Oι τουρκικές εκλογές, η αναβάθμιση των Κούρδων και η στάση των ελληνόφωνων

A Body Blow for Turkey’s Ruling Party Οι πρόσφατες εκλογές στην Τουρκία υπήρξαν ιδιαιτέρως σημαντικές για τις εξελίξεις στη μεγάλη αυτή χώρα. Για πρώτη φορά σ’ ένα εθνικιστικό κράτος -που δημιουργήθηκε με τις Γενοκτονίες της περιόδου 1914-1923 και η πρωταρχική συσσώρευση κεφαλαίου έγινε με τη βίαιη μεταφορά πλούτου από τις ομάδες του πληθυσμού που εξοντώθηκαν (Έλληνες της Ανατολής, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι)– ένα κόμμα που εκφράζει την άλλη Τουρκία μπαίνει στη Βουλή και γίνεται ένας ιδιάζων ρυθμιστής της πολιτικής κατάστασης…

Μια από τις πολλές και ποικίλες παραμέτρους που έχει αυτή η αντιπαράθεση σχετίζεται με την εκλογική συμπεριφορά των ελληνόφωνων μουσουλμανικών πληθυσμών (Πόντιοι, Κρητικοί, Μακεδόνες…) Είναι γνωστό ότι οι ελληνόφωνοι μουσουλμάνοι πρόσφυγες από τα Βαλκάνια (Κρητικοί και Μακεδόνες), που είναι εγκατεστημένοι κυρίως στη Δυτική Τουρκία (Ιωνία) και την Ευρωπαϊκή Τουρκία (Ανατολική Θράκη),  πρόσκεινται κυρίως στο κεμαλικό κόμμα. Οπότε η υποστήριξη προς το κόμμα του Κιλιντσάρογλου (CHP-κεμαλικοί) θεωρείται δεδομένη.  Ενδιαφέρον έχει η η πολιτική συμπεριφορά της μοναδικής γηγενούς ελληνόφωνης ομάδας που υπάρχει σήμερα στην Τουρκία: αυτής των μουσουλμάνων του σύγχρονου τουρκικού Πόντου.

Τα ποσοστά που ανέδειξε ο Νίκος Πετρίδης αποκαλύπτουν την πραγματική ταυτότητα των κάθε εθνοτικής ή γλωσσικής προέλευσης των πληθυσμών της περιοχής. Το  μειονοτικό κόμμα (HDP) έλαβε: στο Νομό Σινώπης 1,56%, Αμισού 1,51, Κοτύωρα 1,16, Σεβάστεια 1,71, Τοκάτη 1,60, Κερασούντα 1,33, Αμάσεια 1,51, Αργυρούπολη 1,84, Τραπεζούντα 1,23, Ριζούντα 1,47, Παϊπούρτ 1,42.

Αν θεωρήσουμε (ΑΝ!!!) ότι το κόμμα του (Αλεβίτη) Κιλιντσάρογλου εκφράζει τα δυτικοποιημένα στρώματα του πληθυσμού που αποδέχονται τις δυτικές δημοκρατικές αξίες, τότε αυτή η κοινωνική τάση στο σημερινό Πόντο είναι περί το 20%, ενώ οι ισλαμιστές έχουν πάνω από το 50% και οι ακροδεξιοί Γκρίζοι Λύκοι του ΜΗΡ (που είναι κάτι μεταξύ Λάος και Χρυσής Αυγής) περί το 18%…

Από όλα αυτά εξάγεται ένα συμπεράσμα: οι σημερινοί πληθυσμοί του Πόντου, των ελληνοφώνων συμπεριλαμβανομένων, ουδεμία ξεχωριστή εθνοτική ταυτότητα έχουν. Και αυτό είναι ανεξάρτητο από το γεγονός ότι υπάρχουν μονάδες που αυτοπροσδιορίζονται διαφορετικά και ότι βαθμιαία εμφανίζεται μια αριστερή διανόηση, που αποδέχεται την εθνοτική διαφορετικότητα.

Κατά συνέπεια, όσοι Ελλαδίτες (Πόντιοι κυρίως)  κατά την πρώτη 5ετία της δεκαετίας του ’90 εκπόνησαν και άσκησαν επιθετική πολιτική με βάση αυτή την παραδοχή και το κρυπτοχριστιανικό ιδεολόγημα (παρότι υπάρχει το φαινόμενο στην περιοχή, αλλά όχι της έντασης που του αποδόθηκε), κινήθηκαν από μια λάθος εκτίμηση που προερχόταν από ιδεοληψία και αντιπαραγωγικό εθνικιστικό φανατισμό. Κάτι που από τότε ήταν φανερό -για όσους βέβαια ήθελαν να δουν την πραγματικότητα…
[Δες στο τελευταίο τμήμα της μελέτης,  που αναφέρεται στους «Πόντιους της Τουρκίας...»:   https://kars1918.wordpress.com/2009/10/13/italoi/ ]

Για το γενικό αποτέλεσμα ο Ν. Πετρίδης εκτιμά: «Το CHP (κεμαλικοί) παίρνει πλειοψηφία πάλι στις ίδιες περιοχές. Σε όλη την Ανατολική Θράκη (εκτός την Καλλίπολη), τη Σμύρνη, το Εσκήσεχιρ, το Αϊδίνι, τη Μούγλα, τη Μερσίνα, τα Δαρδανέλλια. Το HDP παίρνει όλες τις νοτιοανατολικές περιοχές, εκεί που μέχρι τώρα έβγαζε ανεξάρτητους βουλευτές.«

A Body Blow for Turkey’s Ruling Party Μια καλή ανάλυση για τις τουρκικές εκλογές  υπάρχει στο  foreignpolicy.com:

TOYΡΚΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ – ΧΤΥΠΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ – Ο ΝΕΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΚΟΥΡΔΩΝ

Ως χτύπημα για τον Ερντογάν και ισχυροποίηση των Κούρδων θεωρεί το
μεγαλύτερο μέρος των αμερικανικών ΜΜΕ και δεξαμενών σκέψης τα
αποτελέσματα των χθεσινών βουλευτικών εκλογών στην Τουρκία, ενώ πολλοί
επισημαίνουν ότι η Τουρκία εισέρχεται σε μια πορεία αστάθειας, που θα
μπορούσε ενδεχομένως να οδηγήσει και σε νέες εκλογές.

Στους έντονους εορτασμούς των Κούρδων μετά την ανακοίνωση των
αποτελεσμάτων αναφέρεται άρθρο του David Kenner, αρχισυντάκτη θεμάτων
Μέσης Ανατολής στο FOREIGN POLICY με τίτλο «A Body Blow for Turkey’s
Ruling Party» επισημαίνοντας ότι το πλήθος των Κούρδων φώναζε συνθήμτα
υπέρ του απαγορευμένου ΡΚΚ, ενώ αποκαλούσε τον Ερντογάν «δολοφόνο»,
κατηγορώντας τον για το κύμα βίας που δέχθηκε το κουρδικό κόμμα (HDP)
κατά την προεκλογική εκστρατεία.

Μολονότι η διάθεση στο Ντιγιαρμπακίρ, όπου το HDP κέρδισε το 80%
περίπου των ψήφων ξεπερνώντας ακόμη και τις πιο αισιόδοξες προβλέψεις
των ηγετών του κόμματος, η διάθεση ήταν ενθουσιώδης χθες το βράδυ, η
κατακόρυφη πτώση του ΑΚΡ θα μπορούσε να καταστήσει το έργο τους ακόμη
πιο δύσκολο. Το κυβερνών κόμμα κέρδισε μόλις 255 έδρες, ενώ
υπολείπονται 21 έδρες για να αποκτήσει την αναγκαία πλειοψηφία για να
κυβερνήσει. Μολονότι ακόμη τίποτα δεν είναι σαφές, ο πιθανότερος
εταίρος του θα μπορούσε να είναι το δεξιό κόμμα MHP, το οποίο ωστόσο
είναι περισσότερο εχθρικό στη διαδικασία ειρήνευσης με τους Κούρδους
από την σημερινή κυβέρνηση.

Το άλλο ενδεχόμενο είναι να οδηγηθεί η Τουρκία σύντομα σε νέες εκλογές.

Η προεκλογική εκστρατεία του ΑΚΡ, που βασίσθηκε κυρίως σε θεωρίες
διεθνούς συνομωσίας για την αποδυνάμωση της Τουρκίας, οδήγησε στην
απώλεια 3 εκ. ψηφοφόρων από τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές.

Οι ηγέτες του ΑΚΡ έκαναν συχνά λόγο για ορισμένα λόμπι που δρούσαν
εναντίον του κόμματος ή ενίσχυαν τους αντιπάλους, προσφεύγοντας συχνά
σε μια αντισημιτική φρασεολογία. Όπως επεσήμανε προς το Foreign Policy
ο Muhammed Akar, πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης του ΑΚΡ στο
Ντιγιαρμπακίρ, «υπάρχει ένα παγκόσμιο οικονομικό λόμπι που βρίσκεται
στα χέρια του εβραϊκού λόμπι, το οποίο επιθυμεί την πτώση του ΑΚΡ»
προσθέτοντας ότι «εκτός από το εβραϊκό λόμπι υπάρχει και το κίνημα των
Σταυροφόρων, επειδή η κυβέρνηση του ΑΚΡ είναι η φωνή των μουσουλμάνων
της Τουρκίας και ολόκληρου του κόσμου».

http://foreignpolicy.com/2015/06/07/a-body-blow-for-turkeys-ruling-party-election-erdogan-hdp-akp-kurdish-party/

9 comments so far

  1. Οι Γκρίζοι Λύκοι, οι κερδισμένοι στον Πόντο

    Ο κερδισμένος των τουρκικών εκλογών της 7ης Ιουνίου, στους περισσότερους νομούς του Πόντου, είναι τo Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (ΜΗΡ) – γνωστό και ως κόμμα των Γκρίζων Λύκων.

    Στους νομούς Τραπεζούντας, Αργυρούπολης, Κερασούντας, Ριζαίου, Αρτβίν και Κοτυώρων, όπου ψηφίζουν συνολικά 1.882.000 ψηφοφόροι, το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) εξέλεξε δεκατέσσερις βουλευτές από δεκαεπτά που είχε, το ΜΗΡ τρεις –είχε έναν–, ενώ το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) εξέλεξε έναν επιπλέον και έχει πέντε τώρα.

    Το ΜΗΡ, εκτός της Τραπεζούντας, τώρα έχει βουλευτές και από τους νομούς Κερασούντας και Αργυρούπολης.

    Παρότι αύξησε τις ψήφους του από 69.000 σε 94.000, το ΜΗΡ δεν κατόρθωσε να εκλέξει δεύτερο βουλευτή στην Τραπεζούντα, ενώ το CHP, παρότι έχασε 6.000 ψήφους (76.000 από 82.000), διατήρησε τη μία έδρα που είχε και στις προηγούμενες εκλογές.

    Στην Κερασούντα το ΜΗΡ κατόρθωσε να πάρει έναν βουλευτή από το ΑΚΡ, αυξάνοντας τις ψήφους από 31.000 σε 41.000. Βουλευτή «έκλεψε» από το ΑΚΡ και στην Αργυρούπολη.

    Στο νομό Κοτυώρων το CHP είναι το κόμμα που αύξησε τις δυνάμεις του στέλνοντας στη Βουλή ακόμα έναν βουλευτή και έτσι εκπροσωπείται από δύο.

    Το ΑΚΡ έχασε ψήφους ακόμα και στην ιδιαίτερη πατρίδα του Ερντογάν, στο Ριζαίο. Συγκριτικά με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση πήρε 4.000 ψήφους λιγότερες.

    Παρ’ όλα αυτά όμως, με το 66,37% στο σύνολο των ψήφων, εξέλεξε και τους τρεις βουλευτές που αναλογούν στο νομό.

    Όσον αφορά τον ακριτικό νομό Αρτβίν, τις δυο έδρες μοιράστηκαν το ΑΚΡ και το CHP, ενώ στο νομό αυτόν το Κόμμα της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) έπιασε το μεγαλύτερο ποσοστό του, προφανώς λόγω της παρουσίας στο νομό Λαζών και σχετικά ισχυρού αριστερού κινήματος. Στους άλλους νομούς τα ποσοστά του HDP κυμάνθηκαν λίγο πάνω από το 1%, με το επόμενο υψηλότερο ποσοστό να καταγράφεται στο νομό Αργυρούπολης (1,94%), όπου υπάρχουν αρκετά χωριά Αλεβιτών.

    Το θέμα της αύξησης της εκλογικής επιρροής του ΜΗΡ αλλά και της δύναμής του ειδικά στις περιοχές των ελληνόφωνων του Πόντου χρήζει ιδιαίτερης μελέτης. Όπως εξαιρετικό ενδιαφέρον αλλά και δυναμική έχει το ζήτημα της εκλογικής δύναμης του HDP στον Πόντο και χρήζει επίσης ιδιαίτερης και ειδικής ανάλυσης, που όμως δεν είναι της παρούσης.

    http://www.pontos-news.gr/article/135703/oi-gkrizoi-lykoi-oi-kerdismenoi-ston-ponto

    ——————–

  2. 09.06.15

    STRATFOR – Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ ΤΟΥ INTERMARIUM

    Η Τουρκία αποτελεί τον αδύναμο κρίκο του intermarium, των κρατών
    δηλαδή της Αν. και Κεντρ. Ευρώπης που βρίσκονται μεταξύ της Βαλτικής,
    της Μαύρης Θάλασσας, της Γερμανίας και της Ρωσίας, αναφέρει ανυπόγραφη
    ανάλυση του STRATFOR με τίτλο «Turkey: The Weak Link in the
    Intermarium» διερευνώντας τις συνέπειες των προχθεσινών τουρκικών
    εκλογών.

    Όπως αναφέρεται, μεταξύ άλλων, το Stratfor θεωρούσε για καιρό την
    Τουρκία ως αναπόσπαστο μέρος της αμερικανικής στρατηγικής στην
    Ευρασία. Πατώντας σε δύο ηπείρους η Τουρκία ασκεί επιρροή από την
    περιοχή της Μαύρης Θάλασσας έως τη Μέση Ανατολή, το οποίο σημαίνει ότι
    αποτελεί έναν άκρως στρατηγικό σύμμαχο τόσο για να αντισταθμίζει τη
    Ρωσία, όπως και για να διαχειρίζεται τις διενέξεις που κατατρύχουν τον
    ισλαμικό κόσμο. Αντιμετωπίζουμε την Τουρκία ως το νότιο στήριγμα του
    intermarium, ενός δικτύου συμμάχων συμπεριλαμβανομένης της Λιθουανίας,
    της Πολωνίας και της Ρουμανίας, το οποίο βρίσκεται στις παρυφές της
    Ρωσίας και διέπεται από το κοινό συμφέρον να συνεργάζεται με τον
    ηγεμόνα της Δύσης για να κρατά σε απόσταση τη Ρωσία.

    Ο χάρτης ωστόσο αυτός λέει ένα μόνο μέρος της ιστορίας. Η σημερινή
    Τουρκία δεν είναι η Τουρκία του ’50. Η εύθραυστη τότε Τουρκία ήταν
    έτοιμη να τεθεί υπό την αμυντική ομπρέλα της Δύσης, που καθόρισε το
    Δόγμα Τρούμαν, ακολουθώντας παράλληλα τα διδάγματα του Ρουσώ για τον
    διαχωρισμό της θρησκείας από το κράτος. Σήμερα η Τουρκία θεωρεί ότι
    καλείται να διαδραματίσει έναν ρόλο στην περιοχή, αλλά δεν διαθέτει
    ούτε την συναίνεση, ούτε την συνοχή για να ασκήσει την εξουσία της με
    αξιοσημείωτο τρόπο. Την κατάσταση επιδεινώνουν τα αποτελέσματα των
    εκλογών της 7ης Ιουνίου, οι οποίες στέρησαν από το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ
    την πλειοψηφία, από ένα άκρως πολωμένο εκλογικό σώμα.

    Η Τουρκία διολισθαίνει προς μια οικεία και επικίνδυνη περίοδο
    πολιτικής αστάθειας που θυμίζει την δεκαετία του ’70, όταν
    αναποτελεσματικές εκλογές και αδιέξοδες συμμαχίες χαρακτήριζαν την
    πολιτική ζωή της χώρας. Η πολιτική βία, από διάφορες πλευρές, που
    αναπτύχθηκε σε δεινές οικονομικές συνθήκες, κατέληξε στο στρατιωτικό
    πραξικόπημα του 1980. Αριστερά ριζοσπαστικά κινήματα, όπως το
    Κόμμα-Μέτωπο της Επαναστατικής Λαϊκής Απελευθέρωσης κάνουν εκ νέου την
    εμφάνισή τους στην ήδη επιβαρυμένη πολιτική ατμόσφαιρα της Τουρκίας.
    Καθώς η ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους βρίσκεται σε αδιέξοδο,
    η χώρα θα πρέπει να αντιμετωπίσει την απειλή κουρδικών αποσχιστικών
    επιθέσεων, επιχειρώντας παράλληλα να αποτρέψει το πέρασμα της
    δραστηριότητας των τζιχαντιστών εντός των συνόρων της. Όσον αφορά στο
    κυβερνών κόμμα η συνειδητοποίηση της αυξανόμενης ευθύνης του Προέδρου,
    Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, θα οδηγήσει σε διαιρέσεις εντός του κόμματος,
    οδηγώντας σε εναλλακτικές λύσεις όπως τον πρώην Πρόεδρο, Αμπτουλλά
    Γκιούλ.

    Τα εσωτερικά θέματα θα προσελκύσουν φυσικά την προσοχή της Τουρκίας
    περιορίζοντας την ικανότητά της να ασκήσει την επιρροή της στο
    εξωτερικό. Η Τουρκία έχει εκφράσει την δυσαρέσκειά της για τη δράση
    της Ρωσίας στην Ουκρανία, συμμετέχοντας έκτοτε στις ασκήσεις που
    διεξάγονται στη Μαύρη Θάλασσα. Η άγκυρα ωστόσο διατηρεί κάποια
    απόσταση από τους ηγέτες του Intermarium στο ΝΑΤΟ προσπαθώντας να
    καταδείξει την ουδετερότητά της και να επωφεληθεί από τη θέση της ως
    χώρας διέλευσης, ικανής να φιλοξενεί προτάσεις όπως τον ρωσική
    έμπνευσης Turkish Stream, ή τις οδούς του Southern Corridor, που
    σχεδιάζονται με στόχο τον αποκλεισμό της Ρωσίας. Καθώς θα αυξάνονται
    οι εσωτερικές αδυναμίες της Τουρκίας, η προσεκτική προσέγγιση με τη
    Ρωσία πιθανότατα θα συνεχισθεί.

    Η Μέση Ανατολή είναι πολύ πιο χαοτικό πρόβλημα για την Τουρκία. Οι
    προοπτικές προόδου στη διαδικασία ειρήνευσης του ΑΚΡ με τους Κούρδους
    ή ο έλεγχος μιας εξέγερσης είναι περιορισμένες, ενώ οι τρέχουσες
    εξεγέρσεις τόσο στη Συρία ή στο Ιράκ θα διατηρήσουν σε υψηλό επίπεδο
    τις μετακινήσεις Κούρδων μαχητών στην περιοχή. Μία επιστροφή σε μια
    πιο εθνικιστική στάση σχετικά με το κουρδικό πρόβλημα θα μεταφραζόταν
    στην υιοθέτηση ευρύτερης στρατιωτικής δράσης στις κουρδικές περιοχές
    με ισχυρό το ενδεχόμενο επέκτασης πέραν των τουρκικών συνόρων.

    Κατά τη διάρκεια του προηγούμενου έτους η Τουρκία κατέστη επίσης
    περισσότερο ενεργή στη στήριξη των Ισλαμιστών μαχητών της Συρίας οι
    οποίοι ευνοήθηκαν στην μάχη για το Χαλέπι. Η συντήρηση αυτής της μάχης
    ταιριάζει με τους ιδεολογικούς στόχους του κυβερνόντος τουρκικού
    κόμματος για την ανατροπή της συριακής κυβέρνησης και την εγκαθίδρυση
    μιας φιλικής ισλαμικής κυβέρνησης στην εξουσία. Από τη στιγμή που δεν
    θα οφείλει να ακολουθεί μια αντικρουόμενη στρατηγική στις ειρηνευτικές
    συνομιλίες με τους Κούρδους στην Τουρκία, διαχειριζόμενη παράλληλα
    τους Κούρδους στο εξωτερικό, θα μπορούσε να ενισχυθεί η στρατιωτική
    προσοχή της Τουρκίας στα σύνορα με τη Συρία και το Ιράκ, επιτρέποντας
    την διασυνοριακή δραστηριότητα και την στήριξη στον τομέα των
    πληροφοριών σε επιλεγμένες επαναστατικές ομάδες. Αυτό σημαίνει ότι το
    επίπεδο της πολιτικής αστάθειας που θα πρέπει να διαχειρισθεί η
    τουρκική κυβέρνηση στο εσωτερικό της θα καθορίσει και την στρατιωτική
    δραστηριότητα της Τουρκίας στο εξωτερικό.

    Μια Τουρκία που θα υπέφερε από τις πολιτικές της διαιρέσεις,
    εξαιρετικά ανήσυχη για να αντιπαραταχθεί στη Ρωσία και περισσότερο
    πρόθυμη να στηρίξει τους ισλαμιστές για την αντικατάσταση της συριακής
    κυβέρνησης από το να ελέγξει το Ισλαμικό Κράτος, δεν θα αποτελούσε τον
    ιδανικό σύμμαχο των ΗΠΑ. Η εταιρική σχέση ΗΠΑ-Τουρκίας είναι ήδη
    επιβαρυμένη και η επιβάρυνση αυτή θα αυξηθεί καθώς η Τουρκίας
    διολισθαίνει σε ένα ολοένα πιο ασταθές κράτος, ενώ αναζητεί υπόγειες
    ξένες παρεμβάσεις για να αποδώσει τα προβλήματά της.

    Όπως επεσήμανε ο έγκριτος Αμερικανός δημοσιογράφος, Walter Lippmann,
    «μια συμμαχία είναι όπως μια αλυσίδα. Δεν ενισχύεται όταν προστίθενται
    αδύναμοι κρίκοι». Προς το παρόν η Τουρκία είναι ένας αδύναμος κρίκος
    στη στην αμερικανική συμμαχία για την Ευρασία. Αυτό ωστόσο δεν
    σημαίνει ότι οι ΗΠΑ μπορούν να αντέξουν την αφαίρεση της Τουρκίας από
    την αλυσίδα.

    https://www.stratfor.com/geopolitical-diary/turkey-weak-link-intermarium

  3. Στη διερεύνηση των συνεπειών των αποτελεσμάτων των τουρκικών εκλογών
    αναφέρεται ανυπόγραφη ανάλυση του STRATFOR με τίτλο «Analytic
    Guidance: What to Make of Turkey’s Election Results» σημειώνοντας ότι
    το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ έχασε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία εξαιτίας
    πολλών κρίσιμων παραγόντων.

    Πρώτον, το αριστερό φιλοκουρδικό κόμμα HDP κατόρθωσε να διευρύνει την
    επιρροή του στις μη κουρδικές μειονότητες και να κεφαλαιοποιήσει την
    αυξανόμενη δυσαρέσκεια προς τον Πρόεδρο, Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν.
    Δεύτερον, το HDP πέτυχε να προσελκύσει περισσότερους συντηρητικούς
    Κούρδους, παρά τη φιλελεύθερη ατζέντα του, αποκαλύπτοντας σοβαρά κενά
    στην στρατηγική του ΑΚΡ που επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στους
    θρησκευόμενους ψηφοφόρους της Ανατολής. Τρίτον, αυξήθηκε η στήριξη
    προς το εθνικιστικό MHP, ένα παράγωγο της προσπάθειας του ΑΚΡ για την
    επίτευξη συμφωνίας ειρήνης με τους Κούρδους. Τέλος, η επιδείνωση της
    οικονομίας της χώρας έπληξε την εικόνα του ΑΚΡ ως ο δρόμος προς την
    ευημερία, ενώ πολλοί Τούρκοι θεωρούν την εξωτερική πολιτική του
    Ερντογάν και την προσπάθεια να παγιώσει την εξουσία του, ως
    απερίσκεπτη και πολωτική.

    Το Stratfor προβλέπει επίσης ότι η ενίσχυση του φιλοκουρδικού HDP και
    η εξασθένιση του ΑΚΡ θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη πολιτική αστάθεια την
    Τουρκία. Η χώρα διαθέτει μια ιστορία έντονης πολιτικής βίας, μια τάση
    που ενισχύθηκε πέρυσι με την εξέγερση των αριστερών ακτιβιστών. Σε
    αυτόν τον κίνδυνο προστίθεται το ενδεχόμενο μιας εκ νέου ανάδυσης των
    επιθέσεων από Κούρδους ακτιβιστές, εάν αντιληφθούν ότι η διαδικασία
    ειρήνευσης είναι πλέον νεκρή.

    Στην περίπτωση πρόωρων εκλογών το ΑΚΡ θα έχει πάρει σίγουρα το μάθημά
    του στην προσπάθειά του να φλερτάρει ταυτόχρονα τους Κούρδους και τους
    εθνικιστές. Το Stratfor αναμένει μια κάθετη μεταστροφή προς μια
    κατεύθυνση, το πιθανότερο προς τους εθνικιστές ψηφοφόρους, εάν
    ξαναγίνουν εκλογές προς τα τέλη του έτους. Μια πιο εθνικιστική
    προεκλογική εκστρατεία θα τροφοδοτήσει επίσης την ένταση με τους
    Κούρδους αποσχιστές.

    https://www.stratfor.com/analysis/analytic-guidance-what-make-turkeys-election-results

  4. ————————————————————–
    ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ
    ————————————————————–

    ΚΩΣΤΑΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ
    Με το βλέμμα στην Αγκυρα
    ΠΟΛΙΤΙΚΗ 11.06.2015 : 12:37
    ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΣΧΟΛΙΟ

    Εκτός των τειχών της Ευρωζώνης υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος –ρευστός και κινδυνώδης. Κι εκεί ακριβώς σημειώνονται εξελίξεις, που ίσως αποδειχθούν κρισίμου σημασίας για ό,τι συνηθίζαμε να αποκαλούμε, πριν από λίγα μόνον χρόνια, «πάγια εθνικά συμφέροντα». Ο λόγος, φυσικά, για την Τουρκία, μετά τις πρόσφατες εκλογές και την ήττα του ισλαμικού κόμματος [ΑΚΡ] που παραμένει, όμως, μακράν όλων των άλλων παρατάξεων, ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος πολιτικός σχηματισμός της γειτονικής χώρας.

    Οι πάντες ομιλούν περί συντριπτικής προσωπικής ήττας του ιδρυτού του ΑΚΡ, κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος μόλις τον προηγούμενο χρόνο είχε εκλεγεί πρόεδρος της Τουρκίας με απόλυτη πλειοψηφία, απευθείας από τον λαό.

    Κάποιοι εκ των ηγετών της Δύσεως μπορεί να αισθάνονται μια κρυφή ικανοποίηση, διότι ο κ. Ερντογάν στα δεκατρία χρόνια που άσκησε την εξουσία, ενήργησε συχνά κατά τρόπο ασύμβατο εν σχέσει με τους «δυτικόφρονες», «κεμαλιστές» προκατόχους του. Δεν έχουν άδικο από την πλευρά τους, αν και επί της ουσίας έχουν πλήρη συνείδηση του χάους που θα επέλθει σε όλη την περιοχή εάν κατέρρεε πολιτικά ο κ. Ερντογάν.

    Παράλληλα, οι ανά την οικουμένη «προοδευτικές δυνάμεις» επιχαίρουν για το πλήγμα που δέχθηκε ο νέος αυταρχικός «Σουλτάνος». Δεν έχουν άδικο επίσης, διότι οι ανθρωπιστικές, δημοκρατικές και άλλες αντίστοιχες ιδέες κατισχύουν –σε αυτούς τους κύκλους– των αντιλήψεων περί σταθερότητος, τις οποίες προτάσσουν οι πολίτες συντηρητικής διαμορφώσεως.

    Αλλά εις την καθ’ ημάς Ανατολή, θα ήταν συνετό να μην παραβλέπεται το γεγονός ότι τον Οθωμανό σουλτάνο διαδέχθηκαν οι Νεότουρκοι και οι Κεμαλιστές, που κάθε άλλο παρά επέδειξαν φιλευσπλαχνία και έλεος στους Ελληνες και στους χριστιανούς εν γένει.

    Πέρα, όμως, από την Ιστορία, υπάρχει το παρόν και η περίοδος που άσκησε την εξουσία ο κ. Ερντογάν. Θα ήταν σκόπιμο ως εκ τούτου να επισημανθεί ότι στα δεκατρία χρόνια «ισλαμικής» διακυβερνήσεως της Τουρκίας, οι σχέσεις Αθηνών-Αγκύρας δεν διαταράχθηκαν ποτέ με τρόπο ιδιαιτέρως επικίνδυνο, όπως συχνά- πυκνά συνέβαινε στο παρελθόν. Υπήρχαν ασφαλώς προκλήσεις, έκνομες συμπεριφορές, παράλογες απαιτήσεις, αλλά όχι κρίσεις του τύπου των Ιμίων και άλλων προηγουμένων.

    Παρέλκει η διατύπωση υποθέσεων σχετικώς με τον τρόπο επιλύσεως του πολιτικού προβλήματος που ανέκυψε από το αποτέλεσμα των εκλογών στην Τουρκία, αλλά το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβερνήσεως συνασπισμού των ισλαμιστών του ΑΚΡ και του ακροδεξιού κόμματος ΜΗΡ είναι ισχυρό. Σε μια τέτοια περίπτωση, η τάση οξύνσεως των σχέσεων με την Αθήνα, ενδεχομένως, να ενισχυθεί εντός του νέου κυβερνητικού σχήματος, οπότε ο ρόλος του κ. Ερντογάν θα είναι κρίσιμος για την αποτροπή άκρως επικίνδυνων εξελίξεων. Ο κόσμος δεν είναι ακόμη ομοιόμορφος και οι κατά τόπους ιδιαιτερότητες έχουν τη σημασία τους.

    http://www.kathimerini.gr/818868/opinion/epikairothta/politikh/me-to-vlemma-sthn-agkyra

  5. [1] Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής: Σύνολο ψηφοφόρων: 55 εκατομμύρια. Ψήφισαν 47,5, έγκυρες ψήφοι 46,1. Το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ έλαβε 40,87% (από 51% στις εκλογές του 2011) και 258 έδρες, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα 24,95% και 132 έδρες, το Εθνικιστικό Κόμμα 16,29% και 81 έδρες, το (φιλοκουρδικό) Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών 13,12% και 80 έδρες. Το τελευταίο συμμετείχε πρώτη φορά σε εκλογές ως κόμμα με συνδυασμούς σε όλη την Τουρκία. Μέχρι τις φετινές εκλογές συμμετείχε με ανεξάρτητους υποψηφίους για την εκλογή των οποίων δεν ίσχυε κάποιο όριο.

    [2] Μια πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο Kadir Has, προκειμένου να διερευνήσει τη σχέση ανάμεσα στην εξωτερική πολιτική και τις πολιτικές επιλογές του πληθυσμού, έδειξε ότι η συριακή σύγκρουση θεωρείται το σημαντικότερο θέμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, συγκεντρώνοντας το 20,3% — αν και πολύ μειωμένο σε σχέση με το 2013 όταν το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 65,5%, πράγμα που σημαίνει ότι η κοινή γνώμη έχει εξοικειωθεί κατά κάποιο τρόπο με την πολεμική εμπλοκή. Επίσης η πρωταρχική ανησυχία εστιάζεται στο πρόβλημα των προσφύγων και όχι στον πόλεμο, με κυρίαρχη την άποψη να σταματήσει η χώρα να δέχεται Σύρους πρόσφυγες (51,3%) και να απελάσει αυτούς που ήδη έχουν εισέλθει (36,3%).

    Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν επίσης ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θεωρούνται οι μεγαλύτερες απειλές για την Τουρκία (42,6 και 35% αντίστοιχα), ενώ το 37,5% θεωρεί ότι η “Τουρκία δεν έχει φίλους”. Το ίδιο ποσοστό βλέπει ως φίλη χώρα το Αζερμπαϊτζάν, το ψευδοκράτος της Βόρειας Κύπρου (με 8,9%) και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (6%). Το 22% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η Τουρκία πρέπει να βαδίσει μόνη στη διεθνή σκηνή, το 19,5% να συνεργαστεί με μουσουλμανικές χώρες, ενώ το 40% προτιμά τη συνεργασία με τουρκόφωνα κράτη, κυρίως με το Αζερμπαϊτζάν. Μόνο το 12,6% των ερωτηθέντων πρεσβεύει ότι η Τουρκία θα πρέπει να συνεργάζεται με τις ΗΠΑ στις διεθνείς υποθέσεις. Παρ’ όλα αυτά, το 67% συνεχίζει να υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, ενώ το 42,4 (από 47,5% το 2013) επιθυμεί την ένταξη στην ΕΕ. Απ’ αυτό το 42,4%, οι μισοί περίπου θεωρούν ότι δεν θα ενταχθεί ποτέ η Τουρκία στην ΕΕ λόγω θρησκείας και ταυτότητας, ενώ το 27,7% υποστηρίζει μια Τουρκική Ένωση έναντι του 4,9% που υποστηρίζει ως εναλλακτική λύση στην ΕΕ την ένταξη στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης.

    Η γενική αντίληψη του τουρκικού κοινού όσον αφορά τις ΗΠΑ παραμένει πλήρως αρνητική. Το 51,7% τις χαρακτηρίζει “αναξιόπιστες”, “ιμπεριαλιστικές” και “εχθρό”. Μόνο το 20% βλέπει τις ΗΠΑ ως “στρατιωτικό σύμμαχο” και “φίλο”(MustafaAydin “Confusionaboutinternationalaffairs”, 4/6).

    Πηγές: http://www.todayszaman.com/,http//www.hurriyetdailynews.com,http://www.theguardian.com/

  6. ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΚΗΝΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

    (Τετ. 10/06/15 – 22:40)

    Tης ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΑΛΑΒΑΝΟΥ*

    Η Τουρκία εισέρχεται σε αχαρτογράφητα νερά, μετά την ανατροπή του πολιτικού σκηνικού που προκάλεσε η ψήφος του τουρκικού λαού στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου. [1] Το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, παρόλο που διατηρεί την πρώτη θέση με 40,87%, δεν μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με τις 259 έδρες που έλαβε, στις 550 του τουρκικού Κοινοβουλίου. Έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για το αν θα μπορέσει να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού και μεταξύ ποιων κομμάτων, κυβέρνηση μειοψηφίας ή αν η αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης θα οδηγήσει σε νέες εκλογές εντός 45 ημερών. Στις πυρετώδεις διαβουλεύσεις που διεξάγονται ήδη, τονίζεται η αναγκαιότητα κυβέρνησης συνασπισμού λόγω της οικονομικής κατάστασης. Όμως με ποια σύνθεση; Οι επόμενες ημέρες θα δείξουν…

    Παρόλο, λοιπόν, που τρεις ημέρες μετά τις εκλογές σ’ αυτό που κυρίως συγκεντρώνεται η προσοχή είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης, δεν έχουν λιγότερη σημασία οι συνθήκες που οδήγησαν στο εκλογικό αποτέλεσμα, μιας και αυτό φαίνεται πως θα οδηγήσει σε μια “terraincognita” το τουρκικό πολιτικό σύστημα, ύστερα από την κυβερνητική μονοκρατορία του ΑΚΡ επί 12 έτη, ενώ ήδη φαίνεται από τη σχετική αρθρογραφία ότι θα έχει σημαντικές επιπτώσεις γενικότερα στην τουρκική πολιτική, ιδίως την εξωτερική, αλλά και στην εσωτερική. Δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το ότι τα δύο κόμματα που βγήκαν ενισχυμένα από τις εκλογές είναι αφ’ ενός το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών που εστιάζει στην επίλυση του κουρδικού προβλήματος, και το Εθνικιστικό Κόμμα που είναι εντελώς αντίθετο με την αναγνώριση οποιωνδήποτε δικαιωμάτων για τους Κούρδους της Τουρκίας.

    Αν και η εκλογική πτώση του κυβερνώντος κόμματος ήταν ορατή και προβλεπόμενη, το γεγονός ότι σ’ αυτή συνέβαλε κυρίως η μεγάλη άνοδος του φιλοκουρδικού Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών και η είσοδός του στη Βουλή όχι απλώς οριακά, αλλά τρεις μονάδες πάνω από το όριο του 10%, ήταν εκείνο που έδωσε χαρακτηριστικά πολιτικής ανατροπής στα εκλογικά αποτελέσματα, στερώντας από το ΑΚΡ την αυτοδυναμία.
    Μετά από 13 χρόνια, πρώτη φορά εισέρχεται στην τουρκική Βουλή τέταρτο κόμμα και μάλιστα ένα κόμμα το οποίο αρχικά συγκροτήθηκε ως κόμμα της κουρδικής μειονότητας, το οποίο κατόρθωσε να προσελκύσει και να εκφράσει εκλογικά το σύνολο σχεδόν των Κούρδων, όσο και ποικίλα κοινωνικά στρώματα, κινηματικές και πολιτικές ομαδοποιήσεις σε όλη την Τουρκία, συμπυκνώνοντας για πολλά εκατομμύρια τη δημοκρατική αμφισβήτηση του καθεστώτος και των επιδιώξεων του κυβερνώντος ΑΚΡ.

    Οι αιτίες που οδήγησαν στην ήττα του κόμματος του Ρ.Τ. Ερντογάν εντοπίζονται κυρίως στο εξής: ο τουρκικός λαός απέρριψε την επιδίωξη του κυβερνώντος κόμματος να αποκτήσει μια πλειοψηφία τέτοια που θα επέτρεπε τη δημιουργία ενός πιο αυταρχικού και συγκεντρωτικού προεδρικού συστήματος. Να κατακτήσει δηλαδή τις έδρες που θα του έδιναν τη δυνατότητα είτε να θέσει απευθείας το θέμα της σχετικής αλλαγής του συντάγματος (367), είτε όσες χρειάζονταν για να προκαλέσει δημοψήφισμα (330).

    Σύμφωνα με Τούρκους δημοσιογράφους, σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων τόσο του ΑΚΡ όσο και του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος –αξιωματικής αντιπολίτευσης– επέλεξε την ψήφιση του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών ώστε να ξεπεράσει το όριο του 10% και με την είσοδό του στη Βουλή να επιφέρει αλλαγή στο συσχετισμό δύναμης που θα ματαίωνε αυτές τις επιδιώξεις.

    Γράφει, επί παραδείγματι, η Μπαρτσίν Γινάντς (“Is Erdoğan a bigger threat than a jailed leader and if so, what next?” 8/6): “Αν 10 χρόνια πριν μας λέγανε ότι ένας σημαντικός αριθμός του εκκοσμικευμένου τμήματος της κοινωνίας θα στηρίξει ένα κόμμα που το θεωρεί πολιτική πτέρυγα μιας αποσχιστικής, τρομοκρατικής κουρδικής οργάνωσης προκειμένου να διασφαλίσει τη δημοκρατία στην Τουρκία, ελάχιστοι θα το πίστευαν […] Είμαι απολύτως σίγουρη ότι πολλοί άνθρωποι που ψήφιζαν το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP) επέλεξαν αυτή τη φορά το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών (HDP). Αυτό μας λέει ότι ακόμη και όσοι μισούν το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν απεχθάνονται την ιδέα ότι θα συνεχίσει να κυβερνά αυθαίρετα ο Ερντογάν. […] Αν αυτές οι εκλογές είναι σημαντικές γιατί κατάφεραν πλήγμα στις πολιτικές φιλοδοξίες του Ερντογάν, ήταν επίσης κρίσιμες στο να αποκαλυφθεί η αντίληψη της κοινωνίας για το κουρδικό ζήτημα […] Δεν υπάρχει, επίσης, αμφιβολία ότι το HDP πέρασε το όριο του 10% με την ψήφο των Κούρδων που συνήθως ψήφιζαν το κυβερνών AKP. Σε πολύ μικρότερο βαθμό το HDP κέρδισε ψηφοφόρους και από το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα […] λόγω του φόβου να δουν οι πολίτες το AKP και συνεπώς τον Ερντογάν με μια πολύ ισχυρή εντολή, εάν το HDP έμενε κάτω από το κοινοβουλευτικό κατώφλι”.

    Και ο Μουράτ Γιετκίν (“The end of Erdoğan’s rise in Turkey”, 8/6) : “Το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών κατόρθωσε να μετασχηματιστεί από αποκλειστικά φιλοκουρδικό σε ένα κόμμα που υποστηρίζει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες για όλη την Τουρκία και να κερδίσει την υποστήριξη των Τούρκων αριστερών και φιλελεύθερων, υποσχόμενο ότι αν μπει στο κοινοβούλιο δεν θα διαπραγματευτεί με το ΑΚΡ για την προεδρία του Ερντογάν”.

    Έτσι, το ΑΚΡ έχασε πάνω από 2,5 εκατομμύρια ψήφους προς δύο κυρίως κατευθύνσεις: προς το Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών και προς το Κόμμα του Εθνικιστικού Κινήματος. Το μεν πρώτο συγκέντρωσε 6 εκατομμύρια ψήφους ( εκλογές του 2011: 2,8 εκατομμύρια), το δε δεύτερο αύξησε τις ψήφους του κατά 2 εκατομμύρια. Η μετακίνηση αυτή δεν εξηγείται με την απλή αριθμητική της προηγούμενης δύναμης των κομμάτων. Ρόλο έπαιξε επίσης η μεγάλη προσέλευση –86, 7% συμμετοχή στην ψηφοφορία– όσο και οι πολύπλευρες εσωτερικές δυναμικές μετατοπίσεις σε ορισμένες πληθυσμιακές κατηγορίες. Πιο περίπλοκο στην ερμηνεία του είναι το πολιτικό και κοινωνικό υπόβαθρο αυτών των μετατοπίσεων.

    Ένα από τα πιο απροσδόκητα στοιχεία των φετινών τουρκικών εκλογών είναι, επίσης, οι πάνω από 1,3 εκατ. άκυρες ψήφοι, μια αύξηση της τάξης του 30% από τις προηγούμενες εκλογές. Οι ερμηνείες είναι πολλές, με πιο ενδιαφέρουσα αυτή που αναφέρεται στην εμφάνιση, και στην Τουρκία, της τάσης να εκφράζεται η λαϊκή διαμαρτυρία εναντίον όλων των κομμάτων και του πολιτικού συστήματος συνολικά.

    Παρόλο που το ζήτημα των προεδρικών εξουσιών και του ρόλου του Ερντογάν είχε βαρύνουσα σημασία, κοινή ομολογία είναι πως το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί προϊόν πολλών κοινωνικών, οικονομικών και πολιτικών παραγόντων : της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής και της επιδείνωσης της κατάστασης για τα φτωχά λαϊκά στρώματα, του αυταρχισμού και της περιφρόνησης των δημοκρατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων σε συνδυασμό με την ισλαμοποίηση της κοινωνίας, της πολεμικής εμπλοκής της Τουρκίας στη Συρία, που επιδείνωσε το κουρδικό πρόβλημα. Αλλά και των σκανδάλων χρηματισμού που συγκάλυψε η κυβέρνηση του ΑΚΡ, καθώς και της διαμάχης με την οργάνωση του ισλαμιστή Φετχιουλάχ Γκιουλέν που ώθησαν μεγάλα τμήματα των συντηρητικών οπαδών του ΑΚΡ προς το Εθνικιστικό Κόμμα.

    Από τους σχολιασμούς του τουρκικού και διεθνούς Τύπου δεν διέφυγε το γεγονός ότι τα κόμματα της αντιπολίτευσης συγκέντρωσαν την προσοχή τους στην οικονομική πολιτική , το κατά κεφαλήν εισόδημα, την ανεργία και τη φτώχεια, καθιστώντας την εκλογική κούρσα δύσκολη για το AKP, το οποίο είναι πιο ικανό στην πολιτική που χαρακτηρίζεται από έντονο ιδεολογικό και πολωτικό τόνο.

    Φαίνεται ότι το κόμμα του Ρ. Τ. Ερντογάν δεν έλαβε υπόψη του το ότι οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες στην Τουρκία επιδεινώθηκαν απότομα τα τελευταία χρόνια και πολιτεύθηκε πάνω στις δάφνες της εποχής που η οικονομία κατέγραφε μεγάλους ρυθμούς μεγέθυνσης. Όμως, η ανεργία έχει ξεπεράσει το 20%, φτάνοντας και το 40% στη νοτιοανατολική, κατ’ εξοχήν αγροτική, κουρδική περιοχή. Σε συνδυασμό με τις αυξήσεις τιμών, έχει οδηγήσει σε διόγκωση του χρέους των νοικοκυριών. Η καταναλωτική πίστη έχει εντεκαπλασιαστεί. Το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού κατέχει το 78% του πλούτου, η ανισότητα του εισοδήματος αυξήθηκε κατά 21% από το 2000 έως το 2014 (Credit Suisse’s Global Wealth Report 2014).

    Είναι γεγονός ότι οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες μέσα στις οποίες ζει η πλειοψηφία του πληθυσμού δεν εκφράζονται πάντα άμεσα σε πολιτικό επίπεδο, όμως κανείς δεν αμφιβάλλει ότι τροφοδότησαν κινήματα όπως για το Πάρκο Γκεζί, τον Ιούνιο του 2013, μεγάλες απεργίες εργαζομένων σε κρατικές επιχειρήσεις που ιδιωτικοποιήθηκαν, οι οποίοι είχαν κατασκηνώσει επί εβδομάδες στην Άγκυρα, το 2011-12. Πριν από λίγες εβδομάδες, 20.000 μεταλλεργάτες διαφόρων αυτοκινητοβιομηχανιών απέργησαν παρά τη θέληση του συνδικάτου τους, Türk-Metall. Την 1η Ιουνίου, χιλιάδες γιατροί και επαγγελματίες της υγείας έκαναν 24ωρη απεργία στην Κωνσταντινούπολη. Η λαϊκή δυσαρέσκεια σε συνδυασμό με τις εντάσεις μέσα στις τουρκικές ελίτ έχουν δημιουργήσει μια σχεδόν εκρηκτική κατάσταση, η οποία βρήκε δίοδο και στο εκλογικό αποτέλεσμα.

    Παράλληλα, σχολιαστές επισημαίνουν τις εσωτερικές πολιτικές επιπτώσεις της επιθετικής και μη συνεκτικής εξωτερικής πολιτικής του ΑΚΡ που δημιουργεί σύγχυση στην κοινή γνώμη όσον αφορά τη διεθνή θέση της χώρας, η οποία έχει βρεθεί στο επίκεντρο μιας σύρραξης που λίγο-πολύ έχει μεταφερθεί και εντός των συνόρων. [2]

    Η χρηματοδότηση και εκπαίδευση των τζιχαντιστών της Συρίας έχουν πολλαπλασιαστικές συνέπειες στον τουρκικό πληθυσμό ιδίως της μεθορίου και ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές επιπτώσεις, καθώς περιπλέκουν, μεταξύ άλλων, τη διαδικασία επίλυσης του κουρδικού προβλήματος. Δεν είναι τυχαίο που σε σχετική, πρόσφατη έρευνα η ενεργός ανάμειξη στη σύρραξη της Συρίας θεωρείται από την πλειοψηφία των ερωτηθέντων το μεγαλύτερο πρόβλημα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και η θέση των τριών κομμάτων της αντιπολίτευσης ότι δεν πρέπει να συνεχιστεί αυτή η πολιτική ασφαλώς έπαιξε ρόλο στο εκλογικό αποτέλεσμα.

    __________________________________

    [1] Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής: Σύνολο ψηφοφόρων: 55 εκατομμύρια. Ψήφισαν 47,5, έγκυρες ψήφοι 46,1. Το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ έλαβε 40,87% (από 51% στις εκλογές του 2011) και 258 έδρες, το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα 24,95% και 132 έδρες, το Εθνικιστικό Κόμμα 16,29% και 81 έδρες, το (φιλοκουρδικό) Δημοκρατικό Κόμμα των Λαών 13,12% και 80 έδρες. Το τελευταίο συμμετείχε πρώτη φορά σε εκλογές ως κόμμα με συνδυασμούς σε όλη την Τουρκία. Μέχρι τις φετινές εκλογές συμμετείχε με ανεξάρτητους υποψηφίους για την εκλογή των οποίων δεν ίσχυε κάποιο όριο.

    [2] Μια πρόσφατη έρευνα που διεξήγαγε το Πανεπιστήμιο Kadir Has, προκειμένου να διερευνήσει τη σχέση ανάμεσα στην εξωτερική πολιτική και τις πολιτικές επιλογές του πληθυσμού, έδειξε ότι η συριακή σύγκρουση θεωρείται το σημαντικότερο θέμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, συγκεντρώνοντας το 20,3% — αν και πολύ μειωμένο σε σχέση με το 2013 όταν το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 65,5%, πράγμα που σημαίνει ότι η κοινή γνώμη έχει εξοικειωθεί κατά κάποιο τρόπο με την πολεμική εμπλοκή. Επίσης η πρωταρχική ανησυχία εστιάζεται στο πρόβλημα των προσφύγων και όχι στον πόλεμο, με κυρίαρχη την άποψη να σταματήσει η χώρα να δέχεται Σύρους πρόσφυγες (51,3%) και να απελάσει αυτούς που ήδη έχουν εισέλθει (36,3%).

    Τα αποτελέσματα της έρευνας δείχνουν επίσης ότι το Ισραήλ και οι ΗΠΑ θεωρούνται οι μεγαλύτερες απειλές για την Τουρκία (42,6 και 35% αντίστοιχα), ενώ το 37,5% θεωρεί ότι η “Τουρκία δεν έχει φίλους”. Το ίδιο ποσοστό βλέπει ως φίλη χώρα το Αζερμπαϊτζάν, το ψευδοκράτος της Βόρειας Κύπρου (με 8,9%) και τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη (6%). Το 22% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η Τουρκία πρέπει να βαδίσει μόνη στη διεθνή σκηνή, το 19,5% να συνεργαστεί με μουσουλμανικές χώρες, ενώ το 40% προτιμά τη συνεργασία με τουρκόφωνα κράτη, κυρίως με το Αζερμπαϊτζάν. Μόνο το 12,6% των ερωτηθέντων πρεσβεύει ότι η Τουρκία θα πρέπει να συνεργάζεται με τις ΗΠΑ στις διεθνείς υποθέσεις. Παρ’ όλα αυτά, το 67% συνεχίζει να υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, ενώ το 42,4 (από 47,5% το 2013) επιθυμεί την ένταξη στην ΕΕ. Απ’ αυτό το 42,4%, οι μισοί περίπου θεωρούν ότι δεν θα ενταχθεί ποτέ η Τουρκία στην ΕΕ λόγω θρησκείας και ταυτότητας, ενώ το 27,7% υποστηρίζει μια Τουρκική Ένωση έναντι του 4,9% που υποστηρίζει ως εναλλακτική λύση στην ΕΕ την ένταξη στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης.

    Η γενική αντίληψη του τουρκικού κοινού όσον αφορά τις ΗΠΑ παραμένει πλήρως αρνητική. Το 51,7% τις χαρακτηρίζει “αναξιόπιστες”, “ιμπεριαλιστικές” και “εχθρό”. Μόνο το 20% βλέπει τις ΗΠΑ ως “στρατιωτικό σύμμαχο” και “φίλο”(MustafaAydin “Confusionaboutinternationalaffairs”, 4/6).

    http://www.todayszaman.com/,http//www.hurriyetdailynews.com,
    http://www.theguardian.com/

    *Πηγή: http://www.sxedio-b.gr

  7. 25.05.2015
    Στρατηγικές νίκης και ήττας στον 20ό αιώνα
    ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ*

    ………………………………..
    ………………………………..

    Η Ελλάδα και οι απαιτήσεις του διεθνούς συστήματος τον 20ό αιώνα

    Εξετάζοντας την ιστορική εμπειρία της Ελλάδας, ο πόλεμος του 1897 είναι προφανές παράδειγμα προς αποφυγήν, καθώς η χώρα μας ξεκίνησε πολεμική αναμέτρηση με την παρακμάζουσα μεν αλλά τάξεις μεγεθών μεγαλύτερη Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίς να εξασφαλίσει καμία υποστήριξη από τρίτες δυνάμεις.

    Ο Βενιζέλος αντιθέτως εξασφάλισε ισχυρά στοιχεία εξωτερικής εξισορρόπησης πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Πρώτον, διέγνωσε τη σημασία να συμπράξει η Ελλάδα με τη θαλασσοκράτειρα Μεγάλη Βρετανία. Η ευκαιρία παρουσιάσθηκε όταν η Βρετανία μετέφερε ναυτικές δυνάμεις της από τη Μεσόγειο στη Βόρεια Θάλασσα λόγω των γερμανικών ναυτικών εξοπλισμών. Ως εκ τούτου χρειαζόταν νέους συμμάχους στη Μεσόγειο. Η Ελλάδα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη, καθώς μια βρετανική ναυτική βάση στα Επτάνησα μπορούσε να εμποδίσει την έξοδο του αυστροουγγρικού στόλου από την Αδριατική στην ευρύτερη Μεσόγειο.

    Το όφελος για την Ελλάδα από τη σύμπραξη με τη Βρετανία ήταν η βρετανική ναυτική αποστολή υπό τον αντιναύαρχο Tufnell, που το 1911-12 εκσυγχρόνισε το Πολεμικό Ναυτικό μας σύμφωνα με τα πρότυπα του ισχυρότερου Ναυτικού της εποχής. Ο Βενιζέλος φρόντισε επιπλέον να εξασφαλίσει την υποστήριξη της Βρετανίας για την απελευθέρωση των νήσων του Βορειοανατολικού Αιγαίου, ώστε να μην αντιδράσουν εναντίον μας άλλες μεγάλες δυνάμεις, όπως για παράδειγμα η Ιταλία, που μόλις είχε αποκτήσει τα Δωδεκάνησα.

    Δεύτερον, ο Βενιζέλος εξασφάλισε τη συμμετοχή της Ελλάδας στη συμμαχία της Βουλγαρίας και της Σερβίας εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αρχικά η Σόφια και το Βελιγράδι ήθελαν να προχωρήσουν χωρίς την Ελλάδα, για να πάρουν μόνες τους τα λάφυρα των οθωμανικών Βαλκανίων. Η ναυτική ισχύς της Ελλάδας, όμως, ήταν απαραίτητη για να εμποδίσει την έγκαιρη μεταφορά των καλύτερων οθωμανικών στρατιών από τη Συρία και τη Μικρά Ασία στα Βαλκάνια. Η κυριαρχία του Πολεμικού Ναυτικού στο Αιγαίο το 1912-13 αποδείχθηκε αποφασιστική όχι μόνο για την απελευθέρωση των νήσων του Βορειοανατολικού Αιγαίου, αλλά και για την έκβαση των χερσαίων επιχειρήσεων στη Μακεδονία.

    Ο εθνικός διχασμός κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανέδειξε για ακόμη μία φορά -είχαν προηγηθεί ανάλογες εξελίξεις κατά τη δεκαετία του 1850- την τρωτότητα της Ελλάδας σε ναυτικές επιθέσεις και αποκλεισμούς από την εκάστοτε θαλασσοκράτειρα μεγάλη δύναμη. Η Βρετανία με τη Γαλλία μπόρεσαν εύκολα με ναυτικές επιθέσεις και αποκλεισμό να ανατρέψουν το βασιλικό καθεστώς της Αθήνας. Η Γερμανία θα μπορούσε να πλήξει αντίστοιχα το βενιζελικό καθεστώς της Θεσσαλονίκης μόνο έπειτα από αποφασιστική νίκη της στα κεντρικά μέτωπα του πολέμου.

    Τα αίτια της Μικρασιατικής Καταστροφής είναι πολύπλοκα. Σίγουρα πάντως συνέβαλε η επιστροφή του βασιλικού καθεστώτος το 1920, που είχε συγκρουσθεί με τις νικήτριες δυνάμεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου τρία χρόνια νωρίτερα. Η Γαλλία και η Ιταλία άλλαξαν πολιτική και άρχισαν να υποστηρίζουν υλικά τον Κεμάλ, ενώ η υποστήριξη της Βρετανίας στην Ελλάδα έγινε πιο χλιαρή.

    Κατά την περίοδο 1936-38, όταν τα σύννεφα του επερχόμενου πολέμου είχαν αρχίσει να διαφαίνονται, ο Μεταξάς δήλωνε ότι λόγω της γεωγραφίας της δεν μπορούσε η Ελλάδα να βρεθεί αντίπαλη με τη θαλασσοκράτειρα Βρετανία. Ο Μεταξάς προτιμούσε να μείνει η Ελλάδα ουδέτερη σε έναν νέο ευρωπαϊκό πόλεμο, επιδίωξε ωστόσο μια πολιτική προσέγγισης της Βρετανίας. Ατυχώς προσέκρουσε στην πολιτική κατευνασμού της Γερμανίας από τον Βρετανό πρωθυπουργό Neville Chamberlain, λόγω της οποίας η Βρετανία άρχισε να κινείται σοβαρά ενάντια στην επερχόμενη γερμανική απειλή μόλις τον Μάρτιο 1939. Η είσοδος της Ελλάδας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε τελικά παρά τη βούλησή της – ο Μεταξάς, πάντως, είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο να μπει στο πλευρό της Γερμανίας.

    Η ένταξη της Ελλάδας στο δυτικό στρατόπεδο κατά τον Ψυχρό Πόλεμο απέρρεε εν μέρει από μια παρόμοια γεωπολιτική λογική. Για τη Βρετανία το 1944 ήταν υψηλής προτεραιότητας να έχει με το μέρος της την Ελλάδα, που βρισκόταν στις κρίσιμες γραμμές επικοινωνίας μεταξύ της Δυτικής Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. Το σκεπτικό αυτό δέχθηκε ο Στάλιν τον Οκτώβριο του 1944, όταν προέβη με τον Τσώρτσιλ στη συμφωνία των ποσοστών, με την οποία η Ελλάδα μπήκε υπό τη βρετανική επιρροή και η Βουλγαρία με τη Ρουμανία υπό τη σοβιετική επιρροή.

    Ο αγώνας της Ελλάδας και των Ελλήνων της Κύπρου κατά τη δεκαετία του 1950 για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα ήταν νομιμοποιημένος διεθνώς, καθώς οι ημέρες της αποικιοκρατίας ήταν μετρημένες και οι λαοί των αποικιών κέρδιζαν σταδιακά την αυτοδιάθεσή τους. Εφόσον η ελληνική προσπάθεια γινόταν με πολιτικά μέσα, ώστε να είναι συμβατή με τις συμμαχικές σχέσεις της Ελλάδας με τη Βρετανία, θα είχε ίσως επιτύχει.

    Οταν όμως πήρε τη μορφή ανταρτοπόλεμου, προκάλεσε την ευκαιριακή συσπείρωση της Βρετανίας με την Τουρκία. Ενάντια σε αυτήν τη βρετανοτουρκική σύμπραξη η Ελλάδα δεν είχε ούτε συμμάχους ούτε δικά της μέσα για να επικρατήσει. Οι ΗΠΑ συγκεκριμένα υπολόγιζαν στη βρετανική παρουσία στη Μέση Ανατολή στο πλαίσιο του «Συμφώνου της Βαγδάτης» (που υποτίθεται θα γινόταν το ΝΑΤΟ της Μέσης Ανατολής) και δεν ήθελαν να διαταράξουν τις σχέσεις τους με το Λονδίνο χάριν της Ελλάδας. Η περίπτωση αυτή αναδεικνύει μια τάση της Ελλάδας να υπολογίζει περισσότερο τον παράγοντα της διεθνούς νομιμοποίησης παρά τη διπλωματία με βάση συγκλίσεις των δικών μας εθνικών συμφερόντων με εκείνα άλλων σημαντικών δυνάμεων.

    Σε πλήρη διεθνή απομόνωση βρέθηκε η Ελλάδα με την πολιτική του Ιωαννίδη στην Κύπρο τον Ιούλιο 1974. Με το πραξικόπημα που ανέτρεψε τον εκλεγμένο πρόεδρο Μακάριο, η Ελλάδα έχασε κάθε διεθνή νομιμοποίηση (ο ίδιος ο Μακάριος το περιέγραψε ως ελληνική εισβολή στην Κύπρο). Επιδιώκοντας την άμεση ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, ο Ιωαννίδης προκάλεσε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, χωρίς να έχει εξασφαλίσει ούτε συμμάχους ούτε επαρκείς ένοπλες δυνάμεις για ένοπλη αναμέτρηση της Ελλάδας με την Τουρκία. Ο Ιωαννίδης αποτελεί ακραία περίπτωση εγκλωβισμού μιας πολιτικής ηγεσίας σε συλλογισμούς άσχετους με τις διεθνείς πραγματικότητες (θεωρούσε ότι το εμπόδιο για την πολυπόθητη ένωση ήταν ο Μακάριος, οπότε η ανατροπή του θα άνοιγε το δρόμο για την ένωση).

    Αν και η Κύπρος δεν ήταν μέλος του ΝΑΤΟ, τα τραγικά γεγονότα του 1974 προκάλεσαν μεγαλύτερη επίγνωση στην Ελλάδα του γεγονότος ότι η εγγύηση ασφάλειας του άρθρου 5 του ΝΑΤΟ ισχύει μόνο σε περίπτωση που κράτος-μέλος δεχθεί επίθεση από μη κράτος-μέλος. Ως εκ τούτου η σημαντικότερη προτεραιότητα του πρεσβύτερου Καραμανλή μετά τη Μεταπολίτευση του 1974 ήταν η ένταξη της Ελλάδας στην τότε ΕΟΚ – τη σημερινή Ε.Ε.

    Είναι γεγονός ότι ούτε η ΕΟΚ του 1980 ούτε η σημερινή Ε.Ε. είναι αμυντική συμμαχία. Ωστόσο, πατώντας η Ελλάδα όχι μόνο στο ΝΑΤΟ, αλλά και στην Ε.Ε., είναι λιγότερο εκτεθειμένη στον κίνδυνο εξωτερικής επίθεσης. Ως εκ τούτου ο Κ. Σημίτης επιδίωξε την ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ (με λάθος ισοτιμία, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα), για να βρίσκεται η χώρα μας στον πυρήνα της Ε.Ε., αυξάνοντας ακόμη περισσότερο το πολιτικό κόστος μιας ενδεχόμενης εξωτερικής επίθεσης.

    Συσχετισμοί ισχύος
    ………………………………..
    ………………………………..

    http://www.kathimerini.gr/816055/article/epikairothta/ereynes/strathgikes-nikhs-kai-httas-ston-20o-aiwna

  8. Τουρκία: Η ιδιαίτερη κατάσταση με το ΡΚΚ στον Πόντο

    Αυγούστου 8, 2015

    Επειδή τις τελευταίες μέρες ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά για επιθέσεις των ανταρτών του ΡΚΚ στην περιοχή του Πόντου, θεωρούμε ότι είναι χρήσιμο να πούμε κι εμείς την άποψή μας, για να έχουν οι αναγνώστες μας μια σφαιρική άποψη για το τι γίνεται στην περιοχή – εκτός των άλλων ενόψει της λειτουργίας του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Παναγία Σουμελά, στη Ματσούκα Τραπεζούντας, στις 15 Αυγούστου 2015.

    Του Σάββα Καλεντερίδη

    Αποτελεί στρατηγική στόχευση του ΡΚΚ να αποκτήσει λαϊκά ερείσματα στην περιοχή του Πόντου. Αυτό γίνεται για πολλούς λόγους, τους οποίους καλόν είναι να μην τους αναφέρουμε εδώ. Όμως η πραγματοποίηση του στόχου αυτού είναι εξαιρετικά δύσκολη, γιατί οι κάτοικοι του Πόντου, ακόμα κι εκείνοι που έχουν αίσθηση της μακρινής ελληνικής, της λαζικής και της αρμενικής καταγωγής τους, είναι προσανατολισμένοι σταθερά στην υποστήριξη του κράτους και των συστημικών κομμάτων, μεταξύ άλλων και για λόγους επιβίωσης. Βλέπετε, η ιστορία τούς έχει διδάξει.

    Απόδειξη αποτελεί η αποτυχία του Κόμματος της Δημοκρατίας των Λαών (HDP) στις εκλογές της 7ης Ιουνίου να αποσπάσει ικανοποιητικά ποσοστά στους νομούς του Πόντου. Σε ελάχιστες περιοχές, όπως για παράδειγμα στο Άρτβιν, που συνορεύει με τη Γεωργία, οι αριστεροί και ορισμένοι Λαζοί ψήφισαν το HDP, το οποίο έλαβε το 3% των ψήφων, ενώ στους άλλους νομούς τα ποσοστά κυμάνθηκαν γύρω στο 1,5%.

    Στο παρελθόν, στα μέσα της δεκαετίας του 1990, ένα αριστερό κόμμα με ιδιαίτερα στενές σχέσεις με το ΡΚΚ αποπειράθηκε να διεισδύσει και να αποκτήσει επιρροή στον Πόντο –και ειδικά στις περιοχές της Τραπεζούντας όπου κατοικούν ελληνόφωνοι–, χωρίς επιτυχία.

    Έκτοτε, οι προσπάθειες του κουρδικού απελευθερωτικού κινήματος περιορίζονται στην εγκατάσταση ομάδων ανταρτών στις ορεινές περιοχές του Πόντου, οι οποίες χρησιμοποιούν ως επιχειρησιακή βάση και ως βάση ανεφοδιασμού την περιοχή του Ντερσίμ και υποστηρίζονται σε τοπικό επίπεδο κυρίως από οικογένειες αριστερών και από κοινότητες αλεβιτών που υπάρχουν στην περιοχή.

    Πριν από την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός από τον Αμπντουλάχ Οτζαλάν, τον Μάρτιο του 2013, το ΡΚΚ είχε κατορθώσει να εδραιώσει την παρουσία του στον Πόντο, όπου δρούσαν μικρές ομάδες ανταρτών, με συνολικό αριθμό ενόπλων που δεν ξεπερνούσαν τα τριάντα άτομα.

    Να σημειώσουμε εδώ ότι η παρουσία των ανταρτών έχει καθαρά συμβολικό, κυρίως πολιτικό χαρακτήρα, αφού τριάντα άνθρωποι δεν μπορούν να αποτελούν στρατιωτικού χαρακτήρα απειλή για την περιοχή. Όμως, και μόνο το γεγονός ότι ο τοπικός λαός ξέρει ότι στο βουνό υπάρχουν αντάρτες, αυτό παίζει σημαντικό ρόλο στην ψυχολογία και μπορεί να δρομολογήσει καταστάσεις εξαιρετικά δυσάρεστες για την Τουρκία.

    Με την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός και την έκκληση του Οτζαλάν να εγκαταλείψουν οι αντάρτες του ΡΚΚ το έδαφος της τουρκικής επικράτειας, ο ομάδες των ανταρτών που έδρευαν στον Πόντο και δραστηριοποιούνταν στους νομούς Αργυρούπολης (Γκιουμουσχανέ), Κερασούντος, Κοτυώρων (Ορντού), Αμάσειας, Αμισού και Ευδοκιάδος (Τοκάτης), άρχισαν σταδιακά να αποχωρούν, με αποτέλεσμα το ΡΚΚ να μην έχει ένοπλη παρουσία στην περιοχή.

    Μετά την έναρξη των βομβαρδισμών από πλευράς της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας των στρατοπέδων του ΡΚΚ στο όρος Κανδήλι και σε άλλες περιοχές του Νοτίου Κουρδιστάν (Β. Ιράκ), πριν από περίπου δέκα ημέρες, προφανώς το ΡΚΚ αποφάσισε να ξαναστείλει ομάδες ανταρτών στον Πόντο, γιατί οι εξελίξεις μάλλον οδηγούν σε κλιμάκωση του πολέμου μεταξύ Τουρκίας και ΡΚΚ. Και σε μια τέτοια περίπτωση, έχει τη δική του σημασία να είναι ανοιχτό και το μέτωπο του Πόντου, έστω και με λίγες και μικρές ομάδες ενόπλων ανταρτών! Όπως και να το κάνεις, είναι ένα επιπλέον μέτωπο.

    Τις μέρες αυτές, λοιπόν, έχει σημάνει συναγερμός στις μονάδες της στρατοχωροφυλακής της περιοχής του Πόντου, κυρίως τους νομούς Κερασούντας και Αργυρούπολης, όπου σημειώθηκε μια σύγκρουση μικρής κλίμακας μεταξύ δύναμης της στρατοχωροφυλακής Κερασούντος και ομάδας ανταρτών, χωρίς θύματα.

    Στόχος των δυνάμεων ασφαλείας είναι να αποτρέψουν τη διείσδυση και την εγκατάσταση των ανταρτών στην περιοχή. Φυσικά έχουν προηγηθεί συλλήψεις πολιτών, οι οποίοι, με βάση τις αρχές ασφαλείας, είναι πιθανόν να αποτελέσουν τις ομάδες υποστήριξης των ανταρτών σε θέματα πληροφοριών, διοικητικής μέριμνας και επιμελητείας.

    Έτσι έχει η κατάσταση στον Πόντο, και καλό είναι –αν αγαπάμε την περιοχή και τους ανθρώπους που κατοικούν εκεί– να κρατάμε χαμηλούς τόνους και να μην κάνουμε την τρίχα τριχιά. Μέρες που ‘ναι…

    https://mysatelite.wordpress.com/2015/08/08/%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%AF%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF-%CF%81%CE%BA/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: