Tι σημαίνει το Κομπάνι!

Το ισοπεδωμένο Κομπάνι μετά την απελευθέρωση από τους τζιχαντιστέςαπό το Π&Α

Το Κομπάνι είναι πλέον ελεύθερο.

Οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους εκδιώχθηκαν από την περιοχή της πόλης. Ένα ενδιαφέρον σχόλιο σ’ ένα επίσης ενδιαφέρον άρθρο του Γ. Λέβερινκ, επιχειρεί να δώσει μια επιπλέον ερμηνεία στη σύγκρουση:

Το σχόλιο:
.

 «Στο κείμενο αναφέρεται ότι «είναι η συμβολική νίκη της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού· του πλουραλισμού επί του φασισμού· της ελευθερίας πάνω στην καταστολή»..
 .

Όλα αυτά είναι όντως έτσι! Όμως υπάρχει και κάτι ακόμα

Είναι η καθαρή νίκη του διαφωτισμού πάνω στον κοσμοπολίτικο ιδεαλισμό (στην προκειμένη περίπτωση ισλαμικής κοπής), η επικράτηση του μοντέλου του έθνους-κράτους επί του υπερεθνικού καθώς και της εθνικής ταυτότητας επί της αεθνικής οικουμενικότητας…

Β.Α.

…και το κείμενο: 

Το Κομπάνι ελεύθερο!

του Γιόρις Λέβερινκ

μετάφραση: Γιάννης Χατζηδημητράκης 

Μετά από 134 ημέρες αντίστασης, οι κουρδικές δυνάμεις των YPG/YPJ έδιωξαν το ΙSIS από το Κομπάνι. Ενώ η μάχη κερδήθηκε, ο αγώνας συνεχίζεται. Οι αντιστεκόμενοι Κούρδοι και οι σύντροφοί τους στο Κομπάνι πέτυχαν το αδιανόητο: κατάφεραν να εκδιώξουν τους ένοπλους του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) από την πόλη.

Κούρδοι πανηγυρίζουν για την απελευθέρωση του Κομπάνι, στο Σουρούκ, 27.1.2015

Ενώ ο επίσημος εκπρόσωπος των YPG, Polat Can, ανακοίνωνε μέσω του twitter την πλήρη απελευθέρωση της πόλης, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλύστηκαν με εικόνες πανηγυρισμών, καμένων αρμάτων του ISIS και φυσικά της εμβληματικής κoκκινο-κιτρινο-πρασινης σημαίας του TEVDEM, του Κινήματος για μια Δημοκρατική Κοινωνία, να κυματίζει στην κορυφή του στρατηγικής σημασίας λόφου Mishtenur.

H προέλαση του ISIS στην Κομπάνι ξεκίνησε στα μέσα Σεπτεμβρίου, όταν οι δυνάμεις του κατάφεραν μέσα σε λίγες μέρες να καταλάβουν τα περίχωρα της πόλης και να κινηθούν εναντίον της. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν έντρομοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους για να ξεφύγουν από τους βαριά οπλισμένους τζιχαντιστές που στο πέρασμά τους αφήνουν μόνο μακελειό και καταστροφή.

Περίπου 260.000 άνθρωποι αναζήτησαν καταφύγιο πέρα από τα σύνορα με την Τουρκία, αλλά αρκετές εκατοντάδες μαχητές της αντίστασης έμεινε πίσω για να προστατεύσουν την πόλη. Με μοναδικά τους όπλα τα AK-47s και την αποφασιστικότητα να σταματήσουν την προέλαση του ISIS στο Κομπάνι, οι άνδρες και οι γυναίκες των YPG/YPJ κατάφεραν να αποτρέψουν το ISIS από το να προσθέσει μια ακόμη πόλη στην μακρά λίστα από στρατιωτικές νίκες κατά τους τελευταίους μήνες.

Η αντίσταση των Κούρδων μαχητών εναντίον του ISIS παρεμποδίστηκε από τις πολιτικές της γειτονικής Τουρκίας, η οποία κράτησε τα σύνορά της με την πολιορκημένη πόλη ερμητικά κλειστά, εμποδίζοντας έτσι να φτάσει στην αντίσταση οποιαδήποτε βοήθεια. Την ίδια στιγμή, πολλές πηγές και παρατηρητές έκαναν λόγο για εικαζόμενη στρατιωτική, υλικοτεχνική και ιατρική υποστήριξη στους τζιχαντιστές.

Στη διάρκεια των τελευταίων μηνών, οι Κούρδοι μαχητές και οι υποστηρικτές τους από όλη την περιοχή αλλά και απ’ όλο τον κόσμο έχουν συγκεντρωθεί στην τουρκική πλευρά των συνόρων για να εκφράσουν την υποστήριξή τους και την αλληλεγγύη τους στην αντίσταση. Η μάχη του Κομπάνι υπογράμμισε όχι μόνο την αποτελεσματικότητα των κούρδων μαχητών ως μία από τις λίγες ένοπλες δυνάμεις στην περιοχή που είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν το ISIS, αλλά, το πιο σημαντικό, έστρεψε την παγκόσμια προσοχή στα δεινά του λαού της Ροτζάβα και την κοινωνική τους επανάσταση που έχει ως άξονες την άμεση δημοκρατία, την ισότητα των φύλων και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα.

Ενώ η νίκη στο Κομπάνι είναι αναμφίβολα ζωτικής σημασίας για τον πόλεμο κατά του ISIS και ένας σημαντικός λόγος για γιορτή, πρέπει να τονίσουμε ότι η μάχη δεν έχει τελειώσει. Η πλειοψηφία των πάνω από 300 χωριών που αποτελούν μέρος του καντονιού του Κομπάνι, παραμένουν υπό τον έλεγχο του ISIS και όσο αυτό εξακολουθεί να ισχύει, η μεγάλη πλειοψηφία των προσφύγων στην Τουρκία θα είναι αδύνατον να επιστρέψουν στα σπίτια τους. […]

Η απελευθέρωση του Κομπάνι είναι στρατηγικής σημασίας, αλλά το πιο σημαντικό είναι η συμβολική νίκη της δημοκρατίας έναντι του αυταρχισμού· του πλουραλισμού επί του φασισμού· της ελευθερίας πάνω στην καταστολή. Και, πάνω απ’ όλα, μια νίκη που έχει δείξει στον κόσμο την αληθινή δύναμη εκείνων που αγωνίζονται για την πραγματική απελευθέρωση, σε αντίθεση με το φανατισμό των όσων αγωνίζονται για απατηλές πεποιθήσεις.

Ενώ το Κομπάνι βρισκόταν υπό πολιορκία, στα γειτονικά καντόνια Afrin και Cezire η επανάσταση συνεχιζόταν: Συμβούλια κατοίκων στήθηκαν, συνεταιρισμοί εργαζομένων αναπτύχθηκαν και οι γυναίκες άρχισαν να συμμετέχουν ενεργά στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων που βάζουν τα θεμέλια για μια νέα κοινωνία, όπου η εξουσία πηγάζει από κάτω προς τα πάνω, και όχι από την κορυφή προς τα κάτω.

Η μεγάλη πρόκληση για το λαό του Κομπάνι, και, ενδεχομένως, μια κρίσιμη δοκιμασία για την αντοχή της επανάστασης, βρίσκεται μπροστά: όχι μόνο μια πόλη, αλλά μια ολόκληρη κοινωνία θα πρέπει να ανακατασκευαστεί σχεδόν από το μηδέν.

Οι άνθρωποι του Κομπάνι έχουν αποδείξει την αντοχή τους στο πεδίο της μάχης και την ηρωική τους αντίσταση ενάντια σε όλες τις προβλέψεις. Έχουν γίνει ένας φάρος ελπίδας για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι ο αγώνας κατά των κατασταλτικών δυνάμεων του φασισμού, υπό οποιαδήποτε μορφή, μπορεί να κερδίσει.

Η διεθνής προσοχή την οποία συγκέντρωσε η μάχη του Κομπάνι μπορεί τώρα να χρησιμοποιηθεί για να δείξει στον κόσμο ότι οι άνθρωποι της Ροτζάβα δεν δείχνουν μόνο τον τρόπο αντίστασης στον εξτρεμισμό του  ISIS, αλλά και στην καταπολέμηση των δυνάμεων του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας που έχουν γεννήσει τόσα πολλά από τα δεινά που πλήττουν σήμερα τις κοινωνίες σε όλον τον κόσμο — και στη Μέση Ανατολή ειδικότερα.

Ο Joris Leverink είναι freelance δημοσιογράφος, με έδρα την Κωνσταντινούπολη, μέλος της εκδοτικής ομάδας του ROARMagazine και συνεργάτης του  TeleSUR English. Το  άρθρο δημοσιεύτηκε στο ROAR Magazine, στις 26.1.2015.

6-5-2014 1

Δείτε: 

Οι γυναίκες του Κομπάνι (YPJ) 

https://kars1918.wordpress.com/2014/10/18/ypj/

7 comments so far

  1. Ουμπέρτο Έκο: Οι τζιχαντιστές μου θυμίζουν τους ναζί

    Πέμπτη, 08 Ιανουαρίου 2015

    Ο Ιταλός φιλόσοφος και συγγραφέας Ουμπέρτο Έκο συνέκρινε σήμερα τους τζιχαντιστές της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος με τους ναζί, εκφράζοντας την άποψη ότι μοιράζονται την ίδια παράφορη, «αποκαλυπτική επιθυμία να κατακτήσουν τον κόσμο».

    «Δεν φαίνεται πως είναι δίκαιο να μιλάμε με γενικό τρόπο για τους «μουσουλμάνους», κατά τον ίδιο τρόπο που δεν θα ήταν σωστό να κρίνεται η χριστιανοσύνη βάση των μεθόδων του Καίσαρα Βοργία», το μοντέλο του Ηγεμόνα του Νικολό Μακιαβέλι, επισήμανε ο Ουμπέρτο Έκο σε δηλώσεις που έκανε στην ιταλική εφημερίδα Κοριέρε ντε λα Σέρα.

    «Όμως μπορούμε ασφαλώς να μιλήσουμε για το Ισλαμικό Κράτος, που αποτελεί μία νέα μορφή του ναζισμού, με τις μεθόδους εξόντωσης που χρησιμοποιεί και την αποκαλυπτική επιθυμία του να κατακτήσει τον κόσμο», προσέθεσε ο ίδιος.

    Ο συγγραφέας του βιβλίου «Το όνομα του ρόδου» έκανε τις δηλώσεις αυτές μετά την επίθεση στο Παρίσι εναντίον της Charlie Hebdo κατά τη διάρκεια της οποίας δύο ένοπλοι σκότωσαν 12 ανθρώπους.
    «Βρίσκεται σε εξέλιξη ένας πόλεμος κι εμείς είμαστε χωμένοι ως τον λαιμό» σ’ αυτόν, συνέχισε ο Έκο, που έκλεισε τη Δευτέρα τα 83 του χρόνια και του οποίου το πολιτικό μυθιστόρημα με τίτλο «Αριθμός Μηδέν» αναμένεται να κυκλοφορήσει την Παρασκευή στη Γαλλία.

    Για τον Έκο, η κατάσταση μοιάζει με τους βομβαρδισμούς που βίωσε όταν ήταν νέος, την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν «ήταν υπαρκτός ο κίνδυνος να πέσει μία βόμβα από τη μια στιγμή στην άλλη».

    Ο ίδιος αναφέρθηκε στους κινδύνους που συνδέονται με το φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης, που κλιμακώνεται τα τελευταία χρόνια.
    Ήδη πριν από 30 χρόνια «είχα γράψει ότι εάν δεν βρίσκαμε μια νέα ισορροπία, θα χυθεί πολύ αίμα», επισήμανε.

    «Ο δυτικός πολιτισμός (…) αντιμετωπίζει μία κολοσσιαία διαδικασία μετανάστευσης, όπως συνέβη πριν από αιώνες στον ρωμαϊκό πολιτισμό», προσέθεσε ο Ουμπέρτο Έκο.
    Πηγή: ΑΜΠΕ

    http://www.naftemporiki.gr/story/899904/oumperto-eko-oi-tzixantistes-mou-thumizoun-tous-nazi

  2. Το πολιτικό-θεολογικό διάβημα του Ισλάμ και το κατανοητικό έλλειμμα της Δύσης Γιάννης Ναστούλης Το πρόσφατο ασύμμετρο «χτύπημα» στη Γαλλία και η συνεχιζόμενη δράση των Τζιχαντιστών του ISIS αναδεικνύουν μεταξύ άλλων το έλλειμμα των δυτικών ελίτ να κατανοήσουν την ανθρωπολογική ετερότητα που συνιστά το Ισλάμ. Την αμηχανία των διαφόρων δημοσιογραφούντων, αλλά και του πολιτικού προσωπικού μπροστά στον «εξωτικό» Άλλο που διαταράσσει την ναρκισσική αλαζονεία της «ανοιχτής κοινωνίας». Εγκλωβισμένοι στην εξαντικειμενίκευση του δυτικού «παραδείγματος» (νεωτερικού-μετανεωτερικού. Δεξιού- Αριστερού), έχουν ήδη απολέσει την μνήμη της θεμελιώδους «απόφασης» (όπως την επεξεργάστηκε ο Παναγιώτης Κονδύλης) που οδήγησε στην πρωτόγνωρη αξίωση/προβολή ισχύος των δυτικών κοινωνιών, με εκφάνσεις την αποικιοκρατία, τον Ευρωκεντρισμό, τον οριενταλισμό, την αποθέωση του «αποσυνδεδεμένου» υποκειμένου, την κολεκτιβοποίηση (φιλελεύθερη και κομουνιστική) κ,λπ. Λησμόνησαν ότι το εθνοκρατικό μοντέλο, το κράτος δικαίου, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι στοιχεία του δυτικού υποκειμένου και μόνο, ότι συνθέτουν απλώς ένα κοσμοείδωλο, μεταξύ άλλων «εχθρικών», το οποίο προσιδιάζει στη δυτική κοσμοθεωρητική ετερότητα. Οικονομίστικες προσεγγίσεις και αριστεροί δονκιχωτισμοί του τύπου: η θεμελιώδης πολικότητα παραμένει εκείνη μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού, πως το ισλαμιστικό κίνημα είναι προβοκάτσια για να λειτουργήσει η κοινωνική «μεταβίβαση», ότι σε τελική ανάλυση το ισλαμικό χαλιφάτο είναι ένα ακόμη εθνοκρατικό, νεωτερικό διάβημα, θολώνουν περαιτέρω το ζήτημα. Όσο η κυρίαρχη αριστερή εμμονή στην επίδραση της «οικονομικής βάσης» θα αρνείται την βεμπεριανή διόρθωση για τον εξίσου καθοριστικό ρόλο του «εποικοδομήματος», τόσο περισσότερο θα αυτό-αποκλείεται από γόνιμες θεωρήσεις που προσφέρει ο θύραθεν και μη στοχασμός της νεωτερικότητας, η πολιτική θεολογία «αστών» διανοητών (CarlSchmitt, Jean Bodin, De Maistre, Donosco Cortess, Hans Kelsen κ,λπ) και του νεομαρξιστικού ρεύματος (E. Bloch) και οι οποίες θα μπορούσαν να διανοίξουν πρωτόγνωρες δυνατότητες ερμηνείας του «πολιτισμικού εχθρού», εκάστοτε. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε με άλλη ευκαιρία, άρα χωρίς φανερή αξίωση πειθούς, διατηρώντας την περιγραφική αξιολογική ουδετερότητα που απαιτεί μια υπόθεση που εγείρει μεγάλη ένταση. Στοιχεία ισλαμικής δογματικής. Ισλαμική εσχατολογία Το Ισλάμ αναδύεται σε ένα χώρο έντονης παρουσίας χριστιανικών και ιουδαϊκών κοινοτήτων και κατά τούτο μπορεί να πει κανείς ότι η σχέση του με τις δύο παραδόσεις είναι γενεαλογική. Εάν προσθέσει κανείς και ένα πλήθος σαμανικών και ειδωλολατρικών στοιχείων κατανοεί ότι η ισλαμική σύλληψη του κόσμου δεν παρέχει μια ενιαία εικόνα. Πρόκειται για ένα συγκρητιστικό νεφέλωμα αντιλήψεων που αξιοποιεί το σύνολο των θεολογικών και φιλοσοφικών παραδόσεων, σε ένα πολύπλοκο, όσο και ιδιότυπο υπερσύστημα, το οποίο συντίθεται από διαφορετικά Ισλάμ, που ωστόσο συγκλίνουν σε έναν κοινό παρονομαστή: τον αυστηρό μονοθεϊσμό. Ο Αλλάχ είναι συγχρόνως ένα ενεργεία κοσμικό μέγεθος και ταυτοχρόνως μια εξωκοσμική οντότητα που δεν μπορεί να υπαχθεί σε φιλοσοφικά κατηγορήματα. Δημιουργεί τον κόσμο ex nihilo σε έναν διαρκή αναδιπλασιασμό, κύριος (με νομική έννοια) γης και ουρανού, εκχωρεί τη νομή στο ευνοούμενο δημιούργημά του τον άνθρωπο (sura 20,53, 2,30,27,62, 7,69,74). Σε ένα τέτοιο κοσμολογικό πλαίσιο ο άνθρωπος είναι ένα από τα δημιουργήματα του Θεού, μια ακόμη βιολογική πραγματικότητα, φορέας όλης εκείνης της εγγενούς αδυναμίας και αστάθειας των φυσικών όντων, που λειτουργεί όμως εν προκειμένω ως προϋπόθεση ευγνωμοσύνης ή αχαριστίας, καθόσον ο κόσμος δημιουργήθηκε προς χάριν του, (αλλά) επί (αντ) αποδώσει. (21,220). Το σχήμα χωρεί ως εξής: δωρεά -δοκιμασία – ανταπόδοση – ανταμοιβή (στα έσχατα), απολύτως υποταγμένο στην παντοδύναμη, αλλά και ανεξιχνίαστη βουλή του Θεού, ο οποίος δίκην ποιητού συγγράφει και διαγράφει το «κοσμικό παίγνιο», ως επί σχολικής πλακός[1]. Πάνω σε αυτόν τον μελαγχολικό αγνωστικισμό και στην καθολικότητα του θανάτου, το Ισλάμ θεμελίωσε ένα ρεαλιστικό, σε βαθμό ματαίωσης, κοσμοείδωλο, του οποίου η τραχύτητα μπορεί να υπερβαθεί μόνο από μια εξίσου δραστική παράσταση του επέκεινα. Εφόσον η παρούσα μορφή του κόσμου πάσχει από εγγενή τρεπτότητα, η ιστορία του αξιολογείται συναφώς προς την έννοια του θανάτου και τον καημό της απαλλαγής από αυτόν. Μέσα στα συμπιεσμένα όρια του βίου του ο άνθρωπος πρέπει να πιστέψει στον Θεό για να πετύχει τη σωτηρία του κατά την ημέρα της κρίσεως. Η δωρεά μπορεί να αρθεί απρόοπτα (θάνατος). Και καθώς μετάνοια μετά θάνατον είναι αδιανόητη, κάθε στιγμή της ζωής είναι μια ανεπανάληπτη ευκαιρία αξιομισθίας, είτε διαπίστευση για την ευδαιμονία του παραδείσου. Ο μέλλων κόσμος άρχεται από του παρόντος. Η άποψη αυτή εισάγει την ιδέα μιας μεταθανάτιας συνέχειας ζωής μετά τον τάφο, σύμφωνα με την οποία ένα οιονεί «φράγμα εντροπίας» (barzakh)[2] αποκλείει την ανάδρομη πορεία των ψυχών προς την επίγεια ζωή, καθηλώνοντάς τες σε μια ενδιάμεση κατάσταση μέχρι την Ανάσταση του όλου ανθρώπου, υπό την προϋπόθεση αυθεντικής πίστης. Οι ψυχές σε κατάσταση ημισυνειδητότητας υφίστανται «μερική κρίση» υπό ανακριτών αγγέλων του Θεού και πρόγευση, συνακόλουθα, παραδείσου ή κολάσεως. Μάλιστα υπό την έποψη ενός απειλητικού και δικαιοκρίτη Θεού, η κόλαση και ο παράδεισος μεταβάλλονται σε ρομαντικό οραματισμό (προβολή) του γήινου παρόντος. Και δοθείσης της διακρίσεως στον κόσμο του Ισλάμ (dar al Islam) και στον κόσμο του πολέμου/απίστων (dar al harb), ο παράδεισος γίνεται το ενδιαίτημα του πρώτου και η κόλαση του δευτέρου. Θάνατος: σύγκριση χριστιανικής και ισλαμικής εσχατολογίας[3] Το Ισλάμ είναι θρησκεία με έντονο εσχατολογικό περιεχόμενο, μάλιστα τις βασικές εσχατολογικές του ιδέες παρέλαβε από τη βιβλική/χριστιανική παράδοση. Ο θάνατος δε σηματοδοτεί το τέλος της ζωής, αλλά την ατραπό μιας άλλης αιώνιας. Μάλιστα η επιβίωση και η αθανασία δεν αφορούν μόνο την ψυχή, αλλά, την ανάσταση του όλου ανθρώπου. Το ίδιο το νόημα του θανάτου αξιολογείται στη βάση της παντοδυναμίας του Θεού και της Αναστάσεως, όπως επί τη βάση του θανάτου αξιολογείται το νόημα του παρόντος κόσμου. Το γεγονός όμως ότι για το Ισλάμ ο θάνατος είναι ένα φυσικό γεγονός, στερεί από τους πιστούς (του) την υπέρβαση της αγωνίας θανάτου μέσω του μυστηρίου της εν Χριστώ απολυτρώσεως. Αν ο θάνατος είναι ταυτόσημο του φυσικού αφανισμού, απολύτως υποταγμένος στη θεία βούληση, το ανθρώπινο ζώο πλέον δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να διαρρήξει τη βιολογική του νομοτέλεια προς την υπαρκτική μεταποίηση του τέλους σε θάνατο. Είναι τόσο απόλυτος ο προκαθορισμός του θανάτου στο Ισλάμ, ώστε ο πιστός εγκλωβίζεται μεταξύ ζωολογικού ρεαλισμού και μεταφυσικής: η λύτρωση στον παρόντα χρόνο είναι αδύνατη, και η Ανάσταση κενολογία ή στην καλύτερη περίπτωση πρόσχημα κολεκτιβοποίησης. Στον αντίποδα, ο χριστιανικός θάνατος είναι προϊόν αμαρτίας και κατά τούτο προϊόν της δυναμικής της προαίρεσης του ανθρώπου εντός του ιστορικού του χρόνου. Επί το θεολογικότερον, η χριστιανική βασιλεία καταφάσκει την ύπαρξη ενθάδε και νυν. Δείχνει την απόλυτη, άνευ όρων απόφαση του ανθρώπου να υπερβεί τελεσίδικα το πρόβλημα του θανάτου (ανάπτυξη της χριστιανικής εσχατολογίας στο 4ο κεφάλαιο 4.2.). Επιδράσεις στο σήμερα Είναι πρόδηλο ότι οι δύο εσχατολογικές θεωρήσεις εκβάλουν σε δύο διαφορετικούς ανθρωπολογικούς τύπους, οι οποίοι με τη σειρά τους δομούν διαφορετικούς τύπους κοινωνίας και πολιτειότητας. Αν όπως υπαινιχθήκαμε η πυρηνική ιδέα του Ισλάμ εκφράζεται στο σχήμα της παντοδυναμίας και της υποταγής, ο ανθρωπολογικός ιδεότυπος είναι το κολεκτιβιστικό άτομο και προτείνουμε ως τυπικό ορισμό του, την απόδοση της προτεραιότητας στο συλλογικό, η οποία κλιμακώνεται από την απόλυτη κατάφαση της ομάδας μέχρι την πλήρη άρνησή της. Το άτομο υποτάσσεται, αλλά και εσωτερικεύει την υποταγή του, αισθάνεται ενοχή για τις όποιες αποκλίνουσες τάσεις του, τις οποίες καταστέλλει προληπτικά. Ύψιστη αρετή εδώ είναι η συμμόρφωση, η οποία γίνεται θεμέλιο της παιδείας και πρόταγμα πολιτειότητας. Ο εγγενής «θυσιαστικός μηχανισμός», εξωτερικεύεται στον ετερόδοξο άλλο, με προφανή στόχο την αποτροπή της αλληλοσφαγής και την κοινωνική συνοχή. Το παράδοξο της ραγδαίας εξάπλωσης του Ισλάμ και ακραία φαινόμενα κοινωνικής αποπομπής σε σύγχρονες ισλαμικές χώρες (όλοι εναντίον ενός), (όπως άλλωστε και η μετανεωτερική, προϊούσα υποκατάσταση του κράτους από τη νέα μεγάλη ετερότητα: τις αγορές, οι οποίες μπορεί να είναι παντού και πουθενά, στο χώρο του φαντασιακού. Ο νέος Λεβιάθαν του Hobbes που απορροφά την κοινωνική ολότητα, ανάγοντας την εντελέχειά της στην εύληπτη συνάρτηση κόστους – τιμής), δείχνουν ότι ο κοινωνικός ελκυστής ανάγεται τελικά σε μια μεταφυσική υπερδομή (μεταφυσική θεμελίωση της εξουσίας), η οποία ιεροποιεί την πολιτική εξουσία και το αξιακό της σύστημα (ο διάλογος του Ισλάμ με τον προτεσταντισμό είναι ευκολότερος από αυτόν με την ορθοδοξία). Στην τριαδική, αντιθέτως νοηματοδότηση του κόσμου ο ένας Θεός είναι τρία πρόσωπα ασυγχύτως και αδιαιρέτως. Η ουσία του Θεού απροσπέλαστη, όμως οι προσωπικές της (τριάδας) ενέργειες απολύτως μεθεκτές. Στην κοινότητα του τύπου αυτού ατομική και συλλογική ταυτότητα αλληλοπεριχωρούνται. Η συλλογική ταυτότητα υπάρχει, επειδή έχει κεφαλή της τον Χριστό. Τα άτομα έχουν προσωπική ταυτότητα (ο Χριστός είναι απλώς πρωτότοκος εν πολλοίς αδελφοίς). Σε αυτό το επίπεδο οι «δερμάτινοι χιτώνες», το κολεκτιβιστικό ή ατομοκεντρικό κοινωνικό σώμα αντικαθίστανται από το πνευματικό σώμα της μεταμορφώσεως. Το άτομα όμως εδώ υπόκειται στον αδυσώπητο νόμο της τροπής και μόνο οι άκτιστες ενέργειες και ο θείος έρως σώζουν την κατάσταση. Ο τριαδικός τύπος γνωρίζει πως αν συντονιστεί στη συχνότητα της άκτιστης ενέργειας μπορεί να την απορροφήσει και να ενσαρκώσει τον τύπο εκείνο συλλογικότητας, τον οποίο ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αποκαλεί «κοινωνία θεώσεως». Η τριαδικού τύπου κοινωνία, επομένως, είναι εσχατολογική, δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν μπορεί να γίνει πρόταγμα ενός ριζοσπαστικού πολιτικού κινήματος, μπορεί όμως να γίνει «η κρίσιμη μάζα, η οποία να λειτουργεί σαν ζύμη ή αντισηπτικό… εντός του κοινωνικού σώματος. Μπορεί δηλαδή να είναι ένα κίνημα αλλαγής ψυχών». Ισλάμ και κράτος Πριν προχωρήσουμε στην εξέταση της σχέσης του Ισλάμ με το εθνικό κράτος θα ήταν χρήσιμη μια σύντομη αναφορά στο ζήτημα της λεγόμενης «ραγδαίας εξάπλωσης του Ισλάμ». Μεταξύ 660 και 750 οι Άραβες Ουμαγιάντ δημιούργησαν τις συνθήκες ενός ισλαμικού πολιτισμού. Δίνοντας περί το 750 τη σκυτάλη στους Αββασίδες της Βαγδάτης είχαν ενοποιήσει μια τεράστια έκταση από την Ισπανία ως την Ινδία. Παρά το γεγονός ότι για τους Άραβες η αντίληψη του κράτους ήταν παντελώς ξένη – η αραβική κοινωνία ήταν μια κοινωνία φυλών – δημιούργησαν ένα σταθερό συγκεντρωτικό κράτος και μια εξελιγμένη διοικητική μηχανή που τους επέτρεψε τον έλεγχο της ταχέως επεκτεινόμενης αυτοκρατορίας τους[4]. Για τουλάχιστον τετρακόσια χρόνια δημιούργησαν μια εκτεταμένη περιοχή ελεύθερου εμπορίου και ανάπτυξης μιας αστικού τύπου μεσαίας τάξης όπως και ενός εκλεπτυσμένου κοσμοπολιτικού πολιτισμού με πυλώνες την Αραβική γλώσσα, τον ισλαμικό νόμο και την ισλαμική θεολογία/φιλοσοφία. Παρ όλα αυτά η αποσύνθεση της πολιτικής ενότητας σταδιακά μέχρι τον 10ο αιώνα, υπό το βάρος αιρέσεων, προϊσλαμικών επιδράσεων και αναζωπύρωσης τοπικισμών, κυρίως περσικών, επέτρεψαν τον σφετερισμό της εξουσίας από τοπικούς σατράπες και Τουρανούς πραιτωριανούς. Την αποσύνθεση ολοκλήρωσε η Μογγολική εισβολή των Ιλχανίδων στα μέσα του 13ου αιώνα. Η αραβική γλώσσα υποχωρεί υπέρ της περσικής και της τουρκικής, η φιλοσοφία εκλείπει το 1200 και η δυτική Ευρώπη, αξιοποιώντας την ελληνική παράδοση, δημιουργεί τους όρους μιας κοσμικής παράδοσης άκρως ανταγωνιστικής. Άμεσο αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν η οπισθοδρόμηση σε προ-ισλαμικές εξελικτικές φάσεις. Από τον 11ο αιώνα και μετά η μοναδική πολιτική θεωρία του Ισλάμ υπήρξε η παθητική υποταγή σε οποιαδήποτε de facto εξουσία. Μια θεώρηση των κεντρικών πολιτικών αντιλήψεων του Κορανίου μας δίνει το σχήμα μιας γενικής εικόνας της σημασίας του. Το πλαίσιο είναι ότι υπάρχουν εξουσιαστές και εξουσιαζόμενοι. Οι δεύτεροι είναι καταδικασμένοι στην ταπεινότητά τους, εκτός κι αν αποδημήσουν (muhajirun) με σκοπό την ίδρυση πολιτικής κοινότητας dar al Islamκαθορισμένη από τον Χαλίφη, τα μέλη της οποίας διακρίνονται από την πίστη και μόνο. Αποκλειστική πολιτική δράση της κοινότητας ο ιερός πόλεμος (jihad) εναντίον των απίστων (dar al harb) που βρίσκονται έξω από αυτήν[5]. Η κορανική αντίληψη της πολιτικής, εφόσον τονίζει τη διάσταση ορθοφροσύνης και σφάλματος, είναι στη βάση της επιθετική και μανιχαϊζουσα. Μια επιθετικότητα που εδράζεται σε ένα ριζικό μονοθεϊσμό που πρέπει να γίνει αποδεκτός πέρα και έξω από κάθε ερμηνευτική. Η αληθινή γνώση του Θεού πρέπει να αναζητηθεί στη θεία αποκάλυψη δια του νόμου του (sharia). Έτσι η πολιτική ορολογία του Κορανίου είναι βαθιά ιδεολογικοποιημένη και εκφράζει «συγκροτηματική αντίληψη οργάνωσης της κοινότητας των πιστών (Umma) και μαχητική οριοθέτησή της τόσο εναντίον των απίστων, όσο και εναντίον αιρετικών απόψεων εντός της ίδιας. Παρ όλα αυτά το Κοράνι έχει μια διιστορική αξία, η οποία ερειδόμενη σε μια διασταλτική ερμηνεία του jihad[6], ως σταθερού άξονα δράσης, δεν εξαντλεί την ισλαμική πολιτική θεωρία. Οι πολιτικές ιδέες του Κορανίου δεν προσφέρουν ένα τετελεσμένο σύστημα εξουσίας για όλες τις δυνητικές κοινότητες μετά τον Προφήτη. Ο όρος amir al muninin(Αρχηγός των Πιστών) που εισάγεται αργότερα, εκφράζει και αυτός την κορανική ιδέα της στράτευσης, ωστόσο δημιούργησε μια αντίφαση μεταξύ του καταγωγικού τρόπου ανάληψης της εξουσίας και της θεωρίας του Χαλιφάτου, όπως εξελίχθηκε στο δίκαιο, ως εξω-κανονικού ρυθμιστικού πλαισίου που περιλαμβάνει, εκτός του Κορανίου, έθιμα, συνήθειες, παραδοσιακές, περιβαλλοντικές, πολιτιστικές, φυλετικές επιδράσεις και βεβαίως τη βούληση του ηγεμόνα. Γι’ αυτό και η νομιμοποίηση ενός ισλαμικού κράτους σε μόνιμες, μη φυλετικές κοινότητες και σε δομημένα κράτη ή ήταν αδύνατη ή τελικά το μετέβαλε σε στρατιωτικο-γραφειοκρατική πολιτεία. Με αποτέλεσμα το μεγάλωμα της απόστασης μεταξύ θρησκείας και κράτους, χωρίς ωστόσο να επαναπροσδιορίσει και τον λόγο (σχέση) ο οποίος οφείλει να είναι πρωτίστως ιερός. Ο μετασχηματισμός για παράδειγμα της ισλαμικής διοίκησης σύμφωνα με το περσικό πρότυπο ήταν απορριπτέος από τους Άραβες, καθώς δημιούργησε κυβερνητικές υπηρεσίες τελείως ασύμβατες με την ιδρυτική πρόθεση σύντηξης εξουσίας και θρησκείας[7]. Μια πρόθεση που έβρισκε στους Ulema τους άτεγκτους φύλακες του θρησκευτικού νόμου, άρρηκτα συνδεδεμένου με την κοσμική εξουσία. Ο Χαλίφης συνέχιζε να αποτελεί τη μόνη πηγή θρησκευτικής και πολιτικής εξουσίας και να επιβάλλει θρησκευτική και πολιτική ομοιομορφία στην κοινότητα και στην πολιτεία[8]. Η πιο χειροπιαστή συνέπεια αυτής της δυναμικής των σχέσεων Κράτους, θρησκείας και κοινωνίας στο πλαίσιο της προϊούσας πολυπλοκοποίησης, λόγω ακριβώς της επέκτασης και των εσωτερικών διαφοροποιήσεων της αυτοκρατορίας, ήταν το πρόβλημα της θρησκευτικής διαφοροποίησης στην ίδια την ισλαμική Umma, που οδήγησε στο βασικό σχίσμα μεταξύ Σουννιτών (ορθοδόξων) και Σιιτών (ετεροδόξων), αλλά και σε πλήθος αιρέσεων συνημμένων στα δύο βασικά δόγματα. Μία επίσης σημαντική συνέπεια αφορά στην αδυναμία ανάδειξης της αντίληψης μιας έννοιας του πολίτη ανεξάρτητης από θρησκευτικές ή εθνικές διαφορές. Σε πολιτείες όπου το κράτος (ισχύς) και η νομιμότητα δικαιώνονται σε αναφορά με τη θρησκεία ή την πολιτική ιδεολογία, η ύπαρξη ολοκληρωμένων πολιτών είναι τουλάχιστον προβληματική, πολλώ δε μάλλον σε επικράτειες οι οποίες ανέκαθεν υπήρξαν ένα καλειδοσκόπιο από συνυπάρχουσες εθνικές και θρησκευτικές κοινότητες[9]. Από την άλλη η παραδοσιακή ανοχή των θρησκευτικών/εθνικών μειονοτήτων στα ισλαμικά καθεστώτα δεν μπορεί να εγείρει καμία ένσταση στην απουσία της έννοιας του πολίτη. Δοθέντος ότι το Ισλάμ δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη ανθρώπου αυτοτελούς από τη θρησκεία, εφόσον αρνείται την ύπαρξη φυσικού νόμου αποκεκαλυμμένου από τον ανθρώπινο Λόγο, ούτε διακρίνει μεταξύ φύσεως και νόμου, ο άνθρωπος δεν μπορεί να έχει δικαιώματα που θα απέρρεαν από ανθρώπινο, θετικό νόμο ή θα νομιμοποιούνταν από ένα φυσικό νόμο ανεξάρτητο από τον ιερό νόμο του Προφήτη. Νόμος και Φύση ταυτίζονται γιατί είναι ο Θεός Δημιουργός και Επόπτης του σύμπαντος και οτιδήποτε – άρα και ο άνθρωπος – βρίσκεται εντός του υπόκειται στη θεία διάταξη, την οποία αποκάλυψε δίκην Ιερού Νόμου στο Κοράνι. Η κοινότητα υπάρχει χάρη της πραγματοποίησης του ισλαμικού ιδεώδους: της διάταξης του κόσμου, όπως την αποκάλυψε ο Θεός. Και αποτελεί η αντίληψη αυτή μια δυναμική επαναστατική συνταγή που εξηγεί τον διαχρονικό ακτιβισμό του Ισλάμ, ειδικά όταν συνδέεται με μια αντίληψη της ιστορίας ως διαδοχής αποκαλύψεων, που κορυφώνεται στην τελική και τέλεια αποκάλυψη στον Μωάμεθ[10]. Ο Θεός λοιπόν είναι ο μόνος και κυρίαρχος νομοθέτης, ο λόγος του είναι το μόνο έρεισμα της πολιτικής οργάνωσης και δράσης και η πίστη αποκτά αξία πολιτικής τάξεως, γίνεται η μόνη αξία που δίνει στη γήινη πόλη το λόγο της ύπαρξής της. Εξαιτίας του εγγενούς δυαδισμού του: άρρηκτη ενότητα θρησκείας και κοινότητας, το Ισλάμ δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση, ούτε και η Umma είναι Εκκλησία με την έννοια του θεσμικού καθιδρύματος, αλλά κοινωνία πιστευόντων στη sharia ενόψει του πολιτικού προτάγματος, του καλού της κοινότητας και συνάμα της εσχατολογικής προσδοκίας. Έτσι ο νόμος της είναι αποτέλεσμα θείας βουλήσεως, στον άξονα του οποίου θρησκευτική και κοινωνική ηθική εξομοιώνονται, εις τρόπον ώστε δεν υπάρχει διχοτόμηση μεταξύ του ανθρώπου ως ατόμου, μέλους δηλαδή οικογένειας, πολιτικού οργανισμού ή κοινωνίας, και ανθρώπου ως πιστού. Υπό την έποψη αυτή η ισλαμική ιθαγένεια/υπηκοότητα δε θεσμίζεται επί του jus sanguinis (δίκαιο αίματος), ούτε επί του jus solis (δίκαιο εδάφους), αλλά στο jus religionis. Μελετώντας τη δυνατότητα του Ισλάμ να καταστεί η υποδομή μιας πολιτικής τάξεως, θα πρέπει κανείς να έχει συνεχώς κατά νου ότι αντίθετα με ό,τι συνέβη στη Δύση, στο Ισλάμ το προεξάρχον στοιχείο είναι η κοινότητα και όχι το άτομο και ότι η θρησκευτική πίστη είναι υπερκόσμια, εσχατολογική και εγκόσμια ταυτόχρονα, πράγμα που εκβάλλει σε ένα ενσωματωτικό και όχι αυτοδιεκδικητικό/πλουραλιστικό πολιτικό κοσμοείδωλο. Εξ ου και το διαρκές πρόβλημα του συγκερασμού της απαίτησης για μια οικουμενική κοινότητα και του αιτήματος για κατοχύρωση εδαφικά και εθνικά καθορισμένων κρατών. Αντίθετα, με την ανθρωποκεντρική τροπή του δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος στο αντίστοιχο πρόβλημα του μεσαιωνικού κολεκτιβισμού, έδωσε τη λύση του νεωτερικού ατόμου, στο Ισλάμ κάθε φιλελεύθερος πειραματισμός προσέκρουσε στο παράδοξο του απολυταρχισμού. Και λέμε παράδοξο γιατί, αντί να οδηγήσει στην εσωτερίκευση των θεσμών από το υποκείμενο, κάθε αφηρημένη έννοια φύσης ή δικαίου απορρίφθηκε χάρη της θείας εξωτερικότητας του νόμου και της προφητικής παράδοσης. Η αντίληψη αυτή όμως εδραίωσε αυτό που πήγε να υπονομεύσει: (η απουσία μιας φιλοσοφίας φυσικών δικαιωμάτων) κατέστησε την ελευθερία μια δικανική και όχι μεταφυσική ιδέα. Η απόλυτη υποταγή του ανθρώπου στον Θεό οδήγησε στον οντολογικό εκμηδενισμού του πρώτου και στη μεταφορά κρίσιμου πολιτικού φορτίου από την κοινότητα των πιστών στο αυταρχικό κράτος. Η «κοινωνική συναίνεση» παρέμεινε μια έκφανση της θείας βουλήσεως, επομένως η μόνη δυνατή πολιτική θεωρία ελευθερίας απέμεινε η συμβολαιακή (ahd) «παραχώρηση» για τους Μουσουλμάνους και η ανοχή (dhimma) ή και προστασία (aman) για τους μη Μουσουλμάνους. Καθώς η πολιτική υποταγή παρέμενε ένα θρησκευτικό καθήκον, η νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας – στο πλαίσιο μιας ιδανικής ισλαμικής πολιτείας όπου εξουσία και ιερότητα βρίσκονται συντετηγμένες – μπορούσε να εκλογικευτεί ως αναγκαία για την ύπαρξη της Umma (Σούρα ΧΧΙΙ:22), αφού αυτή είναι επιφορτισμένη από τη Sharia να οδηγήσει τους πιστούς στη γήινη ευημερία και στη μεταθανάτια σωτηρία[11]. Το ασύμβατο εθνικού κράτους και Ισλάμ Η έννοια του έθνους εμφανίστηκε στη βορειοδυτική Ευρώπη γύρω στο 18ο αιώνα ως σταθερά θεμελιωμένη πάνω στην αδιάλειπτη συνέχεια της πολιτικής εξουσίας από τον Μεσαίωνα και εντεύθεν. Έτσι κατέστη ο βασικός πυλώνας πολιτικής ταυτότητας και αφοσίωσης. Μάλιστα γίνεται δεκτό ως κεντρική πολιτική αντίληψη των νεότερων χρόνων ότι αποτελεί συνώνυμη έκφραση ενός κράτους ως εδαφικής οντότητας, η οποία έχει την ίδια έκταση με το έθνος. Όταν το δόγμα αυτό εισήχθη στη Μ. Ανατολή μετά τον Ναπολέοντα, ήρθε σε σύγκρουση με βαθιά εγκατεστημένες δοξασίες και παρέμεινε χωρίς σημασία τόσο για τον προσδιορισμό της πολιτικής ταυτότητας όσο και την κατεύθυνση της πολιτικής αφοσίωσης στο Ισλάμ[12]. Στο πλαίσιο μιας κοινότητας πιστών η ταυτότητα είναι βασισμένη στη θρησκευτική πίστη και η αφοσίωση στρέφεται προς ένα κράτος ή έναν ηγέτη. Το εθνικό κράτος στην Ευρώπη συμπορεύτηκε με τη διάκριση μιας ιδιωτικής σφαίρας ανεξάρτητης από τη θρησκεία. Στο Ισλάμ η θρησκεία είναι μια υπερδομή που ενσωματώνει και την ιδιωτική και τη δημόσια δυνάμει της οικουμενικότητας του θείου νόμου. Έτσι, ενώ στη Δύση το εθνικό κράτος ως βασική μονάδα μπορεί να συμπεριλάβει διαφορετικές θρησκευτικές κοινότητες, στο Ισλάμ η Umma αποτελεί τη βασική μονάδα/έθνος, η οποία περιλαμβάνει κράτη. Στο Ισλάμ η έλλειψη του όρου «κράτος» δείχνει την απουσία μιας έννομης κυριαρχίας ως απρόσωπης δομής εξουσίας. Ο συγγενής όρος dawla ή devlet αναφερόταν στη διοίκηση ενός άρχοντα ή μιας δυναστείας, όπως το σουλτανάτο του Rum ή το οσμανικό κράτος. Η έννοια της «κυριαρχίας» (K. Smitt) μπορεί να υπήρχε, αλλά με αόριστη σημασία και πάντως όχι θεσμικά εκφρασμένη. Το ίδιο ισχύει και για την έννοια της «νομιμότητας», της οποίας η συχνή επίκληση, κατά την αραβική και όχι μόνο εξάπλωση, δημιούργησε την πολιτική επιταγή της υπακοής στον ισχυρό[13]. Η πολιτική, αλλά και η ερμηνευτική της ασάφεια προσέφερε την απαραίτητη ευελιξία των φορέων εξουσίας στην επιβολή της υποταγής. Έτσι ο Μωάμεθ αντλούσε την πολιτική του νομιμοποίηση από τη φύση της προφητικής του αποστολής, ενώ οι πρώτοι Χαλίφηδες μετά τον θάνατό του εισήγαγαν την αντίληψη του «Αρχηγού των Πιστών» και αργότερα οι «νομομαθείς» του Ισλάμ, τη θεωρία περί συγκατάθεσης των Ulema για πράξεις των πολιτικών ή θρησκευτικών αρχόντων. Σε κάθε περίπτωση, το κράτος ως απρόσωπη πηγή δημοσίου δικαίου είναι ξένο σώμα για το Ισλάμ. Κράτος και διακυβέρνηση, διαμορφώθηκαν ως προσωποπαγείς και δυναστικές έννοιες. Η γενεαλογική αντίληψη ταυτότητας, υπό την επίδραση της φυλετικής προέλευσης των Αράβων Μουσουλμάνων, συγκροτήθηκε στον αντίποδα του λαού και του εδαφικού στοιχείου (sha΄b) που επικράτησε, αλλά με αρνητικές συμπαραδηλώσεις (μομφή για αποσχιστικά-αυτονομιστικά κινήματα) σε μη αραβικές περιοχές, όπως στους Πέρσες Σαφαφίδες, στους Οθωμανούς ή στους Μαμελούκους της Αιγύπτου. Και στα τρία αυτά κράτη, στον βαθμό που υπήρχε προϊσλαμική ταυτότητα ανεξάρτητη από το Ισλάμ, θα μπορούσε να αναπτυχθεί μια έννοια εθνικού κράτους, όμως η προσπάθεια εκλογίκευσης της σχέσης κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας υπονόμευσε τη δυνατότητα αυτή. Αντ’ αυτού συνέβη διαίρεση της ισλαμικής κοινότητας σε χωριστές πολιτικές οντότητες που οδήγησαν στην ίδρυση κρατών, και όχι εθνών, ως καταπιεστικές δομές εξουσίας επί της κοινότητας. Μέσα σε αυτά τα κράτη συνέχισαν να υπάρχουν ομάδες διαφορετικών ταυτοτήτων (δόγματος, φυλής κ.λπ.) και αυτό δικαιολογεί την αδιάλειπτη νομή της εξουσίας, σε όλη την ιστορία, από ποικίλους σατράπες, δεσπότες και άλλους άρχοντες και βεβαίως την τακτικά εμφανιζόμενη αναζωπύρωση τοπικών, δογματικών ή εθνικών συγκρούσεων[14]. Μέσα σε αυτόν τον πολυδαίδαλο σύστημα ταυτότητας και ισχύος ακόμη και η Sharria παρέμεινε ο ιδανικός κανόνας πρότυπης ισλαμικής δράσης, ο οποίος θα εφαρμοστεί μόνο υπό την κυριαρχία του προσδοκώμενου mahdi, του Ιμάμη υπό θεία καθοδήγηση. Στην ουσία η ασυμμετρία πραγματικού και ιδεατού δημιουργούσε πάντα ένα σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα για τους πιστούς, το οποίο εξέβαλε στην υποχρέωση της κοινότητας για ιερό πόλεμο (jihad), που έπαιζε τον ρόλο της βαλβίδας διαφυγής των πλεοναζόντων εξουσιαστικών φορτίων. Έτσι, ενώ στην Ευρώπη βλέπουμε μια άγρια και παρατεταμένη σύγκρουση μεταξύ κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας, η σύγκρουση αυτή δεν έγινε ποτέ σε μουσουλμανικές κοινότητες. Η κοσμική εξουσία υποστηριζόταν, έστω θεωρητικά, από το κύρος του Ιερού Νόμου. Η διάκριση κοσμικής και πνευματικής εξουσίας δεν απασχόλησε ποτέ σοβαρά την ισλαμική πολιτική φιλοσοφία. Οι εξουσίες λειτουργούσαν με τρόπο συμπληρωματικό. Έτσι εργαζόμενος για τη δόξα της γήινης πόλεως, ο μουσουλμάνος υπηρετεί τον Θεό, εφόσον η ίδρυση μιας ισχυρής επικράτειας πιστών είναι καθήκον όλων[15]. Το Ισλάμ υπήρξε πάντοτε το νομιμοποιητικό υπόβαθρο κάθε εξουσίας. Οι ανθρώπινοι θεσμοί έχουν δευτερεύουσα σημασία. Στη βάση αυτή, ουδέποτε ηγέρθη θέμα ατομικής ελευθερίας έναντι της κρατικής καταπίεσης. Αν η εξουσία είναι θεόδοτη, ο περιορισμός της από ανθρώπινες ρυθμιστικές κατασκευές δεν έχει πολλές πιθανότητες. Έτσι η πολιτική ιδεολογία που κληρονομήθηκε από το παρελθόν είναι στατική και αφιερωμένη στην ορθοδοξία (suna). Η απεμπόλησή της σήμαινε πάντα αίρεση, αποστασία, αναταραχή[16]. Συζητώντας το ζήτημα της σχέσης κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας στο Ισλάμ, ο σημαντικός θεωρητικός Husein Amin υποστήριξε ότι ουδέποτε υπήρξε σύγκρουση μεταξύ των δύο κατά το ευρωπαϊκό πρότυπο, γιατί απλούστατα ουδέποτε υπήρξε Εκκλησία στο Ισλάμ, αλλά ούτε και ιεραρχία κληρικών. Κατά συνέπεια, δεν μπορούσε να υπάρξει μονοπώλιο αλήθειας. Από την άλλη, πουθενά στο Κοράνι δεν αναφέρεται διάκριση κοσμικών και πνευματικών υποθέσεων και αντίθεση στα κοσμικά αγαθά. Το Ισλάμ έχει ένα μοναδικό ιμάμη, που ηγείται προσευχών και πολέμου, ωστόσο δεν αποτελεί θρησκευτική Αρχή που θα καθυπότασσε τους κοσμικούς θεσμούς. Πρόκειται για μια απλή πίστη, η οποία δεν έχει την ανάγκη κλήρου ειδικού στην ερμηνευτική περίπλοκων εννοιών ή να μεσιτεύει τη σχέση του ανθρώπου προς τον Θεό[17]. Η θεμελιώδης έννοια του jihad δεν είναι μόνο μια ατομική υποχρέωση των πιστών. Αφορά ολόκληρη την Umma και δηλώνει την προσπάθεια να καταστούν δυνατές οι προϋποθέσεις ανεμπόδιστης εξάπλωσης του Ισλάμ. Η Umma εκλαμβάνεται ως κόμμα του Θεού, ο οποίος βοηθά μόνο εκείνον που είναι έτοιμος να σκοτώσει και να σκοτωθεί για μια κοινωνία δικαίου υπό την ημισέληνο. Στην πραγματικότητα ο jihad είναι μια τριπλή κλιμάκα δράσης: ατομικός αγώνας ενάντια στα πάθη της ψυχής, συλλογική άμυνα ολόκληρης της κοινότητας ενάντια στο κακό και ο ένοπλος αγώνας. Ο ιερός πόλεμος δέον να είναι διαρκής, καθόσον δεν είναι εφικτή η ειρήνη, όσο υφίσταται ο «οίκος του πολέμου». Ο αγωνιστής ενός τέτοιου πολέμου ονομάζεται μουτζαχίντ και αν σκοτωθεί γίνεται ghahid (μάρτυρας του Ισλάμ). Είναι σημαντικό να τονίσουμε ότι ο ιερός πόλεμος, όπως έδειξε ο θεωρητικός της οργάνωσης των Αδελφών Μουσουλμάνων Seyed Qoutb[18], δεν είναι πλέον ένας εξωγενής πόλεμος, αλλά εξέγερση και επανάσταση εναντίον κυβερνήσεων που έχουν αποστεί από τη Shari’a. Κυρίως το σιιτικό ισλαμιστικό κίνημα έχει επεξεργαστεί ιδιαίτερη στρατηγική εξαγωγής επανάστασης τόσο σε μη ισλαμικές χώρες, στις οποίες διαβιούν μουσουλμανικές κοινότητες όσο και σε ισλαμικές, των οποίων όμως οι κυβερνήσεις έχουν υιοθετήσει εξυγχρονιστικές «πολιτικές» δυτικού τύπου. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει για το ισλαμιστικό κίνημα παρά ο μονόδρομος της άμεσης εφαρμογής των διοικητικών ιστών του Ισλαμικού Νόμου. Τούτο δείχνει ότι τα εθνικά σύνορα είναι άνευ σημασίας εμπόδιο στην με κάθε μέσο πραγματοποίηση της κοινότητας πιστών σε όλο τον πλανήτη. Μάλιστα το μέσω του πολιτικο-θρησκευτικού «γορδίου» συχνά περνάει από την αυξανόμενη προώθηση μαζικών εκκοσμικευτικών διαδικασιών, ως γεννήτριες κοινωνικών και πολιτικών επαναστάσεων, αποδεικνύοντας την ομοιογένεια του ιεροπολεμικού φαινομένου, πέρα από τις δογματικές ενδοισλαμικές αντιθέσεις. Η αντίληψη, λοιπόν, του ισλαμιστικού κινήματος ότι το Ισλάμ είναι επανασταττική θρησκεία, η οποία θα φέρει την πολυπόθητη Tawhid[19] (ενότητα) του παρελθόντος σε μέλλοντα χρόνο, όπου άνθρωποι και κράτη θα είναι ίσοι έναντι της ίδιας αρχής (Αλλάχ), δείχνει τη γειτνίαση του πολιτικού ισλαμιστικού κινήματος με μαρξιστικά πολιτικά κινήματα, όσο και σύγρονα ακτιβιστικά κινήματα διενέργειας προσωπικού jihad, τα οποία υιοθετούν τη θεωρία του «αποκρυβέντος χρέους»[20] (ιερός πόλεμος), παράλληλα με το προσκύνημα στη Μέκκα. Έτσι το ισλαμιστικό κίνημα θεωρητικοποιώντας την έννοια της τυρανοκτονίας, της δολοφονίας του βέβηλου Πρίγκιπος, δημιουργεί μια σειρά ερωτημάτων για το κατά πόσο μπορεί να ενσωματώσει/ενσωματωθεί στους σύγχρονους πολιτικούς θεσμούς, το εθνοκρατικό μοντλελο ή το κεκτημένο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως γίνονται αντιληπτά στη Δύση. Η απάντηση προϋποθέτει μιαν ερώτηση: για ποιο Ισλάμ μιλάμε; Το Ισλάμ διαθέτει ένα κεντρικό δογματικό πυρήνα, αλλά δεν αποτελεί παρά τον κάνναβο στον οποίο εγγράφεται άπειρος αριθμός εθνοπολιτιστικών, κοινωνικοοικονομικών και πολιτικών χαρακτηριστικών κάθε εθνικού μουσουλμανικού σχηματισμού, μη εξαιρουμένων των διαφόρων ισλαμικών κινημάτων. Η σύγκρουση Ισλάμ και Δύσης. Επιστημολογική, οντολογική, αξιολογική, πολιτική ασυμβατότητα Θα πρέπει να καταστεί σαφές ότι οι παραπάνω κατηγοριοποιήσεις (φονταμενταλιστικό, παραδοσιακό, ριζοσπαστικό, κοσμικό κ.λ.π. ισλάμ), κυρίως από δυτικούς ανατολιστές επιστήμονες, γίνονται μεθοδολογικό εμπόδιο για την κατανόηση της προϊούσας αντίδρασης/αντίστασης στη δυτική πολιτισμική πρόκληση. Η ασάφεια των όρων αυτών, συχνά αποκρύπτει το συνολικό χαρακτήρα του προβλήματος αυτού, με το να παραθεωρεί τις ρίζες της σύγκρουσης. Το γεγονός ότι η αντίδραση διαδίδεται στα πλέον εκβιομηχανισμένα και εκσυγχρονισμένα ισλαμικά κράτη, αποδεικνύει τις ανεπάρκειες των διαθέσιμων κοινωνιολογικών, πολιτικών και οικονομικών αναλύσεων. Κανείς σοβαρός αναλυτής δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι από κάποιο «κατώφλι» εκβιομηχάνισης/εκσυγχρονισμού και πέρα οι μουσουλμάνοι θα υιοθετήσουν το δυτικό παράδειγμα βίου. Η αντιμετώπιση του ζητήματος υπό το πρίσμα της καθυστερημένης εισόδου των ισλαμικών κοινωνιών στο σύγχρονο εξελικτικό στάδιο είναι προβληματική. Στην πραγματικότητα το Ισλάμ πρέπει μάλλον να ιδωθεί ως εναλλακτική κοσμοθεωρία (Weltanschauung) προς τη δυτική και όχι από τη σκοπιά της «ιδεολογικής αδιαλλαξίας» του Ισλάμ. Υπεραπλουστευτικές εξηγήσεις της αυξανόμενης «ισλαμικής αναβίωσης», που αποδίδονται στη γεω-οικονομική συγκυρία, εκάστοτε, αποσιωπούν το γεγονός ότι οι αιτίες της σύγκρουσης ανάγονται στο διαφορετικό φιλοσοφικό, θεωρητικό και μεθοδολογικό υπόβαθρο και όχι στις θεσμικές, ιστορικές διαφορές. Ανιθέτως, οι θεσμικές-ιστορικές διαφορές είναι παρεπόμενες αυτών των αντιλήψεων-πυρήνα οι οποίες εδράζονται στο διαφορετικό κοσμοείδωλο. Όπως στη Δύση ο συνδυασμένος αντίκτυπος φιλοσοφίας και θεολογίας στην πολιτική θεωρία και πολιτειακή θέσμιση υπήρξε καθοριστικός (αναλύθηκε στο 3ο κεφάλαιο), το ίδιο, κατ’ αναλογίαν ισχύει και στο Ισλάμ με την υπερβατική κυριαρχία της ισλαμικής θεολογίας/δογματικής (aca’ed) επί της πολιτικής σκέψης. Το ζήτημα είναι τι είναι εκείνο το οποίο διαφέρει στις δύο κοσμοθεωρίες και πως τούτο επηρεάζει τις αντίστοιχες πολιτικές θεωρίες. Η όποια απόπειρα να κατανοηθεί το Ισλάμ εντός των δυτικών εννοιολογικών πλαισίων προσκρούει σε ανυπέρβλητα εμπόδια. Η religion φερειπείν, δεν ανταποκρίνεται στην έννοια της din (θρησκευτικό στοιχείο) και στα χαρακτηριστικά που παίρνει αυτό εντός των σημασιολογικών διασυνδέσεων του Κορανίου. Η έννοιά της είναι πολύ ευρύτερη της θρησκείας, δεν χρησιμοποιείται εναλλακτικά προς τις δυτικές έννοιες πολιτική/κουλτούρα και πολιτειολογία, αλλά τις εμπεριέχει και τις δύο. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κρίσιμες έννοιες adhala (δικαιοσύνη του Θεού) και sa’ada (ευτυχία)[21], όπου η ευρύτητα της επιτείνει το πρόβλημα των σημασιολογικών πεδίων. Η κατανόηση του Ισλάμ περνάει μέσα από την αλληλοσυσχέτιση οντολογίας, επιστημολογίας, αξιολογίας και πολιτικής και μόνο στη βάση αυτή μπορεί να κατανοηθεί η ασυμβατότητα των δύο παραδειγμάτων. Στο Ισλάμ έχουμε οντολογικά καθορισμένη επιστημολογία, ενώ στη δυτική παράδοση επιστημολογικά καθορισμένη οντολογία.[22] Αυτή η ασυμβατότητα είναι η αιτία της αντίθεσης της μοντέρνας Δύσης κατά του Ισλαμικού κόσμου. Μάλιστα, κατά τον Toynbee, πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τούτο εντάσσεται σε ένα ευρύτερο και πιο φιλοδοξο κίνημα ενσωμάτωσης ολόκληρης της ανθρωπότητας σε μια μοναδική μακρο-κοινωνία και ελέγχου και των λοιπών πολιτισμών (Ορθόδοξο Χριστιανικό, Απω-ανατολικό και όλων των επιβιούντων πρωτόγονον κοινωνιών) σε μια προσπάθεια εκδυτικισμού όλου του κόσμου[23]. Αντίθετα το μονοθεϊστικό θεμέλιο του Tawhid (Ενότητα) και οι αντανακλάσεις του στο ισλαμικό παράδειγμα οδηγούν σε ένα ολιστικό πλαίσιο εναρμόνισης επιστημολογίας και εσχατολογίας, αξιολογίας και πολιτικής με βάση την ισλαμική οντολογία. Συνεπώς κάθε απόπειρα πυραμιδωτής θεσμικής εκκοσμίκευσης δυτικού τύπου προκαλεί πάντοτε ισχυρή θεωρητική αντίδραση, προκειμένου να προστατευτεί το πλαίσιο αυτό. Και ακριβώς αυτή η εσωτερική συνέπεια ή δυσκαμψία του ισλαμικού θεσμικού πλαισίου κάνει δυνατή μια εναλλακτική πολιτική κουλτούρα μέσω της άμεσης σύνδεσης οντολογίας και πολιτικής εντός της πίστης στο Tawhid. Ο θεμελιώδης αυτός τρόπος δικαιολόγησης και πολιτικής νομιμοποίησης προσανατολίζει στην πεποίθηση της απόλυτης κυριαρχίας του Αλλάχ. Το ισλαμικό κράτος γίνεται αντιληπτό ως έχον αυθύπαρκτη αποστολή βασισμένη σε ένα μετά-ιστορικό σύμφωνο, το οποίο πραγματώθηκε την περίοδο του Προφήτη και των τεσσάρων πρώτων Χαλιφών και έκτοτε αποτέλεσε δικαιολογητικό πρότυπο της ισλαμικής πολιτικής σκέψης και πράξης καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας. Με αυτόν τον τρόπο, το κορανικό σημασιολογικό πεδίο διαμορφώνει ένα οντολογικό-πολιτικό πρίσμα ευθείας αντανάκλασης της κοσμολογικής τάξης στην κοινωνικοπολιτική, ερειδόμενη στη θεοκεντρική δομή πίστης. Το κοινωνικό-πολιτικό σύστημα γίνεται ο τομέας ευθύνης των ανθρώπινων όντων δίκην αντιβασιλέων του Δημιουργού. Έτσι το πολιτικό σύστημα δεν αφήνεται «εκτεθειμένο» σε αυτορρυθμιζόμενους, κοινωνικο-δαρβινικής προέλευσης, μηχανισμούς που νομοτελειακά θα οδηγούσαν σε πυραμιδική διαστρωμάτωση των ισλαμικών κοινωνιών επί τη βάσει της ισχύος, αλλά, αντ’ αυτού, τρέπεται σε έναν πλουραλισμό οριζόντιας κοινωνικής ταξινόμησης των κυβερνωμένων λαών (Εβραίοι, Ορθόδοξοι, καθολικοί κ.λπ. εντός ισλαμικών κρατών) με τη μορφή των Millet (εκτενής αναφορά στο οσμανικό Ισλάμ στο 5ο κεφάλαιο). Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η ελευθερία του οικονομικού πεδίου – αξιολογικό έδαφος εκκοσμικευμένων νεωτερικών οικονομιών – δίνει τη θέση της σε μια καλά σχεδιασμένη διεύθυνση των θετικών οικονομικών μέσα από ένα συνολικό νομικό-κανονιστικό σχήμα, εντός του οποίου η καπιταλιστική συσσώρευση είναι αδύνατη. Για τους Μουσουλμάνους θεωρητικούς ο ισλαμικός θρησκευτικό-πολιτικός πλουραλισμός, επί οντολογικά νομιμοποιημένης πολιτικής ισχύος, οδηγείται σε ένα νομικό πλουραλισμό προστασίας των διαφόρων πολιτιστικών ετεροτήτων, τη στιγμή κατά την οποία ο θεσμικός μονισμός της Δύσης στη βάση της οντολογικά αδιατάρακτης δικαιολόγησης της πολιτικής ισχύος λειτούργησε ως «εκκαθαριστής» ετεροτήτων, ομογενοποιώντας τους ανθρώπους με αίτημα/όραμα την κατανάλωση του κοινωνικού υπερπροϊόντος. Η απεμπόληση μάλιστα του πνεύματος ανοχής στις αυθεντικές κουλτούρες σε σύγρονα φονταμενταλιστικά κράτη είναι αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίητικής εξαγωγής του δυτικού μονισμού. Οι αποικιακές και κοσμικές πολιτικές δομές από τον Α΄παγκοσμιο πόλεμο μέχρι το τέλος του Β΄ έπληξαν την παραδοσιακή ισλαμική αντίληψη πολιτικής κουλτούρας[24]. Ο σχηματισμός εθνών-κρατών στα μουσουλμανικά εδάφη κλόνισε τις παραδοσιακές δομές, εφόσον το μοντέλο αυτό δεν αντικατόπτριζε τις θεμελιώδεις διαστάσεις της ισλαμικής κοσμοθεωρίας[25]. Σημειώσεις [1] Εκτενής ανθρωπολογία του Ισλάμ στο Ζιάκας, Γρηγόριος. Η περί ανθρώπου διδασκαλία του Ισλάμ (Θεσσαλονίκη 1979). [2] Βλ. ανάλυση της έννοιας barzakh, ήτοι μιας ενδιάμεσης, μεταξύ ζωής και θανάτου κατάστασης, στο Γρηγόριος Ζιάκας, Η περί εσχάτων διδασκαλία του Ισλάμ (Θεσσαλονίκη 1976), σ. 338, πρβλ. Αναστασίου Γιαννουλάτου, Ισλάμ (Αθήνα 3 2000)κεφάλαια 1ο και 2ο για πληρέστατη αναφορά στους θεμελιώδεις πυλώνες της
  3. Π.............. on

    ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ

    Iraq: Isis take sledgehammers to priceless Assyrian artefacts at Mosul museum [VIDEO]

    The Islamic State (Isis) has published a video showing militants destroying ancient artefacts in a Mosul museum with sledgehammer and pickaxes.

    IS fighters are seen unveiling old statues in the Ninawa museum dating back to the Assyrian empire and then dragging them down to the ground, where they fall into pieces.

    Then, they are depicted pounding 3,000-year-old sculptures with hammers until they are completely shattered. Tens of militants are seen using ladders, hammers and drills to destroy every statue in the museum, including a winged-bull Assyrian protective deity dating back to the 7th century BC.

    The winged bulls featured on Iraq currency since the 1950’s are gone forever. pic.twitter.com/IOhn8loOdy

    — Ihsan (@Thawra_city) February 26, 2015
    «These ruins that are behind me, they are idols and statues that people in the past used to worship instead of Allah,» a bearded IS militant tells the camera, with the immense, partially-demolished winged-bull in the background.

    «The so-called Assyrians and Akkadians and others looked to gods for war, agriculture and rain to whom they offered sacrifices,» he added, with reference to the ancient civilizations that lived in Mesopotamia for more than 5,000 years in what is now Iraq, eastern Syria and southern Turkey.

    «The Prophet Mohammed took down idols with his bare hands when he went into Mecca. We were ordered by our prophet to take down idols and destroy them, and the companions of the prophet did this after this time, when they conquered countries.»

    «When God orders us to remove and destroy them, it becomes easy for us and we don’t care even if they cost millions of dollars,» he continues.

    A professor at the Archaeology College in Mosul confirmed to the AP that the two sites shown in the video are the city museum and a site known as Nirgal Gate, one of the several gates of the ancient capital of the Assyrian Empire Nineveh.

    «I’m totally shocked,» Amir al-Jumaili told the AP. «It’s a catastrophe. With the destruction of these artifacts, we can no longer be proud of Mosul’s civilization.»

    The video, dated February 2015 from Mosul and posted on a Twitter account used by IS, comes after Mosul’s public library director Ghanim al-Ta’an told The Fiscal Times that IS members burned the city public library, which housed more than 8,000 rare old books and manuscripts.

    «IS militants bombed the Mosul Public Library. they used improvised explosive devices,» he said.

    A history professor at University of Mosul told AP that Islamists began destroying the library earlier this month. Another report said 2,000 books were seen being loaded into pickup tracks.

    Isis destroys Mosul artifacts
    Mosul is in the centre of 1,791 registered archeological sites, including four capitals of the Assyrian empire – Nineveh, Kalhu, Sur Sharrukin and Ashur.

    http://www.ibtimes.co.uk/iraq-isis-take-sledgehammers-priceless-assyrian-artefacts-mosul-museum-video-1489616

  4. ΑΝΤΩΝΗΣ Χ. ΛΑΜΠΙΔΗΣ
    5 Μαρτίου 2015,

    Η ισλαμική εξέγερση

    Ο καταιγισμός φρικιαστικών ειδήσεων από το μέτωπο των τζιχαντιστών που κατακλύζουν καθημερινά τα διεθνή και τοπικά μέσα ενημέρωσης προκαλεί ισχυρό κλονισμό στην κοινή γνώμη και την παγκόσμια πολιτική σκηνή, παραλύοντας κάθε επιβαλλόμενη αντίδραση.

    Είναι γεγονός ότι έχουμε εθισθεί στην ανάγνωση των τεκταινομένων με αποσπασματική ματιά, παραβλέποντας την αλληλουχία των ιστορικών εξελίξεων που δεν είναι καθόλου τυχαίες και ασύνδετες μεταξύ τους.

    Για να ερμηνεύσουμε τα σημερινά γεγονότα, επιβάλλεται να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα προηγηθέντα. Μετά από δύο εξοντωτικούς παγκόσμιους πολέμους, την παταγώδη κατάρρευση των ιδεολογιών και τη δραματική ανεπάρκεια της πολιτικής, ο άνθρωπος χάνει την τραγικότητά του και περιορίζεται στη δραματικότητά του. Η κοινωνία πλέον λειτουργεί υπό τη δεσποτεία των αριθμών, των οικονομικών μεγεθών και των καταναλωτικών δεικτών. Η κοινωνία ελευθερίας, όπως την θεμελίωσε η ελληνική φιλοσοφία και την πραγμάτωσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας, έδωσε τη θέση της στην ολοκληρωτικά υλιστική κοινωνία. Η χωρίς νόημα πλέον ζωή οδηγεί τα πλήθη στον εκβαρβαρισμό. Οι πολιτικές ηγεσίες και οι οικονομικοί επικυρίαρχοι αξιοποιούν αυτή την παγιωμένη κατάσταση για να εδραιώσουν την ισχύ τους και να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους.

    Οι επεμβάσεις των Δυτικών στα Βαλκάνια, και ιδιαίτερα στο Κοσσυφοπέδιο την περίοδο 1999-2008, διευκόλυναν –αν δεν συνήργησαν συνειδητά– στην επικράτηση των μουσουλμάνων ακραίων εθνικιστών, συμμάχων κατ’ ουσία και συνεργατών της ΝΑΤΟϊκής «παγκόσμιας νέας τάξης». Πέραν από κάθε προσχηματική δικαιολογία, το αποτέλεσμα ήταν να πληγούν ανεπανόρθωτα τα αυθεντικά πρόσωπα και οι κοινότητες που συνέχιζαν να βιώνουν την ορθόδοξη πνευματικότητα.

    Περαιτέρω, οι επεμβάσεις των Δυτικών στη Μέση Ανατολή άνοιξαν το δρόμο σε εξτρεμιστικά στοιχεία που αναζωπυρώνουν τον θρησκευτικό φανατισμό με εμπέδωση της «ισλαμικής ταυτότητας», η οποία θεωρεί τον εαυτό της ως «καθαρτική δύναμη» μαχόμενη τους «ακάθαρτους», τους «άπιστους» Δυτικούς. Κατά τις προγονικές τους παραδόσεις, οι πιστοί του Ισλάμ συγκροτούν ένα λαό που ξεπερνά τόπο, χρόνο, γλώσσα και φυλή και είναι αδελφοί εξαιτίας της θρησκείας τους.

    Σήμερα, η εξάπλωση του Ισλαμικού Κράτους λαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις. Είναι ιδιαίτερα ενδεικτικό των προθέσεων ότι εξοντώνονται χριστιανικοί πληθυσμοί και καταστρέφονται ιστορικά μνημεία στη Μέση Ανατολή. Καθημερινά, η ειδησεογραφία απαριθμεί φρικαλεότητες με θύματα τις τελευταίες εναπομείνασες κοινότητες χριστιανών στη Συρία, το Β. Ιράκ αλλά και την Αίγυπτο. Αλήθεια, τι συμπτώσεις και παραλληλισμοί γεγονότων με εκείνα που διαδραματίστηκαν στα Βαλκάνια; Αναζητήστε τους αυτουργούς.

    Ταυτόχρονα, οι τζιχαντιστές με τις τρομοκρατικές τους ενέργειες σε Δυτικές μεγαλουπόλεις θεωρούν πως εκδικούνται τους Αμερικανούς και τους Ευρωπαίους για την περιφρόνηση και την απαξία που κουβαλούν στις συνειδήσεις τους, για την ταπείνωση στην οποία τους είχαν καταδικάσει επί αιώνες οι αποικιοκράτες.

    Στην Κεντρική Ευρώπη τελευταία παρατηρείται μια «περίεργη» διείσδυση ισλαμιστών, κυρίως από τη Δυτική και την Κεντρική Αφρική, με τη μορφή ομάδων οικονομικών μεταναστών, οι οποίοι ενθαρρύνονται από τους δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στο να επιβάλουν τα πρότυπα και τις απαιτήσεις τους στις κοινωνίες στις οποίες επιδιώκουν να ενσωματωθούν. Διαπιστώνοντας την αδιαφορία και ανεκτικότητα των Ευρωπαίων, εμφανίζονται επιθετικοί και προκλητικοί στις διεκδικήσεις τους. Η «ισλαμοφοβία», ως το φοβικό σύνδρομο των Δυτικών κατά των μουσουλμάνων, αξιοποιείται κατά κόρον από τους ισλαμιστές για να επικυρώσουν το κατ’ αυτούς δίκαιο των επιδιώξεών τους.

    Αν το 1683 με την πολιορκία της Βιέννης απετράπη η κατάκτηση της χριστιανικής Ευρώπης, σήμερα φαντάζει πολύ πιθανή. Η ισλαμική άλωση της Ευρώπης είναι προ των πυλών.

    Βλέπουμε λοιπόν συγκλονισμένοι τον Δυτικό κόσμο να πληρώνει τα επίχειρα της τυχοδιωκτικής πολιτικής που ασκείται από τις κυβερνήσεις του. Εξάλλου, η αλλοτρίωση των κοινωνιών και το τραγικό αδιέξοδο στο οποίο έχουν περιέλθει αυτές, οδηγούν χιλιάδες νέους σε συστράτευση με τον αιμοσταγή στρατό των τζιχαντιστών. Ζητούν εκδίκηση, επιδιώκουν αναγνώριση του διαλυμένου προσώπου τους; Ό,τι και να θέλουν, δεν παύει να αποτελούν το προϊόν της κακουργίας της αυτοκαταστροφής.

    Στο κείμενο αυτό δεν υπάρχει επίλογος. Θα γραφτεί από εκείνο τον άνθρωπο που θα επανακτήσει το πρόσωπό του…

    http://www.pontos-news.gr/article/130956/i-islamiki-exegersi

  5. FOREIGN POLICY με τίτλο «The Real War on Christianity»
    Η ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΗΠΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΔΙΩΓΜΩΝ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΟ ΙΡΑΚ ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ

    Στην σιωπή της αμερικανικής κυβέρνησης αλλά και του Κογκρέσου έναντι των διωγμών που οι υφίστανται οι Χριστιανοί, όπως και άλλες θρησκευτικές μειονότητες στο Ιράκ και στη Συρία κυρίως από το Ισλαμικό Κράτος, αναφέρεται εκτενές άρθρο των Bethany Allen-Ebrahimian και Yochi Dreazen στο FOREIGN POLICY με τίτλο «The Real War on Christianity». Τις κατηγορίες αυτές απορρίπτει ωστόσο η αμερικανική κυβέρνηση παραπέμποντας στις συχνές ανακοινώσεις του Λευκού Οίκου που καταδικάζουν την δράση του Ισλαμικού Κράτους κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων.
    Ο Πρόεδρος Ομπάμα, όπως επισημαίνεται, υπέγραψε τον Αύγουστο νόμο που ορίζει ειδικό απεσταλμένο με αποστολή να συνδράμει τις αρχαίες χριστιανικές κοινότητες και τις διωκόμενες από το Ισλαμικό Κράτος μειονότητες. Ο νόμος παρέχει περιορισμένα μέσα, καθώς η νέα θέση διαθέτει προϋπολογισμό μόλις 1 εκ. δολάρια, ενώ ο Λευκός Οίκος δεν έδωσε την προσήκουσα δημοσιότητα στην υπογραφή του νόμου. Ούτε ο Ομπάμα, ούτε κάποια επιφανή μέλη του Κουγκρέσου προέβησαν σε δημόσιες αναφορές για τον νόμο, ενώ επτά μήνες μετά η θέση παραμένει κενή, ένα μικρό αλλά ενδεικτικό παράδειγμα της παθητικότητας της Ουάσιγκτον έναντι της αυξανόμενης φρικαλεότητας κατά των Ασσυρίων, των Χαλδαίων, και άλλων χριστιανικών κοινοτήτων του Ιράκ και της Συρίας.
    Διάφοροι χριστιανοί ηγέτες κατηγορούν την κυβέρνηση Ομπάμα ότι υποβαθμίζει τις διώξεις των μειονοτήτων στο Ιράκ εξαιτίας της δυσφορίας του στο θέμα της θρησκείας. Όπως επεσήμανε ο John Eibner επικεφαλής της Christian Solidarity International-USA προς το FP η αναφορά στις θρησκευτικές μειονότητες στη Μέση Ανατολή και ειδικά στις χριστιανικές αποτελεί ένα δύσκολο θέμα για την Ουάσιγκτον καθώς αγγίζει ένα ευαίσθητο θέμα εξωτερικής πολιτικής. «Κοινός πολιτικός στόχος των σημαντικότερων εκπροσώπων των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών είναι να κερδίσουν τις καρδιές και το μυαλό των Μουσουλμάνων, ειδικά μετά την 11η Σεπτεμβρίου (…) πρόκειται για ένα θέμα εθνικής ασφάλειας τόνισε.
    Αξιωματούχοι της κυβέρνησης Ομπάμα απορρίπτουν κάθετα τις επικρίσεις σημειώνοντας ότι ο Πρόεδρος Ομπάμα και οι σύμβουλοί του καταδικάζουν συνεχώς τις επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους κατά των θρησκευτικών μειονοτήτων και ότι ο Λευκός Οίκος έχει ξεκινήσει μια στρατιωτική εκστρατεία που βρίσκεται σε εξέλιξη κατά της οργάνωσης ώστε να αποφευχθεί η εξολόθρευση των Γιαζίντι.
    Αξιωματούχοι της κυβέρνησης δηλώνουν επίσης ότι παρακολουθούν στενά τη δοκιμασία των θρησκευτικών μειονοτήτων στο Ιράκ και κάνουν ότι μπορούν για να τις βοηθήσουν. Σε συνέντευξή του ο Ραβίνος David Saperstein, ο ορισμένος από το Στέητ Ντηπάρτμεντ πρέσβης για τη διεθνή θρησκευτική ελευθερία δήλωσε ότι αφιερώνει το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου του, από την ανάληψη των καθηκόντων του, τον περασμένο Δεκέμβριο, στη δοκιμασία των χριστιανών και των άλλων ομάδων που βρίσκονται στο στόχαστρο του Ισλαμικού Κράτους.
    http://foreignpolicy.com/2015/03/12/the-real-war-on-christianity-iraq-syria-islamic-state/

  6. A Call to Formally Label ISIS Attacks on Christians, Yezidis as Genocide

    by Abigail R. Esman
    Special to IPT News
    July 29, 2015
    Send

    Tweet50
    Comment
    They buy and sell the women, using them as slaves. They kidnap children, even infants, and detonate them as bombs. As the Islamic State tightens its grip on Syria and Iraq, the horror of its atrocities reaches unimaginable depths. And what remains of Christianity in the Middle East is dying, massacred through the torture, displacement, and murder of an entire population.

    Now, former Congressman Frank Wolf, R-Va., is calling on the U.S. government and the United Nations to declare the rampage a genocide. «Genocidal intent can clearly be seen in Islamic State’s ideology and mission which is directed toward the creation of a global caliphate that has been purged of every man, woman, and child deemed to be an ‘unbeliever’ through either forced conversion or death,» Wolf, now a Distinguished Senior Fellow at the 21st Century Wilberforce Initiative, a Christian human rights group, wrote last week in a letter to President Obama. «In Iraq, this has manifested most clearly in the insurgency’s actions against Christians and Yezidis. They have been killed, tortured, kidnapped, raped, sold into slavery, and forcibly removed from their territorial homeland.»

    Indeed, the stories coming out of Syria and Iraq about the plight of religious minorities there are more than soul-searing: they nearly defy credibility in their hideousness. A cover story in Sunday’s New York Times Magazine, for instance, describes the abduction of a 3-year-old girl from her mother, and the separation of captives into «healthy» and «infirm» groups, a gesture chillingly reminiscent of the Holocaust. Often, there is a third group, comprised of women, soon to be sold as sex slaves.

    Other reports are equally gruesome. The children born to these captured women, Wolf wrote, who are repeatedly raped by ISIS soldiers, and raised «to conform to the insurgency’s interpretation of ‘pure’ Islam.»

    «ISIS has kidnapped and forcibly transferred the children of Christians and Yezidis, including children as young as seven months,» Wolf added. «Reports indicate that these children are being intimidated and brainwashed in order to create the next generation of radical insurgents.» For this reason, «it is imperative that the issue be brought immediately before the Security Council and that a declaration of genocide be made.»

    Wolf’s entreaty stands on solid research, including a report based on interviews 21st-century Wilberforce conducted with 75 people in the region. The report quotes one Christian leader: «This is not just the end of Christianity, but the end of our ethnicity who have lived here for thousands of years.» And a priest now living in Beirut told the Times, «We’re afraid our whole society will vanish.»

    The Yezidi community – or what remains of it – is of particular concern, having been nearly decimated in 2014. Tens of thousands of Yezidis were driven from their homes by ISIS militants, and forced onto Mt. Sinjar, where hundreds of men were killed and women were brutally and systematically raped. According to the Wilberforce report, «Approximately 700 girls were held, including a 7-month-old who had been kidnapped from her family to be raised by IS. The girls were separated according to eye color, and members of IS were allowed to choose the young women according to personal preference.»

    The persecution of Christian and other minority groups by the Islamic State has, in fact, been described as «genocide» by any number of civil rights groups already, and the UN stated in a March report that IS «may have committed» genocide. President Obama also referred to genocide in draft legislation requesting the use of force against ISIS this past February.

    But both the Obama administration and the U.N. have fallen short of issuing a formal accusation of genocide under the 1948 UN Convention on the Prevention and Punishment for the Crime of Genocide. Such a declaration could potentially permit the use of military force (if approved by the UN Security Council), said Antonia Chayes, a professor of international politics and law at the Fletcher School.

    «Current support for U.S. bombing in Syria is based on collective self-defense invoked by Iraq,» Chayes told me. «But the additional declaration of genocide could possibly add weight to arguments for military force placed before the UN Security Council.»

    For now, Wolf has proposed a six-point plan, which would include creating an oasis for religious minorities in the Nineveh Plain; support of the Kurdistan Regional Government’s «efforts to build a context of civil discourse, freedom of religion, human rights protection and the inclusion of all minorities; education assistance for displaced Christians and Yezidis; and investigations and the prosecution of the Islamic state for crimes against humanity and genocide.»

    These are heroic goals, and certainly worth striving for. And Wolf is right that the United States can and must take a leading role.

    But will it make any difference?

    Abigail R. Esman, the author, most recently, of Radical State: How Jihad Is Winning Over Democracy in the West (Praeger, 2010), is a freelance writer based in New York and the Netherlands.

    Related Topics: Abigail R. Esman, Frank Wolf, ISIS, genocide, 21st Century Wilberforce Initiative, Yezidis, Christian persecution, Antonia Chayes, Nineveh Plain, Kurdistan Regional Government

    Reader comments on this item

    The genocidal character of Islam
    Submitted by Michael Jacobs, Jul 30, 2015 02:49

    Condemning the genocidal character of Da’esh attacks on Christian ethnic populations is a step towards recognizing the genocidal character of Islam underneath its flimsy ‘religious’ cover.

    http://www.investigativeproject.org/4924/a-call-to-formally-label-isis-attacks-on#

  7. Συγκονιστική μαρτυρία: «Με βίαζαν με τρόπο που δεν χωρά ο ανθρώπινος νους»

    Το όνομά της είναι Νάντια Μουράντ Μπασί Τάχα… Είναι μόλις 21 ετών, αλλά η ιστορία της συγκλονίζει. Πρόκειται για τη γυναίκα-σύμβολο στον αγώνα κατά του ISIS, μια πρώην σκλάβα των τζιχαντιστών που κατάφερε να δραπετεύσει και σήμερα δίνει τον δικό της αγώνα για να αφυπνίσει συνειδήσεις στα πέρατα του κόσμου, ώστε η παγκόσμια κοινότητα να μην μπορεί να πει… «δεν ήξερα».

    Είναι μια μαρτυρία από την κόλαση. Το βλέμμα της καθρεφτίζει τη μοίρα των ανθρώπων που γλίτωσαν από τον εφιάλτη και τις φρικαλεότητες των τζιχαντιστών, αλλά που προσπαθούν να βρουν και πάλι τον βηματισμό τους στη ζωή.

    «Όταν μας έβαζαν στο διοικητήριο, μας βίαζε αρχικά ο πρώτος και μετά με τη σειρά μας βίαζαν και οι υπόλοιποι. Όλοι όσοι βρίσκονταν στο δωμάτιο. Με βίαζαν με τρόπο που δεν χωρά ο ανθρώπινος νους» ανέφερε η 20χρονη ιρακινή, που νωρίτερα σήμερα συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο.
    Η Νάντια έπεσε στα χέρια των μαχητών του Ισλαμικού Κράτους το καλοκαίρι του 2014, όταν εισέβαλαν στο χωριό Σιντζά. «Για δέκα μέρες ήμασταν πολιορκημένοι στο χωριό μας. Μετά, μας χώρισαν σε ομάδες –άντρες, γυναίκες και παιδιά» περιέγραψε η κοπέλα, και εξήγησε ότι οι άντρες μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα για να εξισλαμιστούν ενώ οι γυναίκες έγιναν σκλάβες του σεξ.

    Οι ηλικιωμένοι, μεταξύ των οποίων και η οικογένεια της Νάντιας, θανατώθηκαν. «Αυτός που με διάλεξε ήταν αξιωματικός. Με πήγε στο διοικητήριο. Αυτός ήταν ο πρώτος άντρας που με βίασε. Το πρώτο πράμα που μου ζήτησαν είναι να αλλαξοπιστήσω» είπε η ίδια, και συμπλήρωσε: «Ακόμα και αν άλλαζα την πίστη μου δεν θα με άφηναν».
    Και πως επέδρασε; «Μετά από 12 βιασμούς. Ο τελευταίος, ο 12ος βιαστής μου ήταν οδηγός. Με πήρε και με πήγε σε ένα σπίτι όπου θα ήμασταν μόνοι μας. Μείναμε εκεί δύο μέρες. Μετά θα πηγαίναμε σε κάποια άλλη περιοχή. Το βράδυ όμως, αυτός βγήκε από το σπίτι κι εγώ κατάφερα να αποδράσω. Μπήκα σε ένα σπίτι στη Μοσούλη. Ήταν μια οικογένεια μουσουλμάνων. Ζήτησα βοήθεια. Ζήτησα να με γλιτώσουν. Έμεινα μαζί τους για δύο εβδομάδες μέχρι να μου βγάλουν χαρτιά. Τελικά μου έβγαλε χαρτιά στο όνομα της γυναίκας του. Με έντυσαν με μπούργκα και με πήγαν μέχρι τα σύνορα του Κουρδιστάν. Αυτό ήταν».

    Τους τελευταίους τρεις μήνες, η 20χρονη βρήκε καταφύγιο στη Γερμανία όπου της δόθηκε άδεια παραμονής και ξεκίνησε τις σπουδές της.
    Η ψυχή πονάει, το σώμα αιμορραγεί, αλλά η δύναμη της νεαρής «Γεζίντι», όταν περιέγραψε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο τα τρομακτικά βασανιστήρια και τους βιασμούς που υπέστη για τρεις μήνες στα χέρια του ISIS, θυμίζει σε όλους μας ότι ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει πολλά…

    Ο Πρ. Παυλόπουλος υποδέχεται τη Νάντια Μουράντ Μπασί ΤάχαΗ Νάντια Μουράντ Μπασί Τάχα ανήκει στην κουρδική εθνοθρησκευτική μειονότητα με ινδοϊρανικές ρίζες των «Γεζίντι», που ζουν στην επαρχία της Νινευή του βορείου Ιράκ, ενώ υπάρχουν και άλλες κοινότητές τους στην Αρμενία, την Τουρκία και τη Συρία.

    Η επίθεση
    «Είχα την τύχη να γλιτώσω από τις δυνάμεις του ΙSIS μεταξύ των χιλιάδων κοριτσιών που είχαν απαχθεί. Το ΙSIS επιτέθηκε στις 3 Μαρτίου του 2014. Σκότωσαν τους άνδρες και πήραν τα παιδιά. Τους πήραν στα στρατόπεδά τους, στις βάσεις τους στη Μοσούλη, στη Συρία και αλλού, και μας οδήγησαν προς τους πολεμιστές σε διάφορα σημεία» διηγήθηκε η νεαρή στον Προκόπη Παυλόπουλο.

    «Κάθε μέρα μας πωλούσαν σε άνδρες του ISIS είτε της Συρίας είτε του Ιράκ. Αν και δεν έμεινα πολύ καιρό, μόλις τρεις μήνες, ωστόσο με πήραν πάνω από δώδεκα αγωνιστές ή πολεμιστές, αντάρτες του Daesh. Πήραν τα αδέλφια μου, σκότωσαν τους συναδέλφους μου, τους συναγωνιστές μου και με κρατούσαν αιχμάλωτη. Πέρασε ένας χρόνος από τότε, αλλά αυτές οι πράξεις συνεχίζονται μέχρι σήμερα, εις βάρος πολλών μειονοτήτων».

    Στη σπαρακτική ομιλία της στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών στις 16 Δεκεμβρίου είχε περιγράψει λεπτομερώς τις τρομακτικές εμπειρίες που έζησε στα χέρια των τζιχαντιστών, χαρακτηρίζοντας αυτές τις επιθέσεις εναντίον της κοινότητάς της ως στοχοποιημένη «γενοκτονία».
    «Σε ένα κτίριο ήταν χιλιάδες οικογένειες και παιδιά. Ενας από αυτούς ήρθε σε μένα. Ηθελε να με πάρει. Κοιτούσα στο πάτωμα. Είχα πετρώσει. Οταν κοίταξα πάνω, είδα έναν τεράστιο άνδρα. Εμοιαζε με τέρας. Εκλαψα. Φώναξα «είμαι πολύ νέα και είσαι τεράστιος». Με χτύπησε, με κλώτσησε και με έδειρε. Και λίγα λεπτά αργότερα, άλλος ένας άνδρας ήρθε. Κοιτούσα ακόμα στο πάτωμα. Είδα ότι ήταν λίγο μικρότερος. Τον ικέτεψα, τον παρακάλεσα να με πάρει. Φοβόμουν απίστευτα τον πρώτο. Αυτός που με πήρε μου ζήτησε να αλλάξω θρησκεία. Αρνήθηκα. Μου ζήτησε να βγάλω τα ρούχα μου. Με έβαλε σε ένα δωμάτιο με φρουρούς και μετά προχώρησαν στο έγκλημά τους μέχρι που λιποθύμησα».

    Πηγή: Εθνος

    http://www.msn.com/el-gr/news/world/%CF%83%CF%85%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%C2%AB%CE%BC%CE%B5-%CE%B2%CE%AF%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CF%87%CF%89%CF%81%CE%AC-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%8E%CF%80%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82%C2%BB/ar-BBo4Z3A?ocid=UP97DHP


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: