20-1-2016, για το Ισλάμ στο σεμινάριο Ιστορίας της Κηφισιάς

Muhamad-islam_isaΤην Τετάρτη 20 Ιανουαρίου, η συνάντηση στο Σεμινάριο Ιστορίας της Κηφισιάς θα είναι αφιερωμένη στο φαινόμενο του Ισλάμ.  Η προσπάθεια κατανόησης ενός ιστορικού φαινομένου, που κάποιες εκδοχές επανακάμπτουν με έναν ιδιαιτέρως απειλητικό τρόπο, κάνει επιτακτική την ανάγκη κατανόησής του.   

Έτσι λίγες μέρες μετά από μια εξαιρετική εκδήλωση στο Κιλκίς που διοργάνωσε ο εκεί «Όμιλος Ιστορίας», γίνεται προσπάθεια να προσεγγιστούν κάποιες πλευρές του φαινομένου  και στα καθ’ ημάς.

Έτσι, στο Σεμινάριο Ιστορίας της Κηφισιάς θα παρουσιαστούν τα εξής θέματα:

Εμείς και το Ισλάμ.
 .
Γιάγκος Ανδρεάδης, ομ. καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου «Ισλάμ και τραγωδία»
Eka Tchkoidze, ιστορικός, αν. καθηγήτρια στο Ilia State University, Τιφλίδα, Γεωργία: «Το Ισλάμ στον Καύκασο«
Βλάσης Αγτζίδης:  ιστορικός: «Η συνάντηση του ισλάμ με την ελληνορθόδοξη ρωμιοσύνη» 

Η συνάντηση θα γίνει την επόμενη Τετάρτη, 7.15 μ.μ. – 9 μ.μ.  στην «Έπαυλη Δροσίνη»-Βιβλιοθήκη Δήμου, Oδός Αγ. Θεοδώρων & Κυριακού. 

Muhamant-Gotland-Gothem_kyrka_Wandmalerei_03

————————————————————-
Για το Σεμινάριο Ιστορίας:
https://kars1918.wordpress.com/2015/10/07/seminaria-2015-2016-a/
              ————————————————————-

Elefthero Panepistimio

 

20-1-2016

11 comments so far

  1. kikh on

    Τα Σεμινάρια Σύγχρονης Ιστορίας είναι ένα πολύ ενδιαφέρον απόκτημα γνώσεων και είμαι ευτυχής που μπόρεσα και τα παρακολουθήσω
    για 2, 5 περίπου χρόνια…
    Κάποιες αλλαγές στην οικογενειακή μου ζωή, με εμποδίζουν να συνεχίσω και αισθάνομαι ό, τι χάνω κάτι πολύτιμο.
    Εύχομαι δύναμη και κουράγιο στους διοργανωτές
    και προσωπικά στον αγαπητό κ. Αγτζίδη!
    Στέλνω τα φιλικά μου αισθήματα στις «συμφοιτήτριες»
    και «συμφοιτητές» μου…
    Αγγελική Σαραντάκου

  2. Ένα ενδιαφέρον κείμενο:
    ————————————————————

    Τετάρτη, 13 Ιανουάριος 2016 22:59

    Κουβάρι θρησκειών και ονομάτων

    Γράφει ο Τάσος Ναούμης, παιδίατρος, tanaoum@otenet.gr

    Μπερδεμένη είναι η έννοια του ιερού πολέμου, όπως είναι όλα μπερδεμένα στην Μέση Ανατολή.
    Κατά την διάρκεια των πολέμων που οδήγησαν στην εξάπλωση του μουσουλμανικού κόσμου, οι πολεμιστές συμμετείχαν στον πόλεμο εθελοντικά και προσωρινά, καθότι αυτό επέβαλαν τα ήθη των φυλών της Αραβίας.

    Η έννοια του ιερού πολέμου (djihad) εμφανίστηκε γύρω στον 11ο αιώνα μετά την κατάκτηση λαών μη αραβικών και την εξάπλωση της θρησκείας σε περιοχές μακριά από την Αραβία. Στην μετάφραση του σημαίνει προσπάθεια, αγώνας, μάχη και περιλαμβάνει την έννοια του πολέμου, του μάρτυρα, και την ανταμοιβή με μια θέση στον παράδεισο. «Όσοι πιστεύουν πολεμούν στον δρόμο του θεού». Αυτό γράφει το κοράνιο.
    Για το σύγχρονο djihad μπορούμε αστειευόμενοι να πούμε ότι φταίει ο…κομμουνισμός. Για την ακρίβεια δημιουργήθηκε ως αντίδραση στην σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν την δεκαετία του 80. Πρωτεργάτης ήταν ο παλαιστίνιος θεολόγος Abdullah Azzam ο οποίος το 1985 διακήρυττε ότι :
    1) το djihad είναι μία διαρκής υποχρέωση κάθε μουσουλμάνου όπως είναι η προσευχή και η νηστεία

    2) djihad σημαίνει πόλεμος με όπλα

    3) ο ιερός πόλεμος είναι μία ατομική προσωπική υποχρέωση του μουσουλμάνου

    4) το djihad είναι η κορυφή του islam την οποία οι πιστοί κατακτούνε σταδιακά. Πρώτα γίνεται η μετανάστευση του πιστού, μετά η εκπαίδευση, μετά η φύλαξη των συνόρων και στο τέλος η συμμετοχή του στην μάχη. Η μετανάστευση είναι απαραίτητη στο islam (λέει ο Azzam) και δεν θα σταματήσει όσο βρίσκεται σε εξέλιξη ο ιερός πόλεμος. (Ο παραμικρός συνειρμός με τα πρόσφατα προσφυγικά κύματα στην Ευρώπη προκαλεί ανατριχίλα).

    Ο σπόρος έπεσε. Μέχρι εκείνη την εποχή μόνο μια ανώτατη θρησκευτική αρχή μπορούσε να καλέσει σε ιερό πόλεμο. Από το 1985 και μετά δεν χρειάζεται κήρυξη ιερού πολέμου διότι αυτός μετατρέπεται σε μια ατομική υποχρέωση-πρωτοβουλία κάθε μουσουλμάνου. Ο Αzzam άλλαξε το παγκόσμιο σκηνικό χωρίς να το καταλάβει κανένας.

    Ο Azzam, με έδρα το Peshwar του Πακιστάν, εκδίδει περιοδικά που διανέμονται σε όλα τα τζαμιά του πλανήτη και στρατολογεί πολεμιστές (τζιχαντιστές) που προσέρχονται απ’ όλο τον μουσουλμανικό κόσμο, για να συμμετάσχουν στον ιερό πόλεμο κατά των «απίστων» σοβιετικών. Ο Azzam δολοφονήθηκε το 1989. Στα χνάρια του είχε ήδη κινηθεί ο πάμπλουτος Σαουδάραβας Oussama Ben Laden που το 1988 δημιούργησε την δική του οργάνωση al-Qaeda (σημαίνει η Βάση).
    Ακολουθεί η εισβολή των Ιρακινών (Saddam Housein) στο Κουβέιτ (1990) που είχε σαν επακόλουθο την εγκατάσταση του αμερικανικού στρατού στην Σαουδική Αραβία. Η νίκη των Taliban στο Αφγανιστάν (1996), έλκει σαν μαγνήτης εκατοντάδες τζιχαντιστές του μουσουλμανικού κόσμου που εγκαθίστανται εκεί. Ανάμεσα σε αυτούς βρίσκεται και ο Ben Laden ο οποίος θέλει να πολεμήσει τους Αμερικανούς, επειδή τόλμησαν να πατήσουν την Σαουδική Αραβία, όπου βρίσκονται οι άγιοι τόποι του ισλάμ. Το 1998 το «παγκόσμιο μουσουλμανικό μέτωπο κατά των σταυροφόρων και των εβραίων» διακήρυξε την υποχρέωση κάθε μουσουλμάνου να σκοτώσει έναν Αμερικανό στρατιώτη ή πολίτη. Ο 2ος πετροπόλεμος (intifada) κατά τον οποίο ισραηλινοί στρατιώτες πυροβολούν κατά εφήβων Παλαιστινίων διαδηλωτών (Οκτώβριος 2000) προκαλεί την έχθρα των τσιχαντιστών κατά της Αμερικής, την οποία θεωρούν ότι κρύβεται πίσω από το Ισραήλ, που ουσιαστικά πολεμάει τους μουσουλμάνους. Έτσι κατασκευάστηκε η θεωρία του Αμερικανού ως εχθρού του μουσουλμάνου, που δικαιολόγησε τις επιθέσεις αυτοκτονίας κατά αμερικανικών στόχων, που κορυφώθηκαν με την καταστροφή των δίδυμων πύργων στην Νέα Υόρκη στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

    Όταν το κράτος των Taliban κατέρρευσε το φθινόπωρο του 2001 οι τζιχαντιστές του Αφγανιστάν χωρίστηκαν σε δύο ομάδες. Η μια ακολουθήσε την al-Qaeda μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του αρχηγού της Ben Ladden (2 Μαΐου 2011). Η άλλη ακολούθησε τον Zarqawi και την οργάνωση του (Ένωση και djihad) που μετακινήθηκε προστατεύτηκε και αναπτύχθηκε στο κουρδικό Ιράκ. Το 2006 μετά τον θάνατο του Zarqawi η οργάνωση μετονομάστηκε σε Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ υπό την νέα ηγεσία του Abu Bakr al-Baghdadi. Όταν κατέλαβε τμήμα του Ιράκ και της Σύριας, η οργάνωση μετονομάστηκε σε ισλαμικό κράτος του Ιράκ και της Συρίας (Daesh ή Isis). Η al-Qaeda της Συρίας αντιδρώντας στην παρουσία του Daesh ίδρυσε το Μέτωπο Jubhat al-Nusrat. Κουβάρι πιο μπερδεμένο δεν γίνεται!

    Για να καταλάβουμε τα τεκταινόμενα στην Μέση Ανατολή, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι εκεί επικρατεί ένας μόνιμος ανταγωνισμός μεταξύ σουνιτών και σιϊτών. Για να συνεννοούμαστε καλύτερα ας πούμε ότι οι σουνίτες αποτελούν την ορθοδοξία και ότι οι σιΐτες είναι η μεγαλύτερη αίρεση του ισλάμ. Η σιΐτική αίρεση ταιριάζει καλύτερα στα συναισθήματα του αδικημένου και κατατρεγμένου και γι’ αυτό και αυξάνονταν οι οπαδοί της εκεί όπου υπάρχει ανέχεια και αδικία. Κάθε σιΐτης κρύβει μέσα του έναν μάρτυρα.

    Η μεγάλη κοινότητα των σιΐτων του Ιράκ προέρχεται από τρείς πηγές.

    Πρώτα εμφανίστηκαν Άραβες νομάδες που μεταναστεύοντας προς την Μεσοποταμία, όπου βρήκαν εύφορα εδάφη με άφθονα νερά, εγκαταστάθηκαν εκεί ως γεωργοί και ως ψαράδες. Γεωργός και ψαράς ήταν για τις αραβικές φυλές καταφρονημένα επαγγέλματα ανθρώπων που ανήκαν σε κατώτερες κοινωνικά ομάδες. Ανώτεροι ήταν οι νομάδες επειδή χειρίζονταν τα όπλα. Οι σιΐτες την εποχή των Οθωμανών (που ήταν σουνίτες) όχι μόνο δεν εξελίχθηκαν αλλά αντιμετώπιστηκαν εχθρικά γιατί τους θεωρούσαν όργανα των Περσών (που ήταν σιΐτες και εχθροί των Οθωμανών).

    Η δεύτερη πηγή ήταν οι σουνίτες γεωργοί που έχασαν την γή που καλλιεργούσαν, εξαιτίας ενός νέου φεουδαρχικού συστήματος κατοχής γαιών που καθιερώθηκε από την Οθωμανική διοίκηση τον 19Ο αιώνα. Οι άκληροι αδικημένοι σουνίτες έγινα από αντίδραση σιΐτες.

    Τρίτος λόγος που αυξήθηκε η σιΐτική κοινότητα στο Ιράκ, ήταν η δυναμική παρουσία του κλήρου που έπαιζε έναν αυξανόμενο πολιτικό ρόλο κατά τον 19ο αιώνα. Οι σιΐτες κληρικοί δεν δίσταζαν να καταγγέλλουν τις αυθαιρεσίες των Οθωμανών όπως και των ευρωπαίων αργότερα.
    Οι σιΐτες κληρικοί απέκτησαν πολιτική αίγλη όταν το 1914 υπήρξαν οι μόνοι που ξεσηκώθηκαν κατά της κυριαρχίας των Βρετανών όταν ο σουνίτης (!) σουλτάνος-χαλίφης κήρυξε ιερό πόλεμο κατά της Βρετανίας. Όμως ηττήθηκαν και έζησαν έκτοτε στην πολιτική αφάνεια μέχρι την δεκαετία του 50, οπότε και επανεμφανίζονται στο πολιτικό και κοινωνικό προσκήνιο.
    Σε κοινωνικό επίπεδο η βίαιη συμπεριφορά των μεγάλων ιδιοκτητών γής ( τον 20ο αιώνα) εξανάγκασε τον αγροτικό πληθυσμό σε μαζική μετανάστευση προς τις μεγάλες πόλεις, με αποτέλεσμα την δημιουργία μεγάλων συνοικισμών όπου κατοικούσαν πάμφτωχοι άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους σιΐτες. Όταν το κόμμα Μπααθ (Saddam) κατέλαβε την εξουσία στήριξε τους σουνίτες και απέρριψε τους σιΐτες, οι οποίοι βρήκαν μοναδικό τους στήριγμα τον σιΐτικό κλήρο.

    Όταν εισέβαλαν οι Αμερικανοί στο Ιράκ το 2003, ανέτρεψαν το σουνιτικό καθεστώς του Saddam Ηussein, και το αντικατέστησαν με κυβέρνηση σιΐτικής πλειοψηφίας. Ο θρησκευτικός πόλεμος που ξέσπασε μεταξύ τους το 2006 προκάλεσε 800.000 θύματα και τον γεωγραφικό διαχωρισμό μεταξύ των δύο θρησκευτικών κοινοτήτων. Οι μεν πολεμούσαν τους δε, ως αποστάτες της θρησκείας και εχθρούς της πίστεως. Η ρήξη έγινε οριστική όταν με τον ξεσηκωμό της αραβικής ανοίξεως (2012) ξεσηκώθηκαν και οι ιρακινοί σουνίτες. Τότε η σιΐτική ιρακινή κυβέρνηση τους βομβάρδισε με τον στρατό της.

    Οι εμπειροπόλεμοι σουνίτες στρατιωτικοί του παλαιού καθεστώτος του Saddam Hussein, που έχασαν την εξουσία από τους σιΐτες, εστράφησαν μαζικά προς τους τζιχαντιστές τους οποίους επάνδρωσαν και εξόπλισαν. Μαζί με τους τζιχαντιστές κατέλαβαν αμαχητί την Μοσσούλη και το δυτικό Ιράκ και έφτασαν μέχρι τις πετρελαιοπηγές της Συρίας δημιουργώντας ένα κράτος μεγάλο σαν το Ηνωμένο Βασίλειο με περίπου 8 εκατομμύρια κατοίκους (αναφέραμε ήδη ότι το ονόμασαν Daesh). Το κράτος αυτό τροφοδοτείται χάρη στο λαθρεμπόριο με την Τουρκία και την Συρία (!). Χρησιμοποιεί δε διαδρομές και εφαρμόζει κανόνες που οι Ιρακινοί εφάρμοζαν και παλαιοτέρα για να παραβιάσουν το οικονομικό εμπάργκο που είχε επιβάλει ο ΟΗΕ εναντίον του Ιράκ του Saddam, την περίοδο 1991-2003.

    Οι ηγέτες του Ισλαμικού κράτους είναι σήμερα περίπου 45 χρονών. Στην ηλικία των 10 ετών έζησαν τον πόλεμο με το Ιράν (1 εκατομμύριο νεκροί), σε ηλικία 20 ετών έζησαν την εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ, μετα έζησαν τον πρώτο πόλεμο του Περσικού κόλπου, σε ηλικία 20-30 ετών έζησαν την πείνα την ανεργία και την φτώχια που προκάλεσε το εμπάργκο του ΟΗΕ επι 12 χρόνια και έζησαν επι 32 χρόνια κάτω από το απολυταρχικό και βάρβαρο καθεστώς του saddam. Σε ηλικία 30 ετών έζησαν τον δεύτερο πόλεμο του Περσικού κόλπου και την εισβολή των Αμερικανών και σε ηλικία 35 ετών τις ενδοθρησκευτικές βιαιότητες.

    Η γενιά που οδηγεί σήμερα το ισλαμικό κράτος μεγάλωσε και ανδρώθηκε σε περιβάλλον με τυραννικό καθεστώς, με διαρκείς πολέμους, με αχαλίνωτη βία. Στην ζωή τους δεν γνώρισαν πάρα αίμα, σφαίρες και πτώματα. Δεν γνωρίζω εάν οι τζιχαντιστες και η ηγεσία τους είναι οι τρελοί μεταξύ των μουσουλμάνων. Είναι όμως απολύτως κατανοητό ότι βία εισέπραξαν στην ζωή τους και βία προσφέρουν. Είναι παράλογο να περιμένουμε από αυτούς συμπεριφορά αγγέλων.

    Όσοι αναζητούν απαντήσεις για το ισλάμ, τους ιερούς πολέμους και τις σχέσεις του ισλάμ με την Ρωμιοσύνη, είναι προσκεκλημένοι από τον όμιλο ιστορίας Κιλκίς το Σάββατο 16 Ιανουαρίου και ώρα 19.00 στο Εμπορικό Επιμελητήριο.

    Πηγές:
    L’OBS. Le retour des guerres de religion. 2015
    Le POINT. Penser l’Islam. Νοέμβριος Δεκέμβριος 2015

    http://www.eidisis.gr/arthrografia/koybari-thriskeion-kai-onomaton.html

  3. macedonianancestry on

    Reblogged στις Macedonian Ancestry.

  4. Ο Καθηγητής Γεράσιμος Μακρής Μιλάει για τη Σχέση Θρησκείας και Βίας
    Μαρία Λούκα

    Ιανουάριος 9, 2015
    Share
    Tweet

    Φωτογραφίες: VICE.COM

    Τη στιγμή που το «je suis Charlie» αντηχεί σε κάθε γωνιά του κόσμου, η Ευρώπη του διαφωτισμού και του ανθρωπισμού προσπαθεί μέσα από την εμπειρία του πένθους να ανασυγκροτήσει μια ασπίδα δημοκρατίας και ελευθεροτυπίας. Δίπλα σ’ αυτή συνυπάρχει μια θρησκόληπτη και δυσανεκτική Ευρώπη που επιδιώκει την εργαλειακή αξιοποίηση του τραγικού συμβάντος για να προωθήσει την ξενοφοβική ατζέντα της. Δεν είναι τυχαίο ότι η Μαρί Λεπέν έσπευσε την επόμενη μέρα της επίθεσης να θέσει ζήτημα επαναφοράς της θανατικής ποινής στη Γαλλία και ο έγκλειστος Νίκος Μιχαλολιακος να καταδικάσει την «πολυπολιτισμικότητα» και τον «ψευτοανθρωπισμό». Πρόκειται γι’ αυτή την Ευρώπη που το Charlie Hebdo ως κατεξοχήν αντικομφορμιστικό περιοδικό που αναγνώριζε ως μοναδική ιερότητα την ελευθερία της σκέψης, σατίριζε και καυτηρίαζε.

    Σ’ αυτό το πλαίσιο που καραδοκούν πονηρές απλουστεύσεις καταδικάζοντας συλλήβδην τον αραβικό κόσμο και επικίνδυνες εξισώσεις ταυτίζοντας κάθε μετανάστη με έναν εν δυνάμει τρομοκράτη, έχει μια σημασία η γνώση να λειτουργήσει ως αντιστάθμισμα στο φθηνό λαϊκισμό. Πρέπει να αναρωτηθούμε ξανά για τις συνθήκες που γεννούν τη βία -χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τη νομιμοποιούν-, τη διαπλοκή τους με τη θρησκεία και την επίδραση του σύγχρονου φονταμενταλισμού στη διαμόρφωση της ιστορίας. Αν δηλαδή, όπως δίδασκε η παραδοσιακή μαρξιστική σκέψη η θρησκεία λειτουργεί τυφλωτικά για τους πιστούς της ή αν -όπως έγραψε πρόσφατα ο σκιτσογράφος Σπύρος Δερβενιώτης- «επείγει να απελευθερώσουμε κάποιους θεούς από τους πιστούς τους». Για όλα αυτά τα ερωτήματα το VICE απευθύνθηκε στον Καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και εξειδικευμένο στην Κοινωνική Ανθρωπολογία των Ισλαμικών Κοινωνιών, Γεράσιμο Μακρή.

    VICE: Υπάρχει αυτή τη στιγμή ο κίνδυνος εξάπλωσης ενός εξτρεμιστικού ισλαμισμού;
    Γεράσιμος Μακρής: Οι μουσουλμάνοι είναι ένας ταράστιος πολιτισμός, εκ των οποίων οι ισλαμιστές, αυτοί δηλαδή που επιδιώκουν τη διακυβέρνηση των κοινωνιών τους από ισλαμικά κόμματα στη βάση της Σαρίας, είναι πολύ λίγοι. Απ’ αυτούς εκείνοι που προσπαθούν να το επιβάλλον δια της βίας είναι ελάχιστοι.

    Σε ποιες συνθήκες όμως γεννήθηκε αυτό το μειοψηφικό έστω ρεύμα του εξτρεμισμού;
    Υπάρχει μια διαδεδομένη αντίληψη στον αραβικό κόσμο ότι από τη δεκαετία του 50 που ανεξαρτητοποιήθηκαν, οι κυβερνήσεις που είχαν εξέφραζαν δυτικά συμφέροντα. Υπήρχε η πεποίθηση ότι αυτές οι κυβερνήσεις έπρεπε να πέσουν. Κάποιοι απ’ αυτούς θεώρησαν ότι έπρεπε να δημιουργηθεί κι ένας βίαιος βραχίονας που να έχει τιμωρητικό ρόλο και ακολούθησαν το δυτικού τύπου τρομοκρατικό μοντέλο. Η αντίληψη της ένοπλης οργάνωσης δεν υπάρχει στην ιστορία και την κοινωνιολογία του ισλαμικού κόσμου. Είναι εμπνευσμένη από τη Δύση και οι εξτρεμιστικές οργανώσεις αναπτύχθηκαν εκεί που τα κράτη είχαν διαβρωθεί από τις δυτικές παρεμβάσεις. Γι’ αυτές τις κοινωνίες το Ισλάμ αρθρώθηκε ως εναλλακτικός δρόμος στο βαθμό που άλλες εναλλακτικές όπως η αριστερά ή ο αραβικός εθνικισμός απέτυχαν.

    Έπαιξε ρόλο σ’ αυτή τη διαδρομή της βίας η αναζωπύρωση των εσωτερικών συγκρούσεων στους κόλπους του Ισλάμ;
    Σαφώς. Το παράδειγμα του Ιράκ είναι χαρακτηριστικό. Το Ιράκ το κατέστρεψε ο Σαντάμ και το αποτελείωσαν οι Αμερικάνοι. Χωρίς να γνωρίζουν την κοινωνιολογία της περιοχής έφεραν στην εξουσία τους σιίτες που φέρθηκαν σα χούντα. Όποιος ήταν σουνίτης καταδιώχθηκε. Οι σουνίτες λοιπόν, κάποιοι απ’ αυτούς, πήραν τα όπλα. Εκεί που υπάρχει αίμα από τη μια πλευρά, θα υπάρξει και από την άλλη.

    Το μέγεθος αυτής της βίας που χρησιμοποιούν οι τζιχαντιστές , είτε παλιότερα στην περίπτωση των αποκεφαλισμών, είτε τώρα με την επίθεση στο Charlie Hebdo έχει ιδεολογική στόχευση;
    Είναι η βία ως θέαμα. Από τη μία πλευρά συσπειρώνει τα μέλη της κοινότητας και από την άλλη τρομοκρατεί τον «αντίπαλο». Η βία είναι απίστευτο ιδεολογικό όπλο. Κάνει συνυπεύθυνους για παράδειγμα τους μισθοφόρους του ISIS στέλνοντας το μήνυμα ότι «είσαι μέλος αυτής της ομάδας που σκοτώνει και αποκεφαλίζει, αν το μετανιώσεις και επιστρέψεις στους θεσμούς της Δύσης, δε θα σε δεχτούν». Επίσης η εικόνα σ’ αυτούς τους πληθυσμούς που είναι σε μεγάλο βαθμό λειτουργικά αναλφάβητοί έχει καθηλωτική ισχύ. Αυτό που συνέβη στο γαλλικό περιοδικό ήταν τρομακτικό. Η τρομοκρατική βία χτυπάει εκεί που μπορεί να χτυπήσει. Οι πλούσιοι και ισχυροί έχουν γύρω τους ένα τείχος προστασίας. Αυτοί οι άνθρωποι στις επιθέσεις τους λειτουργούν με συμβολισμούς, προσλαμβάνουν τους στόχους τους ως ενσάρκωση του τρόπου που η Δύση αντιλαμβάνεται το Ισλάμ. Εμείς προφανώς δε συμφωνούμε μ’ αυτούς τους συμβολισμούς αλλά αυτοί λειτουργούν σε πολύ κλειστά κυκλώματα και πολλές φορές σε συνθήκες χαμηλής παιδείας.

    Διακρίνετε έναν κίνδυνο έξαρσης της ισλαμοφοβίας με αφορμή αυτά τα εγκλήματα;
    Η εύκολη λύση οποιουδήποτε συστήματος εξουσίας είναι να κάνει την εξίσωση ότι τρομοκράτης= μουσουλμάνος. Υπάρχει ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας που ζει έξω από το δικό μας κοσμοείδωλο. Δυστυχώς ο κόσμος της Δύσης δε γνωρίζει αυτές τις κουλτούρες και τους πολιτισμούς, γι’ αυτό είναι πολύ εύκολο τις μάζες να τις κατευθύνει η τηλεόραση. Χρειάζεται δουλειά εμβάθυνσης σε ζητήματα δημοκρατίας και ετερότητας.

    Τελικά η προσήλωση σ’ ένα θρησκευτικό δόγμα μπορεί να αποκτήσει δηλητηριώδη επίδραση στην ανθρώπινη συμπεριφορά;
    Κοιτάξτε προσωπικά αυτοκαθορίζομαι ως χριστιανός αλλά οι θρησκείες είναι το χειρότερο πράγμα στον κόσμο. Όχι ο χριστιανισμός ή το Ισλάμ αλλά ο τρόπος που βιώνονται από τα ιερατεία δηλητηριάζει τις ανθρώπινες ψυχές. Ο χριστιανισμός στη βάση του είναι ο Θεός της αγάπης αλλά κάθε χριστιανική ορθοδοξία προσπαθεί να τον βάλει στην μπάντα. Υπάρχει όμως ένας πυρήνας αγαθός. Και στο Ισλάμ υπάρχει. Στη μεθοδολογία που οι οραματισμοί αυτοί προβάλλονται από τα καθεστώτα υπάρχει πρόβλημα. Εξάλλου μη ξεχνάτε ότι δεν υπάρχει ένας χριστιανισμός, όπως και δεν υπάρχει ένα Ισλάμ.

    Υπάρχει όμως και χριστιανικός φονταμενταλισμός;
    Στο χριστιανισμό σήμερα δεν υπάρχει φονταμενταλισμός , εκτός από κάποιες οργανώσεις στις ΗΠΑ. Αυτό συμβαίνει όμως γιατί ο χριστιανισμός είναι σε κάθοδο. Οι περισσότεροι χριστιανοί στις μέρες μας πάνε την Κυριακή στην εκκλησία και τη Δευτέρα στην τράπεζα. Δεν έχει την πρωτοκαθεδρία ο χριστιανισμός στο κοινωνικό γίγνεσθαι, όπως στο Μεσαίωνα. Η Δύση πέρασε στην εκκοσμίκευση, η οποία όμως είχε στο διάβα της πολέμους και καταστροφές. Σας θυμίζω μόνο τον τριακονταετή πόλεμο ανάμεσα σε προτεστάντες και καθολικούς. Οι μουσουλμάνοι δεν έχουν περάσει τέτοιες διαδικασίες. Το Ισλάμ παραμένει πολύ ισχυρό στο συλλογικό ασυνείδητο. Ούτε σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να τις περάσουν με τον ίδιο τρόπο γιατί οι δυτικοί έχουν την τάση να θεωρούν ότι η ιστορία κινείται με βάση το δικό τους μοντέλο. Ο φονταμενταλισμός είναι η απολυτοποίηση μιας αλήθειας που αφήνει πτώματα. Ο μεγαλύτερος φονταμενταλισμός της εποχής μας είναι της αγοράς.

    Αυτός ο ανατροφοδοτούμενος κύκλος της θρησκευτικής βίας είναι αέναος;
    Πρέπει να αλλάξουν εκ βάθρων οι πολιτικές που οδηγούν τους ανθρώπους στη βία για να σταματήσει. Μιλάμε για κατεστραμμένες κοινωνίες που χρειάζονται δημοκρατία, χρήματα και υποδομές. Ένα σχέδιο Μάρσαλ επί 10. Πρέπει να δώσεις στον άλλον κάτι να φάει κι ένα όραμα για το παιδί του.

    http://www.vice.com/gr/read/thriskeia-via-synenteuksi-gerasimos-makris

  5. Π.N. on

    -Γενοκτονίες στο όνομα του Ισλάμ

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2011/06/08/islam-in-greece/

  6. When religion and culture part ways

    Olivier Roy talks to Eren Gvercin about issues central to the debate about Islam in Europe, from revolutionary milleniarism to Muslim Luthenarianism.

    Το Ισλάμ στην Ευρώπη: από τον επαναστατικό χιλιασμό μέχρι τον μουσουλμανικό λουθηρανισμό

    • Απόσπασμα Συνέντευξης του Olivier Roy στον Eren Gvercin
    …………………………………………………………
    …………………………………………………………………..

    -Πώς εξηγείτε την επιτυχία αυτών των ριζοσπαστικών κινημάτων ή ιδεολογιών; Πιστεύετε ότι συνδέονται πραγματικά με τη φτώχεια και την περιθωριοποίηση;

    -Όχι. Καμιά έρευνα δεν έχει δείξει ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της φτώχειας και της ριζοσπαστικοποίησης. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι Σαουδάραβες παρά Μπαγκλαντέζοι στα ριζοσπαστικά ισλαμικά κινήματα — στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου μαχητές ιδεολόγοι Μπαγκλαντέζοι. Πιστεύω ότι η σημερινός αγώνας αποτελεί συνέχεια της παλαιάς αντιπαράθεσης ανάμεσα στα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα του Τρίτου Κόσμου και στη Δύση, και κυρίως τις ΗΠΑ. Ο Μπιν Λάντεν λέει μάλλον λίγα πράγματα για τη θρησκεία, αλλά μιλάει με έμφαση για τον Τσε Γκεβάρα, την αποικιοκρατία, την κλιματική αλλαγή κλπ. Η Αλ Κάιντα είναι εμφανώς ένα κίνημα της νεολαίας: αποτελείται από νέους ανθρώπους που έχουν αποστασιοποιηθεί από τις οικογένειές τους και το κοινωνικό τους περιβάλλον, οι οποίοι δεν ενδιαφέρονται καν για τη χώρα καταγωγής τους. Ανάμεσα στα μέλη της Αλ Κάιντα υπάρχει ένας εκπληκτικός αριθμός νεοφώτιστων στο Ισλάμ, γεγονός που έχει επισημανθεί, αλλά δεν του έχει δοθεί η απαιτούμενη προσοχή. Οι νεοφώτιστοι είναι επαναστάτες χωρίς αιτία, οι οποίοι, τριάντα χρόνια πριν, θα είχαν γίνει μέλη της Φράξιας Κόκκινος Στρατός και των Ερυθρών Ταξιαρχιών, αλλά τώρα διαλέγουν το πιο πετυχημένο κίνημα που διατίθεται στην αντιιμπεριαλιστική αγορά. Παραμένουν ακόμα ενταγμένοι στην παράδοση ενός, ως επί το πλείστον δυτικού, χιλιασμού, έχοντας γυρίσει την πλάτη τους στην ιδέα της δημιουργίας μιας νέας και δίκαιης κοινωνίας.

    -Ορισμένοι Ευρωπαίοι υποστηρίζουν πως ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι ουσιαστικά ένας χριστιανικός πολιτισμός και πως οτιδήποτε ισλαμικό είναι προβληματικό και ξένο ως προς την Ευρώπη. Πώς σχολιάζετε την άποψη αυτή;

    -Το λένε την ίδια στιγμή που ο Πάπας Βενέδικτος, όπως και ο Πάπας Ιωάννης Παύλος ΙΙ πριν από αυτόν, επιτιμά την Ευρώπη επειδή απορρίπτει τις χριστιανικές της ρίζες και αδιαφορεί γι’ αυτές. Η δημόσια διαμάχη για τη σεξουαλική ελευθερία, τις αμβλώσεις, τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων δεν είναι μια αντιπαράθεση μεταξύ Ευρωπαίων και μουσουλμάνων, αλλά μεταξύ των υποστηρικτών του κοσμικού κράτους από τη μια πλευρά –οι οποίοι υπάρχουν και στη μουσουλμανική κοινότητα– και των συντηρητικών πιστών από την άλλη, είτε αυτοί είναι μουσουλμάνοι, καθολικοί ή ορθόδοξοι Εβραίοι. Η Ευρώπη είναι βαθιά διχασμένη όσον αφορά τον πολιτισμό της: οι υποστηρικτές του κοσμικού κράτους θεωρούν ότι ο Διαφωτισμός (με τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ελευθερία, τη δημοκρατία) είναι το γνήσιο πιστοποιητικό γέννησης της Ευρώπης, ενώ κάποιες χριστιανικές σέχτες πιστεύουν ότι ο Διαφωτισμός οδήγησε στον κομμουνισμό, τον αθεϊσμό, ακόμη και τον ναζισμό.

    -Υπάρχει κίνδυνος η ισλαμοφοβία να γίνει πραγματικότητα στην Ευρώπη;

    -Και εδώ, επίσης, το ζήτημα είναι πώς ορίζουμε την ισλαμοφοβία. Είναι απλώς ένας άλλος ορισμός για τον ρατσισμό, και συγκεκριμένα για τον ρατσισμό εναντίον των ατόμων με μουσουλμανικά ονόματα, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους; Ή μήπως είναι η απόρριψη μιας θρησκείας; Υπάρχουν μαχητικοί αντιρατσιστές που τάσσονται εναντίον της μαντίλας –πολλές φεμινίστριες για παράδειγμα–, όπως υπάρχουν και ρατσιστές που πιστεύουν ότι η μαντίλα είναι άνευ σημασίας, διότι αντιμετωπίζουν τους μουσουλμάνους ως ριζικά διαφορετικούς. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, εδώ, είναι η έλλειψη διάκρισης μεταξύ εθνότητας και θρησκείας. Φυσικά, η μεγάλη πλειοψηφία των ευρωπαίων μουσουλμάνων προέρχονται από άλλους πολιτισμούς, αλλά η σύνδεση μεταξύ εθνικής καταγωγής και θρησκείας αποδιαρθρώνεται διαρκώς — με Ευρωπαίους να μεταστρέφονται στο Ισλάμ και Μουσουλμάνους να μεταστρέφονται στον χριστιανισμό. Υπάρχουν άθεοι «Άραβες» και «Τούρκοι», ενώ όλο και περισσότεροι μουσουλμάνοι θέλουν να αναγνωρίζονται ως μέλη μιας κοινότητας πιστών, αλλά όχι αναγκαστικά και ως μέλη μιας μη ευρωπαϊκής πολιτισμικής κοινότητας. Πρέπει να κάνουμε τη διάκριση μεταξύ των «εθνοτικών κοινοτήτων» και των «κοινοτήτων πίστης»: πρόκειται για διαφορετικά φαινόμενα που πρέπει να τα προσεγγίσουμε με διαφορετικό τρόπο.

    http://www.signandsight.com/service/2025.html

  7. ΙΣΛΑΜ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

    Λίγα έθνη στον κόσμο συνδέθηκαν τόσο πολύ με μια θρησκευτική ταυτότητα όσο οι σύγχρονοι Έλληνες. Γι’ αυτό υπάρχουν φυσικά ιστορικοί λόγοι, που έχουν να κάνουν με το βυζαντινό και κυρίως το οθωμανικό παρελθόν.

    Κι όμως, το ότι οι Έλληνες θεωρούνται σήμερα ορθόδοξο έθνος δεν είναι απαραίτητα κάτι αυτονόητο. Αν υπήρχαν άλλες ιστορικές συνθήκες δεν αποκλείεται να ήταν ένα έθνος κατά πλειοψηφία καθολικό ή μουσουλμανικό, όπως είναι π.χ. οι συγγενικοί Αλβανοί. Μ’ ένα θέμα τόσο ευαίσθητο και δύσκολο όπως η ελληνική εθνική ταυτότητα, τα πράγματα ποτέ δεν είναι απλά. Το σίγουρο πάντως είναι ότι υπήρξαν (και υπάρχουν) ελληνόφωνοι Καθολικοί, Εβραίοι, αλλά και Μουσουλμάνοι. Οι τελευταίοι είναι το θέμα αυτού του άρθρου.

    Λινοπάμπακοι: Κρυπτοχριστιανοί ή ιδιαίτεροι Μουσουλμάνοι;

    Και μόνο το όνομα αυτής της κυπριακής κοινότητας λέει αρκετά: Λινοπάμπακοι, δηλαδή και λινό και βαμβάκι. Προφανώς τους αποδόθηκε και με μια δόση ειρωνείας, απέναντι στην προσπάθειά τους να ισορροπήσουν ανάμεσα στο Χριστιανισμό και το Ισλάμ, κρατώντας τα πρακτικά πλεονεκτήματα και από τις δυο θρησκείες.

    Για την καταγωγή τους υπάρχουν διαφορετικές θεωρίες. Πολλοί Ελληνοκύπριοι τους θεωρούν επιφανειακά εξισλαμισμένους (κρυπτοχριστιανούς) πρώην Ορθόδοξους. Η άλλη άποψη είναι ότι ήταν κυρίως εξισλαμισμένοι Καθολικοί, είτε Λατίνοι είτε Μαρωνίτες. Αυτή η εκδοχή (που φαίνεται να δέχονται και πολλοί από τους ίδιους τους σημερινούς απόγονούς τους) μοιάζει και πιο λογική, αφού ήταν οι Καθολικοί που είχαν γνωρίσει διώξεις από το οθωμανικό καθεστώς και είχαν πολύ μεγαλύτερη πίεση για να αλλαξοπιστήσουν. Όπως και να έχει, ένα είναι σίγουρο: ήταν κατά κανόνα ελληνόφωνοι, μέχρι και πολύ πρόσφατα (ακόμα και σήμερα κάποιοι από τους απογόνους τους διατηρούν την ελληνική κυπριακή διάλεκτό τους, όπως οι σημερινοί κάτοικοι της Γιαλούσας, που κατάγονται κυρίως από την περιοχή της Τηλλυρίας).

    Οι Λινοπάμπακοι κατοικούσαν σε διάφορες περιοχές της Κύπρου. Τόποι που συνδέθηκαν ιδιαίτερα με την ιστορία και τον πολιτισμό των Λινοπάμπακων είναι π.χ. η περιοχή της Τηλλυρίας ή το χωριό Λουρουτζίνα στην επαρχία Λάρνακας.

    Χάρτης της Λουρουτζίνας, χωριού που συνδέθηκε ιδιαίτερα με την παράδοση των Λινοπάμπακων. Πριν το ’74 έφτασε να έχει μέχρι 3000 κατοίκους, η απομόνωση (μόνο μια στενή λωρίδα γης το συνδέει με τα υπόλοιπα κατεχόμενα) και η στρατιωτικοποίηση μετά την εισβολή έφεραν και την παρακμή του: μόνο 400-500 κάτοικοι έχουν απομείνει σήμερα. https://tfrnorthcyprus.wordpress.com/2013/10/17/north-cyprus-akincilarlurucina-looking-back-in-time/
    Χάρτης της Λουρουτζίνας. Πριν το ’74 έφτασε να έχει μέχρι 3000 κατοίκους, αλλά η απομόνωση (μόνο μια στενή λωρίδα γης το συνδέει με τα υπόλοιπα κατεχόμενα) και η στρατιωτικοποίηση μετά την εισβολή έφεραν και την παρακμή του: μόνο 400-500 κάτοικοι έχουν απομείνει σήμερα.
    Πηγή εικόνας
    Οι Λινοπάμπακοι την εποχή της Τουρκοκρατίας και στις αρχές της Αγγλοκρατίας ήταν εξωτερικά αναγνωρίσιμοι ως Μουσουλμάνοι (π.χ. μέσω της ενδυμασίας τους), τηρούσαν όμως και πολλές χριστιανικές παραδόσεις (όπως πιθανόν τη βάφτιση), ενώ συχνά είχαν διπλά ονόματα, μουσουλμανικό και χριστιανικό, κατά προτίμηση κάποια κοινά και στις δύο θρησκείες π.χ. Γιουσούφ – Ιωσήφ. Για τους γάμους τους αναφέρεται ότι γινόταν ένας μουσουλμανικός, δημόσια και ανοικτός σε όλους, που τον ακολουθούσε ένας κρυφός χριστιανικός. Επίσης υπάρχουν αναφορές ότι κατανάλωναν και χοιρινό κρέας.

    Όλα αυτά ερμηνεύονται συνήθως ως κρυπτοχριστιανισμός. Είναι αλήθεια ότι πολλοί επέστρεψαν στο Χριστιανισμό με την Αγγλοκρατία (αναφέρονται ως παραδείγματα οι κάτοικοι του Λιοπετρίου και του Μοναγρίου). Δεν το έπραξαν όμως όλοι: κάποιοι προτίμησαν αντίθετα να ενταχθούν πιο αποφασιστικά στη μουσουλμανική κοινότητα. Αυτό δείχνει ότι το φαινόμενο των Λινοπαμπάκων είναι μάλλον λιγότερο απλό απ’ ότι κάποιοι θα ήθελαν να είναι.

    Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των Λινοπάμπακων στην αρχή της Αγγλοκρατίας διαφέρουν πολύ, από 1200 μέχρι 20000 άτομα (στην τελευταία περίπτωση θα αποτελούσαν περίπου 40% των τότε Τουρκοκυπρίων). Από τότε όμως, υπό την πίεση της ένταξης σε μια από τις δύο θρησκευτικές ομάδες, άρχισαν να μειώνονται ραγδαία. Στις αρχές του 20ού αιώνα φαίνεται ότι πολύ λίγοι πλέον αυτοπροσδιορίζονταν ως Λινοπάμπακοι – σημάδι ίσως κι αυτό μιας νέας εποχής λιγότερο ανεκτικής σε «ενδιάμεσες» ή πολλαπλές ταυτότητες.

    Βαλαάδες: Οι Μουσουλμάνοι της Δυτικής Μακεδονίας

    Όπως ξέρουμε, η σημερινή ελληνική Μακεδονία ήταν κάποτε ένα πραγματικό μείγμα θρησκειών και εθνοτήτων, ίσως όσο καμία άλλη περιοχή της Βαλκανικής. Επίσης δεν είναι άγνωστο ότι ένα μεγάλο ποσοστό των κατοίκων, σχεδόν οι μισοί, ήταν Μουσουλμάνοι, τουρκόφωνοι ή άλλοι. Κάποιοι απ’ αυτούς θα σημάδευαν με τον τρόπο τους το παρόν και το μέλλον του νέου τουρκικού έθνους-κράτους: από τον Κεμάλ Ατατούρκ ως το Ναζίμ Χικμέτ και πολλούς άλλους.

    Λιγότερο γνωστό είναι ότι ανάμεσα σ’ αυτούς τους Μακεδόνες Μουσουλμάνους υπήρχε και μια μικρή κοινότητα ελληνόφωνων. Αυτοί κατοικούσαν κυρίως στην περιοχή του Βόιου στο σημερινό νομό Κοζάνης, καθώς και σε τμήματα των νομών Καστοριάς και Γρεβενών. Τους ονόμαζαν «Βαλαάδες» ή «Βαλαχάδες», λόγω της φράσης «Βαλλαχί» (μα το Θεό). Ήταν μάλλον απόγονοι Ελλήνων της περιοχής που προσχώρησαν στο Ισλάμ για οικονομικούς ή άλλους λόγους. Φαίνεται ότι τουλάχιστον κάποιοι απ’ αυτούς ήταν υπό την επιρροή του ετερόδοξου Ισλάμ των Μπεκτασήδων (τέτοιες αναφορές υπάρχουν π.χ. για τους κατοίκους του χωριού Βίνιανη, σήμερα Λευκάδι, ενώ στην περιοχή υπήρχαν και αρκετοί τεκέδες Μπεκτασήδων), χωρίς να λείπουν οι εντάσεις μεταξύ αυτών και των ορθόδοξων Σουνιτών.

    Παρά το ότι οι Βαλαάδες παρέμειναν μέχρι και τις αρχές του 20ού αιώνα σχεδόν αποκλειστικά ελληνόφωνοι (με βάση τις πληροφορίες, μόνο όσοι είχαν υπηρετήσει στον οθωμανικό στρατό ήξεραν καλά τούρκικα, ενώ στις γυναίκες η γνώση των τουρκικών ήταν σχεδόν ανύπαρκτη), στα σχολεία τους που άρχισαν να ιδρύονται τότε διδάσκονταν μόνο στα τούρκικα. Το ελληνικό κράτος, στο διάστημα που οι Βαλαάδες ήταν υπό τη διοίκησή του (1912-24), δεν φαίνεται να ενδιαφέρθηκε πολύ για τη διδασκαλία τους στα ελληνικά. Είναι κι αυτό ίσως ένα δείγμα της συνηθισμένης άποψης περί ελληνικού έθνους: προφανώς δεν θεωρούνταν δυνατό να αποκτήσουν Μουσουλμάνοι ελληνική εθνική συνείδηση, ακόμα κι αν μιλούσαν ελληνικά.

    Στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων πολλά από τα χωριά και τα τζαμιά των Βαλαχάδων λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν από τους Χριστιανούς, κατά μια άποψη ως αντίποινα για ανάλογες επιθέσεις σε χριστιανικά χωριά (όπως ήταν φυσικό, οι Βαλαάδες χωρικοί είχαν πολεμήσει στο πλευρό των Οθωμανών). Μετά την ένταξή τους στο ελληνικό κράτος το 1912-3 άρχισαν να ανοικοδομούνται. Τελικά όμως οι Βαλλαχάδες γνώρισαν την ίδια τύχη με τους τουρκόφωνους, αλβανόφωνους, βλαχόφωνους ή σλαβόφωνους ομόθρησκούς τους: συμπεριλήφθηκαν στην ελληνο-τουρκική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923-24 και βρέθηκαν στην Τουρκία. Αν και δεν έλειψαν και οι απόψεις περί εξαίρεσης τους από την ανταλλαγή (κυρίως φαίνεται από αντιβενιζελικούς παράγοντες, τους οποίους οι Βαλαάδες έτειναν να υποστηρίζουν εναντίων των βενιζελικών) και παρά του ότι αρκετοί απ’ αυτούς φαίνεται ότι ήταν έτοιμοι ακόμα και να εκχριστιανιστούν για να παραμείνουν, τίποτα δεν μπορούσε τελικά να τους σώσει.

    Απόγονοι των Βαλαάδων από την Τουρκία επιστρέφουν στον τόπο καταγωγής τους, τη Νεάπολη Κοζάνης. http://siatistatvradio.webnode.gr/products/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%82-%CF%81%CE%AF%CE%B6%CE%B5%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CE%BB%CE%B1%CE%AC%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%B7-%CE%BD%CE%B5%CE%AC%CF%80/
    Απόγονοι των Βαλαάδων από την Τουρκία επιστρέφουν στον τόπο καταγωγής τους, τη Νεάπολη Κοζάνης.
    Πηγή εικόνας
    Ισλάμ στα ποντιακά: Οφλήδες και Τονιαλήδες

    Στην περιοχή του Ανατολικού Πόντου, γύρω από την Τραπεζούντα, οι ελληνικές διάλεκτοι μιλιόνταν αδιάκοπα εδώ και σχεδόν τρεις χιλιετίες. Οι ελληνόφωνοι Πόντιοι ήταν κυρίως Χριστιανοί, και άρα βρέθηκαν όπως ξέρουμε και αυτοί με την ανταλλαγή πληθυσμών στην Ελλάδα. Πολλοί θα πίστευαν ότι εξαφανίστηκε έτσι και αυτή η πανάρχαια όσο και απομακρυσμένη εστία ελληνοφωνίας.

    Κι όμως, δεν είναι ακριβώς έτσι. Ένα τμήμα των Ποντίων είχαν προσχωρήσει στο Ισλάμ, κυρίως από το 15ο ως το 18ο αιώνα. Μπόρεσαν άρα να παραμείνουν στην πατρίδα τους, αφού κριτήριο για την ανταλλαγή ήταν η θρησκεία και όχι η γλώσσα. Σε κάποιες περιοχές οι ελληνικές διάλεκτοι επιβιώνουν μέχρι τις μέρες μας.

    Οι περιοχές που ακόμα μιλιούνται μέχρι τις μέρες μας τα ρωμέικα. http://www.romeyka.org/the-romeyka-project/rediscovering-romeyka
    Οι περιοχές που ακόμα μιλιούνται και σήμερα τα ρωμέικα.
    Πηγή εικόνας
    Πιο σημαντική απ’ αυτήν την άποψη είναι η κοιλάδα του Όφι, που δίνει και το όνομά της στους ελληνόφωνους Οφλήδες. Τη γλώσσα τους οι ίδιοι την αποκαλούν «ρωμέικα», και φαίνεται ότι έχει αρκετά κοινά στοιχεία με τα αρχαία ελληνικά – από γλωσσολόγους θεωρείται μάλιστα η πιο κοντινή σ’ αυτά απ’ όλες τις ζωντανές ελληνικές διαλέκτους. Δυστυχώς, φαίνεται πως μόνο περίπου 5000 άτομα έχουν μείνει στην περιοχή για να τη μιλούν, πράγμα που την έχει κατατάξει στις γλώσσες που κινδυνεύουν από εξαφάνιση.

    Τουρκοκρητικοί ή Κρητικοί Μουσουλμάνοι;

    Το 1896, 2 χρόνια μόνο πριν την ανακήρυξη της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας, οι Μουσουλμάνοι αποτελούσαν ακόμα το 26% του πληθυσμού της Κρήτης (δηλαδή 80,000 άτομα) – κάποιες αναφορές μιλάνε για ακόμα πιο ψηλά ποσοστά παλιότερα. Ήταν απόγονοι εξισλαμισμένων ντόπιων Χριστιανών, Οθωμανών υπαλλήλων και εμπόρων, αλλά και Αφρικανών σκλάβων και εργατών. Στην μεγάλη τους πλειοψηφία είχαν σαν μητρική γλώσσα τα ελληνικά – παρ’ όλα αυτά έμειναν γνωστοί με το όνομα «Τουρκοκρητικοί».

    Οι Μουσουλμάνοι κατοικούσαν κυρίως στις πόλεις. Στο Ηράκλειο και στο Ρέθυμνο αποτελούσαν μέχρι και την περίοδο της κρητικής αυτονομίας την πλειοψηφία του πληθυσμού. Η συγκέντρωση στις πόλεις ενισχύθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα, λόγω και των επιθέσεων που αντιμετώπιζαν από τους Χριστιανούς στην επαρχία. Τα ελληνοποιημένα ισλαμικά ονόματά τους ήταν χαρακτηριστικά, π.χ. Μουσταφά Μπέης Δεληαχμετάκης (δήμαρχος Ηρακλείου), Νεσίμ Φαρφουράκης (υπουργός Παιδείας της Κρητικής Πολιτείας). Μόνο στα τελευταία χρόνια της παρουσίας τους στην Κρήτη άρχισαν να μαθαίνουν μαζικά και τα τούρκικα. Κάτι που προφανώς ήταν και ένας τρόπος να τονίσουν τη διαφορετική τους ταυτότητα, σε εποχές που ο εθνικισμός φούντωνε. Πάντως στην καθημερινότητα παρέμεναν ελληνόφωνοι.

    http://www.neakriti.gr/?page=newsdetail&DocID=1164750
    Πηγή εικόνας
    Τα τελευταία χρόνια οθωμανικής κυριαρχίας και με την άνοδο του εθνικισμού, υπήρχαν συνεχώς συγκρούσεις ανάμεσα στις δύο θρησκευτικές κοινότητες. Στην περίοδο της αυτόνομης Κρητικής Πολιτείας (1898-1913), οι Μουσουλμάνοι είχαν θεωρητικά εγγυημένα δικαιώματα και εκπροσώπηση. Παρ’ όλα αυτά, ο στόχος της ένωσης του νησιού με την Ελλάδα, όπως ήταν φυσικό δεν τους έβρισκε σύμφωνους και δημιουργούσε πάλι εντάσεις με τους Χριστιανούς συμπατριώτες τους. Σ’ αυτήν την ατμόσφαιρα, οι Μουσουλμάνοι άρχισαν να μεταναστεύουν μαζικά. Ήδη το 1900 το ποσοστό τους είχε μειωθεί στο 11%, ενώ το 1911 είχαν απομείνει μόνο περίπου 28.000 άτομα. Ήδη πριν τον τελευταίο ελληνοτουρκικό πόλεμο η μουσουλμανική κοινότητα είχε δηλαδή μειωθεί τόσο πολύ που δεν θύμιζε σε τίποτα το παρελθόν της. Η ανταλλαγή πληθυσμών το 1924 εξαφάνισε και τα τελευταία υπολείμματα.

    Τί απέγιναν όμως αυτοί οι Μουσουλμάνοι Κρητικοί; Πολλοί από τους πρώτους που έφυγαν μετανάστευσαν σε άλλα κοντινά νησιά που ήταν ακόμα υπό οθωμανική διοίκηση, όπως η Ρόδος και η Κως – οι απόγονοί τους αποτελούν μέχρι και σήμερα ένα μέρος των ακόμα ζωντανών μουσουλμανικών κοινοτήτων σ’ αυτά τα νησιά. Οι περισσότεροι βρέθηκαν στη σημερινή Τουρκία, πολλοί απ’ αυτούς στη Σμύρνη, όπου αντικατέστησαν το χριστιανικό πληθυσμό. Η παρουσία τους εκεί πρέπει να έπαιξε ρόλο και στον ιδιαίτερα κοσμικό προσανατολισμό της πόλης (προπύργιο των κεμαλικών), αφού το κρητικό Ισλάμ μάλλον δεν ήταν ποτέ και ιδιαίτερα αυστηρό ή ορθόδοξο. Κάτι που σχετίζεται ίσως και με την έντονη επιρροή των Μπεκτασήδων (και) στην Κρήτη.

    Γενικά φαίνεται ότι αυτοί που βρέθηκαν στην Τουρκία απέκτησαν γρήγορα τουρκική εθνική συνείδηση. Παρ’ όλα αυτά πολλοί διατηρούν ακόμα την κρητική τους παράδοση και ταυτότητα, ενώ κάποιοι γέροι μιλούν ακόμα και την παλιά τους κρητική γλώσσα. Ένα μέρος όμως των Κρητικών Μουσουλμάνων βρέθηκε ακόμα πιο μακριά. Και η περίπτωση τους έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

    Χαμιντιγιέ: μια κρητική νησίδα στη Συρία

    Κάπου στα σύνορα Συρίας και Λιβάνου υπάρχει μια περιοχή που διαφέρει γλωσσικά από τον αραβικό περίγυρό της. Οι κάτοικοί της μιλάνε (τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό) ακόμα και σήμερα μια ελληνική κρητική διάλεκτο. Περίπου 3000 ζουν στο έδαφος της Συρίας, στην περιοχή Χαμιντιγιέ, και περίπου 7000 από την άλλη πλευρά των συνόρων, τη λιβανέζικη.

    Η καταγωγή τους είναι φυσικά από Μουσουλμάνους της Κρήτης. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, πολλά μέλη της κοινότητας είχαν αρχίσει ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα να εγκαταλείπουν το νησί. Ο Σουλτάνος Αμπντούλ Χαμίντ Β’ φρόντισε να βρει για μερικούς απ’ αυτούς ένα νέο σπίτι στην τότε οθωμανική επαρχία της Συρίας: εις ανάμνησιν του, η περιοχή ονομάστηκε Χαμιντιγιέ.

    Μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή μοιράστηκε ανάμεσα στα δύο νεοσύστατα κράτη, το Λίβανο και τη Συρία. Στο Λίβανο κατοικούν σήμερα κυρίως στην περιοχή του λιμανιού της Τρίπολης, την Ελ Μίνα. Το 1996 ίδρυσαν μάλιστα το «Φιλανθρωπικό Κοινωνικό Λιβανέζικο Κρητικό Σύλλογο», με σκοπό μεταξύ άλλων να προωθήσουν και μια επανασύνδεση με την Ελλάδα. Οι μεγαλύτεροι μιλούν ακόμα αρκετά καλά ελληνικά (κρητικά). Το ξέσπασμα του λιβανέζικου εμφυλίου δεν τους άφησε όμως ούτε αυτούς ανεπηρέαστους. Αναγκάστηκαν να σκορπιστούν κι έτσι χάθηκε κάπως η συνοχή τους, όπως χάνεται σιγά σιγά και η γνώση της γλώσσας.

    Αντίθετα στη Χαμιντιγιέ της Συρίας, οι Κρητικοί ζουν ακόμα ως περίπου κλειστή κοινότητα, και διατηρούν τη γλώσσα τους σε εντυπωσιακά καλό βαθμό, παρά του ότι κάποιοι είναι ήδη πέμπτης γενιάς. Η γνώση της γλώσσας είναι πάντως μόνο προφορική, κάτι που οφείλεται και στην απουσία ελληνικού σχολείου. Στην καθημερινότητά τους ζουν μάλλον ως δίγλωσσοι, αλλάζοντας από τα κρητικά στα αραβικά και ανάποδα.

    Είναι ενδιαφέρον ότι οι Κρητικοί του Λιβάνου και της Συρίας (κυρίως οι δεύτεροι) διατηρούν τόσο πολύ την ιδιαίτερη ταυτότητά τους και ότι δεν έχουν χάσει τη σύνδεση με τον τόπο καταγωγής τους. Βλέπουν συχνά ελληνική τηλεόραση μέσω δορυφόρου και πολλοί επιδιώκουν να ζήσουν στην Ελλάδα. Φαίνεται ότι αυτή η σύνδεση παραμένει ζωντανή χωρίς τη συμβολή του ελληνικού κράτους, που τους αντιμετωπίζει αδιάφορα αν όχι και αρνητικά. Λόγω μουσουλμανικής θρησκείας δεν έχουν το στάτους του ομογενούς, δυσκολεύονται να βγάλουν βίζα για την Ελλάδα, ενώ δεν υπάρχει ιδιαίτερη πρόνοια από ελληνικής πλευράς για να τους βοηθήσει στη διατήρηση της γλώσσας και του πολιτισμού τους.

    Αυτές οι κοινότητες είναι ορισμένα παραδείγματα ελληνόφωνων Μουσουλμάνων, χωρίς φυσικά να είναι και οι μόνες. Υπάρχουν και άλλες γνωστές κοινότητες που εξαφανίστηκαν στον 20ό αιώνα, όπως οι Τουρκογιαννιώτες, ενώ σίγουρα υπήρξαν και παλαιότερες που χάθηκαν τα ίχνη τους και δεν ξέρουμε πολλά γι’ αυτές. Ο Οθωμανός περιηγητής του 17ου αιώνα αναφέρει π.χ. ότι στην Πελοπόννησο η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων ήταν ελληνόφωνοι.

    Όπως είδαμε, κάποιοι απόγονοι αυτών των κοινοτήτων διατηρούν την ελληνική γλώσσα και μια ιδιαίτερη ταυτότητα μέχρι και σήμερα, αν και ελάχιστοι θα θεωρούσαν τους εαυτούς τους Έλληνες. Η μόνη κοινότητα που φαίνεται να ανέπτυξε ένα είδος ελληνικής εθνικής συνείδησης διατηρώντας και το μουσουλμανικό θρήσκευμα είναι αυτή της Χαμιντιγιέ – ίσως γιατί ήταν ακριβώς αυτή που βρέθηκε εκτός του ελληνοτουρκικού πλαισίου, σ’ ένα χώρο (Συρία) που οι εθνικές ιδεολογίες δεν συνδέονταν κατ’ ανάγκη με τη θρησκεία.

    Χωρίς αμφιβολία, αυτοί οι ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι έχουν υποστεί πολλή πίεση από τις τουρκικές/τουρκοκυπριακές αρχές, προκειμένου να ξεχάσουν τη γλώσσα τους και να γίνουν “σωστοί” Τούρκοι. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των ελληνόφωνων Τουρκοκυπρίων, που έπρεπε να πληρώνουν πρόστιμο όταν μιλούσαν ελληνικά κυπριακά – κάτι που οι γηραιότεροι δεν μπορούσαν να αποφύγουν, μια και δεν ήξεραν άλλη γλώσσα. Επίσης και οι Βαλλαχάδες ή Τουρκοκρητικοί διηγούνται για την εχθρότητα που αντιμετώπισαν από τον ντόπιο πληθυσμό της Τουρκίας μετά την ανταλλαγή, επειδή μιλούσαν τη γλώσσα των γκιαούρηδων. Δεν είναι παράξενο αν σε αντιστάθμισμα κάποιοι απ’ αυτούς έγιναν πολύ εθνικιστές, για να αποδείξουν μ’ αυτόν τον τρόπο ότι είναι γνήσιοι Τούρκοι και να γίνουν αποδεκτοί (εξ’ άλλου κάτι ανάλογο έγινε και με τουρκόφωνους Χριστιανούς στην Ελλάδα).

    Αυτή είναι όμως μόνο η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη είναι ότι και οι ελληνικές (ή ελληνοκυπριακές) αρχές και κοινωνία δεν τους πρόσφεραν άλλη εναλλακτική, αντιμετωπίζοντας τους κι αυτές ως Τούρκους λόγω θρησκεύματος. Κάποιοι θα πουν ίσως ότι αυτό ήταν απλά ρεαλισμός: στον ελληνοτουρκικό χώρο η εθνότητα ταυτιζόταν έτσι κι αλλιώς με τη θρησκεία, και το ελληνικό κράτος δεν μπορούσε παρά να αποδεχτεί αυτήν την πραγματικότητα. Η περίπτωση όμως των Κρητικών της Χαμιντιγιέ στη Συρία δείχνει ότι τα πράγματα ίσως δεν είναι τόσο απλά. Εξάλλου άλλοι λαοί στην περιοχή μας, όπως οι Αλβανοί (εν μέρει και οι Άραβες), έχουν κτίσει μια εθνική συνείδηση σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητη από τη θρησκεία.

    Έχουμε φτάσει τώρα στις αρχές του 21ου αιώνα. Η σύνδεση της ελληνικής γλώσσας με την Ορθοδοξία και το Βυζάντιο, που σίγουρα τη βοήθησε επί χιλιετίες να επιβιώσει και να εξαπλωθεί, δεν ασκεί πλέον και καμιά ιδιαίτερη έλξη. Οι περισσότεροι ορθόδοξοι λαοί έχουν ήδη τις δικές τους εθνικές εκκλησίες. Η ελληνική γλώσσα έχει λιγότερο βάρος στην περιοχή απ’ ότι παλιά. Είναι ίσως πλέον η στιγμή να αναρωτηθεί κάποιος: υπάρχει ακόμα η πολυτέλεια για τον Ελληνισμό να αδιαφορεί για ελληνόφωνες κοινότητες λόγω της θρησκευτικής “ιδιαιτερότητάς” τους;

    Βιβλιογραφία/ Άρθρα

    Konstantinos Tsitselikis (2012): Old and New Islam in Greece – From Historical Minorities to Immigrant Newcomers.
    Twisted memories of a lost homeland – the Turkish-Cretan community of Turkey.
    Roula Tsolakidou (2002): Greek-speaking enclaves in Lebanon and Syria.
    Γιάννης Γκλαβίνας: Οι Βαλαάδες του Βοΐου Κοζάνης την περίοδο1912-1924 μέσα από εκθέσεις του υποδιοικητή της επαρχίας. Βαλκανικά Σύμμεικτα, 12-13(2001-2002), 145-169.
    Φαίδωνας Παπαδόπουλος: Λινοβάμβακοι.
    R.L.N. Michel (1908): «Muslim-Christian Sect in Cyprus«. In: THE NINETEENTH CENTURY JOURNAL, issue 63,p. 751-762.
    Mahmut İslamoğlu & Şevket Öznur: Linobambaki – The Christian-Muslim Cypriots.
    Ismail Veli: Akincilar/Lurucina, looking back in time
    Steve Connor: Jason and the argot – land where Greek’s ancient language survives. In: Independent.

    https://eastmediterranean.wordpress.com/2015/06/26/%CE%B9%CF%83%CE%BB%CE%AC%CE%BC-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AC/

  8. Greek Muslims
    From Wikipedia, the free encyclopedia
    This article is about Muslims of Greek ethnic origin who today live mainly in Turkey, Albania, Syria and Lebanon, and notable Greek Muslims in history and at present. For the multi-ethnic Muslim minority in Thrace, see Muslim minority of Greece.
    Greek Muslims
    Ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι
    Total population
    1.4 million[citation needed]
    Regions with significant populations
    Turkey Libya Syria Lebanon Cyprus Greece
    Languages
    Turkish, Greek (Pontic Greek, Cretan Greek, Cypriot Greek), Georgian, Russian, Arabic
    Religion
    Sunni Islam
    Related ethnic groups
    Other Greeks, Turks
    Greek Muslims, also known as Greek-speaking Muslims,[1][2][3][4][5][6] are Muslims of Greek ethnic origin whose adoption of Islam (and often the Turkish language and identity) dates to the period of Ottoman rule in the southern Balkans. They consist primarily of the descendants of the elite Ottoman Janissary corps and Ottoman-era converts to Islam from Greek Macedonia (e.g., Vallahades), Crete (Cretan Muslims), northeastern Anatolia and the Pontic Alps (Pontic Greeks). They are currently found mainly in western Turkey (particularly the regions of Izmir, Bursa, and Edirne) and northeastern Turkey (particularly in the regions of Trabzon, Gümüşhane, Sivas, Erzincan, Erzurum, and Kars (see also Caucasus Greeks of Georgia and Kars Oblast and Islam in Georgia). Despite their ethnic Greek origin, the contemporary Grecophone Muslims of Turkey regarding their identity have been steadily assimilated into the Turkish-speaking (and in the northeast Laz-speaking) Muslim population. Apart from their elders, sizable numbers, even the young within these Grecophone Muslim communities have retained a knowledge of Greek and or its dialects such as Cretan Greek and Pontic Greek,[1] though very few are likely to call themselves Greek Muslims. This is due to gradual assimilation into Turkish society, as well as the close association of Greece and Greeks with Orthodox Christianity and their perceived status as a historic, military threat to the Turkish Republic. Whereas in Greece, Greek speaking Muslims are not usually considered as forming part of the Greek nation.[7] In the late Ottoman period (particularly following the Greek-Turkish war of 1897-98) several communities of Grecophone Muslims from Crete and southern Greece were also relocated to Libya, Lebanon and Syria, where in towns like al-Hamidiyah some of the older generation continue to speak Greek.[8] Historically, Greek Orthodoxy has been associated with being Romios, i.e. Greek, and Islam with being Turkish, despite ethnic or linguistic references.[9]
    Most Greek speaking Muslims in Greece left for Turkey during the 1920s population exchanges under the Convention Concerning the Exchange of Greek and Turkish Populations (sometimes in return for Turkish-speaking Christians such as the Karamanlides).[10] Due to the historical role of the millet system, religion and not ethnicity or language was the main factor used during the exchange of populations.[10] All Muslims who departed Greece were seen as «Turks», whereas all Orthodox people leaving Turkey were considered «Greeks», regardless of ethnicity or language.[10] An exception was made for Muslims (Pomaks and Western Thrace Turks) in East Macedonia and Thrace, Northern Greece, who are officially recognized as a religious, but controversially not as an ethnic minority by the Greek Government.[11]
    In Turkey, where most Greek speaking Muslims live, there are various groups of Grecophone Muslims, some autochthonous, some from parts of present-day Greece and Cyprus who migrated to Turkey under the population exchanges or immigration.

    A Muslim Greek Mamluk (Louis Dupré, oil on canvas, 1825).
    Contents [hide]
    1 Reasons for conversion to Islam
    2 Greek Muslims of Pontus and the Caucasus
    3 Cretan Muslims
    4 Epirote Muslims
    5 Macedonian Greek Muslims
    6 Cypriot Muslims
    7 Crimea
    8 Lebanon and Syria
    9 Central Asia
    10 Other Greek Muslims
    11 Muslims of partial Greek descent (non-conversions)
    12 Muslims of Greek descent (non-conversions)
    13 Greek converts to Islam
    14 See also
    15 References
    16 Further reading
    17 External links
    Reasons for conversion to Islam[edit]
    Devşirme (blood tax) was one of the organized practices by which the Ottomans took boys from their Christian families, who were later converted to Islam with the aim of selecting and training the ablest of them for leading positions in the Ottoman society. As a rule[citation needed], the Ottomans did not require the Greeks to become Muslims, although a minority did so in order to avert the socioeconomic hardships of Ottoman rule,[12] take advantage of greater employment prospects and possibilities of advancement in the Ottoman government bureaucracy and military, or simply because of the corruption of the Greek clergy.[13] Subsequently these people became part of the Muslim community of the millet system, which was closely linked to Islamic religious rules. At that time people were bound to their millets by their religious affiliations (or their confessional communities), rather than to their ethnic origins.[14] Muslim communities prospered under the Ottoman Empire, and the Ottoman law did not recognize such notions as ethnicity and the Muslims of any ethnic background enjoyed precisely the same rights and privileges.[15] Another major reason for converting to Islam was the well-organized taxation system based on religion.[16] Major taxes were the Defter and İspençe and the more severe haraç whereby a document was issued which stated that «the holder of this certificate is able to keep his head on the shoulders since he paid the Χαράτσι tax for this year …». All these of course were waived if the person would convert and become Muslim,.[17][18][19] During the Greek War of Independence, Ottoman Egyptian troops under the leadership of Ibrahim Pasha of Egypt ravaged the island of Crete and the Greek countryside of the Morea where the Muslim Egyptian soldiers enslaved vast numbers of Christian Greek children and women. Ibrahim arranged for the enslaved Greek children to be forcefully converted to Islam en masse.[20] The enslaved Greeks were subsequently transferred to Egypt where they and sold as slaves. Several decades later in 1843, the English traveler and writer Sir John Gardner Wilkinson described the state of enslaved Greeks who had converted to Islam in Egypt:
    White Slaves — In Egypt there are white slaves and slaves of colour. […] There are [for example] some Greeks who were taken in the War of Independence. […] In Egypt, the officers of rank are for the most part enfranchised slaves. I have seen in the bazars of Cairo Greek slaves who had been torn from their country, at the time it was about to obtain its liberty; I have seen them afterwards holding nearly all the most important civil and military grades; and one might be almost tempted to think that their servitude was not a misfortune, if one could forget the grief of their parents on seeing them carried off, at a time when they hoped to bequeath to them a religion free from persecution, and a regenerated country. (Sir John Gardner Wilkinson, 1843)[21]
    Greek Muslims of Pontus and the Caucasus[edit]
    See also: Pontic Greek § Ophitic
    Muslims of Pontic Greek origins, speakers of Pontic Greek (named Ρωμαίικα Roméika, not Ποντιακά Pontiaká as it is in Greece), is spoken by sizable numbers along communities spread out near the southern Black Sea coast. Grecophone Pontian Muslims are found within Trabzon province and inhabit the following areas:[22][23] Pontic is spoken in the town of Tonya and in 6 villages of Tonya district. It is spoken in 6 villages of the municipal entity of Beşköy in the central and Köprübaşı districts of Sürmene. Grecophone Muslims are also located in 9 villages of the Galyana valley in Maçka district. They were resettled there in former abandoned Greek Orthodox Pontian dwellings from the area of Beşköy after a devastating flood in 1929. The largest cluster of Pontian speakers is found in the Of valley. There are 23 Grecophone Muslim villages in Çaykara district,[24] though due to migration these numbers have fluctuated and according to native speakers of the area there were around 80 Grecophone Muslim villages in Çaykara district.[25] 12 Grecophone Muslim villages are also located in the Dernekpazarı district.[24] Over the years, heavy emigration from the Trabzon region to other parts of Turkey to places such as Istanbul, Sakarya, Zonguldak, Bursa and Adapazarı has occurred.[24] While emigration to places outside Turkey has also transpired when people left for Germany as invited workers during the 1960s.[24] Sizable numbers of Grecophone Muslims in Pontus have retained knowledge and or are fluent in Greek and it is a mother tongue for many and even the young.[26] Males are usually bilingual in both Turkish and Pontic Greek, while there are many women who are monolingual only in Pontic Greek.[26] Grecophone Muslim Pontians can also be found in other settlements such as Rize (with a large concentration in İkizdere district), Erzincan, Gümüşhane, parts of Erzerum province, and the former Russian Empire’s province of Kars Oblast (see Caucasus Greeks) and Georgia (see Islam in Georgia). Today these Greek speaking Muslims[27] regard themselves and identify as Turks.[28][25] In Turkey, their communities are sometimes referred to as Rum, although as with the word Yunan meaning Greek in Turkish or Greek in the English language, the term Rum is perceived within Turkey to be associated with Greece and or Christianity and they refuse to be identified as such.[29][30] Grecophone Muslim Pontians when speaking their language refer to it as Romeyka, whereas when conversing in Turkish they call it Rumca or Rumcika.[31] Rumca is the name used in Turkish to call all Greek dialects spoken in Turkey, a term akin to Romeyka derived from the word ρωμαίικα or Roman with Byzantine origins.[32] Current day Greeks refer to their language as ελληνικά or Greek, an appellation that replaced the previous term Romeiika during the early nineteenth century.[32] In Turkey standard modern Greek is referred to as Yunanca, whereas the ancient Greek language is called Eski Yunanca or Grekçe.[32] According to Heath W. Lowry’s[33] great work about Ottoman tax books[34] (Tahrir Defteri) with Halil İnalcık, it is claimed that most Turks of Trebizond and the Pontic Alps region in northeastern Anatolia are of Pontic Greek origin. Grecophone Pontian Muslims are known in Turkey for their conservative adherence of Sunni Islam of the Hanafi school and are renowned for producing many Koranic teachers.[26] Sufi orders such as Qadiri and Naqshbandi have a great impact.
    Many of those defined as Ottoman following Lala Mustafa Pasha’s Caucasian campaign that led to the Ottoman conquest of Georgia in 1578 were actually of Armenian or Pontic Greek origin whose forefathers in northeastern Anatolia and the Pontic Alps had adopted Turkish Islam and joined the Ottomans before settling in Georgia. There they often retained an awareness of their Armenian or Pontic Greek identities and continued to use their ancestral languages, or they simply assimilated through intermarriage with other Muslims from the South Caucasus of Georgian, Laz, Ossetian, or Turkish origin (including Azeris of eastern Georgia and Meskhetian Turks of southern Georgia). It is still unclear how many or even whether some of these Pontic Grecophone Muslims of Georgia later reverted to their ancestral Greek Orthodoxy (as many of their cousins did in the Pontic Alps in the early 19th century) and intermarried with the Christian Pontic Greeks in Georgia and Caucasus Greeks who had settled in the country in various waves between the fall of the Empire of Trebizond in 1461 and the second Russo-Turkish War in 1828. One well-known Ottoman Georgian of Pontic Greek origin was Resid Mehmed Pasha, who ironically played an important role in the Ottoman attempt to crush the Greek War of Independence in central and northwestern Greece in the 1820s.
    Cretan Muslims[edit]
    Main article: Cretan Turks
    The term Cretan Turks (Turkish: Girit Türkleri, Greek: Τουρκοκρητικοί) or Cretan Muslims (Turkish: Girit Müslümanları) covers Greek speaking Muslims[2][35][36] who arrived in Turkey after or slightly before the start of the Greek rule in Crete in 1908 and especially in the framework of the 1923 agreement for the Exchange of Greek and Turkish Populations and have settled on the coastline stretching from the Çanakkale to İskenderun.[37] Prior to their resettlement to Turkey, deteriorating communal relations between Cretan Greek Christians and Grecophone Cretan Muslims had made the latter identify with Ottoman and later Turkish identity.[38] Some Grecophone Muslims of Crete also composed literature for their community in the Greek language such as songs and wrote it in the Arabic alphabet,[39] although little of it has been studied.[36] Today in various settlements along the Aegean coast elderly Grecophone Cretan Muslims are still conversant in Cretan Greek.[37] Amongst younger generations of Cretan Grecophone Muslims, many are fluent in the Greek language.[40] Often members from the Muslim Cretan community are unaware that the language they speak is Greek.[2] They often name the language as Cretan (Kritika (Κρητικά) or Giritçe) instead of Greek. The Grecophone Cretan Muslims are Sunnis of the (Hanafi) rite with a highly influential Bektashi minority that helped shape the folk Islam and religious tolerance of the entire community. Significant numbers of Cretan Muslims were re-settled in other Ottoman controlled areas around the eastern Mediterranean by the Ottomans following the establishment of the autonomous Cretan State in 1898. Most ended up in coastal Syria and Lebanon, particularly the town of Al-Hamidiyah, in Syria, (named after the Ottoman sultan who settled them there), and Tripoli in Lebanon where many continue to speak Greek as their mother tongue. Others were resettled in Ottoman Tripolitania especially in the east side cities like Susa and Benghazi, where they are distinguishable by their Greek surnames. Many of the older members of this community still speak Cretan Greek in their homes.[37] A small community of Grecophone Cretan Muslims still resides in Greece in the Dodecanese Islands of Rhodes and Kos.[41] These communities were formed prior to the area becoming part of Greece in 1948 when their ancestors migrated there from Crete and are integrated into the local Muslim population as Turks today.[41]
    Epirote Muslims[edit]
    Muslims from the region of Epirus, known collectively as Yanyalılar (Yanyalı in singular, meaning «person from Ioannina») in Turkish and Τουρκογιαννιώτες Turkoyanyótes in Greek (Τουρκογιαννιώτης Turkoyanyótis in singular, meaning «Turk from Ioannina»), who had arrived in Turkey in two waves of migration in 1912 and after 1923. After the exchange of populations, Grecophone Epirote Muslims resettled themselves in the Anatolian section of Istanbul, especially the districts from Erenköy to Kartal which were previously populated by wealthy Orthodox Greeks.[42] Although the majority of the Epirote Muslim population was of Albanian origin, Grecophone Muslim communities existed in the towns of Souli,[43] Margariti (both majority-Muslim),[44][45] Ioannina, Preveza, Louros, Paramythia, Konitsa, and elsewhere in the Pindus mountain region.[46] Regarding their identity, the Greek speaking Muslim[3][39] populations who were a majority in Ioannina and Paramythia and with sizable numbers residing in Parga and possibly Preveza, «shared the same route of identity construction, with no evident differentiation between them and their Albanian speaking co-habitants».[3][42] Hoca Es’ad Efendi, a Greek-speaking Muslim from Ioannina who lived in the eighteenth century, was the first translator of Aristotle into Turkish.[47] Some Grecophone Muslims of Ioannina also composed literature for their community in the Greek language such as poems and wrote it in the Arabic alphabet.[39] The community now is fully integrated into Turkish culture.[verification needed] Those Muslims from Epirus of mainly Albanian rather than Greek convert origin are usually described as Cham Albanians.
    Macedonian Greek Muslims[edit]
    Greek speaking Muslims[4][7][35][48][49] lived in the Haliacmon of western Macedonia.[50] They were known collectively as Vallahades and had probably converted to Islam en masse in the late 1700s. Although the Vallahades had retained much of their Greek culture and language, unlike most Muslim converts from Greek Macedonia and elsewhere in the southern Balkans who generally adopted the Turkish language and identity. In contrast, most Grecophone Muslims from Epirus, Thrace, and other parts of Macedonia who converted to Islam in the earlier Ottoman period, generally also adopted Turkish and more speedily and thoroughly assimilated into the Ottoman ruling elite. According to Todor Simovski’s assessment (1972), in 1912 in the region of Macedonia in Greece there were 13,753 Muslim Greeks.[51]
    In the twentieth century, the Vallahades were considered by other Greeks to have become Turkish and were not exempt from the 1922-1923 population exchange between Greece and Turkey, which was based on religious affiliation (Christian Orthodox and Muslim) rather than language and ethnicity. The Vallahades were resettled in western Asia Minor, in such towns as Kumburgaz, Büyükçekmece, and Çatalca or in villages like Honaz near Denizli.[4] Many Vallahades still continue to speak the Greek language, which they call Romeïka[4] and have become completely assimilated into the Turkish Muslim mainstream as Turks.[52]
    Cypriot Muslims[edit]
    Main article: Linobamvaki
    In 1878 the Muslim inhabitants of Cyprus (constituting about 1/3 of the island’s population, which then numbered 40,000 inhabitants) were classified as being either Turkish or «neo-Muslim.» The latter were of Greek origin, Islamised but speaking Greek, and similar in character to the local Christians. The last of such groups was reported to arrive at Antalya in 1936. These communities are thought to have abandoned Greek in the course of integration.[53] During the 1950s, there were still four Greek speaking Muslim settlements in Cyprus: Lapithou, Platanisso, Ayios Simeon and Galinoporni that identified themselves as Turks.[5]
    Crimea[edit]
    In the Middle Ages the Greek population of Crimea traditionally adhered to Eastern Orthodox Christianity, even despite undergoing linguistic assimilation by the local Crimean Tatars. In 1777–1778, when Catherine the Great of Russia conquered the peninsula from the Ottoman Empire, the local Orthodox population was forcibly deported and settled north of the Azov Sea. In order to avoid deportation, some Greeks chose to convert to Islam. Crimean Tatar-speaking Muslims of the village of Kermenchik (renamed to Vysokoe in 1945) kept their Greek identity and were practising Christianity in secret for a while. In the nineteenth century the lower half of Kermenchik was populated with Christian Greeks from Turkey, whereas the upper remained Muslim. By the time of the Stalinist deportation of 1944, the Muslims of Kermenchik had already been identified as Crimean Tatars, and were forcibly expelled to Central Asia together with the rest of Crimea’s ethnic minorities.[54]
    Lebanon and Syria[edit]
    There are about 7,000 Greek speaking Muslims living in Tripoli, Lebanon and about 8,000 in Al Hamidiyah, Syria.[55] The majority of them are Muslims of Cretan origin. Records suggest that the community left Crete between 1866 and 1897, on the outbreak of the last Cretan uprising against the Ottoman Empire, which ended the Greco-Turkish War of 1897.[55] Sultan Abdul Hamid II provided Cretan Muslim families who fled the island with refuge on the Levantine coast. The new settlement was named Hamidiye after the sultan.
    Many Grecophone Muslims of Lebanon somewhat managed to preserve their Cretan Muslim identity and Greek language [56] Unlike neighbouring communities, they are monogamous and consider divorce a disgrace. Until the Lebanese Civil War, their community was close-knit and entirely endogamous. However many of them left Lebanon during the 15 years of the war.[55]
    Greek speaking Muslims[6] constitute 60% of Al Hamidiyah’s population. The percentage may be higher but is not conclusive because of hybrid relationship in families. The community is very much concerned with maintaining its culture. The knowledge of the spoken Greek language is remarkably good and their contact with their historical homeland has been possible by means of satellite television and relatives. They are also known to be monogamous.[55] Today, Grecophone Hamidiyah residents identify themselves as Cretan Muslims, while some others as Cretan Turks.[57]
    By 1988, many Grecophone Muslims from both Lebanon and Syria had reported being subject to discrimination by the Greek embassy because of their religious affiliation. The community members would be regarded with indifference and even hostility, and would be denied visas and opportunities to improve their Greek through trips to Greece.[55]
    Central Asia[edit]
    In the Middle Ages, after the Seljuq victory over the Byzantine Emperor Romanus IV, many Byzantine Greeks were taken as slaves to Central Asia. The most famous among them was Al-Khazini, a Byzantine Greek slave taken to Merv, then in the Khorasan province of Persia but now in Turkmenistan, who was later freed and became a famous Muslim scientist.[58]
    Other Greek Muslims[edit]
    Greek speaking Muslims of Peloponnese/Morea
    Cappadocian Greek speaking Muslims, Cappadocia
    Greek speaking Muslims of the Aegean Islands
    Greek speaking Anatolian Muslims
    Greek speaking Muslims of Thrace
    Muslims of partial Greek descent (non-conversions)[edit]

    Left: Tevfik Fikret (1867 – 1915) an Ottoman poet who is considered the founder of the modern school of Turkish poetry, his mother was a Greek convert to Islam from Chios. Right: Osman Hamdi Bey (1842 – 1910) an Ottoman statesman, archaeologist, intellectual, art expert and pioneering painter of Greek descent. He was the founder of Istanbul Archaeology Museums and of İstanbul Academy of Fine Arts (Sanayi-i Nefise Mektebi in Turkish), known today as the Mimar Sinan University of Fine Arts.
    Ahmed I – (1590–1617), Ottoman sultan, Greek mother Handan Sultan (originally named Helena (Eleni) – wife of Ottoman Sultan Mehmed III
    Ahmed III – (1673–1736), Ottoman sultan, Greek mother (Emetullah Rabia Gülnûş Sultan), originally named Evemia, who was the daughter of a Greek Cretan priest
    Bayezid I – (1354–1403), Ottoman sultan, Greek mother (Gulcicek Hatun or Gülçiçek Hatun) wife of Murad I
    Bayezid II – (1447–1512), Ottoman sultan, Greek mother (Amina Gul-Bahar or Gulbahār Khātun, tr:I. Gülbahar Hatun), a Greek Orthodox woman of noble birth from the village of Douvera, Trabzon
    Hasan Pasha (son of Barbarossa) (c. 1517-1572) was the son of Hayreddin Barbarossa and three-times Beylerbey of Algiers, Algeria. His mother was a Morisco. He succeeded his father as ruler of Algiers, and replaced Barbarossa’s deputy Hasan Agha who had been effectively holding the position of ruler of Algiers since 1533.
    Hayreddin Barbarossa, (c. 1478–1546), privateer and Ottoman admiral, Greek mother, Katerina from Mytilene on the island of Lesbos, (however most probably also his father had been a Greek Muslim convert)
    Ibrahim I, (1615–1648), Ottoman sultan, Greek mother (Mahpeyker Kösem Sultan), the daughter of a priest from the island of Tinos; her maiden name was Anastasia and was one of the most powerful women in Ottoman history
    Mahmoud Sami el-Baroudi, (1839–1904) was Prime Minister of Egypt from 4 February 1882 until 26 May 1882 and a prominent poet. He was known as rab alseif wel qalam رب السيف و القلم («lord of sword and pen»). His father belonged to an Ottoman-Egyptian family while his mother was a Greek woman who converted to Islam upon marrying his father.[59][60]
    Muhammad al-Mahdi (الإمام محمد بن الحسن المهدى) also known as Hujjat ibn al-Hasan, final Imām of the Twelve Imams Shi’a, Greek mother, Her Greatness Narjis (Melika), was a Byzantine princess who pretended to be a slave so that she might travel from her kingdom to Arabia
    Murad I, (1360–1389) Ottoman sultan, Greek mother, (Nilüfer Hatun (water lily in Turkish), daughter of the Prince of Yarhisar or Byzantine Princess Helen (Nilüfer)
    Murad IV (1612–1640), Ottoman sultan, Greek mother (Valide Sultan, Kadinefendi Kösem Sultan or Mahpeyker, originally named Anastasia)
    Mustafa I – (1591–1639), Ottoman sultan, Greek mother (Valide Sultan, Handan Sultan, originally named Helena (Eleni)
    Mustafa II – (1664–1703),[61][62][63][64] Ottoman sultan, Greek Cretan mother (Valide Sultan, Mah-Para Ummatullah Rabia Gül-Nush, originally named Evemia)
    Oruç Reis, (also called Barbarossa or Redbeard), privateer and Ottoman Bey (Governor) of Algiers and Beylerbey (Chief Governor) of the West Mediterranean. He was born on the island of Midilli (Lesbos), mother was Greek (Katerina)
    Selim I, Ottoman sultan, Greek mother (Gulbahar Sultan, also known by her maiden name Ayşe Hatun); his father, Bayezid II, was also half Greek through his mother’s side (Valide Sultan Amina Gul-Bahar or Gulbahar Khatun – a Greek convert to Islam) – this made Selim I three-quarters Greek
    Suleiman I (Suleiman the Magnificent), Ottoman sultan, his father Bayezid II was three-quarters Greek; (Suleiman’s mother was of Georgian origin).
    Shah Ismail I – (1487-1524) the founder of Turkic-Persian Safavid Dynasty of Iran: Ismā’il’s mother was an Aq Qoyunlu (Turkmen) noble, Martha, the daughter of Turkmen Uzun Hasan by his Pontic Greek wife Theodora Megale Komnene, better known as Despina Hatun. Theodora was the daughter of Emperor John IV of Trebizond whom Uzun Hassan married in a deal to protect Trebizond from the Ottomans.
    Kaykaus II, Seljuq Sultan. His mother was the daughter of a Greek priest; and it was the Greeks of Nicaea from whom he consistently sought aid throughout his life.
    Osman Hamdi Bey – (1842 – 24 February 1910), Ottoman statesman and art expert and also a prominent and pioneering painter, the son of İbrahim Edhem Pasha,[65] a Greek[66] by birth abducted as a youth following the Massacre of Chios. He was the founder of the Archaeological Museum of Istanbul.[67]
    Ibn al-Rumi – Arab poet was the son of a Persian mother and a half-Greek father.
    Sheikh Bedreddin – (1359–1420) Revolutionary theologian, Greek mother named «Melek Hatun».
    Tevfik Fikret (1867 – 1915) an Ottoman poet who is considered the founder of the modern school of Turkish poetry, his mother was a Greek convert to Islam from the island of Chios.[68][69]
    Muslims of Greek descent (non-conversions)[edit]

    Hüseyin Hilmi Pasha (1855–1922/1923) was born into a Muslim family of Greek descent on Lesbos.

    Ahmed Vefik Pasha (1823-1891) Ottoman statesman, diplomat and playwright of Greek ancestry who presided over the first Turkish parliament
    Ibrahim Pasha of Egypt (Arabic: إبراهيم باشا) (1789 – 10 November 1848), a 19th-century general of Egypt. He is better known as the (adopted) son of Muhammad Ali of Egypt. Ibrahim was born in the town of Drama, in the Ottoman province of Rumelia, currently located in Macedonia to a Greek Christian woman and a man named Tourmatzis.
    Hussein Hilmi Pasha – (1855–1922), Ottoman statesman born on Lesbos to a family of Greek ancestry[70][71][72][73] who had formerly converted to Islam.[74] He became twice Grand vizier[75] of the Ottoman Empire in the wake of the Second Constitutional Era and was also Co-founder and Head of the Turkish Red Crescent.[76] Hüseyin Hilmi was one of the most successful Ottoman administrators in the Balkans of the early 20th century becoming Ottoman Inspector-General of Macedonia[77] from 1902 to 1908, Ottoman Minister for the Interior[78] from 1908 to 1909 and Ottoman Ambassador at Vienna[79] from 1912 to 1918.
    Ahmet Vefik Paşa (Istanbul, 3 July 1823 – 2 April 1891), was a famous Ottoman of Greek descent[80][81][82][83][84][85][86] (whose ancestors had converted to Islam).[80] He was a statesman, diplomat, playwright and translator of the Tanzimat period. He was commissioned with top-rank governmental duties, including presiding over the first Turkish parliament.[87] He also became a grand vizier for two brief periods. Vefik also established the first Ottoman theatre[88] and initiated the first Western style theatre plays in Bursa and translated Molière’s major works.
    Ahmed Resmî Efendi (English, «Ahmed Efendi of Resmo») (1700 – 1783) also called Ahmed bin İbrahim Giridî («Ahmed the son of İbrahim the Cretan») was a Grecophone Ottoman statesman, diplomat and historian, who was born into a Muslim family of Greek descent in the Cretan town of Rethymno.[89][90][91][92] In international relations terms, his most important – and unfortunate – task was to act as the chief of the Ottoman delegation during the negotiations and the signature of the Treaty of Küçük Kaynarca. In the literary domain, he is remembered for various works among which his sefâretnâme recounting his embassies in Berlin and Vienna occupy a prominent place. He was Turkey’s first ever ambassador in Berlin.
    Adnan Kahveci (1949-1993) was a noted Turkish politician who served as a key advisor to Prime Minister Turgut Özal throughout the 1980s. His family came from the region of Pontus and Kahveci was a fluent Greek speaker.[93]
    Bülent Arınç (born. 25 May 1948) is a Deputy Prime Minister of Turkey since 2009. He is of Grecophone Cretan Muslim heritage with his ancestors arriving to Turkey as Cretan refugees during the time of Sultan Abdul Hamid II[94] and is fluent in Cretan Greek.[95] Arınç is a proponent of wanting to reconvert the Hagia Sophia into a mosque, which has caused diplomatic protestations from Greece.[96]
    Greek converts to Islam[edit]

    İbrahim Edhem Pasha (1819–1893) was an Ottoman statesman of Greek origin.[97]
    Al-Khazini – (flourished 1115–1130) was a Greek Muslim scientist, astronomer, physicist, biologist, alchemist, mathematician and philosopher – lived in Merv (modern-day Turkmenistan)
    Atik Sinan or «Old Sinan» – Ottoman architect (not to be confused with the other Sinan whose origins are disputed between Greek, Albanian, Turk or Armenian (see below))
    Carlos Mavroleon – son of a Greek ship-owner, Etonian heir to a £100m fortune, close to the Kennedys and almost married a Heseltine, former Wall Street broker and a war correspondent, leader of an Afghan Mujahideen unit during the Afghan war against the Soviets – died under mysterious circumstances in Peshawar, Pakistan
    Damat Hasan Pasha, Ottoman Grand Vizier between 1703-1704.[98] He was originally a Greek convert to Islam from the Morea.[99][100]
    Diam’s (Mélanie Georgiades) French rapper of Greek origin.
    Emetullah Rabia Gülnûş Sultan (1642–1715) was the wife of Ottoman Sultan Mehmed IV and Valide Sultan to their sons Mustafa II and Ahmed III (1695–1715). She was born to a priest in Rethymno, Crete, then under Venetian rule, her maiden name was Evmania Voria and she was an ethnic Greek.[62][101][102][103][104][105][106][107][108][109] She was captured when the Ottomans conquered Rethymno about 1646 and she was sent as slave to Constantinople, where she was given Turkish and Muslim education in the harem department of Topkapı Palace and soon attracted the attention of the Sultan, Mehmed IV.
    Gawhar al-Siqilli,[110][111][112][113] (born c. 928-930, died 992), of Greek descent originally from Sicily, who had risen to the ranks of the commander of the Fatimid armies. He had led the conquest of North Africa[114] and then of Egypt and founded the city of Cairo[115] and the great al-Azhar mosque.
    Gazi Evrenos – (d. 1417), an Ottoman military commander serving as general under Süleyman Pasha, Murad I, Bayezid I, Süleyman Çelebi and Mehmed I
    Hamza Yusuf – American Islamic teacher and lecturer
    Handan Sultan, wife of Ottoman Sultan Mehmed III
    İbrahim Edhem Pasha, born of Greek ancestry[65][97][116][117][118] on the island of Chios, Ottoman statesman who held the office of Grand Vizier in the beginning of Abdulhamid II’s reign between 5 February 1877 and 11 January 1878
    İshak Pasha (? – 1497, Thessaloniki) was a Greek (though some reports say he was Croatian) who became an Ottoman general, statesman and later Grand Vizier. His first term as a Grand Vizier was during the reign of Mehmet II («The Conqueror»). During this term he transferred Turkmen people from their Anatolian city of Aksaray to newly conquered İstanbul to populate the city which had lost a portion of its former population prior to conquest. The quarter of the city is where the Aksaray migrants had settled is now called Aksaray. His second term was during the reign of Beyazıt II.
    John Tzelepes Komnenos – (Greek: Ἰωάννης Κομνηνὸς Τζελέπης) son of Isaac Komnenos (d. 1154). Starting about 1130 John and his father, who was a brother of Emperor John II Komnenos («John the Beautiful»), plotted to overthrow his uncle the emperor. They made various plans and alliances with the Danishmend leader and other Turks who held parts of Asia Minor. In 1138 John and his father had a reconciliation with the Emperor, and received a full pardon. In 1139 John accompanied the emperor on his campaign in Asia Minor. In 1140 at the siege of Neocaesarea he defected. As John Julius Norwich puts it, he did so by «embracing simultaneously the creed of Islam and the daughter of the Seljuk Sultan Mesud I.» John Komnenos’ by-name, Tzelepes, is believed to be a Greek rendering of the Turkish honorific Çelebi, a term indicating noble birth or «gentlemanly conduct». The Ottoman Sultans claimed descent from John Komnenos.
    Kösem Sultan – (1581–1651) also known as Mehpeyker Sultan was the most powerful woman in Ottoman history, consort and favourite concubine of Ottoman Sultan Ahmed I (r. 1603-1617), she became Valide Sultan from 1623–1651, when her sons Murad IV and Ibrahim I and her grandson Mehmed IV (1648–1687) reigned as Ottoman sultans; she was the daughter of a priest from the island of Tinos – her maiden name was Anastasia
    Leo of Tripoli (Greek: Λέων ὸ Τριπολίτης) was a Greek renegade and pirate serving Arab interests in the early tenth century.
    Mahfiruze Hatice Sultan – (d 1621), maiden name Maria, was the wife of the Ottoman Sultan Ahmed I and mother of Osman II.
    Mahmud Pasha Angelović – Mahmud Pasha or Mahmud-paša Anđelović (1420–1474), also known simply as Adni, was Serbian-born, of Byzantine noble descent (Angeloi) who became an Ottoman general and statesman, after being abducted as a child by the Sultan. As Veli Mahmud Paşa he was Grand Vizier in 1456–1468 and again in 1472–1474. A capable military commander, throughout his tenure he led armies or accompanied Mehmed II on his own campaigns.
    Mimar Sinan (1489–1588) – Ottoman architect – his origins are possibly Greek. There is not a single document in Ottoman archives which state whether Sinan was Armenian, Albanian, Turk or Greek, only «Orthodox Christian». Those who suggest that he could be Armenian do this with the mere fact that the largest Christian community living at the vicinity of Kayseri were Armenians, but there was also a considerably large Greek population (e.g. the father of Greek-American film director Elia Kazan) in Kayseri. Actually, in Ottoman records, Sinan’s father is named «Hristo», which suggests Greek ancesty, and which is probably why Encyclopedia Britannica states that he was of Greek origin.
    Mehmed Saqizli (Turkish: Sakızlı Mehmed Paşa, literally, Mehmed Pasha of Chios) (died 1649), (r.1631-49) was Dey and Pasha of Tripolis. He was born into a Christian family of Greek origin on the island of Chios and had converted to Islam after living in Algeria for years.[119]
    Misac Palaeologos Pasha, a member of the Byzantine Palaiologos dynasty and the Ottoman commander in the first Siege of Rhodes (1480). He was an Ottoman statesman and Grand Vizier of the Ottoman Empire from 1499-1501.
    Mustapha Khaznadar (مصطفى خزندار, 1817–1878), was Prime Minister of the Beylik of Tunis[120] from 1837 to 1873. Of Greek origin,[121][122][123][124][125] as Georgios Kalkias Stravelakis[125][126][127] he was born on the island of Chios in 1817.[126] Along with his brother Yannis, he was captured and sold into slavery[128] by the Ottomans during the Massacre of Chios in 1822, while his father Stephanis Kalkias Stravelakis was killed. He was then taken to Smyrna and then Constantinople, where he was sold as a slave to an envoy of the Bey of Tunis.

    Grecophone Muslims of the 19th-century Ottoman Empire. Left: Mustapha Khaznadar (ca. 1817–1878) was a muslim Greek who served as Prime Minister of Tunis.[122] Right: Raghib Pasha (ca. 1819–1884) was a Greek convert to Islam who served as Prime Minister of Egypt.
    Narjis, mother of Muhammad al-Mahdi the twelfth and last Imam of Shi’a Islam, Byzantine Princess, reportedly the descendant of the disciple Simon Peter, the vicegerent of Jesus
    Osman Saqizli (Turkish: Sakızlı Osman Paşa, literally, Osman Pasha of Chios) (died 1672), (r.1649-72) was Dey and Pasha of Tripoli in Ottoman Libya. He was born into a Greek Christian family on the island of Chios (known in Ottoman Turkish as Sakız, hence his epithet «Sakızlı») and had converted to Islam.[119]
    Pargalı İbrahim Pasha (d. 1536), the first Grand Vizier appointed by Suleiman the Magnificent of the Ottoman Empire (reigned 1520 to 1566)
    Raghib Pasha (1819–1884), was Prime Minister of Egypt.[129] He was of Greek ancestry[130][131][132][133] and was born in Greece[134] on 18 August 1819 on either the island of Chios following the great Massacre[135] or Candia[136] Crete. After being kidnapped to Anatolia he was brought to Egypt as a slave by Ibrahim Pasha in 1830[137] and converted to Islam. Raghib Pasha ultimately rose to levels of importance serving as Minister of Finance (1858–1860), then Minister of War (1860–1861). He became Inspector for the Maritime Provinces in 1862, and later Assistant (Arabic: باشمعاون‎) to viceroy Isma’il Pasha (1863–1865). He was granted the title of beylerbey and then appointed President of the Privy council in 1868. He was appointed President of the Chamber of Deputies (1866–1867), then Minister of Interior in 1867, then Minister of Agriculture and Trade in 1875. Isma’il Ragheb became Prime Minister of Egypt in 1882.
    Rum Mehmed Pasha was an Ottoman statesman. He was Grand Vizier of the Ottoman Empire from 1466-1469.
    Turgut Reis – (1485–1565) was a notorious Barbary pirate of the Ottoman Empire. He was born of Greek descent[138][139][140][141][142][143] in a village near Bodrum, on the Aegean coast of Asia Minor. After converting to Islam in his youth[142] he served as Admiral and privateer who also served as Bey of Algiers; Beylerbey of the Mediterranean; and first Bey, later Pasha, of Tripoli. Under his naval command the Ottoman Empire was extended across North Africa.[144] When Tugut was serving as pasha of Tripoli, he adorned and built up the city, making it one of the most impressive cities along the North African Coast.[145]
    Yaqut al-Hamawi (Yaqut ibn-‘Abdullah al-Rumi al-Hamawi) (1179–1229) (Arabic: ياقوت الحموي الرومي) was an Islamic biographer and geographer renowned for his encyclopedic writings on the Muslim world.
    Yusuf Islam (born Steven Demetre Georgiou; 21 July 1948, aka Cat Stevens) the famous singer of Cypriot Greek origin, converted to Islam at the height of his fame in December, 1977[146] and adopted his Muslim name, Yusuf Islam, the following year.
    Jamilah Kolocotronis, Greek-German ex. Lutheran scholar and writer.
    See also[edit]
    Portal icon Greece portal
    Portal icon Islam portal
    Greeks
    Cretan Muslims
    Muslim minority of Greece
    Pomaks
    Population exchange between Greece and Turkey
    Vallahades
    …………………………………………………………
    ………………………………..

    https://en.wikipedia.org/wiki/Greek_Muslims

  9. η άνθιση του ισλάμ θα κρατήσει μέχρι τον 10ο αιώνα, όταν θα κυριαρχήσουν επ’ αυτού οι νέες νομαδικές ορδές των Τουρκομάνων και θα αναλάβουν την ηγεσία του.

    Έκτοτε λίγα πράγματα θα θυμίζουν εκείνη την εποχή. Και φυσικά η δράση των κάποιων λίγων ιεραποστόλων σαν το Τζαλαλεντίν Ρουμί, ελάχιστα θα βελτιώσει την κατάσταση. Παράδειγμα για την καθυστέρηση που επέφερε στην Εγγύς Ανατολή το «τουρκικό ισλάμ» είναι το γεγονός ότι η ελληνόφωνη Ανατολή ξεκίνησε από την ίδια πνευματική αφετηρία με τη Δύση και τελικά έζησε στο σκοτάδι της ισλαμικής κυριαρχίας για περισσότερο από τετρακόσια χρόνια. Παρότι, όπως δείχνει η ύπαρξη διανοουμένων σαν τον Βησσαρίωνα, τον Γεώργιο Τραπεζούντιο, τον Πλήθωνα Γεμιστό τις αναζητήσεις της παλαιολόγειας περιόδου, σε κάποια πράγματα ο εληνόφωνος χριστιανικός κόσμος προηγήθηκε της Αναγέννησης. Η κυριαρχία του ισλάμ θα επιφέρει πνευματικό σκοτάδι στην Ανατολή όπου η μόνες πνευματικές αναζητήσεις θα βρίσκονται μέσα στις μεταφυσικές αποκαλυπτικές «αναζητήσεις» των μουσουλμανικών θρησκευτικών ταγμάτων και στις αρχιτεκτονικές κατασκευές, όπως το Μπλε Τζαμί του εξισλαμισμένου ελληνόφωνου Καππαδόκη αρχιτέκτονα Σινάν.

    Επίσης η καθυστέρηση σε σχέση με την κοινωνική δομή (πιστοί, άπιστοι, ραγιάδες, ειδικοί φόροι για τους «Λαούς της Βίβλου» κ.λπ.) και η επισημοποίηση μιας αντιγυναικείας ρατσιστικής αντίληψης που επιφύλασσε για τις γυναίκες τη θέση του προστατευμένου ατόμου με ειδικές ανάγκες αναδεικνύει ένα ρόλο για το ισλάμ πολύ πιο σημαντικό και καθοριστικό, απ’ ότι οι ισλαμόφιλοι σήμερα προσπαθούν να παρουσιάσουν.

    Ένα εξαιρετικό κείμενο, για τα διλήμματα που δημιουργεί στην προοδευτική διανόηση η εμφάνιση ενός μεσαιωνικών αντιλήψεων ισλάμ που επικαλείται το σεβασμό της διαφορετικότητας, δημοσίευσε ο Ανδρέας Πανταζόπουλος στην «Ε». Διάβασέ το:

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=75236

    Μ-π

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2009/09/02/kapaki/

  10. http://m.washingtontimes.com/news/2016/mar/10/james-a-lyons-islamic-jihad-roots-lay-in-crusades/

    Tracing the roots of Islamic jihad

    The Islamic jihad against Christendom started before anyone ever heard of a Crusade

    By James A. Lyons –
    Thursday, March 10, 2016

    In an earlier column in these pages, “Reforming Islam,” I documented the need for Islam to experience an internal reformation. This is not just a question of abstract theology but directly relates to how we defeat Islamic terrorism, and how we are viewed in the Muslim world.

    For example, ISIS, the foremost terror threat in the world today, in its claim of responsibility for last year’s Paris attack condemned America and its allies as “crusader nations.” Osama bin Laden did likewise. Bin Laden railed against “Crusaders and U.N.” when President Bush used the “C-word” after 9/11. He was widely criticized for it and dropped it.

    Ads by Adblade

    You won’t believe what this airline did with his luggage!

    These are the most toxic places on earth. You’ll never believe #5!

    Take control of your Anxiety and Panic today. Free Audio Download
    Use of “Crusades” and “Crusaders” as terms of abuse is clearly meant to stir up Muslim masses that they are under assault, not that we are defending ourselves against jihad. Perhaps more importantly, it is designed to evoke feelings of culpability and defeatism among guilty Western liberals, who are ashamed of Western civilization and indifferent at best to its survival. Not surprisingly, when President Obama addressed the National Prayer Breakfast last year on the issue of terrorism, he attempted to minimize the Islamic element of the Islamic State’s barbarity: “Lest we get on our high horse and think this is unique to some other place, remember that during the Crusades and the Inquisition, people committed terrible deeds in the name of Christ.”

    Let’s set the record straight. The Crusades were a series of wars launched by Western Europeans in the wake of devastating defeats inflicted on the Christian Byzantine Empire by the Seljuk Turks. The First Crusade was launched in 1096. It was the most successful one, capturing Jerusalem.

    But the gains were only temporary, requiring the launch of repeated efforts to maintain the small feudal statelets carved out in the Holy Land. The last crusader stronghold, Acre in today’s Israel, fell in 1291.

    All told, the Crusades occupied a brief period of just over two and one-half centuries. They were limited in scope and essentially were a counterattack, seeking to retake Christian lands earlier seized by the Muslims.

    How do the Crusades compare to Islamic jihad? Following the death of Muhammad in 632, his successors, the caliphs — the same office ISIS leader Abu Bakr al-Baghdadi claims to have revived — began their unprovoked war of conquest against the Byzantines. Within a decade, the jihad had claimed then-Christian Egypt, Palestine, and Syria.

    Muslim armies swept across North Africa and crossed over into Spain in 711, only to be finally stopped in France by Charles Martel, grandfather of Charlemagne, in 732. (At the same time, Muslim forces swept east, subduing Persia and reaching the frontiers of China.) Repeated assaults continued across the Mediterranean, including Arab sieges of Constantinople and conquest of Cyprus, Sicily, and Crete.

    Motivated by Islamic jihad and lust for plunder and slaves — identical to today’s ISIS — not one of these assaults was defensive. These were not Muslim lands being liberated from occupation but Christian lands whose inhabitants experienced the horrors we see today in Syria, Iraq and now Libya with Israel waiting in the wings: amputations, beheadings, slavery and sex slavery (all of which are explicitly authorized by Allah in the Koran). When we see horrific videos of ISIS beheadings and the choosing of sex slaves, let’s remember it’s a scene repeated thousands of times before: in Jerusalem in 637, Egypt in 639, Spain in 711, and Constantinople in 1453. The only difference is that today there are cameras and instant worldwide communications.

    The Islamic jihad against Christendom started more than four and a half centuries before anyone had even heard of a Crusade. The crusaders forced jihad into remission for a brief period from around 1100 to 1350, after which it resumed its full assault.

    Most of Asia Minor — today’s Turkey — was quickly subdued as the Crusades ended. Islamic warriors of the new Ottoman Empire crossed into Europe at Gallipoli in 1356. In rapid succession the jihad overwhelmed Greece, Bulgaria, Serbia, Albania, and southern Romania.

    Constantinople fell in 1453. (This fulfilled the first part of a prophecy attributed to Muhammad and fondly cited by today’s jihadists that first they would take Constantinople and then Rome.) Bosnia, Croatia, Hungary, and Southern Austria and Poland all fell. Muslim slave-raiders ravaged the coasts of Italy, Spain, Sardinia, Corsica, and they ranged as far north as Ireland and Scandinavia. (The Barbary Wars fought by the infant United States were a response to that same activity, which lasted well into the 19th century. It was America’s first clash with jihad but certainly not our last.)

    The Muslim advance only began to be seriously blunted in 1683, with the failure of the Turks’ second siege of Vienna. While the ideology of offensive jihad had not changed, its capabilities could not withstand the scientific and technological revolution that had begun to take hold in Christian Europe.

    To sum up, aggressive Islamic jihad was launched against the Christians and lasted 450 years. For 250 years, Christian crusaders counterattacked. After that counterattack failed, renewed jihad lasted another 350 years.

    It’s clear who the aggressors are, which only emphasizes that we cannot afford to engage in moral disarmament in the face of jihad and unreformed Islam. Unfortunately, under Mr. Obama, moral and actual disarmament is official U.S. policy. This must be reversed.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: