H παρουσία των Ελλήνων στο Ιράκ


Η μεγάλη ανθρωπιστική κρίση, οι προσφυγικές ροές από τη Μέση Ανατολή έχουν ως κύρια  ημερομηνία γέννησης την παράνομη στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ τον Μάρτιο του 2003. Οι ΗΠΑ prosfyges-foto-g.-mpechraki-υπό την προεδρία του Τζορτζ Μπους του νεώτερου και η Μεγάλη Βρετανία  υπό την πρωθυπουργία του Τόνι Μπλερ,  ακολουθούμενες από πλήθος υποτελών χωρών -μεταξύ των οποίων και η Ελλας- επιδίωξαν με στρατιωτικά μέσα την ανατροπή του τότε ηγέτη του Ιράκ Σαντάμ Χουσεΐν. Η δεύτερη σημαντική ημερομηνία υπήρξε η δυτική και τουρκο-σαουδαραβική επέμβαση στη Συρία τον Ιούλιο του 2011 με την υποκίνηση της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.
 .
.
Με αφορμή την εισβολή των Αμερικανών στο Ιράκ είχα δημοσιεύσει (26.04.2003) το παρακάτω κείμενο
                            ___________________________________________

H παρουσία των Ελλήνων στο Ιράκ

Του Βλάση Αγτζίδη

Irak-SyriaΗ λεηλασία του μουσείου της Βαγδάτης προκάλεσε την οργή και τη συγκίνηση του πολιτισμένου κόσμου. Η πράξη αυτή θυμίζει την καταστροφή του μουσείου της Καμπούλ στο Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια των εμφύλιων πολέμων μετά την αποχώρηση των Σοβιετικών, όταν χάθηκαν -μεταξύ των άλλων- και τα πολύτιμα ευρήματα του ελληνικού κράτους της Βακτριανής. Στις μέρες μας στη Βαγδάτη χάθηκαν πολύτιμα αρχαιολογικά τεκμήρια από μια περιοχή που αποτέλεσε πολιτιστική κοιτίδα της ανθρωπότητας και συνδέθηκε ποικιλοτρόπως με τον ελληνισμό. Οι ελληνικές επιγραφές στους αρχαιολογικούς χώρους και στα μουσεία του Ιράκ θυμίζουν στον επισκέπτη το πέρασμα των Ελλήνων από τα χώματα της Μεσοποταμίας.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσης καταστροφήςΗ περίφημη χρυσή περικεφαλαία από τους βασιλικούς τάφους της Ουρ. 2500 π.Χ.

 

Σχέσεις στην αρχαιότητα

Η Μεσοποταμία υπήρξε μία από τις πρώτες περιοχές όπου ο άνθρωπος ανέπτυξε υψηλό επίπεδο πολιτισμού. Από το 3000 π.Χ. οι Σουμέριοι εφευρίσκουν τη σφηνοειδή γραφή. Την εποχή της πρώτης βαβυλωνιακής δυναστείας από το 1700 π.Χ. παρατηρείται πολιτιστική άνθηση, κωδικοποιείται η νομοθεσία και η απονομή δικαιοσύνης, αναπτύσσονται τα μαθηματικά, η ιατρική και η αστρονομία. Μέχρι τους ελληνιστικούς χρόνους, οι διάφοροι επικυρίαρχοι της περιοχής, Βαβυλώνιοι, Ασσύριοι, Χαλδαίοι, θα αναπτύσσουν διαρκώς τις επιστήμες.

Οι Ελληνες συνάντησαν τη συσσωρευμένη τεχνική γνώση στον χώρο της Μεσοποταμίας. Ο Θαλής, ο Πυθαγόρας, ο Δημόκριτος και ο Εύδοξος αναφέρουν ότι ταξίδεψαν στη Βαβυλώνα και στην Αίγυπτο. Οι πρώτοι Ελληνες που ήρθαν σε επαφή με τους ανατολικούς πολιτισμούς ήταν οι Ιωνες. Ο χώρος όπου συντελέστηκαν οι καρποφόρες επαφές στις αρχές του 6ου π.Χ. αιώνα μεταξύ Ανατολής και Δύσης ήταν η Μίλητος της Ιωνίας.

Αναμφισβήτητες, σύμφωνα με τον μαθηματικό B. L. Vader Waerden, ήταν οι σχέσεις των Ιώνων με την αυτοκρατορία της Ασσυρίας. Και όταν οι εμπορικές σχέσεις διακόπηκαν από τον Γύγη και το βασίλειο της Λυδίας, οι Ελληνες δημιούργησαν νέες οδούς επικοινωνίας με την Ανατολή, ιδρύοντας τις ελληνικές πόλεις Σινώπη και Τραπεζούντα στον Βορρά της Μικράς Ασίας, στον ιστορικό Πόντο. Αργότερα, όταν οι Χαλδαίοι κυριάρχησαν στη Βαβυλώνα, ο βασιλιάς τους Νεμπού-Καντ-Νεζάρ (604-562 π.Χ.) φρόντισε για την πολιτιστική ανάπτυξη καλώντας Ελληνες, ενώ υπήρχαν πολιτιστικές σχέσεις και με την Ελλάδα. Οι εμπορικές σχέσεις συνέχισαν να υπάρχουν. Ενα σφηνοειδές κείμενο από το Ουρούκ αναφέρει για εμπόριο χαλκού και σιδήρου από την Ιωνία.

Ο Θαλής, ο πρώτος από τους «επτά σοφούς» της αρχαιότητας, καταγόταν από τη Μίλητο. Ο Θαλής υπήρξε ο πρώτος Ελληνας αστρονόμος. Μεγάλη επιτυχία του θεωρείται ότι κατόρθωσε να προβλέψει με ακρίβεια την έκλειψη ηλίου του 585 π.Χ. Κατάφερε να αξιοποιήσει με εξαιρετική ικανότητα τις γνώσεις των Ασσυρίων ανακτορικών αστρολόγων, οι οποίοι από το 700 π.Χ. είχαν αρχίσει να προβλέπουν εκλείψεις ηλίου ή σελήνης. Είναι επίσης πιθανόν και στα Μαθηματικά ο Θαλής να ήταν γνώστης των Βαβυλωνιακών Μαθηματικών. Οι βαβυλωνιακές αστρονομικές μέθοδοι θα βοηθήσουν αποφασιστικά και τους Ελληνες αστρονόμους. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης θα παραλάβει τις βαβυλωνιακές παρατηρήσεις από τον ανιψιό του Καλλισθένη, ο οποίος συνόδευσε τον Μέγα Αλέξανδρο στη Βαβυλώνα. Ο τρόπος που υπολόγιζαν οι Βαβυλώνιοι τους χρόνους ανατολών και δύσεων των ζωδίων χρησιμοποιήθηκε από τον μεγάλο Ελληνα αστρονόμο Υψικλή τον 3ο αιώνα π.Χ. Η ταχύτητα της σελήνης, η οποία υπολογίστηκε από τους Χαλδαίους, αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης του Γεμίνου στην «Εισαγωγή» του. Οι βαβυλωνιακές παρατηρήσεις θα χρησιμοποιηθούν χωρίς ιδιαίτερες διορθώσεις μέχρι την εποχή του Πτολεμαίου (150 μ.Χ.)

Ο Ηρόδοτος δίνει αρκετά στοιχεία για τις επιστημονικές επιρροές των Ελλήνων. Γράφει ότι τον γνώμονα, τον πόλο και τις δώδεκα ώρες της ημέρας τους γνώρισαν από τους Βαβυλώνιους. Από τους ίδιους γνώρισαν τα ονόματα των ζωδίων περί το 550 π.Χ. μέσω του Κλεόστρατου από την Τένεδο. Η διαφορά της ελληνικής επιστήμης από την ανατολική που προηγήθηκε ήταν ότι οι Ελληνες μετέτρεψαν σε θεωρία τις τεχνικές παρατηρήσεις. Οτι το ερώτημα για την πρακτική αντιμετώπιση ενός προβλήματος το μετέτρεψαν σε αλληλουχία λογικών πράξεων που στόχευε στην απόδειξη. Η μεγαλοφυΐα των αρχαίων Ελλήνων συνίστατο στην έφεση να προσλαμβάνουν κάθε γνώση που είχε προηγηθεί της δικής τους και να την εξελίσσουν δημιουργικά. Ο Πλάτωνας έγραψε στο διάλογό του «Επινομίς» «…οτιδήποτε παραλαμβάνουν οι Ελληνες από τους ξένους το μετατρέπουν τελικώς σε κάτι καλύτερο».

Η ελληνιστική Μεσοποταμία

Η περιοχή του σύγχρονου Ιράκ συνδέθηκε εντονότερα με τον ελληνικό κόσμο κατά την ελληνιστική εποχή. Τα στρατεύματα του Μεγάλου Αλεξάνδρου διέσχισαν το σημερινό ιρακινό Κουρδιστάν. Την 1η Οκτωβρίου του 331 π.Χ. λίγα χιλιόμετρα ανατολικά της Μοσούλης -από την άλλη πλευρά του Τίγρητος ποταμού- τα ελληνικά στρατεύματα νίκησαν στη μάχη των Γαυγαμήλων τους Πέρσες, επισφραγίζοντας πλέον την ελληνική κυριαρχία σ’ όλη την Ανατολή. Στη συνέχεια πορεύτηκαν προς τον Νότο και αφού πέρασαν την πόλη Τικρίτ έφτασαν και κατέλαβαν τη Βαβυλώνα. Η Βαβυλώνα μετετράπη σε κέντρο του μακεδονικού στρατού και έδρα της διοίκησης. Επρόκειτο επιπλέον να αποτελέσει την πρωτεύουσα της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας.

Ο Αλέξανδρος, ως συνεπής μαθητής του Αριστοτέλη, πίστευε ότι το χρέος της Δύσης ήταν ο διαφωτισμός της Ανατολής. Στη βάση αυτής της κοσμοαντίληψης οργανώθηκε ο μεγάλος ελληνιστικός κόσμος. Στις 13 Ιουνίου του 323 π.Χ. ο Αλέξανδρος, μόλις 33 ετών, πέθανε στη Βαβυλώνα. Είχε βασιλέψει μόνο 13 χρόνια και δεν είχε προφτάσει να δημιουργήσει ανθεκτικές δομές στην αχανή αυτοκρατορία του. Στα βαβυλωνιακά ανάκτορα σημειώθηκε η πρώτη ρήξη για το θέμα της διαδοχής και οι στρατηγοί του μεγάλου Μακεδόνα κατέληξαν σε μια θνησιγενή συμφωνία για το μέλλον της αχανούς χώρας, προκειμένου να αποφύγουν έναν άμεσο εμφύλιο πόλεμο.

Οταν το 321 π.Χ. διαμελίστηκε η Μακεδονική Αυτοκρατορία, η Μεσοποταμία, ως σατραπεία της Βαβυλώνας, δόθηκε στον Σέλευκο τον Νικάτορα. Ομως, μόνο εννέα χρόνια αργότερα, θα ενταχθεί οριστικά στο Βασίλειο των Σελευκιδών (312 π.Χ. – 64 π.Χ.) με πρωτεύουσα τη Βαβυλώνα.

Από τον 2ο π.Χ. αιώνα αρχίζει η παρακμή των Ελλήνων στη περιοχή της Μεσοποταμίας. Το 247 π.Χ. εμφανίζονται στην περιοχή οι Πάρθοι Αρσακίδες. Στη Δύση οι Σελευκίδες αντιμετωπίζουν ένα νέο εχθρό: τους Ρωμαίους. Ηττώνται για πρώτη φορά το 190 π.Χ. Κατά το 141 π.Χ. όλα τα εδάφη ανατολικά του Ευφράτη είχαν χαθεί για το ελληνιστικό βασίλειο. Η περιοχή κατακτήθηκε ολοκληρωτικά από τους Πάρθους και μετετράπη σε μια συνοριακή περιοχή συγκρούσεων μεταξύ Ρωμαίων και Περσών, που διαδέχτηκαν τους Πάρθους.

Τον 4ο μ.Χ. αιώνα, η Μεσοποταμία διοικητικά ήταν ενταγμένη στην Υπαρχία Ανατολής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Τη βυζαντινή εποχή οι περιοχές μεταξύ των ποταμών Τίγρητος και Ευφράτου θα συγκροτήσουν για σύντομο χρονικό διάστημα το Θέμα της Μεσοποταμίας. Στα μισά του 6ου αιώνα η Μεσοποταμία θα ενταχθεί οριστικά στο περσικό κράτος των Σασανιδών.

Αραβες και Τούρκοι

Τον 7ο μ.Χ. αιώνα η περιοχή κατακτήθηκε από τους μουσουλμάνους Αραβες και από τότε η ιστορία της ταυτίστηκε με την ιστορία του Ιράκ. Οι αρχαίοι λαοί της περιοχής, Ασσύριοι, Βαβυλώνιοι κ.ά., που ήδη είχαν αρχίσει να αφομοιώνονται κατά τις προηγούμενες περιόδους, εξισλαμίστηκαν και εξαραβίστηκαν σχεδόν στο σύνολό τους. Παρόμοια τύχη είχαν και όλοι οι Ελληνες και Ρωμαίοι άποικοι των ελληνιστικών και ρωμαϊκών χρόνων. Διακριτός παρέμεινε μόνο ένας αριθμός μονοφυσιτών Ασσυρίων ή Ασσυροχαλδαίων. Ανέγγιχτοι από τον εξαραβισμό παρέμειναν μόνο οι πληθυσμοί του σύγχρονου βόρειου Ιράκ, οι Κούρδοι, οι οποίοι για πρώτη φορά στην ιστορία αναφέρθηκαν από τον Ξενοφώντα το 401 π.Χ. με το όνομα «Καρδούχοι».

Η αραβική κατάκτηση υπήρξε μια μεγάλη τομή στην ιστορία της περιοχής. Επισφράγησε το τέλος των παλιών πολιτισμών της Μεσοποταμίας και όρισε τη γέννηση της νέας αραβικής και μουσουλμανικής εποχής. Η Βαγδάτη, η οποία περατώθηκε το 776 μ.Χ., δημιουργήθηκε ως η νέα πρωτεύσα του μουσουλμανικού κόσμου. Η περιοχή έγινε θέατρο σφοδρών συγκρούσεων των διαφόρων μουσουλμανικών ομάδων και αιρέσεων. Η πολιτική κατάσταση σταθεροποιήθηκε κατά το πρώτο μισό του 9ου αιώνα.

Η Βαγδάτη μετατράπηκε σε κέντρο πολιτισμού, όπου η αρχαία γνώση μεταδιδόταν στον νέο αραβικό κόσμο. Ο 7ος Αμπασίδης χαλίφης αλ-Μαμούν βοήθησε να αναπτυχθεί το Μπάιτ αλ-Χίκμα (Ο Οίκος της Σοφίας). Στον Οίκο αυτό τα αρχαία ελληνικά έργα, όπως και ινδικά και περσικά, άρχιζαν να μεταφράζονται στα αραβικά. Η μόρφωση των μεταφραστών εκείνης της εποχής βασιζόταν κυρίως στην ελληνική και τη συριακή γλώσσα.

Ο αραβοϊσλαμικός πολιτισμός με επίκεντρο τη Βαγδάτη εξαπλώθηκε προς κάθε κατεύθυνση. Ο πολιτισμός αυτός σημείωσε σημαντικές επιδόσεις σε τομείς όπως την ιατρική, τη φιλοσοφία, τα μαθηματικά, τη λογοτεχνία, την ποίηση και τη θεολογία. Η σκέψη του Αριστοτέλη και η λογική του μέθοδος ασκούσαν ιδιαίτερη γοητεία στους μουσουλμάνους διανοούμενους. Ο Αριστοτέλης ανακηρύχθηκε ως ο μέγιστος δάσκαλος. Οι φιλοσοφικές του απόψεις διαμόρφωσαν μια σημαντική σχολή φιλοσοφικής σκέψης, που έδρευε στη Βασόρα, το Μουταζιλισμό. Οι Μουταζίλι πίστευαν στην εναρμόνιση του λογικού με το θείο. Ετσι, θεωρούσαν ότι ο άνθρωπος έχει ελεύθερη βούληση και ότι το Κοράνι είναι δημιούργημα του Θεού και όχι «αδημιούργητο», αιώνιο σαν τον Θεό, όπως πίστευαν οι ορθόδοξοι Σουνίτες.

Η περίοδος των Σελευκιδών

Η προσωπικότητα του Σελεύκου ήταν ιδιαιτέρως έντονη. Το ανατολικό όριο του βασιλείου του υπήρξε ο ποταμός Γάγγης, ο οποίος επί των ημερών του εξερευνήθηκε, όπως και η Κασπία Θάλασσα. Τον πολύμορφο χώρο της επικράτειας των Σελευκιδών ένωνε μόνο η υποταγή στον μονάρχη και ο ελληνικός πολιτισμός που άρχισε να επικρατεί.

Ενα δίκτυο ελληνικών πόλεων εξασφάλιζε την κοινωνική βάση της κυριαρχίας. Η ηγέτιδα τάξη αποτελούνταν από επιγόνους των Μακεδόνων. Κάτω από αυτούς υπήρχε άλλη μια τάξη των υπόλοιπων Ελλήνων, αποίκων, κρατικών υπαλλήλων και στρατιωτών. Η ελληνική γλώσσα μιλιόταν παντού, ενώ ελληνικά σχολεία υπήρχαν σ’ όλο το βασίλειο. Το γυμνάσιο υπήρξε το μέσο εξελληνισμού της ανώτερης τάξης των ιθαγενών λαών και βαθμιαίας ένταξής της στην κυρίαρχη τάξη των Ελλήνων. Οι αξίες του ελληνικού σχολείου διαδίδονταν ακόμη περισσότερο από το ελληνικό θέατρο, το οποίο στα μέσα του 2ου αιώνα έδινε παραστάσεις στη Βαβυλώνα. Οι ελληνικές θεατρικές ομάδες, οι «τεχνίτες του Διονύσου», περιόδευαν από την Ισπανία έως το σημερινό Αφγανιστάν, που αποτελούσαν τα όρια του ελληνικού κόσμου που είχε δημιουργηθεί. Ελληνικοί ναοί δημιουργήθηκαν παντού και οι Ολύμπιοι θεοί συνάντησαν τον Μαρντούκ και την Ιστάρ των Βαβυλωνίων. Οι Σελευκίδες ενθάρρυναν τις προσπάθειες για αναβίωση του βαβυλωνιακού πολιτισμού, με αποτέλεσμα και η παλαιά θρησκεία να αναγεννηθεί και η χρήση της σφηνοειδούς γραφής να συνεχιστεί. Παράλληλα προσπάθησαν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ των Ελλήνων αποίκων και των ντόπιων λαών και ειδικότερα των Περσών, που ήταν οι προηγούμενοι κυρίαρχοι. Ιδιαίτερα ωφελημένες από την αλληλεπίδραση του ελληνικού και του βαβυλωνιακού πολιτισμού ήταν οι επιστήμες και ειδικότερα η αστρονομία. Την περίοδο των Σελευκιδών αναπτύχθηκε σε μεγάλο βαθμό η βαβυλωνιακή θεωρητική αστρονομία. Αιώνες πριν είχε συσσωρευτεί πολύτιμη γνώση που ξεκίνησε από τις αστρικές τελετουργίες και κατέληξε στις παρατηρήσεις της σελήνης και των πλανητών από τους Βαβυλώνιους ιερείς-αστρονόμους.

Ο ελληνισμός στη Βαγδάτη μετά το 1922

Η ελληνική παρουσία στο σύγχρονο Ιράκ αρχίζει με τη δική του κρατική ιστορία. Υπάχουν κάποιες μαρτυρίες για σποραδικές περιπτώσεις Ελληνίδων παντρεμένων με Κούρδους ή Αραβες μετά το 1922, οι οποίες βρέθηκαν εκεί λόγω της Γενοκτονίας που πραγματοποίησαν οι Τούρκοι κατά των ελληνικών πληθυσμών στον Πόντο και την υπόλοιπη Μικρά Ασία. Οπως μας πληροφορεί ο Ατλας της ελληνικής διασποράς» (εκδ. Αλέξανδρος), προπολεμικά συστάθηκε η αυτοτελής μητρόπολη της Βαγδάτης. Η σύσταση έγινε κατά παραχώρηση του Πατριαρχείου Αντιοχείας προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Πρώτος της επίσκοπος ήταν ο Φώτιος, απόφοιτος της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Ολες οι ακολουθίες, καθώς και η κυριακάτικη Θεία Λειτουργία γινόταν σε ναούς που ανήκαν στους Συροϊακωβίτες χριστιανούς (μονοφυσίτες). Μέχρι το 1956, οι Ελληνες που ζούσαν στη Βαγδάτη ήταν ελάχιστοι. Οι περισσότεροι ήταν περαστικοί από την περιοχή.

Μετά την ανατροπή του βασιλικού καθεστώτος το 1958, η παρουσία Ελλήνων και αραβόφωνων ορθοδόξων (Ρουμ όρντοντοξ) αυξήθηκε. Οι αραβόφωνοι ορθόδοξοι προέρχονταν κυρίως από την Παλαιστίνη, τη Συρία και το Λίβανο. Αιτία της προσέλευσης Ελλήνων υπήρξε η ανάληψη μεγάλων κατασκευαστικών έργων από την εταιρεία «Δοξιάδη». Στη συνέχεια, οι ελληνικές εταιρείες «Σκαπανεύς», «Εδόκ-Ετέρ», «Οδών και Οδοστρωμάτων» και «Ελληνική Τεχνική» συντελούν στο να αυξηθεί ο αριθμός της ελληνικής παροικίας. Οι εταιρείες αυτές είχαν αναλάβει την κατασκευή δρόμων, αρδευτικών καναλιών, γεφυρών και πολυτελών ξενοδοχείων. Επίσης, στο Ιράκ εγκαταστάθηκαν και κάποιες Ελληνίδες, οι οποίες παντρεύτηκαν Ιρακινούς σπουδαστές στρατιωτικών σχολών στην Ελλάδα. Παρά τις δυσκολίες διαβίωσης, οι γυναίκες αυτές κατόρθωσαν να διατηρήσουν την ελληνικότητά τους και να μεταδώσουν τη γλώσσα τους στα παιδιά τους.

Η πρώτη ελληνική λέσχη που ιδρύθηκε στη Βαγδάτη ονομάστηκε «Ακρόπολις». Μέσω της ορθόδοξης εκκλησίας συναντιούνται οι Ελληνες με τους αραβόφωνους ορθόδοξους, οι οποίοι επίσης είχαν μεταναστεύσει στο Ιράκ. Οι θρησκευτικές ανάγκες καλύπτονταν από ένα μικρό ναό που είχε παραχωρηθεί από τους συροϊακωβίτες. Το 1979 χτίστηκε με δωρεές των ελληνικών κατασκευαστικών εταιρειών και των αραβόφωνων ορθοδόξων, ο ελληνορθόδοξος ναός του Αγίου Γεωργίου. Δίπλα στον Αγιο Γεώργιο βρίσκονται και τα γραφεία της Ιεράς Μητροπόλεως Βαγδάτης. Μητροπολίτης ανέλαβε ο Κωνσταντίνος Παπαστεφάνου, ο οποίος προερχόταν από ελληνική μικρασιατική οικογένεια της Δαμασκού. Επίσημο σχολείο δεν έγινε κατορθωτό να ιδρυθεί γιατί το καθεστώς δεν ευνοούσε τη λειτουργία ιδιωτικών ή μειονοτικών εκπαιδευτηρίων. Οι άμεσες εκπαιδευτικές ανάγκες των οικογενειών καλύπτονταν από σχολείο που ίδρυσαν δύο εταιρείες μέσα στα εργοτάξιά τους. Το παράνομο αυτό σχολείο είχε δύο δασκάλους και 40-50 μαθητές. Την εποχή εκείνη, ο αριθμός των Ελλήνων που είχαν εγκατασταθεί στο Ιράκ έφτανε τα 5.000 άτομα.

Με την έναρξη του περσο-ιρακινού πολέμου το 1980 αρχίζει η αποχώρηση των Ελλήνων. Η αποχώρηση ολοκληρώνεται σχεδόν μέχρι το 1985. Σήμερα ο αριθμός των Ελλήνων στο Ιράκ δεν ξεπερνά τα 20 άτομα. Ως αποτέλεσμα της σκλήρυνσης του καθεστώτος και του περιορισμού της δράσης των αλλοδαπών ο μητροπολίτης Κωνσταντίνος μετέφερε την έδρα του στο Εμιράτο του Κουβέιτ, ορίζοντας ως έξαρχο στη Βαγδάτη τον αρχιεπίσκοπο Λουκά Χούρη, απόφοιτο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτορας Σύγχρονης Ιστορίας.

 

http://www.kathimerini.gr/149500/article/politismos/arxeio-politismoy/h-paroysia-twn-ellhnwn-sto-irak

——————————————-

7 comments so far

  1. http://archive.in.gr/news/reviews/article.asp?lngReviewID=491097&lngChapterID=491173&lngItemID=496762

    Η άγρια λεηλασία του Μουσείου της Βαγδάτης κατά τον πόλεμο στο Ιράκ

    Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2003

    Πέρα απο τις ανθρώπινες απώλειες που μετρούν όλες οι πλευρές από τον πόλεμο στο Ιράκ, μία ακόμη καταστροφική συνέπεια της επέμβασης ήταν και η καταστροφή χιλιάδων αρχαιοτήτων, κυρίως από τη λεηλασία του Μουσείου της Βαγδάτης. Η αναρχία που ακολούθησε την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν έδωσε την ευκαιρία στους λαθρεμπόρους να σκορπίσουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα αντικείμενα ανεκτίμητης αξίας.

    Η είδηση της λεηλασίας του μουσείου, του σημαντικότερου της χώρας, επιβεβαίωσε τις δυσοίωνες προβλέψεις των ειδικών. Οι αρχαιολόγοι, πριν ακόμη ξεκινήσει ο πόλεμος, είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου όχι μόνο για τα αντικείμενα του μουσείου, αλλά και για τις εν εξελίξει ανασκαφές, οι οποίες εγκαταλείφθηκαν από τις ξένες αρχαιολογικές ομάδες, που έφυγαν από τη χώρα λίγο πριν αρχίσει η αμερικανο-βρετανική επίθεση.

    Η «αιμορραγία» αρχαιοτήτων και έργων τέχνης από το Ιράκ ήταν γνωστή εδώ και μια δεκαετία, από τον Πόλεμο του Κόλπου. Ο πόλεμος του 2003 επιδείνωσε την κατάσταση, αφού λίγες ημέρες μετά την πτώση του Σαντάμ Χουσεΐν, στις 9 Απριλίου, όλοι μιλούσαν για την εξαφάνιση χιλιάδων αρχαιοτήτων.

    UNESCO, CIA, Interpol, ΕΕ και ΗΠΑ δεσμεύτηκαν να εργαστούν σκληρά, για να αποκαταστήσουν τη μοναδική αυτή πολιτιστική κληρονομιά. Ωστόσο, όλοι εξέφραζαν την ανησυχία τους για την επιτυχία του εγχειρήματος.

    Εξάλλου, ομιχλώδες παραμένει το πόσα αντικείμενα χάθηκαν και πόσα φυγαδεύτηκαν από το προσωπικό του μουσείου παραμονές της μεγάλης λεηλασίας. Το σίγουρο είναι ότι τον Ιούνιο έγινε γνωστό πως βρέθηκαν 179 κιβώτια με 8.000 αντικείμενα των συλλογών, τα οποία ήταν κρυμμένα σε μυστικές κρύπτες.

    Τότε μάλιστα οι ΗΠΑ είχαν ανακοινώσει ότι από τις 170.000 αρχαιότητες που θεωρούνταν χαμένες, έλειπαν πια μόνο οι 3.000.

    Η είδηση αυτή έδωσε αφορμή σε πολλά μέσα ενημέρωσης, όπως π.χ. ο Guardian, να μιλήσουν για «φούσκωμα» των πραγματικών στοιχείων, ώστε να καταδειχθεί η ανικανότητα των Αμερικανών στρατιωτών, που «κοιτούσαν τους λαθρεμπόρους να αδειάζουν το μουσείο ανενόχλητοι». Μάλιστα, τρεις σύμβουλοι του Αμερικανού προέδρου είχαν παραιτηθεί εξαιτίας της καταστροφής.

    Πάντως, μέσα στο Νοέμβριο ο διευθυντής του μουσείου, το οποίο στο μεταξύ είχε επαναλειτουργήσει, δήλωσε ότι από τις 14.000 αρχαιότητες ανακτήθηκαν μόνο οι 4.000. Ευτυχώς, ανάμεσα στα ανακτημένα και η ηλικίας 5.000 ετών Μάσκα του Ουρούκ, ένα από τα αρχαιότερα πορτραίτα γυναικείου προσώπου.

    Οι έρευνες για τον εντοπισμό των αρχαιοτήτων συνεχίζονται, αν και τα αποτελέσματά της δύσκολα θα φανούν στο προσεχές διάστημα. Παράδειγμα τα έργα τέχνης που χάθηκαν στον πόλεμο του 1991 και ακόμη εμφανίζονται σε διάφορα σημεία της υφηλίου.

    Ν.Σ.

    ——————————

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=250419

    ———————————

  2. Κιοσσέ, Χαρά 

    Δύο άρματα μάχης αν είχαν τοποθετηθεί μπροστά από το Μουσείο της Βαγδάτης, η πολιτιστική κληρονομιά της ανθρωπότητας θα είχε σωθεί. Ωστόσο οι αμερικανικές δυνάμεις, αν και είχαν εγκαίρως ενημερωθεί για την αξία των θησαυρών του Ιράκ, δεν έλαβαν κανένα μέτρο για την προστασία τους από τις λεηλασίες του οργισμένου όχλου
    Το χρονικό μιας προαναγγελθείσης καταστροφής

    αρχαιολογία
    ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  20/04/2003 00:00

    Η περίφημη χρυσή περικεφαλαία από τους βασιλικούς τάφους της Ουρ. 2500 π.Χ.
    Tweet    
    emailεκτύπωση 

    Οι φτερωτοί ανθρωπόμορφοι ταύροι των Ασσυρίων που είναι παρατεταγμένοι στο ισόγειο του Μουσείου της Βαγδάτης δεν μπόρεσαν να προστατεύσουν την ιστορία της γης τους, ή σωστότερα την ιστορία της ανθρωπότητας, από τη μανία του μίσους που γεννάει ο πόλεμος και η βία. Εμειναν ακίνητοι σαν καρφωμένοι στο δάπεδο ενώ τα αρχαία από τις 32 αίθουσες του Μουσείου, από τις αποθήκες και τα εργαστήριά του έκαναν φτερά. Μόνο ορισμένα υπερμεγέθη γλυπτά που δεν μπορούσαν να μετακινηθούν έμειναν πίσω, τσακισμένα από τσεκουριές. Το Μουσείο του Ιράκ είναι ένα από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα στον κόσμο, με συλλογές που περιλαμβάνουν εκατοντάδες χιλιάδες έργα όλων των πολιτισμών που πέρασαν από το μεγάλο χωνευτήρι του αρχαίου κόσμου που υπήρξε η Μεσοποταμία.Αρχικά ήταν οι Σουμέριοι που δημιούργησαν τον πρώτο μεγάλο πολιτισμό στο Νότιο Ιράκ. Αυτοί, χάρη στην πρόσβασή τους σε δύο ποταμούς, ανέπτυξαν πρώτοι την αρδευόμενη γεωργία, απέκτησαν πλούτο, ανέπτυξαν το εμπόριο, τις τέχνες, χρησιμοποίησαν τα μέταλλα, ανακάλυψαν τον τροχό και μαζί και νέες τεχνικές μεθόδους πρωτόγνωρες στον τότε κόσμο. Ανακάλυψαν τη γραφή, τον τροχό και ανέπτυξαν την ανθρώπινη σκέψη. Οι Σουμέριοι έκτισαν τις πρώτες πόλεις-κράτη, την Ουρούκ, την Ουρ και όλες τις άλλες που γνώρισαν μεγάλη άνθηση στις αρχές της 3ης χιλιετίας. Οι γνώσεις άρχισαν να καταγράφονται και να περνάνε από γενιά σε γενιά και το ίδιο και τα έργα των βασιλέων. Στις πινακίδες που ανακαλύφθηκαν στην Ουρ στις βρετανικές ανασκαφές του 1920, ήταν γραμμένη με την πρώτη σφηνοειδή γραφή η απαρχή της Ιστορίας. Μετά ήρθαν οι Ασσύριοι στον Βορρά στην περιοχή της σημερινής Μοσούλης, οι Ακκάδες, οι Βαβυλώνιοι, οι Χετταίοι, οι Σημίτες, οι Ελληνες, οι Βυζαντινοί, οι Ρωμαίοι, οι Αραβες, για να αναφέρουμε μόνο μερικούς από τους λαούς που πέρασαν από την εύφορη γη που βρίσκεται ανάμεσα στον Ευφράτη και στον Τίγρη. Ολοι άφησαν στον τόπο κάτι από τους δικούς τους πολιτισμούς και τα δικά τους επιτεύγματα έτσι ώστε να καταλήξει η Μεσοποταμία να γίνει το μοναδικό στον κόσμο αμάλγαμα λαών, γνώσεων, θρησκειών, επιστημών, πολιτισμών. Τα κατάλοιπα από αυτό το αέναο πέρασμα των πολιτισμών φυλάσσονταν στις αίθουσες του Μουσείου και ορισμένα από αυτά τα έργα ήταν αριστουργήματα.

    Με αυτή την έννοια και με τη γλώσσα της σύγχρονης τεχνολογίας, το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ιράκ ήταν η «Τράπεζα Δεδομένων» του πολιτισμού μας, όπου βήμα προς βήμα παρακολουθούσε κανείς την αφήγηση και την εξέλιξη μιας ιστορίας που ξεκίνησε κάποτε στα μέσα της 4ης χιλιετίας και με παραλλαγές αλλά χωρίς διακοπή έφθασε ως την πτώση του Χαλιφάτου των Αβασιδών στα μέσα του 13ου αιώνα. Σε αντίθεση όμως με ό,τι συνέβη μόλις την περασμένη εβδομάδα, την εποχή δηλαδή της εξερευνήσεως του Διαστήματος αλλά και του φαστφουντάδικου, όταν οι Μογγόλοι κατέλαβαν τη Βαγδάτη το 1258 σεβάστηκαν την περίφημη Βιβλιοθήκη της. Τώρα η μεγαλύτερη Βιβλιοθήκη του αραβικού κόσμου καταστράφηκε, τα πολύτιμα χειρόγραφα αρπάχτηκαν, σχίστηκαν, κάηκαν και ό,τι απέμεινε είναι αποκαΐδια που σκεπάζουν το πάτωμα. Μαζί θεωρείται χαμένη και μια άλλη πολύ παλαιότερη βιβλιοθήκη με τις χιλιάδες πινακίδες σε σφηνοειδή γραφή, από τα πρώτα χαράγματα της σκέψης του ανθρώπου στον πηλό ή στην πέτρα που βρέθηκαν στην Ουρ. Ξέρουμε ότι στο Μουσείο της Βαγδάτης βρίσκονταν και οι αρχαιότεροι γραπτοί νόμοι, πάλι σε πινακίδες με σφηνοειδή γραφή του 21ου π.Χ. αι., επίσης από την Ουρ. Τι έγιναν;

    Το Μουσείο του Ιράκ που βρίσκεται πολύ κοντά στην ανατολική όχθη του Τίγρη κτίστηκε το 1976. Κατά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991 έκλεισε και άνοιξε ξανά το 2000 ύστερα από ριζικές επισκευές για τους εορτασμούς της 3ης χιλιετίας. Παρά το εμπάργκο, την απεχθή δικτατορία και τους βομβαρδισμούς, το Μουσείο άστραφτε και η επανέκθεση, για την οποία οι αρχαιολόγοι όλων των ξένων αρχαιολογικών αποστολών συνεργάστηκαν με τους ιρακινούς συναδέλφους τους, είχε ακολουθήσει τις σύγχρονες μεθόδους μουσειολογίας, όπως λέγεται. Τώρα όλα έχουν αλλάξει.

    Από τις πρώτες εικόνες που μεταδόθηκαν ήταν εκείνες του TV5 όπου οι δημοσιογράφοι του γαλλικού καναλιού,… ίσως ως προερχόμενοι από τη γηραιά Ευρώπη, ήταν οι πρώτοι που σκέφθηκαν να ακολουθήσουν κατά πόδας τη διευθύντρια του Μουσείου όταν κλαίγοντας όρμησε στον τόπο της καταστροφής. Οι πόρτες σπασμένες, τα δάπεδα σπαρμένα από τα συντρίμμια αγαλμάτων αποκεφαλισμένων και ακρωτηριασμένων, σπασμένα αγγεία παντού και πιο πέρα οι προθήκες άδειες σαν με μια μόνο βέβηλη κίνηση να είχαν σαρωθεί τα εκθέματα και να είχαν «χυθεί» στην πλαστική σακούλα που περίμενε στην άκρη του ραφιού. Μερικές πινακίδες με την τεκμηρίωση εκθεμάτων της 2ης, της 3ης, της 4ης και πάει λέγοντας χιλιετίας π.Χ. είχαν μόνο απομείνει. Η ίδια εικόνα ήταν πιο πάνω, πιο πέρα, πιο δίπλα, πιο κάτω. Παντού.

    Σήμερα, δέκα μέρες μετά τη λεηλασία, είναι ακόμη πολύ νωρίς για μια, έστω και κατά προσέγγιση, εκτίμηση του μεγέθους της καταστροφής. Εγινε μόνο λόγος για απώλειες 150.000 και 170.000 αρχαίων και ισλαμικών έργων, χωρίς βεβαίως να μπορεί να δώσει βάση κανείς σε τέτοιους υπολογισμούς. Οι πιο σώφρονες προτιμούν να περιμένουν. Από την άλλη πλευρά, σε θέματα πιο πρακτικά, το Βρετανικό Μουσείο του Λονδίνου αντέδρασε άμεσα με προτάσεις για να φιλοξενήσει και να εκπαιδεύσει ιρακινούς τεχνίτες και συντηρητές που θα αναλάβουν μετά τον πόλεμο τη συγκόλληση και αποκατάσταση όσων αντικειμένων μπορούν ακόμη να σωθούν, και ήδη, όπως δηλώθηκε, έχει προσφερθεί για τον σκοπό αυτόν από ανώνυμο χορηγό ένα σεβαστό ποσό. Παράλληλα το ίδιο Μουσείο εξετάζει την περίπτωση μακρόχρονου δανεισμού ή και δωρεάς έργων της Μεσοποταμίας από τις πάμπλουτες συλλογές του, προκειμένου να δημιουργηθεί ένας πρώτος πυρήνας εκθεμάτων στις αίθουσες του Μουσείου του Ιράκ όταν κάποτε ανοίξουν ξανά.

    Ακόμη, στην έκτακτη σύσκεψη που διοργανώθηκε από την UNESCO την περασμένη Πέμπτη στο Παρίσι όπου πήραν μέρος διευθυντές μεγάλων μουσείων από όλον τον κόσμο και ιστορικοί και αρχαιολόγοι ειδικευμένοι στην ιστορία της Μεσοποταμίας, τονίστηκε ιδιαίτερα το θέμα του άμεσου ελέγχου της αρχαιοκαπηλίας και η ανάγκη να ελεγχθεί και να σταματήσει η φυγή των αρχαιοτήτων προτού φθάσουν στις αγορές της Δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής. Μεταξύ άλλων, εξετάζεται και η πρόταση της προσφοράς λύτρων για την επανάκτηση των έργων προτού περάσουν τα σύνορα. Σχεδόν όλοι όμως εξέφρασαν τους φόβους τους για την τύχη των πολύ γνωστών έργων, αυτών δηλαδή που δύσκολα μπορούν να εμφανιστούν ή ακόμη και να διακινηθούν παράνομα. Αλλά ανάλογοι φόβοι υπάρχουν και για τις χιλιάδες λιγότερο γνωστά έργα από τα οποία πάρα πολλά είναι αδημοσίευτα. Ποιος θα μπορέσει ποτέ να ελέγξει τα παζάρια της Ανατολής; Για να καταλάβει πάντως κανείς το μέγεθος της απώλειας, φθάνει να πούμε ότι μαζί με τα αρχαία καταστράφηκαν και τα αρχεία του μουσείου καθώς και οι υπολογιστές που περιείχαν την αρχαιολογική τεκμηρίωση.

    Από τη δική τους πλευρά οι ιστορικοί και οι αρχαιολόγοι δέχονται ότι πρόκειται για ολοκληρωτική καταστροφή και για ένα συμβάν που όχι μόνον όφειλε, αλλά και μπορούσε να είχε αποφευχθεί καθώς το Πεντάγωνο είχε εγκαίρως ενημερωθεί και για την αξία των θησαυρών του Μουσείου αλλά και για τους κινδύνους που απειλούσαν την πολιτιστική κληρονομιά του Ιράκ στη Βαγδάτη και σε όλη τη χώρα. Σε δημοσίευμά της την περασμένη εβδομάδα η εφημερίδα «The Washington Post» αναφέρει ότι τον περασμένο Ιανουάριο μια επιτροπή αποτελούμενη από αρχαιολόγους, ιστορικούς, διευθυντές μουσείων, συλλέκτες αρχαίων έργων και εμπόρους έργων τέχνης επισκέφθηκε το υπουργείο Αμυνας των ΗΠΑ και οι αρμόδιοι ενημερώθηκαν για τον κίνδυνο, ειδικά λεηλασιών και βανδαλισμών, που θα διέτρεχε το Μουσείο του Ιράκ στην περίπτωση πολέμου. Αλλωστε υπήρχε και το προηγούμενο ανάλογων βανδαλισμών στο Μουσείο της Βαγδάτης και λεηλασιών μουσείων και αρχαιολογικών χώρων στο Νότιο Ιράκ μετά τον Πόλεμο του Κόλπου το 1991. Στην ίδια συνάντηση οι αρχαιολόγοι παρέδωσαν υπόμνημα και χάρτη με τις θέσεις των μνημείων, των αρχαιολογικών χώρων και των 13 μικρότερων περιφερειακών μουσείων. Προς το παρόν γνωρίζουμε μόνο για το Μουσείο της Βαγδάτης, για την καμένη Βιβλιοθήκη και για τη λεηλασία του Μουσείου της Μοσούλης. Για την τύχη που έχουν άλλα μουσεία, μνημεία και αρχαιολογικοί χώροι στην υπόλοιπη επικράτεια δεν γίνεται ακόμη λόγος.

    —————————–

  3. http://www.kathimerini.gr/854287/article/politismos/kinhmatografos/kapote-sto-irak-zoyse-o-kosmos-san-th-dysh

    26.03.2016
    Κάποτε στο Ιράκ ζούσε ο κόσμος σαν τη Δύση

    ΣΙΣΣΥ ΑΛΩΝΙΣΤΙΩΤΟΥ

    Η «Οδύσσεια του Ιράκ» δείχνει κάτι που δύσκολα σήμερα μπορεί κάποιος να φανταστεί: ποιο ήταν το Ιράκ και οι προοπτικές του πριν από πενήντα χρόνια.

    ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

    Εντυπωσιακά αυτοκίνητα της δεκαετίας του ’50, γυναίκες και άντρες που κολυμπούν σε πισίνα, μίνι φούστες ανάμεσα σε κελεμπίες και τρία –δροσερά κατά το παλαιό langage– κορίτσια που θυμίζουν Ζωή Λάσκαρη και Ρένα Βλαχοπούλου τραγουδούν στο πιάνο «Επιτέλους, το σχολείο τέλειωσε κι εμείς μπαίνουμε στο πανεπιστήμιο, μην ξεχάσετε τα δώρα!».

    Είναι σκηνές από το ντοκιμαντέρ του Σαμίρ «Iraqi Odyssey», που αντιπροσώπευσε την Ελβετία στα φετινά Οσκαρ ως ξενόγλωσση ταινία, δείχνοντας εικόνες από το Ιράκ της δεκαετίας του ’50 και των πρώτων ετών του ’60. Η «Οδύσσεια του Ιράκ» παρακολουθεί την πορεία της χώρας μέσα από τις προσωπικές ιστορίες και διηγήσεις των ζώντων μελών μιας οικογένειας· της οικογένειας του σκηνοθέτη, που έφυγαν όλοι πρόσφυγες μετά το 1960: Αμερική, Νέα Ζηλανδία, Σοβιετική Ενωση, Αγγλία, Αυστραλία, Ελβετία ήταν οι χώρες που υποδέχθηκαν την, οριστικά πια, διασκορπισμένη οικογένεια. Σπάνια φιλμογραφημένα ντοκουμέντα από ιδιωτικά και δημόσια αρχεία δίνουν το εντυπωσιακό και πλούσιο περιεχόμενο της «Ιρακινής Οδύσσειας». Με μια δήλωση–διαπίστωση που κάνουμε συχνά όλοι μας όταν ένα μέλλον που δεν φανταζόμασταν γίνεται αναγκαία συνθήκη του παρόντος, ο Σαμίρ αρχίζει την αφήγηση: «Πενήντα χρόνια πριν, κανείς στην οικογένειά μου δεν μπορούσε να σκεφτεί ότι θα ’ρχόταν μέρα που θα εγκαταλείπαμε οριστικά το Ιράκ χωρίς καμιά δυνατότητα ουσιαστικής καθημερινής επαφής μεταξύ μας από τότε και στο εξής…». Ο πατέρας του, η μητέρα του, οι δύο αδελφές του και ο ίδιος –3 χρόνων τότε– καταφεύγουν στην Ελβετία, όπου και παρέμειναν αποκτώντας την ελβετική υπηκοότητα.

     
    Χωρίς να υπάρχει αυστηρός διαχωρισμός ενοτήτων, το ντοκιμαντέρ «χωρίζεται» σε τρία μέρη: στο πρώτο, βλέπουμε τον παππού του και τον ρόλο του στον αγώνα εναντίον των Βρετανών αποικιοκρατών. Στο δεύτερο ακολουθεί τα ίχνη της επιτυχημένης μετανάστευσης της οικογένειας προς ασφαλείς κατευθύνσεις, μακριά από τα συνεχή πραξικοπήματα των δεκαετιών του ’60 και του ’70 μέχρι την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Σαντάμ. Το φιλμ τελειώνει με τη γνωστή εικόνα του αγάλματος του Σαντάμ να γκρεμίζεται από Ιρακινούς το 2003, στην τελευταία επέμβαση των ΗΠΑ.

    Οι δυσκολίες

    Σε συνέντευξή του (https://www. youtube.com/watch? v=0uxIMikT4u8) παραδέχεται ότι ήταν η δυσκολότερη ταινία της ζωής του, «όχι μόνο για συναισθηματικούς λόγους, αλλά διότι οι συγγενείς μου κάθε φορά που κοιτούσαν προς την κάμερα φορούσαν “το καλό τους ύφος”, μιλώντας επιτηδευμένα και ήταν πολύ αστείο. Ευτυχώς βρήκαμε τον ρυθμό σχετικά γρήγορα», λέει γελώντας, με βλέμμα παιχνιδιάρικο που υποδηλώνει σημαντική αίσθηση χιούμορ, και συνεχίζει: «Τέσσερα εκατομμύρια οικογένειες εγκατέλειψαν το Ιράκ από την επανάσταση του 1958 και μετά. Η δική μου είναι απλώς μία από αυτές. Αποφάσισα να κάνω αυτήν ταινία, γιατί δεν νομίζω ότι ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να φανταστεί ποιο ήταν το Ιράκ και οι προοπτικές του εκείνα τα χρόνια. Είχε ξεκινήσει ένας εκσυγχρονισμός πολλά υποσχόμενος, το πετρέλαιο που είχε ανακαλυφθεί έφερνε λεφτά και στην οικογένειά μου, όπου οι περισσότεροι ήταν κομμουνιστές, πίστευαν ότι η εγκατάλειψη της βασιλείας θα έφερνε μόνον ευημερία στον πληθυσμό. Λάθος! Λάθος όμως είναι και η πρόσληψη των εθνικών μας χαρακτηριστικών από τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμα και η δεύτερη γυναίκα του πατέρα μου, που μας ξέρει 20 χρόνια, όταν είδε το φιλμ ξαφνιάστηκε: “Ω! Μα ήσαστε μορφωμένοι, η θεία σου έγινε γιατρός, οι γυναίκες σπούδαζαν”… Πράγματι, έχουμε εγκαταλείψει τις καμήλες εδώ και αρκετά χρόνια!».

    Η θεία που έγινε γιατρός και ζει στη Ν. Ζηλανδία εξομολογείται πόσο την τρομάζουν οι εικόνες με τα σκεπασμένα πρόσωπα των γυναικών και την υποχρέωση να φορούν ακόμη και γάντια για να μη φαίνεται κανένα κομμάτι του σώματός τους. Δεν πιστεύει ότι η ίδια θα μπορούσε να ζήσει κάτω από αυτές τις συνθήκες. Αν δεν είχε φύγει τότε, θα έφευγε οπωσδήποτε τώρα! Ωστόσο, σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο υπάρχουν ομάδες νεαρών ανθρώπων που μέσω των κοινωνικών δικτύων οργανώνουν διαμαρτυρίες και ζητούν ελέγχους κατά της διαφθοράς και εκσυγχρονισμό της κοινωνίας και αυτό ακριβώς είναι που θα ήθελε ο Σαμίρ να έχει, μεγαλύτερη προβολή στα διεθνή ΜΜΕ, πιστεύοντας αφενός ότι θα βοηθούσε σε μεγαλύτερη κινητοποίηση εκ μέρους των νέων Αράβων και αφετέρου σε πληροφόρηση, και άρα σε μεγαλύτερη κατανόηση εκ μέρους των δυτικών κοινωνιών.

    Μια… βιογραφία

    Στην περιοχή του ήκμασαν οι σημαντικότεροι αρχαίοι μεσοποταμιακοί πληθυσμοί. Με την εμφάνιση του Ισλάμ, τον 7ο αι., εξαραβίζεται και η Βαγδάτη γίνεται κέντρο πολιτικών και πολιτισμικών εξελίξεων του αραβικού κόσμου. Από το 17ο αι. έως το 1918 αποτελεί τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας όχι ως προϋπάρχουσα χώρα αλλά ως γενική περιοχή. Η συνένωση τριών βιλαετιών (Βασόρα, Βαγδάτη, Μοσούλη) δημιουργεί το κρατικό μόρφωμα του Ιράκ. Στο τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου δίνεται με «εντολή» στους Βρετανούς (μαζί με την Παλαιστίνη και την Ιορδανία) και αναγνωρίζεται επισήμως ως προτεκτοράτο με τη συνθήκη των Σεβρών το 1920, ενώ μονάρχης χρίζεται το 1921 ο Φεϊζάλ Α΄. Την ίδια εποχή και βάσει της ίδιας συνθήκης, οι Γάλλοι «αναλαμβάνουν» υπό τον έλεγχό τους τον Λίβανο και τη Συρία. Το 1925 αποκτά το πρώτο του σύνταγμα.

    Το 1927 ανακαλύπτεται ο πετρελαϊκός πλούτος της χώρας και το 1932, με τη λήξη της βρετανικής «εντολής», αναγνωρίζεται επίσημα η ανεξαρτησία της. Στις 3 Οκτωβρίου 1932 το Ιράκ γίνεται δεκτό στην Κοινωνία των Εθνών, πρώτη από όλες τις αραβικές χώρες. Στις 14 Ιουλίου 1958 ο βασιλιάς ανατρέπεται (και τελικώς εκτελείται) με πραξικόπημα. Ανακηρύσσεται αβασίλευτη δημοκρατία. Η επανάσταση εμπνέεται από τα εθνικιστικά ιδεώδη του νασερισμού. Το 1963 η κυβέρνηση ανατρέπεται από το κόμμα του Μπάαθ. Συνεχή πραξικοπήματα και αντιπραξικοπήματα εξαντλούν τη χώρα μέχρι το 1979, οπότε και ο μπααθιστής Σαντάμ Χουσεΐν επιβάλλει τη δικτατορία.

    Ποιος είναι

    Ο Samir Riadh Jamal Aldin γεννήθηκε στη Βαγδάτη και μεγάλωσε στην Ελβετία. Σπούδασε τυπογραφία αλλά ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο αποκτώντας ιδιαίτερη φήμη, ως σκηνοθέτης και παραγωγός, για τις ταινίες μικρού μήκους, τα ντοκιμαντέρ και τις ταινίες για τηλεόραση. «Babylon» (1993), «Forget Baghdad» (2002) και «Snow White» (2005) είναι δουλειές που βραβεύθηκαν σε κινηματογραφικά φεστιβάλ ανά τον κόσμο. Το «Iraqi Odyssey» που γυρίστηκε το 2014 δεν απέσπασε τελικώς καμία διάκριση στα Οσκαρ 2016, όπου αντιπροσώπευσε την Ελβετία.

    ———————————————————————-

  4. Στο Μουσείο Βαγδάτης κατέστρεψαν χιλιάδες ελληνικά χειρόγραφα! Tου Κ. Κωνσταντινίδη

    Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

    Τά δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί.

    (Μένανδρος -Αθήνα, 342-292 π.Χ.)

    Γράφει ο *Αμφικτύων

    …………………………

    Είναι γνωστόν ότι ο ελληνολάτρης χαλίφης Αλ Μαμούν τον 8ον αιώνα , είχε συγκεντρώσει στη Βαγδάτη όλα τα Ελληνικά συγγράμματα για να τα σώσει από την καταστροφή των Βυζαντινών χριστιανών αυτοκρατόρων. Από το βιβλίο «Οι Προάγγελοι του Ιησού Χριστού» του κ. Χάρρυ Σκαρλακίδη, πληροφορούμεθα ότι μετά την νικηφόρα μάχη του Χαλίφη  Αλ Μαμούν επί του αυτοκράτορος του  Βυζαντίου Μιχαήλ Β’,μέσα στους όρους ανακωχής  έβαλε και την  παράδοση αντιγράφων  όλων των Ελληνικών συγγραμμάτων της Βιβλιοθήκης  Κωνστ/πόλεως.  Γύρω στα850μ.Χ  έχουν ήδη μεταφρασθεί στην Αραβική γλώσσα τα περισσότερα ελληνικά συγγράμματα  της φιλοσοφίας, ιατρικής, αστρονομίας και των μαθηματικών. Όλος αυτός ο πνευματικός και πολιτιστικός πλούτος βρισκόταν έως το 2003 στηνΒιβλιοθήκη της Βαγδάτης .  Όχι όμως και σήμερα!

    «Το σύνολο αυτού του ανεκτίμητου θησαυρού γνώσης….απετέλεσε τη μεγάλη λεία για τα Αμερικανικά στρατεύματα κατά την εισβολή τους στη Βαγδάτη τον Απρίλιο του 2003. Ήταν τέτοιο το μέγεθος της καταστροφής και  λεηλασίας της Βιβλιοθήκης (όπως και του αρχαιολογικού Μουσείου   της Βαγδάτης), ώστε σύμφωνα με τις δηλώσεις του διευθυντή της Βιβλιοθήκης , δεν διασώθηκαν  ούτε τα μικροφίλμ στα οποία ήταν αποτυπωμένα τα χιλιάδες χειρόγραφα»

    Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Βαγδάτης, όπου εφυλάσσετο πληθώρα Βαβυλωνιακών και Ελληνικών έργων τέχνης,  βομβαρδίσθηκε αγρίως το 2001 και 2003 από τους Αμερικανούς  και κατεστράφησαν αρκετοί θησαυροί.  Και να σκεφθεί κανείς –όπως δηλώνει ο διευθυντής της Βιβλιοθήκης –στα υπόγεια υπήρχαν ακόμη αταξινόμητα και ανέκδοτα έργα των αρχαίων Ελλήνων. Και καταλήγει ο συγγραφέας κ. Χ. Σκαρλακίδης: «ο πόλεμος στο Ιράκ δεν έγινε μόνον για τον έλεγχο του πετρελαίου , αλλά και τον έλεγχο της Παγκόσμιας  Γνώσης από τους Αμερικανούς σιωνιστές».  Η ιστορία επαναλαμβάνεται . Η Δύση δεν βγήκε ακόμη από τον μαύρο Μεσαίωνα της. Η καταστροφή των Βιβλιοθηκών Αλεξανδρείας, Αντιοχείας, Μιλήτου , Περγάμου , Κωνστ/πόλεως και Αθηνών του 4ου αιώνος  επαναλαμβάνεται τον 21ον αιώνα από τους ιδίους ανθρώπους, της ίδιας θρησκείας,  που  διαπνέονται  από το ίδιο σύστημα υλιστικών και δογματικών  ιδεοληψιών. Αυτό που οδήγησε τον κόσμο  στην καταστροφή  των παγκόσμιων πολέμων, των κρίσεων , της κλεπτοκρατίας,  αδικίας , του διαίρει και βασίλευε, του αυταρχισμού, ναζισμού  κ.α

     

  5. «……η Σύνοδος του Πατριαρχείου Αντιοχείας, σύμφωνα με το ανακοινωθέν της 4/7/2014, προχώρησε και σε άλλες σημαντικές αποφάσεις:
    Δέχτηκε την παραίτηση του υπερήλικα Μητροπολίτη Βαγδάτης και Κουβέιτ Κωνσταντίνου, μετά από 45 χρόνια αρχιερατείας στη συγκεκριμένη Μητρόπολη.

    Ο Μητροπολίτης Κωνσταντίνος Παπαστεφάνου (φωτογραφία) γεννήθηκε στη Δαμασκό το 1924 από Έλληνες γονείς που κατάγονταν από το Τσεσμέ της Μικράς Ασίας. Σπούδασε τη Θεολογία στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Διάκονος και Πρεσβύτερος χειροτονήθηκε το 1951 από τον Πατριάρχη Αντιοχείας Αλέξανδρο. Υπηρέτησε ως Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Γεωργίου Χομέιρα (1964-1967) και ως Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως Επιφανείας (1967-1969). Στις 17 Οκτωβρίου 1969 χειροτονήθηκε ως ο πρώτος Μητροπολίτης με τον τίτλο Βαγδάτης και Κουβέιτ. Είχε διατελέσει Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του Μπαλαμάντ και είχε κάνει μεταφράσεις του Ευαγγελίου του Ματθαίου και λειτουργικών κειμένων από τα ελληνικά στα αραβικά.

    Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Μητροπολίτης Κωνσταντίνος δεν ήθελε να παραιτηθεί, αλλά ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης τον «παραίτησε». Έτσι, ο ελληνομαθής Πατριάρχης αντικατέστησε τον τελευταίο Έλληνα Μητροπολίτη του Πατριαρχείου Αντιοχείας. »

    http://www.vimaorthodoxias.gr/patriarcheia/item/36972-%CF%84%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%86%CE%AC%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BF%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82

  6. 27 Απρ 2016 |

    13 χρόνια πολέμου στο Ιράκ: Ιρακινοί μιλούν για το πώς η εισβολή των ΗΠΑ άλλαξε τις ζωές τους.

    Καθώς συμπληρώνονται 13 χρόνια από την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, οι συνέπειες του πολέμου συνεχίζουν να συσσωρεύονται, από γενιά σε γενιά.

    Κι ενώ οι Ιρακινοί εξακολουθούν να ζουν με όσα τους προκάλεσε ο πόλεμος, αυτό δεν είναι το Ιράκ, που οι περισσότεροι από τους ανθρώπους του κάποτε γνώριζαν. Στο άρθρο αυτο Ιρακινοί μιλούν για τα ανεξίτηλα σημάδια που άφησε αυτός ο πόλεμος στη ζωή τους.

    «Πριν, κανείς δεν έδινε σημασία στο ποιοι ήταν σουνίτες και σιίτες, αλλά ο πόλεμος τ’άλλαξε όλα αυτά» [Getty Images]
    «Δεν έχω ιδέα πώς μοιάζει σήμερα η κόρη μου».

    Η Shaimaa, 46 ετών, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά της καθώς εξιστορούσε το πώς η ζωή της άλλαξε μετά την κατοχή που ηγήθηκαν οι ΗΠΑ το 2003. Έχασε πολλούς αγαπημένους της και δεν έχει δει την κόρη της για χρόνια.

    Η Shaimaa, η οποία σήμερα ζει στην Ερμπίλ, γνώρισε τον σύζυγό της, τον Ισμαήλ, το 1998. Μέσα σε λίγους μήνες, παντρεύτηκαν. «Η ζωή μας ήταν απλή, αλλά ήμασταν ευχαριστημένοι», θυμάται. «Όχι ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου, δεν θα μπορούσα να έχω φανταστεί, πως όλα θα αλλάξουν μέσα σε λίγα χρόνια».

    Λίγο μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, ο Ισμαήλ, σιίτης μουσουλμάνος, αποφάσισε να ενταχθεί σε μια πολιτοφυλακή. Στην αρχή, το κράτησε μυστικό, αλλά μια μέρα ήρθε στο σπίτι φορώντας μια στολή.

    Η Shaimaa δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να τον πείσει να αποχωρήσει από την πολιτοφυλακή. «Η κόρη μου, η Γιασμίν, ήταν τριών ετών εκείνη την εποχή, ήταν δύσκολο για μένα να βλέπω τον Ισμαήλ να γίνεται μαχητής, αλλά έπρεπε να αποδεχθώ το γεγονός. Δεν μπορούσα να τον αφήσω», είπε.

    Το ζευγάρι πέρασε τρία ταραχώδη χρόνια οικογενειακών διαφορών. Το 2006, τα γεγονότα πήραν δραματική τροπή για τη Shaimaa όταν ο αδελφός της, ο Μουσταφά, απήχθη. Τρεις ημέρες αργότερα, βρέθηκε νεκρός σε έναν έρημο δρόμο στη Βαγδάτη.

    «Μόλις και μετά βίας μπορούσαμε να τον αναγνωρίσουμε. Το σώμα του ήταν [πρησμένο], γεμάτο τρύπες. Ήταν φανερό ότι είχε βασανιστεί, πριν τον σκοτώσουν», είπε. Η Shaimaa θρήνησε την απώλεια του νεότερου αδελφού της για πολύ καιρό. Ήταν πολύ δεμένη μαζί του.

    Εκείνη την εποχή, το Ιράκ χτυπήθηκε από ένα κύμα θρησκευτικής βίας στο οποίο έχασαν τη ζωή τους χιλιάδες άνθρωποι.

    Μόλις τρεις εβδομάδες μετά το θάνατο του αδελφού της, ο Iσμαήλ της είπε, ότι «ο αδελφός της δεν άξιζε κανένα έλεος». Ο βασανισμός και η δολοφονία του έμελλε να αποτελέσει παράδειγμα για όλους τους Ιρακινούς οι οποίοι αντιτίθενται στην κυβέρνηση, είπε.

    «Συνειδητοποίησα τότε ότι ο σύζυγός μου είχε κάποια σχέση με τη δολοφονία του Μουσταφά», δήλωσε η Shaimaa, η συνειδητοποίηση αυτή την οδήγησε όπως περιγράφει σε νευρικό κλονισμό. «Ήμουν κλειδωμένη [από το σύζυγό μου] σε ένα δωμάτιο χωρίς τροφή ούτε νερό για μέρες, αλλά το χειρότερο ήταν, όταν ο Ισμαήλ πήρε την Γιασμίν, η οποία ήταν έξι ετών εκείνη την εποχή, για να ζήσει με τη μητέρα και τον πατέρα του».

    Η Shaimaa παρακάλεσε τον άντρα της να φέρει την Γιασμίν πίσω στο σπίτι. «Του υποσχέθηκα να μην πω πουθενά τι έκανε. Απείλησε ότι θα πάρει την Γιασμίν μακριά μου. Δεν μπορούσα να την αφήσω». Το 2008, ο Ισμαήλ διέλυσε το γάμο τους και ανάγκασε τη Shaimaa να φύγει από το σπίτι, αλλά κράτησε την κόρη τους.
    Η Shaimaa δήλωσε ότι οι ζωές πολλών Ιρακινών άλλαξαν σημαντικά μετά την εισβολή, πριν από την εισβολή ελάχιστη προσοχή δινόταν στο ποιοι ήταν σουνίτες και ποιοι σιίτες, οι μικτοί γάμοι μεταξύ σουνιτών και σιιτών μουσουλμάνων ήταν συνηθισμένο γεγονός.

    «Ο σύζυγός μου ήταν ένας καλός άνθρωπος πριν από τον πόλεμο, αλλά η πολιτοφυλακή τον άλλαξε », είπε. «Έγινε ένας σκληρός σύζυγος. Πήρε το παιδί μου μακριά, και δεν μου επιτρέπει να το δω».

    Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από τότε που η Shaimaa είδε για τελευταία φορά την κόρη της. «Δεν έχω ούτε μια φωτογραφία της. Δεν ξέρω καν πώς μοιάζει. Είναι 16 ετών».

    Κατά καιρούς, η Shaimaa φαντάζεται πως μιλάει στη Γιασμίν: «Έχασα την παιδική ηλικία σου. Δεν ήμουν εκεί για σένα, όταν με χρειαζόσουν περισσότερο. Έχω προσπαθήσει να σε δω και θα συνεχίσω να προσπαθώ και αν ποτέ συναντηθούμε ξανά, ελπίζω να με συγχωρήσεις ».
    «Όσα συνέβησαν σ’εκείνο το καταφύγιο ήταν φρικτά»

    Ο Baraa H Ali, 41 ετών, είναι ανένδοτος, δεν θέλει με τίποτα να επιστρέψει στη Βαγδάτη. Οι αναμνήσεις του από την πόλη ως επί το πλείστον περιορίζονται στην εμπειρία της απαγωγής του. «Με απήγαγαν, ταπεινώθηκα και βασανίστηκα για τέσσερις μήνες. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να επιστρέφει και πάλι εκεί ή ακόμα και στην Αl-Adhamiyah, όπου μεγάλωσα”.

    Ο Αλί, μηχανικός στο επάγγελμα, λέει ότι θα προτιμούσε να μείνει στο Αμμάν της Ιορδανίας, όπου εργάζεται σε μια τοπική ΜΚΟ.

    Παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει σχεδόν 11 χρόνια από την απαγωγή του, εξακολουθεί να θυμάται τα πάντα έντονα. «Με πήραν μακριά από το σπίτι μου χωρίς κανένα λόγο. Ένοπλοι άντρες κατέφτασαν στη γειτονιά το βράδυ της 17ης Ιουλίου, 2005. Έκαναν επιδρομή στα σπίτια ψάχνοντας για άνδρες και εφήβους, πήραν όλους όσους μπόρεσαν να βρουν, αφήνοντας μόνο τις γυναίκες και τα παιδιά».

    Ο Αλί θυμάται πως τον μετέφεραν σ’ένα κτίριο απέναντι από το Babylon Hotel, όπου κρατήθηκε για τέσσερις μήνες.

    Τον είχαν βάλει σε μια υπόγεια φυλακή, την οποία οι φρουροί αποκαλούσαν «Καταφύγιο». Αργότερα μετατράπηκε σε φυλακή al-Jaderiah, αρχικά είχε χτιστεί ως καταφύγιο κατά τη διάρκεια του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Ένα μέρος του ήταν πάνω από το έδαφος, αλλά αποτελούνταν επίσης από γραφεία και υπόγειες εγκαταστάσεις.

    «Κρατούσαν όλους τους κρατουμένους υπόγεια», δήλωσε ο Αλί. «Μας έβαζαν τρεις ή τέσσερις μαζί σ’ένα δωμάτιο. Δεν είχαμε πρόσβαση σε τουαλέτα. Δεν βλέπαμε το φως το ήλιου και μας έδιναν ελάχιστη τροφή».
    Η χειρότερη στιγμή για τον Αλί ήταν, όταν τον φώναξαν οι δεσμοφύλακες, επειδή αυτό σήμαινε ότι θα τον οδηγούσαν σ’ένα από τα δωμάτια ανάκρισης. Ο Αλί κατηγορεί την πολιτοφυλακή Badr, μια σιιτική ομάδα, για την απαγωγή του και για την διαχείριση αυτής της μυστικής φυλακής. Ο ίδιος θυμάται ακόμα τα φρικτά βασανιστήρια που πέρασε: «Με βίαζαν, με βασάνιζαν με ηλεκτροπληξία, με χτυπούσαν για ώρες, και δεν σταματούσαν μέχρι να χάσω τις αισθήσεις. Τα έκαναν όλα αυτά, λόγω της θρησκευτικής μου ταυτότητας…»

    Ο Αλί δεν επιδίωξε να δεχτεί ψυχολογική θεραπεία μετά την απελευθέρωσή του. Έφυγε αμέσως για το Αμμάν, υποσχόμενος στον εαυτό του, να μην επιστρέψει ποτέ στο Ιράκ. «Ακόμα δεν μπορώ να κατανοήσω, πώς μπορούν οι άνθρωποι, να κάνουν τέτοια πράγματα ο ένας στον άλλον. Όσα συνέβησαν σε εκείνο το καταφύγιο ήταν φρικτά. Ήμουν τυχερός που επιβίωσα. Άλλοι πέθαναν από τα βασανιστήρια ή λόγω ιατρικής αμέλειας».

    Τον Νοέμβριο του 2005, οι δυνάμεις κατοχής των ΗΠΑ εισέβαλαν και έκλεισαν την φυλακή Jaderiah, βρίσκοντας 169 κρατούμενους σε σοβαρή κατάσταση. Όλοι είχαν υποστεί βασανιστήρια και υπέφεραν από υποσιτισμό. Κάποιοι αφέθηκαν ελεύθεροι, αλλά η πλειοψηφία μεταφέρθηκε σε άλλα κέντρα κράτησης.

    Μετά το κλείσιμο του «Shelter», ο πρώην ιρακινός υπουργός Εσωτερικών Bayan Jabr Soulagh οργάνωσε μια συνέντευξη Τύπου το 2005, αναγνωρίζοντας ότι όντως υπήρχε η φυλακή Jaderiah, αλλά ισχυρίστηκε, ότι όλοι οι κρατούμενοι ήταν «τρομοκράτες» και οι ανακρίσεις διεξάγονταν με την παρουσία δικαστή.

    Το υπουργείο είχε δηλώσει πως θα διεξαγάγει επίσημη έρευνα σχετικά με τους ισχυρισμούς για βασανιστήρια, αλλά καμία επίσημη έκθεση δεν δημοσιοποιήθηκε ποτέ.

    Η μαζική δολοφονία ιρακινών ακαδημαϊκών διήρκεσε σχεδόν μία δεκαετία [Getty Images]
    «Η κυβέρνηση δεν μπορούσε να προστατεύσει τους φοιτητές»

    Ήταν 09:30 π.μ., όταν πολλά αυτοκίνητα έφτασαν σε ένα από τα κτίρια του Υπουργείου Παιδείας του Ιράκ στη Βαγδάτη, στις 11 Νοεμβρίου, 2006. Το κομβόι δεν είχε τίποτε το ύποπτο και οι φρουροί απλώς επίτρεψαν στους ενόπλους άντρες να μπουν μέσα, υποθέτοντας, ότι επισκεπτόταν το υπουργείο κάποιο επίσημο πρόσωπο.
    Σύντομα, οι φρουροί βρέθηκαν όλοι με χειροπέδες και τους έβαλαν σε ένα μικρό δωμάτιο μαζί με άλλους υπαλλήλους. Οι ένοπλοι άνδρες, στη συνέχεια εισέβαλαν στα γραφεία και απήγαγαν 150 εργαζόμενους, τους έβαλαν σε λεωφορεία και τους οδήγησαν μακριά.

    O Abed Diab Αl-Oujaily,56, o υπουργός Παιδείας κατά τη χρονική στιγμή, θυμάται έντονα τι συνέβη εκείνη την ημέρα.

    «Ήμουν στο γραφείο μου όταν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα, με το οποίο με πληροφορούσε για την επίθεση ένας από τους υπαλλήλους. Αμέσως κάλεσα τον πρωθυπουργό, Ιμπραχίμ Τζααφάρι, και τον υπουργό Εσωτερικών, Bayan Jabr Soulagh, ελπίζοντας ότι θα μπορούσαν να κάνουν κάτι για να σταματήσουν την επίθεση», δήλωσε ο Oujaily, σημειώνοντας πως την ίδια ημέρα, είχε εκφωνήσει μια ομιλία απαιτώντας άμεση δράση, αλλά «δεν έγινε τίποτα ».

    Οι 150 εργαζόμενοι είχαν οδηγηθεί σε μια κατοικημένη περιοχή στη Βαγδάτη, όπως κατέθεσαν μερικοί από τους επιζώντες αργότερα. Οι απαγωγείς χωρίσαν τους απαχθέντες σε ομάδες και έβαλαν κάθε ομάδα σε ένα διαφορετικό σπίτι.

    Τριάντα πέντε από τους 150 υπαλλήλους εξακολουθούν να αγνοούνται μέχρι σήμερα. Ο Oujaily λέει ότι δεν μπορεί να ονομάσει την πολιτοφυλακή που πραγματοποίησε την επίθεση. Επιμένει, ωστόσο, ότι «οι ένοπλοι ανήκουν σε μία από τις ομάδες πολιτοφυλακής που ήταν συνδεδεμένες και προστατεύονταν από ορισμένους υπουργούς της τότε κυβέρνησης του Ιράκ».

    Αν και πληροφορίες σχετικά με το περιστατικό – που παρέχονται από αυτούς που επέζησαν – είναι διαθέσιμες στο αρχείο του υπουργείου Εσωτερικών, ο Αλί λέει, πως καμία επίσημη έρευνα δεν άνοιξε ποτέ.

    Η επίθεση στο υπουργείο Παιδείας δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Το 2006, το Ιράκ παρασύρθηκε σ’έναν εμφύλιο πόλεμο μετά τη βομβιστική επίθεση στο ναό αλ-Ασκάρι στη Σαμάρα, έναν από τους ιερούς τόπους για τους ιρακινούς σιίτες. Ένα κύμα βίας ακολούθησε την επίθεση, και η χώρα διαλύθηκε εξαιτίας των φανατικών μαχών.

    Δεν υπάρχει επίσημος αριθμός των αμάχων που έχασαν την ζωή τους κατά τη διάρκεια των δύο αυτών ετών. Η Αποστολή Βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών για το Ιράκ (UNAMI) εκτιμά ότι περισσότεροι από 2.600 άμαχοι σκοτώθηκαν μεταξύ του Νοεμβρίου και του Δεκεμβρίου του 2006 μόνο.

    Οι Ιρακινοί ιδίως της ακαδημαϊκής κοινότηταςς πληρώσαν βαρύ τίμημα. Σύμφωνα με τον Oujaily, ο οποίος διετέλεσε υπουργός Παιδείας από το 2006 ως το 2010, περισσότεροι από 500 ιρακινοί επιστήμονες και ακαδημαϊκοί έχουν δολοφονηθεί από το 2003. «Αυτοί οι ακαδημαϊκοί έγιναν στόχος από ένοπλες ομάδες», είπε ο Oujaily.

    Η μαζική δολοφονία των ιρακινών ακαδημαϊκών διήρκεσε σχεδόν μία δεκαετία, με στόχο κυρίως τους ακαδημαϊκους από τη Βαγδάτη, τη Βασόρα και τη Μοσούλη. «Η κυβέρνηση δεν μπορούσε να κάνει τίποτα απολύτως για την προστασία τους, και ως εκ τούτου το Ιράκ έχει χάσει εκατοντάδες από τους καλύτερους ακαδημαϊκούς και επίστημονές του», δήλωσε ο Oujaily. «Δεκάδες καθηγητές απήχθησαν και βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν και τα πτώματά τους, βρίσκονταν στους δρόμους, αυτό οδήγησε σε ένα μεγάλο κύμα μετανάστευσης μεταξύ των επιστημόνων και των ακαδημαϊκών»

    Το 2006, ο Oujaily προχώρησε σε αυτό που περιγράφει ως «προσωρινή παραίτηση» από το υπουργικό συμβούλιο και το ιρακινό ισλαμικό κόμμα, μια από τις κύριες πολιτικές δυνάμεις που συμμετείχαν στην κυβέρνηση την περίοδο εκείνη, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις μαζικές απαγωγές των επιστημόνων και των εργαζομένων.

    Τις συνέπειες της μετανάστευσης ανθρώπων της παιδείας και της επιστήμης, μπορεί να της δει κανείς έντονα στο Ιράκ σήμερα, καθώς το εκπαιδευτικό σύστημα βρίσκεται σε διαρκή και γρήγορη επιδείνωση και ο τεχνολογικός τομέας πλέον δεν υπάρχει.

    «Πριν από την εισβολή, το Ιράκ ήταν σε θέση να είναι αυτάρκες σε ορισμένες βιομηχανίες. Τώρα, εισάγουμε τα πάντα.»

    πηγή : http://www.aljazeera.com/news/2016/04/iraq-war-13-years-lucky-stay-alive-160420104018594.html

    (μετάφραση, επιμέλεια Σύλβια Βαρνάβα)

    https://omniatv.com/blog/5937-13-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B9%CF%81%CE%AC%CE%BA-%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CE%BD-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B7-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B2%CE%BF%CE%BB%CE%AE-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B7%CF%80%CE%B1-%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BE%CE%B5-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%AD%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82

  7. Φώτης Κόντογλου: Η ξεχασμένη Ανατολή (Για τον Άγιο Συμεών τον Στυλίτη και την μεγάλη εκκλησία του, το αριστούργημα της Συριακής αρχιτεκτονικής)

    «Στον καιρό μας όλος ο κόσμος μιλά και σκέφτεται για το τι κάνει η Ευρώπη κι η Αμερική. Την Ανατολή την καϋμένη κανένας δεν την συλλογίζεται, παρεκτός από το τι γίνεται με τα πετρέλαια ή με τα χαρέμια κάποιου έκφυλου σεΐχη…»

    Και παρακάτω:

    «… οι περισσότεροι από τους σημερινούς ανθρώπους τίποτα (δεν γνωρίζουνε για την Ανατολή) που να ‘χει κάποια σημασία για το πνεύμα μας».

    «Είπα λοιπόν – συνεχίζει ο Κόντογλου – να γράψω κάποια πράγματα για την θρησκευτική κατάσταση που βρίσκεται σήμερα αυτή η γερασμένη μάννα της Ανθρωπότητας, με τις χιλιάδες εκκλησιές και τα μοναστήρια της …» – και κάνει την αρχή γράφοντας για την Συρία, την Ελλάδα της Ασίας κατά τα βυζαντινά χρόνια, όπου «παντού μιλούσανε και διαβάζανε την ελληνική γλώσσα» και όπου «τώρα δεν βλέπει κανένας άλλο από εκκλησιές ρημαγμένες κι από μοναστήρια που έχουνε καταντήσει σωροί από πέτρες».

    Απ’ αυτά για την Συρία ξεχωρίζω τα αφορώντα τον Άγιο Συμεών τον Στυλίτη και την μεγάλη εκκλησιά του και τα καταχωρώ σήμερα εδώ, στον «Κόσμο της Ν. Φιλαδέλφειας», (που τίποτα δεν του είναι ξένο) αμέσως παρακάτω:

    «Ο (Συμεών ο Στυλίτης) γεννήθηκε κοντά στο σημερινό Χαλέπι, κατά τα 389 μ.Χ., και πήγε απ’όξω από την Αντιόχεια κι ανέβηκε απάνω σε μια κολόνα και δεν κατέβηκε απ’ αυτή επί τριανταεφτά χρόνια. Στην αρχή η κολόνα είχε ύψος έξι οργυιές, ύστερα την έκανε δώδεκα οργυιές, έπειτα εικοσιδύο, και στο τέλος τριανταέξ οργυιές, δηλαδή εικοσιένα μέτρα. Η αγιωσύνη του κατατρόμαξε τον κόσμο, όχι μονάχα στην Ανατολή, αλλά και στην δύση, μέχρι την Σπάνια, την Γαλλία και την Βρεττανία, απ’ όπου πηγαίνανε να τον προσκυνήσουνε πλήθος χριστιανοί, ανακατεμένοι με Άραβες, με Έλληνες και με Πέρσες. Κοιμήθηκε στα 459 μ.Χ., σε ηλικία εβδομήντα χρονών. …

    … λέγεται και ο εν τη Μάνδρα επειδή γύρω στην κολόνα του φτιάξανε μια μάντρα, ένα περιτοίχισμα, και μέσα ήτανε μοναστήρι με κελλιά, που ασκητεύανε πολλές ψυχές όπου κυβερνούσε απάνω από τον στύλο.

    Μετά την κοίμησή του, πιάσανε και μαλώσανε ποιος θα πάρει το λείψανό του, το Πατριαρχείο της Αντιόχειας ή ο λαός που κατοικούσε γύρω στη Μάντρα. Στο τέλος, το πήρε ο Πατριάρχης Μαρτύριος. Μα ύστερ’ από λίγα χρόνια το άγιο λείψανο έστειλε και το πήρε ο Αυτοκράτορας Λέων, στα 471, και το πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου χτίστηκε κι εκκλησιά, για να φυλαχτεί μέσα σ’ αυτή.

    Πλην ο λαός είχε μάθει να πηγαίνει να προσκυνά τον άγιο στο μέρος που βρισκότανε ο στύλος του, και, μ’ όλο που το λείψανό του βρισκότανε στην Πόλη, οι προσκυνητές πηγαίνανε στην κολόνα. Για τούτο ο βασιλιάς Ζήνων, λίγα χρόνια πριν από τα 500 μ.Χ., έστειλε κάποιους σπουδαίους μαστόρους και χτίσανε την φημισμένη βασιλική του Αγίου Συμεών, δηλαδή μια μεγάλη εκκλησιά δίχως τρούλλο, που σώζουνται τα ερείπιά της ίσαμε τα σήμερα.

    Αυτό το χτίριο είναι από τα πιο σπουδαία που φιλοτέχνησε η χριστιανική τέχνη, κι είναι κανωμένο σε ύφος βυζαντινοσυριακό. Φαίνεται πως δουλέψανε και ντόπιοι τεχνίτες μαζί με τους Έλληνες της Πόλης.

    Η τοποθεσία που βρίσκεται είναι θαυμάσια, απάνω σε μιαν από τις κορφές του βουνού Τζέμπελ Σεΐκ Μπαρακάτ, που πήρε τ’ όνομα του Αγίου και το λένε τώρα Τζέμπελ Σεμ-Αν. Στα πόδια του απλώνεται ο κάμπος της Αντιόχειας, ίσαμε το καταπράσινο βουνό Κουρτ Νταγ, που θα πει Λυκοβούνι. Από την άλλη μεριά θαυμάζει, εκείνος που στέκεται στην κορφή, τα παρακλάδια του Αμανού που σκαλώνουνε από τη θάλασσα.

    Απάνω σε μια τέτοια εξαίσια βίγλα είναι χτισμένη η μεγάλη εκκλησιά του Αγίου Συμεών, πελώριο χτίριο, που κι οι ρεπιασμένοι τοίχοι, που στέκουνται όρθιοι ακόμα, κάνουνε τον άνθρωπο ν’ απομείνει βουβός από τον θαυμασμό.

    Το μεγαλόπρεπο αυτό χτίριο είναι χτισμένο γύρω από την κολόνα του Αγίου, κι έχει την εξωτική όψη που έχει ο ναός του Μπαλμπέκ. Δεν είναι καλά-καλά ένα χτίριο, αλλά πολλά, δεμένα μεταξύ τους, ολόκληρη πολιτεία. Παρεκτός από την εκκλησιά, έχει ευρύχωρα χτίρια, που χωρούσανε χιλιάδες προσκυνητές, μοναστήρι με πλήθος κελλιά, βαπτιστήριο, ξενώνες, αυλές, βρύσες, στέρνες, κλπ. Η επιφάνεια που σκέπαζε μπορεί να λογαριαστεί ως δώδεκα χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα. Άρχισε να χτίζεται στα 476 και τελείωσε στα 490. Ζαλίζεται κανένας βλέποντας τα χαλάσματα, φαντάσου τι ήτανε αυτό το αγλαόμορφο τεχνούργημα τον καιρό που ήτανε απείραχτο. Για να γίνει μέσα σε τόσο λίγα χρόνια θα χρειάστηκε να δουλεύουνε μέρα-νύχτα χιλιάδες εργάτες, μαστόροι, αρχιμαστόροι, σιδεράδες, μαραγκοί, μαρμαράδες,κάθε λογής τεχνίτες. Σίγουρα, η βασιλική του Αγίου Συμεών είναι το αριστούργημα της Συριακής αρχιτεκτονικής, κι η μεγαλοπρέπειά του είναι ανώτερη από κάθε άλλο χτίριο της χριστανωσύνης, παρεκτός της Αγίας Σοφίας. Μπορεί να πει κανένας πως η βασιλική του Αγίου Συμεών του Στυλίτου είναι η βαθειά και ατράνταχτη πίστη της Ανατολής κανωμένη ναός.

    Τον καιρό που χτίστηκε το χτίριο, η κολόνα στεκότανε στη μέση της εκκλησιάς. Σήμερα σώζεται μονάχα η βάση της, κατατσακισμένη κι αυτή από την μανία που έχουνε οι προσκυνητές, να παίρνουν ένα κομμάτι μάρμαρο για φυλαχτό.

    Ολόγυρά της είναι μιαν αυλή με οχτώ γωνιές, που έχει οχτώ μεγάλες καμάρες. Οι τέσσερες, που κοιτάζουν στα τέσσερα σημεία του κόσμου, βγάζουνε σε τέσσερα μεγάλα χτίρια, σε τέσσερες βασιλικές. Η πιο μεγάλη βρίσκεται κατά την ανατολή, και τελειώνει σε τρεις χιβάδες (αψίδες, κόγχες). Αυτή είναι η εκκλησιά που γινόντανε οι λειτουργίες.

    Όλα τα χτίρια είναι στολισμένα με σκαλιστά μάρμαρα, κι είναι χτισμένα με μεγάλες πελεκητές πέτρες. Υπάρχουν εικοσιεφτά πόρτες, που οδηγούνε όλες στο ιερό βήμα της μεγάλης βασιλικής.

    Αυτό το μέγα αριστοτέχνημα γκρεμνίστηκε από κάποιον μεγάλο σεισμό, κι οι ανθρώποι τ’ αποτελειώσανε, γιατί οι διάφορες φυλές μαλώνουνε ολοένα η μια με την άλλη. Το μέρος που έπαθε την πιο μεγάλη ζημιά είναι εκείνο που βλέπει κατά το βασίλεμα του ήλιου.

    Η Κυβέρνηση της Συρίας αποφάσισε να στερεώσει τα πολύτιμα αυτά ερείπια και να τα συντηρήσει, καθαρίζοντάς τα από τα χώματα κι από τις πέτρες που είναι σωριασμένες ανάμεσά τους, κι αυτή την εργασία την διευθύνει ο Σελήμ μπέης Αμπντουλάκ. Το σπουδαίο αυτό έργο τελείωσε στα 1959, που γιορτάσανε οι Συριάνοι τα χίλια πεντακόσα χρόνια από την κοίμηση του Αγίου Συμεών, με λειτουργίες και μεγάλες τελετές. Σ’ αυτές τις γιορτές συντρέξανε χιλιάδες προσκυνητές, όχι μονάχα χριστιανοί από κάθε φυλή κι από κάθε δόγμα, αλλά και μουσουλμάνοι, που προσκυνήσανε όλοι με τον ίδιο σεβασμό και θαυμασμό τον Άγιο Συμεών τον Στυλίτη…».

    Μένει τώρα να σημειώσω πως όσα παραπάνω καταχώρησα άντλησα από: Φώτη Κόντογλου, Έργα Ε’, Πέδρο Καζάς Βασάντα κι άλλες ιστορίες, Γ’ έκδοση, Εκδοτικός Οίκος «Αστήρ» Αλ. & Ε. Παπαδημητρίου, Αθήναι 1986.

    http://www.kosmosnf.gr/2016/04/kontoglou-3/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: