Έλληνες και Οκτωβριανή Επανάσταση

MS18 cover front lowH επέτειος της Οκτωβριανής Επανάστασης των μπολσεβίκων (1917) φέρνει πάντα στο νου το μεγαλύτερο κοινωνικό και πολιτικό πείραμα του 20ου αιώνα.

Η αποτίμηση αλλά και η καλή γνώση των διαφόρων πλευρών του πειράματος αυτού -δύο δεκαετίες μετά  το τέλος του- αποτελεί μια διαρκή πρόκληση προς τους ιστορικούς.

Έτσι, έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το τεύχος του περιοδικού «Μαρξιστική Σκέψη», που κυκλοφόρησε πριν από λίγες μέρες. Το αφιέρωμα (366 σελίδες) χωρίζεται σε δύο μέρη.

Το Α’ Μέρος (9-198 σελ.) περιλαμβάνει μαρτυρίες και πηγές. Δημοσιεύονται πολύ ενδιαφέροντα κείμενα των πρωταγωνιστών εκείνης της πρώτης περιόδου, όπως των Ρίκοφ, Γιόφε, Κάραχαν, Ρακόβσκι, Πρεομπραζένσκι, Λουνατσάρσκι, Κρούπσακαγια, Μπουχάριν, Τρότσκι κ.ά. Καθώς επίσης και ξεχωριστών λογοτεχνών και επιστημόνων, όπως του Βίκτορ Σερζ και Αλμπερτ Αϊνσταιν.

Το Β’ Μέρος  (199-351 σελ.) περιλαμβάνει αναλύσεις. Σ’ αυτή την ενότητα   συμμετέχω και εγώ με το άρθρο «Οι Έλληνες της Ρωσίας και του Πόντου στην Οκτωβριανή Επανάσταση«. Υπάρχουν επίσης κείμενα των Μαστρογιαννόπουλου, Μπελαντή, Καλτσώνη, Χρύση….

Το τεύχος αυτό θα παρουσιαστεί την Τετάρτη σε εκδήλωση-συζήτηση με θέμα:

«Οκτώβρης 1917: οι επαναστατικοί μετασχηματισμοί στη διαδικασία συγκρότησης του πρώτου εργατικού κράτους»

Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 18 Νοέμβρη 2015 στις 6.30 στα γραφεία της εφημερίδας «Εποχή»
Βλαχάβα 11, Αθήνα

Ομιλητές της εκδήλωσης :
Αντώνης Νταβανέλος, Γιάννης Τόλιος, Κώστας Σκορδούλης,
Βλάσης Αγτζίδης, Γιάννα Κατσιαμπούρα
Συντονιστής – εισαγωγική παρουσίαση: Τάκης Μαστρογιαννόπουλος

Θα επακολουθήσει συζήτηση.

MarxistikiSkepsi18_PROSKLISI

Δείτε ένα παλιότερο αφιέρωμα στην «Κ.Ε.«:

«Όταν οι Έλληνες κομμουνιστές πήραν την εξουσία«

3 comments so far

  1. ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

    Posted on Μαρτίου 1, 1992

    του Αλέξανδρου Καπακτσή
    εφημερίδα ΠΡΙΝ, 1/3/1992

    Σε μια εποχή που τον απλό παρατηρητή έχουν ζαλίσει οι διεθνείς εξελίξεις και οι ε­πιπτώσεις τους στο εργατικό και επανα­στατικό κίνημα, ένα από τα στοιχεία τους τις χρωματίζει έντονα: Το εθνικό ζήτημα. Βάζει τη σφραγίδα του, τις επιταχύνει, ανα­τρέπει πολλές φορές τις προβλέψεις, εσωτερικοποιείται στην «εθνική» και διεθνή ταξική πάλη, επηρεάζει την οικονομική ζωή σε εθνική, διεθνική και παγκόσμια κλί­μακα.

    Γίνεται δημιουργός στροφής της πο­λιτικής ζωής, της στάσης των πολιτικών δυνάμεων, «ρευστοποιεί» συμμαχίες πα­λιές και τείνει να δημιουργήσει άλλες. Τρό­μο που συνταράσσει κοινωνικές τάξεις και κινήματα. Και ενώ οι «μεγάλοι» της εποχής μετά την πρώτη αναμπουμπούλα και ξάφ­νιασμα φαίνονται να βρίσκονται στο στοι­χείο τους, να ξαναβρίσκουν τον παλιό καλό εαυτό τους, να κολυμπούν σαν ψάρια μέσα στο νερό, το επαναστατικό κίνημα σήμερα, νικημένο κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, παραζαλισμένο ψάχνει κάπου να πιαστεί παρασυρμένο από τη δίνη των γεγονότων. Χωρίς πολιτική-γραμμή στρατηγικής και ταχτικής παρέμβασης στις εξελίξεις, αδυ­νατεί να αντλήσει δυνάμεις μέσα από τη ρευστότητα της εποχής, να εξασφαλίσει τα πρώτα σκιρτήματα ανάκαμψης. Η συνι­στώσα επαναστατική πάλη των λαών δεν υπάρχει ούτε στα σχέδια επί χάρτου; Πολύ περισσότερο να καθορίσει τα γεγονότα. Ό­σο δεν θα λύνεται αυτό το ζήτημα, οι συνέ­πειες της στρατηγικής ήττας θα γίνονται πιο μακρόχρονες. Πιότεροι ποταμοί αίμα­τος, δακρύων και πόνου θα καταγράψουν οι λαοί στην πρώτη σελίδα της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι ανάγκη να προχωρήσει η προσπάθεια ανίχνευσης, θεμελίωσης και κατοχύρωσης του επιστημονικού κεκτημέ­νου για το εθνικό ζήτημα και η σύνδεση του με την επαναστατική πάλη σήμερα. Για τη μετατροπή του σε πολιτική γραμμή καθη­μερινής παρέμβασης και μάχης. Σ’ αυτή τη προσπάθεια εντάσσονται και οι παρακά­τω σκέψεις, επισημάνσεις και προτάσεις. Και ταυτόχρονα να ξανακοιταχτεί η θεωρία του Λένιν για το εθνικό ζήτημα μέσα από τις εξελίξεις και τη ροή των γεγονότων.

    Ι. Η ιστορική εξέταση του εθνικού ζητήματος

    Η ανάπτυξη του καπιταλισμού συνδέθη­κε με μια έκρηξη στην ανάπτυξη των παρα­γωγικών δυνάμεων και της εμπορευματι­κής παραγωγής, έκρηξη η οποία συμπαρέ­συρε οικονομικούς, πολιτικούς, θρησκευτι­κούς και πολιτικούς φραγμούς που υπήρ­χαν για τη δημιουργία μεγάλων αγορών, αναγκαίων για την παραπέρα ανάπτυξη τους. Η υπό διαμόρφωση νέα κυρίαρχη τά­ξη, η αστική τάξη, ηγείται της προσπά­θειας. Αντιλαμβανόμενη ότι η ενιαία γλώσ­σα αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους όρους για την πλήρη νίκη της εμπορευματι­κής παραγωγής-ανάλογης της ανάπτυξης του καπιταλισμού – ηγούνται των εθνικών κινημάτων που στόχο έχουν την συνένωση στη βάση εθνικών κρατών όλων των αν­θρώπων που μιλούν την ίδια γλώσσα. Είναι η περίοδος της νίκης του καπιταλισμού πά­νω στη φεουδαρχία. Οι επαναστάσεις, οι πολεμικές συγκρούσεις και οι μεγάλοι συμ­βιβασμοί είναι πλέον στο προσκήνιο. Η διαμόρφωση των νέων εθνικών κρατών δεν γίνεται «καθαρά» μέσα σε συνθήκες εργα­στηρίου. Το εθνικό ζήτημα δεν λύνεται μια για πάντα. Οι λύσεις που δίνονται κρύβουν αντιφάσεις και ανισορροπίες. Όμως το α­ποτέλεσμα είναι καθοριστικό. Τα μεγάλα εθνικά κράτη είναι γεγονός. Και στις παρυ­φές τους, τα μικρά, γεννημένα άλλα από τις δίνες των συγκρούσεων ή των ιστορικών ευκαιριών που πρόσφερε η εποχή στην εθνι­κή αστική τάξη μικρών λαών.

    Ο αναπτυσσόμενος καπιταλισμός όμως σύντομα δεν βολεύεται μέσα στα εθνικά σύνορα. Επιταχύνει τη ανάπτυξη των δεσμών και των σχέσεων ανάμεσα στα έθνη, σπάει ολοένα και περισσότερο τους νέους φραγ­μούς που σε μια προηγούμενη πορεία του δημιούργησε.

    Η διεθνοποίηση του κεφαλαίου, της οι­κονομικής ζωής, της πολιτικής και της επι­στήμης, είναι το νέο χαρακτηριστικό του.

    Η εμφάνιση των μονοπωλίων κάνει ασφυ­κτικά τα εθνικά πλαίσια, Η πλήρης κατά­κτηση της εσωτερικής αγοράς γίνεται το ε­φαλτήριο για την έξοδο στην παγκόσμια α­γορά. Οι ανάγκες αξιοποίησης τους για την περαιτέρω ανάπτυξη και επέκταση τους, κάνουν επιτακτική την κατάκτηση νέων ε­δαφών και στη συνέχεια «σφαιρών επιρ­ροής» για την επένδυση κεφαλαίων, τη προμήθεια πρώτων υλών, διάθεση των προϊόντων. Ο διεθνισμός του κεφαλαίου διεθνοποιεί τις συμμαχίες και τις συγκρού­σεις του, διεθνοποιεί ταυτόχρονα και την ταξική πάλη με τον αντίποδα του.

    Το μοίρασμα του κόσμου γίνεται και ξα­ναγίνεται το περιεχόμενο της σύγχρονης οι­κονομικής πάλης ανάμεσα στις διάφορες μερίδες του διεθνοποιημένου κεφαλαίου. Η μορφή αυτής της πάλης μπορεί να αλλάζει διαρκώς, και αλλάζει, χωρίς όμως να αλ­λοιώνει αυτό το περιεχόμενο. Κορυφαίες στιγμές σ’ αυτό το προτσές οι δυο παγκό­σμιοι πόλεμοι.

    Η νέα αυτή τάση του αναπτυσσόμενου καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στά­διο έσπασε τα «φυσικά» σύνορα που δια­μορφώθηκαν από τη γλώσσα και τις συ­μπάθειες του πληθυσμού σε μεγάλα και βιώσιμα έθνη (που στην πορεία της ιστορι­κής εξέλιξης συμπεριέλαβαν και μια σειρά μικρά και μη βιώσιμα). Διαμορφώνει σύνο­ρα μέσα από προσαρτήσεις, όχι με δημο­κρατικό τρόπο, ξαναγεννά το εθνικό ζήτη­μα με νέο τρόπο, μέσα σε νέες συνθήκες.

    Η τομή της Οκτωβριανής Επανάστασης

    Τομή στην εξέλιξη, έκφραση της δυνα­τότητας για μια νέα πορεία αποτελεί η Ο­κτωβριανή Επανάσταση, Σε μια πολυεθνι­κή δεσποτική αυτοκρατορία με έντονη ε­θνική καταπίεση από τους μεγαλορώσους σοβινιστές τσιφλικάδες και αστούς η επα­ναστατημένη εργατική τάξη για πρώτη φο­ρά στην ιστορία καλείται να εφαρμόσει μια άλλη πολιτική στο εθνικό ζήτημα.

    Κυριαρχεί η αντίληψη του Λένιν «Για να παραμεριστεί η εθνική καταπίεση, είναι α­παραίτητο να υπάρχει το θεμέλιο – η σοσια­λιστική παραγωγή. Πάνω όμως σ’ αυτό το θεμέλιο είναι απαραίτητο να υπάρχει επί­σης μια δημοκρατική οργάνωση του κρά­τους, ένας δημοκρατικός στρατός κτλ. Μετασχηματίζοντας τον καπιταλισμό σε σοσιαλισμό το προλεταριάτο δημιουργεί τη δυνατότητα να εξαλειφθεί πέρα για πέρα η εθνική καταπίεση· η δυνατότητα αυτή θα μετατραπεί σε πραγματικότητα «μόνο» — «μόνο!» όταν θα εφαρμοστεί στο ακέ­ραιο η δημοκρατία σ’ όλους τους τομείς, ί­σαμε τον καθορισμό των συνόρων του κρά­τους σύμφωνα με τις «συμπάθειες» του πληθυσμού, ίσαμε την πλέρια ελευθερία του αποχωρισμού. Πάνω σ’ αυτή τη βάση θα πραγματοποιηθεί με τη σειρά της στην πρά­ξη η απόλυτη εξάλειψη και των παραμικρότερων εθνικών προστριβών και της ελάχι­στης εθνικής δυσπιστίας, θα δημιουργηθεί μια γρήγορη προσέγγιση και συγχώνευση των εθνών, που θα ολοκληρωθεί με την α­πονέκρωση του κράτους».

    Μ’ αυτή την αντίληψη η επαναστατημέ­νη εργατική τάξη προχώρησε σε μια κο­σμογονία θεωρητικών και πρακτικών λύσε­ων στο εθνικό ζήτημα. Δεκάδες εκατομμύ­ρια άνθρωποι ένιωσαν τις ευεργετικές συνέ­πειες στην καθημερινή τους ζωή. Το κυριό­τερο όμως έχουμε μια ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης τους μέσα από τη διε­θνοποίηση τους. Μέσα από τη διεθνική προσπάθεια οικοδόμησης της πρώτης σο­σιαλιστικής κοινωνίας αναδείχθηκαν τα λαϊκά στοιχεία του κάθε έθνους, πλούτισαν την εργατική ιδεολογία, συνείδηση και πο­λιτισμό. Ταυτόχρονα έσπασαν δεσμά και προκαταλήψεις μισού αιώνα.

    Μια τέτοια προσπάθεια λύσης (με τα λά­θη και τις αντιφάσεις της) του εθνικού ζητήματος τροφοδότησε την αντιαποικιακή και αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών, ήταν έ­νας από τους δυο βασικότερους παράγο­ντες μεταβολής του παγκοσμίου χάρτη τις δεκαετίες που ακολούθησαν.

    Ήταν φυσικό όμως η εξέλιξη αυτή του εθνικού ζητήματος να ακολουθήσει την πο­ρεία της υλοποίησης του καθήκοντος θεμε­λίωσης της σοσιαλιστικής παραγωγής και της σοσιαλιστικής κοινωνίας.

    Όταν από μια περίοδο και μετά άρχισε (για λόγους που δε θα εξετάσουμε εδώ) η α­πονέκρωση της εργατικής δημοκρατίας και η διαμόρφωση καταπιεστικής εκμεταλ­λευτικής τάξης, έμειναν μόνο τα τυπικά χαρακτηριστικά και η συνθηματολογία της προηγούμενης αντίληψης ενώ στην πράξη η καταπίεση-εκμετάλλευση έπαιρναν ολοέ­να και περισσότερο και εθνικά χαρακτηρι­στικά.

    Προσωπική μας γνώμη είναι ότι η σο­σιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση άφη­σε μια τεράστια παρακαταθήκη θεωρητι­κών αλλά και, το κυριότερο, πρακτικών ε­μπειριών μιας άλλης αντίληψης για το εθνι­κό ζήτημα και στους λαούς που τις βίωσαν, αλλά και σ’ όλη την ανθρωπότητα.

    Παρακαταθήκη, η οποία φρενάρει ακό­μη και σήμερα ως ένα βαθμό τις εθνικιστι­κές συγκρούσεις που αναβίωσαν σαν απο­τέλεσμα της παλινόρθωσης του καπιταλι­σμού στην πρώην ΕΣΣΔ και στη σφαίρα ε­πιρροής της, όπως διαμορφώθηκε τα «ύ­στερα μετεπαναστατικά χρόνια». Βασικές πλευρές της εξέλιξης αυτής χαρακτηρίζουν και τη γειτονική μας Γιουγκοσλαβία.

    Θα πρέπει να τονίσουμε ακόμη ότι στην περίοδο του ιμπεριαλισμού κάθε λαϊκή επα­νάσταση και ανατροπή, τροφοδότησε με σωστές λύσεις το σπάσιμο των εθνικών α­ντιπαραθέσεων και της αδελφικής συγχώνευσης των εθνών. Κάθε μεγαλειώδης από κοινού πάλη των εθνών άφησε τα ίχνη της στην εθνική και διεθνική συνείδηση των λα­ών, ήταν ένα μεγάλο βήμα προς τα μπρος. Η ανατροπή των κατακτήσεων τους είναι α­ντίστοιχο πισωγύρισμα.

    II. το εθνικό ζήτημα σήμερα

    Η εθνική καταπίεση και οι εθνικιστικές συγκρούσεις σήμερα δεν είναι αποτέλεσμα αξεπέραστων «αντιπαθειών» μεταξύ των ε­θνών. Έχουν τις αιτίες τους. Στοιχεία των ο­ποίων προαναφέραμε, θα μπορούσαμε να τις κατανείμουμε στις παρακάτω κατηγορίες.

    1. Η ανισότιμη οικονομική και πολιτική ανάπτυξη οδηγεί νομοτελειακά στη συνεχή κατανομή και ανακατανομή συνεχώς των σφαιρών επιρροής των ιμπεριαλιστικών δυ­νάμεων. Χωρίς την παράμετρο ΕΣΣΔ «κα­θαρά» πλέον αναπτύσσονται οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
    Η εθνική καταπίεση σαν πηγή εκμετάλ­λευσης, η εκμετάλλευση καταπιεσμένων ε­θνικών αισθημάτων ή αντιδραστικών εθνι­κιστικών επιδιώξεων αποτελούν σήμερα τις κύριες συνισταμένες της ενδοϊμπεριαλιστικής πάλης για τη διεύρυνση των σφαι­ρών επιρροής, όρου απαραίτητου για τη διατήρηση ή ενίσχυση της θέσης κάθε ιμπε­ριαλιστικής δύναμης.

    Η «νέα τάξη» του Μπους δεν είναι άλλη από την πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλι­σμού που επιδιώκει να μεταφράσει την πολιτι­κή και στρατιωτική ισχύ του σε οικονομική, εκμεταλλευόμενη τον πόλεμο του κόλπου και την κατάρρευση των καθεστώτων στην Αν. Ευρώπη. Προσπάθεια που σκοντάφτει στις διεκδικήσεις «ανάλογα με το κεφάλαιο» των άλλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων με πρώτη στη γραμμή τη Γερμανία του 4ου Ράιχ.

    2. Η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ (αλλά ως ένα βαθμό και στις άλλες χώρες) απαιτεί κολοσσιαία κεφά­λαια. Αυτά δεν υπάρχουν στα χέρια της προηγούμενης κυρίαρχης τάξης. Ο δρόμος που άνοιξε έχει δυο κύριες κατευθύνσεις που αλληλοσυμπληρώνονται ή ακόμα και συγχωνεύονται. Η πρώτη είναι ο όρος της πολιτικής υποταγής σε κάποια ιμπεριαλι­στική δύναμη και η δεύτερη «το κομμάτιασμα της αγοράς» σε τμήματα δυνάμενα να πωληθούν ή εξαγορασθούν ή κυριαρχηθούν σύμφωνα με τις δυνατότητες του κεφαλαί­ου, ξένου αλλά και ντόπιου. Φυσικά, μέσα σε μια τέτοια πορεία συγχωνεύονται εθνι­κές αντιθέσεις ή εθνικές επιδιώξεις που ά­φησε πίσω της η ιστορική εξέλιξη του πρώ­του σοσιαλιστικού πειράματος.
    Έτσι μόνο εξηγείται ο «παραλογισμός», στην εποχή των ιμπεριαλιστικών ολοκληρώ­σεων (αναγκαίας στρατηγικής κατεύθυνσης του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου) να σπάει και να κομματιάζεται μια από τις πιο παλιές « ενιαίες εσωτερικές αγορές» του κόσμου.

    Αυτές είναι οι δυο κύριες αιτίες αναζω­πύρωσης του εθνικού ζητήματος. Φυσικά δεν εκδηλώνονται καθαρά. Πολλές φορές αυτό γίνεται μέσω «στενών» συγγενών, (βλ. Τουρκία, Ελλάδα). Ακόμη και μέσω ίδιων επιδιώξεων. Στην αναμπουμπούλα δεν χαί­ρεται μόνο ο λύκος αλλά και τα λυκόπουλα. Υπάρχουν φυσικά και παρενέργειες. Και μέσα στην καρδιά ιμπεριαλιστικών χω­ρών και άλλων καπιταλιστικών κρατών α­ναζωπυρώνονται εθνικές συγκρούσεις, κα­τάλοιπα περασμένων εποχών αλλά και πραγματικών αντιθέσεων. Η ενδοϊμπεριαλιστική διαπάλη για το μοίρασμα του κό­σμου και «των εθνικών εισοδημάτων» «με βάση το κεφάλαιο» θα ξαναδιαμορφώσει το χάρτη του κόσμου όχι μόνο στην περιο­χή των χωρών που πρωτοπαρουσιάσθηκαν στο προσκήνιο, αλλά και σ’ αυτές που ήδη ξέρουμε και θεωρούμε σταθερούς κρατι­κούς σχηματισμούς.

    ΙΙΙ. Θέσεις αρχών

    Το εθνικό ζήτημα θα απασχολεί την αν­θρωπότητα σ’ όλη τη διάρκεια της σύγχρονης προϊστορίας της. Στις συνθήκες του ιμπε­ριαλισμού δυο αντίστροφες τάσεις θα βρίσκο­νται σε μια διαρκή ανισορροπία μεταξύ τους. Η σύγχρονη μεγάλη παραγωγή απαιτεί μεγάλα ενιαία κράτη και αγορές που σπάνε τα εθνικά σύνορα. Η επιστημονική συνερ­γασία, η δουλειά πλάι πλάι, η διεθνοποίηση σ’ όλα τα επίπεδα θα γίνονται το μεγαλύτε­ρο χωνευτήρι των εθνών. Ταυτόχρονα η λυσσαλέα πάλη για μεγαλύτερη εκμετάλλευση και διεύρυνση του «ζωτικού χώρου» των υπερεθνικών μονοπωλίων θα ‘χει ανάγκη σαν ζωτικά όργανα της την εθνική καταπίεση, τις προσαρτήσεις με τη βία, τον εξαναγκασμό, τη διαφθορά ή την εξαγορά εδαφών και ε­θνών για τη διεύρυνση της ζώνης επιρροής. Το εθνικό πρόβλημα θα «λύνεται» και θα «ξαναλύνεται» όσο θα χρησιμοποιείται στον ενδοϊμπεριαλιστικό πόλεμο για το μοίρασμα και ξαναμοίρασμα του κόσμου.

    Οριστική λύση δεν μπορεί να υπάρξει άλ­λη από την σε πλανητικό επίπεδο επικρά­τηση του σοσιαλισμού και μάλιστα στη κομμουνιστική προοπτική του. Οποιαδή­ποτε άλλη τοποθέτηση — σε μια εποχή που κυριαρχούν τεράστια οικονομικά συμφέρο­ντα — είναι ευχολόγια μικροαστού που με την αγιαστούρα του παπά ξορκίζει τις αντι­θέσεις της σύγχρονης κοινωνίας.
    Όσο η πάλη για εθνική απελευθέρωση δεν θα συνδέεται με το κοινωνικό ζητούμε­νο της ανατροπής της εξουσίας της αστι­κής τάξης δεν θα έχει πιθανότητες επιτυ­χίας ή θα επιτυγχάνει περιορισμένους στό­χους που στη καλύτερη περίπτωση θα αλ­λάξει την εθνική προέλευση του ταξικού ζυ­γού των εργαζομένων μαζών.
    Ακόμη θα είναι μόνιμη η ύπαρξη αντι­δραστικών εθνικών κινημάτων με τη συνει­δητή προσπάθεια (πλειοψηφική) για την πο­σοστιαία συμμετοχή στα κέρδη της ιμπε­ριαλιστικής δύναμης που θα τα στηρίζει. Δείκτης για την προοδευτικότητα ή αντιδραστικότητα κάθε εθνικού κινήματος εί­ναι η σύνδεση του με το αιτούμενο της κοι­νωνικής ανατροπής του δοσμένου πολιτικοοικονοαικοκρατικού σχηματισμού.
    Η αντιπαράθεση με την ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων

    Στην περίοδο του ιμπεριαλισμού, περίο­δο πλήρους κυριαρχίας των πολυεθνικών, δεν υπάρχει η δυνατότητα ελεύθερης δημο­κρατικής ισότιμης ενοποίησης εθνών σε ε­νιαίους κρατικούς σχηματισμούς με «ίσους όρους» για τους λαούς. Με βάση τα παρα­πάνω δεδομένα η συνειδητή εργατική τάξη στο δημοκρατικό πρόγραμμα της επανα­στατικής της πάλης πρέπει να βάλει τους παρακάτω στόχους-θέσεις αρχών για το ε­θνικό ζήτημα:
    Στις ιμπεριαλιστικές χώρες: Ενάντια στις προσαρτήσεις, την εθνική καταπίεση και εκμετάλλευση με όποια μορφή κι αν γί­νεται (στρατιωτική, πολιτική, οικονομι­κή). Κανένα προνόμιο σε κανένα έθνος. Ι­σοτιμία των εθνών. Δικαίωμα αποχωρι­σμού και σχηματισμού νέου κρατικού σχη­ματισμού σ’ όποιο έθνος το επιθυμεί.
    Στις εξαρτημένες καπιταλιστικές χώρες: Μαζί με τα παραπάνω και ενάντια σε καθε εξάρτηση της χώρας από μια ιμπεριαλιστική δύναμη ή των «δεσμεύσεων» στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής τάξης πραγμάτων.
    Για τις αποικίες: Απελευθέρωση τους α­πό κάθε είδους πολιτικά οικονομικά δεσμά που τους έχουν επιβληθεί από τις ιμπεριαλι­στικές δυνάμεις.
    Για όλες τις χώρες: Πλέρια πολιτική-πολιτιστική-οικονομική ισοτιμία των μετα­ναστών. Πυρήνας των παραπάνω θέσεων αποτελεί η αντίληψη του Μαρξ ότι «δεν μπο­ρεί να είναι ελεύθερος ένας λαός που καταπιέ­ζει άλλους λαούς» και του Ένγκελς ότι «το νικηφόρο προλεταριάτο δεν μπορεί να επιβά­λει καμιά ευτυχία σε κανένα λαό, χωρίς να υποσκάπτει έτσι τη δική του τη νίκη».

    Το Βαλκανικό

    Με τη κατάρρευση της ΣΕ, των καθε­στώτων της Ρουμανίας-Βουλγαρίας και Γιουγκοσλαβίας δημιουργείται ένας νέος ταξικός και πολιτικός συσχετισμός. Η υπό διαμόρφωση αστική τάξη αυτών των χω­ρών αναζητεί τις νέες συμμαχίες της με ό­ρους πολιτικής υποταγής σε μια ιμπεριαλι­στική δύναμη που θα της εξασφαλίζει τη με­γαλύτερη δυνατή βάση εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης. Η εθνική πανσπερμία στη Βαλκανική και ιδιαίτερα στη Γιουγκοσλα­βία, σε συνδυασμό με τις παραπάνω επιδιώξεις όλων των εθνικών αστικών τάξεων της περιοχής και την ιμπεριαλιστική δια­πάλη για τις ζώνες επιρροής, αναζωπύρω­σαν τις εθνικές διαμάχες και συγκρούσεις.

    Εκτίμηση μας είναι ότι μέχρι να επιτευ­χθεί νέα ισορροπία στην περιοχή η κατάσταση, θα οξυνθεί. Ένας νέος βαλκανικός πόλεμος είναι πιθανός, θα εξαρτηθεί πρώ­τα και κύρια από την οξύτητα της ιμπερια­λιστικής διάσπασης στην περιοχή. Γνώμη «μας είναι ότι η αμερικανική επικυριαρχία στην περιοχή αμφισβητείται ανοικτά από την ιμπεριαλιστική Γερμανία του 4ου Ράιχ που έχει παλιούς ιστορικούς δεσμούς με τη περιοχή.

    Η ιμπεριαλιστική εξάρτηση των χωρών της Βαλκανικής αναδεικνύεται στον κύριο πα­ράγοντα αποσταθεροποίησης της περιοχής, η βασική αιτία αιματοκυλίσματος των λαών.

    Η πάλη ενάντια σ’ αυτή πρέπει να ανα­δειχθεί σε κύρια πλευρά της ταξικής πάλης της εργατικής τάξης όλων των χωρών, Ο εσωτερικός και βαλκανικός συντονισμός των προσπαθειών πρέπει να μπει στην πρώτη γραμμή της πάλης και του τακτικού προγράμματος της επαναστατικής Αριστεράς.

    Η εκτίμηση των δεδομένων, των συσχετισμών, των ιδιομορφιών και των τάσεων στη περιοχή πρέπει να προχωρήσει στη διαμόρφωση ενός προγράμματος «εθνικής και διεθνικής».

    Τώρα πριν είναι πολύ αργά.

    https://kokkinhshmaia.wordpress.com/1992/03/01/%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%BF-%CE%B6%CE%B7%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/

  2. D on

    Υπόμνημα του Ριχαρντ φον Κολμαν Υπουργου εξωτερικων της Γερμανιας προς τον Καιζερ Γουλιελμο Β’ (3-12-1917).

    «Η διαπασις της Ανταντ και εν συνεχεια η διαμορφωσις ευνοικων δι ημας συνδυασμων είναι από διπλωματικης αποψεως ο σπουδαιοτερος πολεμικος μας σκοπος. Ως ασθενεστερος κρικος της εχθρικης αλυσεως ενεφανιζετο η Ρωσια. Οθεν ενδυκνειετο δι’ημας η χαλαρωσις και ει δυνατον η αποσπασις του. Το σκοπον τουτο εξυπηρετει η αποσυνθετικη εργασια που εφροντισαμεν να αναληφθη οπισθεν του μετωπου, εις το εσωτερικον της Ρωσιας και δη η ενθαρρυνσις των χωριστικων τασεων και η υποστηριξης των μπολσεβικων. Μονο τα μεσα , τα όποια δια διαφορων οδων και υπο εναλλασομενην διαρκως ετικετταν εστελλαμεν εις τους μπολσεβικους , τους επετρεψαμεν να συγκροτησουν και να εκδωσουν το κυριωτερον δημοσιογραφικον των οργανον, την ΠΡΑΒΔΑ, να αναπτυξουν ενεργητικης δρασιν και να διευρυνουν την στενην αρχικως βασιν του κομματος των.

    Οι μποσλεβικοι ευρισκονται ηδη στην εξουσιαν . Δεν δυναμεθα φυσικα να προβλεψωμεν , ποσον καιρο θα δυνηθουν να παραμεινουν εις την αρχην. Προς εδραιωσιν των θεσεων των τους είναι απαραιτητος η ειρηνη. Από της ιδικης μας πλευρας ευνοητον είναι ότι εχομεν κάθε συμφερον να εκμεταλλευθομεν την βραχειαν ισως παραμονην των εις την εξουσιαν , δια να καταληξωμεν πρωτον εις μια ανακωχην και εν συνεχεία και κατά το δυνατον εις την συνομολογησιν της ειρηνης. Η συναψις μιας χωριστης ειρηνης θα εσημαινε την πραγματοποιησιν του πολεμικου σκοπου τον οποιον επιδιωκομεν, την ρηξιν δηλονοτι των σχεσεων της Ρωσιας μετα των συμμαχων της.

    Η τεταμενη καταστασις , την οποιαν θα εχη αναγκαστικως ως συνεπειαν η ρηξις αυτή, θα καθοριση και τον βαθμον της αναγκης, εις την οποιαν θα ευρεθη η Ρωσια να στηριχθη εις ημας και γενικωτερον τας μελλοντικας σχεσεις με το Ραιχ. Υπο τον διωγμον των παλαιων συμμαχων της και εγκαταλελειμμενη παρα αυτων οικονομικως, η Ρωσια θα υποχρεωθη να επιζητηση την υποστηριξιν μας.

    Την βοηθειαν προς την Ρωσιαν θα εχωμεν την δυνατοτητα να της παρασχωμεν προς διαφορους κατευθυνσεις , πρωτιστως δια την τακτοποιησιν και αποκαταστασιν του σιδηροδρομικου δικτυου της. Άλλη μορφη της βοηθειας μας προς την Ρωσιαν θα είναι η χορηγησις εις αυτην ενός μεγαλου δανειου, το οποιον χρειαζεται δια την λειτουργιαν της κρατικης της μηχανης. Το δανειον θα ηδυνατο να χορηγηθη εναντι προκαταβολων εκ μερους του οφειλετου εις ειδος, όπως σιτηρα, πρωται υλαι κτλ. Επι τη βασει μιας τοιαυτης βοηθειας , η οποια θα διαμορφωνεται αναλογως προς τας εκαστοτε αμεσους αναγκας, θα καλλιεργηθη κατά την γνωμην μου συν τω χρονω το εδαφος δια μιαν στενωτεραν προσεγγισιν μεταξυ των δυο χωρων…»


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: