«Independence is better than sex»

alvanoi eyhnikistes  2014 3Με αφορμή την πρόσφατη πρόκληση του αλβανικού εθνικισμούδια χειρός του αδελφού του Αλβανού πρωθυπουργού-  που πραγματοποιήθηκε στις 14-10-2014 σε γήπεδο του Βελιγραδίου όπου έπαιζαν έναν αγώνα οι ομάδες Σερβίας και Αλβανίας, θυμήθηκα ένα παλαιότερο κείμενό μου (2008), που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Καθημερινή» μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου και είχε ως στόχο να σαρκάσει την ηλίθια (και αντι-ερωτική) εθνικιστική υπερβολή. Στο στόχαστρο των Αλβανών εθνικιστών -που η ισλαμιστική τους εκδοχή πολεμά μαζί με τους τζιχαντιστές στη Μέση Ανατολή- βρίσκονται όλα τα γειτονικά τους κράτη: Σερβία, Μαυροβούνιο FYROM και Ελλάδα…

 

Μετά την ανεξαρτησία

  Του Βλαση Αγτζιδη*

«Independence is better than sex» αναγράφεται σε ένα από τα πλέον δημοφιλή t-shirt, που κυκλοφορούν τον τελευταίο καιρό στην Πρίστινα. Βέβαια, το ζήτημα των συνεπειών που έχει η κακή διοχέτευση της λίμπιντο ενός λαού, έχει απαντηθεί παλιότερα, με έναν πολύ ικανοποιητικό τρόπο, από τον Βίλχελμ Ράιχ. Ομως, στις μέρες μας, τα μετασοβιετικά Βαλκάνια φαίνεται να μετατρέπονται σε μια τεράστια ερευνητική περιοχή. Οχι μόνο για να διαπιστωθεί το τι σημαίνει να διοχετεύεται λάθος η λίμπιντο, αλλά και για να επιβεβαιωθεί για άλλη μια φορά ότι η υπέρβαση των φυσικών νόμων είναι αδύνατη.

Είναι ειρωνεία της Ιστορίας το ότι ενώ βρισκόμαστε στον ίδιο συμβατικό χρόνο με την παλιά Ανατολική Ευρώπη, εν τούτοις οι κοινωνίες μας βιώνουν άλλη ιστορική φάση και άλλες διαδικασίες. Η ιστορική περίοδος που τώρα βιώνουν οι παλιοί Σοβιετικοί ή Γιουγκοσλάβοι, για μας ολοκληρώθηκε -με τον τρόπο που περατώθηκε- το τραγικό ’22. (Με μόνη εξαίρεση την περίπτωση της Κύπρου).

Ο παλιός κομμουνιστικός κόσμος αυτή τη στιγμή περνά τη φάση διαμόρφωσης εθνών-κρατών, σε αντίθεση με τον λεγόμενο δυτικό κόσμο, που βρίσκεται στο τέλος της συγκεκριμένης ιστορικής φάσης και επιζητεί τη δημιουργία νέων μεταεθνικών κρατικών μορφωμάτων, τύπου Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Η ιστορική αυτή διαδικασία, που σαφώς ερμηνεύεται, βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλη την έκταση του παλιού κομμουνιστικού κόσμου και ειδικότερα στις δύο πολυεθνικές αυτοκρατορίες: την πρώην ΕΣΣΔ και την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η κατάρρευση αυτών των «αυτοκρατοριών» έγινε μόλις στις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Φυσικά για τους αμύητους αυτό φαντάζει ιδιαιτέρως περίεργο. Αλλά αυτό που συνέβη εκεί είναι ότι διαιωνίστηκε, με νέα μορφή, η παλιά φεουδαρχική δομή. Μόνο που στη θέση των παλιών φεουδαρχών εγκαταστάθηκε πλέον το κόμμα, ως συλλογικός ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής. Δηλαδή, δομικά οι «κομμουνιστικές» αυτοκρατορίες μετέφεραν μέχρι τις μέρες μας τις φεουδαρχικές κοινωνικές δομές με ό,τι αυτό σημαίνει στο επίπεδο των κοινωνικών αντιθέσεων και των πολιτικών προτεραιοτήτων.

Η αναμενόμενη ανεξαρτητοποίηση των Αλβανών του Κοσόβου προκάλεσε πικρία και στην ίδια την Ελλάδα. Πικρία συνδυασμένη με εκδήλωση συναισθημάτων φόβου και ανασφάλειας. Παρατηρούμε, όμως, ότι η κατά πολύ πιο παράλογη ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου -που απέκοβε τη Σερβία από τη θάλασσα- ουδόλως ενόχλησε. Ενώ η φυσική τάση μιας μη σλαβικής εθνότητας για πολιτικό αυτοκαθορισμό, μέσα στη γενική διαδικασία εθνογένεσης και χειραφέτησης, φαίνεται ότι ενοχλεί υπερβολικά.

Οι εξηγήσεις είναι μάλλον απλές και σχετίζονται με τις ιδεοληψίες, τα στερεότυπά μας και την κυριαρχία της μεταφυσικής στις επιλογές μας. Αδυνατώντας να εντοπίσουμε τη διαφορά ιστορικής φάσης, ταυτιζόμαστε με τα υποτιθέμενα θύματα και δηλώνουμε και μεις υποψηφιότητα για τη θυσία! Ξαφνικά η ελληνική Θράκη αντιμετωπίζεται σαν το υποψήφιο, δικό μας, Κόσοβο. Οι τεράστιες διαφορές που χωρίζουν τις δύο πραγματικότητες εκμηδενίζονται, όχι μόνο στην επιχειρηματολογία των απλών πολιτών, αλλά ακόμα και σοβαρών αναλυτών.

Παράλληλα, ενεργοποιούνται τα πρωτόγονα αντιαλβανικά αντανακλαστικά, που καλλιεργούνται στο ίδιο μεταφυσικό πλαίσιο. Ο αλβανικός αλυτρωτισμός μετατρέπεται ξαφνικά στον κύριο εχθρό μας και προτάσσεται το ζήτημα της Τσαμουριάς που προωθούν κάποιοι Αλβανοί εθνικιστές. Εχουμε έτσι μια εξίσωση, αν όχι και αντιστροφή των πραγματικών κινδύνων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα στο διάστημα αυτό της αναπόφευκτης επαναδιαμόρφωσης του χάρτη της περιοχής μας. Και όλα αυτά τη στιγμή που αγνοούμε το πώς διαμορφώθηκε το ζήτημα της Τσαμουριάς -πώς και γιατί η Ελλάδα εξαίρεσε αναιτίως το ’23 του Τσάμηδες της Ηπείρου από την Ανταλλαγή Πληθυσμών που αποφασίστηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης και προέβλεπε την απέλαση στην Τουρκία όλων των μουσουλμάνων της ελληνικής επικράτειας- και ποια είναι η δυναμική του σήμερα.

Το υπαρκτό αλβανικό ζήτημα στην περιοχή μας, που υποδειγματικά ανέλυσε ο καθηγητής Ευ. Κωφός, τείνει να χρησιμοποιηθεί ως άλλοθι για να παραγνωριστούν οι υπαρκτές απειλές. Στην Ελλάδα δεν έγινε ποτέ μια ψύχραιμη συζήτηση για την ιστορική συγκυρία και για τις νέες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που αναδύονται στα πάλαι ποτέ κομμουνιστικά Βαλκάνια. Πορευτήκαμε εξαρχής βασισμένοι σε τρεις αυθαίρετες επινοήσεις: την ελληνοσερβική φιλία, την ακεραιότητα των Σκοπίων και τον φόβο απέναντι στον αλβανικό παράγοντα.

Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα δεν μπόρεσε να ορίσει ψύχραιμα τους φίλους και τους εχθρούς στις νέες συνθήκες. Δεν μπόρεσε να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: Ποιος είναι ο πρωτεύων κίνδυνος; Ο αλβανικός εθνικισμός ή ο σλαβομακεδονικός;

Προτίμησε να μετατραπεί σε μέρος του προβλήματος με μια αέναη σύγκρουση με τους Σλαβομακεδόνες για το όνομα, τη στιγμή που υπονόμευε τους εθνικούς στόχους των Αλβανών των Σκοπίων. Αντί να μετατραπεί σε δύναμη συμφιλίωσης των δύο αντιμαχόμενων μερών κρατώντας ίσες αποστάσεις, προτίμησε να «βουτηχτεί» αναιτίως στις αντιθέσεις τους και να λάβει την πλέον αντιπαραγωγική θέση.

* Ο κ. Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ Σύγχρονης Ιστορίας.
23.02.2008

http://www.kathimerini.gr/708254/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/meta-thn-ane3arthsia

5 Σχόλια

  1. Β.Α. on

    ΑΠΟΨΕΙΣ

    Η δική μου πατρίδα δεν θέλει εδάφη των άλλων! Η δική μου πατρίδα, δεν θέλει αίμα!

    Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

    Του Νίκο Άγκο

    Ξεκίνησα εντελώς διαφορετικά το σημερινό θέμα, και το έστειλα για δημοσίευση πριν το παιχνίδι. Ο Κώστας Γιαννακίδης, όμως, μου συνέστησε να περιμένω. «Πρέπει να προβλέψουμε την πιθανότητα να γίνουν επεισόδια», μου έγραψε. Μα, δεν υπάρχουν οργανωμένοι οπαδοί της Αλβανίας στο γήπεδο, ανταπάντησα. Φευ. Βαλκάνια. Όσοι είχαν προβλέψει ότι το ζευγάρι Σερβία-Αλβανία «μυρίζει μπαρούτι» πέτυχαν διάνα. Το παιχνίδι διεκόπη και οι υπαίτιοι όσο εύκολο είναι με μια πρώτη ματιά να τους εντοπίσεις, άλλο τόσο δύσκολο να τους σταματήσεις. Δυστυχώς, θα το ξανακάνουν.

    Λίγο πριν τη λήξη του πρώτου ημίχρονο, ένα τηλεκατευθυνόμενο αεροπλανάκι, ίπταται πάνω από τα κεφάλια θεατών και παικτών και μεταφέρει ένα κουρέλι που απεικονίζει τη «μεγάλη Αλβανία». Εκπληκτικό γεγονός, αν λάβουμε υπόψη ότι το ματς γινόταν στο Βελιγράδι και τα μέτρα ασφαλείας υπήρξαν δρακόντεια. 3500 αστυνομικοί ήταν επιφορτισμένοι με την ασφάλεια. Στους περίπου 40 Αλβανούς «επίσημους» που ταξίδεψαν, έγινε «υποδοχή» στο αστυνομικό σταθμό του αεροδρομίου και, εννοείται, εξονυχιστικός έλεγχος.

    Η Σερβική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία, εκτός του ότι δεν έδωσε εισιτήρια σε πολίτες του Κοσσόβου, το ίδιο έκανε και με οργανωμένους οπαδούς από Αλβανία. Μάλιστα, είχε ενημερώσει ότι ούτε απλό κασκόλ ή t-shirt με σύμβολα της Αλβανίας δεν θα επέτρεπε. Κι όμως, έγινε η μεγαλύτερη δυνατή πρόκληση που θα μπορούσε να γίνει. Και όπως είναι, δυστυχώς, λογικό, όταν μιλάμε για Βαλκάνια, ακολούθησε χαμός. Εισβολή οπαδών στο γήπεδο, μεταξύ αυτών, όπως είναι επόμενο, σεσημασμένοι εθνικιστές, προπηλακισμός των παικτών της Αλβανίας, βία μεταξύ οπαδών και αστυνομίας. Και πιο πριν υπήρχαν αντικείμενα, σκληρά μαρκαρίσματα, συνθήματα μίσους – ένα από τα οποία έλεγε «σκοτώστε τους Κροάτες για να μην έχουν οι Αλβανοί αδέλφια». Γενικά, μια τυπική βαλκανική συνάντηση. Που, τι και αν είναι το 2014, εμείς παραμένουμε περίπου δυο αιώνες πίσω. Κανονικά, δεν έπρεπε να είναι δύσκολη η πρόβλεψη των επεισοδίων.

    Παρακολουθώντας μερικούς συναδέλφους από την χώρα καταγωγής μου, αλλά και άτομα με δράση στα social media, μ’ είχε πιάσει φόβος, ομολογώ. Ήλπιζα, όμως, ότι η απαγόρευση παρουσίας οπαδών της Αλβανίας ήταν το σωστό «φάρμακο». Τώρα, βέβαια, δεν είμαι ο μόνος που το πιστεύω. Μπορεί να υπήρχε αιματοχυσία. Οι αθεόφοβοι, όμως, άνθρωποι που, ως επί το πλείστον, δεν μπορούν να προβλέψουν ότι μετά τη Κυριακή έρχεται Δευτέρα, ωρύονταν επειδή «η Σερβία δεν αφήνει τους Αλβανούς να δουν την ομάδα τους». Και αν γίνουν επεισόδια; τους ρωτούσα. «Θα φταίνε οι Σέρβοι» η άμεση απάντηση. Κλασική στενοκέφαλη εθνικιστική απάντηση. Πάντα «φταίνε οι άλλοι». Μα, το χειρότερο θα ερχόταν μετά. Με το που διεκόπη το ματς, μια συγχορδία εθνικιστών «ξεχύθηκε» στα social media, κυρίως εκεί, με τεράστιο μίσος για τους Σέρβους. Για όλους τους Σέρβους. Δεν μπόρεσα σχεδόν να αρθρώσω λέξη.

    Άνθρωποι που κάνουν τον πολιτισμένο και προοδευτικό, όταν πρόκειται για τους άλλους, υπερασπίστηκαν με πάθος το κουρέλι που κατέβηκε στο γήπεδο από αέρος. Άνθρωποι που τους διαβάζεις να μιλάνε καθημερινά για «την Ευρώπη στην οποία ανήκει η Αλβανία», έβγαλαν τα πιο πρωτόγονα εθνικιστικά ένστικτα. Άνθρωποι που ασκούν την πιο σκληρή κριτική «στους εθνικιστές των Βαλκανίων», έβγαλαν το πιο σκοτεινό εθνικιστικό τους πρόσωπο. Κοινοποίησαν στις σελίδες τους «σημαία» που απεικονίζει τη «μεγάλη Αλβανία», άνθρωποι που τους είχα δει να είναι λυσσαλέα πολέμιοι των ακροδεξιών. Δεν έχω λόγια, κυριολεκτικά, να περιγράψω αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου.

    Μιλάω μόνο για Αλβανούς (το ίδιο συνέβη και με Σέρβους) επειδή η καταγωγή μου τυγχάνει να είναι από εκεί. Και με τέτοιους ανθρώπους, δεν θέλω να έχω καμία σχέση. Με αποκάλεσαν ήδη «προδότη» και «πουλημένο», μα απέναντι σε αυτή τη «σημαία»-κουρέλι που αυτοί υπερασπίζονται, εννοείται ότι είμαι ορκισμένος εχθρός και «προδότης». Αυτή την «πατρίδα», σας την έχω χαρίσει. Δεν είναι δική μου «πατρίδα». Η δική μου πατρίδα, δεν θέλει εδάφη των άλλων. Η δική μου πατρίδα, δεν θέλει αίμα. Η δική μου πατρίδα, δεν μισεί τους γείτονες. Η δική μου πατρίδα, δεν προκαλεί τους γείτονες, μέσα στο σπίτι τους. Χάρισμά σας, λοιπόν, μια τέτοια «πατρίδα» και μια τέτοια «σημαία».

    *Ο Νίκο Άγκο είναι Αλβανός δημοσιογράφος και έχει εργαστεί σε αρκετά ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

    http://www.thestival.gr/views/item/207441-i-diki-mou-patrida-den-thelei-edafi-ton-allon-i-diki-moy-patrida-den-thelei-aima

  2. Για την πολιτική μνημείων που ακολουθείται στα Βαλκάνια:

    Μετά τις συγκρούσεις των Βαλκανίων, που κτίστηκαν εκατοντάδες μνημεία πολέμου, και πολλές κυβερνήσεις δεν κάνουν κανένα έλεγχο για το πώς δαπανάται το δημόσιο χρήμα, ή εάν τα νέα μνημεία προκαλέσουν εθνοτικές εντάσεις. – See more at: http://www.balkaninsight.com/mk/article/%D0%B1%D0%B0%D0%BB%D0%BA%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D1%82-%D0%B7%D0%B0%D1%84%D0%B0%D1%82%D0%B5%D0%BD-%D1%81%D0%BE-%D1%85%D0%B0%D0%BE%D1%82%D0%B8%D1%87%D0%BD%D0%BE-%D0%B3%D1%80%D0%B0%D0%B4%D0%B5%D1%9A%D0%B5-%D1%81%D0%BF%D0%BE%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%86%D0%B8#sthash.b6As7YVT.dpuf

    ————————–

    Μνημεία εθνοτικών διαιρέσεων

    Τα θύματα σφαγής, »ήρωες» οι μαχητές και οι φερόμενοι εγκληματίες πολέμου σε ολόκληρη την πρώην Γιουγκοσλαβία δημιούργησαν νέα μνημεία. Πολλοί από αυτούς που τιμώνταςι είχαν ξεκινήσειτις διαφορές που αρχικά οδήγησαν σε συγκρούσεις.

    – See more at: http://www.balkaninsight.com/mk/article/%D1%81%D0%BF%D0%BE%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D1%86%D0%B8-%D0%BD%D0%B0-%D0%B5%D1%82%D0%BD%D0%B8%D1%87%D0%BA%D0%B8%D1%82%D0%B5-%D0%BF%D0%BE%D0%B4%D0%B5%D0%BB%D0%B1%D0%B8#sthash.z4Htpa7f.dpuf

    —————————-

    Οι πολιτικοί έχουν αναλάβει τον έλεγχο της ιστορίας της Αλβανίας

    Βιαστικές δαπάνες με κίνητρο την πολιτική φιλοδοξία εν όψει των εκλογών του τρέχοντος έτους στην Αλβανία Έγιναν μια σειρά από μνημεία βασισμένα σε αμφιλεγόμενα ιστορικά στοιχεία με αμφίβολες αισθητικές αξίες.

    – See more at: http://www.balkaninsight.com/mk/article/%D0%BF%D0%BE%D0%BB%D0%B8%D1%82%D0%B8%D1%87%D0%B0%D1%80%D0%B8%D1%82%D0%B5-%D1%98%D0%B0-%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%B7%D0%B5%D0%BC%D0%B0%D0%B0%D1%82-%D0%BA%D0%BE%D0%BD%D1%82%D1%80%D0%BE%D0%BB%D0%B0%D1%82%D0%B0-%D0%B2%D1%80%D0%B7-%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%BE%D1%80%D0%B8%D1%98%D0%B0%D1%82%D0%B0-%D0%BD%D0%B0-%D0%B0%D0%BB%D0%B1%D0%B0%D0%BD%D0%B8%D1%98%D0%B0#sthash.bZbtUkZJ.dpuf

  3. Ν on

    ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΛΒΑΝΟΤΣΑΜΗΔΩΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1940.

    Οι Ιταλοί οργάνωσαν και ενέταξαν στις μεραρχίες τους δέκα αλβανικά τάγματα, μια «πλωτή» ταξιαρχία και άγνωστο αριθμό χωροφυλάκων.
    Πολλοί Αλβανοτσαμηδες παροτι ”’Ελληνες πολιτες”’ πέρασαν λαθραία τα σύνορα, ώστε να συμμετέχουν σε ένοπλα στρατιωτικά σώματα, τα οποία θα πολεμούσαν στο πλευρό των Ιταλών.
    Ο αριθμός τους υπολογίζεται σε περίπου 2-3.000.
    Μαζί με αυτούς, τους επόμενους μήνες οι Ιταλοί άρχισαν να οργανώνουν πολλούς ακομα Αλβανους εθελοντές, ώστε να συμμετέχουν στην «απελευθέρωση της Τσαμουριάς» – όπως έλεγαν – δημιουργώντας έναν στρατό ισοδύναμο με μία ολόκληρη μονάδα 10 ταγμάτων: 4 παραστρατιωτικά βοηθητικά τάγματα (τα Tirana, Korçë, Vlorë και Shkodër), 2 τάγματα πεζικού (τα Gramos and Dajti), 2 τάγματα εθελοντών (τα Tomori και Barabosi), μία πυροβολαρχία (την Drin) κ.α.

    Συνολικά 338 Αλβανοί αξιωματικοί και 4.220 υπαξιωματικοί και οπλίτες προετοιμάστηκαν για να βρεθούν απέναντι στον ελληνικό στρατό εκτος των ατακτων ομαδων.
    Όλα αυτά τα τάγματα, τελικά πήραν μέρος στην εισβολή στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940, υπό την 25η Ιταλική Στρατιωτική Μεραρχία, η οποία, μετά την ενσωμάτωση των Αλβανών, μετονομάστηκε σε ‘Στρατιωτική Μεραρχία Τσαμουριάς’ υπό τον στρατηγό C. Rossi.

    Αξιζει να σημειωθεί ότι ο αριθμος των εθελοντών Αλβανων ηταν αρκετα μεγαλύτερος αλλα μειωθηκε λιγο πριν τις εχθροπραξίες για λογους στρατηγικούς , από την Ιταλικη διοικηση .
    Να και το σχετικο απόσπασμα….
    »»Με τη βοήθεια της αλβανικής κυβέρνησης και διαφόρων αρχηγών φυλών εξασφαλίστηκε η δυνατότητα συγκρότησης 10-12 ελαφρών ταγμάτων συνολικής δύναμης 6-7.000 ανδρών, επιλεγέντων από τις πιο πολεμικές φυλές και μάλιστα από αυτούς που υπήρχε ενδεχόμενη σχέση με πληθυσμούς εκτός συνόρων (σ.σ. προφανώς εννοούσε τους Τσάμηδες). Τα ευκίνητα τάγματα, τύπου ανταρτικών ομάδων, προορίζονταν να χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη των μεραρχιών μας (…).
    Το Υπουργείο Στρατιωτικών, κατόπιν επανειλημμένων οχλήσεων, τελικά ενέκρινε την αποστολή του οπλισμού για τη συγκρότηση των αλβανικών μονάδων. Όμως αργότερα άλλαξε γνώμη και διέταξε τον περιορισμό της σύστασης των εθελοντικών αλβανικών ταγμάτων μόνο στη νότια Αλβανία .»»’
    ΔΗΛΑΔΗ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ 7.000 ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΠΟΥ 5.000 ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΟΠΛΙΤΕΣ..

    »’Ο Ιταλός τοποτηρητής Τζακομόνι, σε τηλεγράφημα του προς τον Τσιάνο, στις 24 Αυγούστου 1940, μεταξύ των άλλων ανέφερε τα εξής: “Από παντού καταφθάνουν έγγραφα που αποδεικνύουν τον ορθό προσανατολισμό των Αλβανών, άπειρες είναι οι αιτήσεις για κατάταξη στα εθελοντικά σώματα (…). Σε όλα τα κεντρικά σημεία της Αλβανίας παρατηρείται ζωηρό ενδιαφέρον και προσήλωση στις προσταγές του Ντούτσε. Η κίνηση του στρατού προκάλεσε μεγάλη ζωηρότητα κι’ ανυπομονησία για δράση…”.

    Στην επίθεση εναντίον του υψώματος 1289 του Λαπιστέτ, στις 09.30 της 4ης Νοεμβρίου 1940, έλαβε μέρος ένα από τα πιο επίλεκτα τμήματα των Αλβανών, το τάγμα «Τιμόρ», το οποίο και κατόρθωσε να το καταλάβει. Με άμεση αντεπίθεση των Ελλήνων το τάγμα «Τιμόρ» αναδιπλώθηκε και διασκορπίστηκε στην κοιλάδα με άτακτη φυγή. Υποχρεώθηκαν να επέμβουν οι βερσαλιέροι για να σταματήσουν τους Αλβανούς.»

    »»Κατά τη διάρκεια της ιταλικής εαρινής επίθεσης (Μάρτιος 1941) ο Μουσολίνι επισκεπτόταν διάφορες μονάδες για να τονώσει το ηθικό των ανδρών, στη ζώνη του Δέβολη και στην περιοχή του Βερατίου. Μεταξύ άλλων επισκέφθηκε ομάδες ταγμάτων και εθελοντών Αλβανών Κατά τις συνομιλίες που είχε μαζί τους έμεινε ενθουσιασμένος από το παράστημα και το πολεμικό τους μένος.»’

    »’Ο πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας, που άρχισε την 28η Οκτωβρίου 1940, επεκτάθηκε αυτόματα και μεταξύ Ελλάδας και Αλβανίας. Η Αλβανία, συνδεδεμένη την εποχή εκείνη με καθεστώς «προσωπικής ένωσης» με την Ιταλία, είχε δεχθεί με νόμο του Κοινοβουλίου της (Αλβανικός Νόμος, 10 Ιουνίου 1940) ότι: «το Βασίλειο της Αλβανίας αναγνωρίζει ότι θα βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τα κράτη τα οποία θα βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με το Βασίλειο της Ιταλίας».

    ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΕΠΙΣΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ .

    »»Η προκήρυξη που διάβασε ο Αλβανος πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου Βερλάτσι, στις 28 Οκτωβρίου 1940, αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής: «…Οι στρατιώτες του ένδοξου Ιταλικού Στρατού, στις τάξεις του οποίου περιλαμβάνονται πολλές μονάδες Αλβανών στρατιωτών…»

    ”Ο Ιταλος αντιβασιλιάς της Αλβανίας βεβαίωσε «ότι είναι πάρα πολλές οι αιτήσεις των Αλβανών να καταταγούν στα σχηματιζόμενα αλβανικά σώματα, προοριζόμενα να κτυπήσουν τους Ελληνες και να συνεργαστούν με τον Ιταλικό Στρατό, και ότι ο πληθυσμός ελπίζει, επίσης, να κληθούν υπό τα όπλα μερικές ηλικίες…».”’

    » Ο αντιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, αρχιστράτηγος του Ελληνικού Στρατού κατά τον πόλεμο 1940-41, σημειώνει: «Όλες οι ιταλικές μεραρχίες πεζικού ήταν ενισχυμένες σε πεζικό με τάγματα Αλβανών…».»’

    »Ο Ιταλος Β. Πράσκα στο τμήμα του βιβλίου του «Εξέλιξη των επιχειρήσεων από 28 έως 31 Οκτωβρίου 1940″, ανακεφαλαιώνοντας γράφει για τη συμμετοχή των αλβανικών μονάδων τα εξής: «…Φάλαγγα «Σολίνας» II Τάγμα της 1ης Λεγεώνας Αλβανών εθελοντών. (…) Κεντρική Φάλαγγα και Διοίκηση Μεραρχίας «Φερράρα» Ι Τάγμα Αλβανών Εθελοντών. (…) Παραλιακό Συγκρότημα… Τα τμήματα διαπεραιώθηκαν με την κάτωθι σειρά… 6) Τα τάγματα Αλβανών εθελοντών «Πεσκοσόλιντο» και «Κιαραβάλλε». (…) «Τα αλβανικά τάγματα εθελοντών, προπορευόμενα του 3ου Συντάγματος Γρεναδιέρων και κινούμενα…»…»Τα τάγματα Αλβανών εθελοντών, επίσης, ήλεγχαν πλήρως την αμαξιτή οδό (Ηγουμενίτσας-Βάρφανης) ””Αρα αλβανοτσαμηδες οι τελευταιοι .

    »’Ο Γερμανός συγγραφέας Βίλιμπαλντ Κόλεγκερ, σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε το 1942, για τη στάση των Αλβανών κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο 1940-41 γράφει τα εξής: «…Οι Ελληνες αναγκάζονταν να πολεμούν εναντίον Αλβανών συμμοριτών, κατά τη στιγμή που Αλβανοί εθελοντές προσέρχονταν αθρόα στις ιταλικές φάλαγγες. Δεν αγνοούσαν οι από γόνοι του Σκεντέρμπεη ποίοι ήταν οι πραγματικοί φίλοι τους. »’
    ΔΗΛΑΔΗ ΓΕΡΜΑΝΟΙ , ΙΤΑΛΟΙ , ΑΛΒΑΝΟΙ ,ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΛΠ
    ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ ΤΟΝ ΦΙΛΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΩΝ ΑΛΒΑΝΟΤΣΑΜΗΔΩΝ ΟΛΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ 1940 -1944 .

    ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΕΡΟΥΣ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ.

    ΟΠΟΥ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΣΠΡΑ ΦΕΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ.

    ΕΔΩ Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ Η ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΦΡΟΥΡΑ ΣΤΗ ΡΩΜΗ.

    EΔΩ Η ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΙΤΑΛΩΝ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ.

    ———————

    http://www.antibaro.gr/article/10332

  4. …….Υπάρχει ένα τραγούδι, του 1913, του Κρητικού οπλαρχηγού Μάρκου Δεληγιαννάκη, το οποίο περιγράφει ένα περιστατικό μαζικής αντεκδίκησης στη περιοχή. Σαν τι κακό σας έκανα, κι μι κατηγουράτι; Ιγώ χουριά δεν έκαψα και σκλάβους δεν επήρα. Ιγώ τους πρώτους έμασα, εξήντα δυο νουμάτους. Στη Σέλλιανη τους έσυρα, στο μνήμα του Μανώλη. Ξύπνα, Μανώλη ψυχογιέ, απού του μαύρου χώμα, να δεις αρνιά που σου ’φερα, κριάρια σουβλισμένα»

    Ο Ερμής είδε την έκπληξή μου και χαμογέλασε.

    «Αυτά ήταν τα Βαλκάνια, εκείνα τα χρόνια. Ελπίζω να μην διαπιστώσουμε στο μέλλον ότι δεν έχουν αλλάξει»

    «Πως βρέθηκε ο Δεληγιαννάκης στην Ήπειρο;»

    «Τον είχε στείλει ο Βενιζέλος στην ακόμα οθωμανική Ήπειρο, πριν ξεσπάσει ο πόλεμος, για να κάνει αντάρτικο και να αποτρέψει την απόβαση τουρκικού στρατού στα παράλια της Θεσπρωτίας. Οι Τσάμηδες τότε βρισκόντουσαν στο πλευρό των Τούρκων. Μια από τις πολλές συγκρούσεις των αντίπαλων ένοπλων ομάδων έγινε στη Σκάλα Παραμυθιάς, το Νοέμβρη του 1912. Εκεί σκοτώθηκε ο ψυχογιός Μανώλης Πατεράκης, ανεψιός του Δεληγιαννάκη, από τη αδερφή του. Όταν διώχτηκαν οι Τούρκοι από την Ήπειρο, οι Τσάμηδες παρέμειναν οπλισμένοι και προσπαθώντας να επαναφέρουν την κατάσταση που μόλις είχε ανατραπεί, στρατολογούσαν Τσάμηδες στα χωριά και τρομοκρατούσαν τον ελληνικό πληθυσμό ή τουλάχιστον αυτό υποστήριζε η ελληνική πλευρά. Οι Έλληνες πρόκριτοι με επικεφαλής τον τοπικό μητροπολίτη κάλεσαν τον Δεληγιαννάκη, ο οποίος τον Μάρτιο του 1913 συγκέντρωσε μια ισχυρή ομάδα ενόπλων και κινήθηκε εναντίον των Τσάμηδων, οι οποίοι φαίνεται πως δεν αντιστάθηκαν στις προκαθορισμένες συλλήψεις που έγιναν. Στην επιστροφή πέρασε από τον τάφο του Μανώλη και των άλλων νεκρών από τη σύγκρουση της προηγούμενης χρονιάς και έσφαξε εκεί τους Τσάμηδες προκρίτους»

    «Δεν υπήρξαν αντιδράσεις;»

    «Φυσικά υπήρξαν, όχι μόνο από την Αλβανία, αλλά και την Αυστρία και την Ιταλία. Γι’ αυτό ο Δεληγιαννάκης διατάχτηκε από την κυβέρνηση Βενιζέλου να παρουσιαστεί στα Γιάννενα, όπου έμεινε τυπικά φυλακισμένος στο κάστρο, μέχρι που ησύχασαν τα πράγματα και στη συνέχεια επέστρεψε στην Κρήτη.

    ………………………

    https://greekcivilwar.wordpress.com/2018/06/24/gcw-1581/

  5. Οι θρησκευτικές κοινότητες στην Αλβανία μέχρι την ίδρυση κράτους

    Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

    Η εἰρηνική συμβίωση τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων μπορεῖ γενικά νά προέλθει ἀπό δύο ἀντίθετες ἀφετηρίες. Εἴτε ἀπό τήν ἀδιαφορία γιά τη θρησκευτική ἐμπειρία, εἴτε ἀπό τή συνειδητή βίωση τῆς βαθύτερης οὐσίας τῆς θρησκείας, ὅπως προβάλλει στή ζωή πολλῶν ἐξαιρετικῶν προσωπικοτήτων ὅλων τῶν θρησκειῶν. Ἀντιστρόφως, ἡ θρησκευτική μισαλλοδοξία καί ἡ ἐχθρότητα ἀνάμεσα σέ συνυπάρχουσες θρησκευτικές κοινότητες εἶναι δυνατόν να ἀναπτυχθοῦν εἴτε ἀπό σπέρματα θρησκευτικοῦ τύπου, ἕναν ἀκραῖο φανατισμό, εἴτε ἀπό μή θρησκευτικές ρίζες, π.χ. παράγοντες πολιτικούς, ἐθνικιστικούς ἤ αἰτίες ψυχολογικές, ἰδιοτελεῖς, πού ζητοῦν να χρησιμοποιήσουν τή θρησκεία γιά ἄλλες ἐπιδιώξεις.

    Ὅλες αὐτές οἱ ρίζες ὑπῆρξαν ἰσχυρές στό παρελθόν καί παραμένουν εὔρωστες στήν Ἀλβανία σήμερα. Βάση κοινῆς ἀποδοχῆς γιά τήν εἰρηνική συνύπαρξη τῶν θρησκευτικῶν κοινοτήτων, ἀλλά καί τῶν μή θρησκευτικῶν κύκλων στη σύγχρονη Ἀλβανία, νομίζω ὅτι πρέπει νά ἀποτελέσει ἡ ἐλευθερία της θρησκευτικῆς συνειδήσεως καί γενικότερα ὁ ἔμπρακτος σεβασμός τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ἱστορία δέν συσχετίζεται μόνο μέ τό παρελθόν, ἀλλά συνιστᾶ και το ὑποσυνείδητο τοῦ παρόντος.

    Τό θέμα ἔχει, νομίζω, σημασία καί γιά τόν εὐρύτερο χῶρο τῆς Βαλκανικῆς, ἀλλά καί γενικότερα για τή σύγχρονη διεθνῆ θρησκευτική πραγματικότητα, δεδομένου ὅτι ὁ Χριστιανισμός καί το Ἰσλάμ εἶναι οἱ δύο μεγαλύτερες θρησκεῖες τοῦ κόσμου, οἱ ὀπαδοί τῶν ὁποίων ὑπερβαίνουν το ἥμισυ τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς καί ἐπηρεάζουν πολύτροπα καί καθοριστικά τήν παγκόσμια κοινωνία.

    Ἀλβανοί ἱστορικοί καί πολιτικοί ὑπογραμμίζουν μέ ἱκανοποίηση ὅτι «ἡ Ἀλβανία, παρὅλο πού ἦταν χωρισμένη σέ τρεῖς θρησκεῖες ἐχθρικές ἡ μιά γιά την ἄλλη, δέν γνώρισε θρησκευτικούς πολέμους στην ἱστορική της πορεία». Μήπως ὅμως ἡ διατύπωση αὐτή ἀποτελεῖ ἁπλούστευση μιᾶς πολυσύνθετης πραγματικότητος;

    Τό ἐνδεχόμενο θρησκευτικῶν πολέμων προϋποθέτει τήν ὕπαρξη διαφόρων θρησκευτικῶν κοινοτήτων, τή σχετικῶς ἀνάλογη δύναμή τους καί τή δυνατότητα συγκρούσεων. Στόν χῶρο πού μᾶς ἀπασχολεῖ, τέτοιες συνθῆκες δέν ὑπῆρχαν στή διάρκεια τῆς πρώτης χιλιετίας μετά Χριστόν. Μέχρι τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Σχίσματος τῆς Χριστιανοσύνης ἡ θρησκευτική ἑνότητα τῶν Ἀλβανῶν ἦταν κατά τό μᾶλλον ἤ ἧττον δεδομένη.

    Ἕως τίς ἀρχές τοῦ 8ου αἰώνα, τό Ἀνατολικό Ἰλλυρικό −ὅπου ἀνῆκε ἡ περιοχή πού μᾶς ἐνδιαφέρει− ὑπαγόταν ἐκκλησιαστικῶς στή Ρώμη καί στή συνέχεια, το ἔτος 732-733, ἐντάχθηκε στή δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Μετά τόν 13ο αἰ. διαμορφώθηκαν δύο μεγάλες θρησκευτικές ζῶνες, στίς ὁποῖες δέσποσαν ἀντίστοιχα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία στόν Νότο καί ἡ Ρωμαιοκαθολική Ἐκκλησία στόν Βορρᾶ.

    Στήν πρώτη, λοιπόν, αὐτήν περίοδο, πού ἐκτείνεται ἀπό τούς ἀποστολικούς χρόνους μέχρι τά τέλη τοῦ 15ου αἰώνα, οἱ Ἀλβανοί δεν εἶχαν ἐσωτερικές συγκρούσεις ἤ ἀντιπαραθέσεις, ἔστω καί ἄν οἱ ἐπιδράσεις ἦταν ἔντονες καί ἀπό τήν Ἀνατολή καί ἀπό τή Δύση. Στή δεύτερη περίοδο, τήν ἐποχή τῆς ὀθωμανικῆς κυριαρχίας, παρατηρήθηκε συνεχής αἱμορραγία τῶν χριστιανικῶν κοινοτήτων πρός ὄφελος τῆς μουσουλμανικῆς. Οἱ ἐξισλαμισμοί κορυφώθηκαν στόν 16ο και 17ο αἰώνα.

    Τάση εξισλαμισμού
    Ἔτσι διαμορφώθηκαν τελικά, παράλληλα μέ τίς δύο χριστιανικές Ἐκκλησίες, καί οἱ ἰσλαμικές κοινότητες τῶν σουννιτῶν καί τῶν μπεκτασήδων, καθώς καί μερικῶν ἀκόμη αἱρετικῶν σηιτικῶν ὁμάδων. Μεταστροφή μουσουλμάνων στόν χριστιανισμό δεν ἦταν δυνατή, ἐφόσον ἡ ἰσλαμική νομοθεσία ἀπαγόρευε αὐστηρῶς στούς μουσουλμάνους, ἐπί ποινῇ θανάτου, τήν ἀλλαγή θρησκείας. Καί βεβαίως δέν ὑπῆρχαν περιθώρια θρησκευτικῶν πολέμων ἤ συγκρούσεων μέσα στήν Ὀθωμανική Αὐτοκρατορία.

    Μεταξύ τῶν Ἀλβανῶν παρατηρήθηκε ἐντονότερη ροή πρός τό Ἰσλάμ, ἀπό ὅ,τι σέ ἄλλες ἐθνότητες τῶν Βαλκανίων. Ὁ Teki Seleniça, στό βιβλίο του “Ἡ Ἀλβανία τοῦ 1927”, γράφει: «Οἱ Τοῦρκοι βρῆκαν στους Ἀλβανούς τούς συντρόφους και οἱ Ἀλβανοί βρῆκαν στούς Τούρκους ἕναν Ἀφέντη, ὁ ὁποῖος τούς ἄνοιξε ἐλεύθερο πεδίο γιά νά πραγματοποιήσουν ὅσα ἐπιθυμοῦσε ἡ καρδιά τους. Ἡ Τουρκία τούς ἔδινε ὁτιδήποτε ἤθελαν: περιουσίες, τιμές, ἄρματα».

    Ὡς βασικοί λόγοι τῶν εὐρείας κλίκακος ἐξισλαμισμῶν ἔχουν ἐπισημανθεῖ: τό ἐνδιαφέρον ὁρισμένων πλουσίων νά διατηρήσουν τήν εὐμάρειά τους, τό παιδομάζωμα, οἱ ἐθνικοί καί πολιτικοί ἀνταγωνισμοί, ἡ προσηλυτιστική δράση ἐνθουσιωδῶν μουσουλμάνων, κυρίως δέ ἡ ἐπιθυμία τῶν καταπιεζομένων χριστιανῶν νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν ἰδιότητα τοῦ «ραγιᾶ» −πού συνεπαγόταν βαριές φορολογίες καί ταπεινώσεις− γιά νά ἐνταχθοῦν στήν προνομιοῦχο τάξη.

    Ἐκτός ἀπό τούς γενικούς λόγους πού ἔχουν προσδιορισθεῖ γιά τους ἐξισλαμισμούς χριστιανῶν διαφόρων ἐθνοτήτων, μιά ἐπιπρόσθετη καί πολύ σημαντική αἰτία, πού ἕως σήμερα δέν ἔχει δεόντως ἐπισημανθεῖ, ὑπῆρξε, νομίζω, τό γεγονός ὅτι οἱ Ἀλβανοί στερήθηκαν ἕνα ἰσχυρότατο ἔρεισμα πού διέθεταν ἄλλοι γειτονικοί λαοί. Μιά χριστιανική γραμματεία στή μητρική τους γλώσσα.

    Ασθενής θρησκευτική αντίσταση
    Ἡ ἀπουσία ἀνεπτυγμένου γλωσσικοῦ ὀργάνου μείωσε τή θρησκευτική ἀντίσταση τῶν Ἀλβανῶν, οἱ ὁποῖοι ἦταν ὑποχρεωμένοι, ἐκτός ἀπό τή δική τους γλώσσα, πού παρέμενε ἄγραφη, νά χρησιμοποιοῦν καί μιά δεύτερη ἤ καί τρίτη· οἱ μουσουλμάνοι τήν ἀραβική καί τήν τουρκική, ἐνῶ οἱ ὀρθόδοξοι τήν ἑλληνική καί οἱ ρωμαιοκαθολικοί τή λατινική καί τήν ἰταλική. Ἄν εἶχε ἐγκαίρως διαμορφωθεῖ μία γραπτή ἐθνική ἀλβανική γλώσσα καί εἶχε μεταφρασθεῖ σ᾽ αὐτή μέρος ἔστω ἀπό τόν πλοῦτο τῶν χριστιανικῶν κειμένων, ὅπως συνέβη μέ ἄλλους βαλκανικούς λαούς, πράγμα πού θά βοηθοῦσε στήν ἀνάπτυξη σταθερῆς χριστιανικῆς συνειδήσεως, ἡ θρησκευτική ἐξέλιξη θά ἦταν ἴσως διαφορετική.

    Ὅταν, ἀργότερα, ἄρχισαν τά ἀπελευθερωτικά κινήματα μέσα στήν ὀθωμανική αὐτοκρατορία, ἀρκετές φορές οἱ ὀρθόδοξοι Ἀλβανοί συμμάχησαν μέ ἄλλους ὀρθοδόξους τῆς Βαλκανικῆς, ἐνῶ οἱ μουσουλμάνοι Ἀλβανοί σέ πολλές περιπτώσεις πολέμησαν στό πλευρό τῶν κυβερνώντων Ὀθωμανῶν. Ἀναφέρονται 27 Ἀλβανοί πού ἀναδείχθηκαν βεζίρηδες τῆς Ὑψηλῆς Πύλης καί 100 διοικητές ταγμάτων γενιτσάρων. Ἀλλ᾽ ἐπίσης ἔχουμε περιπτώσεις, ὅπως στή Σκόδρα τοῦ 18ου αἰώνα, ὅπου μουσουλμάνοι Ἀλβανοί συμμάχησαν τόσο μέ τούς ὀρθοδόξους, ὅσο καί μέ τούς ρωμαιοκαθολικούς ἐναντίον τῶν Ὀθωμανῶν.

    Γενικά, παρά τίς θρησκευτικές, φυλετικές καί ἐθνικές διακρίσεις, κατά τήν περίοδο τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας διαμορφώθηκε στήν εὐρύτερη περιοχή τῆς Βαλκανικῆς ἕνας κοινός πολιτισμός, στή δημιουργία τοῦ ὁποίου συνέβαλαν ὅλοι οἱ λαοί, προσφέροντας τήν ἰδιοφυΐα καί τήν ἰδιαιτερότητά τους. Σ᾽ αὐτή τήν πολιτιστική ζύμωση πῆραν μέρος καί οἱ Ἀλβανοί, ἀνεξαρτήτως θρησκείας.

    https://slpress.gr/koinonia/oi-thriskeytikes-koinotites-stin-alvania-mechri-tin-idrysi-kratoys/


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: