Η τρίτη επανεμφάνιση της γερμανικής Δεξιάς

ΒίσμαρκΜια από τις πλέον άδηλες πλευρές της σημερινής κρίσης είναι η διαχείρισή της από ένα σκληρό πυρήνα της νέας γερμανικής Δεξιάς. Και όταν λέμε «νέας» εννοούμε  ότι δεν έχει σχέση με τη ναζιστική κληρονομιά, η οποία επίσης υπήρξε παιδί του γερμανικού συντηρητισμού.

Ο γερμανικός συντηρητισμός πρωτοδιαμορφώθηκε στην Πρωσία από το 1815 με τη συντριβή του γαλλικού φιλελευθερισμού και  ονειρεύτηκε μια ιμπεριαλιστική αναβάθμιση του γερμανικού παράγοντα, που την επιχείρηση με τους δύο παγκόσμιους πολέμους. 

Με αφορμή την προηγούμενη ανάρτηση στο μπλογκ με τίτλο «Τι θα έλεγε ο Θουκυδίδης για την κρίση στην Ελλάδα;» (που βασίστηκε στην ανάμνηση της θουκυδίδειας αντίληψης από τον R. Zaretsky στους «The New York Times», 1-7-2015), προέκυψαν κάποια ερωτήματα στο φόρουμ HELLENIC-PROFESSORS-PHDS. Στο ερώτημα εάν η σύγχρονη κρίση και το δημοψηφισματικό δίλημμα θυμίζουν τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1920, έγραψα τα εξής:

«Ούτε η σχέση Μηλίων-Αθηναίων (κατά τον πελοποννησιακό πόλεμο), ούτε φιλελεύθερων-μοναρχικών (κατά τις εκλογές του ΄20) μπορούν να παραλληλιστούν με τη σημερινή κατάσταση. Αυτό που κομίζει η αφήγηση του Θουκυδίδη είναι η επανάμνηση κάποιων σταθερών στην ανθρώπινη ιστορία που καλόν είναι να τις θυμάμαστε. Και αυτή η σταθερά που σήμερα μας ενδιαφέρει είναι η σχέση αδύνατου-δυνατού. Επειδή ακριβώς στη θέση του αδύνατου μέλους βρίσκεται η Ελλάδα (με τα μύρια όσα λάθη της) και στη θέση του δυνατού η δογματική γερμανική Δεξιά. 

Αν ένα στοιχείο έχει σχέση με το μοιραίο και τραγικό Νοέμβρη του ’20 (εκλογές εν μέσω Μικρασιατικού Πολέμου), είναι το γεγονός ότι όλα αυτά εντάσσονται σε μια ιστορική διαδικασία που άρχισε το 1914 και τελείωσε το 1923 (Συνθήκη Λωζάννης). Ότι το εσωτερικό ελληνικό πρόβλημα που έγινε γνωστό ως Διχασμός,  προήλθε από την προσπάθεια της τότε καϊζερικής γερμανικής Δεξιάς, η οποία για την εξυπηρέτηση των δικών της συμφερόντων και μέσω των πρακτόρων της με η χωρίς εισαγωγικά (βασίλισσα Σοφία, Ιωάννης Μεταξάς, Γεώργιος Στρέιτ, Βίκτωρ Δούσμανης και άλλοι πολλοί των ελίτ εκείνης της εποχής) οδήγησε στον Διχασμό. Σημείο της διχαστικής διαδικασίας υπήρξε η νίκη των μοναρχικών στις εκλογές του ’20 και η καταστροφή του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης…

…Καινούργιο στοιχείο στην ευρωπαϊκή ιστορία είναι η επανάκαμψη στο προσκήνιο της γερμανικής Δεξιάς, που στην πολιτική της προϊστορία της πρέπει να προσμετρηθούν οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι και -όσον αφορά τα καθ’ ημάς- η καταστροφή του ελληνισμού της Ανατολής κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο (1914-1918) και η σκληρή Κατοχή (1941-44).

Ας ελπίσουμε ότι η νέα γερμανική Δεξιά, που έχει πλέον ιδιαίτερο ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα, να είναι απαλλαγμένη από δογματισμό αλλά και τον εθνικιστικό ρομαντισμό που διέκρινε τις παλαιότερες εκδοχές της…  »

Ο αναδιοργανωτής του τουρκικού στρατού Γερμανός στρατηγός Οτο Λίμαν φον Σάντερς (αριστερά) με τον Κεμάλ Ατατούρκ. Η παρουσία του ενίσχυσε τη γερμανική επιρροή στην Οθωμανική Αυτοκρατορία (φωτ.: Αρχείο Κ. Φωτιάδη).
Ο αναδιοργανωτής του τουρκικού στρατού Γερμανός στρατηγός Οτο Λίμαν φον Σάντερς (αριστερά) με τον Κεμάλ Ατατούρκ….

5 comments so far

  1. Σόιμπλε, ο αντιαμερικανός ευρωπαϊστής

    Με την παραδοχή ότι το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο αλλά θα ήταν παράνομο ένα κούρεμα, που ζητάει ο αμερικανικός παράγοντας του ΔΝΤ, ο Σόιμπλε, ως εκφραστής του σκληρού πυρήνα της ΕΕ, έβαλε τις ΗΠΑ στη θέση τους. Αυτής δηλαδή που αναμένει την αποδυνάμωση της γερμανικής ΕΕ, όχι προς όφελος της Ελλάδας αλλά της μεγαλύτερης υπαγωγής της στην αμερικανική επικυριαρχία, ως υποδείγματος και για τις υπόλοιπες.

    Η υπόθεση της Ελλάδας αποδείχθηκε η “κόκκινη” γραμμή της ΕΕ με τις ΗΠΑ όπως αντίστροφα η υπόθεση του ουκρανικού ζητήματος με την καταστροφή των γερμανορωσικών σχέσεων. Για αυτό και σε μια αποστροφή του λόγους του, πρότεινε την ανταλλαγή του Πουέρτο Ρίκο με την Ελλάδα και την ελληνική ένταξη στο δολάριο. Η καταστροφή της Ελλάδας είναι μακροσκοπικά για το σκληρό πυρήνα, ένα σημαντικό όφελος στην ενδυνάμωση απέναντι στις ορέξεις των ΗΠΑ.

    http://eleftheriako-giro-giro.espivblogs.net/2015/07/10/%CF%83%CF%8C%CE%B9%CE%BC%CF%80%CE%BB%CE%B5-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CF%83%CF%84%CE%AE/

  2. Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΙΔΕΑ ΣΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ Ή ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ
    ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ

    Του ΣΠΥΡΟΥ ΤΖΟΚΑ*

    «κοίτα να ξεφύγεις από τον εχθρικό και τυραννικό δανειστή, ο οποίος δε ζητάει γη και ύδωρ, όπως οι Μήδοι, αλλά βάζει χέρι στην ελευθερία σου και προσημειώνει τα πολιτικά και περιουσιακά σου δικαιώματα»

    ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ

    Στην εκτεταμένη συζήτηση που έγινε στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο στις 8 Ιουλίου, καθώς και τα δραματικά γεγονότα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια καταγράφουν μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα: την σταδιακή μετατροπή της Ε.Ε. σε γερμανική Ευρώπη. Παρατηρήστε τις δηλώσεις υποταγής στον γερμανό αυλάρχη Σόϊμπλε από τους δήθεν ομολόγους του υπουργούς οικονομικών, παρατηρήστε την αναμετάδοση των λόγων του από τους δορυφόρους, παρατηρήστε την αλαζονεία του, όταν μιλάει, παρατηρήστε την περιφρόνηση του σε στοιχειώδεις δημοκρατικές διαδικασίες (βλ. και δημοψήφισμα στην Ελλάδα), παρατηρήστε….πολλά που εικονογραφούν αυτή την απροκάλυπτη νέα τάξη πραγμάτων στην Ευρώπη.

    Με άλλα λόγια αυτό που οι Γερμανοί δεν κατάφεραν με τον πόλεμο, αφού αιματοκύλισαν την ανθρωπότητα, το επιχειρούν σε περίοδο Ειρήνης, με τους δορυφόρους τους που εμφανίστηκαν με έπαρση και περισσό θράσος. Αυτοί οι δορυφόροι, οι ίδιοι σχεδόν ΣΎΜΜΑΧΟΙ τους στο αποτρόπαιο παρελθόν, φερόμενοι ως ιδιοκτήτες της Ευρώπης, απείλησαν με το λεγόμενο GREXIT. Και οι λαοί που τότε πλήρωσαν με αίμα την προσήλωση τους στα ιδανικά της ελευθερίας και της Δημοκρατίας, οι λαοί που μετά γενναιόδωρα συγχώρησαν τους σφαγείς τους, τους δολοφόνους τους, οι λαοί που τους αγκάλιασαν, είναι αυτοί που σήμερα για μια ακόμα φορά δέχονται επίθεση, με διαφορετικό τρόπο, αλλά από τους ίδιους και τους τότε δορυφόρους τους.

    Πρόσχημα τους τώρα το χρέος. Και είναι γεγονός ότι οι μέθοδοι των δανειστών προσομοιάζουν με αυτούς των ανθρώπων της νύχτας. Το 1854 απέκλεισαν τον Πειραιά και η κατοχή που επιβλήθηκε από τους Αγγλογάλλους, δεν επέφερε μόνο την ταπείνωση, αλλά και την απαίσια χολέρα που αποδεκάτισε την πόλη σχεδόν ολοκληρωτικά. Το 1897 δεν δίστασαν να σχεδιάσουν πόλεμο, τον ελληνοτουρκικό, για να εκβιάσουν την μικρή Ελλάδα. Κάτι ανάλογο έγινε και σε άλλες περιπτώσεις, όπως και τώρα που ζητούν γη και ύδωρ, ξεφτιλίζοντας έναν ιστορικό λαό.

    Ο λαός μας, ο περήφανος λαός της Ελλάδας βροντοφώναξε και πάλι ΟΧΙ στις απειλές. Ο κυρίαρχος λαός έδωσε την απάντηση του. Ο ελληνικός λαός μαζί με τη ψήφο του κατέθεσε και ψυχή του, νικώντας το φόβο μήπως χάσει τις αλυσίδες τους. Και απάντησε σε αυτούς που θεωρούν την Ευρώπη ιδιοκτησία τους και παραβιάζουν βάναυσα τις αρχές και τις αξίες της: «Μια Ευρώπη δίχως την Ελλάδα είναι όπως ένας ενήλικας δίχως παιδική ηλικία. Χωρίς μνήμη, χωρίς γλώσσα».

    Και έτσι είναι. Το εγχείρημα της ενωμένης Ευρώπης έχει στο κέντρο του τον ελληνικό πολιτισμό και στα άκρα του, τα πολύ άκρα του, αυτά που θέλει να ξεχάσει, τον γερμανικό ναζισμό. Οι συνέπειες του Β’ παγκοσμίου πολέμου και η φρίκη που αυτός προκάλεσε επανέφεραν στο προσκήνιο, όσο ποτέ άλλοτε, τα αιτήματα της ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών, της συνεργασίας των κρατών και της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης αναγεννήθηκε μέσα από τους ποταμούς αίματος και από τα ερείπια που προκάλεσε η ναζιστική θηριωδία. Και είναι σημαντικό ότι η ιδέα αυτή εκφράστηκε από το μέτωπο του πολέμου, από τα ευρωπαϊκά αντιστασιακά, αντιναζιστικά κινήματα και όχι από τους τότε αλλά και σήμερα δορυφόρους και φερόμενους ιδιοκτήτες.

    Κανείς, επίσης, από τους φερόμενους σήμερα γιαλαντζί ιδιοκτήτες δεν μπορεί να ξεχνάει ότι ο αρχαίος, και ιδιαίτερα ο κλασικός, ελληνικός πολιτισμός, όπως αυτός εκφράστηκε στη μακραίωνη διαδρομή του, με το οικουμενικό στη διάστασή του Ελληνικό πνεύμα και το πολύδοξο κλασικό ιδανικό, το οποίο διαπερνούσε μέσα από τη φιλοσοφία, τις τέχνες και τις επιστήμες, απετέλεσε το θεμέλιο λίθο του μετέπειτα Ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι βασικές αρχές της δημοκρατίας και της ελευθερίας, καθώς και το στοιχείο του ανθρωποκεντρισμού γεννήθηκαν και άκμασαν στην Αρχαία Ελλάδα και πολύ αργότερα υιοθετήθηκαν από τους Ευρωπαίους διαφωτιστές. Η επίδραση του Ελληνικού πολιτισμού είχε κατά την αρχαιότητα άμεσο χαρακτήρα επί των κατοίκων της σημερινής γεωγραφικής Ευρώπης.

    Έτσι οραματίστηκαν φωτεινά πνεύματα και αγωνιστές την ευρωπαϊκή ιδέα και την ενωμένη Ευρώπη. Το διεθνές κεφάλαιο, όμως, είχε άλλα σχέδια. Προφανώς είχε δίκιο ο Μάρξ ο οποίος θεωρούσε ιστορική συνέχεια του καπιταλισμού τις ολοκληρώσεις και, συνεπώς, και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Με την έννοια αυτή η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση συνδέθηκε με την πορεία διεθνοποίησης και συγκέντρωσης του κεφαλαίου και όχι με τα όποια αιτήματα προβάλλουν οι λαοί της Ευρώπης. Έτσι, η ολοκλήρωση εκπληρώνει δύο καίριες κρατικές λειτουργίες : εξασφαλίζει την πολιτική υποδομή για την επέκταση του κεφαλαίου και αποτελεί πρόσφορο μέσο για τη διατήρηση των κοινωνικών δομών. Σε τελική, δηλαδή, ανάλυση η Ευρωπαϊκή ολοκλήρωση δεν είναι τίποτα άλλο από μια διαδικασία των ελίτ, που προωθούν τα ταξικά τους συμφέροντα, ανεξάρτητα από τη συγκεκριμένη ιδεολογία των μελών τους.

    Είναι, λοιπόν, σήμερα το πραγματικό ερώτημα ευρώ ή δραχμή; Αν το ευρώ δεν μπορεί να ξεπεράσει μια μείζονα κρίση, τέτοια που πλήττει μια χώρα της ευρωζώνης και όχι τις υπόλοιπες ποια είναι η αξία του; Αν τη στιγμή αυτής της κρίσης οι Ευρωπαίοι αποδεικνύουν ότι λειτουργούν κάτω από τους όρους μόνον του Συμφώνου της Σταθερότητας και του στενού γερμανικού ιμπεριαλιστικού συμφέροντος και δεν λειτουργεί άτυπα μεταξύ τους και ένα Σύμφωνο Αλληλεγγύης γιατί προσκυνούμε το θεό ευρώ; Μόνον στην ώρα της αλήθειας, το ευρώ θα μπορούσε να αποδείξει την αξία που έχει η ύπαρξή του και η λειτουργία του, η οποία θα έπρεπε να υπερβαίνει τα στενά όρια ενός νομίσματος και να λειτουργεί ως σύμβολο της ενοποίησης της Ευρώπης. Και η ώρα αυτής της αλήθειας είναι η περίπτωση της Ελλάδας.

    Και την ώρα αυτή η υποκρισία και ο αμοραλισμός είναι τα κυρίαρχα στοιχεία που διακρίνουν το σαθρό οικοδόμημα της ενωμένης Ευρώπης. Οι φερόμενοι και ως υπέρμαχοι ενός ομοσπονδιακού μοντέλου, καθώς η νομισματική ένωση θα λειτουργούσε σταδιακά υπέρ και της οικονομικής ένωσης φέρονται ως κοινοί γκάνγκστερ, ως τοκογλύφοι της νύχτας και απαιτούν τα χρυσαφικά και τα οικόπεδα της χώρας. Χωρίς να σέβονται την ιστορία και την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού τον ξεφτιλίζουν, όταν λένε δημόσια ότι η κυβέρνηση του είναι αφερέγγυα και όταν του ζητούν γη και ύδωρ. Ο κοινωνικός δαρβινισμός ή κανιβαλισμός σε όλο του το μεγαλείο.

    Το πραγματικό ερώτημα είναι, λοιπόν, άλλο….και είναι καιρός να τεθεί ευθαρσώς και ξεκάθαρα και όσοι πιστοί προσέλθουν. Είμαστε με την Ε.Ε αυτή ή όχι; Μένουμε στην γερμανική Ευρώπη ή μένουμε Ελλάδα; Και αν ναι με ποιους όρους; Οι απαντήσεις κρίνονται αναγκαίες μετά τα δραματικά γεγονότα που απογύμνωσαν τους μύθους και τις αυταπάτες. Ο ενθουσιασμός και η αισιοδοξία της ευημερούσας ενωμένης Ευρώπης συντρίβονται από τις επιλογές του κεφαλαίου και την κυριαρχία της αγοράς. Το μουντό και θλιβερό αυτό τοπίο, που απεικονίζεται στο πρόσωπο του Σόϊμπλε και άλλων δεν έχει σχέση με την Ευρωπαϊκή ιδέα, δεν έχει σχέση με τις προσδοκίες των λαών της, δεν έχει σχέση με τους εργαζόμενους που επιθυμούν ένα καλύτερο μέλλον.

    Και ισχύουν και για μας οι αυταπάτες, που όταν βιώνονται γίνονται πραγματικότητες. Νομίσαμε, λοιπόν, εμείς στην Αριστερά ότι η Ε.Ε είναι χώρος κατανόησης, διαπραγμάτευσης και συνεννόησης ενώ πρόκειται για Ζούγκλα με άγρια θηρία. Η κυβέρνηση της Αριστεράς, παρά τις προγραμματικές της θέσεις επιχείρησε έναν έντιμο συμβιβασμό με αρκετές υποχωρήσεις. Πήγε σε ένα εχθρικό γήπεδο χωρίς άμυνα μπετόν, χωρίς επεξεργασία εναλλακτικών προτάσεων που θα την ισχυροποιούσαν, εγκλωβίστηκε και ηττήθηκε κατά κράτος από επαγγελματίες της ρεμούλας και καλά εκπαιδευμένους υπαλλήλους του κεφαλαίου.

    Αυτή, όμως, είναι η λεγόμενη ευρωπαϊκή οικογένεια. Τέλος οι αυταπάτες. Οι αυταπάτες της ανανεωτικής ιστορικής αριστεράς θρυμματίστηκαν ανάμεσα στη σκύλα της υποκρισίας και τη χάρυβδη του αδίστακτου κεφαλαίου. Η αριστερά αυτή με αφετηρία το κρεματόριο των λαών Μάαστριχτ και σε συνέχεια τις επόμενες ευρωπαϊκές συνθήκες παρακολούθησε το ευρωπαϊκό αυτό εγχείρημα και το υποστήριξε. Είναι καιρός να κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας ή να απολογηθούμε για το σημερινό θλιβερό θέαμα, που εγκυμονεί και φασιστικούς κινδύνους, αλλά αυτό είναι ένα άλλο και μεγάλο θέμα. Τα σπαράγματα του ευρωκομμουνισμού στην Ιταλία και τη Γαλλία πρέπει να μας διδάξουν. Γιατί σήμερα οι καρδινάλιοι του συστήματος αποφάσισαν την Ελλάδα προτεκτοράτο και αποικία χρέους. Και όλοι μας θα δώσουμε λόγο.
    http://www.iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=21315:tzokas-aousvits&catid=81:kivernisi&Itemid=198

  3. ΤΖ.ΣΤΙΓΚΛΙΤΣ: «Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΦΟΡΑ ΣΕ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΥΝΤΡΙΨΕΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

    ΙΟΥΛ 12

    Η κατάσταση, όπως διαμορφώνεται στην ελληνική οικονομία εντός του ευρώ, βαίνει συνεχώς και δυσμενέστερη για την ελληνική οικονομία καθώς ακόμα και αν υπάρξει συμφωνία και δεν έχουμε σενάριο Grexit, η ελληνική κοινωνία θα υποφέρει τρομακτικά κάτω από το φάσμα μιας νέα εποχής λιτότητας.
    Σε ένα άρθρο κόλαφο για τους «εταίρους» μας και δη τους Γερμανούς και την συμπεριφορά τους, το οποίο………..

    ………δημοσιεύεται στο περιοδικό «Time», ο νομπελίστας οικονομολόγος, Τζόζεφ Στίγκλιτς, αναλύει τον αρνητικό ρόλο που έπαιξε το ευρώ και η λιτότητα στην ελληνική κρίση, ενώ εξηγεί γιατί η Ελλάδα –κόντρα σε εδραιωμένες αντιλήψεις– είναι σε μεγάλο βαθμό αυτάρκης.

    Καλεί δε την Αμερική να λύσει το γόρδιο δεσμό ανταλλάσσοντας ομόλογα με τη χώρα μας και αγοράζοντας ελληνικά προϊόντα.

    Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο:

    Καθώς το ελληνικό έπος συνεχίζεται, πολλοί έχουν εντυπωσιαστεί από το θράσος της Γερμανίας. Έλαβε, σε πραγματικούς όρους, ένα από τα μεγαλύτερα πακέτα διάσωσης και μια από τις μεγαλύτερες μειώσεις χρέους στην ιστορία, συν μια άνευ όρων βοήθεια από τις ΗΠΑ με το Σχέδιο Μάρσαλ. Κι όμως αρνείται ακόμα και να συζητήσει τη μείωση χρέους.
    Πολλοί, επίσης, έχουν εντυπωσιαστεί απ’ το πόσο καλά τα πήγε η Γερμανία στο παιχνίδι της προπαγάνδας, πουλώντας την εικόνα ενός επί μακρόν αποτυχημένου κράτους το οποίο αρνείται να συμμορφωθεί με τους ελάχιστους όρους που απαιτούνται ως αντάλλαγμα για μια γενναιόδωρη βοήθεια.

    Τα δεδομένα αποδεικνύονται αντίστροφα: Από τα μέσα του ’90 ως το ξεκίνημα της κρίσης, η ελληνική οικονομία αναπτυσσόταν με ταχύτερο ρυθμό από τον μέσο όρο της ΕΕ (3,9% έναντι 2,4%). Οι Έλληνες ακολούθησαν πιστά τη λιτότητα, περικόπτοντας τις δαπάνες και αυξάνοντας τους φόρους. Πέτυχαν ακόμα και πρωτογενές πλεόνασμα (που σημαίνει ότι τα έσοδα από τους φόρους ξεπέρασαν τις δαπάνες, εξαιρουμένων των πληρωμών τόκων), και η δημοσιονομική τους θέση θα ήταν πραγματικά εντυπωσιακής αν δεν είχαν βρεθεί σε ύφεση.

    Η ύφεσή τους –25% μείωση του ΑΕΠ και 25% ανεργία, με την ανεργία των νέων στο διπλάσιο– οφείλεται στο ότι έκαναν ό,τι απαίτησαν απ’ αυτούς να κάνουν, όχι στην αποτυχία τους να το κάνουν. Ήταν η προβλέψιμη και προβλεφθείσα αντίδραση στη λιτότητα.

    Το ερώτημα τώρα είναι: Τι γίνεται μετά, αν υποθέσουμε (καθώς φαίνεται ολοένα πιθανότερο) ότι θα τους πετάξουν ουσιαστικά έξω από το ευρώ; Είναι πιθανό η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αρνηθεί να κάνει τη δουλειά της – όπως και η Τράπεζα της Ελλάδος, θα έπρεπε να κάνει ό,τι κάθε κεντρική τράπεζα υποτίθεται ότι πρέπει να κάνει, να λειτουργεί ως ύστατος πιστωτής.

    Κι αν αρνηθεί να το πράξει, η Ελλάδα δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να δημιουργήσει παράλληλο νόμισμα. Η ΕΚΤ ήδη άρχισε να σφίγγει τα λουριά, κάνοντας την πρόσβαση στη χρηματοδότηση ολοένα πιο δύσκολη.

    Αυτό δεν είναι το τέλος του κόσμου: Τα νομίσματα πάνε κι έρχονται. Το ευρώ είναι ένα πείραμα μόλις 16 ετών, κακοσχεδιασμένο και κατασκευασμένο για να μη λειτουργεί – σε μια κρίση το χρήμα ρέει από τις τράπεζες της αδύναμης χώρας στην ισχυρή, οδηγώντας σε απόκλιση. Το ΑΕΠ σήμερα είναι περισσότερο από 17% κάτω απ’ το σημείο όπου θα βρισκόταν αν είχε απλώς συνεχιστεί η σχετικά ταπεινή καμπύλη ανάπτυξης της Ευρώπης πριν από το ευρώ. Πιστεύω ότι το ευρώ ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό γι’ αυτή την απογοητευτική επίδοση.

    Η διαχείριση της μετάβασης από το ευρώ στο ελληνικό ευρώ μπορεί να μην είναι εύκολη, αλλά η Αργεντινή και άλλοι έχουν δείξει πώς μπορεί να γίνει. Η κυβέρνηση θα ανακεφαλαιοποιούσε τις τράπεζες στο νέο νόμισμα, θα συνέχιζε τους ελέγχους κεφαλαίων, θα περιόριζε τις αναλήψεις από τις τράπεζες και θα διευκόλυνε τη μεταφορά χρημάτων εντός του τραπεζικού συστήματος από το ένα μέρος στο άλλο. Τα χρήματα εντός του τραπεζικού συστήματος θα υποτιμούνταν ελαφρώς (δηλαδή θα άξιζαν ελαφρώς λιγότερο από τα μετρητά – στην περίπτωση της Αργεντινής, η υποτίμηση ήταν μερικές ποσοστιαίες μονάδες για συνήθεις συναλλαγές). Οι συνταξιούχοι θα έπρεπε να τύχουν ειδικής μεταχείρισης.

    Εν τω μεταξύ, η Ελλάδα θα ξεκινούσε τη διαδικασία της αναδιάρθρωσης χρέους: Ακόμα και το ΔΝΤ λέει ότι είναι απολύτως απαραίτητο. Οι Έλληνες μπορούν να μιμηθούν την Αργεντινή, ανταλλάσσοντας τα τωρινά ομόλογα με ομόλογα συνδεδεμένα με το ΑΕΠ, όπου οι πληρωμές αυξάνονται μαζί με την ευημερία της Ελλάδας. Τέτοια ομόλογα ευθυγραμμίζουν τα κίνητρα δανειοληπτών και πιστωτών (σε αντίθεση με το σημερινό σύστημα, όπου η Γερμανία επωφελείται από τις αδυναμίες της Ελλάδας).

    Η Ελλάδα εύκολα μπορεί να επιβιώσει χωρίς χρηματοδότηση από το ΔΝΤ και την ευρωζώνη. Η Ελλάδα έχει κάνει τόσο καλή δουλειά στην προσαρμογή της οικονομίας της, που, εκτός των όσων πληρώνει για να εξυπηρετεί το χρέος της, έχει πλεόνασμα. Δεν εξαρτάται από το ΔΝΤ και την ευρωζώνη ούτε καν για ξένο συνάλλαγμα:
    Τουλάχιστον πριν από το πρόσφατο στραγγάλισμα που επέβαλαν οι πιστωτές της, η Ελλάδα είχε 1%-5% ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, αν εξαιρέσουμε τις εξαγωγές πετρελαίου. (Ό,τι αγόραζε έξω σε εισαγωγές ήταν 1% λιγότερο απ’ ό,τι πουλούσε σε εξαγωγές.) Ιδίως αν οι τιμές του πετρελαίου παραμείνουν χαμηλές, και αν ο χαμηλότερος «νέος» δείκτης ισοτιμίας προσελκύσει περισσότερους τουρίστες και ενθαρρύνει τις εξαγωγές, μπορεί να ξεπεράσει τις τεράστιες δυσκολίες.

    Αφού η Αργεντινή αναδιάρθρωσε το χρέος της κι έκανε υποτίμηση, αναπτύχθηκε γοργά – ο ταχύτερος ρυθμός ανάπτυξης παγκοσμίως μετά την Κίνα– από την κρίση της μέχρι την παγκόσμια κρίση του 2008. Κάθε χώρα είναι διαφορετική. Οι οικονομολόγοι διαφωνούν για το πόσο μεταβάλλονται οι εξαγωγές και οι εισαγωγές από τις αλλαγές στις ισοτιμίες.

    Η Αργεντινή επωφελήθηκε από μια ραγδαία άνοδο στις τιμές των βασικών αγαθών. Υπάρχουν ωστόσο μερικές εντυπωσιακές ομοιότητες: Και οι δύο χώρες στραγγαλίζονταν από τη λιτότητα. Και οι δύο χώρες, ακολουθώντας προγράμματα του ΔΝΤ, γνώρισαν αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας, και μεγάλα βάσανα.

    Αν η Αργεντινή επέμενε στη λιτότητα, απλώς θα γίνονταν πάλι τα ίδια. Ο λαός της Αργεντινής ξεσηκώθηκε και είπε όχι. Το ίδιο ισχύει και για την Ελλάδα: Αν η Ελλάδα επιμείνει στη λιτότητα, η ύφεση δεν θα είχε τέλος.

    Οι ΗΠΑ στάθηκαν γενναιόδωρες απέναντι στη Γερμανία όταν τη νικήσαμε. Τώρα, είναι η ώρα οι ΗΠΑ να σταθούν γενναιόδωρες απέναντι στους φίλους μας στην Ελλάδα την ώρα που το έχουν ανάγκη, καθώς συντρίβονται για δεύτερη φορά μέσα σε 100 χρόνια από τη Γερμανία, αυτή τη φορά με την υποστήριξη της τρόικας.

    Σε τεχνικό επίπεδο, η Ομοσπονδιακή Τράπεζα πρέπει να συνάψει μια συμφωνία ανταλλαγής ομολόγων με την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας, η οποία –ως αποτέλεσμα της αποτυχίας της ΕΚΤ να αναλάβει τις ευθύνες της– θα πρέπει να παίξει ακόμα μια φορά τον ρόλο του ύστατου πιστωτή.
    Η Ελλάδα χρειάζεται άνευ όρων ανθρωπιστική βοήθεια∙ χρειάζεται οι Αμερικάνοι να αγοράσουν τα προϊόντα της, να κάνουν εκεί διακοπές και να δείξουν στην Ελλάδα την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά που οι Ευρωπαίοι εταίροι της δεν κατάφεραν να επιδείξουν.

    Τι θα συμβεί είναι άγνωστο αλλά η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ…

  4. «Σε όλες τις διεθνείς της σχέσεις, η Γερμανία, απ’ τις απαρχές της κι’ όλας, αργά και συστηματικά, έπαιζε πάντα το ρόλο του εισβολέα, του κατακτητή, πάντα πρόθυμη να επεκτείνει στο έδαφος των γειτόνων της τη δική της θεληματική υποδούλωση κι’ από τότε που εδραιώθηκε οριστικά σαν ενιαία δύναμη, έγινε μια απειλή, ένας κίνδυνος για την ελευθερία ολόκληρης της Ευρώπης. Η σημερινή Γερμανία δεν είναι άλλο παρά υποδούλωση, θριαμβευτική και κτηνώδης».

    Από το ανολοκλήρωτο έργο του Μ. Μπακούνιν με τίτλο: «Η κνουτογερμανική αυτοκρατορία» (1870 -1872). Συμπεριελήφθη στο: Μιχαήλ Μπακούνιν, «Θεός και κράτος», εκδ. Ελεύθερος Τύπος, 5η έκδοση, Ιούλης 1986.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: