Όταν η αμάθεια συναντά την προκατάληψη. Ένα άρθρο στη ΗuffingtonΡost.gr

Το άρθρο αυτό, που δημοσιεύεται στο ειδησεογραφικό σάιτ ΗuffingtonΡost.gr, γράφτηκε με αφορμή ένα πρώτο αντιδραστικό (ως πρόθεση και στήσιμο) κείμενο του Τ. Κωστόπουλου στην Εφ.Συν.,  και πριν το επόμενό τουόπου για άλλη μια φορά τα κάνει όλα αχταρμά -είτε από άγνοια, είτε από συνειδητή πρόθεση διαστρέβλωσης- προκειμένου να περάσει μια περιφρονητική άποψη προς το κίνημα Μνήμης των προσφύγων του ’22.

http://www.huffingtonpost.gr/vlasis-agtzidis/-19141923_b_8780844.html?utm_hp_ref=greeceΟ Κωστόπουλος, όσον αφορά τα θέματα αυτά, κινείται πάντα στην ίδια γραμμή:
-άρνηση του προσφυγικού λόγου,
-εμμονική προσήλωση σε αντιλαϊκά στερεότυπα,
-μισές αλήθειες-μισά ψέματα,
-εξίσωση του θύτη με το θύμα και αντιστροφή των ρόλων,
ιοθέτηση της εθνικιστικής τουρκικής παραφιλολογίας κατά τη γραμμή Νακρατζά.  

Το ατύχημα είναι ότι ο λόγος αυτός «περνά» σε μια σειρά από έντιμους πολίτες, που απλώς δεν έχουν τρόπο διασταύρωσης του περιεχομένου ή αποδέχονται αξιωματικώς κάθε τι που προέρχεται από κάποιον που, ειλικρινά ή μη, ανήκει στον πολιτικό τους χώρο και χρησιμοποιεί μορφολογικά αναγνωρίσιμους κώδικες. 

Θα λέγαμε ότι ο καλύτερος φίλος της Χρυσής Αυγής και της ακροδεξιάς καπηλείας είναι ο νεοελληνικός αντιπροσφυγικός «οριενταλισμός», που βρίσκει την ουσιαστικότερη έκφρασή του στην πένα του Κωστόπουλου… Έναν αριστερό αντίλογο προς το ρεύμα αυτό, θα μπορούσατε να διαβάσετε στο φύλλο της προπερασμένης Κυριακής στην εφημ. «Εποχή»: 

http://epohi.gr/portal/themata/20427-to-pragmatiko-diakyvevma

  Huf


Η Άρνηση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (1914-1923):

Όταν η αμάθεια συναντά την προκατάληψη

Του Βλάση Αγτζίδη (*) 

Ένα από τα πλέον αξιοσημείωτα φαινόμενα της Μεταπολίτευσης, που προκαλεί όμως ακόμα τη μέγιστη δυνατή αμηχανία,  είναι η ανάδυση ενός διεκδικητικού προσφυγικού λόγου για πρώτη φορά μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και μιας προσπάθειας για ενσωμάτωση στο συλλογικό ελλαδικό αφήγημα της εξοβελισμένης έως εκείνη τη στιγμή ιστορικής εμπειρίας των προσφυγικών πληθυσμών. Διατυπώθηκε κατά τις δεκαετίες ΄80 και ‘90 ένα ανατρεπτικό -με βάση τις έως τότε καθεστωτικές αντιλήψεις- αίτημα από τα κάτω: Το αίτημα για αναγνώριση της Γενοκτονίας που υπέστησαν από τους Νεότουρκους και τους κεμαλικούς, 1914-1923.  Η ριζοσπαστικοποίηση του ποντιακού σε πρώτη φάση χώρου οφειλόταν στη δράση πολιτικών ομάδων  κατά τη δεκαετία του ’80, που προέρχονταν από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά (ΠΠΣΠ και όχι μόνο) και απ’ τους «Ιταλούς» του Πασόκ. 

Ο προσφυγικός λόγος που συνόδευε αυτές τις πρώτες προσπάθειες ήταν απόρροια της  ριζοσπαστικοποίησης που επέφερε  σε νέους της τρίτης γενιάς των προσφύγων η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, αλλά και η  εμφάνιση ενός νέου μεγάλου μεταναστευτικού κύματος των Ποντίων της ΕΣΣΔ προς την Ελλάδα (τέλη δεκαετίας του ’80 ώς και την πρώτη δεκαετία αυτού του αιώνα), που στο μεγαλύτερο ποσοστό προέρχονταν από τη μικρασιατική προσφυγιά, έχοντας εγκλωβιστεί στην ΕΣΣΔ και βιώνοντας τόσο τις καλές όσο και τις κακές της μέρες.

Polytexneio 2

Η προσπάθεια αυτή ήταν πετυχημένη τελικά, ανεξάρτητα από τον χαοτικό, ελλειμματικό και ελάχιστα συστηματοποιημένο τρόπο με τον οποίο εκφράστηκε. Ήταν πετυχημένη γιατί:
διαμορφώθηκε μια Κοινωνία των Πολιτών, ως μια πρωτόγνωρη αλλαγή στην παραδοσιακή κοινωνικοπολιτική λειτουργία,
ευνόησε το timing, γιατί «πιάστηκε στον ύπνο» ο αντιδραστικός αντιπροσφυγικός εσμός,
υποχώρησε η αντιπροσφυγική στάση που είχε έως τότε το αστικό σύστημα εξουσίας (με κορύφωση τις δικτατορίες Μεταξά και Απριλιανών) και
ασκήθηκε ένα αποτελεσματικό lobbying από προσφυγικής καταγωγής βουλευτές.

Ποιο ήταν το ιστορικό γεγονός

Το ιστορικό γεγονός που διχάζει, είναι απόρροια της πολιτικής που επέλεξε ο ακραίος, μιλιταριστικός τουρκικός εθνικισμός να μετατρέψει την πολυεθνική προνεωτερική Αυτοκρατορία σε μονοεθνικό κράτος. Ήδη από το 1911 αποφασίστηκε η εξόντωση των χριστιανικών ομάδων, από το 1912 οργανώθηκαν οι παρακρατικοί μηχανισμοί και από το 1914 τέθηκε σε εφαρμογή το γενοκτονικό σχέδιο. Η διαδικασία αυτή ουδόλως εξαρτήθηκε από τις διακρατικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και νεοτουρκικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το πεδίο ερμηνείας βρίσκεται καθαρά εντός της οθωμανικής πολιτικής. Σχετίζεται με τη μεγάλη σύγκρουση των προνεωτερικών φεουδαρχικών και γραφειοκρατικών στρωμάτων που εξέφρασαν οι Νεότουρκοι ακροδεξιοί  με την προοδευτική αστική τάξη των ραγιάδων που πίστευε σε ένα δημοκρατικό μετασχηματισμό του κοινού οθωμανικού σπιτιού.  

Η περίοδος του ελλαδο-τουρκικού πολέμου (1919-1922) αποτελεί μια από τις φάσεις (την τελική βεβαίως) της ιστορικής διαδικασίας που είχε ξεκινήσει πολύ πριν την εμπλοκή της Ελλάδας. Η οποία Ελλάς έχει και τις δικές της τεράστιες ευθύνες γιατί με την ανερμάτιστη πολιτική της οδήγησε στη νίκη του πιο ακραίου από τα ολοκληρωτικά κινήματα του Μεσοπολέμου, του Κεμαλικού. Και επιπλέον η ίδια παρέδωσε συνειδητά στους Νεότουρκους νικητές τους ελληνικούς και αρμενικούς πληθυσμούς της Δυτικής Μικράς Ασίας. Με δύο λόγια, η Γενοκτονία των ελληνορθόδοξων, αρμενικών και ασσυριακών πληθυσμών από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, δεν έχει καμιά σχέση με τις ελλαδο-τουρκικές περιπέτειες. Αφορά αποκλειστικά ενδοοθωμανικές διεργασίες.

Οι απώλειες και η νεοελληνική ιδεολογία

Ενδιαφέρον έχουν τα πληθυσμιακά μεγέθη και οι απώλειες. Αν για τους Αρμένιους είναι γνωστά κάποια μεγέθη, για τους Έλληνες της Ανατολής (στον Πόντο, Ιωνία, Βιθυνία,κ.ά. και στην Ανατολική Θράκη) είναι σχετικώς άγνωστα. Πριν την έναρξη της Γενοκτονίας (1914) ανερχόταν σε 2.2. εκατομμύρια άτομα, παρότι υπάρχουν μελέτες που ανεβάζουν τον αριθμό σε 2.5. Η επόμενη καταμέτρησή τους ως πρόσφυγες έγινε το 1928 όπου καταμετρήθηκαν περίπου 1.25 εκατομμύρια άτομα. Κάποιες σοβαρές μελέτες εντοπίζουν τον πραγματικό αριθμό «αγνοουμένων» σε  700-800.000. Ποτέ δεν θα γίνει γνωστός ο ακριβής αριθμός, γιατί τα ζητήματα αυτά παρέμειναν αποκλεισμένα από το επίσημο ενδιαφέρον των αστικών δυνάμεων.

Μόνο που η πολιτική της λήθης και της αμφισβήτησης της Μνήμης των προσφύγων του ’22, διαχύθηκε σε όλο το φάσμα δραστηριοτήτων και αποτέλεσε ουσιαστικό συστατικό στοιχείο της μετά το ’22 νεοελληνικής ιδεολογίας. Ιδεολογία η οποία επιβιώνει με έναν ιδιαιτέρως έντονο τρόπο σε πολιτικούς χώρους που θα έπρεπε να έχουν ήδη ενσωματώσει στη ματιά τους, αλλά και στη ρητορική τους, τους προσφυγικούς προβληματισμούς και να είχαν ήδη κατανοήσει ότι το ζήτημα αυτό αφορά τη βίαιη πολιτική μιας σκληρής εξουσίας κατά μειονοτικών πληθυσμών.  Αντιθέτως συναντούμε σήμερα την εκφορά ενός παράδοξου  απολογητικού προς τους Νεότουρκους, εμπαθούς και αντιπροσφυγικού λόγου, που επιδιώκει την αθώωση του θύτη και το στιγματισμό του θύματος.  

Η φύση των εθνικών εκκαθαρίσεων που συνέβησαν στην οθωμανική Ανατολή και η μέθοδος, μέσα από την οποία πρέπει να τις προσεγγίζει ένας μελετητής, έχει παρουσιαστεί με εξαιρετική σαφήνεια από τον ιστορικό Halil Berktay:  «Η αλήθεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη, όμως μπορεί να διδαχθεί. Τα τελευταία 10 χρόνια η συμπεριφορά γύρω από την Γενοκτονία έχει μαλακώσει… Ωστόσο η κατάχρηση της λέξης «Γενοκτονία», την αποδυναμώνει και προκαλεί αγανάκτηση. Ο όρος είναι δύσκολος και επικίνδυνος. Πιστεύω ότι υπήρχε μόνο μία Γενοκτονία και δεν εννοώ ότι αυτό που συνέβη στον Πόντο δεν ήταν Γενοκτονία. Αντίθετα, λέω ότι οι Ενωτικοί, δηλαδή η ηγεσία της «Επιτροπής Ένωση και Πρόοδος», κυρίως δε ο Ταλαάτ, είχαν ένα μαζικό σχέδιο για τον εκτουρκισμό της Ανατολίας. Και αυτό εφαρμόστηκε στους Αρμενίους, τους Ποντίους και τους Ασσυρίους. Προτιμώ να το βλέπω ως ένα ενιαίο σχέδιο, που και το κάνει και πιο εύκολα συζητήσιμο και κατανοητό»

——————-

http://www.huffingtonpost.gr/vlasis-agtzidis/-19141923_b_8780844.html?1449836311

9 2 DSC03248_

 

4 comments so far

  1. […] Γι αυτό με μεγάλη ικανοποίηση είδαμε το κείμενο του τ’εμέτερον Αγτζίδη που προσπαθεί να σχολιάσει το αντιπροσφυγικό φαινόμενο: «Όταν η αμάθεια συναντά την προκατάληψη. Ένα άρθρο στη …¨» […]

  2. Mια σχετικά αντίστοιχη προσέγγιση δείτε εδώ με την εισήγηση της Γιάννας Κατσιαμπούρα: http://xronika05.blogspot.gr/2015/12/video.html

    Σχολίασε ο Θεοδόσης Κυριακίδης

    «υπεραπλουστεύσεις και προχειρότητα, στερεότυπα και τσουβάλιασμα όλων των κύριων σταθμών της ποντιακής ιστορίας στο μοντέλο του εθνικιστικού παροξυσμού. Πολλές ιστορικές αστοχίες για να το πω ευγενικά. Προφανώς, φαίνεται ξεκάθαρα, ότι η κα Κατσιαμπούρα δεν έχει ασχοληθεί με το ζήτημα αλλά κάνει πασάλειμμα και υιοθετεί άκριτα τα επιχειρήματα του αποδομητικού λόγου. Θα άξιζε μια δημόσια αντιπαραβολή με τα επιχειρήματα της άλλης πλευράς.
    17 Δεκεμβρίου 2015 – 1:15 π.μ.»

  3. Π on

    Η «αριστερά» ως πρόβλημα;
    Διαβάζοντας τη νέα γελοία, ανιστόρητη και συμπλεγματική άποψη της Σίας Αναγνωστοπούλου : «….Η Μικρασιατική Καταστροφή δεν συνέβη επειδή οι Έλληνες είναι Έλληνες με μια συγκεκριμένη μοίρα, αλλά είναι ένα μεγάλο εθνικό γεγονός, επειδή το προσφυγικό είναι μεγάλο ζήτημα στην ανθρώπινη ιστορία» το μόνο που μπορέσαμε να κάνουμε είναι να καταφύγουμε στον Ρούντι μήπως και πάρουμε κάποιες απαντήσεις για την απύθμενη αυτή ανοησία:

    …………..

    Η αριστερά ως πρόβλημα
    20.12.2015 | από Ρούντι Ρινάλντι
    Η αριστερά ως πρόβλημα του Ρούντι Ρινάλντι

    Σύμφωνο συμβίωσης με το σύστημα
    Η αναγνώριση της δομικής ανεπάρκειας πρώτο καθήκον για όποιον ενδιαφέρεται για μια διαφορετική πορεία

    Είναι αναγκαίο να κατανοηθεί το γεγονός της χρεοκοπίας της Αριστεράς, όσο οδυνηρή κι αν είναι η διαπίστωση αυτή για τους αριστερούς ανθρώπους και να περιγραφούν οι σημερινοί όροι της χρεοκοπίας, σε σχέση με τη στάση της στο νέο καθεστώς που έχει επιβληθεί μέσα από τη «μνημονιακή θεραπεία».

    Σύστημα αγάπη μου…

    Η Αριστερά ως δύναμη ελπίδας, ως φορές του «νέου» αλλά και χάραξης μιας εναλλακτικής πορείας δεν υφίσταται αυτή την στιγμή. Οι επιλογές που έγιναν από τον ΣΥΡΙΖΑ και η διαχείριση του ριζοσπαστισμού που αναδύθηκε στην περίοδο 2010-2015, διαχείριση που επέλεξε συνειδητά η ηγεσία του, οδήγησαν στην πλήρη ενσωμάτωση, τη μετάλλαξη και τη μετατροπή του οργανισμού σε πυλώνα της μνημονιακής και μεταπρατικής Ελλάδας, μέσα από τη φόρμουλα της Κεντροαριστεράς. Η εκτίναξη μιας δύναμης από το 4%-5% στη διακυβέρνηση θα ήταν ανεξήγητη αν δεν υπήρχε το πλαίσιο μιας καθολικής κρίσης που περικύκλωσε την χώρα οδηγώντας σε κατάρρευση το σύστημα των «παλιών» κομμάτων. Η απόσταση, όμως, από το αριστερό κόμμα καταγγελίας και ριζοσπαστικής κριτικής έως το συστημικό κυβερνητικό μόρφωμα διαχείρισης της κρίσης με δουλοπρεπή τρόπο προς την πραγματική εξουσία, όπως φάνηκε, δεν ήταν μεγάλη…..

    https://pontosandaristera.wordpress.com/2015/12/21/kai-pali-sia/

  4. […]  Κείμενο στο ειδησεογραφικό σάιτ Huffington Post με θέμα «Η Άρνηση της Γενοκτονίας των Ελλήνων της […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: