Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου: Παρουσίαση του βιβλίου στο Polis Art Cafe

«Μικρά Ασία. Ένας οδυνηρός μετασχηματισμός
(1908-1923)
«,

εκδ. Παπαδόπουλος, Αθήνα, 2015

 

Mikra Asia-Exofylo 2015Το βιβλίο θα παρουσιαστεί την Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015, 20:00

Στο  Polis Art Cafe (Πεσμαζόγλου 5, Αρσάκειο Μέγαρο, τηλ 2103249588)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν: 

Πέπη Ρηγοπούλου (Καθηγήτρια στον τομέα Πολιτισμού, Περιβάλλοντος, Επικοινωνιακών Εφαρμογών & Τεχνολογίας του Καποδιστριακού Αθηνών), 
Μιμή Ντενίση
 (Ηθοποιός – Συγγραφέας),
Βασίλης Μεϊχανετσίδης
 (Ιστορικός, μέλος της International Association of Genocide Scholars).

Τα γεγονότα που συνέβησαν κατά την περίοδο της κατάρρευσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της διαδικασίας μετασχηματισμού της (1908-1923) προκαλούσαν πάντα μια αμφιθυμία. Η συνειδητή άρνηση και η επιλεγμένη σιωπή καθόρισαν τις προτεραιότητες της ιστορικής επιστήμης, ακόμα και της τέχνης. Ο ελληνισμός της Ανατολής και η καταστροφή του δεν αποτέλεσαν μέρος των νεοελληνικών επιστημονικών προτεραιοτήτων.

Το βιβλίο αυτό εκφράζει την ανάγκη να παρουσιαστεί η διαδικασία μετάβασης από την πολυεθνική Οθωμανική Αυτοκρατορία στην εποχή του έθνους-κράτους και να αποσαφηνιστούν αδιερεύνητα στοιχεία της ιστορίας…..

Η θεματολογία:

 

Μέρος 1

Από την Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος (1908-1923)

Προσεγγίζοντας την ιστορία  με μια νέα ματιά

Ο εξαγνισμός των Νεότουρκων και η περίπτωση της Σμύρνης

Ο αυτοπεριορισμός της ιστοριογραφίας

            Ταξικές και κοινωνικές διαστρωματώσεις

Μια ώριμη οθωμανική ελληνική αστική τάξη

Στην Ελλάδα

Η εμφάνιση του τουρκικού εθνικισμού

Εσωτερική καταστολή και εθνικές εκκαθαρίσεις

Λούξεμπουργκ VS Λένιν

Μικρασιάτες σοσιαλιστές VS Βαλκάνιοι εθνικιστές

Το τέλος

Οι πρόσφυγες στην Ελλάδα

Η άρνηση της γενοκτονίας

Ένας  νέος «αυτοχθονισμός»

 

Μέρος 2

Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Διχασμός, Γενοκτονίες στην Ανατολή,  Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή

Η εκστρατεία της Καλλίπολης. Η έναρξη του Διχασμού

Προς την εκστρατεία της Καλλίπολης

Το διεθνές πλαίσιο του Α΄ Παγκοσμίου

Με δύο αντιτιθέμενες στρατηγικές η Ελλάδα

Οργανωμένες εκκαθαρίσεις των χριστιανών της Ανατολής

Αυτόπτης μάρτυς

Η μάχη της Καλλίπολης και η Ελλάδα

Το φιλογερμανικό Υπόμνημα Μεταξά

Διχασμένη η ελληνική ηγεσία

Η γερμανική παρέμβαση

Η εκστρατεία και η ήττα της Αντάντ

Οι συνέπειες για συμμάχους και Ελληνες

13 Ιουνίου 1914: Η καταστροφή της Φώκαιας στην Ιωνία

Τιμώντας τα 100 χρόνια

ΦΕΛΙΞ ΣΑΡΤΙΟ: Μια μαρτυρία από το πογκρόμ της Φώκαιας 

 Οι θύτες

Η εθνική εκκαθάριση

Στην προκυμαία

Τα γεγονότα στον Πόντο

Εκτοπίσεις πληθυσμού

Πρωτοφανείς μέθοδοι

Οι ευθύνες του Κεμάλ

  «Οι Τούρκοι μού οφείλουν μια συγγνώμη»

Η κατάληψη της Σμύρνης το Μάιο του 1919. Διεθνές πλαίσιο και αντικειμενικές συνθήκες

Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου

Η γενοκτονία κατά του μικρασιατικού ελληνισμού

H ελληνική επιθυμία για ενσωμάτωση της Σμύρνης

Οι νέες προκλήσεις και το Ζήτημα του Πόντου

… και τελικά: «Μικρά πλην έντιμος Ελλάς»

Επίλογος

Τα γεγονότα της Νικομήδειας

Κεμαλικοί εναντίον όλων

Ο θρήνος για τη σφαγή του Φούλατζικ

Μαρτυρία Κωνσταντίνου Φαλτάιτς

Ο Ιερός Πόλεμος (Jihad) του Gazi Μουσταφά Κεμάλ

Ας επιστρέψουμε στην Ανατολή

Το κεμαλικό Τζιχάντ

Η καταστροφή της Γκιαούρ Ιζμίρ

Οι ευθύνες για τη σφαγή

Μια ερμηνεία

Stefan Ihring: Οδηγώντας τον Αδόλφο Χίτλερ

Ψυρρούκης και Στίνας

Μετά τη νίκη

Smyrna delenda est

Εθνοκάθαρση

Ιστορικός εξοβελισμός

«Izmir’i nicin yakiyorduk?»  (Από το βιβλίο του Falih Rifki Atay)

Η Αθήνα διασκεδάζει

Smyrna ablaze• Stories of massacre

Το άρθρο στην Sydney Morning Herald

Η πολιτική του Νουρεντίν

Μια απρόσμενη ήττα

Η Μικρασιατική Άμυνα

Εγκατάλειψη του πληθυσμού

Και πάλι η Φώκαια: Μια μαρτυρία για το ‘22

Η ιστορία της Αγγελικής Ματθαίου

Από τις πλεξούδες

Δεν υπάρχει θεός

Ήμουν παιδάκι

Μπάλια: Η άγνωστη σφαγή των μεταλλωρύχων από τον Κεμάλ

Οι άγνωστες παράμετροι

Κοινωνική διαστρωμάτωση

Η ταξική δομή

Η οικονομική ανάπτυξη

Η ακμή

Το τέλος

Πρόσφυγες στην Ελλάδα

Πώς σώθηκαν οι Ελληνες της Ιωνίας

Συνάντηση Jennings – Κεμάλ

Το «Κιλκίς» στο λιμάνι

Η μαρτυρία του Roger Jennigs

Έρνεστ Χέμινγουει: “Στην προκυμαία της Σμύρνης”

Ανατολική Θράκη

Οι πρόσφυγες

Οι αιτίες της ελληνικής ήττας

Η Έξοδος από τη Χερσόνησο της Ερυθραίας

Ανοχύρωτη χερσόνησος

Μια μαρτυρία

Η ελληνική έξοδος από την Ανατολική Θράκη

Ενα «δύσκολο» θέμα

Υβρις χωρίς κάθαρση

Εμπόριο οστών. ‘Οταν οι κεμαλιστές θησαύριζαν από  λείψανα θυμάτων

«Ανθρώπινο» φορτίο

Αποσιώπηση…

Ηλία Βενέζη: Η αφήγηση ενός αιχμαλώτου των Τούρκων

 

ΜΕΡΟΣ 3

Οι πολιτικές ευθύνες

Οι ευθύνες του Ιωάννη Μεταξά

Βασικός υπεύθυνος του Διχασμού

Φιλοκεμαλισμός

Ο  Βενιζέλος της ήττας

Τα πρώτα λάθη

Το Ποντιακό Ζήτημα

Η αποστασιοποίηση του Βενιζέλου

«Απληροφόρητος στο ζήτημα του Πόντου»

Οι ελληνοαρμενικές διαφωνίες και η νέα βασιλική κυβέρνηση

Οι εκλογές του ’20 και η άποψη Βενιζέλου

Η Ανατολική Θράκη

Η Λωζάνη

Η πολιτική του ΣΕΚΕ-ΚΚΕ στο  Μικρασιατικό  Ζήτημα

Η ταξική δομή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας

Ενδοελληνικές αντιθέσεις

Οι Μικρασιάτες σοσιαλιστές

Ο πόλεμος, ο ιμπεριαλισμός και οι λαοί

Η σοβιετική στάση

Η επιρροή στο ελλαδικό κομμουνιστικό κίνημα

Οι συνέπειες

Δίκη των Εξ: Κάθαρση σε Τραγωδία

«Μικρά πλην Έντιμος» εναντίον Εθνικής Ολοκλήρωσης

Η ανατροπή των δεδομένων

Η ήττα και η Δίκη των ενόχων

 

ΜΕΡΟΣ 4

Το Προσφυγικό Ζήτημα και η διαχείριση της ιστορικής Μνήμης

Συνθήκη της Λωζάννης και η Ανταλλαγή των Πληθυσμών

Η εμφάνιση της ιδέας της Ανταλλαγής

Το πρωτόκολλο

Οι εναπομείναντες

Η «τελευταία πράξη»

Τα νησιά Ιμβρος και Τένεδος

Η Μακρόνησος των προσφύγων

Οι πρώτοι Μακρονησιώτες

Το δράμα των γυναικών

Μαρτυρίες

 Από το Καρς στο Μακρονήσι

Πρόσφυγες στην Κέρκυρα

Μετακίνηση πληθυσμού

Ο ρόλος των Ιταλών

Μουσολίνι και δολοφονίες

Πρόσφυγες στην Πιερία

Μαρτυρίες και αφηγήσεις από την Πιερία

Βιβλία για την ποντιακή τραγωδία

Η καταγραφή του Τσακιρίδη

Ανατολικο-Θρακιώτες και Ιωνες

Πρόσφυγες στο Κιλκίς

Από τα Βαλκάνια

Από Μικρά Ασία και Ανατολική Θράκη

Από τη Ρωσία

Η σημασία του έρευνας

Πρόσφυγες στη Λέσβο

Διαρκής επικοινωνία

Η τελική προσφυγιά

Οι πρόσφυγες άλλαξαν την όψη της Μυτιλήνης

Οι δραστηριότητες

Πρόσφυγες στην Κύπρο

Η βρετανική στάση

Η μελέτη του φαινομένου

Τα δημοσιεύματα της εποχής:

«από τον Τουρκικόν Αδην εις την γην»

«…εις κατάστασιν τρόμου»

Βρετανική απανθρωπιά

Ενα συμπέρασμα

Πρόσφυγες και νέα οικονομία

Δημιουργία νέας κοινωνίας

Αγροτικές παραγωγές

Βιοτεχνία και βιομηχανία

Κοινωνικός διαχωρισμός

Η ριζοσπαστικοποίηση των προσφύγων

Συναντήσεις και συγκρούσεις

Η περίπτωση του Μεταλλικού (Κιλκίς)

Από τον Καύκασο στο Κιλκίς

Η σύγκρουση

Οι προσφυγικές γειτονιές της Αθήνας κατά την Κατοχή

Οι προηγούμενες μελέτες

Η τέχνη της επιβίωσης στην προσφυγιά

Αγνοώντας το λαό

Ο πολιτισμός των προσφύγων του ‘22

Η περίπτωση του Πόντου

Ανταλλάξιμη Περιουσία

Η ελληνοτουρκική Συμφωνία της Άγκυρας

Η διαχείριση της Ανταλλάξιμης Περιουσίας

Τι μέλλει γενέσθαι 

Τα  ελληνικά  μνημεία στην Τουρκία

Μνημεία και κρίση ταυτότητας

Πολιτιστικός εκτουρκισμός

 

ΜΕΡΟΣ 5

Ιδεολογικές συγκρούσεις για την ιστορική Μνήμη

Σύγχρονες ερμηνευτικές αντιφωνίες και ιδεολογικές συγκρούσεις

Το «κενό»

Κατ’ αρχάς: ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ;

Διαιώνιση και μετασχηματισμός του Τραύματος

Οι πρόσφυγες στην Μεταπολίτευση!

Χρήσεις και καταχρήσεις της Γενοκτονίας

Παραναγνώσεις, παραδηλώσεις, προσβολές και αδιέξοδα

«Η νεοελληνική αμηχανία και η γεφύρωση του χάσματος»

Το πραγματικό ζήτημα

Νέο ατόπημα κατά του μικρασιατικού ελληνισμού

Γενοκτονία και Μικρά Ασία

Η Μεγάλη Σιωπή και η κοινωνία των πολιτών

Κρατικός αναθεωρητισμός

Η νεοελληνική περίπτωση!

Γιασασίν (ζήτω ο) Γούναρης. Μια κριτική στην απόφαση του Άρειου Πάγου

Αναθεώρηση της Ιστορίας

Η κριτική Σαλκιτζόγλου

Η εκδίκηση των «αυτοχθόνων». Στοχαζόμενοι το «συνωστισμό»

Η πρόκληση του ‘22

Η σύνθεση των ιστορικών εμπειριών και η νέα αναθεώρηση

Ρατσισμός κατά των προσφύγων του ‘22

Εν κατακλείδι

Οι θεωρίες συνωμοσίας και το βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού.  Με αφορμή μια διατριβή

Συνωμότες και αντισυνωμότες

Ο καθοδηγητής!

Ομως, υπάρχει και τρίτη κατηγορία

Επιλεγόμενα

Ποιος φοβάται την προσφυγική Μνήμη;

Με αφορμή τις συζητήσεις για το «αντιρατσιστικό»

Ποιοι φυλάττουν τας Θερμοπύλας; 

Ιστορικοί(εσ.) και Ιστορικοί(εξ.)

4 comments so far

  1. Π.N. on

    «Μικρά Ασία, Ένας οδυνηρός μετασχηματισμός» – Παρουσιάστηκε το νέο βιβλίο του Βλάση Αγτζίδη (ρεπορτάζ)

    mikra-asia-enas-odyniros-metashimatismos-paroysiastike-neo-vivlio-toy-vlasi-agtzidi

  2. Π on

    By admin 20 Δεκεμβρίου 2015 0 Comments
    Μικρά Ασία – Ενας οδυνηρός μετασχηματισμός ( 1908-1923 )

    agtzidis

    Είναι γνωστό στους Μικρασιάτες, και κυρίως σε αυτούς που δεν ξεχνούν ότι η καταστροφή της Σμύρνης δεν ήταν συνωστισμός αλλά αποτέλεσμα ενός καλά οργανωμένου και εκτελεσμένου σχεδίου, ότι έχουν γραφεί εκατοντάδες βιβλία για τη Μικρά Ασία και για τις διώξεις, τις σφαγές και τις κακουχίες που έχει περάσει ο εκεί ελληνισμός μέχρι να βρει μια νέα πατρίδα.

    Από τα βιβλία αυτά άλλα είναι αφηγηματικά άλλα ιστορικά και άλλα γραμμένα με πόνο ψυχής σαν αποτέλεσμα πικρών αναμνήσεων και δοκιμασιών, άμεσων ή έμμεσων.

    Το πόνημα του ιστορικού, και φυσικά πολύ γνωστού στους μικρασιάτικους κύκλους, Βλάση Αγτζίδη διαφέρει ως προς το περιεχόμενό του. Ο συγγραφέας, γνωστός από τα πολύ αξιόλογα βιβλία που έχει γράψει και έχει δώσει άγνωστα στο ευρύ κοινό ιστορικά στοιχεία, επανέρχεται για να μας αποκαλύψει τα γεγονότα αλλά και τα παρασκήνια εκείνα που οδήγησαν στην Μικρασιατική Καταστροφή.

    Το νέο του βιβλίου ( Εκδόσεων Παπαδόπουλου ) με τον τίτλο « ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ- Ένας οδυνηρός μετασχηματισμός (1908-1923)» ,χωρισμένο σε πέντε σημαντικά μέρη, προσπαθεί να αναλύσει όχι μόνο τα αίτια που δημιούργησαν την καταστροφή αλλά και τα αποτελέσματα που προξένησαν τα λάθη και οι εσφαλμένοι χειρισμοί εκ μέρους της Ελλάδας.

    Τα μέρη αυτά είναι :

    1.Από την αυτοκρατορία στο εθνο-κράτος ( 1908-1923 )

    2.Α’ Παγκόσμιος πόλεμος- Διχασμός-Γενοκτονίες στην Ανατολή-Μικρασιατική Εκστρατεία-Καταστροφή.

    3.Οι πολιτικές ευθύνες.

    4.Το προσφυγικό ζήτημα και η διαχείριση της ιστορικής μνήμης

    5.Ιδεολογικές συγκρούσεις για την ιστορική μνήμη.

    agtzidis22

    H παρουσίαση του βιβλίου έγινε στο φιλόξενο χώρο του POLIS ART CAFE τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2015 παρουσία ενός εκλεκτού ακροατηρίου.

    Στο πάνελ κάθισαν εκτός του συγγραφέα και οι Πόπη Ρηγοπούλου, Καθηγήτρια στον Τομέα Πολιτισμού, Περιβάλλοντος ,Επικοινωνιακών Εφαρμογών και Τεχνολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών- απόγονος Μικρασιατών-η Μιμή Ντενίση, γνωστή ηθοποιός και συγγραφέας και ο Βασίλης Μειχανετσίδης, Ιστορικός-μέλος της International Association of Genocide Scholars.

    Πρώτα το λόγο πήρε η Κα Πόπη Ρηγοπούλου η οποία αφού ανέλυσε το περιεχόμενο του βιβλίου στάθηκε στο κεφάλαιο των εθνοκαθάρσεων, της δράσης των Νεοτούρκων και στην αναγκαιότητα ή μη της εκστρατείας.

    Στη συνέχεια η Κα Μιμή Ντενίση, εκπλήσσοντας το ακροατήριο με την τοποθέτησή της πάνω στο θέμα τη Μικρασιάτικης Καταστροφής, μίλησε εκτενώς για τη συγγραφή του έργου ,που έχει ανεβάσει στο θέατρό της με μη αναμενόμενη επιτυχία, στη συγκίνηση που δημιούργησε το έργο, στις πρωτόγνωρες αντιδράσεις του κόσμου και στην εμπειρία που βιώνει καθημερινά όταν την πλησιάζουν οι Μικρασιάτες και τη συγχαίρουν επειδή έχει αναδείξει ένα τέτοιο θέμα.

    Τέλος αναφέρθηκε ότι ποτέ κανένας δεν τόλμησε, προφανώς φοβούμενος τις αντιδράσεις γιατί οι Ελλάδα σαν κράτος και οι Έλληνες σαν πολίτες, ποτέ δεν έχουν αποδεχτεί και ξεπεράσει το θέμα της Μικρασιάτικης Καταστροφής και των δεινών που έχει αυτή προκαλέσει. Σαν αποτέλεσμα της έρευνας της στάθηκε στο άγνωστο γεγονός της παρουσίασης, μονάχα για μια παράσταση λόγω πρωτοφανών γεγονότων που ακολούθησαν, από τη Μαρίκα Κοτοπούλη ενός έργου για την καταστροφή της Σμύρνης γραμμένο από τον Κωστή Μπαστιά.Το έργο αυτό χάθηκε γιατί δημιούργησε μη αναμενόμενες αντιδράσεις από το τότε κοινό.

    Ο Κος Β.Μειχανετσίδης αφού αναφέρθηκε στο περιεχόμενο του βιβλίου, κεφάλαιο με κεφάλαιο, στάθηκε στην πρωτοτυπία της έρευνας, στις ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις και ικανοποιητικές εξηγήσεις που δίνει ο συγγραφέας. Ανέφερε επίσης τη στάση ορισμένων ιστορικών προσώπων και το ρόλο που έπαιξαν στις εξελίξεις.

    Τέλος ο Βλάσης Αγτζίδης έκλεισε τον κύκλο των παρουσιάσεων αναφερόμενος στο τραύμα που ,ακόμη, βιώνει ο ελληνισμός, στις ενέργειες των Νεοτούρκων που άρχισαν πολύ πιο νωρίς από ότι έχει καταγραφεί, στη στάση των Γερμανών ( αναφέροντας ότι ο Χίτλερ ,σαν θαυμαστής που αντέγραψε στην εθνοκάθαρση των Νεότουρκων ,είχε πει για τον Κεμάλ Ατατούρκ ότι « είναι ένα αστέρι μέσα στο σκοτάδι» ),στη άρνηση εκ μέρους της Ελλάδας της ιστορίας της όταν οι Τούρκοι χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα και τρόπους κατασκευάζουν μια δική τους εκδοχή για την ιστορία.

    Ακολούθησαν ερωτήσεις των παρευρισκομένων και ένας γόνιμος διάλογος με κατάθεση ιστορικών δεδομένων και στοιχείων

    ΒΑΣΙΛΗΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ

    http://mikrasiatis.gr/mikra-asia-enas-odiniros-metasximatismos/

  3. Π on

    20 Δεκεμβρίου 2015

    Μιμή Ντενίση: Σιωπή και άρνηση της Ιστορίας καθόρισαν την επιστήμη και την τέχνη

    Η ομιλία της γνωστής ηθοποιού Μιμής Ντενίση στην παρουσίαση του βιβλίου ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ. Ένας οδυνηρός μετασχηματισμός (1908-1923) του Βλάση Αγτζίδη, που έγινε τη Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2015, στο Polis Art Cafe. Για το βιβλίο μίλησαν επίσης η Πέπη Ρηγοπούλου (Καθηγήτρια στον τομέα Πολιτισμού, Περιβάλλοντος, Επικοινωνιακών Εφαρμογών & Τεχνολογίας του Καποδιστριακού Αθηνών) και ο Βασίλης Μεϊχανετσίδης (Ιστορικός – μέλος της International Association of Genocide Scholars).

    Μιμή Ντενίση:

    Όταν αποφάσισα να γράψω το έργο μου για την Σμύρνη άρχισα να μελετάω κείμενα Ελλήνων και ξένων ιστορικών. Τα κείμενα του Αγτζίδη σε αντίθεση με άλλων ιστορικών τα χαρακτηρίζει το πάθος για την δικαίωση του θέματος. Όχι η εμπάθεια.

    Μου έκανε εντύπωση η αντικειμενικότητα του η βασισμένη σε επιχειρήματα. Και η αντικειμενικότητα δεν είναι κάτι δεδομένο στην χώρα μας. Υπάρχει ένα είδος φοβίας στο να ειπωθεί η αλήθεια αν διαφέρει από την κοινή παγιωμένη άποψη.

    Το τελευταίο του βιβλίο «Μικρά Ασία – ενας οδυνηρός μετασχηματισμός», είναι για μένα μια ολοκληρωμένη κατάθεση, του τι συνέβη εκεί ανάμεσα στο 1908 και στο 1923, τι αποτελέσματα είχε και πως αντιμετωπίστηκε από την Ελλάδα μέχρι σήμερα. Όπως λέει ο Αγτζίδης είναι ένα θέμα που πάντα προκαλούσε αμφιθυμία.

    Το 1924 η Μαρίκα Κοτοπούλη ανέβασε το έργο «Το Πουλί της Νύχτας» με θέμα την καταστροφή του Κωστή Μπαστιά. Οι θεατές μόνο που δεν σκοτώθηκαν μεταξύ τους! Το έργο παίχτηκε ένα βράδυ και ο συγγραφέας το έκαψε στην συνέχεια. Και φυσικά δεν υπήρξε άλλη προσπάθεια ανεβάσματος έργου καθώς το θέατρο είναι μια ζωντανή τέχνη που προκαλεί άμεσες αντιδράσεις. Το αναφέρω σαν ενδεικτικό των αντιδράσεων που προκαλούσε το θέμα τότε. Η Ελληνική κοινωνία αισθανόταν αμηχανία; Ντροπή; Άρνηση μπροστά στο θέαμα των προσφύγων; Μπορεί όλα μαζίγι’ αυτό κι έκλεισε τα μάτια της σ’ αυτό! Δεν ήταν οι σημερινοί πρόσφυγες από την Συρία, ήταν οι δικοί μας πρόσφυγες! Αυτοί που αποκαλούσαμε αδέλφια μας μέχρι πριν λίγο και ξαφνικά έγιναν ξένοι και Τουρκόσποροι!Απο το 1937 και μετά ο Μεταξάς λογοκρίνει οτιδήποτε προέρχεται απο την Μικρά Ασία.

    Σιωπή και άρνηση της Ιστορίας καθόρισαν την επιστήμη και την τέχνη. Ελάχιστοι επέλεξαν να μελετήσουν τα γεγονότα σε βάθος. Η υποβάθμιση της σημασίας της Μικρασιατικής καταστροφής, η απενοχοποίηση του Τουρκικού Εθνικισμού έγιναν κοινός τόπος μετά το 1922. Μόνο οι οργανώσεις των προσφύγων αγωνίζονταν να την κάνουν μέρος της Ελληνικής Ιστορίας. Όλος ο εξωελλαδικός Ελληνισμός και τα παθήματα του στην Διασπορά έμειναν στο περιθώριο. Έτσι δημιουργήθηκε το «τραύμα» για το οποίο συχνά μιλάει ο Αγτζίδης. Δεν νομίζω πως υπάρχει πιο καίριος χαρακτηρισμός. «Το τραύμα του ‘22» αντιλαμβάνονται πια όλοι έστω κι αν το αρνούνταιπως υπάρχει, γιατί η Ελληνική πολιτεία δεν θέλησε ποτέ να το αποδεχτεί, να το ξεσκεπάσει και να το επουλώσει.

    Αυτό το τραύμα το βλέπω καθημερινά στο θέατρο. Χιλιάδες άνθρωποι στα 2 χρόνια που παίζω την Σμύρνη κλαίνε γοερά στην διάρκεια της παράστασης, πολλοί έρχονται να μου διηγηθούν την προσωπική τους ιστορία ή να μου φέρουν αγαπημένα αντικείμενα που πήραν μαζί οι παππούδες τους.. Κι είναι Πόντιοι, Καππαδόκες, Σμυρνιοί, Αρμένηδεςκ.α2ης, 3ης, 4ης γενιάς ακόμα και λίγοι επιζήσαντες 1ης γενιάς. Όλοι μου λένε πόσο δικαιωμένοι νοιώθουν που βλέπουνε την ιστορία τους σ’ ένα μεγάλο θέατρο. Μιλάμε απλά για μιά παράσταση, όχι για κρατική πράξη αποδοχής. Σκεφτείτε πόσο βαθύ είναι το τραύμα τους και πόσο αδικημένοι νοιώθουν από την Ελληνική Πολιτεία.

    Το βιβλίο του Αγτζίδη είναι για μένα ιδιαίτερα σημαντικό γιατί αναλύει σε βάθος τα γεγονότα μέχρι την καταστροφή με απόλυτη σαφήνεια και με τόλμη. Δεν χαρίζεται σε καμμία παράταξη. Άλλωστε τα λάθη της Ελλάδας και οι ευθύνες της είναι τόσο πολλές όσο και των συμμάχων της. Ο ελληνικός διχασμός, η αντίδραση της φιλομοναρχικής παράταξης, η ασυνέπεια του Βενιζέλου που προκήρυξε εκλογές εν μέσω του πολέμου και η διαμόρφωση της παλαιοελλαδικής αριστεράς που συνεργάστηκε με τους μοναρχικούς οδήγησαν στην Μικρασιατική καταστροφή και στην κυριαρχία του Τουρκικού Εθνικισμού. Έτσι λέει ο Αγτζίδης κι έχει απόλυτο δίκιο. Η νομοθετική απαγόρευση εξόδου των πληθυσμών χωρίς ελληνικό διαβατήριο – Νόμος 2870 ψηφίστηκε ομόφωνα από την Ελληνική Βουλή – όλες οι προτάσεις για δημιουργία ντόπιου μικρασιατικού στρατού και Ελληνικής πολιτοφυλακής, απερρίφθησαν όπως και ο Πόντος εγκαταλείφθηκε μετά το Νοέμβριο του ’20 (Κεφάλαιο -Ευθύνες για την σφαγή).

    Οι εκλογές του ’20 παραμένουν ένα μεγάλο ιστορικό ερώτημα και πολλοί είναι οι ιστορικοί που επιλέγουν να το αγνοούν. Φαντάζομαι για να μην θίξουν τον Βενιζέλο. Αναμφισβήτητα ιδιοφυής, αναμφισβήτητα όμως έκανε κι ένα απο τα μεγαλύτερα λάθη. Τις εκλογές το ’20. Ο Αγτζίδης παραθέτει και τις 2 απόψεις – οι οπαδοί του υποστήριζαν πως πίστευε πως θα κερδίσει, οι αντίπαλοι του πως ήταν μια εύσχημη αποχώρηση για να μην φέρει ευθύνη κακής εξέλιξης στο μικρασιατικό. Παραθέτει όμως και απόσπασμα επιστολής του συνεργάτη του Βενιζέλου Νίκου Καζαντζάκη «Άνθρωπος που μ’ επανάστασιν κατέλαβε την αρχή και δικτατορικώς κυβέρνησε τόσα χρόνια πως και γιατί θυμήθηκε το σύνταγμα και ενήργησε εκλογές αφού τόξερε πως θα χάσει ή μη και δεν τόξερε; Αμ τότε ίνταδιάλο υπεράνθρωπος έτονε;» Την είχα και γω την απορία όταν έγραφα το έργο γι’ αυτό έβαλα και τις 2 απόψεις. Ο Αγτζίδης καταλήγει πως πιθανότερη εκδοχή ήταν η ψυχολογική του κατάρρευση μετά την απόπειρα στο Παρίσι. Πολύ ενδιαφέρον επίσης για μένα έχει το κεφάλαιο που αναφέρεται στον Χίτλερ. Είναι σαφές για όποιον ασχοληθεί με την περίοδο αυτή, πως η Τουρκική Στρατηγική σε σχέση με τις μειονότητες οργανώθηκε απο τους Γερμανούς. Και οι Κεμαλιστές μετέπειτα επηρέασαν τον Χίτλερ. Είναι κοινός τόπος λέει ο Αγτζίδης, στους μελετητές του Τουρκικού Εθνικισμού, η διαπίστωση ότι η τάση του Νεοτουρκικού Κινήματος που κατέλαβε την εξουσία το 1908 αποτελεί μια πρωτοναζιστική ιδεολογική πολιτική και οργανωτική μορφή. Συνέχεια και ολοκλήρωση υπήρξε το κεμαλικό κίνημα του οποίου ο ηγέτης, αναγνωρίζεται ως ο δάσκαλος του Χίτλερ. Ο Χίτλερ το 1920 αποκαλούσε τον Ατατούρκ «ένα αστέρι στο σκοτάδι». Γνώριζε την ανελέητη συμπεριφορά του προς τους Έλληνες και Αρμεναίους και συνέκρινε την επιρροή τους μ’ εκείνη των Εβραίων. Την πολιτική του Κεμάλ προς αυτούς ήθελε να εφαρμόσει ο ίδιος στους Εβραίους.

    Σημαντικά και ξεκάθαρα για κάποιον που δεν έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα είναι τα κεφάλαια που αναφέρονται στην Γενοκτονία. Γενοκτονία κατά τον ΟΗΕ με την σύμβαση του 1948 είναι η εσκεμμένη εν όλω η εν μέρει εξόντωση μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας και ο Αγτζίδης αναλύει όλους τους τρόπους και τύπους που συνιστούν Γενοκτονία. Όλοι εφαρμόστηκαν στην περίπτωση των Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Με βάση τον ορισμό του ΟΗΕ λέει ο Αγτζίδης η σφαγή της Σμύρνης το ’22 , οι σφαγές στο Αϊβαλί, στα Βουρλά, στα Μοσχονήσια, στον Μπουρνόβα συνιστούν έγκλημα Γενοκτονίας. Το ίδιο και οι μαζικές διώξεις στην Ανατολική Θράκη, στην Ιωνία και στον Πόντο με στόχο την εξαφάνιση του Ελληνικού πληθυσμού στο πλαίσιο του σχεδίου του 1911. Ειδικά μετά το 1916 όταν η Ελλάδα μπαίνει στον πόλεμο οι διώξεις κορυφώνονται. Η Μαύρη Βίβλος του Πατριαρχείου υπολογίζει σε 490.000 τους Έλληνες που θανατώθηκαν μέχρι το τέλος του Παγκοσμίου Πολέμου. Και φυσικά το αποκορύφωμα είναι η σφαγή της Σμύρνης και της Ιωνικής παραλίας με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Όλ’ αυτά αποδεικνύονται απο άπειρες μαρτυρίες καθώς και έγγραφα όλων σχεδόν των προξένων. Με κορυφαίους τον Χόρτον και τον Μοργκενθάου.

    Και φτάνει ο Αγτζίδης στα σημαντικότερα για σήμερα κεφάλαια. Την στάση της Ελληνικής Πολιτείας, τις ανίερες συμμαχίες κομμάτων σε σχέση με το ’22, την αναγκαστική παραδοχή μετά απο μεγάλες προσπάθειες των προσφυγικών οργανώσεων, της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, μα και η άρνηση και αμφισβήτηση του. Κι έχει δίκιο όταν λέει πως η Ελλάδα συγκροτεί ιδιαίτερη κατηγορία χώρας που αρνείται την δική της ιστορία και αμφισβητεί γενοκτονία που υπέστη μέρος του πληθυσμού της. Κι ενώ οι Τούρκοι κατασκευάζουν ιστορία για ν’ αποδείξουν πως οι ίδιοι υπέστησαν γενοκτονία απο τους Αρμένιους και τους Πόντιους, εμείς συμφωνούμε στην ουσία με την πολιτική τους.

    Λέμε πως υπάρχει αμοιβαιότητα στις αγριότητες και αντίδραση στην κατοχή της Σμύρνης. Οι αρνητές κρύβουν την οργανωμένη εξόντωση των πληθυσμών απο το 1911, τον τεράστιο αριθμό των θυμάτων, την ελληνική απόβαση που έγινε με απόφαση της Αντάντ, κ.α. Μόνο στην δεκαετία του ’80, γράφει ο Αγτζίδης, αναπτύσσονται εντός της ελληνικής κοινωνίας διαδικασίες σύγκλισης με την αναγνώριση της ιστορίας των Ελλήνων της Ανατολής και την ένταξή τους στην συλλογική μνήμη. Στην δεκαετία του ’90 φάνηκε πως με την ανακήρυξη των 2 Εθνικών επετείων, της 19ηςΜαίου(για την γενοκτονία των Ποντίων), την 14η Σεπτεμβρίου (για την γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας). Φάνηκε πως το χάσμα γεφυρώθηκε. Μετά ήρθαν τα βιβλία, ο συνωστισμός και γυρίσαμε πάλι στην αρχή.

    Η πλήρης διεθνοποίηση και άρνηση της Ιστορίας μας απο την μία κι οι υπερβολικές εθνικοπατριωτικές εξάρσεις απο την άλλη οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: στην μη αποδοχή της Μικρασιατικής καταστροφής σαν την πιο συγκλονιστική στιγμή της Ιστορίας μας του 20ου αιώνα.

    Τις θέσεις αυτές αναλύει και επεξηγεί ο Αγτζίδης εξαιρετικά και δεν χρειάζεται να επαναλάβω τα λόγια του. Κι ο πιο απλός αναγνώστης του βιβλίου θα δει καθαρά τι συμβαίνει. Εγώ θα καταθέσω μόνο την δική μου μαρτυρία στο άκουσμα της φράσης «δεν ήταν συνωστισμός, ήταν η ίδια η κόλαση». Χίλια άτομα ξεσπούν σε χειροκροτήματα και κραυγές. Κι όπως έγραψε ο Χεμιγουέη στο κείμενό του για την προκυμαία της Σμύρνης, «τις τραγωδίες της Ιστορίας τις αντιμετωπίζεις με 2 τρόπους: ή προσπαθώντας να τις καλύψεις για να ξεχαστούν ή αντιμετωπίζοντας τα λάθη που τις προκάλεσαν για να μην ξαναγίνουν».

    Ο Αγτζίδης επέλεξε το δεύτερο.

    http://mikrasiatis.gr/mimi-ntenisi-siopikairnisi-tis-istorias-kathorisan-epistimi-kai-texni/

  4. Μ on

    Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Βλάση Αγτζίδη «ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ. Ένας οδυνηρός μετασχηματισμός (1908 – 1923)

    Πληροφοριακά Στοιχεία
    Δημιουργήθηκε : 22 Δεκέμβριος 2015

    Με μεγάλη επιτυχία παρουσιάστηκε στην Αθήνα, στο Polis Art Cafe, το νέο βιβλίο του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη, ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ – Ένας οδυνηρός μετασχηματισμός (1908 – 1923), για τη σημασία του οποίου μίλησαν, μίλησαν η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Πέπη Ρηγοπούλου, η ηθοποιός Μιμή Ντενίση, ο ιστορικός Βασίλης Μεϊχανετσίδης, ενώ παρέμβαση έκανε και ο ίδιος ο συγγραφέας. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.

    Η Πέπη Ρηγοπούλου

    Η καθηγήτρια του πανεπιστημίου Αθηνών, Πέπη Ρηγοπούλου στην ομιλία της ανέφερε πως βιβλία σαν αυτό που έγραψε ο Βλάσης Αγτζίδης, που προσπαθούν με λέξεις να περιγράψουν τραγωδίες της ανθρωπότητας, δημιουργούν στους αναγνώστες μια ταραχή. Μιλώντας για τον συγγραφέα του βιβλίου, επισήμανε ως αξιοσημείωτο το γεγονός που εκθέτει στα έργα του διαφορετικές απόψεις και μάλιστα αντιμαχόμενες μεταξύ τους. Σέβεται κάθε άποψη χωρίς απαραίτητα να ταυτίζεται, χωρίς να παύει να ακούει πολύ προσεκτικά τον καθένα ξεχωριστά. Από τη μια προσφεύγει κάθε τόσο σε θέσεις που έχουν εκφράσει Τούρκοι συνάδελφοι, με τους οποίους, είτε συμφωνεί, είτε διαφωνεί, ενώ από την άλλη δεν διστάζει να κάνει και κριτική στη συμπεριφορά των Ελλήνων προς τους Τούρκου.

    Όπως είπε η Πέπη Ρηγοπούλου ο Βλάσης Αγτζίδης, δεν το κάνει αυτό από οπορτουνισμό, αλλά αντιθέτως από πεποίθηση στις απόψεις του και από πίστη ότι ο διάλογος ευνοεί όχι αυτόν που απλώς έχει δίκιο, αλλά και κάθε κοινωνία που, για να θεμελιώσει τη δημοκρατία και την ελευθερία, διαλέγεται έντονα με τη μνήμη. Δίνει έντιμα και με επιτυχία τον αγώνα του κάθε σοβαρού ιστορικού γιατί το υλικό του ματώνει και η λέξη τραύμα είναι εντελώς περιοριστική», υπογράμμισε η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών.

    Η Μιμή Ντενίση

    Στην ομιλία της η ηθοποιός Μιμή Ντενίση ανέφερε πως τα κείμενα του Αγτζίδη σε αντίθεση με άλλων ιστορικών τα χαρακτηρίζει το πάθος για την δικαίωση του θέματος. Όχι η εμπάθεια. Μου έκανε εντύπωση η αντικειμενικότητα του η βασισμένη σε επιχειρήματα. Και η αντικειμενικότητα δεν είναι κάτι δεδομένο στην χώρα μας. Υπάρχει ένα είδος φοβίας στο να ειπωθεί η αλήθεια αν διαφέρει από την κοινή παγιωμένη άποψη. Το τελευταίο του βιβλίο, είναι για μένα μια ολοκληρωμένη κατάθεση, του τι συνέβη εκεί ανάμεσα στο 1908 και στο 1923, τι αποτελέσματα είχε και πως αντιμετωπίστηκε από την Ελλάδα μέχρι σήμερα. Όπως λέει ο Αγτζίδης είναι ένα θέμα που πάντα προκαλούσε αμφιθυμία.

    Σιωπή και άρνηση της Ιστορίας καθόρισαν την επιστήμη και την τέχνη. Ελάχιστοι επέλεξαν να μελετήσουν τα γεγονότα σε βάθος. Η υποβάθμιση της σημασίας της Μικρασιατικής καταστροφής, η απενοχοποίηση του Τουρκικού Εθνικισμού έγιναν κοινός τόπος μετά το 1922. Μόνο οι οργανώσεις των προσφύγων αγωνίζονταν να την κάνουν μέρος της Ελληνικής Ιστορίας. Όλος ο εξωελλαδικός Ελληνισμός και τα παθήματα του στην Διασπορά έμειναν στο περιθώριο. Έτσι δημιουργήθηκε το «τραύμα» για το οποίο συχνά μιλάει ο Αγτζίδης. Δεν νομίζω πως υπάρχει πιο καίριος χαρακτηρισμός. «Το τραύμα του ‘22» αντιλαμβάνονται πια όλοι έστω κι αν το αρνούνται πως υπάρχει, γιατί η Ελληνική πολιτεία δεν θέλησε ποτέ να το αποδεχτεί, να το ξεσκεπάσει και να το επουλώσει.

    BIBLIO.AGTZIDIS.MIKRA.ASIA

    Το βιβλίο του Αγτζίδη είναι για μένα ιδιαίτερα σημαντικό γιατί αναλύει σε βάθος τα γεγονότα μέχρι την καταστροφή με απόλυτη σαφήνεια και με τόλμη. Δεν χαρίζεται σε καμία παράταξη. Άλλωστε τα λάθη της Ελλάδας και οι ευθύνες της είναι τόσο πολλές όσο και των συμμάχων της. Ο ελληνικός διχασμός, η αντίδραση της φιλομοναρχικής παράταξης, η ασυνέπεια του Βενιζέλου που προκήρυξε εκλογές εν μέσω του πολέμου και η διαμόρφωση της παλαιοελλαδικής αριστεράς που συνεργάστηκε με τους μοναρχικούς οδήγησαν στην Μικρασιατική καταστροφή και στην κυριαρχία του Τουρκικού Εθνικισμού. Έτσι λέει ο Αγτζίδης κι έχει απόλυτο δίκιο. Η νομοθετική απαγόρευση εξόδου των πληθυσμών χωρίς ελληνικό διαβατήριο –Νόμος 2870 ψηφίστηκε ομόφωνα από την Ελληνική Βουλή- όλες οι προτάσεις για δημιουργία ντόπιου μικρασιατικού στρατού και Ελληνικής πολιτοφυλακής, απερρίφθησαν όπως και ο Πόντος εγκαταλείφθηκε μετά το Νοέμβριο του ’20 (Κεφάλαιο – Ευθύνες για την σφαγή).

    Και φτάνει ο Αγτζίδης στα σημαντικότερα για σήμερα κεφάλαια. Την στάση της Ελληνικής Πολιτείας, τις ανίερες συμμαχίες κομμάτων σε σχέση με το ’22, την αναγκαστική παραδοχή μετά από μεγάλες προσπάθειες των προσφυγικών οργανώσεων, της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, μα και η άρνηση και αμφισβήτηση του. Κι έχει δίκιο όταν λέει πως η Ελλάδα συγκροτεί ιδιαίτερη κατηγορία χώρας που αρνείται την δική της ιστορία και αμφισβητεί γενοκτονία που υπέστη μέρος του πληθυσμού της. Κι ενώ οι Τούρκοι κατασκευάζουν ιστορία για ν’ αποδείξουν πως οι ίδιοι υπέστησαν γενοκτονία από τους Αρμένιους και τους Πόντιους, εμείς συμφωνούμε στην ουσία με την πολιτική τους.

    Η πλήρης διεθνοποίηση και άρνηση της Ιστορίας μας από την μία κι οι υπερβολικές εθνικοπατριωτικές εξάρσεις από την άλλη οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα: στην μη αποδοχή της Μικρασιατικής καταστροφής σαν την πιο συγκλονιστική στιγμή της Ιστορίας μας του 20ου αιώνα.

    BIBLIO.MIKRA.ASIA.AGTZIDIS.PROSKLISI

    Ο Βασίλης Μεϊχανετσίδης

    Ο Βασίλης Μεϊχανετσίδης, ιστορικός, ανέφερε πως έχουν περάσει πάνω από 90 χρόνια και έχει επιτευχθεί πρόοδος της ιστορικής επιστήμης και έρευνας και θα έπρεπε ήδη να έχει αποκρυσταλλωθεί η ιστορική αποτίμηση και αξιολόγηση των γεγονότων εκείνων. Αν και, η Κατοχή, ο Εμφύλιος πόλεμος και οι ιδεολογικές συγκρούσεις συνέβαλαν στον αποπροσανατολισμό του κράτους και στην υποβάθμιση των γεγονότων της δραματικής περιόδου. Ο συγγραφέας, ανέφερε ο κ. Μεϊχανετσίδης, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο νέες και ενδιαφέρουσες πτυχές για τη γενοκτονική φύση των γεγονότων της περιόδου 1908 – 1923 και ο αναγνώστης θα αντλήσει ικανοποιητικές εξηγήσεις αναφορικά με τους όρους γενοκτονία και εθνοκάθαρση.

    Ο Βλάσης Αγτζίδης

    Στην παρέμβασή του ο συγγραφέας Βλάσης Αγτζίδης ανέφερε πως στόχος του συγκεκριμένου βιβλίου, αλλά και όλου του έργου του σε ότι αφορά τον μικρασιατικό και ποντιακό ελληνισμό, είναι να ρίξειφως σε ολόκληρες σελίδες της νεοελληνικής ιστορίας που ακόμα είναι απροσπέλαστες και άγραφες. Όπως τόνισε τις προηγούμενες δεκαετίες, ο ποντιακός, ο μικρασιατικός και ο ανατολικοθρακικός ελληνισμός ήταν εξαφανισμένοι από το προσκήνιο. Υπήρχε μια εσωστρέφεια στον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζαν οι ιστορικοί την νεοελληνική ιστορία. Σήμερα έχουμε τα εργαλεία για να δούμε τη μεγάλη εικόνα, να κατανοήσουμε τι συνέβη εκείνα τα χρόνια· αυτός ήταν και ο δικός μου ερευνητικός στόχος, κατέληξε.

    http://efxinospontos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=602:parousiastike-to-vivlio-tou-vlasi-agtzidi-mikra-asia-enas-odyniros-metasximatismos-1908-1923&catid=13:vivlio&Itemid=124


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: