Οι Έλληνες της Μαριούπολης και το πρόβλημα της Ουκρανίας

  • cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1
  • ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗΣ
  • Στις σελίδες Ιστορίας της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας της 27ης Απριλίου 2014, δημοσιεύτηκε ένα τρισέλιδο αφιέρωμα στον ελληνισμό της Μαριούπολης και στην πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία του. Παράλληλα ο ερευνητής Περικλής Δεληγιάννης παρουσιάζει  τις πηγές της σύγχρονης διαίρεσης στην Ουκρανία.

1-4-2014  1

    • ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΕΥΞΕΙΝΙΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

    • ΜΑΡΙΟΥΠΟΛΗ Ο πολιτισμός των Ελλήνων στο Μεσοπόλεμο

      Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ

    • Οι Ελληνες της Μαριούπολης αποτελούν σήμερα ένα από τα τελευταία εναπομείναντα συμπαγή μέρη του παρευξείνιου Ελληνισμού. Οι περιπέτειες αυτού του άγνωστου αλλά εκπληκτικού ελληνικού κόσμου συγκροτούν μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες σελίδες των Ελλήνων. Μία από αυτές τις ιστορικές περιπέτειες σχετίζεται με τη σοβιετική εμπειρία των παρευξείνιων ελληνικών κοινοτήτων.

    • Φωτογραφία του 1936 με ηθοποιούς του Ελληνικού Θεάτρου ΜαριούποληςΦωτογραφία του 1936 με ηθοποιούς του Ελληνικού Θεάτρου Μαριούπολης

    • Εμπειρία, που κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου -μετά την οριστική εδραίωση του κομμουνιστικού συστήματος και το τέλος των εμφύλιων και εθνικών συγκρούσεων- ανέδειξε μια ενδιαφέρουσα πολιτιστική ελληνική έκφραση -καθεστωτική, φυσικά- για να τελειώσει στα σταλινικά γκουλάγκ.

    • Η πολιτιστική αναγέννηση

      Η πολιτιστική ανάπτυξη των Ελλήνων της Μαριούπολης, όπως και της υπόλοιπης Σοβιετικής Ενωσης, ήταν από τις προτεραιότητες του νέου συστήματος. Η ιεράρχηση της πολιτιστικής ανάπτυξης στις πρώτες θέσεις καθορίστηκε από την πίστη των νέων κυρίαρχων ότι με την «πνευματική άνοδο των μαζών» θα ηττηθούν ο «συντηρητισμός» και «οι αντιδραστικές δυνάμεις». Για την υλοποίηση των στόχων θεωρήθηκε πρωταρχική η οργάνωση ενός ελληνικού εκδοτικού οίκου, ο οποίος θα ανταποκρινόταν στις μεγάλες ανάγκες που είχαν προκύψει και θα βοηθούσε τα ελληνικά κομμουνιστικά τμήματα.

    • Το πρώτο μέλημα του Ελληνικού Τυπογραφείου θα ήταν η έκδοση μιας καθημερινής ελληνικής εφημερίδας, η οποία θα ήταν όργανο των κομμουνιστικών τμημάτων και θα επηρέαζε τις πολιτικές και ιδεολογικές επιλογές του ελληνικού πληθυσμού. Για την ίδρυση του τυπογραφείου, το Ελληνικό Κομμουνιστικό Τμήμα του Νοβοροσίσκ του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος καλούσε όλα τα αντίστοιχα ελληνικά τμήματα να κάνουν γνωστές τις προτάσεις τους για το πού θα έπρεπε να εγκατασταθεί το Κεντρικό Τυπογραφείο, για να μπορεί εύκολα να ανταποκρίνεται στις ανάγκες όλου του Ελληνισμού. Καλούσε τις άλλες τοπικές εφημερίδες να διαθέσουν τα επιπλέον τυπογραφικά στοιχεία που τους περίσσευαν. Εκτός από την έκδοση ημερήσιας ελληνικής εφημερίδας, το Κεντρικό Τυπογραφείο είχε στόχο να συγκεντρώσει τις καλύτερες δυνάμεις απ’ τον Ελληνισμό της Ρωσίας, ώστε να εκδίδει στην ελληνική γλώσσα την πλούσια ρωσική επαναστατική φιλολογία και να βοηθά τις σχολικές εργασίες με την έκδοση ή την ανατύπωση νέων σχολικών βιβλίων, συμβατών με το νέο σοβιετικό σύστημα.

    • Στην κατεύθυνση των προτάσεων αυτών συγκροτήθηκαν τα δύο μεγάλα «ελληνικά εκδοτικά». Ο εκδοτικός οίκος «Κομμουνιστής» («Κομυνιστις»), με έδρα το Ροστόβ επί του Ντον για τους Ελληνες της νότιας Ρωσίας και της Υπερκαυκασίας, και ο εκδοτικός οίκος «Κολεχτιβιστής» («Κολεχτιβιστις»), με έδρα τη Μαριούπολη για τον Ελληνισμό της Ουκρανίας. Συνολικά δημιουργήθηκαν τέσσερις ελληνικοί εκδοτικοί οίκοι: στο Ροστόβ, στην Κρίμσκαγια, στη Μαριούπολη και στο Σοχούμι. Ο εκδοτικός οίκος «Κομμουνιστής» άρχισε τη δραστηριότητά του πιθανόν πριν από το 1928, ενώ ο εκδοτικός οίκος «Κολεχτιβιστής» άρχισε τη δράση του το 1930.

    • Πριν από τη λειτουργία των δύο ελληνικών αυτών εκδοτικών οίκων, στο πλαίσιο του «Κεντρικού Εκδοτικού των Εθνοτήτων της ΕΣΣΔ», λειτουργούσε στη Μόσχα, έως το 1929, ελληνικός εκδοτικός οίκος. Το πρώτο βιβλίο που τύπωσαν οι μοσχοβίτικες εκδόσεις ήταν ένα αναγνωστικό για ενήλικες του Δ. Ν. Σαβώφ με τίτλο «Κόκκινες Αχτίδες». Αλφαβητάριο για τους ηλικιωμένους αγράμματους. Από τον εκδοτικό αυτό οίκο κυκλοφόρησαν άλλες δύο τουλάχιστον εκδόσεις. Τα επόμενα βιβλία προέρχονταν από το Ροστόβ επί του Ντον το 1928. Ηταν εκδόσεις του «Κραϊνατσιστάτ του Βόρειου Καυκάσου». Απ’ αυτές τις εκδόσεις τυπώθηκε και η Γραμματική της νεοελληνικής γλώσσας του Κ. Τοπχαρά.

    • Επίσης, πριν από τη δημιουργία στο Δονμπάς του ελληνικού εκδοτικού οίκου «Κολεχτιβιστής», εκδόθηκαν δύο βιβλία για τα ελληνικά πράγματα της Ουκρανίας. Το πρώτο εκδόθηκε το 1932 στα ουκρανικά από τη λαογράφο Κασάνδρας Κοστάν με το ψευδώνυμο της Αλεξάνδρας Κωνσταντίνωφ και αναφέρεται σε έργα Ελλήνων λαϊκών ποιητών και συγγραφέων σε ουκρανική μετάφραση. Το δεύτερο, επίσης στα ουκρανικά, εκδόθηκε από τον Γιάλη το 1931 στο Χάρκοβο. Αναφερόταν στην πολιτική οργάνωση των ελληνικών χωριών της Ουκρανίας, στην οικονομική τους κατάσταση, στην εκπαίδευση και στις πολιτιστικές τους δραστηριότητες.

      Βετεράνοι του αντιφασιστικού πολέμου που φωτογράφισε ο Στ. Ελληνιάδης σε γιορτή στο ελληνικό χωριό Τσερντακλή, στην Αζοφική ΘάλασσαΒετεράνοι του αντιφασιστικού πολέμου που φωτογράφισε ο Στ. Ελληνιάδης σε γιορτή στο ελληνικό χωριό Τσερντακλή, στην Αζοφική Θάλασσα

    • Με τη δημιουργία των εκδόσεων «Κομμουνιστής» και «Κολεχτιβιστής» άρχισε η περίοδος της ύπαρξης ολοκληρωτικά ελληνικών εκδοτικών οίκων. Ο σημαντικότερος από τους δύο αυτούς εκδοτικούς οίκους ήταν αυτός του «Κομμουνιστή», ο οποίος εξέδιδε και την ομώνυμη εφημερίδα. Η εφημερίδα «Κομμουνιστής» αποτελούσε τη συνέχεια της εφημερίδας «Σπάρτακος» και είχε τη μεγαλύτερη κυκλοφορία απ’ όλες τις ελληνικές εφημερίδες της Σοβιετικής Ενωσης. Η εκδοτική ομάδα του «Κομμουνιστή» ανέλαβε την έκδοση όλων των ελληνικών σχολικών βιβλίων. Το ίδιο έκανε και ο εκδοτικός οίκος του «Κολεχτιβιστή» με έδρα το Δονμπάς της νότιας Ουκρανίας, ο οποίος λειτουργούσε στο πλαίσιο του ουκρανικού κρατικού εκδοτικού οίκου των εθνικών μειονοτήτων. Εξέδιδε ελληνικά βιβλία στη δημοτική και στα μαριουπολίτικα. Ως εκδοτική αρχή αναφέρεται άλλοτε ο «Κολεχτιβιστής» και άλλοτε οι ουκρανικές κρατικές εκδόσεις.Οι εκδόσεις αυτές στην Ουκρανία αποτελούσαν συνέχεια της εκδοτικής προσπάθειας της ίδιας ομάδας που εξέδιδε την εφημερίδα «Κολεχτιβιστής» στην μαριουπολίτικη διάλεκτο. Στη Μαριούπολη υπήρχε συγκροτημένη ελληνική φιλολογική ομάδα, η οποία υπέγραφε στην εφημερίδα διάφορα κείμενα. Η ταύτιση της σύνταξης του «Κολεχτιβιστή» και της φιλολογικής ομάδας είναι εμφανής. Για παράδειγμα, χαιρετίζοντας τη δεκάχρονη φιλολογική δράση του «ποιητή του κάρβουνου», συνυπέγραφαν «Η κολεχτίβα των συνεργατών της σύνταξης και η Μαριουπολίτικη ρωμαίικη φιλολογική γρούπα».Από το 1933 άρχισε η έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού «Νεότητα» και του παιδικού «Πιονέρος».
    • Οι ελληνικές εκδόσεις του Δονμπάς κυκλοφόρησαν τις «Φλογομηνύτρες Σπίθες», μια συλλογή με τα καλύτερα έργα των Ελλήνων λογοτεχνών της Ουκρανίας. Σε αντίθεση με τις εκδόσεις «Κομμουνιστής», που εξέδιδαν πλήθος βιβλίων γενικότερου ενδιαφέροντος, ο «Κολεχτιβιστής» επικέντρωνε το ενδιαφέρον του σε λογοτεχνικά και σχολικά βιβλία. Την επιμέλεια των σχολικών βιβλίων είχε ο δάσκαλος Αμφικτύων Δημητρίου. Μερικά παιδικά βιβλία ήταν ιδιαίτερα προσεγμένα, όπως για παράδειγμα το έγχρωμο παιδικό βιβλίο του Σ. Μάρσακ με τίτλο «Ι πόστα», το οποίο αναφέρεται στις ταχυδρομικές υπηρεσίες και προσπαθούσε να μυήσει τα παιδιά στις αντίστοιχες διαδικασίες.Μεταξύ των εκδόσεων του εκδοτικού οίκου του Δονμπάς ξεχωρίζουν έργα των Τσέχοφ και Πούσκιν σε μετάφραση στα μαριουπολίτικα από τον Γκεόργκι Κοστοπράφ. Εμφανίστηκαν επίσης λαϊκοί ποιητές και λογοτέχνες, οι οποίοι εμπνέονταν από την επανάσταση και τους στόχους της. Τα έργα τους δημοσιεύονταν στον «Κολεχτιβιστή» στα μαριουπολίτικα και στη δημοτική. Τέτοια περίπτωση είναι ο «ποιητής-σαχτιόρος», δηλαδή «ποιητής- ανθρακωρύχος», Π. Μπεσποστζάντνι. Ο νέος αυτός εργάτης-ποιητής έγραφε επηρεασμένος από τη ζωή του ανθρακωρύχου: «Ολα τα ποιήματά του είναι γραμμένα απ’ τη ζωή των ανθρακωρύχων για αυτό και είναι σημαδεμένα με το δικό του βίωμα, με τη σκέψη του. Μεγάλο θυμό έχει… για την πρότερη παλαιά κατάσταση και μεγάλη αγάπη για το καινούργιο Δονμπάς». Στην εφημερίδα «Κολεχτιβιστής» συναντούμε έργα του ποιητή αυτού στη μαριουπολίτικη διάλεκτο σε μεταφράσεις του Γ. Κοστοπράφ και Α. Σαπουρμά και στη δημοτική σε μετάφραση του Αμφικτύωνα Δημητρίου.Η σημαντικότερη φυσιογνωμία στο χώρο των γραμμάτων ήταν ο Γιώργης Κοστοπράφ. Διαμορφωμένος στο πνεύμα της νέας περιόδου αφομοίωνε δημιουργικά τα πλούσια στοιχεία της λαϊκής ποίησης. Τα καλύτερα ποιήματά του τα έγραφε στη διάλεκτο της Μαριούπολης. Εγινε μέλος της Ενωσης Σοβιετικών Συγγραφέων και εκπροσώπησε την ελληνόφωνη σοβιετική λογοτεχνία στο 1ο Συνέδριο των Σοβιετικών Συγγραφέων, που συνήλθε στη Μόσχα. Ο ακαδημαϊκός Maxim Rilski θα γράψει αργότερα: «Ο Γ. Κοστοπράφ είναι ένας από τους πρωτεργάτες της ελληνόφωνης σοβιετικής λογοτεχνίας, ένας πατριώτης-ποιητής με μεγάλο ταλέντο… Ενας ποιητής που περιέγραψε με μεγάλη δύναμη τους σοσιαλιστικούς μετασχηματισμούς στη Σοβιετική Ενωση, τη ζωή και την εργασία των σοβιετικών ανθρώπων».
    • Ο εκδοτικός οίκος «Κολεχτιβιστής»
    • Οι εκδόσεις «Κολεχτιβιστής» τύπωσαν τέσσερα πρωτότυπα έργα του Κοστοπράφ. Απ’ αυτά ξεχωρίζει το επικό ποίημα «Λάμπος» (1932), το οποίο ήταν αφιερωμένο στον αγώνα των μπολσεβίκων παρτιζάνων της Αζοφικής εναντίον των ένοπλων «αντεπαναστατικών» ομάδων του Σκουρό και του Μαχνό. Ο Λάμπος, νεαρός Ελληνας, παρουσιάζεται στο ποίημα ως «αγωνιστής για την ευτυχία του λαού». Το καλύτερο έργο του Κοστοπράφ είναι το έπος «Λεόντης Χοναγμπέη», το οποίο εκδόθηκε το 1934. Ο κεντρικός ήρωας του έργου είναι ο Ελληνας λαϊκός ποιητής Λεόντης, ο οποίος εκφράζει το μίσος κατά των ντόπιων Ελλήνων κουλάκων των ελληνικών χωριών της Αζοφικής, που εκμεταλλεύονταν τους φτωχούς αγρότες. Η βασική αρχή που εκφράζεται από τον Λεόντη είναι: «Οταν ο λύκος λυπηθεί το αρνάκι, τότε και ο πλούσιος θα λυπηθεί το φτωχό». Παράλληλα με την καταγγελία της εκμετάλλευσης ο Γ. Κοστοπράφ περιέγραφε με πολλή τέχνη την αγάπη του Λεόντη με την ελληνοπούλα Μαρία Κοσκός. Τα πρώτα ποιήματα του ποιητή εκδόθηκαν το 1933 με τον τίτλο «Τα πρώτα βήματα».
    • Το τελευταίο έργο του που τυπώθηκε ήταν το «Καλημέρα ζήσιμο», δηλαδή Καλημέρα ζωή, το 1937. Η γραμμή της ομάδας του «Κολεχτιβιστή» ήταν ότι: «Η ελληνιζάτσια πρέπει να ξυπνήσει».9 Στην κατεύθυνση αυτή συναντούμε πολλές φορές, σε κείμενα γραμμένα στα μαριουπολίτικα, τη χρήση ελληνικών όρων, ενώ η αντίστοιχη ρωσική ή ταταρική λέξη, που ήταν περισσότερο γνωστή στους αναγνώστες, βρισκόταν σε παρένθεση. Η έκδοση της εφημερίδας «Κολεχτιβιστής» είχε αρχίσει στο Ντονιέτσκ τουλάχιστον τρία χρόνια πριν από την ίδρυση του εκδοτικού οίκου στο Δονμπάς. Πιθανότατα το πρώτο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε στις 27 Οκτωβρίου 1930. Η πρώτη έκδοση ήταν μικρού σχήματος, δισέλιδη. Το σύνθημα «Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε» βρισκόταν στο πάνω μέρος της πρώτης σελίδας, όπως ακριβώς σ’ όλες τις υπόλοιπες εφημερίδες της Σοβιετικής Ενωσης. Ο υπότιτλος ήταν: «Βδομαδιάτικη ελληνική εφημερίδα της Μαριουπολίτικης Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Μπολσεβίκων Ουκρανίας».
    • Στα πρώτα φύλλα χρησιμοποιήθηκε η δημοτική με αρκετά στοιχεία της τοπικής ελληνικής διαλέκτου. Στη συνέχεια η εφημερίδα πέρασε στη μαριουπολίτικη διάλεκτο. Στη γραφή της εφημερίδας τηρούνταν οι αρχές της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης του 1926.Από το 1930-1931 η εφημερίδα ήταν εβδομαδιαία, για να γίνει δισεβδομαδιαία από το 1933. Από το 1935 κυκλοφορούσε μέρα παρά μέρα. Στη θεματολογία της περιλαμβάνονταν πολιτικά θέματα και ανταποκρίσεις από τις ελληνικές κοινότητες της Αζοφικής. Ο προβληματισμός για το εκπαιδευτικό πρόβλημα και το γλωσσικό ζήτημα απασχολούσε σοβαρά την εκδοτική ομάδα του «Κολεχτιβιστή», ενώ από τις στήλες της εφημερίδας παρουσιάζονταν στοιχεία σχετικά με τον αναλφαβητισμό των ελληνικών πληθυσμών και τη λειτουργία των ελληνικών σχολείων. Από απολογισμούς της ίδιας εφημερίδας συμπεραίνεται πως τα δύο πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας της απασχολούνταν στη σύνταξη εννέα άτομα, ενώ στο πρώτο φύλλο απασχολούνταν μόνο δύο άτομα. Το 1934 οι εργαζόμενοι έφτασαν τους 14. Το 1930 η εφημερίδα τυπώθηκε σε 500 μόνο αντίτυπα για να φτάσει τα 3.000 το 1933 με στόχο τις 6.000. Βασικά στελέχη του «Κολεχτιβιστή» ήταν ο ποιητής Γκεόργκι Κοστοπράφ, ο Αμφικτύων Δημητρίου, που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο «Μαρμαρινός» σε ανάμνηση της καταγωγής του από το νησί του Μαρμαρά, ο Γιάλης, ο Γ. Δ. Λεωνίδας κ.ά. Με την εφημερίδα συνεργάζονταν ευκαιριακά Ελλαδίτες και Κύπριοι, όπως ο Πλουτής Σέρβας που αργότερα έγινε γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου.Εν κατακλείδι!Ολες αυτές οι προσπάθειες, συνδυασμένες με τις αντίστοιχες πολιτικές των Ελλήνων στο πλαίσιο του δύσκολου σοβιετικού περιβάλλοντος, συνιστούν ένα μοναδικό εγχείρημα και αποτελούν την ύστατη απόπειρα του ευξεινοποντιακού Ελληνισμού να κατοχυρώσει την παρουσία του, ανεξάρτητα από την ύπαρξη ελληνικού κράτους στο βαλκανικό Νότο. Τραγική όμως είναι η κατάληξη του εγχειρήματος αυτού, εφόσον οι πρωταγωνιστές του θα πέσουν θύματα του σταλινικού Μολώχ την μετά το ’37 εποχή, όταν στη θέση της πολυπολιτισμικής αντίληψης εδραιώνεται η αφομοιωτική, εκρωσιστική πολιτική. Τα χιλιάδες θύματα και οι δεκάδες χιλιάδες εκτοπισμένοι στην Κεντρική Ασία -λίγα μόλις χρόνια από τη γενοκτονία που πραγματοποίησαν οι Τούρκοι εθνικιστές στα νότια παράλια της Μαύρης Θάλασσας- σηματοδοτούν το τέλος του παλιού, πολύμορφου, ελληνικού κόσμου.
  • cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1
  • ΟΥΚΡΑΝΙΑ Οι πηγές της σύγχρονης διαίρεσης

  • ΕΝΑ ΠΑΖΛ ΑΠΟ ΛΑΟΥΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ

    Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗ*

  • ΚΑΤΑ ΤΟΥΣ 5ο-18ο ΑΙΩΝΕΣ μ.Χ. Η ΣΤΕΠΑ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΑΝ ΑΠΟ ΔΙΑΔΟΧΙΚΟΥΣ ΝΟΜΑΔΙΚΟΥΣ ΑΛΤΑΙΚΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΕΝΩ ΤΑ ΒΟΡΕΙΑ ΔΑΣΗ ΑΠΟ ΣΛΑΒΟΥΣ. ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΕΠΟΙΚΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΑΝ ΤΟΥΣ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ

  • Ησύγχρονη Ουκρανία αποτελούνταν έως τους πρόσφατους αιώνες (πριν παραδοθεί σχεδόν πλήρως στην καλλιέργεια) από δύο κύριες γεωφυσικές περιοχές, τη στέπα του Νότου και τη δασώδη-ημιδασώδη περιοχή του Βορρά, κατοικημένες σχεδόν πάντα από διαφορετικές εθνικές ομάδες έως το τέλος του 18ου αιώνα.Πίνακας όπου απεικονίζονται Τάταροι της ΚριμαίαςΠίνακας όπου απεικονίζονται Τάταροι της Κριμαίας

  • Τότε η χώρα απέκτησε ομοιογενή πληθυσμό, συντριπτικά σλαβικό. Κατά τους 5ο-18ο αιώνες μ.Χ., η στέπα κατοικούνταν από διαδοχικούς νομαδικούς αλταϊκούς λαούς (ουννικές φυλές, Αβαροι, Πρωτοβούλγαροι, Χαζάροι, Μαγυάροι, Πετσενέγκοι, Ούζοι, Κουμάνοι-Κιπτσάκ, Μογγολοτάταροι κ.ά.) ενώ τα βόρεια δάση και έλη από Σλάβους.Η βόρεια περιοχή μαζί με τη νοτιοανατολική Πολωνία είναι η μητρόπολη όλων των Σλάβων, διαμορφωθέντων εκεί κατά την πρώτη προχριστιανική χιλιετία. Τον 9ο αιώνα μ.Χ., οι Σουηδοί Βίκινγκς ένωσαν τους τοπικούς Σλάβους στο κράτος Ρως του Κιέβου. Τον επόμενο αιώνα, οι Ρως εκχριστιανίσθηκαν από Βυζαντινούς ιεραποστόλους και η Ορθοδοξία εμφυτεύθηκε στην περιοχή. Τον 13ο αι. οι ρωσικές ηγεμονίες υποτάχθηκαν στους Μογγόλους εισβολείς και έπειτα στη μογγολική-ταταρική Χρυσή Ορδή.Το δεύτερο μισό του 14ου αιώνα, η βόρεια χώρα προσαρτήθηκε από την Πολωνία και τη Λιθουανία. Πρόκειται για το κύριο αίτιο της σύγχρονης διαίρεσης της Ουκρανίας σε δύο ουσιαστικά εθνότητες. Περισσότερο η βορειοδυτική Ουκρανία (Γαλικία-Βολινία, καθαυτό Ουκρανία) πέρασε οριστικά υπό την επιρροή των «Δυτικοφρόνων» και ρωμαιοκαθολικών Πολωνών-Λιθουανών, με συνέπεια την αρχή της διαμόρφωσης της ουκρανικής (δυτικοουκρανικής) εθνότητας. Αυτή η επιρροή ήταν πιο περιορισμένη στα βορειοανατολικά.Το 1595 η πλειονότητα των ορθοδόξων επισκόπων της Ουκρανίας σχεδόν εξαναγκάσθηκε από τους Πολωνούς στην υπογραφή ένωσης με την παπική Εκκλησία, με όρο τη διατήρηση του ορθοδόξου τελετουργικού. Ετσι προέκυψε η σύγχρονη Ουνιτική Εκκλησία της βόρειας Ουκρανίας, επιφανειακά ορθόδοξη αλλά στην πραγματικότητα καθολική. Ταυτόχρονα η τοπική ρωσική διάλεκτος άρχισε να διαφοροποιείται περισσότερο από την κοινή ρωσική, εξελισσόμενη σε ιδιαίτερη ουκρανική.
  • Σήμερα η ουκρανική παραμένει ουσιαστικά διάλεκτος της ρωσικής παρά τη μεγάλη απομάκρυνση από τη μητρική ρωσική και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες πολλών γλωσσολόγων να την προβάλουν ως ξεχωριστή γλώσσα. Ο ντόπιος πληθυσμός, αποκομμένος από την υπόλοιπη Ρωσία, υιοθέτησε βαθμιαία πολλά στοιχεία δυτικού πολιτισμού. Ετσι υπό την επίδραση των πολιτικού, πολιτισμικού, θρησκευτικού και γλωσσικού παραγόντων και λαμβάνοντας υπόψη ότι «Ουκρανία» στα ρωσικά και ουκρανικά σημαίνει «παραμεθόριος», οι «Ουκρανοί», δηλαδή οι παραμεθόριοι Ρώσοι, άρχισαν να διαφοροποιούνται εθνολογικά.Η Μοσχοβία και μετέπειτα Ρωσική Αυτοκρατορία, ύστερα από σειρά πολέμων εναντίον των Πολωνών και έως το 1795 (τρίτος διαμελισμός Πολωνίας) επαναπροσάρτησε τη βόρεια Ουκρανία. Ομως η διαμόρφωση της ουκρανικής εθνότητας είχε προχωρήσει. Οι Ουκρανοί δεν μπόρεσαν ποτέ να προσαρμοσθούν στο παλαιό ρωσικό περιβάλλον, με αποτέλεσμα να εξελιχθούν σε έναν νέο σλαβικό λαό – εξέλιξη την οποία οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να αποδεχθούν έως το 1900.
  • Ρώσοι εναντίον Τατάρων
  • Ταυτόχρονα οι Ρώσοι αποσπούσαν σταδιακά και τη νότια στέπα από το ταταρικό Χανάτο της Κριμαίας. Οι Τάταροι είναι ένας τουρανικός μουσουλμανικός λαός, διάδοχος της Χρυσής Ορδής στην Ουκρανία. Παρότι προστατεύονταν από τους Οθωμανούς συγγενείς τους, έως το 1783 οι Ρώσοι κατέκτησαν το Χανάτο τους. Οι κατακτηθείσες περιοχές, δηλαδή η σύγχρονη κεντροανατολική και νότια Ουκρανία (και η Κριμαία) εποικίσθηκαν από Ρώσους και άλλους ορθοδόξους και λιγότερο από Ουκρανούς, γι’ αυτό σήμερα οι ρωσόφωνοι (ουσιαστικά Ρώσοι) επικρατούν σε αυτές.Οι έποικοι συμπεριελάμβαναν αρκετούς Ελληνες, ιδρυτές της Μαριούπολης και άλλων οικισμών στα νοτιοανατολικά (1778-80). Τότε ανιδρύθηκαν ως ρωσικές, σημαντικές πόλεις όπως οι Οδησσός (με ιδιαίτερη θέση στην ελληνική ιστορία), Χερσών, Νικολάεφ (Μικολάιβ), Ντονιέτσκ, Συμφερόπολη, Σεβαστούπολη κ.ά. Εως τον πρώιμο 20ό αιώνα, η συγκεκριμένη περιοχή αποκαλούνταν «Νέα Ρωσία» ενώ η βόρεια Ουκρανία αποκαλούνταν και «Μικρή Ρωσία» (Malorussia). Η καθαυτό Ουκρανία (των ουκρανοφώνων) κείται κυρίως στα δυτικά του μέσου Δνείπερου με κύριο κέντρο το Κίεβο. Το Χάρκοβο είναι το μεγαλύτερο κέντρο της ρωσόφωνης Ουκρανίας, ένα είδος «αντίβαρου» στο Κίεβο.Το 1920, η σοβιετική εξουσία παρέδωσε τις νεοαποκτηθείσες νότιες και ανατολικές περιοχές στη νεοσύστατη ΣΣΔ Ουκρανίας, προκειμένου να προσεταιρισθεί τους Ουκρανούς αλλά και να υπάρχει πάντα πολυάριθμος ρωσικός πληθυσμός στη ΣΣΔ. Ο εποικισμός τους συνεχίσθηκε και τον 20ό αιώνα και σήμερα οι ρωσόφωνοι συνιστούν σχεδόν το μισό πληθυσμό της Ουκρανίας. Τα επώνυμά τους λήγουν συνήθως σε -οβ, -όβιτς, -ιν και -ουκ, σε αντίθεση με την τυπική ουκρανική κατάληξη -ένκο.Το 19ο αιώνα οι τσάροι επιχείρησαν να εξοβελίσουν την ουκρανική γλώσσα και χαρακτήρα με σειρά διαταγμάτων, αλλά χωρίς σημαντικά αποτελέσματα. Οι (δυτικοί) Ουκρανοί συσπειρώθηκαν γύρω από την ταυτότητά τους ολοκληρώνοντας έτσι την εθνογένεσή τους. Ο μεγάλος ποιητής τους Τάρας Σεβτσένκο θεωρείται έως σήμερα η «προσωποποίηση» του ουκρανικού εθνικισμού.

    Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση (1917), η Ουκρανία κατέστη πεδίο άγριων συγκρούσεων ανάμεσα σε Ερυθρούς μπολσεβίκους, Λευκούς αντεπαναστάτες, αναρχικούς του Μάχνο και Ουκρανούς και Πολωνούς εθνικιστές. Σύντομα, κυρίως οι Πολωνοί και οι Σοβιετικοί μοιράσθηκαν τις ουκρανικές περιοχές. Το ρωσικό τμήμα κατέστη η ΣΣΔ Ουκρανίας, ελεγχόμενη πλήρως από τους τοπικούς Ρώσους και Ιουδαίους. Κατά το μεσοπόλεμο, οι δυτικοί Ουκρανοί διήγαν περιόδους ενθάρρυνσης της ταυτότητάς τους (δεκαετία 1920) και περιόδους συγκαλυμμένου διωγμού της (κυρίως τη σταλινική περίοδο). Γενικά όμως η σοβιετική ηγεσία αναγνώρισε την (δυτικο-)ουκρανική εθνότητα. Το 1939 η ΕΣΣΔ κατέλαβε τα ουκρανικά εδάφη Πολωνίας και Ρουμανίας, προσαρτώντας τα στη ΣΣΔ Ουκρανίας.

    Η ναζιστική κατοχή

    Εως το 1941 η χιτλερική Γερμανία κατέλαβε την Ουκρανία και εγκατέστησε κυβέρνηση ανδρεικέλων στο Λβοφ, το ισχυρότερο προπύργιο του ουκρανικού εθνικισμού έως και σήμερα. Αρκετοί δυτικοί Ουκρανοί ενίσχυσαν εθελοντικά τις γερμανικές στρατιές λόγω της αντιπάθειας για τους Ρώσους, αλλά γενικά η χιτλερική πολιτική προσεταιρισμού απέτυχε λόγω της βαρβαρότητας των εισβολέων. Οι Σοβιετικοί εκδίωξαν τους ναζί έως τον Οκτώβριο του 1944. Οι ρωσόφωνοι της Ουκρανίας τους δέχθηκαν ως ελευθερωτές, αλλά οι δυτικοί Ουκρανοί πρόβαλαν αντίσταση στον Ερυθρό Στρατό, συνεχιζόμενη με επίμονο ανταρτοπόλεμο έως το 1950. Ηταν ακόμη μία εκδήλωση της αντίθεσης ανάμεσα στους ρωσόφωνους της ανατολικής και νότιας Ουκρανίας και στους ουκρανόφωνους της δυτικής. Με τη διάλυση της ΕΣΣΔ (1991), η Ουκρανία ανεξαρτητοποιήθηκε κληρονομώντας την αέναη αντιπαράθεση ανάμεσα σε ουκρανόφωνους και ρωσόφωνους (και «εθνικούς» Ρώσους). Η αντιπάθεια των πρώτων για όλους τους Ρώσους εκδηλώθηκε και στους πρόσφατους περιφερειακούς πολέμους της Ρωσικής Ομοσπονδίας, όταν οι Νταγκεστανοί, Τσετσένοι και άλλοι αυτονομιστές ενισχύθηκαν από δυτικούς Ουκρανούς μισθοφόρους. Αυτή η αέναη αντιπαράθεση γνώρισε ακόμη μια έξαρση κατά τους πρώτους μήνες του 2014, την οποία μερικοί αναλυτές θεωρούν προμήνυμα μιας πραγματικής αναμέτρησης.

    *Ιστορικός συγγραφέας και ερευνητής

    http://periklisdeligiannis.wordpress.com

 

Επίσης διαβάστε:

-Οι Έλληνες της Ουκρανίας στο μάτι του κυκλώνα…

https://kars1918.wordpress.com/2014/02/19/greeks-ukraine/

-Από την Κριμαία στη Μαριούπολη

https://kars1918.wordpress.com/2014/03/13/crimea-marioupolis/

-Μετονομασία από “Κριμαία” σε “Ταυρίδα”;

https://kars1918.wordpress.com/2014/04/09/crimea-tavrida/

-Οι Έλληνες της ν. Ουκρανίας και της Κριμαίας: Οι σταλινικές διώξεις 

https://kars1918.wordpress.com/2014/03/08/gulag/

Η “Βιβλιοθήκη”,  δηλαδή το ένθετο 4σέλιδο για τα βιβλία, της “Ελευθεροτυπίας”της Παρασκευής (28 Φεβρουαρίου 2014 ) ήταν αφιερωμένο στους Έλληνες της νότιας Ουκρανίας και της Κριμαίας μέσα από την παρουσίαση κάποιων επιλεγμένων βιβλίων. Το αφιέρωμα είχε τις εξής ενότητες:
α) Εισαγωγικό,  http://goo.gl/5DwRbq
β) βιβλία για τη μαριουπολίτικη διάλεκτοhttp://goo.gl/xycyDG
γ) για τις σταλινικές διώξεις  http://goo.gl/0PvL9s
δ) για την σύγχρονη παρουσία http://goo.gl/Nz1me4

  • cf83ceaccf81cf89cf83ceb70005-1

15 comments so far

  1. Β on

    Γιατί ο Πούτιν είναι μάλλον μετα-φασίστας παρά μετα-κομμουνιστής
    04/05/2014

    Κάποιοι ήθελαν να εξιδανικεύσουν τον Βλαντιμίρ Πούτιν, ως ιδεολογικό διάδοχο των αριστερών σοβιετικών ηγετών, αλλά αυτό είναι καθαρή ανοησία. Οι ομιλίες του προσφέρουν σαφείς ενδείξεις ότι τα σημεία αναφοράς του προέρχονται από το φασισμό, σχολιάζει ο αρθογράφος του Der Spiegel, Jan Fleischhauer.

    Για να κατανοήσουμε τον Βλαντιμίρ Πούτιν, θα πρέπει να τον ακούσουμε. Θα πρέπει να κατανοήσουμε αυτό που θέλει. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι να δούμε τι είναι αυτό που ο ίδιος επιδιώκει να αποτρέψει. Συχνά, οι φόβοι και οι αποστροφές ενός πολιτικού μπορεί να είναι πιο αποκαλυπτικοί από τα σχέδια και τις υποσχέσεις του.

    Οπότε, τι είναι αυτό που οδηγεί την Πούτιν; Το κεντρικό θέμα όλων των ομιλιών του είναι ο φόβος της περικύκλωσης – η απειλή που αντιπροσωπεύεται από δυνάμεις που θέλουν να καταστείλουν το ρωσικό λαό, επειδή φοβούνται την εσωτερική του δύναμη. «Προσπαθούν συνεχώς να μας στριμώξουν σε μια γωνία, γιατί έχουμε μια ανεξάρτητη θέση, γιατί τη διατηρούμε και γιατί λέμε τα πράγματα όπως είναι και δεν ασχολούμαστε με την υποκρισία», είπε σε μια ομιλία στη Δούμα, στις 18 Μαρτίου. Σε μια τηλεοπτική συνέντευξη τον Απρίλιο είπε: «Υπάρχουν αρκετές δυνάμεις στον κόσμο που φοβούνται τη δύναμή μας, ‘το μέγεθός μας’, όπως το έθεσε ένας από τους ηγεμόνες μας. Κι έτσι επιδιώκουν να μας διασπάσουν».

    Μια απειλή για τη ρωσική ψυχή

    Εξακολουθεί να υπάρχει μια τάση να βλέπουμε την εξωτερική πολιτική του Κρεμλίνου κατά κύριο λόγο από γεωπολιτική σκοπιά – δηλαδή ότι η χώρα επιδιώκει να ανακτήσει μέρος του εδάφους που έχασε όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ένωση. Αλλά όταν ο Πούτιν μιλά για τον εχθρό του ρωσικού λαού, ο ίδιος μιλάει για κάτι πιο βαθύ και πιο βασικό. Οι δυνάμεις εναντίον των οποίων έχει κηρύξει τον πόλεμο δεν επιδιώκουν μόνο να επεκτείνουν την επιρροή τους όλο και περισσότερο στην Ανατολή – καταδιώκουν επίσης και την ρωσική ψυχή. Αυτό εννοεί όταν λέει ότι η Ρωσία πρέπει να αρχίσει μια πάλη εναντίον της Δύσης.

    Αλλά τι βρίσκεται στην καρδιά αυτής της ψυχής; Ο Πούτιν έδωσε κάποιες ιδέες και γι’ αυτό. «Μου φαίνεται ότι ένας Ρώσος ή , σε ευρύτερη κλίμακα, ένα πρόσωπο του ρωσικού κόσμου, σκέφτεται κυρίως τον ανώτερο ηθικό ορισμό του, ορισμένες ανώτατες ηθικές αλήθειες», είπε στη συνέντευξη. Σε αντίθεση με αυτό είναι μια Δύση που έχει προσδιοριστεί από την προσωπική επιτυχία και την ευημερία ή, όπως αναφέρει ο Πούτιν, τον « εσώτερο εαυτό τους». Κατά την άποψη του προέδρου της, η μάχη που διεξάγει η Ρωσία είναι ιδεολογικού χαρακτήρα. Είναι ένας αγώνας ενάντια στην επιπολαιότητα του υλισμού, ενάντια στην απαξίωση των αξιών, ενάντια στη θηλυκοποίηση και τη μαλθακότητα της κοινωνίας – και ενάντια στη διάλυση όλων των παραδοσιακών δεσμών που αποτελούν μέρος αυτής της ανάπτυξης. Με λίγα λόγια, ενάντια σε οτιδήποτε «μη ρωσικό».
    Ακόμα και σήμερα, πολλοί έχουν πρόβλημα να αναγνωρίσουν την αληθινή φύση ενός ανθρώπου που βρίσκεται στη διαδικασία της ανατροπής της ευρωπαϊκής ειρήνης. Ίσως δεν έχουμε το θάρρος να κάνουμε τις σωστές συγκρίσεις, επειδή μας θυμίζουν μια εποχή που νομίζαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω μας. Εντός του Αριστερού Κόμματος της Γερμανίας και τμήματα των κεντροαριστερών Σοσιαλδημοκρατών, ο Πούτιν εξακολουθεί να θεωρείται ως ένας άνθρωπος φορμαρισμένος στην παράδοση του ηγέτη του Σοβιέτ, που αντιπροσωπεύει μια εξιδανικευμένη εκδοχή του σοσιαλισμού. Η άμεση αίσθηση της αλληλεγγύης είναι ακόμα εκεί. Βασίζεται σε μια παρεξήγηση, όμως, γιατί ο Πούτιν δεν είναι μετα – κομμουνιστής. Είναι μετα-φασίστας.
    Μια αναζήτηση της σωστής ιστορικής αναλογίας θα πρέπει να επικεντρωθεί στα γεγονότα της Ρώμης του 1919 και όχι στο Σεράγεβο του 1914 . Δεν θα χρειαστεί πολύ για όσους εισχωρούν στον κόσμο της ανεξέλεγκτης αναπαραγωγής ειδήσεων και των μεταφορών, που χρωματίζουν τη σκέψη του Πούτιν, ώστε να εντοπίσουν χαρακτηριστικά που παρουσιάστηκαν επίσης κατά τη γέννηση του φασισμού. Υπάρχει η λατρεία του Πούτιν για το σώμα, η αγέρωχη ρητορική αυτοεπιβεβαίωση, η σπίλωση των αντιπάλων του ως έκφυλοι, η περιφρόνησή του για τη δημοκρατία και τον Δυτικό κοινοβουλευτισμό, ο υπερβάλλοντας εθνικισμός του.
    Οι εχθροί της ελευθερίας στην ακροδεξιά στην Ευρώπη αισθάνθηκαν την αλλαγή του πολιτικού κλίματος νωρίς. Κατάλαβαν αμέσως ότι, στο πρόσωπο του Πούτιν, μιλά κάποιος ο οποίος συμμερίζεται τις εμμονές και τις αποστροφές τους. Ο Πούτιν ανταποδίδει αναγνωρίζοντας αυτούς τους ομοϊδεάτες. «Όσον αφορά την επανεξέταση των αξιών στις ευρωπαϊκές χώρες, ναι, συμφωνώ ότι είμαστε μάρτυρες αυτής της διαδικασίας», είπε στην πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξή του, επισημαίνοντας τη νίκη του Βίκτορ Ορμπάν στην Ουγγαρία και την επιτυχία της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία. Ήταν το μόνο θετικό πράγμα που είχε να πει στο σύνολο της τετράωρης συνέντευξης.

    Μια ιστορική αποστολή για το ρωσικό λαό

    Όταν εισήχθησαν για πρώτη φορά πριν από ένα χρόνο, ο λαός, επίσης, απέτυχε να αναγνωρίσει την αληθινή έννοια των νέων αντι-γκέι νόμων της Ρωσίας. Αλλά σήμερα είναι σαφές ότι σηματοδότησαν την εμφάνιση της νέας Ρωσίας. Αυτό που ξεκίνησε ως ένα αντι – γκέι δίκαιο συνεχίζει τώρα σε ένα άλλο επίπεδο: η λογική εξέλιξη της πεποίθησης ότι ορισμένες ομάδες είναι κατώτερες είναι η πίστη στην ανωτερότητα του ίδιου του λαού του.

    Και όταν ο Πούτιν θυμίζει το μύθο της Μόσχας ως «Τρίτη Ρώμη», είναι σαφές ότι εκχωρεί στο ρωσικό λαό μια ιστορική αποστολή. Η ευθύνη πέφτει στη Ρωσία, όχι μόνο για να σταματήσει την παρακμή της Δύσης στα σύνορά της, αλλά και για να παρέχει ένα τελευταίο προπύργιο για όσους είχαν ήδη παραιτηθεί από την ελπίδα σε αυτόν τον αγώνα. Αλλά λέει επίσης ότι η Ρωσία δεν μπορεί ποτέ να τα παρατήσει. «Ο θάνατος είναι φρικτός, έτσι δεν είναι;» ρώτησε ο Πούτιν τους θεατές στο τέλος της τηλεοπτικής εμφάνισής του. «Αλλά όχι, φαίνεται ότι μπορεί να είναι όμορφος αν υπηρετεί το λαό: ο θάνατος για τους φίλους κάποιου, τους ανθρώπους του ή για την πατρίδα, για να χρησιμοποιήσω την σύγχρονη λέξη». Πιο φασιστικό απ’ αυτό δεν γίνεται
    .
    http://www.spiegel.de/international/world/speeches-by-russian-president-putin-betray-fascist-inspiration-a-967283.html

  2. Οι Έλληνες της Ουκρανίας παρακολουθούν με ψυχραιμία τα γεγονότα και ζητούν διευκολύνσεις για την ταχύτερη έκδοση της Ειδικής Ταυτότητας Ομογενούς

    Επιστολή στον πρόεδρο της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής της Βουλής για τον Ελληνισμό της Διασποράς, μέσω της οποίας θα απευθύνεται έκκληση στην ελληνική κυβέρνηση να υπάρξουν διευκολύνσεις και ταχύτεροι ρυθμοί στην έκδοση της Ειδικής Ταυτότητας Ομογενούς, ετοιμάζεται να στείλει η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Ουκρανίας, με έδρα τη Μαριούπολη, Αλεξάνδρα Προτσένκο.

    «Έρχονται στα γραφεία της Ομοσπονδίας οι άνδρες και ζητούν από μένα να βρω τρόπο να στείλω τα παιδιά τους με τις γυναίκες τους στην πατρίδα (σ.σ., έτσι αποκαλούν οι ομογενείς μας στη Μαριούπολη την Ελλάδα)» αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ. Προτσένκο.

    Για την τεταμένη κατάσταση στην Ουκρανία, η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων τονίζει: «Φοβόμαστε κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Η κατάσταση στη χώρα χειροτερεύει, αλλά εμείς κρατάμε καθημερινή επαφή με το προξενείο μας που ξέρει πολύ καλά την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή μας. Το Προξενείο πλέον βγάζει πολύ γρήγορα τις βίζες, αλλά δεν προχωρεί στο θέμα με την έκδοση των ειδικών ταυτοτήτων […] Το νέο διάταγμα του Προέδρου της Ελλάδος δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο τη διαδικασία της έκδοσης του εγγράφου αυτού. Χρειάζονται 4-5 χρόνια μόνο για να μαζέψει κανείς τα απαραίτητα έγγραφα και πιστοποιητικά, αλλά και σε ό,τι αφορά τα χρήματα, ο καθένας πρέπει να ξοδέψει έως 1500 ευρώ, χωρίς να είναι σίγουρος αν θα πάρει τελικά αυτό το πολυπόθητο έγγραφο που ανοίγει τον δρόμο προς την πατρίδα».

    Στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαμε μαζί της, τη ρωτήσαμε αν η ίδια θέλει να φύγει από την Ουκρανία και να έρθει στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει η κόρη της και τα δυο της εγγόνια, κι αυτή, δίχως δεύτερη σκέψη, μας απαντά: «Δεν μπορώ να αφήσω τους ανθρώπους μου, δεν γίνεται! Τώρα, στα δύσκολα, εγώ ως πρόεδρος πρέπει να βρίσκομαι εδώ κάθε στιγμή. Και αν έρθει η μεγάλη συμφορά, θα είμαι με τον λαό μας. Μαζί θα τα αντιμετωπίσουμε όλα».

    Χωρίς να θέλει να πάρει πολιτική θέση για την κορύφωση της έντασης και των συγκρούσεων, τα τελευταία 24ωρα, στην Ουκρανία, η κ. Προτσένκο μας αποχαιρετά, λέγοντάς μας: «Ο Θεός είναι μεγάλος και θα έρθει η δικαίωση».

    Από την πλευρά της, η πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Ντονέτσκ Έλενα Προντάν αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ: «Ευχαριστώ τους δημοσιογράφους στην Ελλάδα που μιλάτε για μας και μας στηρίζετε. Προσπαθούμε να είμαστε ψύχραιμοι. Περιμένουμε ίσως και τα χειρότερα, αλλά δεν φεύγουμε από εδώ».

    Με πόνο στην καρδιά, η κ. Προντάν αναφέρεται στα γεγονότα της Οδησσού, υπογραμμίζοντας: «Λυπάμαι που εκεί οι Έλληνες διχάστηκαν. Είναι ολοφάνερο πως έγινε σφαγή από συμμορίες…».

    Σ. Προκοπίδου
    © ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ

  3. Β on

    Η ουκρανική κρίση αναβαθμίζει γεωστρατηγικά την Τουρκία
    Ενεργειακός χάρτης

    10:27 | 06 Μάιος. 2014
    Η ουκρανική κρίση έχει αναβαθμίσει τον ρόλο της Τουρκίας στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη. Υπενθυμίζεται ότι το 1/3 του ρωσικού φυσικού αερίου καταναλώνεται από την Ευρώπη. Το 40% αυτής της ποσότητας διανεμόταν μέσω της Ουκρανίας, η οποία πλέον αποτελεί μια επισφαλή οδό λόγω των αναταράξεων στα ανατολικά της χώρας. Μάλιστα, η ΕΕ εξέταζε την ενεργειακή απεξάρτηση από την Ρωσία ή και την αλλαγή των διαδρομών του φυσικού αερίου, ώστε την ίδια απεξάρτηση να έχει και το Κίεβο.
    Όπως αναφέρει σχετική ανάλυση της Deutsche Welle, η Τουρκία λόγω της θέσης της προσφέρεται ως κέντρο διανομής ενέργειας. «Διαπιστώνουμε ένα αυξανόμενο ενδιαφέρον ευρωπαϊκών και διεθνών επιχειρήσεων για την τουρκική αγορά ενέργειας», σχολιάζει ο Κρίστιαν Γκρουν από τη γερμανική ConEnergy. «Το ενδιαφέρον αυτό έχει διάφορους λόγους. Αφενός η Τουρκία κατέγραψε το 2010 και 2011 ρυθμούς ανάπτυξης που κινήθηκαν στο 10%. Αφετέρου είναι μοναδική η γεωστρατηγική της θέση», σχολιάζει ο ειδικός, παραπέμποντας την ίδια ώρα και στην απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και τις τεράστιες ευκαιρίες που αυτή προσφέρει τώρα, όχι μόνο για τις εγχώριες αλλά και για τις ξένες επιχειρήσεις.

    Η Τουρκία το τελευταίο διάστημα επενδύει στον αγωγό TANAP, ο οποίος θα μεταφέρει αέριο από το Αζερμπαϊτζάν – μέσω Τουρκίας και παρακάμπτοντας τη Ρωσία – στην Ευρώπη. Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Huriyyet, η κατασκευή του αγωγού, συνολικού προϋπολογισμού 45 δις δολαρίων, αναμένεται να ξεκινήσει το 2015 και θα ολοκληρωθεί μέσα σε 4 χρόνια. Από τα 16 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου που θα μεταφέρονται, τα 10 προορίζονται για την ευρωπαϊκή αγορά ενώ τα 6 για την τουρκική.

    Παρόλα αυτά, ο Μεχμέτ Ογκουτσκού, Τούρκος ειδικός σε θέματα ενέργειας, δηλώνει στην DW ότι ο ΤΑΝΑΡ είναι το μοναδικό σοβαρό ενεργειακό project της Τουρκίας το οποίο από μόνο του δεν είναι αρκετό για να κάνει την χώρα σημαντικό παίκτη. «Γι΄ αυτό δεν χρειάζεσαι 16 δισ. κυβικά μέτρα αερίου, αλλά 50 ή 60. Μόνον η ΕΕ χρειάζεται περισσότερα από 250 δισ. Μόνη της η Τουρκία δεν μπορεί να τα προσφέρει αυτά. Παρά τις τεράστιες δυνατότητες περαιτέρω ανάπτυξης στο συγκεκριμένο πεδίο, λοιπόν, η εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο θα παραμείνει. Παρά ταύτα η Τουρκία μπορεί να συμβάλει σημαντικά στην ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης, καθώς είναι ένας αξιόπιστος εταίρος, μέλος του ΝΑΤΟ, του ΟΑΣΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης ενώ επιδιώκει να γίνει μέλος και της ΕΕ», επισημαίνει.

    Σημαντικό ρόλο αναμένεται να διαδραματίσει μελλοντικά και η Περιφερειακή Κουρδική Κυβέρνηση στο βόρειο Ιράκ, η οποία έδωσε ήδη τη συγκατάθεσή της για την εξαγωγή, από το 2017, 4 δισ. κυβικών μέτρων αερίου ετησίως στην Τουρκία και 20 δισ. από το 2020. Όμως για το συγκεκριμένο θέμα ήδη ο Λευκός Οίκος έχει εκφράσει την δυσαρέσκειά του. Το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε την Δευτέρα ότι οι ΗΠΑ δεν βλέπουν θετικά την αποστολή ή πώληση πετρελαίου από καμία περιοχή του Ιράκ χωρίς την έγκριση της Βαγδάτης. Υπογράμμισε επίσης την αντίθεση των ΗΠΑ στα σχέδια κατασκευής αγωγών πετρελαίου ανάμεσα στο Ιράν και την αυτόνομη κουρδική περιοχή του Ιράκ.

    http://www.tvxs.gr/news/kosmos/i-oykraniki-krisi-anabathmizei-geostratigika-tin-toyrkia

  4. Β on

    06/05/2014

    Δήλωση του Β. Πριμκήρη, Συντονιστή του τμήματος Ελληνισμού της Διασποράς του ΣΥΡΙΖΑ: Κινδυνεύει η ζωή χιλιάδων Ελλήνων που ζουν στην Ουκρανία

    Share on facebookShare on twitterShare on printMore Sharing Services
    9

    Δυστυχώς αυτές τις ώρες έχουμε δυσάρεστες εξελίξεις στην Αν. Ουκρανία όπου ζει το μεγαλύτερο μέρος της Ελληνικής Διασποράς στη χώρα αυτή.

    Η αντιδραστική κυβέρνηση του Κιέβου με την στήριξη των Η.Π.Α και των ποιο αντιδραστικών κύκλων της Ε.Ε μεταφέροντας στρατεύματα και άρματα μάχης στην Μαριούπολη και στις περιοχές όπου ζει το μεγαλύτερο μέρος των ελλήνων στην Ουκρανία όξυνε ακόμα περισσότερο την κατάσταση και θέτει σε κίνδυνο τις ζωές δεκάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας και όχι μόνο.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και καιρό έχει επισημάνει ότι βρίσκεται «επί θύραις» ένας εμφύλιος στην Ουκρανία, με ανυπολόγιστες συνέπειες για την Ευρώπη και τους λαούς της. Η συνεχιζόμενη τυχοδιωκτική πολιτική των Ευρώ-Ατλαντιστών ρίχνει συνεχώς «λάδι στη φωτιά», με τις απαράδεκτες ενέργειες που λαμβάνουν χώρα στην Ουκρανία, όπου η πολιτική της υποκρισίας από τη Ουάσινγκτον και τα αντιδραστικά Ευρωπαϊκά κέντρα, έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

    Στην Μαριούπολη και στην γύρο περιοχή το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι ρωσόφωνο και εκ των πραγμάτων από αυτό μπορεί να ενισχυθεί και να γενικευθεί η εμφύλια σύρραξη με δραματικές συνέπειες και για τον εκεί Ελληνισμό.

    Η Ελληνική κυβέρνηση και ειδικότερα ο υπουργός εξωτερικών Κος Βενιζέλος έχουν τεράστια ευθύνη για την ζωή των συμπατριωτών μας. Μέχρι σήμερα παρά τις επανειλημμένες εκλύσεις δεν έχει πάρει κανένα μέτρο στήριξης. Παρά του ότι έτυχε να έχουμε την ευρωπαϊκή προεδρία δεν είχαμε καμιά προσπάθεια παρέμβασης για να αποφευχθεί η εμφύλια σύρραξη και να απομονωθεί η κυβέρνηση του Κιέβου που στις γραμμές τις έχει νεοναζιστικά στοιχεία που προωθούν την ξενοφοβία και το κτύπημα με βίαιο τρόπο κάθε πολιτισμική ή ακόμα και γλωσσική διαφορετικότητα.

    Ο Ελληνισμός της Διασποράς στην Ουκρανία περνά δύσκολες ώρες. Χτυπιούνται προσωπικές ελευθερίες, πολιτικές πεποιθήσεις, όλα τα δημοκρατικά δικαιώματα και προπαντός οι εθνικές διαφορετικότητες ποινικοποιούνται. Το μαύρο πέπλο του ναζισμού απλώνεται.

    Η Κυβέρνηση και ο λαλίστατος κατά τα άλλα κ. Βενιζέλος συνεχίζουν να κρατούν «σιγή ιχθύος» μπροστά σ΄ αυτή την ανθρωπιστική κρίση που εμπλέκει και χιλιάδες Έλληνες εξυπηρετώντας στην ουσία τους ποιο μαύρους κύκλους του πολέμου.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ καλεί την Ελληνική κυβέρνηση δια μέσου των ελληνικών αρχών στην χώρα αυτή να μεριμνήσει άμεσα ώστε να δοθεί κάθε είδους βοήθεια στους συμπατριώτες μας.

    Τα λόγια τα παχιά και τα μεγάλα δεν αρκούν για τους Έλληνες ομογενείς. Η έμπρακτη αλληλεγγύη στον Ελληνισμό της Διασποράς σ΄ αυτές τις δύσκολες στιγμές χρειάζεται.

    Ο ΣΥΡΙΖΑ απαιτεί να παρθούν άμεσα όλα τα μέτρα για να δοθεί ειρηνική λύση στην Ουκρανική κρίση και να προστατευθούν με κάθε τρόπο οι Έλληνες στην Ουκρανία που ξεπερνούν τις εκατό χιλιάδες ψυχές.

    ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

    http://www.syriza.gr/article/id/56119/Dhlwsh-toy-B.-Primkhrh-Syntonisth-toy-tmhmatos-Ellhnismoy-ths-Diasporas–toy-SYRIZA:-Kindyneyei-h-zwh-chiliadwn-Ellhnwn-poy-zoyn-sthn-Oykrania.html#.U2peBoGSyez

  5. Δημοσίευση: φ. 213, 10/05/2014

    Η Ρωσία και η κρίση ταυτότητας των Γερμανών

    Τα εσωτερικά προβλήματα της Μέρκελ για τη στάση στο ουκρανικό

    Της Αλίκης Βεγίρη

    Σχετικά με την oυκρανική κρίση, η Μέρκελ βάζει τα δυνατά της για να δείξει ότι ενδοευρωπαϊκά και διατλαντικά υπάρχει ένα αρραγές μέτωπο απέναντι στις κινήσεις των Ρώσων· τις de facto, όπως η προσάρτηση της Κριμαίας, και τις μελλοντικές, όπως μια επέμβαση στις ρωσόφωνες ανατολικές επαρχίες της Ουκρανίας.

    Σ’ αυτό στόχευε και το πρόσφατο ταξίδι της στις ΗΠΑ όπου με τον Ομπάμα παρέα συμφώνησαν να τραβήξουν από κοινού τις κόκκινες γραμμές. Πολύ λεπτές ακόμα, είναι αλήθεια, τόσο που να αγγίζουν μόνο κάποιους λίγους από το περιβάλλον Πούτιν και τόσο απαλές όσο το πάτημα της γάτας.

    Για να τις χοντρύνουν, θα πρέπει πρώτα η Μέρκελ να ξεπεράσει κάποια… προβληματάκια στο εσωτερικό. Προβληματάκια, τρόπος του λέγειν. Δεν είναι οι γνωστοί επιχειρηματίες και τραπεζίτες που δυσανασχετούν από τις ενδεχόμενες κυρώσεις, μιας και το εμπόριο, οι γερμανικές επενδύσεις και οι τράπεζες έχουν ομολογουμένως τεράστια ανοίγματα σε Ρωσία και Ουκρανία. Δεν είναι, ούτε η Αριστερά, ούτε ο Γκίζι, ούτε η Σάρα Βάγκεγκνεχτ που οργώνουν την επικράτεια σηκώνοντας την παντιέρα του αντιαμερικανισμού και προπαγανδίζοντας κατά της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής και υπέρ του δημοψηφίσματος της Κριμαίας. Ούτε το ευρωσκεπτικιστικό, εναλλακτικό κόμμα AfD, που ταξίδεψε ώς τον 19ο αιώνα για να ξεθάψει, στο όνομα του γερμανικού ρομαντισμού, το παραδοσιακό αντιδυτικό πνεύμα και την έχθρα προς τις διεφθαρμένες δυτικές αξίες και τον αγοραίο καπιταλισμό.

    Εδώ καλέ κουνήθηκε η ίδια η καγκελαρία. Τόσο από τους ομοϊδεάτες της Μέρκελ, όσο και από τους όψιμους συμμάχους της στην κυβέρνηση, τους Σοσιαλδημοκράτες. Το αίσθημα της συμπάθειας ξεκινάει από τον κοινοβουλευτικό υπεύθυνο εξωτερικής πολιτικής της Μέρκελ, ώς τον Χριστιανοδημοκράτη αρχηγό του CDU στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλίας, ο οποίος μάλιστα κατηγόρησε για λαϊκισμό όσους εναντιώνονται στον Πούτιν.

    Όσο για τους Σοσιαλδημοκράτες, εδώ μιλάμε για φιλορωσικό ξεσάλωμα. Ο πρώην καγκελάριος Σμιντ εξέφρασε την κατανόησή του για την προσάρτηση, φτάνοντας μάλιστα να τη χαρακτηρίσει και νόμιμη. Σαν να μην έφτανε αυτός, ο επίσης πρώην καγκελάριος Σρέντερ, στο πάρτι γενεθλίων που παρέθεσε στην Αγία Πετρούπολη, όχι μόνο προσκάλεσε τον Βλαδίμηρο αλλά και έσπευσε να τον σφιχταγκαλιάσει, όταν αυτός προσήλθε νύκτωρ για να εκφράσει τα σέβη του. Με τη φωτογραφία του εναγκαλισμού να κάνει το γύρο του κόσμου και με τη Μέρκελ να τρώει τα… μουστάκια της πάνω-κάτω στην καγκελαρία από θυμό, να σου και το Spiegel1 την άλλη μέρα να βάζει στο στόχαστρο ολόκληρο το SPD και να διερωτάται για τις προθέσεις ώς κι αυτού του υπουργού Εξωτερικών, του Σοσιαλδημοκράτη Σταϊνμάγιερ.

    Άβολη θέα προς τα Δυτικά

    Αλλά η διαμάχη δεν περιορίστηκε ούτε στα σαλόνια της ελίτ. Μπλέχτηκε σ’ αυτήν ολόκληρος ο γερμανικός λαός· διανοούμενοι, καθηγητάδες και δημοσιογράφοι, μέχρι και απλοί πολίτες και νοικοκυρές. Εδώ και ένα μήνα τα social Μedia και τα fora, οι τηλεοπτικές εκπομπές και τα talk shows, οι εφημερίδες και τα περιοδικά, παίρνουν κυριολεκτικά φωτιά. Η Κριμαία απ’ το πουθενά γίνεται κάτι πολύ παραπάνω από το αδιάφορο θέμα των εξωτερικών ειδήσεων από μια χερσόνησο χίλια μίλια μακριά. Αποτέλεσε το προσάναμμα για να φουντώσει μετά από χρόνια, ουσιαστικά από τα χρόνια του πολέμου, η συζήτηση για τη γερμανική ταυτότητα. Οι Γερμανοί ξανάρχισαν να ψάχνονται, ανακαλύπτοντας ότι η θέση που πάνω της εδώ και χρόνια κάθονταν στο κέντρο της Ευρώπης, με θέα προς τα δυτικά, ήταν μάλλον άβολη!

    Τέλη Μάρτη και αρχές Απρίλη εμφανίστηκαν στο Spiegel δυο μακροσκελή άρθρα με τίτλους Πόσο Δυτική είναι η Γερμανία; Η Ρωσική κρίση πυροδοτεί κρίση ταυτότητας2 και Το πρόβλημα της συμπάθειας: Είναι η Γερμανία μια χώρα που υπερασπίζεται τη Ρωσία;3. Σαν να μην έφτανε αυτό, την Τρίτη εμφανίστηκε ένα άρθρο και στους Times της Νέας Υόρκης, με τον συντάκτη του, ανταποκριτή της Die Welt, να διερωτάται με θυμό: «Γιατί οι Γερμανοί αγαπούν τη Ρωσία;»4. Έλα ντε!

    Οι παλιές αγάπες

    Η Γερμανία, τσακισμένη ηθικά μετά από δυο ολέθριους πολέμους, κουβαλώντας ενοχές και κάτω από την πίεση των συμμάχων νικητών, αποφάσισε ότι από δω και πέρα θα έπρεπε να ξεχάσει τα βουκολικά της οράματα, τους εθνικισμούς, τις ρομαντικές, αντιφιλελεύθερες και αντιορθολογικές της πλευρές, τo πολιτισμικό της υπόβαθρο εν γένει, που μπορεί να εξέθρεψε ωραίους ποιητές, μουσικούς και φιλοσόφους, αλλά συνάμα εξέθρεψε και τον Χίτλερ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα λοιπά, και να κοιτάξει οριστικά και αμετάκλητα προς τη φιλελεύθερη Δύση.

    Και είναι αλήθεια ότι η δημοκρατία της στα μεταπολεμικά χρόνια ήταν υποδειγματική. Οι νέες γενιές που διαπαιδαγωγήθηκαν σε άλλες αξίες από αυτές των προγόνων τους και υποχρεώθηκαν να επισκεφτούν δυο τουλάχιστον στρατόπεδα συγκέντρωσης, ήρθαν κι έβαλαν καινούργια ρούχα. Αλλά οι παλιές αγάπες δύσκολα ξεχνιούνται. Αγάπες, που ξεκινούν από τον Μπίσμαρκ και τη στήριξη των Ρώσων στο σχηματισμό του γερμανικού κράτους το 1871, από τις ανέκαθεν καλές σχέσεις με τους Τσάρους, από τους κοινούς πολέμους ενάντια στον Ναπολέοντα, ως την Οστπολιτίκ του Βίλι Μπραντ.

    Για τους Γερμανούς, οι Ρώσοι είναι φιλόξενοι, έχουν κουλτούρα, έχουν Τολστόι και Τσαϊκόφσκι, έχουν βαθιά ψυχή, μα πάνω απ” όλα δυο είναι οι κυριότεροι δεσμοί: ο ρομαντισμός και ο πόλεμος, δηλαδή η ενοχή για τις θηριωδίες που διέπραξαν εναντίον τους. A! Και ο αντιαμερικανισμός.

    Σε πρόσφατη δημοσκόπηση του Spiegel, το 54% των ερωτηθέντων εκφράστηκε θετικά στην προσάρτηση της Κριμαίας. Αρνητικά απάντησε το 38%.

    1 http://www.spiegel.de/international/germany/embrace-of-putin-by-schroeder-bad-for-german-foreign-policy-a-967900.html#ref=nl-international

    2 http://www.spiegel.de/international/europe/conflict-with-russia-raises-buried-questions-of-german-identity-a-963014.html

    3 http://www.spiegel.de/international/germany/prominent-germans-have-understanding-for-russian-annexation-of-crimea-a-961711.html

    4 http://www.nytimes.com/2014/05/06/opinion/why-germans-love-russia.html?hp&rref=opinion&_r=0

    http://www.e-dromos.gr/%CE%B7-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC/

  6. Ελληνισμός Ουκρανίας: Η Αθήνα να αναλάβει τις ευθύνες της
    6/7/14 | 0 σχόλια | 0 απαντήσεις | 53 εμφανίσεις
    Δημήτρης Λιάτσος
    Στις δύσκολες ώρες που περνάει η ελληνική Διασπορά στην Ουκρανία, επιβάλλεται να έχει δίπλα της, ουσιαστικό αρωγό, την ελληνική κυβέρνηση. Η Αθήνα, επίσης, πρέπει να εκμεταλλευτεί τις μεγάλες οικονομικές ευκαιρίες που ανοίγονται στην Κριμαία, μακριά από την αποτυχημένη “λογική” των κυρώσεων.
    Ελληνισμός Ουκρανίας: Η Αθήνα να αναλάβει τις ευθύνες της
    Ελληνικές αποικίες στη Κριμαία (ιστορικός χάρτης του XIX αιώνα)
    Πηγή: http://www.azovgreeks.com/
    Οπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, οι δικοί σας στην Αθήνα πρέπει να συνειδητοποιήσουν έγκαιρα πως η επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία είναι πλέον τετελεσμένο ιστορικό γεγονός, και, ορμόμενοι από το εθνικό συμφέρον σας, μαζί με τη Λευκωσία, να επιδιώξετε τη διατήρηση και διεύρυνση των εμπορικών και οικονομικών σχέσεων μαζί μας. Η φράση ανήκει σε υψηλόβαθμο ρώσο αξιωματούχο που συνομιλούσε, φιλικά, με ανθρώπους της ελληνικής Διασποράς σε πρόσφατη ελληνορωσική εκδήλωση στη Μόσχα.
    Πράγματι, αν παρακολουθήσει κανείς προσεκτικά την προσέγγιση των μεγάλων χωρών της Ε.Ε. (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, κ.α.), πέρα από δημόσιους βερμπαλισμούς, δεν φαίνονται διατεθειμένες να συνεχίσουν τον αλόγιστο χορό των κυρώσεων κατά της Ρωσίας στο φόντο της κρίσης στην Ουκρανία, σε αντίθεση με την Ουάσιγκτον, η οποία πιέζει ολόκληρη την Ευρώπη προς αυτή τη κατεύθυνση.
    Η Ελλάδα βέβαια, πέρα από τις -αρχικά- άστοχες κινήσεις (επίσκεψη Ε.Βενιζέλου στο Κίεβο, ματαίωση ταξιδιού της Ο.Κεφαλογιάννη στη Μόσχα, δύο φορές, μια το Μάρτιο μία τον Απρίλιο), από τις οποίες εισέπραξε ένα μήνυμα δυσφορίας που εξέπεμψε η Μόσχα, και, κάτω από την πίεση παραγόντων της αγοράς στην Αθήνα, επεχείρησε να “κρυφτεί” πίσω από τους μεγάλους της Ε.Ε. για να μη φανεί ο βαθμός πίεσης από την Ουάσιγκτον επί του θέματος.
    Ωρες ευθύνης
    Δύο είναι τα σοβαρά θέματα που πρέπει να δει κανείς στην Αθήνα, ενατενίζοντας από κει τον ανατολικό σλαβικό κόσμο, άλλως λεγόμενο “ρωσικό κόσμο”.
    1) Το στοιχείο της ομογένειας. Από τη μεγάλη ομογένεια στον ευρύτερο χώρο της πρώην Σοβιετικής Ενωσης, στις περιοχές του Αζόφ και την Κριμαία, ο αριθμός αυτών προσεγγίζει τις 200 χιλιάδες. Η πλειοψηφία είναι από τον Πόντο που μετά την πτώση του Βυζαντίου, βρέθηκαν να ζούν είτε στην οθωμανική είτε στη ρωσική αυτοκρατορία. Στη σύγχρονη εποχή την πιο μεγάλη πληθυσμιακή ομάδα αποτελούν οι ελληνόφωνοι (οι ρωμιοί), αλλά υπάρχει και ένα μικρό τμήμα τουρκόφωνων,(ουρούμ), όπως είναι στα τούρκικα οι ρωμιοί. Συχνά τους τελευταίους κάνουν το λάθος να τους συνυπολογίζουν μαζί με τους Τάταρους της Κριμαίας.
    Στις περιοχές που φλέγονται τις μέρες αυτές από την πυρκαγιά του εμφυλίου, στην Ανατολική Ουκρανία, ζούν έως και 150 χιλιάδες άνθρωποι με ελληνικές ρίζες. Στα δυτικά παράλια της Αζοφικής θάλασσας, στο Ντονιέτσκ, την Κωνσταντίνοβκα, κυρίως όμως στη Μαριούπολη αλλά και στην Οδησσό. Στην Κριμαία, οι πολιτογραφημένοι ανέρχονται στις 3.000 αλλά ντε-φάκτο στη Χερσόνησο ζούν γύρω στις 12.000 (οι περισσότεροι είναι τουρκόφωνο – ουρούμ). Σχεδόν όλοι τους μέσα στην Ουκρανία είναι ρωσόφωνοι, φιλορωσικά και αντιτουρκικά διακείμενοι!
    Είναι άμεσα δεμένοι με το ποντιακό στοιχείο και τις οργανώσεις στις γειτονικές περιοχές της Νότιας Ρωσίας,το Κρασνοντάρ,τη Σταυρούπολη,το Ροστόφ. Μετά την ανατροπή του Γιαννουκόβιτς, και την κατάληψη της εξουσίας από τους εθνικιστές, στο Κίεβο, το δημοψήφισμα και την επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία, υπήρξε ένα ρεύμα μετακόμισης ανθρώπων με ελληνικές ρίζες από το Αζόφ προς την Κριμαία.
    -Σε παρακαλώ, αν θέλεις να μιλάμε στο τηλέφωνο, μη ρωτάς ονόματα και ποιός είναι με ποιόν, με είχε προειδοποιήσει στέλεχος του ελληνικού συλλόγου στη Μαριούπολη, δίνοντας καθαρά το μήνυμα ότι κάθε γραμμή από τη Μόσχα παρακολουθείται και “ο φόβος φυλάει τα έρμα…”. Το τηλεφώνημα είχε γίνει λίγο μετά το Πάσχα και τότε ειπώθηκε ότι κάποιοι από τις περιοχές του Λουγκάνσκ και του Ντονμπάς δοκίμασαν να μετακομίσουν στη Κριμαία. Κυρίως όσοι είχαν προλάβει να αγοράσουν τα προηγούμενα χρόνια κάποιο οικόπεδο ή κτίσμα εκεί.
    Μείζον το θέμα της βίζας
    Οι πολίτες με ελληνικές ρίζες στη Κριμαία εκείνο που θέλουν από την ιστορική τους πατρίδα, την Ελλάδα, είναι να ασκήσει η κυβέρνηση την επιρροή της ώστε να μη βρεθούν σε “προξενική απομόνωση”, να μη χάσουν το δικαίωμα χρήσης της βίζας ΣΕΝΓΚΕΝ ως αποτέλεσμα των κυρώσεων από την Ε.Ε. Ενα ουσιαστικό βήμα στήριξης των Ελλήνων στη Κριμαία θα ήταν -λένε- η προξενική υποστήριξη ακόμα και το άνοιγμα προξενείου εκεί ή τουλάχιστον η προξενική κάλυψη από το γειτονικό Νοβοροσίισκ.
    Πάντως, καλά πληροφορημένες πηγές στη Μόσχα, πιστοποιούν ότι ομάδα Ελλήνων εφοπλιστών εκδηλώνει τη θέληση να προβεί σε στρατηγικής σημασίας σχέσεις με τη Ρωσία και να συμμετάσχει σε μεγάλα έργα υποδομών στη Κριμαία. Οι εφοπλιστές και εταιρίες στους τομείς των κατασκευών μπορούν να πάρουν μέρος σε έργα μεταφορών αλλά και δημοσίων κατασκευών, κάνοντας χρήση και στελεχών της τοπικής διασποράς, δίνουν το μήνυμα στελέχη της τόσο στη Μόσχα όσο και στις περιοχές που ζούν μαζικά οι Ελληνες του Πόντου. Η Ρωσία έχει ανακοινώσει ότι την επόμενη πενταετία θα δαπανηθούν στην Κριμαία πάνω από 10 δις δολλάρια για έργα υποδομών, μεταφορών και ανοίγματος θαλασσίων διαδρομών.
    Ταυτόχρονα, οι Ελληνες του Αζόφ, μέσα από το φόβο του πολέμου και των επιθέσεων των ουκρανών εθνικιστών, ζητούν τη συμπαράσταση των ελληνικών αρχών, το ύψωμα της φωνής υπεράσπισή τους, την απαίτηση να σταματήσει η ένοπλη επίθεση του Κιέβου, να πάψουν να αποκαλούν χιλιάδες πολίτες της περιοχής, “τρομοκράτες”, οι οποίοι υπόκεινται σε “εκκαθαριστικές επιχειρήσεις”.

    Περισσότερα για της σχέσεις Ελλάδας-Ρωσίας
    2) Η ελληνική οικονομία ήδη μετρά απώλειες από την κρίση στις σχέσεις μεταξύ Ρωσίας – Ουκρανίας. Οι κυρώσεις που επιβάλλουν στη Ρωσία οι ΗΠΑ και -κατά δεύτερο λόγο η Ε.Ε.- σε πολλές περιπτώσεις γυρίζουν μπούμερανγκ. Για παράδειγμα, οι μεταφορείς εμπορευμάτων και νωπών προϊόντων από την Ελλάδα, είναι υποχρεωμένοι να αποφεύγουν την Ουκρανία και να μπαίνουν στη Ρωσία μέσω Λευκορωσίας, με αποτέλεσμα να χάνουν από 2-5 μέρες στη διαδρομή με απώλειες και στο εμπόρευμα αλλά και με αύξηση των εξόδων μεταφοράς τους. Θυμίζουμε ότι οι ελληνικές μεταφορικές εταιρίες κάνουν το 11% της κίνησής τους με τη Ρωσία σε μόνιμη βάση, και το 20% σε περιοδική. Οι ελληνικές εταιρίες προμήθειας με ημινωπό ψάρι, λαυράκι, τσιπούρα, φαγκρί κ.α. καταλαμβάνουν το 35% της ρωσικής αγοράς. Το μερίδιο σε κονσέρβα ροδακίνου ανέρχεται στο 15% επί του συνόλου εισαγωγών της.
    Πρόβλημα στον Τουρισμό
    Στον τουρισμό τα νούμερα είναι γνωστά. Το 2013 σπάσαμε κάθε προηγούμενο ρεκόρ προσέλευσης ρώσων τουριστών. Μαζί με τους ουκρανούς ξεπέρασαν το 1,5 εκατομμύριο. Τα στατιστικά στοιχεία δείχνουν πως ένας μέσος ευρωπαίος αφήνει συνάλλαγμα 660 ευρώ στην Ελλάδα, όταν ο μέσος Ρώσος φτάνει κάπου στα 1070 ευρώ! Τι αναμένεται το 2014; Πτώση κατά 80% από την Ουκρανία, κάτι που είναι φυσικό με τις τραγικές εξελίξεις που υπάρχουν εκεί. Οι εκπρόσωποι μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων της Ελλάδας εξέφρασαν φόβους για πτώση στις κρατήσεις κατά 25%-30% από τη Ρωσία σε σχέση με το 2013 παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του τουριστικού κόσμου της Ελλάδας και των αεροπορικών εταιριών να επιμείνουν με διευκολύνσεις.
    Στο χώρο του τουρισμού, στη Ρωσία και την Ουκρανία, δραστηριοποιούνται δεκάδες γραφεία στα οποία μέτοχοι ή εργαζόμενοι είναι στελέχη του ποντιακού ελληνισμού. Εγινε ποτέ προσπάθεια συντονισμού και ουσιαστικής συνεργίας τόσων παραγόντων και παραμέτρων, ώστε σε συνθήκες κρίσης όπως η φετινή, να εισακουστούν οι θέσεις όλων για το σημαντικότατο αυτό κομμάτι της οικονομίας μας;

    http://www.anixneuseis.gr/?p=93926

  7. «Στη Μαριούπολη λεγόμασταν Γραικοέλληνετς»
    Από τα Νέα

    Ο Αλέξανδρος Ασλά δεν είναι Πόντιος. Δεν τους καταλαβαίνει, ούτε εκείνοι αυτόν. Γεννήθηκε πριν από επτά δεκαετίες στο Σαρτανά, ένα από τα ελληνόφωνα χωριά στις βόρειες ακτές της Αζοφικής Θάλασσας. Στα επίσημα έγγραφα των Σοβιετικών ήταν Γραικός. Στην κοινότητά του αυτοαποκαλούνταν Ρουμέις ή Γραικοέλληνετς. Αλλες μειονότητες τους φώναζαν Πινδός. Ο ίδιος ξέρει ότι κατάγεται από τη Χερσόνησο της Κριμαίας, το πεδίο γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων των τελευταίων εβδομάδων. Για χρόνια όμως αγνοούσε, όπως και πολλοί συντοπίτες του, τις ρίζες του. Χαμένοι στις ονομασίες, τους εκτοπισμούς και τις απόπειρες εκρωσισμού, οι Ελληνες της Κριμαίας πασχίζουν επί αιώνες να διασώσουν την ταυτότητά τους.

    Με το ξέσπασμα της κρίσης στην Ουκρανία κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα μη διασταυρωμένες – και ψευδείς, όπως αποδείχθηκε αργότερα – ειδήσεις για κλίμα εκφοβισμού και εθνικιστικές επιθέσεις κατά των ελλήνων ομογενών. Η τύχη τους έγινε στη χώρα μας αφορμή αντιπαράθεσης μεταξύ αντιπολίτευσης και κυβέρνησης και οι περίπου 100.000 ομογενείς της Ουκρανίας βρέθηκαν από τη λήθη στο επίκεντρο της επικαιρότητας.

    Ο Αλέξανδρος Ασλά είναι ένας εξ αυτών που για χρόνια προσπαθούσαν μόνοι τους, σιωπηλά και αθόρυβα, να μάθουν πώς βρέθηκαν σε εκείνο τον τόπο. Εχει λευκά μαλλιά και γωνίες στο πρόσωπο. Ζει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα ως μουσικός. «Ο πατέρας μου δεν μιλούσε ποτέ για την ιστορία μας και στο σχολείο μάς απαγόρευαν να μιλάμε ρουμαίικα» λέει. Οι πρόγονοί του βρίσκονταν στην Κριμαία από τα βυζαντινά χρόνια μέχρι και το 1778, όταν μετακινήθηκαν με πρωτοβουλία της Μεγάλης Αικατερίνης βορειότερα, σε μια έκταση όση η Κρήτη. Το τραχύ κλίμα στην αφιλόξενη νέα γη κόστισε πολλούς θανάτους στην κοινότητα. Με τα χρόνια όμως στέριωσαν ιδρύοντας τη Μαριούπολη στις όχθες του ποταμού Κάλμιους και δεκάδες άλλα χωριά ολόγυρά της.

    ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ. Το 1859 καταργήθηκε η αυτονομία της Μαριούπολης και δέκα χρόνια αργότερα έκλεισε και το ελληνικό δικαστήριο στα πλαίσια των ρωσικών πολιτικών αφομοίωσης του πληθυσμού. Το 1937 επί Στάλιν εκτελέστηκαν 3.470 Ελληνες και εκδιώχθηκαν άλλοι 158. Αυτές ήταν οι απώλειες της «ελληνικής επιχείρησης» που σχεδίασε τότε το υπουργείο Εσωτερικών Υποθέσεων της Σοβιετικής Ενωσης.

    Τότε χάθηκαν και τα ίχνη του παππού του Αλέξανδρου Ασλά. «Δεν ξέρουμε τι απέγινε. Τον συκοφάντησαν μάλλον και μπορεί να τον εξόρισαν. Χάθηκε» λέει. «Τα χρόνια εκείνα ήταν δύσκολο να ψάξεις. Δεν μπορούσες να κοιτάξεις στα αρχεία του κράτους. Δεν μπορούσες να αποδείξεις ότι έγινε κάποιο έγκλημα» προσθέτει.

    Ο,τι σχετιζόταν με τις μειονότητες επιχειρήθηκε να διαγραφεί. Ονόματα χωριών άλλαξαν, σχολεία έκλεισαν, μειονοτικά έντυπα απαγορεύτηκαν. Οι ελληνικές οργανώσεις χαρακτηρίστηκαν «κατασκοπευτικές». Ακόμα και τα μεταλλικά τυπογραφικά στοιχεία του ελληνικού εκδοτικού οίκου βυθίστηκαν στη θάλασσα. Χιλιάδες Έλληνες επέλεξαν να κρύψουν την καταγωγή τους. Κάποιοι άλλαξαν και τα επώνυμά τους. Ώσπου το ελληνικό στοιχείο αναγεννήθηκε σταδιακά στις αρχές του 1960 και η διδασκαλία της γλώσσας επετράπη και πάλι στην περεστρόικα, την περίοδο διακυβέρνησης του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Το 1989 γιορτάστηκε για πρώτη φορά στη Μαριούπολη και η 25η Μαρτίου.

    Σε αυτή τη δίνη πολιτικών και πολιτισμικών αλλαγών ο Ασλά προσπαθούσε να χτίσει τη ζωή του. Όταν ήταν επτά ετών, πέθανε η μητέρα του. Ο μυλωνάς πατέρας του έφυγε σε άλλη πόλη για δουλειά και ο Ασλά μεγάλωσε με τους τρεις αδελφούς του και την οικογένεια του θείου του σε ένα πέτρινο σπίτι με τέσσερα δωμάτια. «Σκεφτόμουν ελληνικά και μετέφραζα στα ρωσικά. Όταν άρχισαν να λειτουργούν βιομηχανίες στη Μαριούπολη, εγκαταστάθηκαν στην πόλη πολλοί Ρώσοι και Ουκρανοί. Το 1960 ήταν ντροπή κάποιος Έλληνας να παντρευτεί Ρωσίδα. Με τα χρόνια άλλαξε και αυτό» λέει.

    Ο Ασλά φοίτησε στην Κρατική Μουσική Σχολή του Αρτέμοβσκ και διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Σουσένσκογε της Σιβηρίας. Αργότερα εργάστηκε στη Μαριούπολη. Το 1981 ξεκίνησε το μεγάλο του έργο. «Ήθελα να δείξω ποιοι είμαστε» λέει. Ταξίδεψε σε 36 ελληνόφωνα χωριά της Ουκρανίας, χτύπησε πόρτες αγνώστων και κατέγραψε σε μαγνητόφωνο τα τραγούδια και τα παραμύθια τους. Συγκέντρωσε το υλικό στο βιβλίο του «Μαριουπολίτικα» και σε δύο δίσκους. Στο βιβλίο του περιγράφει αυτή την αναζήτηση ως εξής: «Είναι παράξενο πράγμα να είσαι Έλληνας και να μην ξέρεις την ελληνική γλώσσα. Είναι άσχημο να μην ξέρεις πώς βρέθηκες σ’ αυτόν τον τόπο. Όμως πόσο πικρό είναι ν’ ακούς να σου λένε: “Εντάξει, ίσως και να είσαι Έλληνας… όχι όμως πραγματικός. Οι γνήσιοι υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα”».

    Η διδασκαλία των ελληνικών. Η κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου του συνέπεσε με την επίσκεψη του Βασίλειου Κύρκου, ομότιμου καθηγητή σήμερα του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. «Ήμουν ο πρώτος έλληνας καθηγητής μετά το 1940 που βρέθηκε στη Μαριούπολη, με αφορμή τότε το συνέδριο της Σοβιετικής Ακαδημίας Επιστημών» λέει ο κ. Κύρκος. Για τα επόμενα έξι χρόνια ανέλαβε την επίβλεψη της εκπαίδευσης δασκάλων από την ομογένεια. Συνολικά 100 εκπαιδευτικοί ελληνικής καταγωγής συμμετείχαν στο πρόγραμμα και επιμορφώθηκαν ο καθένας για ένα έτος στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Μία εξ αυτών ήταν και η Αλεξάνδρα Προτσένκο, η τωρινή πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων Ουκρανίας.

    Ο κ. Κύρκος έχει ξεκαθαρίσει ότι οι ομογενείς που ζουν στον βόρειο μυχό του Εύξεινου Πόντου δεν είναι Πόντιοι, αλλά μιλούν άλλες διαλέκτους. «Οι Έλληνες εκεί αισθάνονται φορείς της παράδοσής μας. Θυμάμαι κάποιον ηλικιωμένο σε ένα γλέντι όπου είχα παρευρεθεί να σηκώνεται και να φωνάζει με καμάρι “εγώ είμαι Ρωμαίος”» λέει.

    Ο μόνος αποσπασμένος στη Συμφερόπολη

    Ο Αλέξανδρος Ασλά ήταν ένας από τους 100 εκπαιδευτικούς που συμμετείχαν στο πρόγραμμα εκμάθησης των ελληνικών στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Από το 1992 έχει εγκατασταθεί στην Αθήνα, αλλά δεν παύει να επισκέπτεται την πατρική του γη. Ενώ αυτός έφυγε, ένας άλλος Έλληνας εγκαταστάθηκε στην Κριμαία. Ο Παύλος Παπαδόπουλος είναι ο μοναδικός αποσπασμένος εκπαιδευτικός στη Συμφερόπολη. «Πριν από την κρίση ήμασταν τέσσερις. Διδάσκω σε πολυπολιτισμικό σχολείο και στο Ταυρικό Εθνικό Πανεπιστήμιο» είπε σε τηλεφωνική μας επικοινωνία.
    Σήμερα οι Έλληνες της Κριμαίας, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, φθάνουν τις 3.500 και, κατά άλλες, τις 6.000. Επέστρεψαν εκεί σταδιακά τη δεκαετία του ’80 από τη Γεωργία και το Καζακστάν, όπου ζούσαν εξόριστοι. Από τη Γεωργία έφυγε και ο Σωκράτης Λαζαρίδης, επίκουρος καθηγητής Νεοελληνικών στη Συμφερόπολη. Αρκετοί ήταν εκείνοι που επέλεξαν μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης να έρθουν στην Ελλάδα, όπου τους υποδέχθηκαν ως Ρωσοπόντιους.

    Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εκτιμά τον αριθμό των Ελλήνων της Ουκρανίας στις 91.000, ενώ η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων Μαριούπολης τους ανεβάζει σε περισσότερους από 100.000.

    Ο Παύλος Παπαδόπουλος ζει εδώ και εννιά χρόνια στη Συμφερόπολη μαζί με την ουκρανή σύζυγό του. Όπως λέει, οι περισσότεροι ομογενείς εκεί είναι ιδιωτικοί υπάλληλοι, αρτοποιοί, οδοντίατροι ή καθηγητές. Μέχρι την ημέρα που μιλήσαμε τηλεφωνικά, η καθημερινότητά του δεν είχε ανατραπεί από τις εξελίξεις στην περιοχή. «Εάν δεν είχε κάποιος πρόσβαση στο ραδιόφωνο, την τηλεόραση ή το Ιντερνετ και δεν περνούσε από το κέντρο της πόλης, δεν θα καταλάβαινε τι συμβαίνει εδώ» είπε. «Η ζωή σε κάθε γειτονιά συνεχίζεται με κανονικούς ρυθμούς. Βλέπω όμως ότι αρκετοί ντόπιοι και ομογενείς τάσσονται υπέρ της ρωσικής πλευράς. Όταν ρωτάω τους φοιτητές μου τι γλώσσα μιλάνε, οι περισσότεροι απαντούν “ρωσικά”».

    ΠΗΓΗ http://ardin-rixi.gr/

  8. Να «ξεχάσουν τη γλώσσα του Πούτιν» ζητά από τους Ελληνες της Ουκρανίας το Κίεβο – Εντονες αντιδράσεις

    Σοκαρισμένη είναι η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων της Ουκρανίας από την απαίτηση του Κιέβου να εγκαταλείψουν τη ρωσική γλώσσα. Με επίσημη επιστολή που έλαβε η Ομοσπονδία από την Ουκρανική Διεθνή Ένωση Επαγγελματιών Εκπαιδευτικών, απαιτείται να σταματήσει άμεσα η χρήση της «εχθρικής ρωσικής γλώσσας» από τους Ελληνες που ζουν στην Ουκρανία.

    Μόνες επίσημες γλώσσες για τους έλληνες της χώρας αναγνωρίζονται μόνο η ελληνική και η ουκρανική, γράφει η ανακοίνωση, τονίζοντας πως εάν θέλουν να ενσωματωθούν στη χώρα που τους φιλοξενεί, οι ελληνικές οικογένειες θα πρέπει να «ξεχάσουν την εχθρική γλώσσα του Πούτιν» , καθώς η ρωσική γλώσσα εκλαμβάνεται ως εχθρική από τους ουκρανούς πολίτες. Η ένωση εκπαιδευτικών της Ουκρανίας ζητά την εξάλειψη του ξένου, εχθρικού, πνεύματος, της γλώσσας και του εχθρικού πολιτισμού από την καθημερινή ζωή, ξεκινώντας από την «ορθή» διδασκαλία των παιδιών στο νηπιαγωγείο.

    Απαράδεκτα επιτακτικό ύφος και γλώσσα πεζοδρομίου, λένε οι Ελληνες
    Αμεση ήταν η επίσημη άρνηση των ελλήνων της Ουκρανίας, οι οποίοι δηλώνουν σοκαρισμένοι. Στην επιστολή απάντησης, η πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων της Ουκρανίας, Αλεξάνδρα Προτσένκο-Πιτσάτζη τονίζει πως -κατά πρώτον – δεν γίνονται αποδεκτοί τέτοιοι όροι για μια γλώσσα, η οποία για όλους τους πολιτισμένους ανθρώπους έχει συνδεθεί με τα έργα των μεγάλων ρώσων κλασσικών, όπως ο Ντοστογιέφσκι, ο Τολστόι και Τσέχοφ, και όχι με το όνομα του Πούτιν… Οι έλληνες της Ουκρανίας επισημαίνουν σοκαρισμένοι το απαράδεκτο και επιτακτικό ύφος της επιστολής, και δη από την εκπαιδευτική κοινότητα, με εκφράσεις όπως «είναι υποχρεωμένοι να ξεχάσουν τη γλώσσα του Πούτιν». «Τι είναι αυτό – γλωσσικός εξτρεμισμός;» αναρωτιέται η Αλεξάνδρα Προτσένκο-Πιτσάτζη.

    Τέλος η Προσένκο – Πισάτζη επισημαίνει πως τέτοιου είδους απαγορεύσεις και προσπάθειες εξουδετέρωσης της σημασίας του πολιτισμού και της λογοτεχνίας του κάθε έθνους, παραπέμπουν σε ολοκληρωτικά καθεστώτα και φέρνουν στην μνήμη μαύρες σελίδας της ιστορίας που δεν θα πρέπει να επαναληφθούν.

    Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο και των δύο επιστολών, όπως αναρτήθηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας των Ελλήνων, (http://www.greeks.ua/content/otkrytoe-pismbmo-chlenam-ukrainskogo-vsemirnogo-sojuza-professionalmbnykh-uchiteley_ru/ru – η αλληλογραφία διεξήχθη στα Ουκρανικά)

    # Η επιστολή της Ουκρανικής Διεθνούς Ένωσης Επαγγελματιών Εκπαιδευτικών:
    «Οι Έλληνες, οι οποίοι είναι πολίτες της Ουκρανίας, πρέπει – από αλληλεγγύη προς τον λαό της Ουκρανίας – να ξεχάσουν τη γλώσσα του Πούτιν και να γίνουν μέρος της ουκρανικής κοινωνίας, μιλώντας μόνο την ελληνική και την επίσημη γλώσσα, εμπλουτίζοντας τον πολιτισμό της Ουκρανίας με ελληνικό πολιτισμό και ιστορικό παρελθόν.
    Δύο γλώσσες πρέπει να ακούγονται σε κάθε οικογένεια: η μητρική Ελληνική και η κρατική, όπως είναι οι απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όλου του πολιτισμένου κόσμου για εκείνους που ζουν στην επικράτεια μιας άλλης χώρας. Η Ρωσική γλώσσα στην Ουκρανία σήμερα εκλαμβάνεται ως εχθρική από τους Ουκρανούς πολίτες. Η ελληνική οικογένεια θα πρέπει να αγνοήσει την εχθρική γλώσσα του Πούτιν, να εξαλείψει το ξένο πνεύμα, τη γλώσσα και τον πολιτισμό από την καθημερινή ζωή. Σας προσφέρουμε τη δυνατότητα να αρχίσετε τη φροντίδα για τα παιδιά των Ελλήνων εδώ στην Ουκρανία, από το νηπιαγωγείο».

    # Η απάντηση της Προέδρου της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων
    της Ουκρανίας της Αλεξάνδρας Προτσένκο-Πιτσάτζη:

    «Η επιστολή μας έχει σοκάρει… Πρώτον, δεν είναι αποδεκτοί οι όροι που χρησιμοποιούνται από τον συγγραφέα της επιστολής. Η Ρωσική γλώσσα για όλους μορφωμένους και πολιτισμένους ανθρώπους σχετίζεται με τα έργα των αθάνατων κλασικών, όπως είναι ο Α. Πούσκιν, ο Ν. Γκόγκολ, ο Λ. Τολστόι, ο Φ. Ντοστογιέφσκι, ο Α. Τσέχοφ, ο Ι. Μπούνιν, και όχι με το όνομα του Πούτιν…
    Δεύτερον, ο επιτακτικός τόνος της επιστολής είναι απαράδεκτος. Εγώ η ίδια είμαι καθηγήτρια με 40 χρόνια διδακτικής εμπειρίας, οπότε δεν καταλαβαίνω πώς μπορεί ένας καθηγητής, ένας άνθρωπος που πρέπει να διδάξει τα παιδιά για να δουν τον κόσμο με τα μάτια ορθάνοιχτα, να γράφει, ότι αυτό ή εκείνο το έθνος, «είναι υποχρεωμένο να ξεχάσει τη γλώσσα του Πούτιν»; Τι είναι αυτό – γλωσσικός εξτρεμισμός;
    Μπορεί άραγε το γλωσσικό ταμπού μπορεί να είναι στο ίδιο επίπεδο με τις ευρωπαϊκές αξίες, οι οποίες αποτελούν τη βάση μιας δημοκρατικής, ανοικτής και προοδευτικής κοινωνίας; Αυτή είναι μια άμεση παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι Έλληνες της Ουκρανίας έχουν ήδη περάσει από όλες αυτές γλωσσικές διαμάχες, όταν στα 1930 οι σοβιετικές αρχές απαγόρευσαν τις ελληνικές διαλέκτους. Το να απαγορευτεί αυτή ή η άλλη γλώσσα, να εξουδετερώνεται η σημασία του πολιτισμού και της λογοτεχνίας του κάθε έθνους – αποτελεί “προνόμιο” ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος. Και δεν θέλουμε να επαναλάβουμε την ιστορία με τέτοιο τρόπο».

    http://gr.rbth.com/news/2014/12/06/na_ksexasoyn_ti_glossa_toy_poytin_zita_apo_toy_elline_ti_oykrania_to_kie_34151.html

  9. http://homepages.neiu.edu/~dgrammen/2006VICTOROVA.pdf

    IDENTITY CONFLICT IN THE ROUMEAN
    COMMUNITY
    The elite versus the public

    Ksenia Victorova

    The Roumean ethnic group is located in Priazovye, the Donetsk region of south-eastern Ukraine.
    The Roumeans, who speak a version of Modern Greek, moved to Priazovye from the Crimea in the
    1770s, together with Ouroums (a turkophone Orthodox group) and other Christian ethnic groups.
    Like many other ethnic minorities, Roumeans are experiencing an ‘ethnic renaissance’ which
    evolved during the 1980s in what was then the Soviet Union. By ‘ethnic renaissance’ I refer to the
    creation and propagation of myths and symbols which, first, draw a positive image of the ethnic
    group needed for its consolidation and mobilization, and, second, utilize its symbolic heritage*
    cultural traits, prominent figures, language, and historical events*through appropriate
    interpretation. An important actor in this process is the elite of the group. This article looks at
    the existing disagreement between the Roumean elite and others in the community on what the
    appropriate interpretation of Roumean symbolic heritage entails.

    The Sides of the Conflict

    The Roumean elite consist for the most part of officials of the Federation of Greek
    Societies of Ukraine (FGOU; website in Russian and Modern Greek: http://fgou.servecoua.com)
    and of those who follow the FGOU’s policy. In fact, they are the most active,
    creative and influential members of Roumean society and seek self-realization through a
    number of public activities and have access to various resources. Many run a business or
    are employed in top management positions (or have had experience in high-level posts
    during the Soviet era). On average, their level of education is much higher than that of the
    Roumean community. The FGOU offers numerous positions to its officials at the head
    office in the town of Mariupol and at local offices. There are branches of the FGOU in
    nearly every Roumean village. The FGOU is funded by the Ukrainian state, several Greek
    state institutions and charitable organizations, and the General Secretariat for Greeks
    Abroad (SAE). Moreover, the organization is in charge of controlling and distributing these
    funds. The FGOU was founded in 1995 as a union of 17 organizations promoting national
    culture. In 2000, it comprised 52 organizations and by 2005 more than 60 had joined the
    Federation. There are many other organizations of Ukrainian Greeks (the largest include
    the Ukrainian Public Organization ‘UkraineGreece’, the Federation of the Greek Societies
    of the Crimea, the Union of Greeks of Ukraine and Donetsk Hellenic Center) which are not, however, incorporated in the structure of the FGOU and have no notable influence in
    Priazovye.
    According to Protsenko-Pichadzhi, Head of the FGOU, the FGOU’s main tasks are
    ‘revival of the native language, of the original Greek culture, upbringing of the national
    elite, solving the problems of ecology and health protection’.1 To revive the native
    language and promote the emergence of a national elite, the Mariupol Humanitarian
    College was founded in 1991 (an institute since 1993 and a university since 2005), which
    is now a member of the FGOU. About 300 Modern Greek language teachers graduate
    from the university every year. Modern Greek is taught in 21 village schools in Priazovye.
    Since 2003, two schools have obtained the status of ‘Modern Greek language schools’
    which means that Modern Greek is a required course in the 11-school-year curriculum
    (the schools are in the Roumean village of Sartana and in the Ouroum village of Stary
    Krym). The most important cultural event, the Priazovye Greek folk festival ‘Mega-Yurti’,
    has been taking place in one of Priazovye’s Greek villages every two years since 1988,
    while the annual ‘Panair’ festivals are held in every village. Many folk music and dance
    groups from Ouroum and Roumean villages participate in these festivals, which are
    organized by the FGOU. In 1997, the Association of Priazovye Greek Doctors, ‘Iatros’, was
    founded, and in 2004, a Greek medical centre was opened in Mariupol. The doctors visit
    Roumean and Ouroum villages several times a year, consult patients free of charge and
    distribute medicine. Since 1996, the FGOU has been publishing Elliny Ukrainy (Hellenes of
    Ukraine), a weekly newspaper, to inform the public about its cultural and many other
    events.
    The FGOU has elaborated an uncontroversial, consistent, and ‘scientific’ view on the
    ethnic history and identity of all Ukrainian Greeks. This official version is propagated
    among Priazovye Greeks through the FGOU’s official gazette, the local Mariupol Greeks’
    newspaper Chronos, the Mariupol Humanitarian University and village schools, as well as
    during folk festivals and other events that the FGOU organizes. This view is accepted by
    the Greek population in many parts of Ukraine (regarding Pontian Greeks, see Popov,
    2003). However, Priazovye Greeks (Roumeans and Ouroums) have their own personal view
    on their ethnic history, culture and identity. Their position often differs from the
    mainstream, i.e. that of the FGOU, but is not as clearly articulated, widely promoted or
    supported as the latter’s. Opposite the FGOU stands the other party to the conflict
    discussed here, namely the residents of 17 Roumean villages. From 2001 to 2005 five
    expeditions of the St Petersburg State University and the European University at St
    Petersburg were carried out in 13 of these villages and approximately 1000 interviews
    were undertaken with Roumeans. These interviews and observation data provide the key
    material for this article.

    Methods and Data

    The data for this study were collected by several work groups consisting of linguists,
    socio-linguists and ethnologists. We worked in the villages of Maloyanisol, Kasyanovka,
    Kremenevka, Yalta, Bugas, Krasnaya Polyana and Vizantia. The interviews with officials of
    the FGOU and other Greek organizations were held in the village of Stary Krym, in
    Mariupol and in the cities of Donetsk and Kiev.
    The respondents were asked questions on ethnic identity, language and attitudes
    (see Appendix). The interviews comprised two parts: a linguistic part and one on ethnic Respondent: I don’t speak Turkish, but I have been living here for 50 years, so I do know.
    Many of their words are like the Turkish ones. We don’t understand. Maybe one or two
    words are like our words, but the languages differ.
    Interviewer: But who are they?
    Respondent: Tatars must have influenced them [laughs] […] During the time of the Tatar
    invasion, Tatars were the masters for many years, I guess, then they appeared … Mixed
    with them. Greeks and Tatars. I don’t know exactly when it was. (Maloyanisol village, 2003)

    During the interviews, the interviewer referred to printed or hand-written lists for the questions; in other words, the questions on the questionnaire were not read out so they could be posed in as natural a way as possible. Moreover, the interviewers did not mention any ethnic group or language during the interview but waited until the respondents themselves began speaking of a certain group or language. The respondents were then asked additional questions on the group or language they had mentioned.

    Ethnonym

    The official discourse refers primarily to Greeks. It suggests the unity of all Greeks in
    the entire world, e.g. ‘Greeks are Greeks even in America’ (Elliny Ukrainy, Mar. 2005) is the
    title of an article about contacts between the Berdyansk Greek Society and the Ukraine
    and Greek diaspora in Glifada, USA. The concept of pan-Hellenic brotherhood justifies the
    expectation of support from Greeks living in other parts of the world. The notion ‘we are
    Greek just like you’ or ‘like those in Greece’ is a particularly common criticism, an example
    being this comment about the procedure of getting a visa at the Greek Consulate in
    Mariupol:
    They make us prove that we are Greeks, imagine, they ask: Well, do you speak the
    language? Do you know the songs? How can they treat us like that, we are the same
    Greeks like they are! I don’t understand why they are not ashamed. (Interview with the
    Chief of the Maloyanisol Greek Society, 2005)
    A newspaper comments on the changes in Greek legislation concerning repatriation in the
    following way:
    We had to survive the hell of wars and disasters, persecution and losses, to survive
    Muslims’ oppression, the resettlement, the persecution against ethnic minorities, we
    managed to maintain the light of Orthodoxy and to preserve our Greek ego*and for
    what? To see how in the 21st century a bureaucrat [in the Greek Consulate] who is
    looking into the bulk of documents [which testify to one’s Greek origin] and*the most
    important*who sees and feels that one is the same Greek as he himself is impugning
    one’s Greek origin. (Elliny Ukrainy, Apr. 2002)
    To distinguish the members of the FGOU from all other Greeks, the term Greeks of Ukraine
    is used, e.g. ‘The SAE supports Greeks of Ukraine’ (Elliny Ukrainy, Apr. 2002). The same term
    often means only Priazovye Greeks, or Mariupol Greeks, i.e. Roumeans and Ouroums
    because they are the largest compact group of Greeks in Ukraine. Other Greeks living in
    Ukraine are dispersed and do not form distinct groups.
    The word Ellins (Hellenes) does not differ in meaning from Greeks but is marked
    stylistically as somewhat old-fashioned. The derived form (Greco-)Ellintses, on the contrary,
    is colloquial, its meaning being narrower than Greeks. It refers only to Roumeans to
    distinguish them from Greco-Tatars, or Ouroums. The words Greco-Ellintses and GrecoTatars
    are rarely found in official discourse, first because the very existence of two distinct
    groups and the difference between them tends to be ignored. It is often mentioned that
    ‘Scientists have proved that Roumeans and Ouroums are one people’, ‘No doubt remains
    that Roumeans and Ouroums are the same people, the same ethnos’, ‘We [Roumeans and
    Ouroums] have everything in common’ (Elliny Ukrainy), ‘Only the language [is different],
    they [Ouroums] are like us [Roumeans]’, or ‘The same nation’ (Chief of the Bugas Greek
    Society). From the official point of view, the fact that Ouroums speak a Turkic language
    looks odd and needs to be explained:

    Our brothers, turkophone Greeks, who have become the victim of unfair politicians’
    ethnogenetic speculations [i.e. speculations of those who emphasize the ties between
    Ouroums and Turkic peoples] are not guilty of linguistic assimilation which they underwent during several centuries of living near the Crimean capital, the cultural center
    of Bakhchisaray*as well as many Greeks and other peoples who are not guilty of having
    lost their native language as a result of the Russification policy by the Russian Empire and
    Stalin’s repressions. (Elliny Ukrainy , Jun. 2004)
    Second, this pairing of terms is regarded as incorrect:
    [Originally, Roumeans] had called the Ouroum-speaking Greeks Bazaryans, though they
    called themselves Ouroums. Roumean-speaking Greeks were called Tats, they called
    themselves Roumeans or Hellenes. In the 1930s, these groups of Greeks, due to
    somebody’s malicious intent, were called Greco-Tatars and Greco-Ellintses. Even today
    one can hear these unscientific, anti-ethnographic terms sometimes. (Readings in History
    and Culture of Greeks of Ukraine , Donetsk, 1998, p. 37)

    History

    The official version of the ethnic history does not distinguish between Roumeans
    and Ouroums. It deals with Priazovye/Mariupol Greeks as one group. The history of
    Priazovye Greeks has four turning points: the Resettlement (at the end of the eighteenth
    century), the Renaissance (1920searly 1930s), the Repressions (1930s), and the Second
    Renaissance (since 1990).
    Before their resettlement from the Crimea to Priazovye, Greeks suffered oppression
    by Muslims which caused ‘distortions’ in their culture and language. In the 1770s, Russian
    Empress Catherine the Great allowed them to resettle in Priazovye. According to the
    Empress’s decree, they were given immunity from taxation and from military service, but
    later lost these privileges. The 1920searly 1930s marked a period in which Greek culture
    flourished in Priazovye: Greek theatre, Greek schools and a college were established, Greek
    newspapers were published, and there were many Greek poets and writers. All this came
    to an end in the mid-1930s. Greek cultural institutions were closed, and the cultural elite
    were arrested and executed. Many other Greeks were arrested, and many died of famine as
    a result of the ongoing collectivization.
    Greeks were persecuted during the entire Soviet period: it was more difficult for
    them to enter universities and to obtain official posts, and they were not allowed to
    undertake military service. They were not allowed to speak their native language and had
    no possibility of visiting their homeland, Greece. During the period of the repressions and
    for some time thereafter, many Greeks preferred to register their children as Russians or
    Ukrainians, which was possible for children of mixed marriages. The ethnic renaissance of
    the Greeks began in the late 1980s. Greek schools re-emerged, Greek books were
    published, and many Greek cultural organizations were founded. Priazovye Greeks
    established ties with Greeks in Greece and Cyprus. Step by step, they began reintegrating
    into the pan-Hellenic world.
    Much literature has been published on the history of Priazovye Greeks in recent
    years, the vast majority being devoted to these turning points. For example, of 20
    reports presented during the session on ‘Greeks in the History of Priazovye’ at the 1999
    ‘UkraineGreece: Historical Heritage and Cooperation Perspectives’ conference, three
    reports focused on the resettlement, five on the renaissance of the 1920s30s, two
    on the period of repression and two on the second renaissance. The role of ‘Gathering
    the Great’ in Roumean history is evaluated as positive, as is the role of Russian Field-Marshal Suvorov who conducted the resettlement. Patriarch Ignaty, who headed
    the community in the period of resettlement, is the most prominent figure in Roumean
    history. In 2004, an enormous statue of Patriarch Ignaty was erected in Mariupol.
    Another prominent figure who has been honoured with a statue is Georgy Kostoprav
    (190337), ‘the founder of Greek literature and the first classic of it’ (Encyclopedia of
    Priazovye Greeks’ Creative Activity, 2000, p. 61) (as in many other instances, Greek means
    Roumean here).

    Language

    ………………………
    ……………………….

  10. Language

    Modern Greek is considered the Roumean’s mother tongue, yet the dominance of
    the Russian language has resulted in its becoming Roumean children and adolescents’
    main colloquial language (on language shift see Hatzidaki, 1999; Victorova, 2003). The
    diminishing of the Greek language has caused regret. As already mentioned, language
    revival is one of the FGOU’s main tasks, which can only be achieved by promoting Modern
    Greek among Roumeans. Promoting Modern Greek and restoring ‘the native language’ is
    the same from the official point of view. Reference to ‘our ancestors’ language’, ‘our native
    language’, ‘the language of our culture’, ‘the language we must preserve’, etc. (i.e. Modern
    Greek), is made in nearly every issue of Elliny Ukrainy.
    Teachers and their students rarely have any knowledge of Roumean. Even if they
    do, e.g. in the Maloyanisol village school, where teachers occasionally point out
    similarities and differences between Roumean and Modern Greek, Roumeisms in
    students’ speech are always corrected. Usually, Modern Greek is studied as a foreign
    language, though officials prefer to ignore this fact. When it cannot be ignored, as in the
    report entitled Language Problems of the Greek Minority of Ukraine (2000), special
    discourse strategies are used:

    [following a discussion about the increasing number of schools and teachers and other
    signs of progress in native language learning] However, it is impossible to say that
    everything goes well with teaching Modern Greek in Ukrainian schools. The language
    problem is aggravated by the fact that Roumeans do not understand Dimotiki though
    they speak the [Roumean] dialect. Indeed, the way of history was such that the dialect,
    located far from Greece, influenced by other languages, was developing according to
    its particular laws. Its phonetics, grammar and vocabulary have changed. Without
    special philological education, without acquaintance with the modern literary speech,
    Roumeans do not understand Dimotiki. This is why they perceive it as a, so to say ,
    foreign language (my emphasis).

    Aside from the ‘way of history’ and reference to Greek as a ‘so to say, foreign language’,
    the mention of the term Dimotiki is worth noting. It is the only time it was referred to in
    Priazovye. Most of the population hardly know its meaning; the language is always
    referred to simply as (Modern) Greek. In the speech I quote, it is also referred to as
    (Modern) Greek, with the exception of the indicated passage. ‘Roumeans do not
    understand Dimotiki’ does not sound heretical, while ‘Roumeans do not understand
    Greek’ does: Roumeans are Greeks; consequently they do understand the Greek language.
    When the difference between Modern Greek and Roumean is mentioned explicitly, it is
    regarded as a painful result of historical circumstances, like in the quotation above. The
    dialect is considered flawed, distorted, spoiled with Tatar, Russian and Ukrainian borrowings. However, the fact that Roumeans have preserved the language for centuries
    under Tatar and then Russian dominance, to whatever degree, is greatly cherished.

    Territory

    Roumeans have two homelands. They acknowledge the fact that their history is very
    unusual and has been very troubled. Their first homeland is Greece, or Mother Hellas, as it
    is often referred to in official texts. Roumeans lost their homeland because of certain
    unfavourable circumstances (e.g. persecution by Muslims) or because of their lively
    character and inclination to travel. Every Roumean dreams to see Greece again (even those
    who have never been there before). Their second homeland is Ukraine ‘where we find the
    possibility of development and self-realization as an ethnos’ (speech at the 10th
    Anniversary of the FGOU, 2005, Stary Krym). This is well illustrated through the title of a
    book published by the FGOU entitled My Hellas is Ukraine. The cover of another book
    (Roumean traditional verses) pictures a man, one half of whom is a stereotypical image of
    a Ukrainian Cossack (forelock, long moustache, embroidered shirt) and the other is Greek

    (aquiline nose, short moustache, with a goblet of wine).
    This ‘order of homelands’ may be inverted; for instance:
    Though Greece always has been and will be my second homeland, Ukraine has been, is
    and always will be the first one. Living there [in Greece], I was missing my home;
    sometimes it seemed to me that there was no air fresher than ours, no water better than
    ours, I was missing a heel of bread with garlic and lard [lard is another symbol of the
    Ukraine and the Cossack]. (Elliny Ukrainy , Jun. 2003)

    The Popular Version of Roumean Ethnic Identity

    Ethnonym

    In the Roumean language, Roumeans (rumej) is the single term referring to Greeks.
    Today, the language of everyday informal communication is mostly Russian.2 Many
    Roumeans who do not speak Roumean are not familiar with this term. Roumeans call
    themselves Greeks or Greko-Ellintses. The latter ethnonym is used to distinguish this group
    from Greko-Tatars (Ouroums):
    We all here are Greeks. All these villages, you know*Sartana, then Chermalyk over there,
    Makedonovka … and Stary Krym is not ours. In Stary Krym, they are Greko-Tatars. We are
    Greko-Ellintses, they are Greko-Tatars, do you understand? Not our Greeks. Not Ellintses.
    (Interview with Sartana resident, 2003)
    This distinction is very important for both groups, unlike the case in official discourse. The
    distinction between Roumeans and Ouroums is*besides the distinction between Greeks
    and Russians*the most significant factor forming the two groups’ identities (for details
    see Baranova, in press). Several stereotypes about Ouroums recur in Roumean discourse
    and vice versa. For both, these stereotypes are the same and have a discriminatory
    character, their purpose being to deprecate the other group and emphasize the
    superiority of ‘our own group’. Such discrimination exists primarily at the level of
    discourse, less in conduct.

    Roumeans distinguish themselves from Greeks living outside Ukraine, especially
    those in Greece, but no specific ethnonym is used to refer to the latter group. They are
    called ‘Greeks in Greece’, ‘the real Greeks’ or simply ‘those Greeks’ (emphasizing the
    those):
    Respondent: Okhi *we do not say it like that. This means ‘no’, and we say jokh ‘no’. Jokh
    is a Tatar word, we use many Tatar words.
    Interviewer: Who says it like that? Okhi ?
    Respondent: It’s those Greeks. Those in Greece. Our Greeks say jokh. (Interview with Yalta
    resident, 2001)
    In Greece, over there, they are Greeks as well, but they are not like us. They are other
    Greeks. Those Greeks, … they have different habits, different customs, a language we
    don’t understand. (Interview with Yalta resident, 2001)
    To emphasize the difference between ‘our Greeks’ and ‘not our Greeks’, Roumeans use
    various ad hoc terms. They may call themselves Greeks and ‘the others’ Ellintses or vice versa.

    History

    ee. Some of the people we interviewed could not tell us anything about the history of
    their group, though this was an exception. Nearly everyone knows that Roumeans moved
    to Priazovye from Crimea and suffered repression and discrimination during the Soviet era.
    The names and deeds of Patriarch Ignaty, Catherine the Great, Suvorov as well as
    Kostoprav are widely known. Occasionally, Catherine the Great merges with another
    Russian Empress (Catherine I), and Suvorov with Potyomkin.
    One of the main differences between the official and popular version of Roumean
    identity is that the popular version excludes Ouroums. Ouroums ‘have always lived here’
    (Yalta respondent, 2001), ‘they came from Turkey, Hellas is our homeland, Turkey is theirs’
    (Krasnaya Polyana respondent, 2002), ‘when they came, they were Tatars and then became
    Greeks’ (Maloyanisol respondent, 2003)*all these and other similar assumptions about
    the ethnogenesis of Ouroums do not appear in the official discourse.
    Another difference concerns the legend of Pasha Angelina, an Ouroum woman,
    Heroine of Labour. When Stalin planned to deport Priazovye Greeks (as was done with
    Crimean Greeks and Crimeo-Tatars in 1944 and with many other peoples living in the
    Soviet Union), Pasha Angelina asked him to let her people be. Respecting her title as the
    Heroine, Stalin allowed the Priazovye Greeks to remain in Priazovye. Many people believe
    this story to be true, while in official discourse it is considered false.

    Language

    Roumean is a language of low prestige and the community is not seriously
    concerned about its obsolescence. Many share the view that Roumean is merely a dialect
    that is not worth reviving or studying. Roumeans are also not so keen about underlining
    its closeness to Modern Greek, as is the case in the discourse of the elite:

    [the interviewer explains that she has come to record the language]
    Respondent: Our language? But it is not the true Greek, we speak a dialect here.
    Interviewer: Yeah, it’s exactly what we need, the dialect. The way you speak here.
    Respondent: Oh my girl, for what sake? Who needs it, our language! It is incorrect, you
    see. It is just a dialect, not the language those Greeks speak. We don’t understand them.
    Interviewer: We’re interested not in the way those Greeks speak but in this local variant.
    Respondent: I cannot guess what you need it for. Our language is useless, even illiterate.
    (Interview with Vizantia resident, 2003)

    Most of the interviews started in this or a similar way unless the respondents were officials
    of the FGOU. However, there are people whose attitude to Roumean is positive, even
    among those who consider it useless, a language without future:

    I like the dialect. It is such … it has kind of a smell of antiquity, of … days of yore. It is an
    interesting, very ancient language. Ancient, beautiful language. And it sounds very
    simple, nothing aristocratic, a breath of countryside. (Interview with Maloyanisol resident,
    2002)

    It is my native language. The language of my own, it’s mine. How is it possible to dislike
    one’s own language? (Interview with Maloyanisol resident, 2003)

    Those interviewed share the view that Roumean is an endangered language and their
    evaluation of its endurance is far more pessimistic than the official position.

    On the other
    hand, the disappearance of the language is no reason for despair:
    Respondent: The language is going away
    Interviewer: Should anything be done [to prevent it]?
    Respondent: What for? It was spoken when the people were illiterate, simply they didn’t
    know any other languages. Now nobody needs it. (Interview with Volodarskoe resident,
    2003)

    My children do not speak Greek [Roumean]. I haven’t taught them. My daughter has
    married a Russian, she does not know a word of Greek. The children are abandoning the
    language, it’s sorrowful, but what can we do? Russian is everywhere. Two old men speak
    Greek to each other, and when a Russian comes*or a child or anybody else*what
    language should they speak? Russian. (Interview with Yalta resident, 2001)
    Our language is underdeveloped, not a language of culture. Where can one go with our
    language*nowhere! When I was at school, the teacher used to say: ‘The Greek language
    reaches only from here up to the asphalt, and beyond that Russian is everywhere’.
    (Interview with Bugas resident, 2003)

    ………………….
    …………………..

  11. Practically everyone finds that Modern Greek and Roumean differ to some extent but there
    is no agreement on the degree of difference. Rarely are the languages described as being
    ‘the same language, several words may differ’ (Maloyanisol respondent, 2002); more often,
    people insist that ‘Our language has little in common with that Greek’ (Maloyanisol
    respondent, 2002), ‘Our language is Ellinsky, not like that one in Greece’ (Krasnaya
    Polyana respondent, 2002), and ‘Many words are alike, but the languages are different’
    (Kasyanovka respondent, 2003). The attitude towards Modern Greek is more favourable than towards Roumean: unlike Roumean, Modern Greek has literacy, literature, it is a
    cultivated language, a language of culture, not a dialect. It is more useful than Roumean;
    however, not everyone finds it useful:

    Interviewer: Do you want your son to speak it [Roumean]?
    Respondent: He will. Now he is too young to speak, he understands everything but
    speaks only Russian. Later he will speak Ellinsky as well.
    Interviewer: Do you want him to study Modern Greek?
    Respondent: Not necessarily. He doesn’t. It is necessary for those who plan to go to
    Greece. What will he do here with that Greek? (Interview with Maloyanisol resident,
    2005)

    Territory

    Like all regions of southern and eastern Ukraine, Priazovye is pro-Russian. Roumeans
    do not speak Ukrainian, are discontent about the establishment of a national border
    between Ukraine and Russia, and emphasize historical, cultural, and social ties between
    Roumeans and Russians. On the whole, Roumeans’ attitude towards Ukraine is negative.3
    They do not identify themselves with the symbols of Ukraine (lard, Cossacks):
    Nowadays, they are making Ukrainians of us. We live in Ukraine, so everything must be
    Ukrainian. What is it*Ukraine? There is no such country! Everything we have comes
    from Russia. The culture, the language … It is a great country. The Soviet Union was a
    great country. Everything has been destroyed. (Interview with Yalta resident, 2001)
    Many Roumeans have visited Greece, and many have relatives who married there or have
    found a job, often illegally. As a result of Greece’s protective policy towards kin minorities,
    Greece is the closest European country for Roumeans; for most it is the only European
    country they would consider living in. Meanwhile, their attitude towards Greece is more
    practical than affective. They are interested in moving to Greece because of hardships in
    Priazovye. The objectives of salary, employment, and EU citizenship are often mentioned
    in their narratives. Greece appeals to them not as the lost homeland but as a source of
    income which they lack in Priazovye:
    If I could, I would never go to Greece. We are aliens for those Greeks, nobody wants us
    there. But what can I do? There is no job here. Each family in my neighbourhood has
    somebody in Greece. (Interview with Maloyanisol resident, 2005)
    Roumeans feel loyal towards Russia, and many long for the former USSR.

    Discussion

    There are several reasons for the divergence in the interpretation of Roumean
    symbolic heritage. In part, this is caused by the policy of the FGOU, which functions as a
    mediator between Roumeans and various official institutions, and partly by the difference
    in the life experience of FGOU officials, who represent the upper stratum of society, and
    ordinary Roumeans*for the most part, a less educated rural population that still has
    difficulty integrating in the post-Soviet society.
    Nearly all expenses incurred by the FGOU are covered by Greek government
    institutions and various Greek non-governmental organizations (NGOs). Greece has a policy of providing support to Greek diaspora across the entire world. In accordance with
    Greek law, a foreign citizen of Greek ethnic origin, i.e. a member of the Greek minority
    living in a foreign country, is defined as being Greek if two conditions are met, namely
    Greek descent and Greek national awareness. These criteria are applied both at the
    individual level (to a foreigner who seeks Greek citizenship) and at the community level (to
    a group seeking support from the Greek state). In other words, Greece does not support
    an ethnic group which cannot prove its Greek origin and Greek national awareness. As we
    have seen, this is precisely the task of the FGOU: it tries to demonstrate in all possible ways
    that Roumeans do have a Greek origin and Greek national awareness. If the FGOU had
    concentrated on constructing a non-Greek, Roumean ethnic identity, it would have lost
    this support from the Greek state. Today, the Greek Ministry of Education and Religion, the
    Greek Ministry of Foreign Affairs, the Universities of Crete, Thessaloniki, Patra and Yannina,
    as well as the General Secretariat for Greeks Abroad (SAE) support the realization of various
    programmes in education. They pay the salaries for Modern Greek teachers at Roumean
    schools, cover expenses for teachers’ and students’ training in Greece, supply the schools
    with computers, furniture, books and other equipment, and support the Mariupol
    Humanitarian University. The SAE ‘Mothers of Hellenism’ programme has been operating
    since 2001 and provides support for needy children. The SAE and several Greek NGOs have
    financed the establishment and equipment of the Greek Medical Centre in Mariupol and
    finance its staff. All this would have been impossible if the FGOU had not insisted on the
    Greek origin and national awareness of all Greeks in Ukraine. By choosing its specific
    ethnonym, by emphasizing its ties with the ancient homeland, and ignoring the
    distinctions between the Roumean and Modern Greek languages, the FGOU has met
    the demands made by the Greek state in return for support.
    The official attitude of the FGOU towards independent Ukraine is positive, unlike
    the attitude of the majority of Roumeans, partly because until the late 1980s the very
    idea of founding a national cultural association in the USSR was unthinkable. The FGOU
    was established as a result of the same processes which led to the disintegration of the
    USSR. Moreover, the FGOU sometimes needs the particular symbols that unite all the
    Greeks of Ukraine as opposed to those uniting all other Greeks. The only symbols it can
    thus use are those of Ukraine. The Greeks of Ukraine have nothing particular in common
    but Ukraine.
    One difficult problem is the relationship between Roumeans and Ouroums. The
    FGOU prefers to ignore this boundary partly because treating both groups as one
    homogeneous Greek group is more profitable. The more numerous the minority, the
    better it is for its maintenance and the more support it receives. Another FGOU strategy to
    achieve this goal is overestimation. Before the 2001 Census, the FGOU’s estimation of the
    number of Greeks in the Donetsk region varied from 150,000 to 250,000, though the
    previous census of 1989 had revealed only 84,000. According to the 2001 Census, the
    number of Greeks dropped to 77,500 and there were claims that the results of the census
    had been falsified. In any case, this number includes Roumeans and Ouroums together*
    without Ouroums the number of Greeks in the region would be almost half this figure.
    Another more serious reason to avoid addressing the boundary between Roumeans
    and Ouroums is the existing tension between the groups. Though today the relationship
    between Roumeans and Ouroums is far from being or becoming an ethnic conflict, their
    perceptions of each other are not favourable. Drawing attention to this boundary may
    have unpredictable consequences and perhaps even provoke aggression.

    Finally, the FGOU represents not only the interests of Roumeans or Priazovye Greeks
    (Roumeans and Ouroums) but also of all other Greeks in Ukraine. Though this group is the
    largest, there are as many as 14,000 Greeks living in other regions who do not identify
    themselves with Roumeans or Ouroums and who may well be satisfied with the version of
    Greek ethnicity that the FGOU promotes.
    This demonstrates how the official version of ethnic identity is shaped by the
    policy of the FGOU. In addition, personal attitudes of those who invent and promote this
    version make it differ from the public version. For the most part, FGOU officials are
    Roumeans, but they claim to represent Pontian Greeks, Ouroums, Greeks of other origin
    or non-Greeks, and, for them, all Roumeans*Ouroums excluded*are Greeks. Many of
    them are not even aware of the existence of a public version of Roumean ethnicity. They
    may sincerely be concerned with preserving the ethnic heritage but do not see major
    differences between the Modern Greek and Roumean languages because they speak
    neither. Pontian Greeks accept the ideology of pan-Hellenism, and those who are
    associated with the FGOU assume that Roumeans do not reject it. The FGOU officials’
    experience of interaction with Greeks of Greece is usually more positive, while the
    majority of Roumeans are confronted with Greeks’ negative attitudes to mass
    immigration from the former USSR. Aside from employers’ unwillingness to employ
    immigrants, cultural differences and negative images of ‘russo-ponti’ means that they
    cannot obtain prestigious, well-paid jobs owing to their lack of qualifications, because
    they have a tourist visa only or do not speak Modern Greek properly or at all (see
    Triandafillidou, 1998. This disappointing experience is recounted to the relatives and
    friends of those who return to Priazovye from the EU.
    This divergence between the elite and the public discourses does not result in an
    open conflict but has led to indifference and latent resistance to the official version of
    ethnic identity and to those who propagate it (i.e. the ethnic elite). On the whole, the
    people lack confidence in relation to the ethnic elite. FGOU initiatives are not supported
    by the public. Its newspapers have no subscribers. Celebrations of Greek national holidays
    are organized by the elite for themselves and for guests from Greece. No one reads
    editions in Modern Greek. Only 51 of 279 children in the Maloyanisol school have
    expressed interest in learning Modern Greek and less than a half of them attended Modern
    Greek classes in 2005. There are many unemployed teachers of Modern Greek who
    graduated from Mariupol University. Meanwhile, the Roumean language is moving faster
    towards extinction because all efforts are directed to promoting the Modern Greek
    language.
    Loyalty to ethnic identity is low. It has been low since the Soviet era when the
    national policy was based on opposition to ‘everything marked as Roumean (or of any
    other ethnic minority) which is backward, old-fashioned, an obstacle on the way to
    Communism vs. Russian which is progressive, oriented toward the bright future’. This
    opposition (except to communism) continues to play an important role, and the FGOU’s
    policy of opposing the distinction between ‘Roumeans’ and ‘real Greeks’ aggravates the
    situation in that it is only in the official discourse that these two groups are seen as one.
    Moreover, this policy has led to unjustified expectations that have made the experience of
    working in Greece even more disappointing because for Greeks Roumeans are strangers,
    not brothers. Despite the assiduous efforts directed towards ethnic construction,
    Roumeans today are not a consolidated and mobilized group.

    Meanwhile, the formation and propagation of positive images of Roumean ethnicity,
    language and culture can be found. A considerable amount of Roumean literature exists
    but for the most part it is unpublished. Poets who write in Roumean live in almost every
    village, as do experts of Roumean history and singers of traditional songs. These people
    enjoy respect from their neighbours though their efforts are regarded as futile. There are
    people who have an alternative vision of the ethnicity and can articulate their position, but
    they do not have such efficient tools as those of the FGOU. The http://www.mak-mak.com
    website represents this view but the majority of the population has no access to the Web.4
    Public initiatives such as publishing Roumean dictionaries and grammar, forming the
    language norm, collecting, publishing and propagating Roumean folklore and original
    literature does not find active support from the FGOU because it is not in line with the
    pan-Hellenic ideology.
    The result of substituting Greek identity for the Roumean one is that the
    community does not accept the former as its own and continues to have a negative
    attitude to the latter. The community does not support the elite, and for the most
    part the efforts of the FGOU are in vain. The language is disappearing because another
    language*Modern Greek*is being promoted. Yet rejecting the official version of
    the ethnic identity would imply losing all the advantages entailed in contacts with
    Greece.

    …………………………
    …………………………

  12. NOTES

    1. Paper presented at the ‘UkraineGreece: Historical Heritage and Cooperation Perspectives’
    conference, Mariupol, 2729 May 1999.
    2. According to the Ukrainian 2001 Census, the native language of 88.5% of Greeks in
    Ukraine is Russian.
    3. According to the official results of the presidential elections in 2004, 96% of the
    population in the region supported the pro-Russian candidate. The Orange Revolution
    defeated this candidate and now the population remains in opposition to the regime.
    4. Note the considerable difference in the content compared with that available at the
    FGOU site. A Roumean dictionary and grammar, works on Roumean history and culture,
    maps of settlements, etc. are published on this site while the information available on the
    FGOU site consists mainly of FGOU facts and figures.
    5. In all interviews, the rules of language choice between Roumean and Russian were
    discussed in detail to investigate the role of interlocutor, settings, topic, etc., and the
    changes in the rules across the respondent’s lifespan. The problem of language choice is
    not directly related to the topic of this article, and thus I do not include the long list of
    language choice questions.
    6. In Russian, this word is used to ask and answer questions about ethnic identity.

    REFERENCES

    BARANOVA, V. (in press) ‘Priazovye Ourums: language and self-identity’, in Priazovye Greeks:
    Language and Culture , ed. M. Kisilier, St. Petersburg State University Press, St Petersburg
    (in Russian).

    HATZIDAKI, A. (1999) ‘The survival and functioning of the Greek dialects of the area of
    Marioupolis’, in Dialect Enclaves of the Greek Language , Hellenic Republic Ministry of
    National Education and Religious Affairs, Athens, pp. 139145.
    KALOEROV, S. A. & CERDARKLY, G. N. (1998) (eds.) Readings in History and Culture of Greeks of Ukraine ,
    Kassiopeya, Donetsk.
    KLIMENKO, N. (2000) ‘Language Problems of the Greek Minority of Ukraine’. Report presented at
    the International Conference National Status of the Ukrainian Language and the
    Experience of the world. Kyiv, Kyiv National University 1112 June. Published online at:
    http://hghltd.yandex.com/yandbtm?url=http%3A%2F%2Fwww.ruthenia.info%2Ftxt%2F
    konf%2Fderzh2000%2F26.html&text/%EA%EB%E8%EC%E5%ED%EA%EE%20%E3%F0%
    E5%F6%FC%EA%E0&reqtext/%EA%EB%E8%EC%E5%ED%EA%EE%3A%3A707795%20%
    26%26%20%E3%F0%E5%F6%FC%EA%E0%3A%3A11887619&dsn/64&d/880154&sh
    /9&sg/8
    PAPUSH, I. A. (2000) Priazovye Greeks’ Creative Activity: Late XiXXX centuries. Encyclopedia,
    Priazovsky Rabochy, Mariupol.
    POPOV, A. (2003) ‘Becoming Pontic: post-socialist identities, transnational geography, and the
    native land of the Caucasian Greeks’, Ab Imperio, no. 2, pp. 339360.
    TRIANDAFILLIDOU, A. (1998) ‘The others among us*Greek national identity and attitudes towards
    immigrants’, in Social Inequalities and Social Exclusion, Panteion University of Athens
    Press, Athens, pp. 488499 (in Modern Greek).
    VICTOROVA, K. (2003) ‘Sociolinguistic situation and language change: the case of two Roumean
    dialects’, Report presented at the 2nd Athens Postgraduate Students Conference in
    Linguistics, Athens State University, March 1416, 2003.

    Appendix:

    Appendix: Questionnaire

    This questionnaire was designed specifically for respondents of Roumean origin. We
    also worked with those who claimed to be Russians, Ukrainians and Ouroums. For them,
    necessary modifications were made to the questionnaire. The language of the interviews
    was Russian.

    1. Language

    What is your first language?
    What language do you consider being your mother tongue/your native language?
    Do you speak Roumean? How fluent are you in it?
    [Rules of language choice]5
    Do you want your children to speak Roumean? Russian? Ukrainian? Modern Greek? Why/
    Why not?
    Do you like the Roumean/Russian etc. language? How can you describe the language, the
    way it sounds?
    Is there any difference between the Roumean language spoken in your village and in the
    other villages in Priazovye? [If yes] What is the difference?
    Is there any difference between the Roumean language and the language spoken in
    Greece? [If yes] What is the difference?

    2. Ethnic identity

    What is your natsional’nost’6
    ?
    Do you feel that your real natsional’nost’ is the same as the one stated in your passport? Is
    it necessary to change it in documents? How do you feel about the new passports
    [without the line ‘natsional’nost’ ’]?
    Are your father and mother of one natsional’nost’ or of two different ones? [If of different
    ones] Are you of your father’s or of your mother’s natsional’nost’ ? Why? Who made the
    decision about it?
    The Greeks of Greece and Roumeans are of the same natsional’nost’ , aren’t they? Why do
    you feel so? [If they aren’t] What is the difference? Who are ‘the real Greeks’? Do you want
    to go to Greece? Why?
    Ouroums and Roumean are of the same natsional’nost’ , aren’t they? Why do you feel so?
    [If they aren’t] What is the difference? Are Ouroums Greeks or they are of another
    natsional’nost’ ?

    3. Markers of ethnic identity

    Do Roumeans differ from Greco-Tatars/Russians etc.? In what ways? [If any features are
    given, such as language, appearance, behaviour, customs, etc.] Describe the difference:
    what is typical of Greco-Ellintses, what is typical of the other group? Can you identify a
    stranger’s natsional’nost’ ? [If yes] By what features?
    Can a person who does not speak Roumean at all be Roumean? What is necessary for a
    person to be Roumean? What are the prominent features?
    [If the informant mentions that the Roumean language, customs, etc. are being
    abandoned] Does it mean that the group is disappearing? Why? [If it does] How do you
    feel about it?

    4. Ethnic history

    Can you tell us something about Roumean history?
    Are there famous people among Roumeans? Who are they, why are they famous?
    How long have Roumeans lived in Priazovye? Why, when, and from where had they come?
    [If the respondent explains the cause of the resettlement] Was it good or bad for
    Roumeans to move into Priazovye? Why?
    Why are Priazovye Greeks divided into two groups [Roumeans and Ouroums]?

    [Copyright of Innovation: The European Journal of Social Sciences is the property of Routledge and its content
    may not be copied or emailed to multiple sites or posted to a listserv without the copyright holder’s express
    written permission. However, users may print, download, or email articles for individual use.]

    http://homepages.neiu.edu/~dgrammen/2006VICTOROVA.pdf

  13. How Vladimir Putin became evil

    Tariq Ali

    Στον υπολογισμό των δυτικών συμφερόντων δεν υπάρχει δυστυχία, ανεξάρτητα από το μέγεθος της, η οποία δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Τσετσένοι, οι Παλαιστίνιοι, Ιρακινοί, Αφγανοί, Πακιστανοί έχουν μικρή σημασία. Παρ ‘όλα αυτά, η αντίθεση μεταξύ της στάσης της Δύσης στον πόλεμο της Τσετσενίας και της Κριμαίας είναι εντυπωσιακή.

    Η υπόθεση της Κριμαίας, όπου δεν υπήρξε οποιαδήποτε απώλεια της ζωής, ο πληθυσμός ήθελε σαφώς να είναι μέρος της Ρωσίας. Η αντίδραση του Λευκού Οίκου ήταν εντελώς διαφορετικη απ’ ότι στην περίπτωση της Τσετσενία. Γιατί; Γιατί ο Πούτιν, σε αντίθεση με τον Γέλτσιν, αρνείται να συνεργαστεί σε θέματα που έχουν σημασία γι ατους Δυτικούς, όπως η διεύρυνση του ΝΑΤΟ, οι κυρώσεις στο Ιράν, Συρία κ.λπ. Ως αποτέλεσμα αυτής της στάσης ο Πούτιν έχει γίνει η ενσάρκωση του διαβόλου. Και όλα αυτά γιατί ο ίδιος έχει αποφασίσει να αμφισβητήσει την ηγεμονία των ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας τις μεθόδους που συχνά αναπτύσσει ξ ίδια η Δύση. (Οι επαναλαμβανόμενες εισβολές της Γαλλίας στην Αφρική δεν είναι παρά ένα παράδειγμα.)

    Εάν οι ΗΠΑ επιμένουν στη χρήση του δέλεαρ-ΝΑΤΟ για να προσελκύσουν την Ουκρανία, είναι πιθανό ότι η Μόσχα θα αποσπάσει το ανατολικό τμήμα της χώρας. Εκείνοι που θέλουν πραγματικά την κυριαρχία της Ουκρανίας, θα πρέπει να επιλέξουν για την πραγματική ανεξαρτησία και μια θετική ουδετερότητα: ούτε ένα άθυρμα της Δύσης, ούτε Μόσχα.

    http://www.theguardian.com/commentisfree/2014/mar/28/why-putin-crimea-strategy-west-villain

  14. ​https://www.youtube.com/watch?v=naoe8KF_3Kw​


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: