Ποιος φοβάται την προσφυγική Μνήμη;

cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1

Με αφορμή τις συζητήσεις για το «αντιρατσιστικό»

Ποιος φοβάται την προσφυγική Μνήμη;

Του Βλάση Αγτζίδη (*)
Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 21-9-2014

 «…Το άγγελμα της μεγάλης σφαγής διαδίδεται τώρα τας πρώτας βραδυνάς ώρας στας Αθήνας…  Τα θέατρα σήμερα την νύχτα είναι και πάλι ανοιχτά και παίζουν. Ο κόσμος στο θέατρο της Κυβέλης γελά και η μουσική χτυπά εύθυμα τραγουδάκια. Μπήκα μέσα να δω την ψυχαγωγία του κόσμου και έφυγα αηδιασμένος…. Είναι λοιπόν και αι Αθήναι, η άτιμη και πουλημένη πόλις που προορίζεται να καταστραφεί αφού δεν αισθάνθηκε την συγκίνηση της καταστροφής (της Σμύρνης) και την σφαγήν και καταστροφήν όλου του ελληνισμού της Μικράς Ασίας. Η αηδία μου ήταν περισσότερο από μεγάλη…»

(Κ. Φαλτάιτς, «Ημερολόγιο», 14 Σεπτεμβρίου 1922)

Η προκατειλημμένη ιδεολογική ματιά υπερασπίζει κεκαλυμμένα την αντιδραστική αντιπροσφυγική κληρονομιάΗ πολύτιμη αυτή μαρτυρία ενός φιλομοναρχικού δημοσιογράφου την ημέρα της συνειδητής καταστροφής της Σμύρνης από τους Τούρκους εθνικιστές, αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο συναισθήματα και δομές που συναντιούνται έως και σήμερα και αποτελούν όπως φαίνεται τον πυρήνα της νεοελληνικής ιδεολογίας και το σημείο αναφοράς του Βαθέως Κράτους και παρακράτους.…

Η εξάλειψη της προσφυγικής Μνήμης υπήρξε κοινός τόπος όλων των πολιτικών και στρατιωτικών δυνάμεων που διαχειρίστηκαν τη μοίρα αυτού του τόπου. Ο Ελ. Βενιζέλος ασκώντας μια κυνική διπλωματία ομαλοποίησης των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά το ΄30 –με κύριο θύμα τόσο τις περιουσίες που άφησαν στις πατρίδες τους οι πρόσφυγες, όσο και την προσφυγική Μνήμη- προτείνει συμβολικά τον Μουσταφά Κεμάλ για Νόμπελ Ειρήνης. Ο ακροδεξιός, εθνικιστής και αντικομμουνιστής δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς, εκφράζοντας τα ειλικρινή του συναισθήματα το 1938, μετονομάζει την Οδό Αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη σε Οδό Κεμάλ Ατατούρκ και χαρίζει το σπίτι που γεννήθηκε ο Τούρκος δικτάτορας στο τουρκικό κράτος (σημερινό τουρκικό προξενείο). Οι νικητές του Εμφυλίου, εθνικιστές και αντικομμουνιστές –όπως και η χούντα των Απριλιανών- θα σεβαστούν απολύτως τη γραμμή Μεταξά, ενώ το ΚΚΕ θα ανακηρύξει τον Μουσταφά Κεμάλ –έναν τυπικό φασίστα του Μεσοπολέμου-  σε δημοκράτη, μεταρρυθμιστή και προοδευτικό.

Βέβαια, κύριος καθεστωτικός εκφραστής των αντιπροσφυγικών συναισθημάτων ιστορικά  υπήρξε η παραδοσιακή Δεξιά και οι μηχανισμοί της. Μέχρι τη στιγμή που ήρθε πρόσφατα στο φως ο περίφημος «συνωστισμός», που της έδωσε τη δυνατότητα να ξεπλυθεί από τις αμαρτίες του παρελθόντος, να ενδυθεί έναν φιλοπροσφυγικό μανδύα και να αρχίσει να θρηνεί υποκριτικά για τη Γενοκτονία του ελληνισμού της Ανατολής.

Ποιοι φυλάττουν τας Θερμοπύλας;  

Σε κεντρικό επίπεδο και συμβολικά, η σύγκρουση των προσφύγων του ’22 με το ελληνικό κράτος και την παραδοσιακή αρνητική του στάση έλαβε τέλος τη δεκαετία του ’90 με την αναγνώριση της Γενοκτονίας που συνέβη στην Ανατολή και τη  μερική αποδοχή του δικαιώματος ενσωμάτωσης στο κοινό νεοελληνικό αφήγημα της ιστορίας των Ελλήνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Έτσι λοιπόν απέμειναν να φυλάττουν τας Θερμοπύλας της παραδοσιακής αντιπροσφυγικής καθεστωτικής ιδεολογίας κάποιοι εκ της νεοφιλελεύθερης κοσμοπολίτικης Δεξιάς και της αντίστοιχης Αριστεράς. Έκφραση αυτής της στάσης υπήρξε η πρόσφατη απουσία των Δημάρχων Αθηνών και Θεσσαλονίκης (Καμίνη και Μπουτάρη αντίστοιχα) από τις εκδηλώσεις Μνήμης για τη Μικρασιατική Καταστροφή. Στο χώρο της Αριστεράς, το ρόλο αυτό τον ανέλαβε εργολαβικά από το 2000 –έως και σήμερα- η λεγόμενη «ανανεωτική Αριστερά» και η εφημερίδα της. Γενικά η τάση αυτή υιοθέτησε μια γραμμή η οποία σίγουρα δεν συμβάδιζε με τα συναισθήματα των εγγονών του Γιάννη Πασαλίδη, αλλά με αυτά των εγγονών του Πέτρου Πρωτοπαππαδάκη.…

 Στον αντίποδα αυτής της συμπεριφοράς κινήθηκε ο «Δρόμος της Αριστεράς», η άλλη σημαντική εφημερίδα, που απηχούσε τις θέσεις της μη καθεστωτικής Αριστεράς. Ο “Δρόμος” δεν έμεινε στα παλιομοδίτικα αντιπροσφυγικά στερεότυπα, αλλά πήγε παραπέρα. Άνοιξε τον ουσιαστικό διάλογο και έκανε ένα πολύ σημαντικό αφιέρωμα με τίτλο “Από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στο έθνος-κράτος. Η Γενοκτονία στην Ανατολή”, βασισμένο σε κείμενα Τούρκων ιστορικών και πολιτικών επιστημόνων, όπως οι Taner Akçam, Fikret Baskaya, Ahmet Oral, Dogan Akanli, Attila Tuygan, Pervin Erbil κ.ά.

Ιστορικοί(εσ.) και Ιστορικοί(εξ.)

Για τα θέματα που διχάζουν έχουν ήδη αναπτυχθεί οι σχετικές σπουδές και έχουν αποφέρει έως τώρα τόσο συνέδρια επιστημονικά, όσο και εκδόσεις. Όχι όμως στο ιστοριογραφικό περιβάλλον της Ελλάδας, αλλά στο εξωτερικό.… Χαρακτηριστικό ήταν το συλλογικό έργο που εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη με τίτλο «The Genocide of the Ottoman Greeks: Studies on the State-Sponsored Campaign of Extermination of the Christians of Asia Minor (1912-1922) and Its Aftermath: History, Law, Memory,» με την επιμέλεια των ιστορικών Tessa Hofmann, Matthias Bjornlund και Βασίλειου Μεϊχανετσίδη. Συμμετείχαν ιστορικοί εξειδικευμένοι σ’ εκείνη την περίοδο όπως:  J. Μουρέλος, R. Ντόνεφ, N. Hlamides, M. Stewart, T. Σταυρίδης, Leonard Jacobs, Alfred de Zayas, R. Levitsky, M. Bruneau και Παπουλίδης Κ, Α. Καλαϊτζίδης και D. Wallace, Abr. Der Krikorian και E. Taylor.

Λίγο νωρίτερα (2007) ο «International Association of Genocide Studies» (I.A.G.S.), ο μόνος διεθνής επιστημονικός οργανισμός που μελετά το έγκλημα της Γενοκτονίας, είχε αναγνωρίσει ότι στις μεγάλες Γενοκτονίες του 20ου αιώνα εντάσσονται και οι Γενοκτονίες που πραγματοποίησε ο τουρκικός εθνικισμός στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.…

Όλα αυτά όμως παραμένουν άγνωστα στη νεοελληνική κοινότητα των ιστορικών, η οποία φαίνεται αποκομμένη εντελώς από τα δρώμενα στο διεθνή χώρο. Μια τάση της προσπάθησε να παρέμβει στο διάλογο που προηγήθηκε της ψήφισης του «αντιρατσιστικού νομοσχεδίου» με ένα κείμενο, το οποίο  θα μπορούσε κάλλιστα να υπογραφεί από την πλειονότητα των πολιτών –και όχι μόνο των ιστορικών- που αντιτίθενται στην ποινικοποίηση της διαφορετικής άποψης, έστω και αν αυτή είναι η προσπάθεια των θυτών να απαλλαγούν από τα βάρη της πράξης τους. Όμως υπήρχε ένα σημείο που αποκάλυπτε παράλληλα και αναθεωρητικές προθέσεις: «Θεωρούμε ότι ο χαρακτηρισμός και η προσέγγιση μαζικών εγκλημάτων ως γενοκτονιών, εθνοκαθάρσεων ή σφαγών πρέπει να είναι αντικείμενο επιστημονικού και νηφάλιου δημόσιου διαλόγου και όχι νομοθετικής ρύθμισης και ποινικής τιμωρίας, με κίνδυνο να φιμώνεται κάθε αντίθετη στην κυρίαρχη άποψη, ακόμα και αυτή η ιστορική έρευνα και διδασκαλία». Κατανοώντας  ότι στην καθ’ ημάς Ανατολή υπάρχει μια ιδιαίτερη αντίληψη για τον χρόνο -που αποκλίνει αρκετά από αυτόν της ορθολογιστικής Δύσης- θα έπρεπε κάπως να ξεκαθαρίσουμε ότι ο «επιστημονικός και νηφάλιος δημόσιος διαλόγος» έχει ήδη ξεκινήσει από τα μέσα της δεκαετίας του ’80….

Η θέση αυτή του κειμένου, αφενός φανέρωνε ότι οι συντάκτες δεν ενδιαφέρονται για τις γενοκτονολογικές σπουδές και ότι, επί πλέον, δεν παρακολουθούν τις σχετικές έρευνες και συζητήσεις εντός της διεθνούς κοινότητας των ιστορικών. Φανέρωνε παράλληλα τον προβληματικό τρόπο διαμόρφωσης της κεντρικής γραμμής ενός πολύ σημαντικού κόμματος της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Μια γραμμή που μπορεί να επηρεάζεται από τον ανυπόφορο επαρχιωτισμό και τις έωλες θέσεις, που δεν προέρχονται από ιστορική έρευνα, αλλά από την προκατειλημμένη  ιδεολογική ματιά, υπερασπίζοντας κεκαλυμμένα την αντιδραστική αντιπροσφυγική κληρονομιά.

———

(*)  Ο Βλάσης Αγτζίδης είναι διδάκτωρ σύγχρονης Ιστορίας, μαθηματικός, https://kars1918.wordpress.com/

cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1

Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε με αφορμή κάποια κείμενα στην «Αυγή»,
το κείμενο Νεοελλήνων ιστορικών που κατάφερε να συγκεντρώσει 152 υπογραφές,
την παρέμβαση της Βασ. Κατριβάνου στη σχετική συζήτηση στη Βουλή,

Δύο κείμενα στην «Αυγή»:

Aνανδρανιστανάκη Γ. 
http://www.avgi.gr/article/3941457/ton-mikrasiaton-kai-ton-pontion-den-itan-genoktonies

Φίλη Ν. 
http://www.avgi.gr/article/3733003/palaiokommatismos-kai-genoktonia

Με το κείμενο αυτό δεν επιχειρώ να απαντήσω σε τοποθετήσεις που βρίσκονται
στην αντίπερα όχθη του ποταμού -όπως τουΤάσου Κωστόπουλου (άρθρο στην Εφ.Συν.),
των σλαβομακεδόνων εθνικιστών του Ουράνιου Τόξου, των διαφόρων «εποίκων» και
άλλων τινών περίεργων και ανορθολογικών, οι οποίες ανήκουν στην ίδια κατηγορία

με αυτές του τουρκικού υπ. Εξ. και για  τις οποίες έχω γράψει παλιότερα το:

«Η περίπτωση Νακρατζά και η είσοδος ακροδεξιών τουρκικών απόψεων σε μέρος της Αριστεράς»
https://kars1918.wordpress.com/2011/03/01/nakratzas/

21-9-2014 ποιός φοβάται την προσφυγική μνήμη

8 comments so far

  1. Sonora on

    Πολύ σημαντικές θέσεις που θα θέλαμε να αναδημοσιεύσουμε ελπίζοντας να επιτρέπεται

  2. @ Sonora
    Φυσικά.. Εννοείται!

  3. Χ on

    Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014

    Και όμως στην Μικρασιατική εκστρατεία 1919-1922, οι Έλληνες διέπραξαν γενοκτονία κατά των Τούρκων!

    Στην Ελλάδα του 2014 ο καθένας μπορεί να γράφει, να λέει και να δηλώνει ό,τι θέλει! Κάπως έτσι φαίνεται πως σκέφτεται και φέρεται ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Τάσος Κωστόπουλος. Σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών με τίτλο «Λογοκρισία με «αντιρατσιστικό» πρόσημο», ο εν λόγω δημοσιογράφος αγωνιά για το αν «ποινοκοποιηθεί» η ιστορική έρευνα, με αφορμή το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφιστεί. Ουσιαστικά όμως, αγωνιά για το αν συμπεριληφθεί στο νομοσχέδιο «με βίαιη επιβολή η άποψη περί «γενοκτονίας» των Ελληνορθοδόξων Ποντίων και Μικρασιατών». Εντύπωση προκαλεί ότι ο κ. Κωστόπουλος βάζει εισαγωγικά στη λέξη γενοκτονία, αμφισβητεί δηλαδή για πολλοστή φορά ότι υπήρξε γενοκτονία των Ποντίων και των Μικρασιατών από τους γείτονες Τούρκους.

    Και όχι μόνο αυτό, αλλά προχωρά παραπέρα υποστηρίζοντας ότι κατά την διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας (1919-1922) όχι μόνο δεν υπήρξε γενοκτονία Ελλήνων της Μικράς Ασίας, αλλά οι μόνες βιαιότητες σε βάρος αμάχων ήταν αυτές που προξένησε ο Ελληνικός στρατός στο ντόπιο τουρκικό πληθυσμό. Γράφει επί λέξη: «Στην περίπτωση της Μικρασίας, οι μόνες βιαιότητες σε βάρος αμάχων που έχουν διεθνή νομική αναγνώριση είναι όχι η «γενοκτονία» τής εκεί ελληνικής μειονότητας αλλά, αντίθετα, τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα σε βάρος του ντόπιου τουρκικού πληθυσμού. Η Συνθήκη της Λοζάνης του 1923, το νομικό δηλαδή κείμενο που έχει αναγορευτεί σε ακρογωνιαίο λίθο της εθνικής επιχειρηματολογίας, περιέχει ειδικό άρθρο (§59) όπου η Ελλάδα αναγνωρίζει την ενοχή της για «πράξεις του ελληνικού στρατού ή της ελληνικής διοικήσεως αντιθέτους προς τους νόμους του πολέμου» και την υποχρέωσή της να καταβάλει αποζημιώσεις στην Τουρκία, τις οποίες όμως η τελευταία αποποιείται «λαμβάνουσα υπ’ όψιν την οικονομικήν κατάστασιν της Ελλάδος».

    Περί γενοκτονίας -ή έστω σφαγών- του ελληνικού πληθυσμού, στη συνθήκη που επισφράγισε τους ελληνοτουρκικούς πολέμους του εικοστού αιώνα, δεν υπάρχει ούτε λέξη». Μάλιστα, πιο κάτω συνεχίζει να αμφισβητεί τις γενοκτονίες Ποντίων και Μικρασιατών χαρακτηρίζοντας τις αποφάσεις της Ελληνικής Βουλής με τις οποίες αναγνωρίστηκαν οι εν λόγω γενοκτονίες σαν «κείμενα σκοπιμότητας και όχι ιστορικής έρευνας»!

    Μετά από όλα αυτά, αισθάνομαι την ανάγκη να δώσω μια συνοπτική απάντηση στις παραπάνω απόψεις. Συγκεκριμένα, στην άποψη ότι οι μόνες βιαιότητες που έλαβαν χώρα στη Σμύρνη ήταν αυτές του Ελληνικού στρατού και μόνο, φτάνει να αντιπαραθέσει κανείς το βιβλίο του Αμερικανού Πρόξενου της Σμύρνης, Τζόρτζ Χόρτον, η Μάστιγα της Ασίας. Στο κεφάλαιο «Λεπτομέρειες που έγιναν γνωστές μετά την τραγωδία», ο Χόρτον αναφέρει πληροφορίες που του εκμυστηρεύθηκαν όχι Έλληνες ή Αρμένιοι, αλλά Αμερικανοί και Ολλανδοί. Αναφέρει λοιπόν σφαγές, πυρπολήσεις αθώων αμάχων και βιασμούς γυναικών: «Αμερικανοί και άλλοι που ήταν στη Σμύρνη μου αφηγήθηκαν πολλές φορές το περιστατικό του ολοκαυτώματος μιας ομάδας κατοίκων της πόλης, ανδρών, γυναικών και παιδιών, που είχαν μαζευτεί πάνω σε μια μαούνα αραγμένη στο λιμάνι και σε πολύ μικρή απόσταση από την προβλήτα, με την ελπίδα ότι κάποια συμμαχική ή αμερικανική ατμάκατος θα τους ρυμουλκούσε σε κάποιο πλοίο και θα τους έσωζε. Οι Τούρκοι τους πέταξαν πετρέλαιο και τους έκοψαν ζωντανούς (σελ 156, έκδοση ΔΟΛ)». Και συνεχίζει πιο κάτω «Διηγούνται ιστορίες φρίκης για την απανθράκωση αρρώστων στα νοσοκομεία και παιδιών στα σχολεία. […] Ένα από τα κυριότερα εγκλήματα που διαπράχτηκαν κατά τη διάρκεια της τραγωδίας ήταν ο μαζικός βιασμός γυναικών και κοριτσιών (σελ 157)».

    Επομένως είναι τουλάχιστον ατυχής η άποψη του κ. Κωστόπουλου πως «οι μόνες βιαιότητες αμάχων ήταν τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα σε βάρος του ντόπιου τουρκικού πληθυσμού».

    Τελειώνοντας, σχετικά με το αν υπήρξε ή όχι γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας δε νομίζω ότι χρειάζεται απάντηση. Παρόλ΄αυτά, ξένες εφημερίδες της εποχής ανέφεραν τις τρομακτικές απώλειες όχι μόνο Ελλήνων αλλά και Αρμενίων. Το πρακτορείο Reuturs, την 18η Σεπτεμβρίου 1922, σε ανταπόκρισή του ανέφερε: «Από τις περιγραφές που έχουμε, δεν είναι δυνατόν να εξαχθεί ακριβής αριθμός θυμάτων, αλλά υπάρχει φόβος ότι οπωσδήποτε υπερβαίνουν τις εκατό χιλιάδες». Ο Χόρτον μάλιστα γράφει: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλές χιλιάδες από τους ανυπεράσπιστους άμαχους της Σμύρνης και της γύρω περιοχής δολοφονήθηκαν από τους Τούρκους. Στον αριθμό εκείνων που σκοτώθηκαν τις μέρες της σφαγής, θα πρέπει να προστεθούν οι εκτοπισμένοι Έλληνες που χάθηκαν, αυτοί που κάηκαν στην πυρκαγιά ή σκοτώθηκαν από τους τοίχους που έπεφταν, αυτοί που χάθηκαν στην προκυμαία και όλοι όσοι υπέκυψαν αργότερα από τις στερήσεις, τα τραύματα ή τη θλίψη (σελ 167)».

    Στη τελευταία κατηγορία – σ΄αυτούς δηλ. που υπέκυψαν από τις στερήσεις κλπ – ανήκουν και όσοι συμμετείχαν καταναγκαστικά στα τάγματα εργασίας, που δεν ήταν τίποτα άλλο από τάγματα γενοκτονίας όσων στέλνονταν σ΄αυτά. Δώδεκα ώρες την ημέρα, αλυσοδεμένοι να σπάνε πέτρες, με αποφάγια για τροφή. Εμπνευστής του σχεδίου ο Γερμανός Στρατηγός Φον Σάντερς. Μάλιστα ο Σάντερς ενημέρωνε τους Τούρκους: «Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα που λογαριάζετε εσείς με το δικό σας σχέδιο, δηλαδή να τους ξεκαθαρίσετε με σφαγές. Με το σύστημα που σας προτείνω ο θάνατός τους είναι βέβαιος. Αλλά πριν πεθάνουν θα μας προσφέρουν τις πολύτιμες για το έθνος υπηρεσίες τους. Επιπλέον, οι γυναίκες τους δε θα γεννούν, κι έτσι θα λυθεί το δημογραφικό σας πρόβλημα, ενώ η μισητή κι άτιμη αυτή ράτσα θα ξεκληριστεί και θα χαθεί για πάντα σε μια γενιά, κι εσείς θ΄αποκτήσετε μια συμπαγή τουρκική ομοιογένεια που θα δώσει στο έθνος σας νέα δύναμη. Και μην ξεχνάτε βέβαια τις περιουσίες και τα κτήματα που θ΄αφήσουν οι «Γιουνάν» μετά το χαμό τους, που θα περάσουν στο Δημόσιο, δηλαδή σε σας όλους…». Αν όλα αυτά δεν αποδεικνύουν γενοκτονία τότε τι αποδεικνύουν κ. Κωστόπουλε;

    Αναρτήθηκε από Γιάννης Αθανασόπουλος

    http://ellhnikaxronika.blogspot.gr/2014/08/1919-1922.html

  4. Πόντιος on

    Γενοκτονία

    Ημερομηνία: 22/09/2014

    Πολλά έχουν γραφεί αλλά και διάφορες συζητήσεις και διαλέξεις έχουν γίνει με θέμα τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ήταν τόσες οι αναφορές τα τελευταία χρόνια στο ζήτημα αυτό, ώστε η αξιολόγησή του σχεδόν εξαντλήθηκε ιστορικά.

    Γράφει ο Γιάννης Νισύριος, δικηγόρος

    Κανένας όμως δεν ξεχνά την πρώτη ουσιαστική και μεθοδική προσέγγιση του καθοριστικού αυτού εθνικού γεγονότος από τον καθηγητή Πολυχρόνη Ενεπεκίδη το 1962 στο βιβλίο του «Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου [1908-1918]», εκδ. Συλλόγου Ποντίων Αργοναυτών Αθήνας. Πολλά χρόνια μετά, το 1995, εκδόθηκε από τον ίδιο με φροντίδα της Ευξείνου Λέσχης Θεσσαλονίκης το βιβλίο με τίτλο «Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο, Διπλωματικά έγγραφα από τη Βιέννη [1909-1918]».

    Σήμερα έχουμε πληθώρα συγγραμμάτων, που αναλύουν τη συστηματική προσπάθεια του κεμαλικού καθεστώτος μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο να εξοντώσει σε διάφορα στάδια τον ελληνισμό του Πόντου αλλά και τους Αρμενίους και κάθε άλλο λαό στο πλαίσιο της επιχειρούμενης εθνοκάθαρσης. Σε συνέχεια όλων αυτών των κοινά παραδεκτών ιστορικών γεγονότων η ελληνική Βουλή επιχειρεί να τιμωρήσει όσους τα αμφισβητούν, θεσμοθετώντας ποινικούς νόμους με ανάλογο περιεχόμενο. Γεννιέται όμως το ερώτημα σε νομικούς και μη αν έχουν ανάγκη τα γεγονότα αυτά -η ιστορία του έθνους τελικά- από ποινικούς νόμους, για να επιβεβαιωθούν. Λησμονούμε μήπως ότι η ιστορία γράφεται σε βάθος χρόνου και αποκαλύπτει την αλήθεια, ακόμη και την πιο έντεχνα κρυμμένη από τις σκοπιμότητες που προτάσσει το εφήμερο πολιτικό προσκήνιο του παρόντος;

    Έρχονται τώρα οι εμπνευστές του νομοσχεδίου να θέσουν όρια, υποστηρίζοντας ότι χρειάζεται πρόθεση να προσβάλεις ή να απαξιώσεις τα θύματα τέτοιων τραγωδιών, προκειμένου να τιμωρηθείς κατά νόμο και όχι απλώς να εκθέσεις μία παρεκκλίνουσα ιστορική άποψη. Με αυτόν τον τρόπο φέρονται να στιγματίζουν κυρίως την προσβολή της ιστορικής μνήμης και των πληγεισών ομάδων του πληθυσμού, αν και η κοινωνία μας δεν έδειξε στο παρελθόν εχθρική συμπεριφορά κατά θυμάτων της μικρασιατικής γενοκτονίας, ώστε να προκύψει νομοθετική ρύθμιση απόρροια της καταγραφής τέτοιων φαινομένων.

    Παρά τις όποιες όμως αιτιάσεις της αντιπολίτευσης κατά του νομοσχεδίου, ακόμη και για έλεγχο του φρονήματος των πολιτών, η επαναφορά ενός εθνικού θέματος, που λίμναζε επί δεκαετίες στα συρτάρια υπουργών και διεθνών οργανισμών, έστω και με αυτόν τον τρόπο συνιστά θετικό βήμα, αφού τίθεται επί τάπητος μία εθνική τραγωδία, που αγωνιά μέχρι σήμερα για την τελική δικαίωσή της.

    http://www.makthes.gr/news/opinions/126732/

  5. Uzay Bulut

    Turkey making racism ordinary
    Insulting other nations on TV might not be a method of boosting one’s presidential election ‎campaign in most countries, but in Turkey, this method seems to work, at least for Recep Tayyip Erdogan.‎

    When he was asked of his earlier discriminatory statements during a live interview, five days ‎before the August 10 presidential elections, Erdogan said:

    ‎»One of them came and said I was a Georgian. Then another came up and, I beg your pardon, ‎called me uglier things, saying I was Armenian.»‎

    This was not the first time that Erdogan openly insulted another nation in a public statement.‎

    On June 10, 2011, he said in an interview on national TV: «There are many books, more than ‎‎30 written about us, calling us Jewish, Armenian, excuse my language, Rum [a term used ‎for Greek in Turkey].»‎

    Those statements alone should be enough to show the insincerity of the reforms that Erdogan ‎or his Justice and Development Party government has conducted concerning the national conflicts in which Turkey is ‎involved, mainly the Cyprus issue, relations with Armenia and the recognition — or denial -‎‎- of the Armenian Genocide.‎

    But Erdogan is hardly the only political figure in Turkey who, without ‎reserve, has insulted other nations.‎

    On November 10, 2013, on the 75th anniversary of Ataturk’s death, Muharrem Ince, deputy chairman of the Republican People’s Party, the main Turkish opposition ‎party, said: «If there had been no Ataturk, your names would not have been Ahmet, Hasan, or ‎Huseyin. Your names would have been Yorgo or Dimitri.»‎

    In response, Yorgo Demir, one of the very few Greeks who have remained in Istanbul and ‎who works at Galata Greek School Foundation, said:‎ ‎»Ironically, the Dimitris and Yorgos, who had always existed in the lands Ince mentions, were either assimilated after being forced to adopt names like Hasan and Huseyin — especially in the Pontus region — when their lives fell in danger during the foundation phase of the Turkish republic, or were slain and wiped off these lands. That was no different from the atrocities against the Armenians in Anatolia and the Jews in Thrace.»

    Both Ince and Demir were right. The names of many people in ‎Asia Minor would still be Dimitri or Yorgo today if Ince’s party, the Republican People’s Party, had not exposed ‎the Greeks to genocide, forced conversions, or assimilation. ‎

    According to a report by Jeff Benvenuto and John Lim at the Center ‎for the Study of Genocide and Human Rights of Rutgers University: «Pontian and Anatolian Greeks were victims of a broader ‎Turkish genocidal project aimed at all Christian minorities in the Ottoman Empire. A total of more than 3.5 million Greeks, Armenians, and Assyrians were killed under the successive regimes of the Young Turks and of Mustafa Kemal [Ataturk] from roughly 1914 to 1923. Of this, as many as 1.5 million Greeks may have died. The end of the genocide marked a ‎profound rupture in the long Greek historical presence on the Asia Minor.»‎

    A total of 22 countries and 42 U.S. states have adopted resolutions acknowledging the ‎Armenian Genocide as a bona fide historical event.‎ In addition, the International Association of Genocide Scholars has passed a resolution affirming that ‎the 1914-1923 campaign against Ottoman Greeks constituted genocide, alongside the genocides of other groups — namely the Armenians and ‎Assyrians.‎

    But in Turkey, history textbooks and the mainstream media ‎do not utter a single word about the destruction of historic Hellenic and Armenian communities in Asia Minor, and the fact that genocide in the early 20th century claimed the lives of hundreds of ‎thousands of Ottoman Greeks remains untold. ‎

    Due to the assimilationist policies of the Turkish state, several languages once spoken by the ‎inhabitants of Asia Minor have become extinct or endangered, according to UNESCO’s Atlas ‎of the World’s Languages in Danger. Judezmo, for example, which was originally spoken in ‎the former territories of the Ottoman Empire, has become a severely endangered language. ‎Western Armenian and Pontic Greek have become definitely endangered. And Cappadocian ‎Greek has become an extinct language. ‎

    But that is fine. What if many people in Turkey were still called Dimitri or Yorgo today? ‎What if the current prime minister of Turkey was a Jew, an «ugly Armenian» or — excuse my ‎language — a Greek? So let us not make a very big deal out of those physical and cultural ‎genocides.‎

    As Chris Crutcher puts it, «Racist thought and action says far more about the person they ‎come from than the person they are directed at.» ‎

    So the more tragic question is why Erdogan and Ince feel superior to Armenians, Greeks or ‎Jews, the indigenous peoples of Asia Minor and Thrace, and proudly express their hateful ‎thoughts even 90 years after the establishment of the Turkish republic.‎

    This discriminatory mentality did not just begin to prevail under Justice and Development Party rule, of ‎course. It is the result of unending propaganda designed by the Turkish state and imposed ‎on its people for 90 years.‎

    Through the official education system and mainstream media, the people in Turkey have been ‎indoctrinated to believe in a Turkish version of history, which is deliberately distorted in ‎accordance with the official ideology of the state. From when Turkish people commence ‎school, they are exposed to the Turkish state propaganda — an imaginative ‎and untrue version of history. ‎

    When people in Turkey are asked about fundamental issues in the history of the Ottoman Empire and Turkish republic, the following answers are likely:‎

    What happened in the ‎1915 Armenian genocide?
    «‎It was a period of war and a necessary deportation of Armenians that had to be conducted ‎to stop the reciprocal conflicts between Turks and Armenians.‎»

    What happened to the Greeks in Asia Minor, Pontos, and Eastern ‎Thrace in the ‎1912-1923 genocide?
    ‎»Was there ever such a genocide? It was a period of war. People die in war times. The world ‎attacked our country during this period. So we fought back. And how many Greeks lived here ‎back then, by the way? No so many, I suppose.» ‎

    What happened in the ‎1934 anti-Jewish pogroms in Eastern Thrace?‎
    «Did Jews ever live in Thrace? I thought the region has always been predominantly Turkish ‎and Muslim.‎»

    What happened in the ‎1974 Turkish occupation of Cyprus? ‎
    ‎»It was not an occupation. It was a peace operation that Turkey carried out to protect Turkish ‎Cypriots from killings at the hands of Greek Cypriots. Moreover, the northern part of the ‎island has always been historically Turkish soil.»‎

    Why does the whole world call it an illegal invasion and occupation?‎
    ‎»Because they hate us. They always have a hidden agenda against our country.»‎

    As a result of this unimaginable propaganda that Turkish people are regularly fed, ‎discrimination, hate speech and racism have become routine practices publicly carried out even ‎by the head of the government and other parliamentarians. This is one of the ‎most extensive, long-standing and systematic propaganda campaigns ever conducted in world history, and it has ‎produced tragic results.‎

    According to a survey conducted in January 2014 by the Istanbul-based Konda Reserch ‎Company, 67 percent of respondents believe that «the Turkish nation is superior to other nations ‎in all respects.»‎

    According to another report based on the results of a survey titled «Nationalism in Turkey and ‎in the world,» conducted by Professor Ersin Kalaycioglu of Sabanci University and Professor Ali ‎Carkoglu of Koc University, a large majority of Turkish people think there is nothing in ‎their history that they should be ashamed of.‎

    The view that theirs is a model nation and an example to the world is much more ‎common in Turkey than it is in other countries, the report added. ‎

    ‎»It seems that Turkey has a xenophobic, autarchic and nationalistic culture which could be ‎summed up with the common Turkish saying: ‘There is no friend of Turks but Turks ‎themselves,'» according to the survey, based on interviews conducted with Turkish citizens ‎above the age of 18 in 64 cities.‎

    About 63 percent of respondents agreed that one should support one’s ‎country even if it does wrong, and 71 percent thought Turkey was a better country than most, according to the report.‎

    «Next year will be the anniversary of 1915 [the Armenian Genocide]. Turkish people do not tend ‎to do historical research on this issue. In a country that does not get ashamed and has a very ‎high level of self-confidence, people tend to say that they are a better country than others. It ‎seems that people do not critically evaluate history,» Professor Ali Carkoglu said.‎

    It is certain that genocides, massacres and atrocities have been committed throughout history in every ‎corner of the world, but what makes Turkey unique is its «talent» for denying them. ‎

    This mentality is what made a prime minister call another a nation «ugly» on national TV and ‎helped guarantee his success in the presidential election.

    http://www.israelhayom.com/site/newsletter_opinion.php?id=9639

  6. Σία Λιάκου on

    Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ «ΑΓΝΩΣΤΙΚΙΣΤΩΝ»
    —————————————————-

    Αυτοί που αρνήθηκαν να ονομάσουν «Γενοκτονία» τα όσα συνέβησαν στην Ανατολή από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, ονομάζουν «Γενοκτονία» την σκληρή συμπεριφορά των Ισραηλινών προς τους Παλαιστινίους…

    Στο Φεστιβάλ του Σύριζα υπάρχει η εξής συζήτηση:

    «Τα νέα σύνορα χαράζονται με αίμα. Το παράδειγμα της Μέσης Ανατολής και η γενοκτονία στη Γάζα»

    Μιχιάρ Ικτάμι: Πρόεδρος Παλαιστίνιων Εργαζόμενων Ελλάδας
    Σία Αναγνωστοπούλου: καθηγήτρια, Πάντειο Πανεπιστήμιο
    Γιάννης Αλμπάνης: Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα

    http://www.avgi.gr/article/4251722/arxise-to-3o-festibal-n-suriza-to-plires-programma

    ———————————-
    ΣΑ ΔΕ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ….

  7. […] πρόσωπο των Αρνητών της Γενοκτονίας, όπως και διάφορων αγνωστικιστών και γκρινιάριδων, που τελευταία […]

  8. «….Η έννοια της αλλοτρίωσης (Entfremdung) είναι λοιπόν κεντρική για να κατανοήσουμε το σχέδιο του Μαρξ. Δεν υπάρχει εδώ ο χώρος για να ανατρέξουμε στα προηγούμενα νοήματα (Ρουσσώ, Χέγκελ, Φόυερμπαχ), αλλά αυτά μπορεί να διαπιστωθούν σε οποιοδήποτε καλό εγχειρίδιο της ιστορίας της φιλοσοφίας. Αντιθέτως, είναι σκόπιμο να διευκρινίσουμε αμέσως ότι υπάρχουν δύο δυνατότητες αντίληψης του όρου αλλοτρίωση και ότι είναι απαραίτητο να εστιάσουμε τον δικό μας τρόπο χρήσης του.

    Κατά μία πρώτη εκδοχή, αλλοτρίωση σημαίνει μία προοδευτική εγκατάλειψη, η οποία εκτυλίσσεται προφανώς στην ιστορική χρονικότητα μιας αρχικής κατάστασης εξ ορισμού αδιάφθορης, και ακριβώς ακόμη μη “αλλοτριωμένης”.

    Αυτή η εκδοχή υπάρχει ολοφάνερεα σε όλες τις θρησκείες και σε όλες τις θρησκευτικές δοξασίες. Η θρησκευτική δοξασία είναι εξ ορισμού μία δοξασία της Αρχής, όχι μόνο γιατί ο Θεός ως Δημιουργός είναι στην Αρχή του κόσμου, αλλά και γιατί η ανθρώπινη ιστορία είναι εξ ορισμού αμαρτωλή, καθόσον “απομακρύνεται” από την Αρχή της, η οποία είναι ταυτόχρονα κοσμολογική και αξιολογική, και κατά συνέπεια έχει σχέση τόσο με τα φυσικά συμβάντα όσο και με τις ηθικές αξίες, που σε κάθε περίπτωση πάντως συνδέονται τελικά, δοθείσης της εσώτερης αμοιβαίας σχέσης μεταξύ του φυσικού μακρόκοσμου και του κοινωνικού και ατομικού μικρόκοσμου.

    Κατά μία δεύτερη εκδοχή, αλλοτρίωση σημαίνει προοδευτική και αμαρτωλή εγκατάλειψη της Αρχής, προς την οποία ακριβώς θα έπρεπε να υπάρξει επιστροφή και να αποκατασταθεί όλη η αδιάφθορη αγνότητά της.

    Το ότι αυτή η μεγάλη αφήγηση χαρακτήρισε τον ιστορικά υπαρκτό μαρξισμό δεν πρέπει να εκπλήσσει, διότι ο μαρξισμός υπήρξε βασικά μία ιδεολογία μιας τάξης βαθιά υποτελούς, και οι υποτελείς τάξεις τείνουν αυθόρμητα και αναπόφευκτα προς μία θρησκευτική αντίληψη του κόσμου.

    Αλλά ο Μαρξ, ο οποίος υπήρξε πριν από όλα ένα επεισόδιο της κρίσης του δυτικού ωφελιμιστικού ατομισμού, δεν πρέπει να ενταχθεί σε αυτή τη μεγάλη αφήγηση της θρησκευτικής επιστροφής στην αδιάφθορη αρχή.

    Ο Μαρξ θεωρούσε ότι το γενικό φυσικό ον ήταν αλλοτριωμένο, όχι τόσο σε σχέση με μία δική του αρχή, όσο σε σχέση με τις δικές του οντολογικές και ανθρωπολογικές δυνατότητες.

    Η κεντρική ιδέα της έννοιας της αλλοτρίωσης στον Μαρξ δεν είναι αυτή της “αρχής” (αρχή), αλλά αυτή της “δυνατότητας“, ακριβέστερα της “υπάρχουσας-εν-δυνάμει” (δυνάμει ον). Αν αυτή η έννοια αφομοιωθεί καλά, υπάρχει μία καλή προσέγγιση και για τον “επόμενο” Μαρξ.

    Κοστάντσο Πρέβε, Κριτική Ιστορία του Μαρξισμού, σελ. 79-80, μετ. Διονύσης Κουνάδης, εκδόσεις ΚΨΜ, Αθήνα 2010.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: