Η Λωζάννη, ο Κεμάλ και οι μικροαπατεωνιές των κεμαλιστών

erdogan-sΔεν είναι πολύ εύκολο να αποκωδικοποιηθεί πλήρως η πρόσφατη εξέλιξη της ρητορικής του Ερντογάν, που φαίνεται να ασκεί κριτική και να προσπαθεί να αποδομήσει ιδεολογικά μια από τις ισχυρότερες διεθνείς συνθήκες, τη Συνθήκη της Λωζάννης. [Ένα μέρος της αφορούσε την ελληνοτουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών και των καθορισμό των ελληνοτουρκικών συνόρων]. Εάν συμβαίνει αυτό τελικά, η Τουρκία και ο εθνικισμός της είτε στην κεμαλική είτε στην ισλαμιστική του εκδοχή, θα έχουν κερδίσει την παγκόσμια πρωτοτυπία αμφισβητώντας για δεύτερη φορά μια από τις μεταπολεμικές συνθήκες που πάνω της βασίστηκε η γεωπολιτική ισορροπία.

Η πρώτη αμφισβήτηση έγινε από τον Μουσταφά Κεμάλ, όταν δεν αποδέχτηκε τη Συνθήκη των Σεβρών (η ανατολική εκδοχή της Συνθήκης των Βερσαλιών) μετά τον Α΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνη η αμφισβήτηση ήταν εντελώς πετυχημένη χάρη στους ανόητους της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος», που οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Επέτρεψαν έτσι την οριστική εξόντωση των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων από ένα εθνικισμό που έμελλε να αποτελέσει οδηγό για το ναζιστικό κίνημα, δηλαδή το χειρότερο εθνικιστικό, μιλιταριστικό  και ρατσιστικό κίνημα της Ευρώπης του Μεσοπολέμου. Ένα από τα αστεία του σύγχρονου νεο-ελλαδισμού είναι ότι υπάρχουν διάφοροι κύκλοι που έως σήμερα ακολουθούν την παράδοση του Ιωάννη Μεταξά και υμνούν τον τουρκικό ρατσισμό και τον Μουσταφά Κεμάλ. Να ένα πρόσφατο παράδειγμα: Νεότουρκοι, Μικρασιάτες και «Μεταμοντέρνοι»: Ιδεολογικές συγκρούσεις του καιρού μας

Ο Ερντογάν έρχεται τώρα -μετά την αποτυχία του κεμαλικού πραξικοπήματος– να αμφισβητήσει τη Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία είχε αντικαταστήσει τη Συνθήκη των Σεβρών και ρύθμισε για 90 χρόνια τις σχέσεις στην Εγγύς Ανατολή. Με τον τρόπο του Ερντογάν οι Τούρκοι αμφισβητούν για δεύτερη φορά μια διεθνή, ισχυρή μεταπολεμική συνθήκη.  Θα τα καταφέρουν και τώρα;

Σίγουρα η ρητορική αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην ανάκληση της ανάμνησης του οθωμανικού παρελθόντος, που είχε εξοβελιστεί και υποτιμηθεί από τους πραγματικούς κεμαλικούς εθνικιστές. Έρχεται λοιπόν να εξυπηρετήσει τη διαδικασία της εσωτερικής σύγκρουσης από τη μια και της προσπάθειας επέμβασης στα της Μοσούλης, κατά τη διαμόρφωση του νέου χάρτη της Μέσης Ανατολής, που επιχειρείται στις μέρες μας.

….Όμως η πρόθεση αυτής της ανάρτησης δεν είναι να επιχειρήσει την αποτίμηση των αναθεωρητικών δηλώσεων. Αλλά να παρουσιάσει την κεμαλιστική απατεωνιά και ολοκληρωτισμό, η οποία έχει πάρει πολλές μορφές στην εσωτερική τουρκική πολιτική. 

Όποιος επισκεφτεί τη μαρτυρική Σμύρνη βλέπει μια τεράστια προσωπογραφία του Μουσταφά Κεμάλ, σκαλισμένη στους βράχους:

kemal-moufa-izmir-48-x2

Όμως αυτό που βλέπουν οι επισκέπτες  και οι κάτοικοι δεν είναι τίποτε άλλο από μια τεράστια απάτη, ότι ακριβώς υπήρξε ο κεμαλισμός.  Πρόκειται για ένα χολιγουντιανής έμπνευσης και κατασκευής γλυπτό με το πρόσωπο του Μουσταφά Κεμάλ που έχει στηθεί πάνω από τη σύγχρονη Σμύρνη. 

Και να η απόδειξη: 

 kemal-moufa-izmir-2

Διαβάστε: 

Τουρκία: Για το πραξικόπημα και τις κοσμοϊστορικές εξελίξεις

https://kars1918.wordpress.com/2016/07/20/turkey-coup/

5 comments so far

  1. Γ.Λ. on

    Τουρκία: Η ανάκτηση των Βαλκανίων μέσω της δημογραφικής εξάπλωσης και της οικονομικής διείσδυσης.* * * * *

    Βαθειά νυχτωμένη η Αθήνα ξύπνησε ξαφνικά όταν ο Πρόεδρος Ταγίπ Ρετζέπ Ερντογάν δήλωσε πρόσφατα ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ουσιαστικά την Συνθήκη της Λωζάννης και έδειξε τα αιγαιοπελαγίτικα νησιά μας. Δικαιολογημένος, έστω και όψιμος, ο προβληματισμός μας αλλά αποκλείεται να οδηγήσει σε εθνική στρατηγική ενόσω περιορίζεται στο Αιγαίο.

    Στην πραγματικότητα η Συνθήκη της Λωζάννης ρυθμίζει όλα τα σύνορα της σημερινής Τουρκικής Δημοκρατίας υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ και επικυρώνει την Συνθήκη των Σεβρών. Στην Λωζάννη, στις 24 Ιουλίου 1923, η Τουρκία παραιτήθηκε τελεσίδικα από κάθε δικαίωμα κυριαρχίας στις αχανείς Επαρχίες της ηττημένης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: Συρία, Μεσοποταμία, Χετζάζη, Παλαιστίνη, Αίγυπτος, Σουδάν, Δωδεκάνησα και Κύπρος. Την Συνθήκη με την Τουρκία δεν υπέγραψε μόνον η Ελλάδα αλλά συνυπέγραψαν επίσης η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ιαπωνία, η Γιουγκοσλαβία και η Ρουμανία. Συνεπώς, με την δήλωσή του ο Ερντογάν δεν διεκδικεί απλώς τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου αλλά τον ευρύτερο χώρο της Ανατολής, η οποία φλέγεται τώρα και τελεί υπό αναδασμόν.

    Μέσω του Ισλάμ και αυτού που η ίδια αποκαλεί «οθωμανική κληρονομιά», η Τουρκία υπό τον Ταγίπ Ερντογάν τα τελευταία 15 περίπου χρόνια θεωρεί χώρες της άμεσης επιρροής της όσα κράτη των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής προέκυψαν από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δεν είναι τυχαίο ότι έχει εμπλακεί στον πόλεμο της Συρίας, εισέβαλε στο Βόρειο Ιράκ και εξοντώνει δια πυρός και σιδήρου τους Κούρδους στα τουρκικά, συριακά και ιρακινά εδάφη. Απλώς πιστεύει ότι ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος δεν έληξε ακόμη.

    Η δημογραφία είναι ένα επί πλέον στρατηγικό προνόμιό της σε βάθος χρόνου. Οι Μουσουλμάνοι παρουσιάζουν τριπλάσιο δείκτη γεννήσεων σε σύγκριση με τους Χριστιανούς. Ταυτόχρονα ο πληθυσμός της Τουρκίας εγγίζει τα 75 εκατομμύρια και έχει μέσον όρον ηλικίας τα 29 έτη ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τα 40. Σήμερα ο τουρκικός πληθυσμός της Ανατολικής Θράκης και της Κωνσταντινούπολης υπολογίζεται ίσος με συνολικό άθροισμα του πληθυσμού που ζει σε έξι βαλκανικά κράτη: Ελλάδα, Βουλγαρία, Σκόπια, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο και Μαυροβούνιο.

    Στα Βαλκάνια ασκεί στρατηγική βάθους, κατέλαβε ήδη ισχυρές θέσεις και προωθεί τον νεοοθωμανισμό. Η αμερικανική CIA στην ιστοσελίδα της αναφέρει τον συνολικό πληθυσμό και την σύνθεσή του σε κάθε βαλκανική χώρα ως εξής: Αλβανία: πληθυσμός 3.100.00. Μουσουλμάνοι 75%, Ορθόδοξοι 20%, Καθολικοί 20%. Βουλγαρία: πληθυσμός 7.038.000. Μουσουλμάνοι 12,5% – οι Τούρκοι 8%. Βοσνία: πληθυσμός 3.880.000. 48% Μουσουλμάνοι, 37,1% Σέρβοι, 14,3% Κροάτες. Κοσσυφοπέδιο: πληθυσμ ός 1.836. 529. Μουσουλμάνοι Αλβανοί 92% και άλλοι 3% (Βόσνιοι, Τούρκοι, Ρομά κ.α) Μαυροβούνιο: πληθυσμός 657.394. Μουσουλμάνοι 17,7% (Αλβανοί 5%, Βόσνιοι 8%, Ρομά 4,7%) Οι Αλβανοί του Σαντζάκ-Μετόχεια αντιπροσω πεύονται στη Βουλή με αλβανικό κόμμα. Σερβία: πληθυσμός 7.310.555. Μουσουλμάνοι 3,2%, Σέρβοι 83%, άλλες μειονότητες 13,8%. Επίσημα αναφέρονται μόνον 57.000 Αλβανοί στο Πρέσεβο και στο σερβικό τμήμα του Σαντζάκ. Ωστόσο, οι «λίγοι» Αλβανοί κυριαρχούν στο Πρέσεβο και συγκροτούν ανά δύο αλβανικά κόμματα σε Πρέσεβο και Σαντζάκ. Σκόπια: πληθυσμός 2.082.000. Μουσουλμάνοι 32% (Αλβανοί 25,3%, Τούρκοι 4% και Ρομά 2,7%).

    Την στρατηγική του νεο-οθωμανισμού, που είναι ασύμβατη με το Δόγμα του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, εξειδίκευσε μεθοδικά ο καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου ως Υπουργός Εξωτερικών. Στο βιβλίο του Στρατηγικό βάθος γράφει: «Οι τουρκικές και μουσουλμανικές μειονότητες σε Βουλγαρία, Ελλάδα, Μακεδονία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία και Ρουμανία αποτελούν σημαντικά στοιχεία της βαλκανικής πολιτικής της Τουρκίας (…) Η ζώνη που εξικνείται από Μπίχατς, Βοσνία, Σαντζάκ, Κοσσυφοπέδιο, Αλβανία, Μακεδονία, Κίτρτζαλι Βουλγαρίας, Δυτική Θράκη, καταλήγει στην Ανατολική Θράκη και έχει τον χαρακτήρα ζωτικής αρτηρίας για τη γεωπολιτική της Τουρκίας» (Αχμέτ Νταβούτογλου Το Στρατηγικό βάθος, εκδόσεις Ποιότητα, Αθήνα 2010, σελ. 200, 407).

    Τον Σεπτέμβριο 2010 εβδομήντα οθωμανολόγοι από 30 περίπου κράτη συγκρότησαν διεθνές επιστημονικό συμπόσιο στο Πανεπιστήμιο του Μπίλετσικ της Τουρκίας. Ο πρύτανής του δήλωσε: «Όλοι οι οθωμανολόγοι συμμερίζονται την άποψη ότι οι δυτικοί ιστορικοί υπήρξαν μεροληπτικοί και παρερμήνευσαν την Οθωμανική Ιστορία. Αλλά οι μελέτες δείχνουν ότι αυτό δεν είναι αλήθεια. Φέρνοντας σε επαφή επιστήμονες από πολλές χώρες, κάνουμε τα πρώτα βήματα για να ξαναγραφεί η Οθωμανική Ιστορία. Δύο διεθνή επιστημονικά συνέδρια στα λαμπρότερα Πανεπιστήμια της Κωνσταντινουπόλεως το 2012 αναθεώρησαν, υπό την οθωμανική οπτική, τις επιχειρήσεις και τις συνέπειες του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου.»

    Οι πλησιέστεροι, πιο ευάλωτοι και χρησιμότεροι στόχοι της νεο-οθωμανικής στρατηγικής είναι η Βουλγαρία και τα Σκόπια.

    Η Βουλγαρία αποτ ελεί την πύλη του Οθωμανικού Διαδρόμου. Οι Μουσουλμάνοι υπερβαίνουν το 12% του πληθυσμού της. Οι 750.000 Τούρκοι της ζουν συμπαγείς περί το Κίρτζαλι και σχηματίζουν το Θρακικό Μουσουλμανικό Τρίγωνο με την μουσουλμανική μειονότητα της ελληνικής Δυτικής Θράκης και με τον ογκώδη πληθυσμό της τουρκικής Ανατολικής Θράκης. Το κόμμα της τουρκικής μειονότητας έως το 2013 ήταν ο αναγκαίος εταίρος των εκάστοτε κυβερνήσεων.

    Οροθετημένο γεωγραφικά στο κέντρο του παζλ Βουλγαρίας, Σερβίας, Αλβανίας, Κοσσυφοπεδίου και Ελλάδος το μικρό, πολυεθνικό και ετοιμόρροπο κράτος των Σκοπίων είναι το κατάλληλο όργανο της νεο-οθωμανικής στα Βαλκάνια. Με 20ετή σύμβαση παραχώρησης και επένδυση 120 εκατ. ευρώ, η κολοσσιαία τουρκική TAV Airports Holding εκσυγχρόνισε και εκμεταλλεύεται τα δύο μοναδικά αεροδρόμια «Μέγας Αλέξανδρος» της πρωτεύουσας και «Απόστολος Παύλος» της Αχρίδας. Επίσης, κατασκεύασε και εκμεταλλεύεται τον μοναδικό Εμπορευματικό Αερολιμένα στο Στιπ. Το αεροδρόμιο των Σκοπίων δύναται να εξυπηρετήσει τέσσερα εκατομμύρια επιβάτες ετησίως σε μια χώρα δύο εκατομμυρίων πάμπτωχων. Από τον Αύγουστο 2011 η τουρκική εταιρεία «Πήγασος» πραγματοποιεί καθημερινές πτήσεις Σκόπια-Κωνσταντινούπολη και Σκόπια-Σμύρνη με φθηνό εισιτήριο 29,99 €. Το αεροδρόμιο της Αχρίδας βρίσκεται στα σύνορα με την Αλβανία και το Κοσσυφοπέδιο. Ο Εμπορευματικός Αερολιμένας του Στιπ διακινεί το τουρκικό εμπόριο σε όλα τα Βαλκάνια. Τον Μάρτιο 2011 η τουρκική Τράπεζα Χάλκ εξαγόρασε την Εξαγωγική και Πιστωτική Τράπεζα των Σκοπίων και άνοιξε τουρκικά σχολεία. Μεγάλες εταιρείες της Τουρκίας αγόρασαν φθηνές εκτάσεις γύρω από την πρωτεύουσα όπου οικοδόμησαν τους υψηλότερους στα Βαλκάνια ουρανοξύστες.

    Τα Σκόπια επισκέπτονται επίσημα τον Μάρτιο 2011 ο υπουργός Ευρωπαϊκών Θεμάτων, τον Σεπτέμβριο 2011 ο Πρωθυπουργός Ερντογάν και μετά ένα μήνα ο Αντιπρόεδρός του. Στα Σκόπια συνέρχεται το 4ο Διεθνές Συνέδριο Ισλαμικού Πολιτισμού στα Βαλκάνια τον Οκτώβριο 2010 και το επόμενο έτος το 7ο Διεθνές Συνέδριο Κεμάλ Ατατούρκ, υπό την αιγίδα των δύο Προέδρων Δημοκρατίας. Από το 2007 εορτάζεται κάθε χρόνο η Ημέρα Διδασκαλίας της Τουρκικής. Με τουρκικές δαπάνες αναστηλώθηκαν παλαιά οθωμανικά τεμένη: το Ζωγραφιστό Τζαμί, το Μεϊντάνι, ο Αραμπάτ Μπαμπά και οι τεκέδες Μπεκτασήδων. Με υποτροφίες της Άγκυρας εκπαιδεύονται από τον Απρίλιο 2011 σε 11 τουρκικά νοσοκομεία 58 γιατροί των Σκοπίων. Τον Αύγουστο 2011 θεμελιώνεται το Τουρκικό Θέατρο.

    Όλα τα ανωτέρω − και όχι μόνον − έχει δημοσιεύσει έγκαιρα η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών και βρίσκονται στην ιστοσελίδα της. Αλλά με Βαλκάνια και Μακεδονία θα ασχολείται τώρα κοτζαμάν Αθήνα;

    Νικόλαος Ι. Μέρτζος

  2. D on

    Γιαβάς-γιαβάς πάει ο «σουλτάνος» προς μια νέα «Λωζάνη» 1 / 14

    © Παρέχεται από: imerisia.gr
    Του Γιώργου Παυλόπουλου

    Λέγε, λέγε, όλο και κάτι θα μείνει στο τέλος -αυτό διδάσκει μια από τις βασικές αρχές της προπαγάνδας και της επικοινωνίας. Όταν, μάλιστα, το συστηματικό λέγειν συνοδεύεται και από ανάλογο πράττειν προς την ίδια κατεύθυνση, τότε είναι φανερό ότι αυξάνουν σημαντικά οι πιθανότητες όχι απλώς να μείνει κάτι στον ρήτορα και δράστη, αλλά το κέρδος του να είναι ιδιαιτέρως σημαντικό -ειδικά, εφόσον έχει υιοθετήσει μια μαξιμαλιστική τακτική.

    Αυτό ακριβώς συμβαίνει αυτή την περίοδο με την Τουρκία και τον πρόεδρό της. Διότι από τη μία, δεν περνά ουσιαστικά ούτε μέρα που να μην ανακινούνται ζητήματα γεωπολιτικών ισορροπιών και συνόρων, προβάλλοντας ουσιαστικά το αίτημα της αναθεώρησης και της αλλαγής τους. Ο Ταγίπ Ερντογάν αμφισβητεί ευθέως τη Συνθήκη της Λωζάνης, η οποία καθόρισε πρακτικά τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας και το πλαίσιο των σχέσεών της με τις γειτονικές χώρες, θέτοντας επί τάπητος όλες τις διεκδικήσεις της Άγκυρας, ακόμη κι αυτές που φαντάζουν εντελώς παράλογες και εξωπραγματικές. Από την άλλη δε, με δική του εντολή, η Τουρκία κάνει σε όλα τα μέτωπα συγκεκριμένα και καλά σχεδιασμένα βήματα, τα οποία συνάδουν απολύτως με τις παραπάνω φραστικές διεκδικήσεις.

    Για του λόγου το αληθές, εκτός συνόρων, ο τουρκικός στρατός έχει εισβάλει στη Συρία και το Ιράκ, κατοχυρώνοντας ζώνες επιρροής τις οποίες είναι απίθανο να εγκαταλείψει εκουσίως, όπως μαρτυρά με τον πλέον αδιαμφισβήτητο τρόπο και η εμπειρία της Κύπρου. Παράλληλα, χτυπά ανηλεώς τους Κούρδους του YPG και του PKK, που αντιπροσωπεύουν εδώ και δεκαετίες τη μεγαλύτερη απειλή για την εδαφική ακεραιότητα της Τουρκίας -διεκδικώντας το (αυτονόητο) δικαίωμα να έχουν το δικό τους κράτος.

    Εντός συνόρων, επίσης, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τη βοήθεια του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης που έχει επιβληθεί μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα (το ‘δώρο του Αλλάχ’, όπως το είχε χαρακτηρίσει ο ίδιος ο Ερντογάν), μια άνευ προηγουμένου επιχείρηση εκκαθάρισης του κρατικού μηχανισμού, συμπεριλαμβανομένης της δικαιοσύνης, του στρατού και όλων των δυνάμεων καταστολής, από τους αντιπάλους του ισλαμικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και της ελίτ που εκφράζει πολιτικά. Παράλληλα, προωθείται η συνταγματική μεταρρύθμιση που θα δώσει υπερεξουσίες στον πρόεδρο, κάνοντάς τον να μοιάζει με ένα σύγχρονο ‘σουλτάνο’ -όπως ταιριάζει στον νεοοθωμανικό οίστρο που επιδεικνύει ο Ερντογάν, θεωρώντας ότι αδίκως χάθηκε το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο.

    Βεβαίως, η μοναδική ελπίδα του Ερντογάν να κερδίσει όλα όσα διεκδικεί -στη Μαύρη Θάλασσα και τα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, ακόμη και στην κεντρική Ασία- είναι να συμβούν γεγονότα αντίστοιχα με εκείνα που χάραξαν ανεξίτηλα την ανθρώπινη ιστορία πριν από ένα περίπου αιώνα, σε μια περίοδο βαθιάς κρίσης και μεγάλης αβεβαιότητας. Να τιναχτούν, με άλλα λόγια, τα πάντα στον αέρα στην ευρύτερη περιοχή, μέσω ενός γενικευμένου πολέμου, περιφερειακού ή και παγκόσμιου, όπως προειδοποίησε την περασμένη εβδομάδα ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Τουρκίας.

    Ακόμη κι αυτό να μην συμβεί, όμως, ο Ερντογάν (και όχι μόνο αυτός) γνωρίζει πως σε λίγα χρόνια θα έχουν αλλάξει πολλά. Γι’ αυτό, σπεύδει να πάρει πρώτη θέση από τώρα στο τραπέζι της νέας ‘Λωζάνης’, φιλοδοξώντας να έχει στο χέρι του όσο το δυνατόν πιο καλά και ισχυρά χαρτιά. Κι αυτό, προφανώς, είναι κάτι που αφορά και την Ελλάδα και, αργά ή γρήγορα, θα την αγγίξει.

    ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΕΙΣ

    Σύννεφα και στο Κυπριακό

    Καθώς η διεθνής κινητικότητα γύρω από το Κυπριακό εντείνεται και οι εξελίξεις μοιάζουν να επιταχύνονται -στο διάστημα 7-11 Νοεμβρίου προγραμματίζονται διαπραγματεύσεις σε επίπεδο κορυφής για το εδαφικό- η γενικότερη στάση της Άγκυρας στην περιοχή δημιουργεί εύλογο προβληματισμό για τη στάση που θα τηρήσει τελικώς, αλλά και για τις απαιτήσεις που θα προβάλει. Άλλωστε, όπως σημειώνουν διπλωματικές πηγές, την ώρα που ο Ταγίπ Ερντογάν επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο το σύνολο των τουρκικών διεκδικήσεων στην ευρύτερη περιοχή, με την ευθεία αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι απίθανο, να δεχθεί μία λύση στο Κυπριακό η οποία να μην κατοχυρώνει τα ‘κεκτημένα’ που συνεπάγονται για την Τουρκία τόσο το καθεστώς των ‘εγγυητριών δυνάμεων’ όσο και, κυρίως, η εισβολή του 1974 και η κατοχή του ενός τρίτου του νησιού. Έτσι, δεν αποκλείεται η όποια προσπάθεια να τιναχτεί στον αέρα, ακόμη και στο παρά πέντε.

    Παιχνίδι επικίνδυνων ισορροπιών με ΗΠΑ και Ρωσία

    Βλέποντας τις εξελίξεις στα πεδία της διπλωματίας και των μαχών, θα έλεγε κανείς ότι η Τουρκία δεν είναι σύμμαχος των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ, αλλά εταίρος της Ρωσίας σε ένα άλλο συνασπισμό.

    Πράγματι, η Άγκυρα έχει βάλει στο στόχαστρό της στη Συρία τους βασικούς και πιο αξιόπιστους συνεργάτες των Αμερικανών, που δεν είναι άλλοι από τους Κούρδους. Μάλιστα, προχθές, ενδεχομένως και σε… αντίποινα για το γεγονός ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες (μετά και το βέτο της Βαγδάτης) δεν επέτρεψαν στις τουρκικές δυνάμεις να λάβουν μέρος στην επιχείρηση για την ανακατάληψη της Μοσούλης, ο Ερντογάν έστειλε τα μαχητικά του να εξαπολύσουν δεκάδες επιθέσεις εναντίον θέσεων του YPG, σκοτώνοντας εκατοντάδες από αυτούς, καταστρέφοντας πυρομαχικά και κέντρα διοίκησης και καθιστώντας τους πολύ πιο ευάλωτους στους ‘τζιχαντιστές’ που επιστρέφουν για να ανασυγκροτηθούν στη Συρία και την περιοχή της Ράκα.

    Την ίδια στιγμή, Άγκυρα και Μόσχα μοιάζουν να είναι… στα μέλια, κάνοντας την ψυχροπολεμική περίοδο που πέρασαν πρόσφατα οι σχέσεις τους να φαντάζει πολύ μακρινή. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Τούρκοι δεν έχουν βγάλει ούτε άχνα για τα όσα συμβαίνουν στο Χαλέπι, αγνοώντας επιδεικτικά τις αντιδράσεις των θεωρητικά συμμάχων τους, ΗΠΑ και ΕΕ. Από την πλευρά τους, οι Ρώσοι έχουν γυρίσει την πλάτη στους Κούρδους, αποδεχόμενοι σιωπηρά τις άγριες και μαζικές εκκαθαρίσεις των Τούρκων. Το συμφέρον πάνω από όλα.

    http://www.msn.com/el-gr/news/world/%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B2%CE%AC%CF%82-%CF%80%CE%AC%CE%B5%CE%B9-%CE%BF-%C2%AB%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CF%82%C2%BB-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%C2%AB%CE%BB%CF%89%CE%B6%CE%AC%CE%BD%CE%B7%C2%BB/ar-AAjhQDw?li=BBqxHCu&ocid=UP97DHP

  3. Η Αγκυρα, η Μοσούλη και η Λωζάννη

    ΠΕΤΡΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

    Ηταν μια λεπτομέρεια, που πέρασε απαρατήρητη μέσα στον ορυμαγδό των ημερών, πλην όμως παραμένει αποκαλυπτική της τοξικής ατμόσφαιρας που περιβάλλει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Στις 13 Σεπτεμβρίου, το αμερικανικό Ναυτικό συμπλήρωσε 241 χρόνια από την ίδρυσή του. Ανάμεσα στα πανηγυρικά μηνύματα που έστειλε μέσω Twitter ήταν και ένα αφιερωμένο στη Ναυμαχία της Τρίπολης, του 1804, όταν οι Αμερικανοί κατατρόπωσαν τις δυνάμεις της οθωμανικής Τριπολίτιδας. Στον πίνακα που συνόδευε το μήνυμα, διακρινόταν καθαρά η κόκκινη σημαία με την ημισέληνο και το αστέρι, παρόμοια με τη σημαία της σύγχρονης Τουρκίας.

    Μέσα σε λίγες ώρες, γινόταν πανζουρλισμός στην Τουρκία. Το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu καυτηρίαζε το «σκανδαλώδες tweet του αμερικανικού Ναυτικού». Επιφανείς προσωπικότητες –ισλαμιστές, κεμαλικοί και αριστεροί, σε σπάνια σύμπνοια– ερμήνευαν το μήνυμα ως προειδοποίηση των ΗΠΑ στην Τουρκία ότι, αν εισβάλει στη Μοσούλη, στο Βόρειο Ιράκ, οι δυνάμεις της θα έχουν την τύχη των καραβιών του πασά της Τρίπολης. Το θέμα πήρε τέτοιες διαστάσεις, που το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών αισθάνθηκε την ανάγκη να πραγματοποιήσει διάβημα. Τελικά, το αμερικανικό Ναυτικό απέσυρε το επίμαχο tweet.

    Καταλυτικό ρόλο στην ενίσχυση της καχυποψίας μεταξύ Αγκυρας και Ουάσιγκτον διαδραματίζει η εν εξελίξει εκστρατεία του ιρακινού στρατού, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, για την απελευθέρωση της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος (Ι.Κ.). Ο Ταγίπ Ερντογάν διακήρυξε κατ’ επανάληψη ότι η χώρα του εννοεί να είναι παρούσα «και στο πεδίο της μάχης και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων» (μετά την απελευθέρωση της πόλης). Μια τοποθέτηση που τον έφερε σε ρήξη με τη Βαγδάτη, καθώς ο Ιρακινός πρωθυπουργός Χάιντερ Αμπάντι έχει χαρακτηρίσει τις τουρκικές δυνάμεις που στρατοπεδεύουν στην Μπασίκα, βορειοανατολικά της Μοσούλης, «στρατό κατοχής», αξιώνοντας την άμεση αποχώρησή τους. Οι Αμερικανοί άδειασαν τον Ερντογάν, δηλώνοντας ότι ο Αμπάντι είναι εκείνος που έχει τον τελευταίο λόγο για το ποιος θα συμμετάσχει και ποιος όχι σε μια εκστρατεία που διεξάγεται στη χώρα του.

    Γιατί όμως η Μοσούλη έχει τόση σημασία για τον Ερντογάν; Η μεγάλη πολυφυλετική πόλη, με τον σημαντικό πληθυσμό Τουρκμενίων και τα πλούσια πετρελαϊκά αποθέματα, κατέχει, όπως και το γειτονικό Κιρκούκ, κεντρική θέση στο φαντασιακό των Τούρκων. Το «εθνικό συμβόλαιο» που διατύπωσε ο Κεμάλ Ατατούρκ το 1920 θεωρούσε τη Μοσούλη και το Κιρκούκ αναπόσπαστο τμήμα της Τουρκίας, αλλά οι Βρετανοί είχαν άλλη γνώμη. Οταν ο Ερντογάν έλεγε πρόσφατα ότι η Λωζάννη ήταν ήττα και όχι νίκη της Τουρκίας, εννοούσε την «απώλεια» όχι μόνο των νησιών του Αιγαίου, αλλά και της Μοσούλης, διαμηνύοντας ότι δεν θα αφήσει να συμβεί το ίδιο για δεύτερη φορά.

    Στρατηγική σημασία

    Πέραν του συμβολικού βάρους της, η Μοσούλη έχει καίρια στρατηγική σημασία για την Αγκυρα. Η τουρκική στρατιωτική παρουσία προειδοποιεί το γειτονικό ιρακινό Κουρδιστάν να περιοριστεί στα όριά του και να αποσύρει τις ένοπλες δυνάμεις του από το Κιρκούκ, το οποίο κατέλαβε εκδιώκοντας το Ι.Κ. Με την παράλληλη εισβολή σε Συρία και Ιράκ, η Τουρκία βάζει σφήνες στους Κούρδους, εμποδίζοντας τη δημιουργία μιας μεγάλης, ντε φάκτο αυτόνομης, κουρδικής περιοχής, από την οποία θα μπορούν αύριο να περνούν τα πετρέλαια της Μοσούλης και του Κιρκούκ προς τη Μεσόγειο, παρακάμπτοντας την Τουρκία.

    Το διακύβευμα είναι πραγματικά τεράστιο. Πολύ περισσότερο που, καθώς το Ι.Κ. φαίνεται να πνέει τα λοίσθια, η Μέση Ανατολή βρίσκεται στον προθάλαμο γεωπολιτικών ανατροπών, μιας νέας μοιρασιάς ζωνών επιρροής ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις (Αμερικανούς, Ρώσους, Ευρωπαίους) και τους περιφερειακούς παίκτες, όπως η Τουρκία, το Ιράν και η Σαουδική Αραβία. Μιας μοιρασιάς που είναι πιθανό να επισφραγιστεί με τη μετατροπή τόσο του Ιράκ όσο και της Συρίας σε αδύναμα ομοσπονδιακά κράτη, τα συστατικά μέρη των οποίων θα αναζητούν προστασία στον ένα ή τον άλλο ισχυρό ανταγωνιστή.

    Σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι, ο Ερντογάν εμφανίζεται αποφασισμένος να παίξει όλα τα χαρτιά του. Σε πρώτη φάση, φρόντισε να καλύψει τα νώτα του έναντι της Ρωσίας. Ουσιαστικά αφήνει τους Ρώσους και τον Ασαντ να κάνουν ό,τι θέλουν στο Χαλέπι, «πουλώντας» τις σουνιτικές, αντικαθεστωτικές δυνάμεις που μέχρι χθες υποστήριζε. Τις προάλλες, μάλιστα, συμφώνησε δημόσια με τον Βλαντιμίρ Πούτιν ότι πρέπει να φύγουν άμεσα οι τζιχαντιστές της Αλ Νούσρα από την πόλη, δηλαδή η πιο αξιόμαχη δύναμη απέναντι στον κυβερνητικό στρατό. Το αντάλλαγμα ήταν η ανοχή της Ρωσίας στην τουρκική εισβολή στη Βόρεια Συρία, που αποτέλεσε σοβαρότατο πλήγμα στις κουρδικές φιλοδοξίες για αυτονομία της «Ροτζάβα», του συριακού Κουρδιστάν.

    Παράλληλα η Τουρκία, με την υποστήριξη της Σαουδικής Αραβίας, επιδιώκει να νομιμοποιήσει τη στρατιωτική της εμπλοκή στο Ιράκ ως ο φυσικός προστάτης όχι μόνο των «αδελφών» Τουρκμενίων, αλλά και ολόκληρης της σουνιτικής μειονότητας. Μιας μειονότητας που είχε προνομιακό ρόλο επί Σαντάμ Χουσεΐν, σήκωσε το κύριο βάρος της αντίστασης στην αμερικανική εισβολή του 2003, υπέστη όντως διώξεις από την κυβέρνηση του σιίτη πρώην πρωθυπουργού Μαλικί, ανέχθηκε, αν δεν υποστήριξε κιόλας, τους σουνίτες εξτρεμιστές του Ι.Κ. και κινδυνεύει να υποστεί νέες διώξεις μετά την αναμενόμενη απελευθέρωσης της Μοσούλης από τις δυνάμεις του σιίτη Αμπάντι. Ηδη, οι Τούρκοι έχουν εκπαιδεύσει στην Μπασίκα ένοπλη δύναμη 3.000 σουνιτών, στην οποία θα ήθελαν να αναθέσουν την αστυνόμευση της Μοσούλης, υπό τις διαταγές του πρώην κυβερνήτη της Αθίλ Νουτζάιφι.

    Προειδοποίηση

    Ωστόσο, όπως αποκάλυψε ο διευθυντής της Hurriyet Daily News Μουράτ Γετκίν, οι Αμερικανοί έχουν προειδοποιήσει τον Ερντογάν ότι δεν θα ανεχθούν να ξεμυτίσουν τουρκικά στρατεύματα ούτε ένα μέτρο έξω από την Μπασίκα. Μόνον ο στρατός και η αστυνομία του Αμπάντι θα μπουν στη Μοσούλη, βάσει του αμερικανικού σχεδίου, ενώ τη διοίκηση της Μοσούλης θα αναλάβει ο σημερινός κυβερνήτης της επαρχίας Νινευή Ναουφάλ Αγκούμπ. Ακόμη και το χαρτί των Τουρκμενίων κινδυνεύει να γίνει μπούμερανγκ για τον Ερντογάν, καθώς η εν λόγω μειονότητα είναι διχασμένη, με την ισχυρή, σιιτική μερίδα της να αναζητεί προστασία στο Ιράν και να βλέπει με εχθρότητα την Αγκυρα. Αρκετοί φοβούνται μάλιστα ότι η γειτονική στη Μοσούλη πόλη Ταλ Αφαρ, που κατοικείται κυρίως από Τουρκμένιους, μπορεί να γίνει πεδίο σύγκρουσης Τουρκίας – Ιράν, μια τοπική μικρογραφία του ολέθριου πολέμου σουνιτών – σιιτών στην Υεμένη.

    Τα πολλαπλά εμπόδια στα οποία προσκρούει ο νεοοθωμανικός μεγαλοϊδεατισμός επιτείνουν τη νευρικότητα της Αγκυρας. Από εδώ και οι απανωτές εκρήξεις του Ερντογάν, τη μία με τη Λωζάννη και τα ελληνικά νησιά, την άλλη με τη Θράκη και την Κύπρο. Το μήνυμα μοιάζει να απευθύνεται λιγότερο προς την Αθήνα και περισσότερο προς την Ουάσιγκτον: αν με «ρίξετε» στη Μοσούλη και στη Ροτζάβα, μπορεί να αλλάξω συμπεριφορά στο Αιγαίο. Μια συμπεριφορά που δεν ακτινοβολεί αυτοπεποίθηση ηγεμονικής δύναμης, αλλά ανασφάλεια πολιορκημένου φρουρίου. Ο Τούρκος ηγέτης έχει εμπλακεί σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι στρατιωτικής ισχύος χωρίς κανέναν σταθερό σύμμαχο. Μπορεί οι Ρώσοι, οι Αμερικανοί ή ακόμη και οι Κούρδοι του Ιράκ να κάνουν τακτικές συμφωνίες μαζί του, αλλά ουδείς τον εμπιστεύεται. Δεν αποκλείεται ο Ταγίπ Ερντογάν να διαπιστώσει σύντομα ότι μέτρησε το μπόι του με τη σκιά του σε λάθος ώρα

    http://www.kathimerini.gr/880496/article/epikairothta/kosmos/h-agkyra-h-mosoylh-kai-h-lwzannh


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: