Μπορεί ο ΣύΡιζΑ να εκφράσει την Αριστερά του 21ου αιώνα;

Ένας προβληματισμός μου με αφορμή το συνέδριο του Σύριζα που θα γίνει τον Οκτώβριο δημοσιεύτηκε στη σαββατιάτικη «Αυγή»:

Για μια σύγχρονη Αριστερά του 21ου αιώνα

ρωσική πρωτοπορία 1Βιώνοντας την πραγματικότητα της 20μηνης περίπου διακυβέρνησης του τόπου από την Αριστερά, συνειδητοποιώντας τα προβλήματα που συνάντησε, τις ματαιώσεις που αναγκάστηκε να αποδεχτεί, την προσγείωση εν τέλει σε έναν κόσμο διαφορετικό από το παλιότερο φαντασιακό πρότυπο, συνειδητοποιούμε ότι το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ που έρχεται θα είναι εξαιρετικά επίκαιρο. Και επιπλέον, θα έχει κομβική σημασία στην ιστορία των προβληματισμών για τη δυνατότητα ύπαρξης μιας κυβερνητικής Αριστεράς.

Η επικαιρότητα του συνεδρίου σχετίζεται με την ανάγκη για αποτίμηση της κυβερνητικής εμπειρίας, με το ξεκαθάρισμα του ιδεολογικού και πολιτικού πεδίου, με την απάντηση στα ερωτήματα για τη σημασία και το περιεχόμενο της Αριστεράς στον 21ο αιώνα και για τα πραγματικά περιθώρια που υπάρχουν στον αληθινό κόσμο των ανθρώπων.

Μέχρι σήμερα, δεν έχει γίνει σε βάθος συζήτηση για το τι σημαίνει Αριστερά σε μια σύγχρονη κοινωνία και το πώς θα μπορούσε να διαχειριστεί πολιτικά συνθήκες κρίσης και οικονομικής κατάρρευσης σ’ έναν ασταθή χώρο που βρίσκεται στο σημείο που τέμνεται η Ανατολική Μεσόγειος και η Εγγύς Ανατολή, όπου ακόμα εκκρεμεί η χάραξη των τελικών συνόρων (Αιγαίο, Μεσοποταμία, Παλαιστίνη κ.λπ.) και κυριαρχούν εθνικισμοί, αλυτρωτισμοί και φονταμενταλισμοί. Επίσης, ουδέποτε συζητήθηκε το περιεχόμενο που θα μπορούσε να έχει ο μυθικός όρος «επανάσταση» σ’ ένα περιβάλλον ύστερης νεωτερικότητας (ή για κάποιους «μετανεωτερικότητα») και μεταεθνικής πολιτικο-οικονομικής συγκρότησης της Ευρώπης.Μπορεί να κυβερνήσει η Αριστερά;

 

Μπορεί να κυβερνήσει η Αριστερά;

ρωσική πρωτοπορία 2.
Ο προβληματισμός για τη δυνατότητά της Αριστεράς να κυβερνήσει τον τόπο δεν είναι νέος. Η συζήτηση έχει αρχίσει εδώ και 150 χρόνια, από την εποχή της Α’ Διεθνούς (περί το 1850) και της Παρισινής Κομμούνας (1871), έως το Μάη του ’68 και τη σοβιετική κατάρρευση (1991) και κατά καιρούς έχει γίνει ένα από τα σημαντικότερα θέματα του διαλόγου – και όχι μόνον εντός της Αριστεράς. Κορυφαίες στιγμές αυτού του διαλόγου, αλλά και των σφοδρών συγκρούσεων, υπήρξαν:

* Η μεγάλη ιδεολογική σύγκρουση -που μπορεί να θεωρηθεί και η πρώτη σχετική- για το «κράτος» και τη συνωμοτική αντίληψη που έλαβε χώρα μεταξύ των αναρχικών υπό τον Μιχαήλ Μπακούνιν και των κομμουνιστών υπό τους Μαρξ και Ένγκελς.

* Η ιδεολογική σύγκρουση με τους δεξιούς σοσιαλδημοκράτες τύπου Μπερστάιν για τα όρια της μεταρρύθμισης.

* Η σύγκρουση της Λούξεμπουργκ, του Τρότσκι και του Πλεχάνοφ με τον Λένιν για το ζήτημα ή μη της πρωτοκαθεδρίας του κόμματος.

* Η σύγκρουση εντός του επαναστατικού μετώπου μετά τον Οκτώβρη του ’17 για τα όρια του συμβιβασμού με τον γερμανικό (και νεοτουρκικό) ιμπεριαλισμό, όπου υπερίσχυσαν οι συμβιβαστικές απόψεις του Λένιν.

* Η ιδεολογική και ένοπλη σύγκρουση μεταξύ σταλινικών, τροτσκιστών και αναρχικών εντός του δημοκρατικού μετώπου κατά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο (1936-1939).

* Η συζήτηση για τον σταλινισμό και τον ολοκληρωτισμό, που έγινε κυρίως στη Δύση το επόμενο διάστημα από το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956), αλλά και η κριτική από τον Μάο για τον «ρεβιζιονισμό».

* Η αντιπαράθεση του Ενβέρ Χότζα με τις ιδέες της εργατικής αυτοδιαχείρισης των Τζίλας, Κορντέλι, Ράνκοβιτς.

* Οι αναζητήσεις στην εποχή της περεστρόικα (1985-1991), όταν Πολωνοί και Σοβιετικοί διανοούμενοι άρχισαν να συζητούν για τη δυνατότητα δημοκρατικής μετεξέλιξης του γραφειοκρατικού μοντέλου και δημιουργίας ενός σοσιαλισμού που θα χαρακτηριζόταν από ελευθερία, αληθινή κοινωνική ισότητα κ.ά.

* Εμείς βρισκόμαστε σε μια ιδιαιτέρως μοναδική ιστορική στιγμή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε τη διακυβέρνηση μιας χώρας που ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, που ξεπερνά τα ταμπού του απομονωτισμού και ενός ξεπερασμένου εθνικισμού, που συναντά εντελώς νέες συνθήκες όσον αφορά την οικονομική δομή αλλά και την ποιότητα των σχέσεων παραγωγής. Οπότε τώρα πρέπει να συνεχιστεί η συζήτηση που ξεκίνησε από την εποχή της Α’ Διεθνούς με τόλμη και νέες ιδέες. Με προσπάθεια αποβολής της μεταφυσικής και θεολογικής αντίληψης που κυριάρχησε στο επαναστατικό κίνημα και οδήγησε στη σοβιετική τραγωδία του 20ού αιώνα.

ρωσική πρωτοπορίαΑυτή είναι η σύγχρονη πρόκληση! Λαμβάνοντας υπόψη ότι είμαστε οι κληρονόμοι ενός σημαντικού ρεύματος σκέψης που ανάπτυξε τις ιδέες του αντιολοκληρωτικού σοσιαλισμού. Προσωπικότητες που έβαλαν το στίγμα τους στον διεθνή χώρο, όπως ο Πουλαντζάς, ο Παπαϊωάννου, ο Καστοριάδης, δείχνουν τον δρόμο για την ανάπτυξη μιας σύγχρονης αντίληψης. Δεν δικαιούμαστε να υστερήσουμε σε αυτή την κατεύθυνση. Πόσο μάλλον, που αναπτύσσεται ήδη ένα σκληρό νέο-σταλινικό κόμμα που προέρχεται κατευθείαν από το μαύρο παρελθόν και επιχειρεί να εγκλωβίσει ένα μέρος του δημοκρατικού ελληνικού λαού.

Είναι στο χέρι μας να βγάλουμε την Ελλάδα από τη γκρίζα ιδεοληπτική ζώνη που δημιούργησαν οι παραδοσιακοί πουριτανοί, οι νεοφιλελεύθεροι της Δεξιάς και της «Κεντροαριστεράς» και οι νεοσταλινικοί του ΚΚΕ. Μια ζώνη γεμάτη σύγχυση, συντηρητισμό και παρανοήσεις, χωρίς δροσιά, ζωντάνια και φαντασία που είναι συστατικά στοιχεία του αγώνα για την κοινωνική αλλαγή.

Ακριβώς για όλα αυτά, το επόμενο συνέδριο πρέπει να κερδίσει το στοίχημα της:

* Αποσαφήνισης του ιδεολογικού στίγματος, χωρίς αντιπαραγωγικούς συμβιβασμούς με τον ανορθολογισμό,

* Ανάλυσης του παρελθόντος του επαναστατικού κινήματος, ώστε να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα και να αποκαλυφθεί η φύση και οι προθέσεις όσων ονειρεύονται κοινωνίες τύπου γκουλάγκ,

* Διασαφήνισης των ορίων και της ταυτότητας μιας σύγχρονης Αριστεράς του 21ου αιώνα, λαμβάνοντας υπόψη τις γιγάντιες αλλαγές που έχουν συμβεί στον χώρο της οικονομίας και της παγκόσμιας οργάνωσης και δομής.

 

http://www.avgi.gr/article/10811/7325231/gia-mia-synchrone-aristera-tou-21ou-aiona

ρωσική πρωτοπορία- popova-earth-in-turmoil

11 comments so far

  1. […] via Μπορεί ο ΣύΡιζΑ να εκφράσει την Αριστερά του 21ου αιώνα;… […]

  2. 30/07/2016 Για μια σύγχρονη Αριστερά του 21ου αιώνα

    http://www.syriza.gr/synedrio/arthra.php?id=66236

  3. D on

    2ο συνέδριο ΣΥΡΙΖΑ: Αντί για βίαιη ωρίμανση, πρόωρη γήρανση

    Οι ομάδες επιρροής και οι γκρίνιες για τις επιλογές Παππά

    Σε ένα συνέδριο με άγνωστο – ίσως και ανύπαρκτο – ιδεολογικό αντικείμενο αλλά με προδιαγεγραμμένες ήδη μάχες χαρακωμάτων για την εξασφάλιση επιρροής στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και τη διαχείριση της εξουσίας αναμένεται να εξελιχθεί η διαδικασία που έχει προγραμματιστεί για τις 13-16 Οκτωβρίου. Διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές κειμένων, δηλώσεων και συνεντεύξεων εν όψει του 2ου συνεδρίου του κόμματος αντιλαμβάνεται κανείς ότι για κάποιους το εγχείρημα, όπως είχε περιγραφεί στο 1ο συνέδριο του 2013, δεν έχει επιτύχει. Η νίκη στις εκλογές του 2015 και η αναρρίχηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση σε καμία περίπτωση δεν έχει οδηγήσει σε διευρύνσεις, ιδεολογικές εμβαθύνσεις και άλλα τέτοια βολονταριστικά της συνηθισμένης αριστερής ρητορικής.

    Αντιθέτως, οι αιχμές που διατυπώνονται από πολλές πλευρές κατατείνουν στην παραδοχή ότι αυτό που είχε ονομαστεί «βίαιη ωρίμανση» μετατράπηκε σε μια επιταχυνόμενη γήρανση που εκφράστηκε από πρακτικές καθεστωτισμού. Υπό αυτές τις συνθήκες το συνέδριο αναμένεται να εξελιχθεί σε διαδικασία κατά την οποία όλοι κάτι άλλο θα λένε και πολλά άλλα θα εννοούν.

    Σύμφωνα με ανησυχίες που έχουν εκφραστεί από τα παλαιότερα στελέχη, η σχεδόν παντελής έλλειψη προετοιμασίας εν όψει συνεδρίου εμπεριέχει τον κίνδυνο (για την ηγετική ομάδα) να βρεθεί ενώπιον ανεξέλεγκτων καταστάσεων, στις οποίες καθένας για τους δικούς του λόγους θα επιλέγει τους στόχους του και θα βάλλει εναντίον τους. Πρόβλημα για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρα δεν φαίνεται πως θα υπάρξει, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την προσωπική του στοχοποίηση από ομάδες ή εκπροσώπους τους.

    Εξάψαλμος για τον Ν. Παππά
    Μένει να αποδειχθεί αν θα περάσει αβρόχοις ποσί το συνέδριο ο Ν. Παππάς. Η εξέλιξη της υπόθεσης με τη χορήγηση των τηλεοπτικών αδειών και την υπόθεση Καλογρίτσα έχει κλονίσει σε μεγάλο βαθμό την αξιοπιστία του στενότερου συνεργάτη του Πρωθυπουργού. Κάτι τέτοιο διαπιστώνεται μέχρι στιγμής μόνο σε παρασκηνιακές συζητήσεις, όπου βουλευτές και κομματικά στελέχη έχουν απελευθερωθεί και, αν μη τι άλλο, δεν έχουν καμία διάθεση να καλύψουν ή να συνταχθούν πολιτικά με τις επιλογές, το ύφος και τις πρακτικές του υπουργού Επικρατείας.

    Πιθανολογείται δε – μένει όμως να επιβεβαιωθεί – ότι ελλείψει ουσιαστικής πολιτικής αναζήτησης και με μοναδικό γνώμονα για τους περισσοτέρους την παραμονή του κόμματος στην εξουσία ο κ. Παππάς μπορεί να βρεθεί απολογούμενος ως ένας από τους βασικούς υπαιτίους για την κατάρρευση της κατασκευής του «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς».

    Παρά την κάλυψη που παρείχε στον υπουργό Επικρατείας ο κ. Τσίπρας την προηγούμενη Τετάρτη στη Βουλή, στα χαμηλότερα κλιμάκια καταμαρτυρούν στον κ. Παππά τους βεβιασμένους και λανθασμένους χειρισμούς στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών. Την ίδια στιγμή η παλαιά φρουρά (Ι. Δραγασάκης, Ν. Βούτσης, Αλ. Φλαμπουράρης κ.ά.) δεν έχουν καμία διάθεση να παράσχουν ανοιχτή πολιτική κάλυψη στον Ν. Παππά.

    Η σταγόνα που φάνηκε ότι ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δήλωση του υπουργού Επικρατείας στη Βουλή την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου: «Δεν έχει υπάρξει ούτε έχει γίνει ποτέ δημόσιος διαγωνισμός που να έχει τέτοια επίπεδα ελέγχου». Μόλις τρεις ημέρες αργότερα ο ένας από τους υπερθεματιστές Ι. Β. Καλογρίτσας δήλωνε αδυναμία ή απροθυμία να καταβάλει την πρώτη δόση του τιμήματος για την τηλεοπτική άδεια που διεκδίκησε. Κι όμως, υπό την υψηλή εποπτεία του κ. Παππά μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα είχε πιστοποιηθεί το «πόθεν έσχες» του κ. Καλογρίτσα…

    Με το βλέμμα στην εξουσία
    Εν όψει όλων αυτών στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ανανεώνονται συμμαχίες ή επιχειρείται ο σχηματισμός νέων, οι οποίες θα δοκιμαστούν στις ψηφοφορίες για εκλογή των νέων οργάνων και στην περίοδο που θα ακολουθήσει, καθώς εκτιμάται ότι θα επηρεάσουν και τον φημολογούμενο ανασχηματισμό.
    Μετά τη διάσπαση και την αποχώρηση του Αριστερού Ρεύματος, την έκφραση της αριστερής ορθοδοξίας διεκδικούν πλέον οι «53». Στόχος τους είναι η παγίωση της εσωκομματικής τους επιρροής, αν και, όπως εκτιμούν πολλοί, ζητούμενο είναι κατά βάση η συμμετοχή τους στις δομές της εξουσίας. Αυτό φάνηκε από τον διορισμό της Ολγας Χαρίτου, συζύγου του βουλευτή και στελέχους των «53» Χριστ. Παπαδόπουλου, στο λεγόμενο Υπερταμείο.
    Ο Αλ. Τσίπρας εμφανίζεται πλέον να συμμαχεί με την Πλατφόρμα 2010 των Δ. Παπαδημούλη, Ρένας Δούρου κ.ά., με προφανή επιδίωξη να καλλιεργήσει ένα προφίλ συνομιλητή της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Πρόκειται για φιλοδοξία που δεν φαίνεται να έχει γενικευμένη αποδοχή στο εσωτερικό του κόμματος. Επιπλέον, ένα από τα αινίγματα του συνεδρίου είναι η στάση που θα τηρήσει η κατά τα λοιπά αποστασιοποιημένη (και φιλόδοξη) περιφερειάρχης Αττικής.
    Η ομάδα των παλαιών με προεξάρχοντες τους Ν. Βούτση και Ι. Δραγασάκη και τα στελέχη που έχουν υπό την επιρροή τους είναι κάτι σαν θεματοφύλακες της ενότητας του κόμματος. Η αποστασιοποίησή τους από πολλές επιλογές της ηγετικής ομάδας και ιδίως του Ν. Παππά είναι ορατή, αν και η στάση που αναμένεται να τηρήσουν στο συνέδριο εκτιμάται ότι θα κατατείνει περισσότερο στην εξισορρόπηση παρά σε οποιασδήποτε μορφής σύγκρουση. Ο Ι. Δραγασάκης είχε εκλεγεί πρώτος σε ψήφους στην ΚΕ στο συνέδριο του 2013, με δεύτερο τον κ. Τσακαλώτο, ο οποίος είχε λάβει μόλις 100 ψήφους λιγότερες (1.352).

    Φιλοδοξίες και συσχετισμός δυνάμεων
    Τα ηγετικά ανοίγματα του Ευκλείδη Τσακαλώτου
    Ενοχλημένος από τους χειρισμούς και τις πρακτικές του κ. Παππά φέρεται να είναι και ο υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, ο οποίος πλέον επιταχύνει τον βηματισμό του για την ανάδειξή του ως εσωκομματικού παράγοντα με επιρροή και ισχύ.

    Οι παρουσίες του στη Βουλή είναι πλέον πολύ πιο δυναμικές, επιλέγει να συγκρουστεί κατά μέτωπο με την αντιπολίτευση (με ελεγχόμενο αποτέλεσμα πάντως) και εν όψει συνεδρίου σπεύδει να καταλάβει επίκαιρη θέση, αποδεχόμενος πλέον σχεδόν επισήμως τον ρόλο του επικεφαλής των «53». Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο επίσημο site του εσωκομματικού ρεύματος εν όψει συνεδρίου ο κ. Τσακαλώτος δήλωσε ότι «η Αριστερά δεν έχει καταφέρει ως σήμερα να βρει το ιδανικό μοντέλο για ένα αριστερό κόμμα συμμετοχικό και δημοκρατικό», φράση που ερμηνεύθηκε ως ενδεικτική των ηγετικών διαθέσεών του. Εχει άλλωστε προαναγγείλει και τη συζήτηση με την οποία θα αποδοθούν ευθύνες για τα λάθη της διαπραγμάτευσης του 2015.

    Κατά κάποιους το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αποδειχθεί κομβικής σημασίας για έναν και μόνο λόγο: σε αυτό θα διαμορφωθεί στο εσωτερικό του κόμματος ένας νέος συσχετισμός δυνάμεων ο οποίος στη συνέχεια θα κρίνει και τη σύνθεση και την πορεία και την αντοχή της κυβέρνησης. Σύμφωνα με αυτές τις προσεγγίσεις, πολλά από τα «επεισόδια» των τελευταίων εβδομάδων εξελίχθηκαν με το βλέμμα στραμμένο στο εσωκομματικό ακροατήριο: η σύγκρουση Φίλη – Εκκλησίας, η δήλωση Τσακαλώτου ότι δεν θα γίνουν ιδιωτικοποιήσεις όσο είναι αυτός υπουργός, η προειδοποιητική παρέμβαση Χρυσόγονου (ίσως η μόνη ουσιαστική) για τα ελλείμματα του προσυνεδριακού διαλόγου και της κυβερνητικής πρακτικής, η εμφάνιση και το περιεχόμενο της ομιλίας του Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη.

    http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=833077

  4. Πέμπτη, 22 Σεπτέμβριος 2016 20:36
    Βλάσης Αγτζίδης : Tι είναι και τι θέλει η «Αριστερά»

    http://www.eidisis.gr/arthrografia/blasis-agtzidis-ti-einai-kai-ti-thelei-i-aristera.html

    ————————————————————–
    Κυριακή, 02 Οκτώβριος 2016 09:58
    Για την ιστορία της Αριστεράς και τις εσωτερικές της συγκρούσεις

    http://www.eidisis.gr/arthrografia/gia-tin-istoria-tis-aristeras-kai-tis-esoterikes-tis-sygkroyseis.html

  5. Ανοιχτή επιστολή στην κυρία Μπέτυ Μπαζιάνα

    5 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
    Toυ Μάνου Στεφανίδη

    Αγαπητή μου κυρία, αγαπητή συνάδελφέ μου, πλέον, και αγαπητή παλιά συντρόφισσα,
    Σου γράφω αυτά τα δυο φιλικά λόγια και ως γονέας και ως πολίτης. Κατ´ αρχάς καλή χρονιά και επιτυχίες στα νέα σου ακαδημαϊκά σου καθήκοντα. Σε καμάρωσα από την τηλεόραση να σε ξεναγούν στο αμφιθέατρο που θα διδάξεις οι επικεφαλής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Αντιλαμβάνομαι τη χαρά και την περηφάνειά σου όπως επίσης αντιλαμβάνομαι την πικρία και τον θυμό χιλιάδων άλλων νέων ανθρώπων με τα δικά σου αλλά και με πολύ περισσότερα προσόντα οι οποίοι δεν «χώρεσαν» στο πρόσφατο νόμο που σε προβίβασε από δασκάλα της πληροφορικής στο δημοτικό σε διδάσκουσα στο πανεπιστήμιο. Δεν είναι πάντως τυχαίο ότι οι πάντες μιλούν, κακόπιστα αν θέλεις, για νόμο «Μπαζιάνα» εφόσον περισσεύουν και η καχυποψία, και ο φόβος για τις πράξεις ή τις παραλείψεις της «Πρώτης Φοράς Αριστερά». Και ποιος θα τους ψέξει γι’ αυτό μετά από τόσες παλινωδίες, ακυρώσεις, χαριστικούς συμψηφισμούς προς ημετέρους, νεποτισμό, κλπ.;

    Επαναλαμβάνω εδώ την άποψη που έχω διατυπώσει και παλιότερα. Ήταν πριν ένα χρόνο περίπου όταν προσπάθησα να ξεναγήσω και εσένα και τον Αλέξη και τον συνεχώς δύσθυμο υπουργό πολιτισμού στην έκθεση «Κόκκινο» στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Φαινόσουν τότε ευτυχής πλάι στον πρωθυπουργό σύζυγο σου λες και όλα τα οράματα της γενιάς μου αλλά και της γενιάς σου ήταν η εξουσία σας ως αυτοσκοπός. Η εξουσία απογυμνωμένη από οποιαδήποτε ηθική ή αισθητική. Χωρίς ζωοποιά σύμβολα σαν εκείνα που προσπάθησε να οικειοποιηθεί χτες ο πρωθυπουργός στη Καισαριανή. Το πλοίο, αγαπητή Μπέτυ, που λέγεται Ελλάς βυθίζεται αργά, βασανιστικά. Μέσα σε λίγα, μόλις, χρόνια ξαναγυρίσαμε στις εξευτελιστικές συνθήκες εξάρτησης και πολιτικής πατρωνίας που ίσχυαν ήδη από το 1830 και την δημιουργία του «πρότυπου βασιλείου» (κατά την αείμνηστη Ελένη Σκοπετέα). Ό τι κατακτήθηκε στους δυο αιώνες ελεύθερου βίου, χάθηκε στην εποχή μιας από παλιά προαναγγελθείσης κρίσης. Κι αυτό είναι κάτι που θα βαρύνει τις επόμενες γενιές. Να γιατί σας κατηγορώ. Γιατί δεν έχετε συνείδηση Ιστορίας.

    Αγαπητή Μπέτυ, δεν υπάρχει αρκετή υποκρισία σε όλα αυτά; Όλοι σας μοιάζει να υποδύεστε τραγικούς ρόλους με μάσκες όμως κωμωδίας. Το λέω ευθέως. Η θέση σου ως συζύγου του πρωθυπουργού είναι απείρως σπουδαιότερη με απείρως πιο ουσιαστικά καθήκοντα από οποιαδήποτε ακαδημαϊκή τήβεννο. Είναι μια θέση πολιτική είτε θέλεις είτε όχι, πολύ υψηλών προδιαγραφών. Η κάθε σου επιλογή, κάθε σου κίνηση, αποκτά τεράστια συμβολική υπεραξία έξω στη κοινωνία. Και βέβαια υπόκειται σε ανελέητη κριτική. Πρόκειται για την ίδια κριτική που κι εμείς ασκούσαμε στους έχοντες και κατέχοντες, κατηγορώντας τους για μικροαστισμό, φαρισαϊσμό και Life style. Και να τώρα που κι εμείς -εσείς δηλαδή- διακηρύσσετε μεν την ισότητα της δημόσιας εκπαίδευσης αλλά στέλνετε όλοι, με προεξάρχοντα τον Φίλη, τα παιδιά σας σε ακριβά ιδιωτικά. Γουστάρετε τα ακαδημαϊκά οφίκια αλλά συγχρόνως αποκλείετε τα πανεπιστήμια από την αξιολόγησή, τον ανταγωνισμό, την αριστεία, καταδικάζοντάς τα σε παρακμή. Αντιλαμβάνομαι πόσο περήφανος ο σύζυγός σου με τις ακαδημαϊκές σου δάφνες. Αυτές όμως δεν ισοφαρίζουν το δικό του χειροπιαστό έλλειμα παιδείας. Εκτός κι αν όλα εξαντλούνται στην επικοινωνιακή εκμετάλλευσή και στη δημιουργία εντυπώσεων, στο φαίνεσθαι και όχι στο είναι. (Χωρίς να μπερδέψουμε αυτή τη φορά τη σχέση του Χέγκελ με τον Ένγκελς)!

    Περίμενα λοιπόν από σένα προς χάριν ενός υψηλού συμβολισμού να αποστείς των προσωπικών σου φιλοδοξιών τιθέμενη αλληλέγγυα προς όλους αυτούς που διαθέτουν τις φιλοδοξίες αλλά όχι και τα μέσα. Με απογοήτευσες όπως με απογοήτευσε πολλάκις και ο σύντροφος σου (και σύντροφος του Πολλάκη). Θυμάσαι, άραγε, την έκθεση-αφιέρωμα στον Μποστ που είχα διοργανώσει ως επικεφαλής του τμήματος πολιτισμού του τότε Συνασπισμού; Γελάγαμε με τα σκίτσα του Μέντη που σάρκαζαν το εφήμερο της κάθε εξουσίας και η απατηλή αίσθηση αιωνιότητας που αυτή δημιουργεί. Και αφτό θα περάση. Ιδού το πρόβλημα. Το ότι περάσατε εν μιά νυκτί από τον Μποστ στον Γιάν Φαμπρ χωρίς τα αναγκαία, ενδιάμεσα στάδια. Εξ ου και η χρόνια κατάθλιψη του κυρίου υπουργού. Δεν σου κάνει εντύπωση πως ενώ όλη η κυβέρνηση χαμογελάει τρισευτυχισμένη ο κ. Μπαλτάς έχει ένα ξυνισμένο ύφος σαν να ήπιε λάβδανο; Είναι μάλλον γιατί αυτός ξέρει πως η διαφορά του Έγελου από τον Ένγκελς, δηλαδή του ιδεαλισμού από το ρεαλισμό, είναι κάτι περισσότερο από ένα ν.
    Θα κλείσει λοιπόν και μάλλον θα κλείσει γρήγορα κι αυτός ο κύκλος της επανάστασης της γραβάτας και των βαρουφακισμών και θα μετράμε όλοι απώλειες και διαψεύσεις καταλογίζοντας ευθύνες και καταθέτοντας πικρίες. Θα μετράμε δυστυχώς και άλλο χαμένο χρόνο, σπαταλημένο ιδεοληπτικά και ανόητα. Τότε αγαπητή Μπέτυ, ξαναδιάβασε σε παρακαλώ αυτό το γράμμα το οποίο μάλλον τώρα θα προσπεράσεις. Και μάλιστα διάβασέ το στα δικά σου παιδιά μήπως αυτά τουλάχιστον αποφύγουν τα δικά σας ολέθρια λάθη. Τα λάθη της γενιάς μου και της γενιάς σας.

    Μετά τιμής και μεθ’ ευχών προσωπικών.

    ΜΣ

  6. ΣΥΡΙΖΑ: Ωρα των απαντήσεων

    Του Τάσου Παππά.

    Στα σοβαρά συνέδρια των κομμάτων, όχι αυτά που συνέρχονται για να εγκρίνουν ειλημμένες από την ηγεσία αποφάσεις ή που αναλώνονται σε συγκρούσεις προσωπικών στρατών χωρίς ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο ή ακόμη χειρότερα αυτά που έχουν ως μοναδικό αντικείμενο την πανηγυρική επανεκλογή του αρχηγού, πρέπει να διεξάγονται συζητήσεις σε βάθος και σε πλάτος για το χτες, το σήμερα και το αύριο του κόμματος.

    Αυτό είναι απαραίτητο για να εντοπιστούν τα λάθη, να καταλογιστούν ευθύνες, να λογοδοτήσουν τα καθοδηγητικά όργανα, να σχεδιαστεί ένα πρόγραμμα δράσης.

    Αν όμως έχουν μεσολαβήσει ανάμεσα στο προηγούμενο και το τρέχον συνέδριο κοσμοϊστορικά γεγονότα, τότε είναι απολύτως αναγκαίο να ανοίξουν θέματα που έχουν να κάνουν με την ιδεολογική ταυτότητα και την πολιτική φυσιογνωμία του κόμματος.

    Και στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ συντρέχουν οι λόγοι για μια τέτοιου τύπου διεξοδική συζήτηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 και του 2014 με τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ απέχουν. Κι αυτό δεν οφείλεται μόνο στην αλλαγή της θέσης του στο πολιτικό σκηνικό -από την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση. Σίγουρα, οι απαντήσεις στα ερωτήματα «ποιοι ήμασταν, ποιοι είμαστε και πού θέλουμε να πάμε» δεν είναι μια εύκολη υπόθεση.
    Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 και μετά έχει μπερδέψει και τους φίλους του και τους εχθρούς του. Οι φίλοι του και τα στελέχη του, αφού ταλαιπωρήθηκαν από κρίσεις αυτολύπησης για μεγάλο διάστημα, προσπαθούν να καταλάβουν τι πήγε στραβά και το κόμμα υποχρεώθηκε να συνθηκολογήσει. Επεσε θύμα των αυταπατών του, όπως πιστεύει ο Αλ. Τσίπρας;

    Μήπως δεν έπρεπε να βιαστεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση γιατί ο συσχετισμός δυνάμεων στην Ευρώπη ήταν κατάφωρα αρνητικός; Η διάσπαση ήταν αναπόφευκτη; Ποιο οργανωτικό μοντέλο θα αντικαταστήσει το άθροισμα φραξιών που κατέρρευσε παταγωδώς;
    Διατρέχει τον κίνδυνο να μετεξελιχθεί από ένα κόμμα μελών σ’ ένα κόμμα στελεχών ή ακόμη χειρότερα σ’ ένα αρχηγικό κόμμα; Πώς θα αντιμετωπιστεί το μικρόβιο του κυβερνητισμού πριν πάρει διαστάσεις επιδημίας;

    Ο ριζοσπαστισμός που εξαντλείται στις ηρωικές πόζες και την εικονοκλαστική ρητορική πόσο μακριά μπορεί να πάει; Ποια πολιτική συμμαχιών είναι η ενδεδειγμένη στην παρούσα φάση, με την αντικαπιταλιστική Αριστερά στην Ευρώπη να χωλαίνει και τη ραχιτική σοσιαλδημοκρατία σε υπαρξιακή κρίση;

    Και βεβαίως το στρατηγικό ερώτημα: Η Ευρώπη «σηκώνει» αλλαγές προς το προοδευτικότερο; Αν δεν είναι εφικτό να εφαρμοστεί εντός της ευρωζώνης και με τους υπάρχοντες συσχετισμούς ένα αριστερό σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, όπως ήταν αυτό της Θεσσαλονίκης, μήπως πρέπει το κόμμα να επανεξετάσει τη θέση του για τη σχέση της Ελλάδας με την Ευρώπη;

    Από την άλλη πλευρά, οι αντίπαλοί του ακόμη δεν έχουν καταλήξει τι ακριβώς είναι αυτό το κόμμα που εκτοξεύθηκε από το 4% στην πρώτη γραμμή, καταφέρνοντας κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες και με όλα τα μέσα ενημέρωσης απέναντί του να κερδίσει τρεις εκλογικές αναμετρήσεις (ευρωεκλογές, Γενάρη και Σεπτέμβρη του 2015) και ένα δημοψήφισμα.

    Είναι απλώς ένα συνονθύλευμα τάσεων με επικεφαλής έναν ικανό αλλά αδίστακτο δημαγωγό, ο οποίος κάνει πράγματα που ούτε η χούντα είχε διανοηθεί να κάνει και δεν θα διστάσει να κατεβάσει τα τανκς προκειμένου να κρατηθεί πάση θυσία στην εξουσία, όπως υποστηρίζουν διάφοροι δημοσιολόγοι και πολιτικοί;

    Είναι ένα σταλινικό μόρφωμα που επιχειρεί να επιβάλει το μοντέλο της Βόρειας Κορέας, όπως λένε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ;

    Είναι ένα ολοκληρωτικής αντίληψης κόμμα με νεοκομμουνιστικές απόψεις, το οποίο όμως έχει γίνει το υποχείριο της Μέρκελ, όπως ισχυρίζεται η ηγεσία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης;

    Είναι ένα σχήμα όπου κυριαρχεί η σκληρή αριστερή πτέρυγα με αναφορές στο κομμουνιστικό κίνημα, όπως έγραψε πρόσφατα η «Wall Street Journal»; Είναι η επιτομή του κλασικού οπορτουνισμού και της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας, μια από τα ίδια δηλαδή, όπως επισημαίνει το ΚΚΕ;
    Είναι ένα μεταλλαγμένο κόμμα με ξεφτιλισμένο αρχηγό ο οποίος ξεπούλησε τα πάντα, πρόδωσε τους πάντες και αν δεν προλάβει να την κοπανήσει από την ταράτσα του Μαξίμου με ελικόπτερο θα οδηγηθεί στο εδώλιο του κατηγορουμένου (ειδικό ή λαϊκό δικαστήριο, δεν διευκρινίζεται), όπως υποστηρίζουν η ΛΑ.Ε. και η Πλεύση Ελευθερίας;

    ‘Η μήπως έχει βάση η προσέγγιση του Κυριάκου Μητσοτάκη (συνέντευξη στο CNBC) ότι «πρόκειται για μια κυβέρνηση που στην καρδιά της είναι μια ομάδα ακραίων αριστερών ανθρώπων, οι οποίοι δεν έχουν αλλάξει θεμελιωδώς την ιδεολογία τους»; (Αυτό το τελευταίο του αρχηγού της Ν.Δ. πολλοί στον ΣΥΡΙΖΑ θα το εισπράξουν ως έπαινο.)

    ■ Από το τι λένε οι άλλοι για σένα δεν βγάζεις άκρη. Ο καθένας τοποθετείται με βάση αυτά που πιστεύει ότι θα ευνοήσουν την πολεμική του εναντίον σου. Ούτε όμως αυτό που νομίζεις εσύ για τον εαυτό σου είναι αμάχητο.
    Κάθε άλλο μάλιστα. Στην κρίση σου για τα πεπραγμένα σου παρεισφρέουν η σκοπιμότητα, η ιδιοτέλεια, η έγνοια σου να μη διαταραχθούν οι ισορροπίες. Αν μάλιστα είσαι στην κυβέρνηση, ο πειρασμός να καταφύγεις σε μεγαλοστομίες για να εμψυχώσεις τους οπαδούς σου και σε λουστραρισμένες εξιδανικεύσεις για να δικαιολογήσεις τους συμβιβασμούς σου είναι μεγάλος.

    Άρθρο στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

  7. Με βάση την εικόνα των σημερινών εξώφυλλων-όλα έλκουν αναφορές από τις εξομολογήσεις Ολάντ:
    α) Ο Τσίπρας δεν αξίζει την εμπιστοσύνη των ευρωπαίων ηγετών, επειδή δεν ήθελε, μέχρι την τελευταία στιγμή, να συμφωνήσει μαζί τους σε μνημόνιο
    β) Οι μόνες χώρες που θέλουν την Ελλάδα στην ευρωζώνη-κόντρα στην βασική στόχευση της Γερμανίας να την πετάξει έξω από αυτή, κρατώντας την ωστόσο αιχμάλωτη και πάλι, σε ένα πρότυπο β΄ζώνης-είναι η Γαλλία, η Ιταλία και η Κύπρος.
    γ) Απογοήτευσε τον Ολάντ δύο φορές, την πρώτη επειδή προκήρυξε δημοψήφισμα, και την δεύτερη επειδή-παρά όλες τις πιέσεις που σε ανάλογη περίπτωση είχανε ρίξει τον Παπανδρέου από πρωθυπουργό-επέμενε στην διεξαγωγή του καλώντας τον ελληνικό λαό να ψηφίσει ΟΧΙ.
    δ) Ο Έλληνας πρωθυπουργός διερεύνησε το ενδεχόμενο να κοπούν δραχμές στην Ρωσία σε περίπτωση εξόδου της χώρας από το ευρώ (αυτό το θεωρώ αναληθές, αλλά εδώ το θέμα μας είναι τι γράφουν οι εφημερίδες).
    Έξω από αυτά, τα αποκαλυφθέντα μέιλς της Χίλαρι Κλίντον στην περίοδο του δημοψηφίσματος αναδεικνύουν την έντονη ανησυχία του αμερικάνικου παράγοντα στο ενδεχόμενο ο Τσίπρας όντως να μην υπακούσει στην αμφίπλευρη στρατηγική του ιμπεριαλισμού: Του γερμανικού να φύγει από το ευρώ σε χειρότερη μοίρα από ό,τι είναι εντός του και του αμερικάνικου να παραμείνει στο ευρώ σαν αποσταθεροποιητικός-πολιτικά και οικονομικά- παράγοντας.
    Σύμφωνα με άλλα δημοσιεύματα, ο Τσίπρας καλεί τον Ομπάμα να μεσολαβήσει για το κούρεμα του χρέους-ένα θέμα γύρω από το οποίο εστιάζει η αμερικάνικη στρατηγική στα πλαίσια του νομισματικού πολέμου της με το ευρώ.
    Ασφαλώς, τα περισσότερα από τα παραπάνω είναι γνωστά, για όποιον επιμένει να σκέφτεται με όρους γεωπολιτικής ισχύος. Έχει σημασία να αναδειχτεί ότι η Ελλάδα σε όλο το διαπραγματευτικό διάστημα του 2015 απεδείχθη ουσιαστικά απομονωμένη από όλους τους ιμπεριαλιστικούς άξονες. Από τον γερμανικό επειδή είναι μια αποσταθεροποιητική πολιτικοοικονομική κατάσταση. Από τον αμερικάνικο επειδή θα μπορούσε να φανεί σαν ένα κακό εθνοανεξαρτησιακό παράδειγμα σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη για εκείνους περιοχή. Επίσης, πέρα από τις συνομωσιολογικές ανοησίες, η επίσημη στάση Κίνας και Ρωσίας υπήρξε φανερά και ουσιαστικά τουλάχιστον αδύναμη να υποστηρίξει κάτι διαφορετικό από το ισχύον status quo του διεθνούς καταμερισμού εργασίας και εξουσίας για την χώρα μας.
    Η θέση της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και εξουσίας είναι-ενώ ο κόσμος στο σύνολο του είναι ήδη μια ιμπεριαλιστική περιφέρεια-η μνημονιακή της υπαγωγή. Εντός αυτής ο ΣΥΡΙΖΑ προσπάθησε και ακόμα προσπαθεί να αξιοποιήσει τις επιμέρους αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων. Ευκταίο είναι να ενεργήσει και στο εσωτερικό της χώρας για να ανασυγκροτηθεί η παραγωγική της βάση σε συμμαχία με τον κόσμο της παραγωγικής εργασίας και κόντρα στον παρασιτισμό. Ως εκεί. Ο άλλος δρόμος απαιτεί άλλου τύπου οργάνωση του λαού μας και άλλους συσχετισμούς. Κανείς δεν μιλάει για αυτά τα απαιτούμενα, κανείς δεν μπορεί να είναι αισιόδοξος για το διεθνές περιβάλλον.
    Συμπέρασμα: Η συντριπτική πλειοψηφία των εξ αριστερών κριτικών απέναντι στην κυβέρνηση δεν λαμβάνει στο ελάχιστο υπόψιν το διεθνές γεωπολιτικό πλαίσιο όπου κομμάτι της είναι και η Ελλάδα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά συνηθίζει να συγκρίνει ανόμοια πράγματα. Την Ελλάδα με την Ισλανδία, ή την Αργεντινή, ή οποιαδήποτε άλλη γωνιά του κόσμου. Μόνο που η Ελλάδα δεν βρίσκεται απλώς σε μια γωνιά του κόσμου, αλλά στο σταυροδρόμι τριών μεγάλων κρίσεων (πολεμική, οικονομική, προσφυγική). Για αυτό και οι εξ αριστερών κριτικές είναι επιεικώς αφελείς.
    Όσο για τα σημερινά πρωτοσέλιδα, είναι μάλλον άτυχη η προσπάθεια να χτυπήσουν τον Τσίπρα παρουσιάζοντας τον σαν έναν πρωθυπουργό που ανακατεύτηκε-και ακόμα ανακατεύεται- όσο μπορούσε την διεθνή τράπουλα. Αν και ο πόθος τους η περίοδος που έχουμε μπροστά μας να χαρακτηρίζεται σε νέες δυσκολίες στην σχέση κυβέρνησης-ευρωπαϊκής ηγεσίας, δεν είναι αβάσιμος.

    https://www.facebook.com/groups/238705882907538/permalink/1023328624445256/

  8. Κωστίκας on

    ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ
    Από τον Κύρκο στη Μενεγάκη

    Συντάκτης: Περικλής Κοροβέσης

    Κάθισα εννιά ώρες μπροστά στην τηλεόραση για να παρακολουθήσω τη συζήτηση στη Βουλή. Και αυτό που διαπίστωσα είναι πως είμαι βαριά άρρωστος. Μπορεί ένας άνθρωπος που είναι καλά στα μυαλά του να ξοδεύει μια ολόκληρη μέρα μόνο και μόνο για να απολαύσει τον μαζοχισμό του;

    Γιατί περί αυτού πρόκειται. Καμιά σκέψη, κανένα επιχείρημα, καμιά σύγκρουση ή αντιπαράθεση ιδεών. Τα λεγόμενα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου διαφοροποιούνται μόνο στις βρισιές και στις εξυπνάδες.

    Το δρομολόγιό τους είναι ίδιο και καθορισμένο από την Ε.Ε. Εξαίρεση αποτελεί το ΚΚΕ που κάνει τη σωστή ανάγνωση της πραγματικότητας, αλλά αδυνατεί να χαράξει πολιτική, με συνέπεια να συμπαρίσταται στο σύστημα σαν αριστερός ψάλτης.

    Και φυσικά η Χ.Α. που είναι το τρίτο κόμμα στη Βουλή και ξέρει πολύ καλά να επωφελείται από τη σήψη του συστήματος. Γιατί, παρά το γεγονός ότι είναι μια εγκληματική οργάνωση, δεν παύει να είναι και μια σημαντική πολιτική δύναμη (πάνω από ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ). Σε αυτό όλοι μας έχουμε την τάση να εθελοτυφλούμε και θα το βρούμε μπροστά μας. Και όταν το καταλάβουμε, ίσως να είναι αργά.

    Κατά τα άλλα, έχουμε το 2ο Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Μια πρώτη γεύση πήραμε από την εκστρατεία προσωπολατρίας του Τσίπρα. Ολη η Αθήνα γέμισε με τις φωτογραφίες του (του Ρόιτερ άραγε;). Και αυτό θα είναι και το νόημα του συνεδρίου. 2.800 πιστοί θα πάνε για προσκύνημα στο γήπεδο Τάε Κβον Ντο όπου θα μπει η ταφόπλακα σε αυτό που λέγαμε Αριστερά.

    Θα ευλογήσει ο μακαριότατος Φώτης Κουβέλης, ο παραγνωρισμένος θεωρητικός του ΣΥΡΙΖΑ, που συντόμως θα αποκατασταθεί με τιμές και θα αποκτήσει δικαιωματικά και μια σοβαρή κυβερνητική θέση.

    Οι αγώνες τώρα δικαιώνονται. Αλλά δυστυχώς ξεχάστηκε ο μέγας στοχαστής Λεωνίδας Κύρκος, που ήδη από την εποχή της χούντας ήθελε μια Αριστερά που να είναι Δεξιά και εγγυητής του συστήματος. Ο ίδιος μπορεί να απέτυχε σε αυτό, αλλά τον δικαίωσε πλήρως ο Τσίπρας.

    Και για τους νεότερους, να θυμίσουμε πως η χούντα του Παπαδόπουλου είχε καταλάβει το αδιέξοδό της και ήθελε πάση θυσία να νομιμοποιηθεί. Εκανε μια «φιλελευθεροποίηση» με τον πεπειραμένο ακροδεξιό πολιτικό Μαρκεζίνη, που είχε εξαγγείλει εκλογές-απάτη.

    Το ΚΚΕ και το ΠΑΚ του Ανδρέα Παπανδρέου τις είχαν καταγγείλει. Ο Λεωνίδας Κύρκος και άλλα στελέχη του ΚΚΕ εσ. είδαν μια ευκαιρία να νομιμοποιηθούν σε ένα απόλυτα χουντικό περιβάλλον.

    Η ιστορία είναι παλιά, αλλά αυτές οι απόψεις κυριάρχησαν στον μετέπειτα ΣΥΝ για να μεταλαμπαδευτούν στον ΣΥΡΙΖΑ και από εκεί να μεταφερθούν στην κυβερνώσα δεξιά σοσιαλδημοκρατία. Η αριστερή πτέρυγα του κόμματος κατάλαβε την πραγματικότητα πολύ αργά και όταν το κακό είχε γίνει.

    Η εκλογή Τσίπρα ως αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ ήταν το ορόσημο για την εξαφάνιση της Αριστεράς και την οριστική και αμετάκλητη προσχώρησή της στους πυλώνες του συστήματος. Γι’ αυτό έγινε ασμένως αποδεκτή από το σύστημα ως κυβέρνηση.

    Και αυτό σημαίνει πως η Αριστερά πρέπει να ξαναρχίσει από την αρχή, αν βέβαια έχει ακόμη κάποιο νόημα ο όρος που χρησιμοποιώ. Ο όρος Αριστερά έχει χάσει πια κάθε μαγεία και γοητεία. Για να τα βρει κάποιος αυτά, πρέπει να ανατρέξει στην Ιστορία. Οχι στη σημερινή πραγματικότητα που τη σηματοδοτεί ο, κατά τα άλλα συμπαθής, Νίκος Καρανίκας.

    Ο σύμβουλος του πρωθυπουργού, δηλαδή το άμεσο περιβάλλον του που βρίσκεται πάνω από υπουργούς και υπερυπουργούς, αυτοί είναι υπάλληλοι των Βρυξελλών, έχει τεράστια δύναμη.

    Λογικό είναι κάθε αξιωματούχος στην οποιαδήποτε βαθμίδα να στηρίζεται σε ένα φιλικό περιβάλλον (άσχετα από το τι θα προκύψει μετά). Η αντιπολίτευση έπεσε να τον φάει ζωντανό. Ποιο ήταν το λάθος του; Ηταν ειλικρινής με τον εαυτό του. Η κουλτούρα του ήταν η κ. Μενεγάκη και αυτήν υποστήριξε ευθαρσώς.

    Το ηχητικό ντοκουμέντο που μεταδόθηκε δεν αφήνει καμία αμφιβολία πως η συνέντευξη ήταν αυθεντική. Πού είναι το κακό; Κατά την άποψή μου πουθενά. Και εδώ μόνο διαπιστώσεις μπορούμε να κάνουμε. Συμφωνούμε ή διαφωνούμε. Η κουλτούρα της κ. Μενεγάκη, διά του συμβούλου του κ. Τσίπρα, βρίσκεται στο περιβάλλον του πρωθυπουργού. Και ίσως έτσι να εξηγείται και το μεγάλο επικοινωνιακό ταλέντο του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ.

    Ολα τα ιστορικά φαινόμενα έχουν αρχή, μέση και τέλος. Και από αυτόν τον νόμο δεν μπορεί να ξεφύγει και η ιστορική Αριστερά. Επέζησε για δεκαετίες, άντεξε απηνείς διωγμούς, πλήρωσε τις ιδέες της με βαρύ τίμημα αίματος και πάντοτε είχε αναφορά στις λαϊκές μάζες και τους εξωπεταγμένους του συστήματος. Και συχνά είχε ηγηθεί ή εμψυχώσει κινήματα αντίστασης.

    Οχι πάντοτε με τον καλύτερο τρόπο ούτε βέβαια όλες τις φορές με επιτυχία. Εντούτοις ήταν απέναντι στην εξουσία (θεωρητικά τουλάχιστον). Τώρα φοράει τον μανδύα της κρατικής εξουσίας και βρίσκεται απέναντι σε αυτά που ιστορικά πρέσβευε. Και αυτά θα επιβεβαιωθούν από το συνέδριο. Η δεξιά σοσιαλδημοκρατία έχει πια το κόμμα της.

    http://www.efsyn.gr/arthro/apo-ton-kyrko-sti-menegaki

  9. ΣΥΡΙΖΑ: Από το ΚΚΕ εσωτερικού και την ΚΝΕ ως την «Κυβερνώσα Αριστερά»

    16 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
    Του Νίκου Λακόπουλου

    Το σύμβολο του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πεντάκτινο αστέρι. Έχει τρεις σημαίες. Μία για την Αριστερά, την κόκκινη. Μία για την Οικολογία, την πράσινη. Και μία για την Εναλλακτικότητα, τη μοβ. Το 2004 πήρε στις εκλογές 3,3% και έβγαλε έξι βουλευτές. Το κόμμα έχει πολλές συνιστώσες, αλλά το 2012 θα γίνουν ένα ενιαίο κόμμα. Πιθανόν και δύο ενιαία κόμματα.

    Το ΚΚΕ Εσωτερικού, ο βασικός κορμός του Συνασπισμού, ήταν ένα κόμμα-λέσχη της «Αριστεράς Βορείων Προαστίων» που δεν είχε δύναμη έξω από την Αθήνα και το πανεπιστήμιο. Το ορθόδοξο ΚΚΕ είχε αποκαλέσει τους «αναθεωρητές» «ουρά της Δεξιάς ». Ακόμα και ο Ανδρέας του είχε βγει από τα αριστερά: Είχε πει τον Κύρκο «Δούκα του Κολωνακίου». Η «αναθεωρητική ομάδα» διασπάστηκε από το ΚΚΕ το Φεβρουάριο του 1968 στη Βουδαπέστη, όταν τα μέλη του Γραφείου Εσωτερικού είχαν αρχίσει να βλέπουν ως αρρωστημένη την εξάρτηση του κόμματος από τη Σοβιετική Ένωση.

    Σε λίγο ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ θα πνίξει στο αίμα την «Άνοιξη της Πράγας», με τα τανκς του «Συμφώνου της Βαρσοβίας», στο όνομα της «διεθνιστικής αλληλεγγύης». Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Περίπου 800.000 στρατιώτες από γειτονικές χώρες επενέβησαν ανοιχτά για να διαλύσουν την προσπάθεια για ένα «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο». Πολλοί, όχι μόνο Τσέχοι, απογοητεύτηκαν, ορισμένοι αυτοκτόνησαν και παρά πολλοί βρήκαν λύση στο αλκοόλ.Ο υπαρκτός σοσιαλισμός όχι μόνο δεν είναι μια Ντίσνεϊλαντ, αλλά σκοτώνει, και μάλιστα συντρόφους, κομμουνιστές, εργάτες, γυναίκες και παιδιά. Το σύστημα ωστόσο θα καταρρεύσει γιατί το σοβιετικό οικονομικό μοντέλο δε λειτουργεί.

    Xαρίλαος Φλωράκης (ΚΚΕ)

    Το ΚΚΕ Εσωτερικού το 1974 συνεργάστηκε με το ΚΚΕ και την ΕΔΑ στη δημιουργία συνασπισμού της Ενωμένης Αριστεράς για να πάρουν μαζί 9,47%. Τρία χρόνια μετά θα κατέβει με άλλα κόμματα και θα πάρει 2,77%. Η λογική της «χαμένης ψήφου» θα το φέρει στο 1,34% το 1981 και στο 1,84% το 1985. Το «Βρόμικο ’89» η συνεργασία του ΚΚΕ με τις άλλες αριστερές δυνάμεις της ανανεωτικής Αριστεράς ήταν ένα τολμηρό βήμα με στόχο τη συντριβή του ΠΑΣΟΚ, αλλά τελικά οδήγησε στη δική του διάσπαση.

    Το 1976 ο Λεωνίδας Κύρκος, που λάτρευε τις «καλοσυνάτες νοικοκυρές», διέγραψε τη μισή ηγεσία της οργάνωσης νεολαίας του κόμματος για μία λέξη. Τη λέξη «κομμουνιστική», που δεν ήθελε να υπάρχει στον τίτλο της. Ήταν μια συνηθισμένη, παλιά, σταλινική πρακτική. Αν ο Στάλιν ζούσε σήμερα ίσως να μην ήταν «δογματικός». Θα καθόταν και θα κάπνιζε το τσιμπούκι του στα συνέδρια της ανανεωτικής Αριστεράς.

    galleryitem_16_xpwqhfp82h2«Ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δε θα υπάρξει» έχει γράψει ο Νίκος Πουλαντζάς θεμελιώνοντας τον ευρωκομμουνισμό. Προς το παρόν αυτό σημαίνει ότι δε θα υπάρξει. Οι καθηρημένοι τουapanelladikh-rhga ’76 θα οργανώσουν σε ένα θέατρο στο Νέο Κόσμο τη Β. Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της νεολαίας που θα γεννήσει μια οργάνωση νεολαίας χωρίς κόμμα, η οποία θα μείνει στην ιστορία με το χαϊδευτικό της: Βήτα Πανελλαδική. Ο Λεωνίδας Κύρκος κατηγορείται για «σταλινισμό» και «μικροαστική ηθικολογία». Αυτή η γενιά δεν αντέχει άλλο κομμουνιστικό κατηχητικό. Δε θέλουμε άλλους ήρωες. Ήδη μια ροκ συναυλία είναι πιο σημαντική από μια πολιτική συγκέντρωση, ιδιαίτερα αν έχει και συγκρούσεις με την αστυνομία.

    Ο γραμματέας του ΚΚΕ Χαρίλαος Φλωράκης είχε πει: «Εμείς επιτρέπουμε όλες τις απόψεις στο κόμμα, αρκεί να συμφωνούν μαζί μας». Ο Λεωνίδας Κύρκος θα ομολογήσει το λάθος του στην προεκλογική συγκέντρωσή του στην Ομόνοια και θα πει: «Παιδιά, έκανα λάθος. Γυρίστε πίσω!» Δε γύρισαν. Ο Διονύσης Σαββόπουλος έλεγε από τότε πως «Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι» και «δε βρίσκεται παρέα για ξενύχτι». Από τα στελέχη εκείνης της οργάνωσης μόνο ένα μικρό μέρος ανήκει στην Αριστερά σήμερα. Οι 19o ÓÕÍÅÄÑÉÏ ÔÏÕ ÊÊÅ–×ÑÇÓÔÏÓ ÌÐÏÍ ÇÓ/EUROKINISSIimages-1περισσότεροι προτίμησαν την «ιδιώτευση» και την Ανένταχτη Αριστερά. Μερικοί θα γίνουν βουλευτές και υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, είναι σύμβουλος του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, που προέρχεται από τη Νέα Δημοκρατία. Μερικοί θυμούνται πως και ο υπουργός που παραπέμπεται για τη «Λίστα Λαγκάρντ» πέρασε από τη Β. Πανελλαδική.

    Το Σαββατόβραδο 16 Σεπτεμβρίου 1989, στο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι, στο Φεστιβάλ της Κομμουνιστικής Νεολαίας Ελλάδας, ο γραμματέας της, ένας σαραντάρης γυψαδόρος, θα μιλήσει για το «σοκ» που προκάλεσε η συνεργασία Αριστεράς και Δεξιάς –με την κυβέρνηση Τζαννετάκη– στον κόσμο της Αριστεράς. Όμως το σοκ της κατάρρευσης του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήταν μεγαλύτερο. Ο μικρός Αλέξης, δεκατεσσάρων χρονών, είναι εδώ, ανάμεσα στις 40.000 άτομα που ακούνε με κομμένη την ανάσα την ομιλία του Γράψα, όταν η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος αποφάσισε να διαλύσει την ΚΝΕ και να την ανασυγκροτήσει εκ του μηδενός. «Τα πολιτικά νεκροταφεία είναι γεμάτα ομοφωνίες και ομοψυχίες », λέει ο Γιώργος Γράψας. «Η ΚΝΕ είναι μόλις 21 χρόνων και δε σκοπεύει να συνταξιοδοτηθεί σύντομα. Φυσικά και δε θα υπακούσω!»

    all-neograpsas-copyΗ ηγεσία του ΚΚΕ καθαιρεί το εκλεγμένο Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ, ενώ εκατοντάδες μέλη της περιφρουρούν τα γραφεία της οργάνωσης στην οδό Ρήγα Φεραίου για να αποτρέψουν τυχόν κατάληψή τους από τους «κομματικούς». Τον Οκτώβρη οι διαφωνούντες, στο κατάμεστο γήπεδο του Σπόρτιγκ, με κεντρικό σύνθημα «Η ΚΝΕ παλεύει και αμφισβητεί, πάντα θα είναι στην πρώτη γραμμή», δημιουργούν το Νέο Αριστερό Ρεύμα. Ένας δικαστικός κλητήρας επέδωσε στο Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, της ηγεσίας του ΚΚΕ κατά των υπευθύνων της εφημερίδας Οδηγητής που εξακολουθούσε να την εκδίδει το εκλεγμένο Κ.Σ. της οργάνωσης: «Ζητούμε να διαταχθεί η κατάσχεση όλων των αντιτύπων της εφημερίδας που ήδη κυκλοφόρησαν… Να απειληθεί κατά των υπεύθυνων χρηματική ποινή δραχμών 500.000 και προσωπική κράτηση δώδεκα μηνών… Να απαγορευτεί η έκδοση νέου φύλλου της εφημερίδας Οδηγητής της Νεολαίας».nikos_filis_arkoudeas_25_martiou_1986

    Οι εκλογές δεν ανέδειξαν αυτοδύναμη κυβέρνηση –για δεύτερη φορά– και ο ενιαίος ΣΥΝ συμφωνεί με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ «οικουμενική κυβέρνηση», με πρωθυπουργό τον Ξενοφώντα Ζολώτα. Μερικοί παρατηρούν ότι η ηγεσία του ΚΚΕ που συνεργάστηκε με τη ΝΔ για να τιμωρήσει τους «κλέφτες του ΠΑΣΟΚ» τώρα συγκυβερνά μαζί τους. Φαίνεται ότι κανένας δεν μπορεί να νικήσει τον –κυριολεκτικά με ανοιχτή καρδιά– ασθενούντα Ανδρέα, που αν και υπόδικος δεν επιτρέπει στους αντιπάλους του να τον καταβάλουν και ζητά «λιγότερη ανανδρεία». Η πορεία της Αριστεράς εξαρτάται από τα καρδιογραφήματα του Ανδρέα στο νοσοκομείο Χέρφιλντ και τις αποφάσεις του Κρεμλίνου.

    Παρόλο που όλοι περιμένουν την πτώση, ακόμα και τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ, αυτό που πέφτει είναι το ποσοστό της Αριστεράς, που υποχωρεί στο 10,28%. Το ΚΚΕ διασπάται με νέες αποχωρήσεις, όπως του βουλευτή Κώστα Κάππου. Τώρα έχουμε δύο ΚΝΕ. Η πλειοψηφία της οργάνωσης θεωρεί ότι το κόμμα έχει κάνει δεξιά στροφή και χρειάζεται μια «κομμουνιστική επαναθεμελίωση». Πολύ σύντομα θα βρεθεί στο σχήμα ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζί με μαοϊκούς του ΕΚΚΕ, τροτσκιστές, να αναζητούν ένα «νέο κομμουνισμό».badman-afisap9290112

    Το 13ο συνέδριο του ΚΚΕ ήταν θυελλώδες. Οι ανανεωτικοί, όπως πάντα, θα μειοψηφήσουν, αλλά αυτή τη φορά με 48%. Ο Χαρίλαος Φλωράκης θα επιβάλει με «κοπτάτσια» γραμματέα την Αλέκα Παπαρήγα και θα αποχωρήσει από το «Συνασπισμό» των κομμάτων της Αριστεράς. Η πρόεδρός του, Μαρία Δαμανάκη, ο Γρηγόρης Φαράκος, ο Αλέκος Αλαβάνος… συνολικά πέντε βουλευτές και 39 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής θα προτιμήσουν να αποχωρήσουν από το κόμμα. Είναι η «ανανεωτική», η «δεξιά πτέρυγα », που θα παραμείνει στο Συνασπισμό, με τη Μαρία Δαμανάκη στην προεδρία του, αλλά το 1993 θα μείνει εκτός Βουλής. Ό,τι απέμεινε στο ορθόδοξο ΚΚΕ θα πάρει το πιο μικρό ποσοστό
    στην ιστορία του: 4,93%. Το Κόμμα έγινε –τρία– κομμάτια.

    ÓÕÍÅÄÑÉÏ ÍÅÏËÁÉÁÓ ÔÏÕ ÓÕÍÁÓÐÉÓÌÏÕΟ Αλέκος Αλαβάνος θα γίνει πρόεδρος του «Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου», το 2004. Ο παλιός Κνίτης οδεύει προς τα εξήντα, όταν σε ένα σχολείο, αντί για το παλιό σύνθημα «Πρώτοι στα μαθήματα- πρώτοι στον Αγώνα» δίνει στους μαθητές μια μάλλον ανατρεπτική συμβουλή:– Αλέξης Τσίπρας (ΣΥΡΙΖΑ)«Όταν γράφετε στις εξετάσεις να σκύβετε λίγο, για να μπορεί να αντιγράψει κι ο επόμενος». Ο Αλέξης εντυπωσιάζεται από τον νέο αρχηγό. « ΟΑλαβάνος κατάφερε σε μια περίοδο που η πολιτική άρχισε να δημιουργεί πλήξη να δημιουργήσει ένα πλαίσιο έκπληξης. Βγαίνει έξω από το πλαίσιο των πολιτικών αρχηγών. Δεν έχει σακάκι, δεν έχει γραβάτα, δεν έχει κοστούμι».

    Το 2005 ο Αλέκος Αλαβάνος, στο Πόρτο Αλέγκρε της Βραζιλίας , στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, θα μιλήσει για τα κοινωνικά κινήματα σε ένα σεμινάριο του Ιδρύματος Espaces Marx. O Λούλα Ντα Σίλβα, μόλις έχει εκλεγεί με το «Κόμμα των Εργατών» και ένα εντυπωσιακό 48%. Ο λούστρος που έγινε πρόεδρος και τιμήθηκε με Νόμπελ Ειρήνης, είναι ένας άνθρωπος που μπορεί να συνδιαλέγεται τόσο με τον Τσάβες, όσο και με τον Μπους, αλλά πάνω από όλα ένας ηγέτης που ο λαός του τον λατρεύει. «Πως καταφέρνεις και είσαι τόσο δημοφιλής” τον ρώτησε ο Αλαβάνος. «Είναι απλό”, απάντησε ο Λούλα. “Δεν θα φοράς γραβάτα!”.
    Ο Αλέκος πέταξε τη γραβάτα. Στο 5ο συνέδριο του κόμματος ο Αλέκος Αλαβάνος σχεδίαζε την Μεγάλη Αριστερά, που θα καταχτήσει την εξουσία και θα χαράξει τον δρόμο σε όλη την Ευρώπη.«Είναι σχεδόν εξήντα χρόνια από τη μεγάλη ήττα της Αριστεράς. Έχουμε πικρές ιστορίες της παράταξης μας πίσω μας. Η μετεμφυλιακή συμφιλίωση δεν θα έχει ολοκληρωθεί παρά μόνον όταν στην πολιτική ζωή της χώρας εμφανισθεί η ριζοσπαστική Αριστερά με την δική της κυβερνητική πρόταση». «Είναι δύσκολο, λέει ο Κομφούκιος- να βρεις μια μαύρη γάτα μες το σκοτάδι, ιδιαίτερα αν η γάτα δεν είναι εκεί». « Σιγά, ρε Αλαβάνο, μην σχίσεις κανένα καλσόν», γράφει ένας τοίχος στα Εξάρχεια. Ο «Υπαρκτός Σοσιαλισμός» χρεοκόπησε. Μερικοί λένε, ότι και ο Καπιταλισμός μας εγκατέλειψε. Ο Δον Αλαβάνος Κιχότης, όμως, σαλώνει το άλογο του με το πάθος της αυταπάτης. Πιθανόν να χρειάζεται κι έναν Πάντσο. Να τρέχει στις διαδηλώσεις Ήρθε η δική μας ώρα. Μπορεί να μη γνωρίζουμε που πάμε, αλλά ξεκινάμε. Το θέμα είναι που είναι και ποιος είναι ο εχθρός.katrougkalos_giorgos

    Ίσως κανένας δεν θα ασχολιόταν με τον τριαντατριάχρονο πολιτικό μηχανικό, αν δεν τον έβαζε ο Αλαβάνος, επικεφαλής της «Ανοιχτής Πόλης». Ο Αλαβάνος είχε ήδη πει στον αντίπαλο του στις εσωκομματικές εκλογές Μιχάλη Παπαγιαννάκη, να είναι υποψήφιος στις εκλογές για το Δήμο Αθήνας και κείνος δέχτηκε, αλλά όταν ήρθε όμως το καλοκαίρι, μια άλλη ιδέα του ήρθε στο μυαλό. Θα καλέσει στο γραφείο τον νεαρό Τσίπρα, θα τον κοιτάξει στα μάτια και θα του πει: «Αλέξη, θα είσαι ο υποψήφιος μας στην Αθήνα. Τα γεγονότα που θα άλλαζαν το πολιτικό σκηνικό στην katrougalos_0Ελλάδα, είχαν αρχίσει. Ανέμελοι, «νεολαίοι» του κόμματος τριγύρισαν όλη την Αθήνα κολλώντας την αφίσα με τον Αλέξη να κρατάει το παζλ της πόλης στα χέρια του. Τότε οι Αθηναίοι πρόσεξαν για πρώτη φορά το βλέμμα του Αλέξη Τσίπρα. Είναι τα μικρά μισόκλειστα μάτια ενός έξυπνου νεαρού με συγκρατημένη αναίδεια, που έχει αναλάβει μια ιστορική αποστολή.

    «Μπείτε στο παιχνίδι. Πάρτε την Αθήνα στα χέρια σας».

    Δgetimage (5)εν μπόρεσαν να πείσουν με τίποτα τον υποψήφιο δήμαρχο να φορέσει σακάκι. Στην αρχή δεν ήθελε να φωτογραφηθεί το πρόσωπο του. Ήθελε πλάνα της παράταξης. Τελικά φωτογραφήθηκε με ένα μπλουζάκι. Χωρίς σακάκι και γραβάτα. Και με ένα δολοφονικό χαμόγελο, που αργότερα ένα από τα διεθνή μέσα, θα χαρακτηρίσουν «ηλεκτρικό». «Πώς τον είπες; Τσίπρα;» θα πει η Δήμαρχος Αθηναίων, με ένα «δρακουμέλ χαμόγελο» σαν τον μπαμπά της. Η καημένη Ντόρα δεν φανταζόταν ότι σύντομα το πολιτικό σκηνικό που την προόριζε για βέβαιη πρωθυπουργό, θα κατέρρεε από μια απόφαση, ένα πρόσωπο, μια αφίσα. Ίσως να αρκούσε και μόνον ένα βλέμμα. Δεν ήταν το γερακίσιο, -ίσως και ύαινας!- βλέμμα του Αλέξη. Ήταν το βλέμμα μια γενιάς, που κοιτούσε, όλα αυτά τα χρόνια που μεγάλωνε, το παιχνίδι που παιζόταν, α π έ ξ ω. Κι ήθελε πολύ να μπει στο παιχνίδι.

    Τα μεγάλα λόγια έχουν τελειώσει. Ο κόσμος πιστεύει πως στις εξέδρες κάθονται προδότες. Η νέα –χωρίς μέλλον- γενιά θέλει να πάρει εκδίκηση για τα χαμένα όνειρα του μπαμπά, της μαμάς, ακόμα και του παππού. Δεκαεννιάρηδες μπαίνουν στο προσκήνιο και ενδιαφέρονται για τον Άρη Βελουχιώτη, ένα «άγιο» της Αριστεράς καθόλου ξεχασμένο. Κατά σύμπτωση, τόσο ο Γαβρίλος, όσο και ο Αλέξης, θα πουν με εφηβική έπαρση, την ίδια φράση: «Εμείς δεν θα πάμε σε νέα Βάρκιζα!»

    Το «Ελληνικό Όνειρο» του Καραμανλή και του Ανδρέα το ’80 είναι νεκρό. Χιλιάδες νέοι σπουδάζουν κάτι σε στυλ γραφίστας, αλλά γνωρίζουν ότι πια το Πανεπιστήμιο δεν οδηγεί πουθενά. Η πρέζα θερίζει, ανεργία, ο φόβος του έιτζ, τα σκάνδαλα, νονοί πουλάνε προστασία, η αστυνομία τους καλύπτει. Η παλιά Αθήνα δεν υπάρχει πια. Το Περιστέρι ακούει τη «Σκηνή του Μάντσεστερ», φοράει μαύρα και περιμένει τις μεγάλες συναυλίες του heavy metal. Οι ρυθμοί της ανάπτυξης είναι ακόμα υψηλοί, αλλά το ένα πέμπτο του πληθυσμού ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας. Οι περισσότεροι Έλληνες δεν πάνε διακοπές καθόλου ή πάνε μια βδομάδα.kostis_xatzidakis

    Ο Αλέξης Τσίπρας με την «Ανοιχτή Πόλη» θα αντιμετωπίσει το 2006 τον Νικήτα Κακλαμάνη από τη «Νέα Δημοκρατία» και τον Κώστα Σκανδαλίδη από το ΠΑΣΟΚ . Θα αποσπάσει 10,5%. Είναι πολύ μεγάλο ποσοστό για ένα κόμμα του 3-5%. «Τα κόκκινα παπούτσια του, ασορτί με το κόκκινο πουκάμισο, εντυπωσίασαν ακόμα και την Έλλη Στάη στο δημαρχιακό debate”» γράφει ένα life style περιοδικό. Η Αλέκα Παπαρήγα είναι έξαλλη με τον «κουραμπιέ του λάιφ στάιλ»: «Σιγά μη βάλουμε και την Κάρλα Μπρούνι! Ο «Τσίπρεμαν» χαμογελάει. Προφανώς του κοστίζει παραπάνω σε χρόνο να φτιάξει τα μαλλιά του με ζελέ.

    Τον Φεβρουάριο του 2008 εκλέγεται πρόεδρος του ΣΥΝ με ένα συντριπτικό ποσοστό (70,41%),- το μεγαλύτερο που έχει πάρει πρόεδρος. Ακόμα έχει τις ευλογίες του Αλαβάνου που παραμένει πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται πως είναι ένα αχτύπητο δίδυμο με αμοιβαία εκτίμηση. Την Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008, το Mega Chanel παρουσιάζει τα νέα δεδομένα των δημοσκοπήσεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπερνά το 15,5%. Σε λίγο θα αγγίξει το 22%. Τα δυο μεγάλα κόμματα δεν πιάνουν και τα δυο μαζί ούτε 55%. Ο Συνασπισμός λεηλατεί τους ψήφους του ΠΑΣΟΚ, αλλά παίρνει και από την «Νέα Δημοκρατία» και το ΚΚΕ, katrougkaloos-kolpo-4ακόμα και από το ακροδεξιό Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. Νέα δημοσκόπηση στην «Ελευθεροτυπία» επιβεβαιώνει την βουτιά του δικομματισμού. «Η ανησυχία είναι έκδηλη» γράφει η «Ελευθεροτυπία». Αν και πολλοί δεν πίστευαν ότι είναι δυνατόν το δικομματικό σύστημα, να ξεψυχήσει, ένας «πιτσιρικάς» τους έβγαζε τη γλώσσα. Ή καλύτερα εκατοντάδες χιλιάδες πιτσιρικάδες, κουνάγαν το δάχτυλο στο κατεστημένο, εκλέγοντας τον Γρηγόρη Ψαριανό για να δηλώσει:

    – «Καλά είναι τα ναρκωτικά. H καλύτερη φούντα είναι της Καλαμάτας, αλλά εγώ προτιμώ της Ξάνθης.»

    Το Mega αναζητά μες τη νύχτα τον Τσίπρα, που εμφανίζεται στην εκπομπή «ζωντανά». Βρίσκεται κάπου έξω στην πόλη σε ένα βιομηχανικό σκηνικό με φόντο έναν τοίχο. Φοράει πουκάμισο με ρίγες. Χαμογελάει, όπως πάντα, σα να κέρδισε μόλις ένα Ι-pad. Τα μαλλιά του είναι καρφάκια. Η φαβορίτα τύπου ροκαμπίλι του δίνει δυναμισμό. Φυσικά και δεν φοράει γραβάτα. Το 2008 ένας ανεμοστρόβιλος πέρασε πάνω από την Ευρώπη. Ένας σεισμός σκότωσε εβδομήντα χιλιάδες κινέζους. ‘Ηταν δίσεχτο έτος. Η χρονιά του Βατράχου. Ο Ομπάμα εκλέγεται πρόεδρος των ΗΠΑ. Ο Φιντέλ Κάστρο παρέδωσε δημοκρατικά την εξουσία στον αδελφό του Ραούλ. Ο Πούτιν θα είναι ο νέος Τσάρος. Έντεκα έλληνες αθλητές με διεθνή μετάλλια είναι ντοπαρισμένοι. Ο «Επαναστατικός Αγώνας», προσπάθησε με βόμβα να τινάξει τα γραφεία της Shell. Η Lehman Brothers, ίσως, η μεγαλύτερη χρηματιστηριακή εταιρεία στον κόσμο, χρεοκοπεί.
    Στο site του Συνασπισμού παρελαύνουν φωτογραφίες του Καρλ Μαρξ, του Λένιν, του Άρη Βελουχιώτη, της Ρόζας Λούξεμπουργκ, του Λένιν και του Τσάβες.

    «Το ενιαίο, μαζικό, δημοκρατικό, πολυτασικό κόμμα της Αριστεράς που ιδρύουμε επιδιώκει να συμπυκνώσει από τη σκοπιά του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις των δυνάμεων της εργασίας και των καταπιεσμένων κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων».

    Η φαβορίτα του Αλέξη παραπέμπει στον Έλβις Πρίσλευ. Κατά τη γνώμη του ο μεγαλύτερος πολιτικός είναι ο Νίκος Μπελογιάννης. Φαίνεται πως, αν και έχουνε περάσει τριάντα και σαράντα χρόνια, οι αγέννητοι τότε σημερινοί νέοι έχουν σοβαρές εκκρεμότητες με το παρελθόν. Η δεκαετία ’60, επιστρέφει σα μια «χρυσή εποχή», λες και ανήκει στο μέλλον. Τα ουρλιαχτά των μπίτνικς και οι φωνές των Doors ακούγονται ακόμα. Ο Ομπάμα που θέλει να γίνει ένας «Μαύρος Κένεντυ» χωρίς να πεθάνει κλέβει τα όνειρα του Μάρτιν Λούθηρ Κιγκ. Τώρα πια δεν έχει σημασία δεν έχει πια τι λες, αλλά πως το λες και κυρίως τι φοράς όταν το λες.1077641_20161013185533__mg_27901476377701_-5

    Στις 29 Ιουνίου 2011 το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» βγάζει εκατοντάδες χιλιάδες σε διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Η παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου θα μετατραπεί σε άτυπη πανελλαδική εξέγερση. Στις 4 Νοεμβρίου 2011 για πρώτη φορά μια κυβέρνηση παίρνει – από 153 βουλευτές- ψήφο εμπιστοσύνης για να φύγει ο πρωθυπουργός! Η λύση είναι μια νέα κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο, με την συμμετοχή δυο ακροδεξιών υπουργών του “Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού” (ΛΑΟΣ). Ο «Γιωργάκης» παραιτείται και από το κόμμα. Η «μνημονιακή» κυβέρνηση θα διασπάσει τη «Νέα Δημοκρατία», θα διαλύσει το ΠΑΣΟΚ και θα εξαφανίσει από την Βουλή το ΛΑΟΣ. Η Ελλάδα δεν έχει πλέον πρωθυπουργό, αλλά Αρμοστή.

    Τα τρία κόμματα που συμμετέχουν στην συγκυβέρνηση θα γνωρίσουν πρωτοφανή ήττα. Από εκατόν εξήντα βουλευτές που είχε το ΠΑΣΟΚ θα περιοριστεί σε τριάντα τρεις. Το κόμμα «Χρυσή Αυγή» από 20.000 ψηφοφόρους θα φτάσει τους 425.990. Βουλευτές δεν θα εκλεγούν, υπουργοί θα καταποντιστούν, «δελφίνοι» θα μείνουν χωρίς κόμμα. Το καλοκαίρι του 2012, στην Αθήνα εμφανίζονται τα πρώτα «Τάγματα εφόδου» στην Ραφήνα, στη λαϊκή αγορά, στο πανηγύρι. Η οργάνωση έχει από καιρό αναλάβει να συνοδεύει γριούλες για να πάρουν τα χρήματα τους από τράπεζες, οργανώνει συσσίτια για άνεργους- μόνο Έλληνες, σπεύδει με ομάδες κρούσης σε βοήθεια καταστηματαρχών, που την καλούν, έχει αναλάβει δολοφονική δράση για να φύγουν οι -ίσως ενάμισυ εκατομμύριο- λαθρομετανάστες από την Ελλάδα.2ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΣΥΡΙΖΑ
    “Πριν μερικές εβδομάδες ο 37χρονος Αλέξης Τσίπρας ήταν ένας μικρός πολιτικός της αντιπολίτευσης. Σήμερα διαταράσσει την Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ – κόμμα που περιέχει από μετριοπαθείς σοσιαλιστές μέχρι σκληρούς κομμουνιστές – ενδέχεται να κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου», θα γράψει το 2012, το περιοδικό TIME. “Ο Αλέξης Τσίπρας έχει καταφέρει μία έξυπνη πολιτική μεταμόρφωση από ηγέτη της ριζοσπαστικής αριστεράς σε σημαιοφόρο μιας αντιμνημονιακής και κατά της λιτότητας πολιτικής. Μπορεί και να κρατάει το μέλλον της Ευρώπης στα χέρια του”.

    Τα Χριστούγεννα του 2012 τον βρίσκουν στο Μπουένος Αϊρες. Το “ ανερχόμενο αστέρι της Ελλάδας» είναι “ένας νεαρός, κομψός άνδρας με ηλεκτρικό χαμόγελο”. Ο ανταποκριτής του CNN επισημαίνει ότι ο νεαρός πολιτικός έχει αποστηθίσει σελίδες από το «βιβλίο παραστάσεων» του Ανδρέα Παπανδρέου και τον περιγράφει ως «έναν κομμουνιστή στην καρδιά που εμπνέεται από τον Τσάβες της Βενεζουέλας και τον Πούτιν της Ρωσίας». Μετά τη φωτογράφιση του με μακριά μαλλιά το 1997 από το περιοδικό «ΜΕΤΡΟ», ο βρετανικός Guardian γράφει ότι είναι «Ο άνδρας με τη μοίρα του ευρώ στα χέρια του». Το PARIS MATCH λέει ότι είναι «Ο άντρας που φοβάται η Ευρώπη».

    Από το βιβλίο Ο ΑΛΕΞΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ (Εκδόσεις Λιβάνη 2014)

  10. «Για την ιστορία της Αριστεράς και τις εσωτερικές της συγκρούσεις»

    http://www.avgi.gr/article/10811/7558132/gia-ten-istoria-tes-aristeras-kai-tis-esoterikes-tes-synkrouseis


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: