Οσεπίδη, που φιλοδοξείς να γίνεις πρωτομάστορας ενός νέου παγκόσμιου ποντιακού οικοδομήματος, είναι προφανές –και μόνο τυφλοί δεν το βλέπουν– ότι πας να δημιουργήσεις αυτό το οικοδόμημα με τα μπάζα της ΔΙΣΥΠΕ που προσπαθείς να κατεδαφίσεις. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι όποιος επιχειρηματολογεί για τα προφανή, μοιάζει να προσπαθεί «διά λύχνου τον ήλιον δεικνύναι», να δείξει δηλαδή με λυχνάρι τον ήλιο. Εσύ ό,τι και να πεις, ό,τι και να κάνεις, ό,τι και να προφασίζεσαι δεν πρόκειται να δικαιολογήσεις την απουσία των τριών ομοσπονδιών του εξωτερικού από το Συνέδριο, τόσο το παρόν, το τακτικό, όσο και το έκτακτο που προηγήθηκε… Ό,τι έχεις να πεις, έλα να τα πεις στο Συνέδριο. Δεν έρχεσαι… Θα μετράς απέξω αγωνιωδώς απουσίες σωματείων… Και κάθε απουσία θα είναι και ένας οβολός στήριξης για σένα… Τι μιζέρια…

    Ιβάν Σαββίδη, όταν το 2010 η ΠΟΕ έδινε τον υπέρ πάντων αγώνα κατά του καθεστώτος στην Παναγία Σουμελά, εσύ έστελνες στην Αρχιεπισκοπή επιστολή στήριξης της οικογενειοκρατίας, γεμάτη ύμνους. Τώρα θα μετράς απουσίες και παρουσίες από το Συνέδριο… Άχαρο έργο…

    Το θέμα είναι ότι όλοι εσείς έχετε τεράστια πράγματι προσφορά στον ποντιακό χώρο, παρά τα πολλά μοιραία λάθη σας. Αλλά στις μεταξύ σας σχέσεις όσον αφορά τα ποντιακά, τα κάνατε μούσκεμα…

    Και δυστυχώς αυτό το πληρώνει πανάκριβα ο οργανωμένος (και ξεχαρβαλωμένος) χώρος…

    Κάντε κάτι, έστω την ύστατη στιγμή. Ελάτε σε μια συνεννόηση! Οι αποστάσεις μεταξύ σας επί θεμάτων ουσίας είναι σχεδόν μηδενικές. Και εσείς τις δώσατε κοσμικές διαστάσεις!

    Όσο για όλους εμάς τους άλλους, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο εκτός από ένα: Να μην είμαστε κολλημένοι σε εσάς! Να σας αγαπάμε ως φίλους, να εκτιμούμε την προσφορά σας αλλά να μην διστάζουμε να λέμε αλήθειες, έστω και αν αυτές (σας) καίνε!

    Γιάννης Αποστολίδης,
    π. πρόεδρος Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης.

    http://www.pontos-news.gr/article/167668/date-obolum-belissario-anoihti-epistoli-me-aformi-synedrio-tis-disype

  3. Πρόεδρος της ΟΣΕΠΕ προς Γιώργο Παρχαρίδη: «Φαίνεται πως επιδιώκετε να γίνετε ο αρχιτέκτονας της διάσπασης των ποντιακών οργανώσεων του εξωτερικού»

    Ανέστης Οσιπίδης (φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Σωτήρης Μπαρμπαρούσης)
    Η ΟΣΕΠΕ, από την ίδρυσή της, έθεσε ως στόχο της τη συγκρότηση και συνοχή του οργανωμένου ποντιακού χώρου, με βάση τη βούληση των πρωτοστατών της ύπαρξής της. Πάντα με σεβασμό στις προβλεπόμενες από το καταστατικό της νόμιμες διαδικασίες, τον δημοκρατικό έλεγχο, τη διαφάνεια, την αξιοπιστία, τη συνέχεια, την εξέλιξη. Η ΟΣΕΠΕ άντεξε διότι λειτούργησε με πειθώ, διάλογο, σεβασμό στις αποφάσεις των οργάνων – γεγονότα που εξασφάλιζαν τη συνοχή και ανάπτυξή της ανά γενιά, χωρίς να χάσει ούτε δευτερόλεπτο την ελληνική ποντιακή ψυχή της.

    Στον μακρύ αυτό δρόμο, φωτεινές όσο και ταπεινές προσωπικότητες δείχνουν με την παρουσία και τις πράξεις τους το δρόμο που πρέπει να οδεύσουμε.

    Οι αείμνηστοι πρόεδροί της Γιάννης και Χρήστος Παπαδόπουλος συμπύκνωναν τις αρετές δύο ατόμων σε ένα πρόσωπο: Μυαλό και δράση. Αλλά με έναν απαράβατο όρο: Κανείς δεν είναι υπεράνω της ΟΣΕΠΕ. Όλα τελειώνουν εντός των οργάνων της. Όλες οι απόψεις ακούγονται, ζυμώνονται, η πάλη ιδεών είναι αδιάλειπτη, και τελικά η σύνθεση με δημοκρατικές διαδικασίες ενισχύει και θωρακίζει την ΟΣΕΠΕ.

    Εμείς δεν θα απέχουμε από την τήρηση της κληρονομιάς αυτής. Θα την τιμήσουμε λέξη προς λέξη για να έχουμε καθαρό πρόσωπο κοιτώντας τις μορφές των προέδρων μας στους τόπους της αιώνιας κατοικίας τους.

    Λυπούμαστε για το γεγονός ότι πρώην πρόεδροι μας, και ειδικότερα οι κύριοι Γιώργος Αμαραντίδης και Γιώργος Τσορακλίδης, παραφράζουν και αλλοιώνουν το νόημα και την ουσία της πολιτικής διαθήκης των πάντα ζωντανών στη μνήμη μας αδερφών μας. Πρώην πρόεδροι που μαγεύτηκαν από κομματικά θέλγητρα της πολιτικής Κίρκης της μητέρας Ελλάδος, αποτυχημένοι πλέον πολιτευτές, αποτυχημένοι σε εκλογές των σωματείων τους στον γερμανικό χώρο, αποτυχημένοι πρώην εκπρόσωποί μας στον διεθνή παγκόσμιο ποντιακό χώρο.

    Αναζητούν μια διαπίστευση, μια εξουσιοδότηση από σωματεία που βρίσκονται 300 χιλιόμετρα μακριά της κατοικίας τους, εκμεταλλευόμενοι αυτά για να κατέλθουν ως «σύνεδροι» σε ένα παγκόσμιο συνέδριο, ενδεχομένως παρωδία, με σκοπό να εκλεγούν πρόεδροι σε ένα όργανο που ήδη έχει απολέσει την αξιοπιστία του πολλαπλώς, αδιαφορώντας για τα προβλήματα που θα επιφέρει η πίεσή τους μεταξύ των εμπλεκόμενων με τη συμπεριφορά τους σωματείων. Από τη μια πλευρά των σωματείων στα οποία ανήκουν και από την άλλη των σωματείων που ζητούν να τους αναδείξουν συνέδρους.

    Τα στελέχη αυτά, με τις επιλογές και την συμπεριφορά τους, έχουν ήδη εκπέσει στη συνείδηση μας, πριν από την οριστική κρίση των συνέδρων της ΟΣΕΠΕ.

    Δημόσια και κατηγορηματικά η ΟΣΕΠΕ δηλώνει προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν αναγνωρίζει το αποκαλούμενο «Παγκόσμιο Συνέδριο του Πανοράματος» και τα εκλογικά του αποτελέσματα, όπως και την –στο παρασκήνιο δρομολογούμενη, από το νυν προεδρείο– πρόταση στο Διοικητικό Συμβούλιο που θα προκύψει από τις εκλογές αυτές, να αναλάβει πρωτοβουλία διαβούλευσης με τις ομοσπονδίες του απόδημου ελληνισμού για εξεύρεση λύσης. Την πρωτοβουλία για εξεύρεση λύσης είχαμε ήδη λάβει, εμείς οι πρόεδροι του απόδημου ελληνισμού, μια εβδομάδα πριν από το «Συνέδριο», και η κίνησή μας αυτή δεν έτυχε της αποδοχής του κυρίου Παρχαρίδη, ο οποίος, λίγες μέρες πριν, μας «επέπληξε» από έδρας ως φοιτητές του στο ΑΧΕΠΑ.

    Κύριε Παρχαρίδη, οι προκάτοχοί σας στον οργανωμένο ελλαδικό ποντιακό χώρο έφεραν τη διάσπαση στις ποντιακές οργανώσεις της Ελλάδος, κι εσείς, εξ όσων φαίνεται, επιδιώκετε να γίνετε ο αρχιτέκτονας της διάσπασης των ποντιακών οργανώσεων του εξωτερικού.

    Ανέστης Οσιπίδης
    Πρόεδρος Ομοσπονδίας Συλλόγων Ελλήνων Ποντίων στην Ευρώπη

    http://www.pontos-news.gr/article/167635/proedros-tis-osepe-pros-giorgo-parharidi-fainetai-pos-epidiokete-na-ginete-o

  4. Βλάσης Αγτζίδης για το συνέδριο της ΔΙΣΥΠΕ: Ένα συνέδριο μαϊμού, που εξευτελίζει τους Ποντίους

    Το σ/κ η πλειονότητα του ΔΣ της ΠΟΕ –10 μέλη από τα 19 (γιατί τα υπόλοιπα 9 παραιτήθηκαν διαμαρτυρόμενα)–, χρησιμοποιώντας ως όχημα ένα ξεπεσμένο όργανο, τη ΔΙΣΥΠΕ, οργανώνει μια μάζωξη που της έχει δώσει τον βαρύγδουπο τίτλο «8ο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού».

    Κανείς άλλος δεν συμμετέχει, πλην των οργανώσεων που ελέγχει η πλειονότητα. Καμία ομοσπονδία του εξωτερικού, ούτε από τη Δύση ούτε από την Ανατολή, θα πάρει μέρος.

    Συμμετέχουν όμως αυτοί οι εξ Αθηνών, που η ομάδα Παρχαρίδη κατηγορούσε για χρόνια αδίκως ως «λαμόγια». Και είχε βάλει ως στόχο να καταστρέψει και να ελέγξει δομές και διαδικασίες που ήταν αρκετά προχωρημένες. Και τα κατάφερε…

    Κι έτσι, αυτή τη στιγμή τα «λαμόγια της Αθήνας» έχουν μετατραπεί σε βασικούς στυλοβάτες των παλιών κατηγόρων τους. O tempora, o mores, που θα έλεγαν κι οι αρχαίοι μας πρόγονοι…

    Άρα τι παγκόσμιο είναι αυτό το πράγμα; Εδώ δεν είναι ούτε καν πανελλαδικό!

    Η εξαθλίωση και η κατάπτωση –όπως έγραψα σε μια συζήτηση– σχετίζεται με το χαρακτήρα και την συμπεριφορά του Παρχαρίδη… Ο οποίος δυστυχώς με διάφορες κατά καιρούς αντιφατικές παρέες προσπάθησε από το 2010 να μετατρέψει την ΠΟΕ σε ένα συγκεντρωτικό όργανο, να ελέγξει πλήρως το χώρο μέσα από μια μικρόμυαλη αντίληψη –που ήταν στερημένη μιας ολοκληρωμένης γνώσης για το Ποντιακό– και να διεκδικήσει διοικητικά έναν παντοτινό ρόλο.

    Έτσι ξεκίνησε από το 2010 η συνδικαλιστική κατάπτωση των εκλογικών διαδικασιών. Άρχισε η πολιτική τής από τα πάνω υπόδειξης των εκλεκτών του προέδρου, της γραμμής και των σκονακίων που μετέτρεπαν τους πρωτοβάθμιους συλλόγους σε άβουλα πρόβατα. Κι όλα αυτά, προσπαθώντας να εξοντώσει εκλογικά εκείνα τα μέλη του ΔΣ που είχαν ανεξάρτητη και κριτική φωνή και να περιστοιχιστεί μόνο από πιστούς οπαδούς – οι οποίοι κατά καιρούς άλλαζαν.

    Επίσης επιδίωξε την αποδιάλυση τη ΔΙΣΥΠΕ, μόνο και μόνο για να γίνει αυτός πρόεδρος, ενώ οι εκλογές ανέδειξαν τότε τον Σαββίδη.

    Ακολούθησε πρακτικές και μεθοδεύσεις που μέχρι τότε ήταν γνωστές ως «τανιμανιδισμός». Και τις ξεπέρασε εντελώς…

    Και φτάσαμε σήμερα στο τραγικό σημείο να διοργανώνεται τώρα ως τάχα «8ο» ένα ψευτοπαγκόσμιο ψευτοσυνέδριο από ένα μέρος των Ελλαδιτών Ποντίων και ΜΟΝΟ με Ελλαδίτες. Δεν είναι αυτό ντροπή και κατάπτωση;

    Βλάσης Αγτζίδης

    TAGS

    http://www.pontos-news.gr/article/167674/vlasis-agtzidis-gia-synedrio-tis-disype-ena-synedrio-maimoy-poy-exeytelizei-toys

  5. […] και κατάπτωση; Πάντως εμείς τα λέγαμε από παλιά: https://kars1918.wordpress.com/2016/11/18/poe-3/ αλλά δυστυχώς υπήρξαμε «φωνή βοώντος εν τη […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: