-Παρουσίαση του θεατρικού έργου της Ντενίση για τη Σμύρνη

denisiΔευτέρα 24 Νοεμβρίου 2014 στις 19:00 θα παρουσιάσουμε το βιβλίο (θεατρικό έργο) της Μ. Ντενίση με τίτλο «Σμύρνη μου αγαπημένη», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Μουσική Βιβλιοθήκη Της Ελλάδος «Λίλιαν Βουδούρη»)

Ομιλητές:
————–
Βλάσης Αγτζίδης, Δρ Σύγχρονης Ιστορίας

Παναγιώτης Κουνάδης, μελετητής ελληνικού τραγουδιού

Σοφία Ντενίση, αν. καθηγήτρια ΑΣΚΤ

& η συγγραφέας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσουν οι: Μιμή Ντενίση, Κώστας Βουτσάς, Τάσος Νούσιας, Μιχάλης Μητρούσης, Τάσος Χαλκιάς.

Συμμετέχει ζωντανά η ορχήστρα Εστουδιαντίνα με τους μουσικούς Κυριάκο Γκουβέντα, Νίκο Μέρμηγκα, Γιάννη Τσέρτο & Γιάννη Πλαγιαννακό.

Καλλιτεχνικός διευθυντής της Εστουδιαντίνα: Ανδρέας Κατσιγιάννης.
Τα τραγούδια ερμηνεύουν ο Μπάμπης Τσέρτος & η Σοφία Μέρμηγκα.

Denisi

Πρόκειται για την πρώτη θεατρική παραγωγή που χρηματοδοτεί το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού

Υπό τους ήχους μουσικής από τη Σμύρνη πραγματοποιήθηκε σήμερα η συνέντευξη  στον «Ελληνικό Κόσμο» για την παρουσίαση του θεατρικού έργου της Μιμής Ντενίση «Σμύρνη μου αγαπημένη».

Πρόκειται για την πρώτη θεατρική παραγωγή που χρηματοδοτεί το Ιδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, αφού, όπως επισημάνθηκε στη συνέντευξη Τύπου, το θέμα της συνάδει απόλυτα με τους σκοπούς του. Να διατηρήσει δηλαδή ζωντανή την ιστορική μνήμη και παράδοση.

Στις 30 Οκτωβρίου ξεκινούν οι παραστάσεις της παραγωγής του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού  στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» του Κέντρου Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος». Το θεατρικό έργο της Μιμής Ντενίση για τη Σμύρνη και την ιστορία της,γράφτηκε μετά από έρευνα πολλών ετών και καλύπτει την πιο  σημαντική ιστορικά περίοδο από το 1917 μέχρι την προσφυγιά και την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923.

Tο Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού, στο πλαίσιο των στόχων του να διατηρήσει ζωντανή την ιστορική μνήμη και παράδοση, δημιουργεί μια μεγάλη παραγωγή για τη Σμύρνη, με ζωντανή μουσική, πλούσια σκηνικά και κοστούμια εποχής και αυθεντικό κινηματογραφικό υλικό από τη θρυλική πόλη.

Στο πλαίσιο της έρευνας η Μιμή Ντενίση χρησιμοποίησε υλικό από τα πλούσια αρχεία του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, μαρτυρίες Ελλήνων, Τούρκων, Λεβαντίνων, πάνω από εκατό βιβλία ιστορικών, περιηγητών, λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και απλών ανθρώπων της εποχής. Επίσης χρησιμοποίησε υλικό από διδακτορικές διατριβές και μελέτες που δεν έχουν εκδοθεί, με αποτέλεσμα πολλά στοιχεία  σχετικά με τα δραματικά γεγονότα της Σμύρνης να γίνονται  για πρώτη φορά γνωστά στο  ευρύ κοινό μέσα από το έργο.

Το κείμενο περιγράφει, μέσα από την ιστορία μιας οικογένειας, την ανεπανάληπτη ζωή της κοσμοπολίτισσας πρωτεύουσας της Ιωνίας από την εποχή του Α’ παγκοσμίου πολέμου μέχρι το τέλος της πόλης. Η πολυπολιτισμική κοινωνία της Σμύρνης με τους Λεβαντίνους, Αρμένηδες, Τούρκους και Ρωμιούς, ο μαγικός τρόπος ζωής, η κουζίνα και η μουσική που  συνδυάζουν αρμονικά τα στοιχεία όλων των εθνοτήτων αλλά και οι κρυφές δυσαρμονίες τους, περνούν μέσα από τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων. Και φυσικά πίσω απ’ αυτές αποτυπώνονται η πολιτική ιστορία, τα αντικρουόμενα συμφέροντα και οι πολιτικές βλέψεις που οδήγησαν στην καταστροφή της περίφημης πόλης.

Στην παράσταση  συμμετέχει η  ορχήστρα Εστουδιαντίνα, που ειδικεύεται στη μουσική της Ιωνίας και συμμετέχει για πρώτη φορά ζωντανά σε θεατρική παράσταση. Η πρωτότυπη μουσική είναι του συνθέτη Ανδρέα Κατσιγιάννη που έχει μελετήσει και αναβιώσει τη μουσική παράδοση της Μικρασίας. Ο Ανδρέας Κατσιγιάννης διευθύνει ζωντανά επί σκηνής την Εστουδιαντίνα με τραγουδιστές τον Μπάμπη Τσέρτο και τη Σοφία Μέρμηγκα.

Παράλληλα στο φουαγιέ του «ΘΕΑΤΡΟΝ» θα φιλοξενείται από τις 10 Νοεμβρίου , η έκθεση «Η Σμύρνη των Ελλήνων»από την Ενωση Σμυρναίων.

Η σκηνοθεσία είναι της Μιμής Ντενίση ενώ τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι του Γιώργου Πάτσα.

Ερμηνεύουν:

Μιμή Ντενίση, Tάσος Χαλκιάς, Τάσος Νούσιας,  Χριστίνα Αλεξανιάν, Κρατερός Κατσούλης, Δημήτρης Μακαλιάς, Κατερίνα Γερονικολού,  Μιχάλης Μητρούσης και Κώστας Βουτσάς.

 http://www.protothema.gr/culture/theater/article/420578/smurni-mou-agapimeni-apo-tis-30-oktovriou/

 

3 comments so far

  1. oxtapus on

    Reblogged this on Oxtapus *blueAction.

  2. Στο θέατρο «ΣΜΥΡΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ»……

    του Παναγιώτη Τιμογιαννάκη

    Η προκατάληψη είναι ,κι ήταν πάντα,ένας πολύ κακός σύμβουλος. Διότι στήνει παγίδες στο να χάσεις κάτι αξιόλογο το οποίο μπορεί και να σε «γέμιζε». Η παράσταση του έργου «ΣΜΥΡΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ» που έγραψε και σκηνοθέτησε η ΜΙΜΗ ΝΤΕΝΙΣΗ στο θέατρο του ΚΕΝΤΡΟΥ ΜΕΙΖΟΝΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ, στην οδό Πειραιώς 254, δίπλα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών είναι ΠΕΡΙΤΡΑΝΟ παράδειγμα. Και περίτρανη ΑΠΟΔΕΙΞΗ

    Ξεκινώ από το θέμα «Σμύρνη» επειδή με πονάει. Και πονάει πολλούς ακόμα, πάρα πολλούς. Διότι αν αναλογιστεί κανείς ότι το 1922 ήρθαν από εκεί περί τα 2 εκατομμύρια πρόσφυγες, καταλαβαίνει εύκολα πόσοι καταγόμαστε από εκείνα τα μέρη, πως η μεγάλη μερίδα του ελληνικού πληθυσμού είναι προσφυγικής καταγωγής αφού δεν περιοριζόμαστε στενά στην αγαπημένη πόλη που κοιτάζει απέναντι τη Χίο αλλά κι από την όλη Μικρά Ασία και λίγο πιό μέσα και φτάνουμε ως την Κωνσταντινούπολη, ανηφορίζουμε ως τον Πόντο και δεν λησμονούμε και την Ανατολική Θράκη που ήταν κι η χαριστική βολή.

    Ενα έργο στο θέατρο με θέμα την Σμύρνη θεωρώ πως πάντα θα μας αφορά κι οφείλω να πω ότι το ελληνικό θέατρο δεν ασχολήθηκε με το θέμα όσο θα έπρεπε- για να μην πω σχεδόν καθόλου.

    Αυτό που είδα με ικανοποίησε τόσο πολύ, με γέμισε τόσο πολύ, με συγκίνησε τόσο πολύ ώστε θεώρησα χρέος μου να γράψω μερικές εντυπώσεις…Χρέος μου απέναντι στη γιαγιά μου, στον παππού μου και σε όλους τους προγόνους,ένα χρέος που καθυστερούσα να εκπληρώσω διότι το θέμα με έπνιγε και δεν έβρισκα τα κουράγια. Εννοώ, να πάω σε εκείνα τα μέρη, να πάω να ψάξω τις ρίζες μου, να «μας» βρω και να ΜΕ βρω.Την πρώτη φορά που επιχείρησα να το αποτολμήσω, κατέβηκα από το λεωφορείο μόλις είδα την πινακίδα Izmir 42 Km.Τα γόνατα μου με πρόδωσαν, και σε κρίση πανικού ζήτησα από τον οδηγό να ανοίξει την πόρτα και να κατέβω. Στον έρημο δρόμο, μεταξύ Εφέσσου και Σμύρνης. Ολομόναχος. Απλά, δεν άντεχα.

    Επειδή, όμως, δεν το βάζω εύκολα κάτω, ανασυγκροτήθηκα και μετά από χρόνια, έχοντας ζήσει αυτή την εμπειρία του πανικού, άρα προετοιμασμένος πλέον, το αποτόλμησα εκ νέου.Αυτή τη φορά πήγαινα συνειδητά σαν σε κηδεία, να κάνω το πένθος μου. Και κάνοντας το πένθος, βλέποντας τον νεκρό στο φέρετρο, συνειδητοποίησα και ΛΥΤΡΩΘΗΚΑ. Αν και «σημάδι μαύρο απόμεινε/κι ας έσπασε ο χαλκάς» που έλεγε κι ο ποιητής της θάλασσας.Κι όταν πήγα στον Μπουτζά, το προάστιο της Σμύρνης από το οποίο καταγόμαστε, παρέθεσα γεύμα στους φίλους που με είχαν συνοδεύσει στο δύσκολο αυτό ταξίδι (τη δεύτερη φορά φρόντισα να μην πάω μόνος), ένα τραπέζι σαν κι αυτό που κάνουμε μετά τις κηδείες, στη μνήμη της γιαγιάς μου, του παππού μου κι όλων των προγόνων κι από κει και πέρα, τα ταξίδια στη Σμύρνη έγιναν μέρος της ζωής μου. Επαψα να την φοβάμαι διότι κατάγομαι από αυτήν κι αυτό με τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει ακόμα κι αν αλλάζει ο παγκόσμιος χάρτης.. Κι είναι τόσο ΟΜΟΡΦΗ…

    Από εντιμότητα προς τους αναγνώστες έκρινα απαραίτητο να δηλώσω και τα συναισθήματα με τα οποία πήγα να δω αυτή την παράσταση.

    Κι η παράσταση , με το έργο μαζί, με ξεπέρασε.

    Θα σας πω τι είναι ακριβώς και θα σας εξηγήσω κι ένα δύο πράγματα, αν τυχόν δεν είστε λήπτες του μηνύματος.

    Αν έχετε διαβάσει το βιβλίο «Χαμένος Παράδεισος» του Μίλτον Τζάιλς ή έχετε δει το ντοκιμαντέρ της Μαρίας Ηλιού για την Σμύρνη, τότε είστε λήπτες, γνωρίζετε το πλαίσιο. Σε αυτό το πλαίσιο τοποθετεί η Μιμή Ντενίση το έργο το οποίο το έχει γράψει εξυπνότατα αλλά και ικανότατα. Στα πρότυπα του «λαικού» έπους κάνει ένα αστικό, θα έλεγα έπος, για την Σμύρνη, των τελευταίων χρόνων πριν από τη Μεγάλη Καταστροφή.Το έχει γράψει με μικρές σκηνές, σύντομες, που δίνουν έτσι κινηματογραφικό, ταχύ ρυθμό στη δράση, και μέσα στα γεγονότα του «χαμένου παράδεισου», εντός ή εκτός εισαγωγικών, έχει εντάξει μία πολυμελή οικογένεια του πως βιώνουν ΚΑΙ τη ζωή της Σμύρνης γενικά , ΚΑΙ τη ζωή της Σμύρνης των ημερών εκείνων ΚΑΙ τον απόηχο της εκστρατείας στην ενδοχώρα αλλά και τη μεγάλη σφαγή όταν μπήκε ο τουρκικός στρατός στην Πεντάμορφη και την έκαψε σφάζοντας ανελέητα, παραδίνοντας την στις λεηλασίες και στις ορέξεις των εξαγριωμένων νικητών. Τη σμυρνέικη οικογένεια απαρτίζει ένας θαυμάσιος θίασος πλάι στην Μιμή Ντενίση που υποδύεται την αφηγήτρια της ιστορίας που μιλά για τη φαμίλια της και για τη ζωη της. Η οποία Ντενίση μέσα από τον συγγραφικό εαυτό της ωρίμασε και τον επί σκηνής εαυτό της. Και δεν μιλώ για την ομορφιά της και την πρωταγωνιστική της παρουσία που κι αυτά τα έχει ωριμάσει.Ο Κώστας Βουτσάς κάνει τον πατέρα της και συγκινεί ως Βουτσάς που επιμένει εκεί πάνω Και βγάζει και συγκίνηση ειδικά προς το τέλος του ρόλου του. Ο Τάσος Χαλκιας κάνει τον άντρα της , τον Δημητρό, κι είναι αυτό που λέμε «ο Σμυρνιός οικογενειάρχης». Ο Κρατερός Κατσούλής κάνει τον αδελφό του Χαλκιά, που είναι βασιλικών τάσεων σε αντίθεση με την υπόλοιπη οικογένεια που είναι βενιζελική -και δοκιμάζεται επιτυχώς σε κάτι πιό ώριμο και στέρεο.. Ο Μιχάλης Μητρούσης είναι ο Τούρκος που τον είχαν στη δούλεψη τους χρόνια- και τον ζωγραφίζει αυτό τον Τούρκο.. Ο Τάσος Νούσιας είναι παραπάνω από υπέροχος στο ρόλο του γιού του Μητρούση που έχει «περάσει» στους Νεότουρκους και θα μπεί με τον στρατό του Κεμάλ στη Σμύρνη όταν θα παραδίδεται στις φλόγες ενώ είχε και μιά αγιάτρευτη φλόγα ανέκαθεν για την κυρά. Η Χριστίνα Αλεξανιάν είναι υπέροχη όχι μόνο στις σκηνές που λέει το κείμενο της ως Αρμένισσα φίλη της οικογένειας αλλά και στις σιωπηλές σκηνές, όπου συμμετέχει χωρίς να χάνει ποτέ επαφή με το περιβάλλον. Κι οι άλλοι ηθοποιοί, για να μη γράφω καταλόγους ονομάτων και θυμώσει η αρχιδασκάλα της θεατρικής κριτικής «ΑΛΚΗΣ ΘΡΥΛΟΣ», αποδίδουν φιλότιμα αυτό που ανέλαβαν..

    Το λαικό-αστικό αυτό έπος υποστηρίζεται ως προς το γράψιμο από μπρεχτικά στοιχεία όπου το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας βγαίνει συχνά από τη δράση και περιγράφει μιά κατάσταση αλλά κι από αγγελοπουλικά δάνεια σε κάποιες σκηνές ονείρου και νοσταλγίας που τα κάνει ακόμα πιό έκτυπα η συνεργασία του Γιώργου Πάτσα στα σκηνικά και στα κοστούμια. Το δε «μπρεχτικό» ολοκληρώνεται με τη συμβολή τραγουδιών ζωντανά εκτελεσμένων επί σκηνής με άριστη δουλειά του μουσικού υπεύθυνου της παράστασης Ανδρέα Κατσιγιάννη – ως κι ο Μπάμπης Τσέρτος τους κάνει την τιμή και συμμετέχει ζωντανά στην παράσταση. ενώ οι σύντομες σε διάρκεια σκηνές υποστηρίζονται από εξαίρετες σκηνικές, σκηνογραφικές και σκηνοθετικές λύσεις.Αυτό που μου έκανε επίσης θετική εντύπωση είναι πως το μέτρο κυριαρχεί παντού. Είτε στη χρήση των τραγουδιών είτε στα ηθογραφικά στοιχεία είτε στα νοσταλγικά είτε στις μνήμες είτε στο πατριωτικό κομμάτι αλλά και στην αυτοκριτική. Και στο γράψιμο. Στο δράμα που ξέρει να βάζει χαλινάρι με γκέμια γερά στο μελόδραμα. Και σε μιά πλοκή που υποδεικνύεται κι αυτή με μέτρο χωρίς να μεταβάλλεται σε σκέτη «υπόθεση έργου περιπετείας» και να ξεφεύγουμε έτσι από το θέμα. Μα και στο πολιτικό επεκτείνεται αλλά κι εκεί με μέτρο. Παίρνεις μαζί σου κάποια ερωτήματα…. Ακόμα και για τον Βενιζέλο και για τις Εκλογές του ’20 που σήμαναν την αντίστροφη μέτρηση.

    Υπάρχουν εικόνες που μου έχουν μείνει χαραγμένες. Ο τρόπος με τον οποίο αποδίδεται επί σκηνής η Καταστροφή είναι εξαιρετικός. Είναι θέατρο πραγματικό , θέατρο του σήμερα, επηρεασμένο από πολλών λογιών τεχνικές. Επίσης, η «ανάληψη» στον ουρανό της Σμύρνης όταν καταφέρνουν να χωθούν στο καράβι κι ο τρόπος «προσγείωσης» στο λιμάνι του Πειραιά- της δικής μου γενέτειρας!!!!!!!!! Και των απογόνων εκείνων…

    Το καφέ Σαντάν κι η περιβόητη πρεμιέρα του «Ριγολέτου» το 1917 που ο κόσμος χανόταν κι οι Σμυρνιοί με τις Σμυρνιές είχαν το νου τους στην πρεμιέρα του ιταλικού μελοδράματος-ΑΛΗΘΙΝΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ.

    Επίσης, η μαγευτική σύλληψη του αρχοντόσπιτου της οικογένειας , που βρίσκεται σε καλή περιοχή στην προκυμαία της Σμύρνης κι ένα σκηνικό-σκηνογραφικό εφφέ «μεταδίδει ζωντανά» τη ζωή στη θάλασσα και το τι βλέπει αυτό το σπίτι. Διότι μέσα σε όλα τα άλλα που «βλέπει» είναι κι ο συμμαχικός στόλος, που οι Σμυρνιοί καθώς βρίσκονται «στον κόσμο τους» εφησυχάζουν ότι πρόκειται για εγγύηση ασφάλειας…

    Συζητούσα με ένα φίλο, μετά την παράσταση, πως σε εποχές δύσκολες, ο κόσμος έχει περισσότερη ανάγκη το δράμα παρά την κωμωδία διότι μέσα από το δράμα λυτρώνεται. Στην κωμωδία ξεχνιέται προς στιγμήν και μετά ξαναβγαίνει στο πρόβλημα.Από την τρίωρη παράσταση, που δεν καταλαβαίνεις πότε πέρασε ο χρόνος, βγαίνεις λυτρωμένος. Οπως δεν κατάλαβε κανείς πώς πέρασαν τόσα χρόνια από τότε.

    ΥΓ. Τώρα, αν αυτή που το έγραψε και το σκηνοθέτησε λέγεται Μιμή Ντενίση κι όχι κάπως αλλιώς και πειράζει κάποιους, εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτε επ’ αυτού. Ούτε όμως και να το αποκρύψω.

    ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Για να αισθανθείτε πιό ολοκληρωμένοι για τις χαμένες πατρίδες διαβάστε και το άρθρο «ΟΣΑ ΣΑΡΩΣΕ Η ΘΥΕΛΛΑ» που αναφέρεται στο βιβλίο της Ρένας Βελισσαρίου και μιλά για τα ανάλογα όχι όμως στη Σμύρνη αλλά στη Μάκρη

    http://pantimo.gr/index.php/component/k2/item/37-sto-theatro-smyrni-mou-agapimeni

  3. Ο λύκος κι αν εγέρασε…

    Παρασκευή 11 Ιούλιος 2014 | Αθανάσιος Φραγκούλης

    Η χώρα μας ομολογουμένως βιώνει τη χειρότερη στη μεταπολεμική της ιστορία τραγωδία. Οι πολιτικοί μας ή στερούνταν προορατικότητας, αρετή που πρέπει να διαθέτει κάθε άξιος λόγου πολιτικός ηγέτης, και δεν είχαν προετοιμαστεί ν’ αντιμετωπίσουν αυτή την τραγωδία, ή την προέβλεπαν, ήξεραν ότι θα έρθει, αλλά το έκρυβαν από το λαό, για να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά τους συμφέροντα σε βάρος των συμφερόντων του λαού.
    Και στις δύο περιπτώσεις, οι πολιτικοί μας αναδείχτηκαν ανάξιοι της αποστολής με την οποία τούς επιφόρτισε ο λαός.

    Αν όμως συμβαίνει το δεύτερο, και μάλλον συμβαίνει, τότε αυτοί οι κύριοι υπέχουν και ποινικές ευθύνες, για τις οποίες όμως, δυστυχώς, ποτέ δεν πρόκειται να λογοδοτήσουν. Σήμερα ο τύπος μιλά για «εθνική προδοσία» και για σκόπιμες ενέργειες και παραποιήσεις της πραγματικότητας, για να δεθεί η χώρα μας στο άρμα τού Δ.Ν.Τ. και της Τρόικας!

    Το κακό όμως είναι άλλο. Στην αρχαία ελληνική τραγωδία υπήρχε η αρχή – την εισήγαγε ο Αισχύλος – «το πάθος μάθος», που ο λαός μετέφρασε με το «τα παθήματα μαθήματα». Στην αρχαία ελληνική τραγωδία, ο τραγικός ήρωας στο τέλος «μαθαίνει», διδάσκεται από τα πάθη, έστω και αργά, too late, όπως λένε και οι ξένοι.

    Δυστυχώς στη δική μας τραγωδία, οι «ήρωες», οι πολιτικοί μας, δεν δείχνουν να έχουν μάθει από τα παθήματα του λαού μας και της χώρας μας. Ισχύει ο λαϊκός λόγος «ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, ούτε τη γνώμη άλλαξε ούτε την κεφαλή του». Με λύπη μας παρατηρούμε να επαναλαμβάνονται τα ίδια φαινόμενα πολιτικής και κοινωνικής παθογένειας που οδήγησαν τη χώρα μας στην καταστροφή. Και το κακό δεν είναι να κάνει κανείς λάθη – λάθη δεν κάνουν μόνο όσοι δεν κάνουν τίποτε ή είναι νεκροί -, αλλά να μην τα βλέπει και να μη διδάσκεται από αυτά.

    Η κακοδαιμονία της πολιτικής μας ζωής έγκειται στο γεγονός ότι από τη στιγμή που θα εκλεγεί μια κυβέρνηση, όλοι οι άλλοι προσπαθούν να την ρίξουν. Κάθε κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο τη συνταγματική αντιπολίτευση, αλλά και μια εσωτερική κομματική αντιπολίτευση που εποφθαλμιά την εξουσία και επαναστατεί όταν δεν ικανοποιούνται οι επιθυμίες της.

    Γενικά στην πολιτική μας ζωή επικρατεί ένας αδυσώπητος και ασταμάτητος πόλεμος όλων εναντίον όλων. Και δεν είναι μόνο ότι κανένας δεν βοηθά την κυβέρνηση να πετύχει τους στόχους της, αλλά όλοι προσπαθούν να δημιουργήσουν προβλήματα και να την εμποδίσουν να τους επιτύχει.

    Όσοι κάθε φορά ανήκουν στην αντιπολίτευση, θεωρούν a priori πως κάθε απόφαση της κυβέρνησης είναι λανθασμένη και κάθε νόμος, αντιδημοκρατικός ή αντισυνταγματικός και δεν τον ψηφίζει. Είναι δυνατό τέσσερα χρόνια μια κυβέρνηση να αποφασίζει και να νομοθετεί και η αντιπολίτευση να μην ψηφίζει κανένα νόμο, γιατί δεν θεωρεί πως οι νόμοι αυτοί είναι σωστοί; Κι όμως, αυτό γίνεται στη δική μας βουλή! Οι αντιπολιτευόμενοι τα αρνούνται και τα απορρίπτουν όλα! Λησμονούν όμως πως αυτοί που τα αρνούνται όλα, θα φτάσουν στο σημείο κάποτε να αρνηθούν και τον εαυτό τους, την ίδια την ύπαρξή τους. Γενικά, η Βουλή δίνει την εντύπωση πως είναι μια «φωλεά» αλληλομισούμενων ατόμων, ομάδων, παρατάξεων και κομμάτων!

    Από την άλλη, η κάθε πλευρά θεωρεί την άλλη υπεύθυνη για την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και αρνούνται ή αποφεύγουν να αναλάβουν ευθαρσώς τις ευθύνες τους. Γιατί υπεύθυνοι για την εθνική τραγωδία δεν είναι μόνο όσοι κυβέρνησαν, αλλά είναι και αυτοί που αντιπολιτεύονταν τις εκάστοτε κυβερνήσεις. Αν κανείς υπολογίσει πόσο στοίχισαν στον ελληνικό λαό οι διάφορες απεργίες, καταλήψεις, αποκλεισμοί λιμανιών, αεροδρομίων, σχολείων κ.λπ. που πολύ εύκολα υποκινούσε η εκάστοτε αντιπολίτευση, θα διαπιστώσει πως ένα μεγάλο μέρος του χρέους οφείλεται σε αυτήν τη στείρα αντιπολιτευτική τακτική.

    Το πολιτικό σύστημα της χώρας μας το διαμόρφωσαν όλα τα κόμματα που έμπαιναν τα τελευταία 35 χρόνια στη βουλή. Ας μη νίπτουν, λοιπόν, ως Πόντιοι Πιλάτοι, τα χείρας τους μερικοί και ας μην προσποιούνται τους αθώους.
    Και κάτι άλλο. Από την ένδοξη αθηναϊκή δημοκρατία δεν έχει μείνει στη δική μας τίποτε εκτός από το δικαίωμα να αποφασίζει ο λαός κάθε τέσσερα χρόνια και να επιλέγει τους εκπροσώπους του στην αυτοδιοίκηση, την ελληνική και την ευρωπαϊκή βουλή.

    Οι υποψήφιοι που επέλεξαν οι αρχηγοί των κομμάτων και μας ανάγκασαν να ψηφίσουμε, και οι σχετικές διεργασίες την περίοδο των εκλογών έδειξαν πως οι αρχηγοί δεν ενδιαφέρονται να μπουν στη βουλή αυτοί που κατέχουν την «πολιτική τέχνη», αλλά αυτοί που μπορούν να εξασφαλίσουν ψήφους. Έτσι, γέμισαν τα ψηφοδέλτια με αθλητές, με συνδικαλιστές, με δημοσιογράφους και δημοσιογραφίσκους, υποτίθεται ανεξάρτητους, ακηδεμόνευτους και ηθικά ακέραιους (!).

    Κατάντησαν τη δημοκρατία πολίτευμα του δούναι και λαβείν, της συναλλαγής, του πάρε – δώσε, του αλισβερισιού και του νταραβεριού, απαξιώνοντάς την με κάθε τρόπο. Ποτέ άλλοτε η Βουλή δεν είχε πέσει τόσο χαμηλά ως προς το κύρος και την ποιότητά της, όπως δείχνει ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονται οι διάφορες συζητήσεις, αλλά και το περιεχόμενο των ίδιων των συζητήσεων. Μήπως το ίδιο δεν δείχνει και το θέμα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας;

    Τα κόμματα δεν ενδιαφέρονται για ένα πρόσωπο ικανό, αποδεκτό ως σύμβολο του έθνους μας, αλλά ψάχνουν να βρουν η κυβέρνηση τον τρόπο που θα της δώσει τη δυνατότητα να συνεχίσει να κυβερνά και η αντιπολίτευση τον τρόπο με τον οποίο θα ρίξει την κυβέρνηση και θα αναλάβει την εξουσία. Να γιατί δεν μπορεί να είναι κανείς αισιόδοξος για το μέλλον της χώρας μας…
    http://emprosnet.gr/blogs/theseis/61306-o-lykos-ki-egerase


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: