1η Ιουνίου: Σεμινάριο Ιστορίας με θέμα «Σταλινισμός και Διανοούμενοι»

Την 1η Ιουνίου 2016 (7.15 μ.μ. – 9 μ.μ.) ολοκληρώνεται ο 8ος κύκλος του Σεμιναρίου Ιστορίας που πραγματοποιείται στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιου του Δήμου Κηφισιάς  (Έπαυλη Δροσίνη»-Βιβλιοθήκη Δήμου, Oδός Αγ. Θεοδώρων & Κυριακού): 
https://kars1918.wordpress.com/2015/10/07/seminaria-2015-2016-a/
            
008-1Το θέμα που θα απασχολήσει την καταληκτική συνάντηση είναι:
.

«Σταλινισμός και διανοούμενοι
την περίοδο του
Μεσοπολέμου
στη Σοβιετική Ένωση
»

 
Συμμετέχουν:
 

Χρήστος Κεφαλής, υπεύθυνος συντακτικής επιτροπής περιοδικού ‘Μαρξιστική Σκέψη’,

Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, δημοσιογράφος – μεταφραστής, εκδότης του περιοδικού – επιθεώρηση του ρωσικού πολιτισμού «Στέπα»

Βασίλης Τσενκελίδης, ιστορικός 

Συντονισμός: Βλάσης Αγτζίδης, ιστορικός

 
Με ένα παρόμοιο θέμα, που προέρχεται απ΄το φαινόμενο του σταλινισμού, κλείνει κάθε χρόνο ο κύκλος του Σεμιναρίου Ιστορίας. Αιτία της καθιέρωσης αυτής της συνήθειας είναι η συνείδηση ότι το ζήτημα των σταλινικών διώξεων έχει περάσει στην αφάνεια. Ότι τα στερεότυπα στην Ελλάδα δεν επιτρέπουν την ανάπτυξη ερευνών αλλά και σχετικών σπουδών που αφορούν σημαντικά ιστορικά γεγονότα. Γεγονότα που κυνικά ιδεολογικά και κομματικά συμφέροντα, μαζί με την νεοελληνική ανωριμότητα και αφασία, επιχειρούν να εξοβελίσουν από τη μνήμη.  
Ότι ακόμα και ο ίδιος ο κοινωνικός χώρος, στον οποίο τυπικά τουλάχιστον ανήκουν τα θύματα των διώξεων αυτών, έχει υποβαθμίσει συνειδητά τη μνήμη του ιστορικού γεγονότος. Παραβιάζοντας πρωτίστως μια ιστορική απόφαση που έλαβε το 4ο Παγκόσμιο Συνέδριο του Ποντιακού Ελληνισμού και είναι η εξής:
 
 

Για τις σταλινικές διώξεις:  https://kars1918.wordpress.com/2009/02/10/10-2-2009/ 

cimg5161-1[Την  ελληνο-σοβιετική κομματική εφημερίδα του Καυκάσου   «Κομουνιστής» (το «υ» διαβάζεται «ου»), που γραφόταν στη δημοτική γλώσσα με το 20-γράμματο αλφάβητο, θα κλείσουν οι σταλινικοί  μόνο και μόνο γιατί είναι ελληνική…     Θα κλείσουν επίσης και τις υπόλοιπες εφημερίδες, τα ελληνικά σοβιετικά σχολεία, τα ελληνικά σοβιετικά θέατρα. Θα καταστρέψουν τους ελληνικούς σοβιετικούς εκδοτικούς οίκους και θα καταργήσουν τις ελληνικές σοβιετικές αυτόνομες περιοχές.]


 

Περίληψη της εισήγησης του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη:

Το σταλινικό καθεστώς και η ρωσική διανόηση του μεσοπολέμου

Η Μεγάλη Έξοδος ή το ατμόπλοιο των Φιλοσόφων.

Η απέλαση του ανθού της ρωσικής διανόησης από την μπολσεβίκικη κυβέρνηση της Σοβιετικής Ρωσίας το 1922 με εντολή του Λένιν. Αποσπάσματα από αποχαρακτηρισμένα, την τελευταία εικοσιπενταετία, έγγραφα της περιόδου και αποτίμηση της ζημιάς που υπέστη η Ρωσία.

Η ρωσική διανόηση στην ΕΣΣΔ και στη διασπορά. Βίοι παράλληλοι.

Η λενινιστική – σταλινική θεώρηση της διανόησης ως μηχανισμό προπαγάνδας και καταστολής. Η δημιουργία νέων οργανώσεων συγγραφέων, μουσικών κλπ.

Το 1ο συνέδριο της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων και η σχολή του «Σοσιαλιστικού ρεαλισμού».

Οι περιπτώσεις των Γιεβγκένι Ζαμιάτιν, Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ και Αντρέι Πλατόνοφ.

Τα γκουλάγκ: ο π. Πάβελ Φλορένσκι, ο Οσίπ Μαντελστάμ, ο Μιχαήλ Μπαχτίν, ο Βσέβολοντ Μέγιερχολντ.

 

 

 

 

Πληροφ. Δευτ- Παρ. 9π.μ -3 μ.μ. Τηλ: 213 2007204-205-207 e-mail culture@kifissia.gr site: kifissia.gr &vikelaskifissia.gr

2 comments so far

  1. -Άνθρωποι στη φυλακή…..

    της Σάρας Χαλκίδη

    Ακολουθώ νοερά τα βήματα του Σέρζ στη φυλακή Σαντέ, στο προπολεμικό Παρίσι του 1912. Βιώνω τα έντονα συναισθήματα, που η χαρισματική του πένα απελευθερώνει στο «Άνθρωποι στη φυλακή» μιλώντας, όπως ο ίδιος λέει, στο όνομα εκείνων που δεν έχουν φωνή. Με έκπληξη διαπιστώνω ότι μου είναι γνώριμα τα συναισθήματα αυτά, αν και ποτέ νομικά δεν κρίθηκα έγκλειστη:

    Η σύλληψη

    Με τον κυκλώνα της κρίσης να μαίνεται ολόγυρα και να κλονίζει συθέμελα τη ζωή μας, αναγνωρίζω τις ομοιότητες με τη παγωμένη στιγμή της σύλληψης.

    «Όλοι οι άνθρωποι που έχουν την εμπειρία της φυλακής ξέρουν ότι η τρομερή της αρπάγη εκτείνεται πολύ πιο μακριά από τους φυσικούς της τοίχους. Είναι μία στιγμή, που αυτοί των οποίων η ζωή θα συντριβεί, ξαφνικά καταλαβαίνουν με φοβερή διαύγεια ότι όλη η πραγματικότητα, όλο το παρόν, όλη τους η δραστηριότητα απομακρύνονται, ενώ μπροστά τους ανοίγεται ένας νέος δρόμος πάνω στον οποίο βαδίζουν με το τρεμουλιαστό βήμα του φόβου.»

    Ο φόβος

    Ο φόβος τρύπωσε μεθοδικά στη καθημερινή μας ζωή. Στην αρχή πέρασε στον ηλικιωμένο μέσα από την οθόνη της τηλεόρασης βιώνοντας το αστυνομικό ρεπορτάζ με στόχο τον ίδιο.

    Στη συνέχεια διείσδυσε στο σπίτι με την απειλή της ανεργίας του νέου. Οδήγησε όλη την οικογένεια σε έναν ατελείωτο και σπάταλο αγώνα δρόμου για την απόκτηση «χαρτιών» και πολιτικών γνωριμιών που θα έδιναν, μία θέση στο σύστημα (ω, τι όνειρο!).

    Σήμερα η δραματική μείωση των θέσεων εργασίας και των αποδοχών δεν κάνει διακρίσεις σε ηλικίες και φύλλο. Μπροστά στις δυσοίωνες προοπτικές επιβίωσης, ο φόβος γίνεται απόγνωση και είναι παντού!

    Το αδύναμο μυαλό λυγίζει

    Στη φυλακή ο φόβος δεν αρκεί για να συνετίσει. Θα σε παραλύσει εντελώς, μόνο αν ή σκέψη είναι αδύναμη. «Το σύστημα προσπαθεί συνέχεια να αδυνατίσει το μυαλό, να καταστρέψει τη θέληση, να εκμηδενίσει την προσωπικότητα, να ταπεινώσει, να καταπιέσει, να μειώσει, να βασανίσει.»

    Χωρίς αμφιβολία, ένα τέτοιο σύστημα αντιμετωπίζουμε σε κάθε συναλλαγή μαζί του (στις δημόσιες υπηρεσίες, στην εφορία, στα νοσοκομεία, παντού όπου η εξουσία του γραφειοκράτη το εκπροσωπεί. Σε αυτή τη κατεύθυνση λειτουργεί και η εκπαίδευση που εξαντλεί και εξαντλείται σε κατακερματισμένη, ελλιπή έως και στρεβλή γνώση που ικανοποιείται απλά στο φιλόδοξο στόχο του χαρτιού. Η διάβρωση βαθαίνει με την περιρρέουσα υποκουλτούρα να αποχαυνώνει και να αποπροσανατολίζει, ενώ παράλληλα καλύπτει με σιωπή ότι θετικό και δημιουργικό.

    Η απομόνωση-Τα σπίτια μας τα νέα ξερονήσια

    «Το σύστημα πρόσθεσε στην απόλυτη σιωπή και την απόλυτη απομόνωση». Δίχως άλλο η απομόνωση είναι αυτή που χαρακτηρίζει τη φυλακή.

    Κάποτε οι φυλακές, τα ξερονήσια γέμιζαν με τους αριστερούς. Σήμερα δεν γίνεται διάκριση. Συναγερμοί, κλειδαμπαρωμένες πόρτες και σιδερόφρακτα παράθυρα οχυρώσανε τα σπίτια μας, για να κρατήσουν έξω το κλέφτη της ζωής μας.

    Στον ανεξέλεγκτο κλέφτη θα πρέπει να προσθέσουμε και την οικονομική ανέχεια, τη σκληρή, πολύωρη εργασία μέσα στην αβεβαιότητα, αλλά και την ανάγκη μίας όασης στον άνυδρο κόσμο του ανταγωνισμού και της σκληρής κοινωνικής συμπεριφοράς που γέννησε το θράσος της αμορφωσιάς. Σε οδηγούν να αναζητήσεις στο σπίτι-κελί την απομόνωση : «τη δροσερή φρεσκάδα της μοναξιάς-ένα ωραίο μπάνιο ηρεμίας- αργά, καθαρίζεσαι από τη σκόνη, τις στάχτες και τη λάσπη της ημέρας. Πόσο τεράστια είναι η νύχτα!»

    Το μίσος και οι συνήθειες

    Ο φόβος, το αδύναμο μυαλό και το ζοφερό μέλλον σταλάζουν το μίσος στη ψυχή.

    Είναι το μίσος για τους αγύρτες που καταρράκωσαν έναν ολόκληρο λαό, είναι το τυφλό μίσος για τον ξένο που «έφερε» το έγκλημα, το μίσος του ανέργου για τον δημόσιο υπάλληλο, το μίσος του «πολιτικού» εγκληματία που κρύβεται πίσω από τη μάσκα της τρομοκρατίας …

    Μπορεί το μίσος να απελευθερωθεί και να απελευθερώσει;;;

    «Μ΄ έναν περίεργο τρόπο, το μίσος και η συνήθεια δένουν τον άνθρωπο στις αλυσίδες του» διαπιστώνει ο αναρχικός Σέρζ μέσα στη φυλακή.

    Μόνο το δυνατό και καλλιεργημένο μυαλό μπορεί να κάνει ηρεμήσει το μίσος…να γίνει ένας «γαληνεμένος ωκεανός» και να το μετατρέψει σε δύναμη, που θα σε κάνει «να αισθάνεσαι ελεύθερος πίσω από τις κλειστές αμπάρες».

    Η απραξία

    «Στη καταθλιπτική ζωή του φυλακισμένου, που κυλά χωρίς πάθος και συγκινήσεις κάθε λεπτό αίσθημα σβήνει γρήγορα. Ειδικευμένοι εργάτες που αγαπούσαν την δουλειά τους, χάνουν τη διάθεση για εργασία. Η ζωτικότητα τους σιγά-σιγά εξαφανίζεται.» παρατηρεί ένας άλλος γνώριμος των φυλακών, ο Κροπότκιν. (Φυλακές και Καταπίεση).

    Οι σημερινοί ελεύθεροι–φυλακισμένοι, απογοητευμένοι οδηγούμαστε στην αδιαφορία, στην αποβλακωτική νάρκη του… καναπέ. Ακόμη χειρότερη και δραματικά ακραία είναι η περίπτωση του άστεγου, που ξαπλωμένος στο γείσο μιας πόρτας στο δρόμο, βυθίζεται σε ένα μακρόσυρτο λήθαργο, αδιαφορώντας για τη κίνηση γύρω του.

    Μα επιτέλους μπορεί κανείς να αντιδράσει, να αποδράσει; Μπορώ να ελπίζω;

    «Η μόνη υγιής αντίδραση του οργανισμού, ενάντια στην ασταμάτητη, πολλαπλή, ύπουλη και βασανιστική πίεση της τρέλας είναι η ευδιαθεσία.» λέει ο Σέρζ. «Έχουμε μια τόσο μεγάλη αγάπη για τη ζωή, ώστε μερικές φορές, αρκεί ένα απλό ερέθισμα, για να ξαναφουντώσει μέσα μας η φλόγα της ζωής. Έτσι ξεπερνάμε τον εαυτό μας, το παρόν, την απόγνωση, τη φυλακή.»

    «Το μοναχικό «είναι» υποφέρει, κυριεύεται από ανησυχία, επειδή δεν μπορεί να μοιρασθεί τη σκέψη και τα συναισθήματα του με τους άλλους ..» διαπιστώνει ο Κροπότκιν (Αναρχική Ηθική ) και συμβουλεύει:

    «Πλημμύρισε από συναισθηματική και πνευματική ενέργεια…Είναι ο πλούτος της ζωής που ωθεί τον αληθινά ηθικό άνθρωπο να προσφέρει την ευφυία του, τα αισθήματα του, τις πράξεις του, χωρίς να ζητά τίποτε ως αντάλλαγμα…..Να είσαι δυνατός, να είσαι μεγαλόφρων, να είσαι ενεργητικός σε ό,τι κάνεις….Μην κατηγορείς την ανθρωπότητα, εάν εσύ ο ίδιος παραλύεις κατ’ αυτόν τον τρόπο τις δυνάμεις σου. Αγωνίσου! Αγώνας σημαίνει ζωή…»

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2012/05/20/serz-kropotkin/

  2. «Αφιέρωμα στις σταλινικές διώξεις» και η πολιτική της ΠΟΕ»

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2012/06/03/stalin-poe-skat/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: